
Polish: 
Coś niezwykłego zdarzyło się w zeszłym tygodniu - Sąd Najwyższy Stanów Zjednoczonych Ameryki zalegalizował małżeństwa homoseksualne! Najwyższy czas, prawda?
Cóż, sądzę, że zajęło to tak długo m.in. przez to, jak homoseksualizm był przedstawiany w dziełach kultury.
Przyjrzyjmy się więc historii przedstawień homoseksualnych w kinie.
Film powstały w 1895 r. pokazuje, że normy społeczne otaczające męsko-męskie interakcje były znacznie mniej rygorystyczne niż w późniejszych dekadach.
Właśnie dlatego Jack może pocałować Davida w "Wings" w 1927 r.
bez wzbudzania fali oburzenia. Film ten został nawet pierwszym laureatem Oscara w kategorii "Najlepszy film". O tak! Przez tą samą Akademię, która
nie przyznała nagrody "Tajemnicy Brockeback Mountain"

French: 
Quelque chose d'incroyable s'est passé la semaine dernière - la Court Suprême des États-Unis a légalisée le mariage gay! C'était le temps, pas vrai?
Eh bien, je pense que partie de la raison que ça a mit autant de temps doit avoir lien avec la façon que l'homosexualité est montrée dans notre culture
Donc avec ça, regardons à l'histoire de l'homosexualité à l'écran
Vous êtes en train de regarder la première fois que l'homosexualité a été filmée
Fait en 1895, le film démontre que les normes sociales autour des interactions masculines étaient beaucoup moins strictes qu'elles sont devenues au cours des prochaines décénies
C'est pour ça que Jack peut embrasser David dans Wings en
1927 sans que les gens s'énervent. Ce film allait devenir le premier gagnant 'Best Picture', aussi. Ouais, à la même
Académie qui a nié Le Secret de Brokeback Mountain le prix

English: 
Something amazing happened last week – the Supreme Court of the United States made gay marriage legal! About time, right?
Well, I think part of the reason that this took so long has to do with how homosexuality has been portrayed in our culture.
So with that let's take a look at the history of homosexuality on film.
You're looking at the first instance of homosexuality on film ever recorded.
Made in1895, the film demonstrates that the social norms around male interaction were far less stringent than they became in subsequent decades.
That's why Jack can kiss David in Wings back in
1927 without people getting up in arms. That film actually went on to become the very first Best Picture winner, too. Yep! At the same
Academy that denied Brokeback Mountain the award

French: 
78 ans plus tard. Durant cette période,
La première partie de cette phrase est assez importante car il existe encore une idée fausse selon laquelle les homosexuels et
les transgenres sont les mêmes. Ils ne le sont pas. Quel est ce qui a défini les stéréotypes omniprésents
à propos des gays et des lesbiennes en ce moment. Pour les hommes gais, le stéréotype était la 'pansy' ou le 'sissy'. En d'autres termes, un homme efféminé.
Quelqu'un qui devrait être ridiculisé. C'est comme ce que fait cet homme quand il voit Charlie Chaplin embrasser ce qu'il pense être un autre homme.
Le 'sissy' est un personnage qui apparaît comme décor de fond dans de nombreux films tout au long des années 1920 et au début des années 1930 dans des rôles étrangement spécifiques.
façons. La couleur lavande par exemple était
sans équivoque une couleur de 'sissy'
"J'ai conçu les costumes du spectacle et non les portes du théâtre."
"Je le sais. Si vous l'aviez fait, ils auraient été cuits à la lavande."
"Huh" 
L’homologue féminin était la femme masculine portant habituellement un costume, un chapeau et les cheveux lissés vers derrière
comme un homme. Au Maroc, une femme se produit sur scène en smoking et embrasse ensuite une femme.

Polish: 
78 lat później. W tym okresie, o ile zachowywane były właściwe płciom role społeczne, przywiązanie między osobami tej samej płci było dozwolone, a nawet celebrowane.
Pierwsza część tego zdania jest wyjątkowo ważna, ponieważ wciąż panuje błędne przekonanie, że bycie homoseksualistą i
transseksualistą oznacza to samo. A nie oznacza. Wywołało to wszechobecny stereotypy
dotyczące zarówno gejów jak i lesbijek w tym okresie. Dla homoseksualnych mężczyzn stereotypem była zniewieściałość, widoczna w określeniach takich jak "pedał".
Ktoś, z kogo należało się śmiać, tak jak to robi ten mężczyzna, gdy zobaczył Charliego Chaplina całującego (jak mu się wydaje) innego mężczyznę.
Zniewieściały gej jest postacią pojawiającą się w tle licznych filmów lat dwudziestych i trzydziestych w ściśle określony
sposób. Kolor lawendowy był na przykład
jednoznacznie "pedalskim" kolorem. "Stworzyłem kostiumy do spektaklu, a nie drzwi do teatru."
"Wiem to. Gdybyś to ty je zaprojektował byłyby lawendowe"
"Huh." Kobiecym odpowiednikiem zniewieściałego mężczyzny była męska kobieta zazwyczaj nosząca garnitur, męski kapelusz i zaczesująca włosy do tyłu,
tak jak mężczyźni. W "Maroko" kobieta występująca na scenie nosi garnitur i całuje później drugą kobietę.

