
Persian: 
Translator: ‌Behdad Khazaeli
Reviewer: Leila Ataei
سخنرانیهای امروز خیلی عالی بودند.
اما برایتان خبر بدی دارم.
همانطور که احتمالا می دانید،
من فیلسوف هستم.
(خنده حضار)
تازه از این بدتر هم هست؛
معلم فلسفه هستم.
وقتی این را به مردم می گویم،
اغلب عذری برای فرار از اتاق پیدا می کنند.
این چیزی است که امروز
در موردش صحبت می کنم:
فلسفه به نظر خسته کننده می رسد
چون زمینه تاریخی آن را نمی دانیم.
منظورم این است:
تنها وقتی که زمینه تاریخی
یک متن را ببینیم
متوجه می شویم که چرا برای نویسنده
ارزش داشته است،
و تنها وقتی متوجه شویم که چرا
برای نویسنده آن متن ارزش داشته
که ما هم بتوانیم به آن ارزش دهیم،
اگر علائق ما مشابه باشند.
برای اینکه منظورم را نشانتان دهم.

Romanian: 
Traducător: Mihaida Meila
Corector: Iosif Szenasi
Discursurile de azi au fost incredibile.
Dar am câteva vești proaste.
După cum probabil vă dați seama,
sunt filozof.
(Râsete)
Ba chiar mai rău decât atât:
sunt profesor de filozofie.
Deseori, când le spun asta oamenilor
ei găsesc o scuză și părăsesc încăperea.
Ce o să vă spun astăzi e asta:
filozofia poate părea plictisitoare
fiindcă nu-i cunoaștem contextul istoric.
Ce vreau să spun este:
numai când înțelegem
contextul istoric al unui text,
numai când am înțeles
de ce autorului i-a păsat de el,
și numai când am înțeles
de ce unui autor îi pasă de un text,
începe să ne pese și nouă de el,
dacă avem aceleași preocupări.
Acum să vă arăt ce vreau să spun.

English: 
Translator: Amanda Chu
Reviewer: Peter van de Ven
These talks today have been incredible.
But I have some bad news.
As you can probably tell,
I'm a philosopher.
(Laughter)
It actually gets worse than that;
I'm a philosophy teacher.
When I tell people this, they often find
an excuse to leave the room.
What I'm going to tell you today is this:
Philosophy seems boring
because we don't know
its historical context.
What I mean is this:
It's only when we see
the historical context of a text
that we can see
why its author cared about it,
and it's only when we've seen
why an author cared about a text
that we can come to care about it,
if our concerns are the same.
Now, to show you what I mean.

Romanian: 
Vreau să vă dau două exemple
din Republica,
cea mai mare lucrare a filozofului Platon.
Acestea sunt: primul, Statul Vapor,
și al doilea, Mitul Peșterii.
Dar, mai întâi, cine a fost Platon?
Ei bine, Platon e un filozof care a trăit
acum mai bine de 2000 de ani în Grecia.
Când era adolescent,
orașul lui natal, Atena, a intrat
în război împotriva Spartei și a pierdut.
Acest război se numește
Războiul Peloponezian.
A fost dezastruos pentru Atena,
și a colorat foarte mult
felul cum își vedea Platon lumea,
în același mod în care războiul din Iraq
a colorat felul cum vedem noi lumea.
Să intrăm un pic în detalii.
Așadar,
Platon a fost martor când Atena
a pornit războiul în numele democrației.
Atena a insistat că se apăra de un tiran
și îi elibera pe cei conduși de tiran.
De fapt, era doar pe jumătate adevărat.

English: 
I want to give you
two examples from The Republic,
the greatest work
of the philosopher Plato.
These examples are first,
the Ship of State,
and second, the allegory of the cave.
But first, who is Plato?
Well, Plato is a philosopher that lived
more than 2,000 years ago in Greece.
When he was a teenager,
his hometown, Athens,
went to war against Sparta and lost.
This war, we call the Peloponnesian War.
It went disastrously for Athens,
and it deeply colored
how Plato saw his world,
in the same way that, say,
the Iraq war colors how we see our world.
Let's go into a bit of detail.
So,
Plato witnessed Athens going to war
in the name of democracy.
Athens insisted it was
defending itself from a tyrant
and liberating those ruled by the tyrant.
In reality, this was half true.

