Pomimo politycznego zaangażowania, Jasmina Metwaly dokonuje pewnego rozróżnienia
między aktywizmem czy działalnością polityczną a sztuką.
Można powiedzieć, że sztuka jest dla niej narzędziem przepracowywania tych samych problemów,
z którymi artystka mierzy się również w swojej działalności aktywistycznej.
”Przepracowanie” rozumiem tutaj w sensie analitycznym.
Jest to z jednej strony praca emocjonalna, a z drugiej strony praca na pewnych konceptach
i próba wytworzenia jakiejś zobiektywizowanej wiedzy na temat świata, w którym żyje artystka.
Wydaje się, że polityczność estetyki jest takim tematem, który w naszym kraju zyskuje coraz większe znaczenie.
Przede wszystkim z uwagi na polską, lokalną kulturę pamięci, ale nie tylko.
Również w życiu parlamentarnym, estetyka - nie w tym wąskim sensie, a więc nie sztuka,
ale estetyka jako kwestia decorum, kwestia pewnego zachowania,
kwestia tego, w jaki sposób się wypowiadamy i w jaki sposób się prezentujemy,
ten problem zyskuje na znaczeniu w ostatnich latach.
Wydaje mi się, że widzowie, którzy przychodzą zobaczyć wystawę
Jasminy Metwaly „Anbar. Ćwiczenia z mimikry”
odnajdą w tej wystawie dosyć interesujące zwierciadło,
mimo że kontekst socjopolityczny wystawy wydaje się dosyć odległy, akcja dzieje się w Egipcie,
kwestie związane z mimikrą - naśladownictwem, upodabnianiem się do kogoś,
lub odgrywaniem pewnej normy, już to w sposób wynikający z podległości,
już to w sposób subwersywny - to są problemy, które wydają się dziwnie znajome w polskim kontekście.
Myślę, że widzowie, którzy przychodzą na wystawę Jasminy Metwaly
i mają sposobność do tego, żeby wysłuchać krawca Badrawiego,
opowiadającego o tym, jak strój czyni człowieka,
albo do tego, żeby wysłuchać żołnierza Assema, którego interesuje to, kiedy zaczyna się
odgrywana przez człowieka rola, a kończy sam człowiek.
Widz, który będzie miał taką sposobność, będzie mógł również przyjrzeć się później z innej perspektywy
problemom, które trawią polskie życie polityczne i polską sferę publiczną.