English: 
78 years later. During this period,
The first half of that sentence is pretty important because there still is the misconception that being homosexual and being
transgender are the same. They're not. Which is what defined the pervasive stereotypes
about both gays and lesbians at this time. For gay men, the stereotype was the pansy or the sissy. In other words, an effeminate man.
Someone who should be ridiculed. Like how this man does when he sees Charlie Chaplin kissing what he thinks to be another man.
The sissy is a character that appears as background dressing of numerous films throughout the 1920s and early 30s in oddly specific
ways. The color lavender for example was
unequivocally a sissy color. 
"I designed the costumes for the show not the doors for the theater."
"I know that. If you had, they'd've been done in lavender."
"Huh." 
The female counterpart to this was the mannish woman usually wearing a men's suit, men's hat and having slicked back hair
like a man. In Morocco, a woman performs on stage wearing a tuxedo and later kisses a woman.

French: 
Mais ces types d'interactions lesbiennes explicites étaient rares. Même au Maroc, ce baiser ne se produit que pendant un instant
et puis elle passe le reste du film à poursuivre 
Le personnage de Gary Cooper.
Mais ensuite, la Grande Dépression a eu lieu et les studios de cinéma sont devenus désespérés pour amener les gens dans les théâtres.
Ils ont donc choqué le public avec violence, nudité et homosexualité. C'est devenu fondamentalement HBO.
L'épopée biblique de Cecil B. DeMille, Le signe de la croix, 
est un excellent exemple de cela.
L'empereur Néron a un garçon esclave qui est son amoureux implicite.
L'Impératrice demande à être déshabillée par les femmes. Et dans une scène,
il y a une danse érotique femme à femme.
Mais tout cela ne s'est pas bien passé avec plusieurs
Groupes catholiques et protestants qui ont organisé des boycotts de masse contre ce type de films. L’Église catholique a même créé un groupe appelé «Je ne vous en prie pas»,
La Légion de la décence, s'opposer publiquement
sexualité anormale sur film. Cela a conduit à la création et plus tard à la stricte application des 
le code de production autour
1934 qui a fortement censuré ce qui pouvait et ne pouvait pas apparaître dans les films hollywoodiens. Vous voyez dans
1915, la Cour suprême avait statué que les films n’avaient pas les droits du Premier amendement. Films,
ils ont dit, étaient principalement une entreprise et pourraient être censurés par l'État. 
En préemptant les lois des États, l’industrie a créé son propre

English: 
But these kinds of explicit lesbian interaction were rare. Even in Morocco, that kiss only happens for a moment
and then she spends the rest of the film pursuing 
Gary Cooper's character.
But then the Great Depression happened and film studios became desperate to get people into the theaters.
So, they shocked the audience with violence nudity and homosexuality. It basically became HBO.
Cecil B. DeMille's biblical epic, The Sign of the Cross, 
is a great example of this.
Emperor Nero has a slave boy who is his implied lover.
The Empress demands to be disrobed by women. And in one scene,
there is a woman on woman erotic dance.
But all that didn't sit well with several
Catholic and Protestant groups who organized mass boycotts against these kind of films. The Catholic Church even created a group called, I kid you not,
The Legion of Decency, to publicly oppose
abnormal sexuality on film. This led to the creation and later the strict enforcement of 
the Production Code around
1934 which heavily censored what could and could not appear in Hollywood movies. You see back in
1915 the Supreme Court had ruled that films did not have First Amendment rights. Movies,
they said, were primarily a business and could be censored by the state. 
Pre-empting state laws, the industry created its own