Persian: 
می خواهم دو مثال از جمهوریت بیاورم،
بزرگترین کار افلاطونِ فیلسوف.
این مثال ها اول، کشتی حکومت،
و دوم تمثیل غار است.
اما در آغاز، افلاطون کیست؟
خوب، افلاطون فیلسوفی است که بیش از
۲۰۰۰ سال پیش در یونان زندگی می کرد.
در نوجوانی،
زادگاهش آتن، به جنگ
با اسپارت رفت و شکست خورد.
ما این جنگ را پلوپنزوس می نامیم.
که برای آتن فاجعه باز بود،
و عمیقا بر نگاه افلاطون
بر جهان تاثیر گذاشت.
همانطوری که فرضا جنگ عراق
بر نگاه ما بر جهان اثر گذاشت.
بگذارید کمی وارد جزئیات شویم.
پس،
افلاطون شاهد بود که آتن
به نام دموکراسی وارد جنگ شد.
آتن اصرار داشت که از خود
در برابر یک ظالم دفاع می کند
و آنهایی را که زیر یوغ
این ستمگرند را آزاد می کند.
در واقعیت، این تنها نیمی از آن حقیقت بود.

Persian: 
آتنی ها به شدت به منابعی که توسط
آن ستمگر کنترل می شد نیاز داشتند.
شاید طمع کمی کورشان کرده بود.
همانطور که گفتم، نتیجه جنگ فاجعه بار بود.
آتنی ها به یک پیروزی سریع فکر می کردند،
اما خود را بدام افتاده
در جنگی فرسایشی یافتند
که دلیلش را هیچوقت درست نفهمیدند،
پس هیچگاه نتوانستند واقعا پیروز شوند.
در انتها،
نه تنها مردمی که می خواستند
آزاد کنند را از میان بردند
بلکه خودشان را هم از بین بردند.
شاید برای بعضی از شما
این روایت آشنایی باشد.
بیش از ۲۴ قرن
فاصله میان جنگ پلوپنزوس
و دوران ما وجود دارد،
با این وجود،
شرایطی که افلاطون با آن مواجه بود
خیلی متفاوت با آنچه امروز
ما با آن مواجهیم نبود.
و به همین دلیل، امروز هم می تواند
قدرتمندانه با نسل ما سخن بگوید
اگر بدانیم که چطور به آن گوش دهیم.
من دائما نسل ما را مطرح می کنم.
معنی اش چیست؟
خوب، از دید سیاسی، نسل ما
ظاهرا با دو چیز تعریف می شود.
در سمت چپ، چپ من،
ما جنبش اشغال را داریم؛

English: 
The Athenians desperately wanted
the resources that the tyrant controlled.
It might be that their greed
blinded them a bit.
The war went, as I said, disastrously.
The Athenians assumed
victory would be swift,
but they found themselves
locked in this brutal war of attrition
that they never really understood,
and so they could never really win.
In the end,
they devastated not only the people
they sought to liberate
but themselves as well.
I'm wondering if some of you
might find this narrative a bit familiar.
More than 24 centuries
separate the Peloponnesian War
from our own time,
but despite this,
the situation Plato encountered
was not so different
than the one we encounter today.
Because of this, Plato can still
speak powerfully to our generation
if we know how to listen to him.
I keep bringing up our generation.
What does that mean?
Well, politically, our generation
seems to be defined by two things.
On the left, my left,
we have the Occupy movement;

Romanian: 
Atenienii își doreau cu disperare
resursele controlate de tiran.
Poate că lăcomia i-a orbit un pic.
Războiul a fost, cum spuneam, dezastruos.
Atenienii au presupus
că victoria va fi ușoară,
dar s-au trezit blocați
în acest război de uzură
pe care nu l-au înțeles niciodată,
deci nu l-ar fi putut câștiga niciodată.
În cele din urmă,
au devastat nu doar oamenii
pe care căutau să-i elibereze,
ci și pe ei înșiși.
Mă întreb dacă unora dintre voi
li se pare un pic familiară povestea.
Mai mult de 24 de secole
despart Războiul Peloponezian
de vremurile noastre,
dar cu toate astea,
situația întâlnită de Platon
nu era așa diferită
de cea pe care o întâlnim azi.
Din această cauză, Platon
încă vorbește generației noastre,
dacă știm să-l ascultăm.
Tot vorbim despre generația noastră.
Ce înseamnă asta?
Politic, generația noastră
pare să fie definită de două lucruri.
În stânga mea avem mișcarea de Ocupație,

