Ειναι αρκετοί αυτοί που λένε ότι δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης
διότι οι δυό τους ασχολούνται με διαφορετικά αντικείμενα.
Αυτό είναι ένα ψέμα.
Η θρησκεία και η επιστήμη, προβάλλουν ισχυρισμούς για το πως είναι ο κόσμος.
Κάνουν μάλιστα ασύμβατους ισχυρισμούς, για την ίδια πραγματικότητα, και το κάνουν χρησιμοποιώντας
πολύ διαφορετικά στάνταρτνς όσον αφορά τις αποδείξεις τους, και τον τρόπο που επιχειρηματολογούν.
Νομίζω είναι σαφές, πως υπάρχει μια τέλεια σύγκρουση ανάμεσα στο να απαιτείς καλές αποδείξεις
για αυτά που πιστεύεις, και στο να ικανοποιείσαι με κακές αποδείξεις ή με την απουσία αποδείξεων.
Η θρησκεία και η επιστήμη είναι σε σύγκρουση γιατί δεν υπάρχει τρόπος να ξεμπλέξεις τους ισχυρισμούς τους περί 'αλήθειας'.
π.χ. ο ισχυρισμός ότι ο Ιησούς γεννήθηκε απο παρθένα, που ειναι τόσο βασικός για το χριστιανισμό,
είναι ταυτόχρονα και ένας ισχυρισμός για τη βιολογία.
Ο ισχυρισμός ότι αναστήθηκε στον ουρανό και ότι θα ξανάρθει, είναι αναπόφεκτα και ένας ισχυρισμός
για την ιστορία μας, ή για το ότι οι άνθρωποι μπορούν να επιζήσουν το θάνατο ή ακόμα
και για τις πτητικές ικανότητες του ανθρωπίνου σώματος.
Εβραίοι, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι διαφωνούν σε πολλα, άλλα συμφωνούν ότι τη μέρα της Κρίσης,
όλοι οι άνθρωποι που έζησαν θα αναστηθούν απο τους τάφους τους.
Ποίούς φυσικούς νόμους θα παραβίαζε αυτό?
Όλους θα έλεγε κανείς.
Αν οι βασικοί ισχυρισμοί της θρησκείας είναι αληθεία, τότε η επιστήμη είναι τελείως τυφλή στην πραγματικότητα
και οι νόμοι της φύσης υπόκεινται σε 'πνευματικές' υπερφυσικές τροποποίησεις.
Έτσι λοιπόν, η όλη επιστημονική θεώρηση φαντάζει πλέον σαν μια γελοιότητα.
Αν βέβαια από την άλλη, οι βασικοί ισχυρισμοι της θρησκείας είναι λάθος, τότε οι περισσότεροι άνθρωποι στη γη
βρίσκονται σε μια προφανή συγχυση σχετικά με την φύση της πραγματικότητας
έχοντας αποδεχθεί διάφορες ανόητες ελπίδες και φοβίες.
και πολλοί άνθρωποι δυστυχώς σπαταλούν τη ζωή τους διαδίδοντας ψευδαισθήσεις, συνήθως με τραγικά αποτελέσματα.
Θεωρώ πως κανένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί να είναι απαθής μπροστα σε αυτή τη διχοτομία.
Πολλοί νομίζουν πως οι μη-πιστοί σαν εμένα είναι αυτομάτως κλειστοί στην πνευματική ζωή.
Αυτό δεν είναι αλήθεια.
Μπορείς να έχεις μια βαθιά πνευματική και ηθική ζωή, και χωρις να λες ψέματα στον στον εαυτό σου
ή στα παιδιά σου,
χωρίς να υποκρίνεσαι ότι ξέρεις πράγματα που δεν ξέρεις.
Δεν υπάρχει τίποτα που να απαγορεύει τον μη-πιστο να νιώσει την έκσταση ή την ανιδιοτελή αγάπη ή θαυμασμό και ανάταση.
Τίποτα δε σταματά τον άθρησκο από το να παεί αν το θέλει σε μια σπηλιά για διαλογισμό για ένα χρόνο, όπως οι ασκητές.
Αυτό που οι άθρησκοι δεν κάνουν, είναι το να προβάλουν αστήρικτους ισχυρισμούς για τη φύση του κόσμου,
ή για την θεική προέλευση κάποιου βιβλίου, χρησιμοποιώντας αυτές τις 'πνευματικές' εμπειριες.
Αυτή είναι μια διαφορά που αξίζει να σημειωθεί.
Σας το θέτω, πως οποιαδήποτε τελικά είναι αλήθεια πνευματικά ή ηθικά, μπορούμε να την ανακαλύψουμε εδώ τώρα,
και να την συζητήσουμε με μια γλώσσα που είναι συμβατή με όσα γνωρίζουμε σήμερα για τον κόσμο και τον ανθρώπινο νού.
Ότι μένει να ανακαλύψουμε για να βελτιώσουμε τη ζωή μας, μπορούμε να το αναζητήσουμε με μια γλώσσα
που δεν συγκρούεται με ότι άλλο έχουμε ανακαλύψει τα τελευταία 2000 χρόνια.
Το να ασπάζεσαι όμως κάποια θρησκεία της εποχής του χαλκού, ίσοδυναμεί με το να λες
ότι αυτός ο διάλογος δεν είναι δυνατόν να γίνει.
Ειναι σαν να λες ότι δεν υπάρχει τελικά τρόπος να καταλάβουμε τι συμβαίνει, χρησιμοποιώντας τον σύγχρονο νού και τρόπο σκέψης.
Ότι χρειάζεται τελικά και μια κάποια δόση δεισιδαιμονιας, μια δόση μυθολογίας,
ότι χρειάζεται να πούμε και κανένα μικρό ψέματακι.
Πάντως σε κάθε περίπτωση, αυτό που τελικά καλούμαστε να 'εμπιστευτούμε',
δεν είναι τίποτε άλλο παρά μόνο μια ανθρώπινη συζήτηση.
Το ερώτημα μου είναι; θέλετε να είναι μια συζήτηση του 21ου αιώνα με τις γνώσεις και πληροφορίες που έχουμε σήμερα,
ή προτιμάτε μια συζήτηση του 1ου αιώνα, ή μήπως μια του 7ου αιώνα, σαν αυτές που περιέχονται στα ιερά κείμενα.
Σας ευχαριστώ πολύ.