Polish: 
Ale takie przypadki wyraźnie homoseksualnej interakcji wśród kobiet były rzadkie. Nawet w "Maroko", pocałunek ten trwa zaledwie chwilę,
a przez resztę filmu próbuje ona wejść w związek w postacią graną przez Gary'ego Cooper'a.
Ale później doszło do Wielkiego Kryzysu, a studia filmowe podejmowały desperackie próby zachęcenia mas do przychodzenia do kin.
Zaczęli więc szokować widownie przemocą, nagością i homoseksualizmem. Prawie jak HBO.
Biblijna epopeja Cecila B DeMille'a "Znak krzyża" jest tego świetnym przykładem.
Cesarz Neron ma w niej niewolnika, który jest wedle sugestii jego kochankiem.
Cesarzowa z kolei żąda pomocy w rozbieraniu się przez kobiety, a w jednej scenie
ma nawet miejsce erotyczny taniec między dwoma kobietami.
Nie podobało się to kilku
zgrupowaniom katolickim i protestanckim, które organizowały masowe bojkoty podobnych dzieł. Kościół Katolicki stworzył nawet organizację nazwaną, uwaga,
Ligą Przyzwoitości, która publicznie sprzeciwiała się
nienormalnej seksualności w filmie. Doprowadziło to do stworzenia, a następnie surowego przestrzegania tzw. Kodeksu Haysa od około
1934 r., który ściśle ograniczał co mogło, a co nie mogło pojawiać się w filmach hollywoodzkich. Widzicie,
w 1915 r. Sąd Najwyższy uchwalił, że filmów nie obowiązywały prawa z pierwszej poprawki do konstytucji. Filmy,
jak zostało powiedziane, były przede wszystkim biznesem i mogły być cenzurowane przez państwo. Ubiegając prawo państwowe, przemysł filmowy stworzył własne

French: 
réglementation fondée sur les goûts des groupes religieux. Cela a abouti à quelques jolies surprises.
Comme la situation difficile de Samuel Goldwyn en essayant d’adapter la pièce, L’heure des enfants. 
La pièce parle des rumeurs de lesbianisme entre
deux institutrices à une école
pour les filles. Dans le film, il fallait changer pour deux femmes se disputant un homme et non seulement cela, le titre devait être changé
'À ces trois' comme l'original a été pensé pour être trop bien connu comme une œuvre lesbienne. Dans d'autres adaptations,
l'homosexualité est pareillement effacée de l'histoire. 
La version cinématographique de The Lost Weekend remplace la confusion sexuelle par un blocage de l'écrivain.
The Brick Foxhole, un roman sur l'homophobie
est devenu Crossfire, un film sur l'antisémitisme. Le personnage de Joel Cairo dans The Maltese Falcon est un homosexuel dans le livre
mais cela devait être étouffé dans le sous-texte du film.
Mais les cinéastes ont trouvé le moyen de se faufiler dedans. Je veux dire, pourquoi penses-tu qu'il lui caresse la canne
si souvent dans le film? Une stratégie consistait à marier l’homme pour masquer sa
homosexualité comme dans Top Hat. Ici, les hommes s'embrassent pendant que la femme regarde. 
"Oh!"
"Allez-y les garçons. Ne faites pas attention à moi."
 Mais quel était le moyen le plus facile de faire entrer un homosexuel dans votre film? Fais les

English: 
regulation backed by the tastes of religious groups. This resulted in some pretty outlandish
situations. Like the plight of Samuel Goldwyn when trying to adapt the play, The Children's Hour. 
The play is about the rumors of lesbianism between
two teachers at an all-girls
school. In the movie, it had to be changed to two women fighting over a man and not only that, the title had to be changed
to These Three as the original was thought to be too well known as a lesbian work. In other adaptations,
homosexuality is similarly erased from the story. 
The film version of The Lost Weekend swaps out sexual confusion for writer's block.
The Brick Foxhole, a novel about homophobia
became Crossfire, a movie about anti-semitism. The character of Joel Cairo in The Maltese Falcon is a homosexual in the book
but that had to be smothered in subtext in the movie.
But the filmmakers found ways to sneak it in. I mean, why do you think he's fondling his cane
so often in the film? One strategy was to have the man married to mask his
homosexuality like in Top Hat. Here the men even kiss while the wife looks on. 
"Oh!"
"Go right ahead boys. Don't mind me."
 But what was the easiest way to get a homosexual into your movie? Make them

Polish: 
regulacje poparte przez upodobania ugrupowań religijnych. Poskutkowało to kilkoma dość dziwacznymi
sytuacjami. Takimi jak problemy Samuela Goldwyna przy adaptowaniu sztuki "The Children's Hour". Sztuka traktuje o pomówieniach o homoseksualizm
dwóch nauczycielek w szkole dla dziewcząt.
W filmie musiano to zamienić na historię dwóch kobiet walczących o mężczyznę. Dodatkowo musiano również zmienić tytuł
"Ich troje", jako że tytuł oryginalny był zbytnio kojarzony jako dzieło o tematyce lesbijskiej. W innych adaptacjach
jest usuwana z historii na podobnych zasadach. Filmowa wersja "The Lost Weekend" zamienia rozterki dotyczące orientacji na brak weny twórczej.
"The Brick Foxhole", powieść o homofobii
stała się "Crossfire", filmem o antysemityzmie. Orientacja Joela Cairo w "Sokole maltańskim", który w książce jest gejem,
została w filmie ograniczona do podtekstu.
Ale twórcy filmu znaleźli sposób by homoseksualizm dyskretnie przemycić. No niby czemu jak sądzicie tak często
pieści on w filmie swoją laskę? Jedną ze strategii było też ożenienie bohatera by zamaskować
jego homoseksualizm tak jak w "Top Hat". Tutaj mężczyźni nawet całują się w oba policzki podczas gdy żona patrzy. "Oh!"
"Kontynuujcie chłopcy, nie zwracajcie na mnie uwagi". Ale jak najprościej legalnie przedstawić homoseksualnego bohatera?

Polish: 
Wystarczy uczynić go zatwardziałym złoczyńcą, najlepiej nazistą.
Oto nazista z "Domu przy 92-iej ulicy", który okazał się kobietą w przebraniu. A tutaj zniewieściały nazista
i sabotażysta. Następnie w kolejnym filmie Hitchcocka, "Rope", złoczyńcami są dwaj morderczy homoseksualiści, którzy rozmawiają zmysłowo o przyjemności duszenia mężczyzny.
którzy rozmawiają zmysłowo o przyjemności duszenia mężczyzny.
"Czułem przemożną euforię.
A ty jak się czułeś?" Nie tylko duszenie ich ekscytuje.
Prawdopodobnie pierwszym tego przykładem jest Waldo Lydecker, szyderczy złoczyńca z "Laury", który był jawne gejem w scenariuszu. Laird Creger
właściwie zbudował swoją karierę na graniu homoseksualnych psychopatów w "I wake up screaming", "The Lodger" and "Hangover Square". W międzyczasie
lesbijki przedstawiane były jako maniakalne, wstrętne lub jako zatwardziałe więźniarki. Jak większość filmowych złoczyńców, homoseksualiści w tych filmach prawie
zawsze umierali przed końcem filmu. W "Buntowniku bez powodu" homoseksualny mężczyzna jest
poddany ostracyzmowi społecznemu przez swoją orientację i ostatecznie zabity.
A potem w "Suddenly, Last summer", gej kończy zamordowany przez motłoch. O tak, homoseksualiści na ekranie mieli wyjątkowo krótką średnią długość życia.

English: 
irredeemably the villainous, preferably a Nazi.
There's the Nazi in the house on 92nd Street who turns out to be a woman in drag. 
The Nazi and saboteur who is
effeminate. And then in another Hitchcock film, Rope, the villains are two homicidal
homosexuals who speak sensuously about the pleasures of suffocating a man.
"I felt tremendously exhilarated.
How did you feel?" 
It's not just the suffocation that gets them excited.
Probably the first example of this is the sneering villain, Waldo Lydecker, in Laura who was explicitly gay in the screenplay. Laird Creger
basically made a career out of playing psycho queers in 
I Wake Up Screaming, The Lodger and Hangover Square. Meanwhile,
lesbians were obsessive and creepy or hardened prisoners. And just like most movie villains, the homosexuals in these films almost
universally died by the end of the movie. 
In Rebel Without A Cause, a gay man is
ostracized by his friends for his sexuality
 and eventually killed.
And in Suddenly, Last Summer, a gay man is killed by a mob. Yep! A gay on screen had a shorter life expectancy than a red shirt.

French: 
irrémédiablement le méchant, de préférence un nazi.
Il y a le nazi dans la maison de la 92ème rue qui s'avère être une femme en traînée. 
Le nazi et saboteur qui est
efféminé. Et puis dans un autre film de Hitchcock, Rope, les méchants sont deux meurtriers
homosexuels qui parlent avec sensualité des plaisirs de l’étouffement d’un homme.
"Je me suis senti extrêmement enthousiasmé.
Comment te sentais-tu?" 
Ce n'est pas seulement la suffocation qui les excite.
Le premier exemple de cela est probablement le méchant ricanant, Waldo Lydecker, de Laura qui était explicitement gay dans le scénario. Laird Creger
fait essentiellement une carrière de jouer des quires psycho dans 
Je me réveille en hurlant, The Lodger et Hangover Square. Pendant ce temps,
les lesbiennes étaient des prisonnières obsédantes et effrayantes ou endurcies. Et comme la plupart des méchants de cinéma, les homosexuels dans ces films presque
est universellement mort à la fin du film. 
Dans Rebel Without A Cause, un homme homosexuel est
ostracisé par ses amis pour sa sexualité
 et finalement tué.
D:
Et soudainement, l'été dernier, un homosexuel est tué par une foule. Oui! Un gay à l'écran avait une espérance de vie plus courte qu'une chemise rouge.

