Ἐπιθυμοῦμεν τοὺς περικαλλεῖς τεκνογονεῖν,
ἵνα τοιουτοτρόπως μὴ ἀπολεσθῶσιν
τὰ τῆς εὐειδίας ῥόδα.
Ὡς ὅμως ὁ ὡριμώτερος τοῦ χρόνου ἕνεκα ἀποθνήσκει,
ὁ ἐὸς κληρονόμος  μεμνῇτο ἂν αὐτοῦ.
Ἀλλὰ σύ, περιωρισμένος εἰς τὰ σὰ λαμπρὰ ὄμματα,
τρέφεις τὴν τοῦ φωτὸς φλόγα μεθ’ ὕλης ἰδίας,
παράγων πεῖναν οὗ ἀφθονία ἐστίν.
Σὺ εἶ ὁ σὸς ἐχθρός, σεαυτῷ σκληρὸς λίαν.
Σύ, τῷ κόσμῳ ὢν κόσμημά τε
καὶ μοναδικὸς τοῦ εὐχάριτος ἔαρος ἄγγελος,
ἐντὸς τοῦ σοῦ βλαστοῦ θάπτεις τὸ περιεχόμενον.
Ἔτι δέ, ἀπαίδευτε μωρέ, φθείρεις τὰ ἀγαθά.
Οἴκτιρον τὸν κόσμον, εἰδεμὴ ἴσθι ἀδηφάγος,
κατεσθίων τῷ τάφῳ καί σεαυτῷ
τὸ δίκαιον τοῦ κόσμου.