Romanian: 
iar în dreapta avem mișcarea Tea Party.
De regulă ele sunt în opoziție, corect?
Sunt considerate cele mai extreme
și de aceea, să spunem,
cele mai puțin convingătoare
elemente în partidele respective.
În cel mai rău caz chiar așa este,
dar în cel mai bun caz,
se pare că fiecare ar putea duce
la aceeași concluzie, corect?
Teama că nu ne mai conducem pe noi înșine.
Concret, pentru a vota
cu democrații sau cu republicanii,
înseamnă să alegem un fel de sclavie,
să zicem:
fie supravegherea statului, pe de o parte,
fie corporațiile bogate, pe de altă parte.
Asta este problema.
Să vă dau două exemple,
pentru justificare.
Să începem cu stânga.
Edward Snowden a revelat
că administrația Obama
permite NSA să colecteze
datele a milioane de persoane,
ceea ce e ușor îngrijorător.
Dar priviți spre dreapta:
avem o Curte Supremă conservatoare
în cazul Citizens United,

Persian: 
و در سمت راست، جنبش تی پارتی.
خوب، معمولا اینها مقابل هم هستند، درست؟
به نظر افراطی ترین ها هستند
و بنابراین، می شود گفت،
کمترین ویژگیهای قانع کننده 
در گروه های خود را دارند.
در بدترین حالت، حتما هستند،
اما در بهترین حالت،
به نظر می رسد که هر دو
بینش مشابهی دارند درست؟ -
نگرانی از اینکه ما دیگر
بر سرنوشتمان مسلط نیستیم.
خصوصا اینکه، یا به دموکراتها
رای دهید یا به جمهوری خواهان
به شکلی شبیه به انتخاب
برده داری است، می شود گفت،
یا حکومت ناظر و مراقب در یک سو
یا شرکتهای ثروتمند در سوی دیگر.
نگرانی از این است.
و بگذارید دو مثال
برای توجه بیشتر به آن بیاورم.
از چپ شروع می کنم.
ادوارد اسنودن افشا کرد که دولت اوباما
به آژانس امنیت ملی اجازه جمع آوری
اطلاعات میلیونها نفر را داده -
کمی نگران کننده است.
اما حالا، به راست نگاه کن،
ما دیوان عالی محافظه کاری داریم که در
پرونده شهروندان ایالات متحده

English: 
on the right, we have the Tea Party.
Now, these are usually taken
to be opposites, right?
They're considered to be the most extreme
and therefore, let's say,
the least convincing elements
in their respective parties.
At their worst, they definitely are,
but at their best,
it seems that each might be channeling
the same insight, right? -
this anxiety that we no longer
rule ourselves.
Specifically, to vote
either Democrat or Republican
is to choose a kind of slavery, let's say,
whether to the surveillance state
on the one hand
or wealthy corporations on the other.
This is the worry.
And let me give you
two examples that motivate this.
So, start with the left.
Edward Snowden revealed
that the Obama administration
allows the NSA to collect data
on millions of individuals -
slightly worrisome.
But hey, look at the right,
we have a conservative Supreme Court
in the Citizens United case

Persian: 
به شرکتهای ثروتمند، قدرتی عظیم و بی سابقه
در طول انتخابات می دهد.
وابستگیهای سیاسی به ظاهر
اینجا دیگر خیلی مهم نیست.
چیزی که باید فهمید این است:
هر دو طرف از ما می خواهند
تا باور کنیم که تعداد کمی از نخبگان
می دانند که چه می کنند
و به فکر منافع ما هستند.
نمی دانم که چند نفر از شما
این اواخر به سیاست توجه داشته اید،
اما به نظرم این کمی نشدنی به نظر می رسد.
قرار بود به این حرفم بخندید،
اما اشکالی ندارد.
(خنده حضار)
پس من نام این سخنرانی را
«افلاطون و ۹۹٪» گذاشته ام.
بعضی از ما شعاری داریم،
«ما ۹۹٪ هستیم»؛
دیگران فکر می کنند که این شعار
کمی احمقانه است.
که بعضی مواقع هست.
اما بیایید کمی عمیق تر شویم.
به نظر من چیزی که این شعار
می خواهد بگوید این است:
شکاف سیاسی میان چپ و راست
به نظر می رسد که فریبنده باشد.
تنها شکافی که به نظر