Polish: 
Więc kodeks Hays'a nie tylko wymazał homoseksualizm z świadomości Amerykanów, ale też spalał go jak kukłę ponownie i ponownie.
W 1952 r. Sąd Najwyższy cofnął swoją wcześniejszą decyzję, dając filmom prawo wolności słowa.
W międzyczasie kodeks Hays'a był po kawałeczku demontowany, jako że studia coraz mniej obawiały się bojkotu kościoła. Oczywiście nie od razu
poprawiło to sposób przedstawiania homoseksualizmu w kinie. W zamian za to dawne archetypy stworzyły coś bardziej złowrogiego:
nienawidzących samych siebie homoseksualistów z tendencjami samobójczymi. W "Sierżancie" homoseksualny mężczyzna całuje innego mężczyznę.
Później popełnia samobójstwo. W "Advise & Consent" w 1962 r. homoseksualny mężczyzna podcina sobie gardło.
A gdy "The Children's Hour" w końcu doczekało się adaptacji, która mogła sprostać sławie tytułu, główna bohaterka powiesiła się po usłyszeniu zarzutów homoseksualizmu. Które oczywiście
były prawdziwe. "Oh, czuję się taka chora i brudna. Nie mogę już tego wytrzymać!"
We wszystkich tych historiach homoseksualni bohaterowie tak często słyszą z ust innych, że są plugawym wybrykiem natury,
że zaczynają w to wierzyć. Ostatecznie zaczynają w to wierzyć również widzowie.

French: 
Ainsi, non seulement le code de production a effacé l'homosexualité de la conscience américaine, mais il l'a brûlée à l'effigie encore et encore et encore.
En 1952, la Cour suprême a infirmé sa décision donnant aux films le droit à la liberté d'expression.
Pendant ce temps, le code de production a été démoli par morceaux, les studios craignant moins le boycott de l'église. Bien sûr, cela n’a pas immédiatement amélioré la
représentation des homosexuels sur film. Au lieu de cela, les anciens archétypes se sont transformés en quelque chose de plus sinistre:
homosexuels suicidaires qui se détestent eux-mêmes. 
Dans le sergent, l'homme gay embrasse un autre homme.
Il se suicide plus tard. Dans Conseil et consentement, en 1962, un homme homosexuel se coupe la gorge.
Et lorsque The Children's Hour a enfin obtenu une adaptation qui pourrait porter son titre, le personnage principal se pend après des accusations d'homosexualité. Qui étaient,
bien sûr, c'est vrai.
"Oh, je me sens tellement malade et sale. 
Je ne peux plus le supporter! "
Dans toutes ces histoires, les personnages homosexuels se font dire si souvent par d'autres qu'ils se trompent et
sale, ils commencent à le croire. Et par extension, le public commence à le croire aussi.

English: 
So not only did the production code erase homosexuality from the American consciousness, it burned it in effigy again and again and again.
In 1952, the Supreme Court reversed its decision giving films the right to free speech.
Meanwhile, the Production Code was torn down piece by piece as studios became less afraid of church boycotts. Of course, this didn't immediately improve the
representation of homosexuals on film. Instead, the old archetypes morphed into something more sinister:
self-hating, suicidal homosexuals. 
In Sergeant, the gay man kisses another man.
He later commits suicide. In Advise & Consent, in 1962 a gay man cuts his own throat.
And when The Children's Hour finally got an adaptation that could bear its title, the main character hangs herself after allegations of homosexuality. Which were,
of course, true.
"Oh, I feel so damn sick and dirty. 
I can't stand it anymore!"
In all of these stories, the homosexual characters are told so often by others that they are wrong and
filthy, that they start to believe it. And by extension, the audience starts to believe that as well.

Polish: 
Najpierw Hollywood z sukcesem pomogło ludziom nienawidzić homoseksualistów.
A teraz sprawiło, że znienawidzili oni sami siebie. Ale potem, w 1969 r. miały miejsce zamieszki w Stonewall. Członkowie społeczności LGBT
demonstrowali przeciw najazdom policyjnym w Nowym Jorku, otwierając
oczy Amerykanów na swoje ciężkie położenie.
Producentom hollywoodzkim zaświtał pomysł, że można zarobić na filmach kierowanych do widowni homoseksualnej. "Boys in The Band" był
pierwszą taką próbą. Ukazuje on całą obsadę homoseksualnych postaci.
Ale nawet twórca scenariusza przyznaje, że jest on zabarwiony jego własnymi problemami z poczuciem własnej wartości, spowodowanymi nieustannie negatywnym
obrazem homoseksualizmu w popkulturze.
Ale później, wraz z rewolucją seksualną, lata siedemdziesiąte stały się świetnym momentem dla kina LGBT. "Sunday, Bloody Sunday", "Midnight Cowboy",
"Cabaret" and "Making Love"
były wielkimi krokami naprzód w przedstawianiu homoseksualistów i homoseksualnych romansów na ekranie.
Ale ten postęp cofnął się w latach osiemdziesiątych, przynajmniej w kinie głównego nurtu. Powróciły bojkoty religijne. Historyk filmowy, Vito Rusoo,
szacuje, że "Śmiertelna pułapka" straciła 10 milionów dolarów po tym, jak wyciekła informacja, że Alfred Pennyworth i Superman całują się na ekranie.

