Translator: Mijerita Khachatryan
Reviewer: Kristine Sargsyan
Ձեզանից քանի՞սը կցանկանային ապրել
Ֆրանսիայում, Գերմանիայում կամ Եվրոպական
մեկ այլ երկրում:
Կարծում եմ՝ շատերը:
Գիտե՞ք, այս ցանկությունը բոլորովին էլ
տարօրինակ չէ, քանի որ մեզանից յուրաքանչյուրը
կցանկանար ապրել ավելի բարեկարգ երկրում,
բարեկարգ պայմաններում, ստանալ բարձր աշխատավարձ
և վայելել կյանքի բարիքները:
Ամերիկյան Gallup ինստիտուտը նախկին սովետական
12 երկրներում տարբեր տարիքային խմբերի միջև
հարցում է կատարել հետևյալ հարցով,
թե արդյո՞ք կցանկանային նրանք գնալ մեկ այլ երկիր:
Օրինակ, Ուկրաինայում 21%-ը պատասխանել է,
որ կցանկանար ապրել ԱՄՆ-ում կամ Եվրոպայում,
իսկ ահա Հայաստանում արտագաղթողների թիվը
հասնում է 40%-ի:
Ընդհանուր հարցվածների 52%-ը պատասխանել է,
որ կցանկանար ապրել ավելի բարեկարգ երկրում,
իսկ ահա 10%-ը խոստովանել է, որ կցանկանա գնալ
ուրիշ երկիր՝ աշխատանք փնտրելու նպատակով:
Դահլիճում նստածներից շատերը եկել են
թե գյուղերից, թե քաղաքներից և թե մարզերից:
Եթե այս հարցումը կատարեինք մարզերի
երիտասարդության միջև, ապա նրանք կպատասխանեին,
որ ցանկանում են տեղափոխվել Երևան՝ մայրաքաղաք,
քանի որ ավելի առաջադեմ է և ավելի զարգացած:
Վստահ եմ՝ վերոհիշյալ հարցումը եթե կատարեինք
Երևանի երիտասարդության մեջ,
ապա նրանք կպատասխանեին, որ կուզենան
տեղափոխվել ԱՄՆ կամ Եվրոպա,
քանի որ Երևանը Եվրոպայի համեմատ շատ հնաոճ քաղաք է:
Կարծում եմ բոլորդ էլ գիտեք մարզերից շատերը
գալիս են այստեղ սովորելու կամ աշխատելու նպատակով:
Որքան էլ որ տարօրինակ հնչի, վերջերս նկատել եմ,
որ Երևանի սահմանագծի վրա դրված ցուցանակը՝
> մակագրությամբ գերբնական ուժով է օժտված:
Մարզերի երիտասարդությունը ներս մտնելուն պես
իսպառ հիշողության կորուստ է արձանագրվում իրենց մոտ:
Մոռանում են որտեղից են եկել, ինչի համար են եկել:
Վերջերս համալսարանական ընկերներիս հետ
դուրս էի եկել զբոսնելու:
Ընկերներիցս մեկը խոսքի ընթացքում բարբառային
բառ օգտագործեց, որը ինձ շատ հարազատ թվաց:
Մեծ ուրախությամբ հարցրեցի.
-Արդյո՞ք Գեղարքունիքի մարզից ես:
Նա շփոթվեց, այլայլվեց, հետո պատասխանեց՝ այո,
Մարտունու Աստղաձոր գյուղից է:
3 տարի է տեղափոխվել է Երևան և բոլորին ասում է,
որ նա բնիկ երևանցի է՝ պատճառաբանելով նրանով,
որ երևանցիները չեն շփվում գյուղից եկածների հետ,
չեն մտերմանում նրանց հետ:
Իսկ ինձ թվում է, որ նա ուղղակի ամաչում էր,
որ գյուղից է եկել:
Ես ինքս ծնվել եմ Վարդենիսում,
չնայած ապրում և սովորում եմ Երևանում,
սակայն շատ հպարտ եմ, որ ես վարդենիսցի եմ:
Ձեզանից շատերը հիմա կասեն
այդպիսի քաղաքի անուն չեն էլ լսել,
բայց գիտե՞ք, Հայաստանի ամենահնագույն
քաղաքներից մեկը Վարդենիսն է,
ավելին, Վարդենիսը Հայաստանը պահող
ամենակարևոր դարպասներից մեկն է:
Այն հայտնի է իր օգտակար հանածոներով,
և ամենահայտնին ու ճանաչվածը Սոթքի
ոսկու հանքն է:
Ոսկու հանքի շուրջ բազմաթիվ լեգենդներ են պտտվում:
Ամենաճանաչվածը > մասնագիտությունն է:
Այո, մի զարմացեք:
Վարդենիսում չղջիկը ոչ միայն կենդանի է,
այլ նաև վերջերս ձևավորված մասնագիտություն:
Չղջիկներն այն մարդիկ են, ովքեր ապօրինի
ճանապարհով մտնում են ոսկու հանք,
դե մնացածը ինքներդ հասկացաք:
Չնայած նրան, որ նրանք բազմաթիվ անգամներ
ծաղրի են ենթարկվում, շատ քչերը գիտեն,
որ դա ամենաբարդ մասնագիտություններից մեկն է,
որ պետք է քաջություն, առողջություն և հսկայական
կամքի ուժ:
Քանի որ ժամանակիս մեծ մասն անցկացնում եմ Երևանում,
ամեն հարմար առիթին Վարդենիս եմ գնում:
Երթուղայինով ճանապարհը գրեթե անվերջանալի է:
Հեռավորությունը 170 կմ է Երևանից Վարդենիս:
Իսկ ժամանակի տևողությունը՝ 2-3 ժամ:
Այս անվերջանալի ճանապարհորդություններից մեկի ժամանակ
նստեցի մի աղջկա կողքին և երկար զրույցից հետո
հարցրեցի՝ որտեղից է:
Նա պատասխանեց դժգոհ դեմքով՝ Քարվաճառից,
նախկինում՝ Քելբաջար:
Չի սիրում գյուղը, չկա վիրտուալ կյանք,
չկան ժամանցի վայրեր և ստիպված է գնում:
Չեմ հասկանում, ծննդավայր սիրելը կապված է
վիրտուալ կյանքի կամ ժամանցի վայրերի հե՞տ:
Ինչպես ասել է Ժան Լակոռտերը.
<<Մարդն առանց ծննդավայրի նման է
փոքրիկ ավազահատիկի,
որը թափառում է ժամանակի ու տարածության մեջ>>:
Քանի որ գիտակցելու համար, թե ուր ենք գնում,
նախ և առաջ պետք է գիտակցենք՝ որտեղից ենք եկել:
Եվ իզուր չէ, որ ծնվել ենք այնտեղ, որտեղ որ ծնվել ենք:
Կառուցեք, շենացրեք, զարգացրեք ձեր ծննդավայրը:
