
English: 
We might say The Atomic Age started with the
work of John Dalton.
Dalton proposed the Atomic Theory in 1803.
This picture of the world where everything
is composed of atoms helped explain what had
been observed in chemical reactions.
For instance, different elements always combined
to form chemical compounds in amounts that
were simple whole-number ratios.
Dalton proposed that each element had its
own unique type of atom, with a certain characteristic
weight.
These atoms were very small, solid particles
that were indivisible.
That was the model of the atom for almost
a hundred years.
Since Dalton’s first conception, the model
of the atom has evolved over time.
Each time new experimental observations were
gathered that couldn’t be explained by the

Dutch: 
We zouden kunnen zeggen dat The Atomic Age begon met werk van John Dalton. Dalton stelde het atoom voor
Theorie in 1803. Dit beeld van de wereld
waar alles is samengesteld uit atomen heeft helpen
uitleggen wat er in de chemische reacties was waargenomen. Bijvoorbeeld verschillende elementen
combineren altijd in gehele hoeveelheden om chemische moleculen te vormen.
Dalton stelde voor dat elk element zijn eigen uniek type atoom had, met een bepaald kenmerk
gewicht. Deze atomen waren erg klein, stevige deeltjes die ondeelbaar waren. Dat was
het model van het atoom voor bijna honderd jaar.
Sinds het eerste concept van Dalton, is het model van het atoom in de loop van de tijd geëvolueerd. Elke keer
nieuwe experimentele waarnemingen werden verzameld die niet konden worden verklaard door het atoommodel

Dutch: 
van de dag, het model moest worden herzien en verfijnd. Bijvoorbeeld de ontdekking van
subatomaire deeltjes betekende dat het model van Dalton, dat zei dat atomen ondeelbaar waren ...
aangepast moest worden.
In 1897 ontdekte JJ Thomson als eerste
een subatomair deeltje, het elektron, door
zijn experimenten met kathodestralen. In die tijd waren mensen niet zeker of kathodestralen
golven of deeltjes zijn. Thomson gebruikte magneten en elektrisch geladen platen om
kathodestralen af te buigen (en kon daardoor hun massa schatten). Hij toonde aan dat kathodestralen wel moeten
bestaan ​​uit negatief geladen deeltjes
die meer dan duizend keer lichter waren dan
het kleinste atoom (waterstof). Voor
dit experimentele resultaat, dacht men dat
HET kleinste deeltje het waterstofatoom was. 
Om zijn opmerkingen te verklaren, stelde Thomson

English: 
atomic model of the day, the model had to
be revised and refined.
For instance, the discovery of subatomic particles
meant Dalton’s model, that said atoms were
indivisible...needed some work.
In 1897, J.J. Thomson was the first to discover
a subatomic particle, the electron, through
his experiments with cathode rays.
At this time, people weren’t sure if cathode
rays were waves, or particles.
Thomson was using magnets and electrically
charged plates to deflect cathode rays (and
thereby estimate their mass).
He showed that cathode rays must be made up
of negatively charged particles that were
over a thousand times lighter than the smallest
atom (that’s hydrogen).
Before this experimental result, it was thought
that THE smallest particle WAS the hydrogen
atom.
To account for his observations, Thomson proposed
the “plum pudding” model of the atom.

English: 
If you’ve never had plum pudding, that name
may not make a lot of sense to you.
So imagine you have a dense chewy cake with
little raisins all through it - maybe like
a raisin bagel, or a chocolate chip muffin,
if you prefer.
The cake part is the bulk of the atom, and
it’s positively charged, while the little
sweet bits of raisin, or chocolate would be
the negatively charged electrons.
The Thomson model stood, for about a decade,
until the experiments of Ernest Rutherford.
Rutherford and colleagues, in an experiment
performed in 1909, found that a beam of alpha
particles (that’s a kind of positively-charged
radiation), shot at a target of very thin
gold foil, mostly passed straight through
to a detector behind the foil.
But occasionally the particle would be violently
deflected back, as if it had hit something
massive.

Dutch: 
het 'pruimenpudding'-model voor van het atoom.
Als je nog nooit pruimenpudding hebt gehad, dan zal die naam
misschien u niet veel zeggen Dus stel je voor je hebt een dichte taaie cake met kleine rozijnen
er doorheen - misschien als een bagel met rozijnen,
of een chocoladeschilfermuffin, als je dat liever hebt.
Het cakegedeelte is het grootste deel van het atoom, en het is positief geladen, terwijl de kleine
zoete stukjes rozijnen of chocolade
de negatief geladen elektronen zouden zijn.
Het Thomson-model was ongeveer tien jaar lang bepalend tot de experimenten van Ernest Rutherford.
Rutherford en collega's, in een experiment
uitgevoerd in 1909, vond dat een straal van alpha
deeltjes (dat is een soort positief geladen
straling), afgevuurd op een doelwit van zeer dun
bladgoud, meestal rechtdoor vlogen
naar een detector achter de folie. Maar af en toe
werd het deeltje bruusk afgebogen,
 alsof het iets enorms had geraakt.

English: 
As Rutherford said, “It was quite the most
incredible event that has ever happened to
me in my life.
It was almost as incredible as if you fired
a 15-inch shell at a piece of tissue paper
and it came back and hit you.
On consideration, I realized that this scattering
backward must be the result of a single collision,
and when I made calculations I saw that it
was impossible to get anything of that order
of magnitude unless you took a system in which
the greater part of the mass of the atom was
concentrated in a minute nucleus.
It was then that I had the idea of an atom
with a minute massive centre, carrying a charge.”
- Ernest Rutherford
The results implied that an atom must be made
mostly of empty space, but with a small core
of positively charged material that contained
most of the mass of the atom.
This was the nucleus.
Again, the atomic model had to be updated
to take this new information into account.