French: 
Hollywood avait réussi à aider les gens 
déteste les homosexuels.
Maintenant, cela les aidait à se faire détester. 
Mais ensuite, en 1969, Stonewall est arrivé. Membres de la communauté LGBT
manifesté contre le raid policier à New York, ouverture
Les yeux de l'Amérique jusqu'à la situation critique de
homosexualité. à Hollywood, les producteurs ont compris qu'ils pouvaient gagner de l'argent en projetant des films sur la communauté homosexuelle. Les garçons dans le groupe était le
premier effort dans cette veine. 
Il présente une distribution de personnages masculins homosexuels.
Mais même son auteur admet qu’il est coloré par ses propres problèmes d’estime de soi en raison de la constante négativité
images d'être un homme gay dans la culture populaire.
Mais après cela et avec la révolution sexuelle de l'époque, les années 70 sont devenues un grand moment pour le cinéma homosexuel. Dimanche sanglant dimanche à minuit
Cowboy, Cabaret et Faire l'amour
représentaient des homosexuels et une romance homosexuelle à l’écran.
Mais ces avancées ont été annulées dans les années 80, du moins dans les grandes lignes. Le boycottage religieux fait son grand retour. Historien du cinéma, Vito Russo,
Deathtrap a perdu 10 millions de dollars après la fuite. Alfred Pennyworth et Superman s'embrassent à l'écran.

English: 
Hollywood had succeeded in helping people 
hate homosexuals.
Now it helped them to make them hate themselves. 
But then in 1969, Stonewall happened. Members of the LGBT community
demostrated against the police raid in New York, opening
America's eyes up to the plight of
homosexuality. in Hollywood it dawned on producers that they could make money by aiming films to the homosexual community. Boys in The Band was the
first effort in this vein. 
It features a cast of gay male characters.
But even its writer admits that it is colored by his own self-esteem issues as a result of the constant negative
images of being a gay man in popular culture.
But after this and along with the sexual revolution at the time, the 70s became a great moment for homosexual cinema. Sunday Bloody Sunday, Midnight
Cowboy, Cabaret and Making Love
were all huge leaps forward in depicting homosexuals and homosexual romance on screen.
But these advances were rolled back in the 80s, at least in the mainstream. Religious boycotts made a comeback. Film historian, Vito Russo,
estimated that Deathtrap lost 10 million dollars after it was leaked that Alfred Pennyworth and Superman share a kiss on screen.

Polish: 
To był bardzo drogi całus. Ponadto, homoseksualiści byli przedmiotem zaciekłej nienawiści z powodu epidemii AIDS.
I po raz kolejny
widzimy stereotyp homoseksualnego złoczyńcy tak jak w "Cruising". W międzyczasie kilka niskobudżetowych produkcji niezależnych, t.j. "Born in Flames", "Mala Noche",
"Parting Glances" i "She Must Be Seeing Things" przedstawia nową tożsamość LGBT i prowadzi do nurtu, który krytyk
B. Ruby Rich nazwie "New Queer Cinema". Zacznie się on we wczesnych latach 90-tych filmami takimi jak "Moje własne Idaho",
dokumentem "Paryż płonie", "Trucizną" i "The Living End". Filmy tego nurtu przedstawiają grupy outsiderów, którzy przyjmują
nietradycyjny styl życia. Dla nich
tożsamość i orientacja seksualna były koncepcjami płynnymi i zmiennymi, a nie jak dotychczas rygorystycznie czarno-białymi. Oczywiście Hollywood wywęszyło możliwość zarobienie pieniędzy i wyprodukowało
serię a'la disnejowskich filmów pod koniec lat 90-tych. Homoseksualiści stali się śmiesznymi, komicznymi postaciami, często w przebraniu. Wyjątkiem jest
"Filadelfia", która miała premierę kilka lat wcześniej i bada walkę, jaką jest życie z AIDS.
Ale choć homoseksualiści w kinie głównego nurtu mogli być w końcu przedstawiani jako postacie pozytywne, z których się nie śmiano, których nie żałowano i nie bano się,