Romanian: 
care le dă corporațiilor bogate
o putere uriașă, fără precedent,
în perioada alegerilor.
Afilierea politică
pare să nu conteze prea mult aici.
Iată ce trebuie să reținem:
ambele tabere ne cer să credem
că o mână de elite
știu ce fac și au cele mai bune intenții
în inima lor.
Nu știu câți dintre voi
au fost atenți la politică
în ultima vreme,
dar mie nu prea mi se pare plauzibil.
Trebuia să râdeți la asta,
dar e în regulă.
(Râsete)
Așa că mi-am numit discursul
„Platon și cei 99%”.
Unii dintre noi au un slogan:
„Noi suntem cei 99%”;
alții cred că sloganul e cam prostesc.
Uneori chiar este.
Dar să mergem un pic mai departe.
Cred că sloganul vrea să spună:
diviziunea politică
dintre stânga și dreapta
pare să fie o pistă falsă.
Singura diviziune politică
ce pare să conteze

English: 
giving wealthy corporations
tremendous, unprecedented power
over the course of elections.
Political affiliation
seems not to matter much here.
This is what to pick up on:
Both sides ask us
to trust that a handful of elites
know what they're doing
and have our best interests at heart.
Now, I don't know how many of you
have been paying attention
to politics lately,
but this seems
slightly implausible to me.
You're supposed to laugh at that,
but that's okay.
(Laughter)
So, I call my talk "Plato and the 99%."
Some of us have a slogan,
"We are the 99%";
others think the slogan
is somewhat silly.
Sometimes it is.
But let's dig a little deeper.
I think what the slogan
is trying to say is this:
The political divide
between left and right
seems to be in some way a red herring.
The only political divide
that seems to matter much

Persian: 
در انتها مهمتر می رسد
همانی است که میان تقریبا همه ماست
و تعداد انگشت شماری از نخبگان
که به نظر چیزها را هدایت می کنند.
افلاطون به ما هشدار می دهد
اعتماد به این که نخبگان می دانند
چه می کنند کار درستی نیست،
و قطعا کار هم درستی هم نیست
که اعتماد کنیم که به دنبال منافع ما هستند.
حالا، برای نشان دادن به شما که به این
فکر می کرده، برایتان دو مثال می آورم:
اول، در کشتی حکومت ؛
دوم، در تمثیل غار.
خوب، اول کشتی حکومت.
افلاطون می گوید آتن مثل
یک کشتی است که به دور خود می چرخد؛
و سکان دار آن نمی داند که به کجا می رود.
چرا سکان دار نمی داند که به کجا می رود؟
چون سکان دار خیلی خوبی نیست.
چطور این کاره شد؟
خوب، استعداد خیلی خوبی
در نگهداشتن سکان دارد؛
در مبارزه با سکان داران
دیگر خیلی خوب است.
برایتان آشنا نیست؟
پس، افلاطون می گوید
که سیاستمداران اینگونه اند.
ما به سیاستمداران پاداش می دهیم
چون کارشان در گفتن چیزهایی
که ما می خواهیم بشنویم عالی است،

Romanian: 
în cele din urmă
este aceea dintre cei mai mulți dintre noi
și o mână de elite de un fel sau altul,
care par să conducă lucrurile.
Platon ne avertizează
că nu e o idee bună să avem încredere
că aceste elite știu ce fac,
și sigur nu e o idee bună
să credem că ele se conduc
după interesele noastre.
Pentru a vă arăta că el crede asta,
am să vă dau două exemple:
primul, Statul Vapor;
al doilea, Mitul Peșterii.
Primul: Statul Vapor.
Platon spune că Atena e ca un vapor
care navighează circular;
comandantul său n-are idee unde merge.
De ce n-are idee comandantul unde merge?
Ei bine, nu e un comandant prea bun.
Cum a obținut slujba?
Ei bine, e foarte priceput să țină cârma;
e foarte priceput să se lupte
cu alți potențiali comandanți.
Vă sună cunoscut?
Platon spune că așa sunt politicienii.
Îi recompensăm pe politicieni
fiindcă sunt foarte pricepuți
în a ne spune ce dorim să auzim,