Dutch: 
Zoals Rutherford zei: 'Het was het meest
ongelooflijke gebeurtenis'
in mijn leven. Het was bijna net zo ongelooflijk alsof je een 15-inch granaat op een papieren
zakdoekje afvuurt en het kaatst terug en raakt je.
Bij nader inzien realiseerde ik me dat deze achterwaartse
verstrooiing het resultaat moet zijn van een enkele botsing, en toen ik berekeningen maakte, zag ik dat
het onmogelijk was om iets van die grootteorde te krijgen tenzij je een systeem hebt waarin
het grootste deel van de massa van het atoom was geconcentreerd in een kleine kern. Het was toen
dat ik het idee had van een atoom met een klein, dicht centrum, met een lading. '
Ernest Rutherford
De resultaten impliceerden dat er een atoom het meest gemaakt is uit lege ruimte, maar met een kleine kern
van positief geladen materiaal dat het grootste deel van de massa van het atoom bevatte. Dit was de
kern. Nogmaals, het atoommodel moest worden bijgewerkt om deze nieuwe informatie in op te nemen.

Dutch: 
Er was echter vrijwel onmiddellijk een probleem met Rutherfords model
als de elektronen zich in deze lege ruimte
rond de positief geladen kern bevinden, wat
zorgt ervoor dat ze niet zomaar naar de kern bewegen omwille van de elektrostatische aantrekkingskracht ?
Waarom stort het atoom zich niet in de kern, van al die aantrekkingskracht?
Niels Bohr, die postdoctoraal werk deed bij Rutherford lab, bedacht een elegante oplossing voor het
instortend atoomprobleem. In een publicatie in 1913 suggereerde Bohr dat de negatief
geladen zich op cirkelvormige banen bevinden rond de positief geladen
kern, net zoals de planeten in een baan om de zon draaien. We verwijzen soms naar het Bohr-model
als het 'planetaire model'.
Volgens dit model bevinden elektronen zich op vaste energieniveaus, in een baan op

English: 
There was a problem almost immediately seen
with Rutherford’s model, however - if the
electrons are out in this empty space around
the positively charged nucleus, what is keeping
them from just giving in to the electrostatic
attraction towards the nucleus?
Why doesn’t the atom just collapse on itself,
from all that attraction?
Niels Bohr, who did postdoctoral work in Rutherford’s
lab, came up with an elegant solution to the
collapsing atom problem.
In a publication in 1913, Bohr suggested that
the negatively charged electrons are found
in concentric circular orbits around the positively
charged nucleus, much like how the planets
orbit the sun.
We sometimes refer to the Bohr model as the
“planetary model.”
According to this model, the electrons are
found at fixed energy levels, orbiting at
fixed distances from the nucleus.

English: 
The path closest to the nucleus has the lowest
energy level, and the energy is generally
higher the farther the orbits are from the
nucleus.
The farther a negatively charged electron
is from the positively charged nucleus, the
less attraction the electron feels.
In the Bohr model, electrons are able to jump
from one energy level to another, but they
are not found between levels.
Much like how you have to take one entire
step up or down a ladder, but you’re never
found standing between rungs.
Thus an electron gains or loses a discrete
package of energy each time it changes energy
levels.
We call this a “quantum” of energy, and
that’s where we get the term “quantum
leap.”
The Bohr model explained a lot of observed
chemical behavior, including why each element
has a certain number of electrons available
for reactions, the electrons found in the
outermost orbits.

Dutch: 
vaste afstanden tot de kern. Het pad
het dichtst bij de kern heeft de laagste energie
niveau, en de energie is over het algemeen hoger
hoe verder de banen van de kern verwijderd zijn.
Hoe verder een negatief geladen elektron
zich bevindt van de positief geladen kern, hoe
kleiner de aantrekkingskracht tot het elektron.
In het Bohr-model kunnen elektronen van het ene energieniveau naar het andere springen, maar ze
bevinden zich niet tussen niveaus. Net is zoals met een ladder je moet een hele stap omhoog of omlaag doen,
maar je kunt nooit tussen twee sporten staan. Zo wint of verliest een elektron
elke keer een geheel energiepakket
als het van energieniveau verandert. We noemen dit een "quantum"
van energie, en daarvan komt de term "kwantumsprong."
Het Bohr-model legt veel waargenomen 
chemisch gedrag uit , inclusief waarom elk element
een bepaald aantal elektronen beschikbaar heeft voor reacties, maw de elektronen die gevonden worden op de

English: 
These “valence electrons” thus determine
the chemical properties of an atom.
The Bohr model is indeed, elegant - it’s
clear and pleasing, and yet - it, too, has
been supplanted by another model, the quantum
mechanical model.
We will talk all about the quantum mechanical
model of the atom in another video.

Dutch: 
buitenste banen. Deze "valentie-elektronen" bepalen dus de chemische eigenschappen van
een atoom. Het Bohr-model is inderdaad elegant
- het is duidelijk en aangenaam, en toch -
het is ook vervangen door een ander model, het kwantummechanische model. We vertellen
alles over het kwantummechanische model van het atoom in een andere video.