English: 
That's one expensive smooch. 
On top of that, gays were the focus of intense hatred 
because of the AIDS epidemic.
And once again
we see the gay as villain stereotype in film as in Cruising. Meanwhile, several low-budget independent films including Born in Flames, Mala Noche,
Parting Glances, and She Must Be Seeing Things all presented a new queer identity and led to what critic
B. Ruby Rich would call the New Queer Cinema. That began in the early 1990s with films like My Own Private Idaho,
the documentary Paris is Burning, Poison and
 The Living End. Films of this movement presented groups of outsiders who embraced
non-traditional lifestyles. For them,
identity and sexuality were fluid, changing things. Not rigid black and white ideas as in decades prior. 
Of course, Hollywood smelled money and pumped out
a series of Disneyfied queer films in the late 90s. Homosexuals became campy, 
comic characters often in drag. An exception is
Philadelphia which came out a few years prior and examined the struggle of living with AIDS.
But while gay people in mainstream film could finally be portrayed as good people. 
People that we didn't laugh at or pity or fear,

French: 
C'est un smooch cher. 
En plus de cela, les gays étaient au centre d'une haine intense 
à cause de l'épidémie de SIDA.
Et encore une fois
nous voyons le stéréotype gay méchant dans le film comme dans Cruising. Dans le même temps, plusieurs films indépendants à petit budget, dont Born in Flames, Mala Noche,
Les regards partants et elle doit voir les choses ont tous présenté une nouvelle identité queer et ont conduit à quelle critique
B. Ruby Rich appellerait le nouveau cinéma queer. Cela a commencé au début des années 1990 avec des films comme My Own Private Idaho,
le documentaire Paris Brûle, Poison et
 La fin vivante. Les films de ce mouvement ont présenté des groupes d’étrangers qui ont embrassé
modes de vie non traditionnels. Pour eux,
l'identité et la sexualité étaient fluides, changeant les choses. Pas des idées noires et blanches rigides comme dans les décennies précédentes. 
Bien sûr, Hollywood sentait l’argent et s’envolait
une série de films quef Disneyfied à la fin des années 90. Les homosexuels sont devenus campeurs, 
personnages de BD souvent en drag. Une exception est
Philadelphie qui est sorti quelques années auparavant et a examiné la lutte de la vie avec le sida.
Mais alors que les homosexuels dans les films grand public pourraient enfin être présentés comme de bonnes personnes. 
Des gens dont on n'a pas ri, ni pitié ni peur,

French: 
nous les avons encore rarement vu s'engager de façon romantique. 
Tom Hanks et Antonio Banderas ne se sont jamais embrassés à Philadelphie. C'est jusqu'à ce que cela se produise ...
Il est impossible de sous-estimer l’importance de 
Brokeback Mountain est dans l'histoire de l'homosexualité
à l'écran et à l'histoire du film en général. Il présentait une véritable romance entre deux hommes, deux personnages pleinement étoffés. Ni de
qui sont tués d'une manière que le public est censé encourager. Il a été nominé pour huit Oscars et en a remporté trois. Il n'a pas gagné le meilleur
Picture, mais cela n’a pas besoin de provoquer un changement sismique dans la perception publique de l’homosexualité.
Donc, s'il y a une chose à retenir de cette histoire
c'est ça: la fiction compte. La façon dont nous nous représentons dans les médias change la manière dont
nous pensons les uns aux autres, comment nous nous traitons et finalement, comment nous nous gouvernons.
Mais la deuxième leçon est que l’histoire n’est pas linéaire.
Nous n'avons pas simplement progressé dans l'homosexualité au cours d'un siècle. C'était un roller coaster.

Polish: 
nadal rzadkością było zobaczyć ich w romantycznych sytuacjach. Tom Hanks i Antonio Banderas nigdy nie pocałowali się w "Filadelfii". Tak było aż do momentu, gdy zdarzyło się to...
Nie da się zbagatelizować wpływu "Tajemnicy Brokeback Mountain" na historię kina LGBT
i historię filmu ogółem. Film ten przedstawiał prawdziwy romans między dwoma mężczyznami, dwoma postaciami z krwi i kości. Żaden z nich
nie został zabity w sposób, z którego widownia ma się cieszyć. Film był nominowany do ośmiu Oscarów i wygrał trzy z nich. Nie otrzymał statuetki za
Najlepszy Film, ale i tak spowodował wielką zmianę w publicznym pojmowaniu homoseksualizmu.
Więc jeśli mielibyśmy wyciągnąć z tej historii tylko jedno przesłanie,
to byłoby ono następujące: fikcyjne opowieści są ważne. To, jak przedstawiamy siebie w mediach zmienia sposób,
w jaki o sobie myślimy i to jak siebie nawzajem traktujemy, a ostatecznie także to, jakie decyzje podejmujemy jako rządzący.
Drugą lekcją jest to, że proces historyczny nie jest jednoznacznie linearny.
Nie staliśmy się tak po prostu bardziej tolerancyjni wobec homoseksualizmu  w trakcie minionego wieku. Ten proces mógłby być bardziej opisany jako roller coaster.