English: 
at the end the day
is that between almost all of us
and a handful of elites
of one kind or another
who seem to be running things.
Now, Plato warns us
that it's not a good idea to trust
that these elites know what they're doing,
and it's certainly not a good idea
to trust that they have
our best interests at heart.
Now, to show you that he thinks this,
I'm going to go through two examples:
First, the Ship of State;
second, the allegory of the cave.
So, first, the Ship of State.
Plato says Athens is like a ship
sailing in circles;
its pilot has no idea where he's going.
Why does the pilot have no idea
where he's going?
Well, he's not a very good pilot.
How did he get the job?
Well, he's really good
at holding on to the wheel;
he's really good at fighting off
other potential pilots.
Does this sound familiar?
So Plato says that
politicians are like this.
We reward politicians
because they're very good
at telling us what we want to hear,

Persian: 
نه به خاطر اینکه نظراتشان عالی است.
جامعه ما این طور به نظر می آید، درست؟
سیاستمداران ما در گفتن چیزهایی
که می خواهیم بشنویم نابغه اند،
اما تعداد کمی از آنها
ظاهرا چیزی از تاریخ، زیست شناسی، اقتصاد
می دانند، اگر چند تایی را نام ببریم،
یا اینطور به نظر می آید.
و در حقیقت، به نظر می رسد
که کشتی حکومت ما
به طور خطرناکی نزدیک به تصادم
با صخره های واقعیت است.
اگر نمونه تازه ای بخواهید،
به تعطیلی دولت همین چند وقت پیش توجه کنید.
حالا بیایید به سوی
مثال دوم برویم: تمثیل غار.
این کمی سخت تر است،
لطفا صبر داشته باشید.
افلاطون می گوید
ما همه مثل زندانیانی هستیم،
که در غاری زنجیر شده ایم،
به شکلی که حتی سرمان
را هم نمی توانیم برگردانیم.
و به همین خاطر، تنها چیزی که می بینیم -
که خیلی شبیه به سالن سینما است -
تنها چیزی که می شود دید
سایه هایی روی دیوار این غار است.
جالب است که این سایه ها
سایه چیزهایی واقعی نیستند
سایه چیزهایی تقلبی هستند،
مشخصا، از مجسمه ها،

Romanian: 
nu fiindcă au cele mai bune idei.
Așa pare să fie societatea noastră,
nu-i așa?
Politicienii noștri sunt genii
în a ne spune ce vrem să auzim,
dar foarte puțini dintre ei
par să știe prea multe despre istorie,
biologie, economie - să numim doar câteva,
sau așa se pare.
Și, de fapt, se pare că Statul Vapor
s-a apropiat periculos de mult
de stâncile realității.
Dacă vreți un exemplu recent,
uitați-vă la căderea guvernului,
întâmplată nu de mult.
Să trecem la al doilea exemplu:
Mitul Peșterii.
E un pic mai dificil, deci fiți atenți.
Platon spune că suntem ca prizonierii,
închiși în peșteră,
sau înlănțuiți în așa fel
încât nici nu putem întoarce capul.
Din această cauză, tot ce vedem
e de fapt un fel de teatru al umbrelor,
tot ceea ce vedem
sunt umbre pe zidul peșterii.
Interesant este că aceste umbre
nu sunt făcute de lucruri adevărate,
ci de lucruri false,
respectiv de statui,

English: 
not because they have the best ideas.
Our society seems to be like this, right?
Our politicians are geniuses
at telling us what we want to hear,
but very few of them
seem to know much about history,
biology, economics, to name a few,
or so it seems.
And in fact, it seems like
our own Ship of State
has come dangerously close
to crashing on the rocks of reality.
If you want a recent example,
look at the government
shutdown of not so long ago.
So, let's move on to the second example:
the allegory of the cave.
This is a bit tricky, so bear with me.
Plato says that we're like prisoners,
chained in a cave,
or chained such that we can't
even turn our heads.
Because of this, all that we see -
it's actually quite like a movie theater -
all that we see are shadows
on the wall of the cave.
Now, it's interesting these shadows
aren't cast by real things
but by fake things,
specifically, by statues,

English: 
and these statues are carried around
by a few of us who aren't chained.
Because we never see the statues,
we take the shadows for reality,
and we end up seeing only the shadows
that those who carry
the statues want us to see.
In the same way, people in our society
seem to take as truth what they see
on television or the Internet,
just as in Plato's day,
people took as truth
what they saw in plays by comedians,
like Aristophanes.
We're not so different
than the Athenians in this, right?
We believe what we do, all too often,
not because it's true
but because those who hold our chains
want us to believe it, right?
We forget, all too often,
that what we see
on television or in the Internet
is, for better or worse, a construction.
Plato warns us

Romanian: 
iar aceste statui sunt purtate
de câțiva dintre noi care nu sunt legați.
Fiindcă nu vedem niciodată aceste statui,
percepem umbrele ca fiind realitatea,
și ajugem să vedem doar umbrele
pe care cei ce cară statuile
vor ca noi să le vedem.
În același fel,
oamenii din societatea noastră
par să ia de bun ceea ce văd la televizor
sau pe internet,
exact ca pe vremea lui Platon,
când oamenii luau de bun
ceea ce jucau în comedii
actori ca Aristofan.
Noi nu suntem așa diferiți
de atenieni, nu-i așa?
Credem ceea ce credem, 
mult prea des, nu fiindcă e adevărat,
ci fiindcă cei care ne țin în lanțuri
vor ca noi să credem, corect?
Uităm, mult prea des,
că ceea ce vedem la televizor
sau pe internet
este, de bine de rău, o construcție.
Platon ne avertizează

Persian: 
و این مجسمه ها توسط بعضی از ما
که زنجیر نشده اند حمل می شوند.
و چون هیچوقت این مجسمه ها را ندیده ایم
فکر می کنیم که سایه هایی واقعی هستند،
و نهایتا تنها سایه هایی را می بینیم
که کسانی که مجسمه ها
را حمل می کنند می خواهند ما ببینیم.
به همین شکل هم، مردم جامعه ما
ظاهرا چیزهایی که در تلویزیون
و اینترنت می بینند را واقعی می دانند،
درست مثل دوران افلاطون،
مردم چیزی که در بازی
کمدین ها می دیدند را باور می کردند،
مثل اریستوفان.
ما خیلی با آتنی ها
در زمینه فرق نمی کنیم، درسته؟
ما به کاری که می کنیم باور داریم،
اغلب اوقات، نه بخاطر اینکه حقیقت دارد
چون آنهایی که زنجیرهای ما را نگاه می دارند
می خواهند که باور کنیم، درست؟
فراموش می کنیم، اغلب اوقات،
که آنچه که در تلویزیون یا اینترنت می بینیم
درست یا غلط، یک ساخته است.
افلاطون هشدار می دهد

Romanian: 
că până nu ne întoarcem
să vedem cum se construiește povestea,
până nu facem un fel de conversie,
vom rămâne înlănțuiți în această poveste
care e produsă de dragul nostru, corect?
Deci aceste două exemple,
Statul Vapor și Mitul Peșterii,
ne lasă cu două întrebări politice.
Prima: oamenii responsabili știu ce fac,
sau sunt buni doar să ne spună
ceea ce dorim să auzim?
A doua: credem ceea ce credem
fiindcă este adevărat,
sau pur și simplu fiindcă cei responsabili
vor ca noi să credem astfel?
Sper că v-am convins
că aceste întrebări nu sunt mai puțin
relevante pentru generația noastră
decât erau pentru generația lui Platon.
Am spus că sunt întrebări politice,
și sunt,
dar aș dori să vă atrag atenția
că nu ar trebui să încercăm să răspundem
la ele votând democrații sau republicanii.
Pentru asta mă inspir din Platon.
Platon era un revoluționar.

English: 
that unless we turn around
and see the narrative being constructed,
unless we undergo a kind of conversion,
we'll remain chained to this narrative
that's produced for our sake, right?
So, these two examples,
the Ship of State
and the allegory of the cave,
leave us with two political questions:
First, do the people in charge
know what they're doing,
or they're merely good at telling us
what we want to hear?
And second, do we believe
what we do because it's true,
or merely because those in charge
want us to believe it?
I hope I've convinced you
that these questions
aren't less relevant to our generation
than they were to Plato's generation.
Now, I said they're political questions,
and they are,
but I'd like to try to hint
that we shouldn't try to answer them
by voting Democrat or Republican.
I take my inspiration in this from Plato.
Plato was a revolutionary.