English: 
we still rarely saw them engage romantically. 
Tom Hanks and Antonio Banderas never kissed in Philadelphia. That is until this happened...
It is impossible to understate how important 
Brokeback Mountain is in the history of homosexuality
on screen and to the history of film in general. It presented a true romance between two men, two fully fleshed out characters. Neither of
whom are killed in ways that the audience is meant to cheer. It was nominated for eight Oscars and won three. It didn't win Best
Picture, but it didn't need to to cause a seismic shift in the public perception of homosexuality.
So, if there's one thing to take away from this history
it's this: fiction matters. How we represent each other in media changes the way
we think about each other, how we treat each other and ultimately, how we govern each other.
But the second lesson is that history is not a linear thing.
We didn't just become more progressive about homosexuality over the course of a century. It was a roller coaster.

English: 
The sissy archetype of the 20s was by no means positive, but at least it was visible.
That's more that could be said about the repression caused by the Production Code that followed. 
The films following
Stonewall in the 70s hinted 
at a step in the right direction
but that was countered by fear mongering around the issue during the 80s.
It's an ebb and flow of progressivism and conservative
reactionaries and the battle is never really over. So, share this video with someone who supports gay rights
or better yet,
someone who doesn't, because the only way this Golden Age of queer cinema will
continue is if we learn from the history that got us here. My name is Sage Hyden and thanks for watching!
This video is part of The Best Pictures, a series examining every Best Picture winner and the ones that should have won. Make sure to
subscribe to this channel for more film analysis. 
I post new videos every Wednesday at noon and next week
I'll talk about the film that actually won the award in 2005: Crash.
But until then I've got to 
get a few figure eights in before chow!

French: 
L'archétype de 'sissy' des années 20 n'était en aucun cas positif, mais au moins il était visible.
On pourrait en dire plus sur la répression provoquée par le Code de la production qui a suivi. 
Les films suivants
Stonewall dans les années 70 a laissé entendre 
à un pas dans la bonne direction
mais cela a été contré par la peur suscitée par la question au cours des années 80.
C’est un va-et-vient progressiste et conservateur
les réactionnaires et la bataille n'est jamais vraiment terminée. Alors, partagez cette vidéo avec quelqu'un qui soutient les droits des homosexuels
ou mieux encore,
quelqu'un qui ne le fait pas, parce que la seule façon de cet âge d'or du cinéma queer sera
continue est si nous apprenons de l'histoire qui nous a amené ici. Je m'appelle Sage Hyden et merci de votre attention!
Cette vidéo fait partie de The Best Pictures, une série examinant tous les gagnants du meilleur film et ceux qui auraient dû gagner. Assurez-vous de
abonnez-vous à ce canal pour plus d'analyse de film. 
Je poste de nouvelles vidéos tous les mercredis à midi et la semaine prochaine
Je parlerai du film qui a remporté le prix en 2005: Crash.
Mais jusque-là je dois 
Obtenez quelques chiffres huit avant chow!

Polish: 
Archetyp "pedała" z lat dwudziestych w żadnym wypadku nie był pozytywny, ale przynajmniej był widoczny,
czego nie można powiedzieć o ucisku wywołanym przez Kodeks Hays'a. Filmy, które stworzono po
zamieszkach w Stonewall w latach siedemdziesiątych dawały nadzieję kroku w dobrą stronę,
ale była ona wyparta przez sianie paniki wokół AIDS w latach 80-tych.
Te naprzemienne wpływy i walka opinii progresywnych i konserwatywnych reakcji na nie
nigdy tak naprawdę w pełni nie przeminą. Wobec tego podziel się tym filmem z kimś, kto wspiera prawa homoseksualistów,
albo jeszcze lepiej,
z kimś kto ich nie wspiera, ponieważ ta złota era kina LGBT będzie mogła być kontynuowana
tylko jeśli wyciągniemy wnioski z prowadzącej do niej historii. Nazywam się Sage Hyden i dziękuję bardzo za oglądanie!
Ten film jest częścią serii "Najlepsze filmy", badającej wszystkich oscarowych laureatów w tej kategorii oraz te filmy, które powinny były wygrać. Upewnij się, że
subskrybujesz ten kanał, jeśli oczekujesz więcej filmowych analiz. Wrzucam nowe filmiki w każdą środę w południe. W przyszłym tygodniu
będę mówił o filmie, który faktycznie otrzymał statuetkę w 2005 r. - "Miasto gniewu".
Ale zanim do tego dojdzie [niezrozumiały, ale chyba też i nieśmieszny żart oparty na slangu]!