Persian: 
که تا وقتی که بر نگردیم
و روایتی که ساخته می شود را نبینیم،
تا وقتی که تغییر نکنیم،
به داستانی که برایمان ساخته شده
زنجیر شده می مانیم، درست؟
پس، این دو مثال،
کشتی حکومت و تمثیل غار،
برایمان دو سوال سیاسی مطرح می کنند:
اول اینکه، آیا افراد در راس حکومت 
می دانند که چه می کنند،
یا تنها در این خوبند که چیزی بگویند
که دوست داریم بشنویم؟
و دوم، آیا به کاری که می کنیم
باور داریم چون صحیح است،
یا تنها این که آنهایی که در راس قدرت هستند
می خواهند که ما قبولش کنیم
امیدوارم که قانع شده باشید
که مناسبت این سوالات برای دوران ما
کمتر از دوران افلاطون نیست.
گفتم که اینها سوالاتی سیاسی هستند،
که هستند،
اما دوست دارم که اشاره کنم
تلاش ما در پاسخ به آنها در رای دادن
به دموکرات ها یا جمهوری خواهان نیست.
در این باره از افلاطون الهام گرفته ام.
افلاطون یک انقلابی بود.

Romanian: 
E dificil de văzut,
fiindcă Platon nu voia să schimbe politica
de stânga sau dreapta;
în loc de asta, voia să schimbe modul
în care oamenii cred despre politică,
voia ca oamenii să întrebe
dacă cineva, de stânga
sau de dreapta, știe ce face.
Pe scurt, voia ca oamenii
să gândească singuri.
Revoluția noastră, în măsura în care
TEDx constituie o revoluție,
ar trebui să ne facă revoluționari
doar în acest mod:
în loc să votăm cu democrații
sau cu republicanii, să respingem opțiunea
și să ne îndoim de poveștile
spuse de fiecare partid.
Și noi ar trebui să învățăm
să gândim singuri.
Făcând asta ar însemna
să lansăm o revoluție,
nu a violenței, sau ceva asemănător,
ci a ceva ce sper că poate fi
mai puternic: a ideilor.
Fie că v-am convins sau nu astăzi de asta,
sper că v-am convins
cel puțin de un lucru:
filozofia nu trebuie să fie plictisitoare
dacă vedeți de unde vin autorii ei,
dacă vedeți că preocupările lor
nu sunt chiar așa diferite de ale noastre.

Persian: 
حالا شاید دیدنش سخت باشد
چون افلاطون نمی خواست
سیاست را به راست یا چپ بکشاند؛
بجایش، او می خواست که روش تفکر
مردم را درباره سیاست تغییر دهد،
او می خواست تا مردم سوال کنند
آیا کسی که راستی است
یا چپی می داند که چه می کنند.
خلاصه اینکه می خواست
تا مردم به خودشان فکر کنند.
انقلاب ما - تا آنجایی که
TEDx اجازه انقلاب می دهد -
ما باید تنها به این شکل انقلابی باشیم:
من می گویم، بجای رای به دموکرات یا
جمهوری خواه، باید این انتخاب را رد کنیم،
و داستانی که هر حزب مطرح
می کند را مورد سوال قرار دهیم.
ما هم باید یاد بگیریم
تا برای خودمان فکر کنیم.
انجام این کار
شاید شروع یک انقلاب باشد،
نه چیزی خشونت بار،
اما چیزی که امیدوارم
حتی قدرتمندتر باشد - افکار.
شاید توانسته ام شما
را امروز قانع کنم شاید هم نه،
امیدوارم که حداقل
در یک موضوع قانع شده باشید:
فلسفه حتما نباید خسته کننده باشد
اگر بدانید که نویسندگان آن از کجا می آیند،
اگر بفهمید که نگرانیهای
آنها خیلی متفاوت با ما نیست.

English: 
Now, this is kind of difficult to see
because Plato didn't want
to shift politics left or right;
instead, he wanted to shift the way
people thought about politics,
he wanted people to ask
whether anyone on the left or the right
knew what they were doing.
In short, he wanted people
to think for themselves.
Our revolution - insofar as TEDx
constitutes a revolution -
we should be revolutionary
in just this way:
Instead of voting Democrat or Republican,
we should reject the choice, I'd say,
and we should question the narrative
presented by each party.
We, too, should learn
to think for ourselves.
Doing this would be
to launch a revolution,
not of violence or anything like that,
but of something that I hope
can be even more powerful - ideas.
Whether or not I've
convinced you of this today,
I hope I've convinced you
of one thing at least:
Philosophy doesn't have to be boring
if you see where its authors
are coming from,
if you see that their concerns
might be not so different than our own.

Persian: 
متشکرم.
(تشویق حضار)

English: 
Thank you.
(Applause)

Romanian: 
Vă mulțumesc!
(Aplauze)
