
Estonian: 
Filosoofia Kiirkursuse toob teieni Squarespace.
Squarespace: jaga oma kirge maailmaga.
Muuseumis Taanis aastal 2000 pani kunstnik Marco Evaristti välja kunstitöö, mis koosnes veega täidetud anumates ujuvatest elusatest kuldkaladest.
Kõlab kaunis igavalt seni kuni ma teile ütlen, et need anumad olid elektrilised kannmikserid.
Evaristti pani oma teosele nimeks "Helena" ja kutsus muuseumikülastajaid üles miksereid sisse lülitama kui nad seda soovivad.
Lõpuks vähemalt üks inimene seda ka soovis, kalad peenestati ja üsna pea saabus kohale politsei ja käskis mikserid vooluvõrgust eemaldada.
Muuseumile esitati süüdistus loomapiinamises, kuigi sellest hiljem loobuti.
Enda poolest ütles Evaristti, et tema töö oli loodud jagamaks inimesi kolme kategooriasse:
kui sa tahad nuppu vajutada, ütles ta, oled sa sadist;
kui see väljapanek ärritab sind, oled sa moralist;
ja kui sa naudid teiste reaktsioonide vaatamist, oled sa piiluja.
Kuid paljud inimesed väitsid, et Evaristti kuldkalade mikserid ei olnud üldse kunst.

English: 
Crash Course Philosophy is brought to you
by Squarespace.
Squarespace: share your passion with the world.
At a museum in Denmark in 2000, artist Marco Evaristti debuted a work of art that involved live goldfish swimming around in vessels full of water.
Sound pretty boring until I tell you that
those vessels were electric blenders.
Evaristti named his display “Helena” and he invited museum patrons to turn on the blenders if they so desired.
Eventually, at least one person so desired, fish were blended, and before long police arrived, ordering that the blenders be unplugged.
The museum was charged with animal cruelty,
although those charges were later dropped.
For his part, Evaristti said that his work
was designed to sort people into three categories:
If you want to push the button, he said, you’re
a sadist;
if the exhibit makes you feel upset, you’re
a moralist;
and if you enjoy watching the reactions of
others, you’re a voyeur.
But many people argued that Evaristti’s
goldfish blenders weren’t art at all.

Arabic: 
كراش كورس الفلسفة برعاية سكويرسبيس.
سكويرسبيس: شارك شغفك مع العالم.
وضع الفنان ماركو إيفيرستي عمله الفني لأول مرة في متحف دنماركيّ في عام 2000 والذي كان عبارة عن سمكة ذهبية تسبح في آنية مليئة بالمياه.
تبدو قصة مملة، حتى أخبرك أن تلك الآنية ليست إلا خلاطٍ كهربائي.
سمى إيفيرستي عرضه هذا بـ"هيلينا" ودعى زوار المتحف لتشغيل الخلاط لو رغبوا بذلك بشدة.
في نهاية المطاف، رغب أحد الزوار بذلك وبالتالي سُحقت السمكة، وحضرت الشرطة خلال وقت قصير وأمروا بفصل الخلاطات.
واجه المتحف تُهمًا بشأن إساءة معاملة الحيوان، على الرغم من أنّها قد أسقطت لاحقًا.
ومن جهته قال إيفيرستي أن الغرض من تصميم هذا العمل هو تصنيف الأشخاص إلى ثلاث فئات:
لو أردت الضغط على مفتاح التشغيل فأنت سادي،
ولو شعرت بالغضب من هذا العرض فأنت شخص أخلاقي،
وإن استمتعت بمشاهدة ردود أفعال الآخرين فأنت شخص يحب استراق النظر.
جادل العديد من الآشخاص أن خلاطات الأسماك الذهبية لإيفرستي لم تكن فنًا على الإطلاق.

Spanish: 
Filosofía de Crash Course es traído a ustedes por Squarespace
Squarespace: Comparte tu pasión con el mundo.
En el 2000, en un museo en Dinamarca, el artista Marco Evaristti inauguró una muestra de arte que incluía peces dorados nadando en recipientes llenos de agua.
Suena bastante aburrido hasta que les diga que esos recipientes eran licuadoras eléctricas.
Evaristti nombró a su obra "Helena" e invitó a los patrocinadores del museo a encender las licuadoras si así lo deseaban.
Finalmente, al menos una persona así lo quiso, los peces fueron licuados, y no mucho después la policía llegó, ordenando que las licuadoras fueran desconectadas.
El museo fue denunciado por crueldad animal, aunque esos cargos fueron abandonados.
Por su parte, Evaristti dijo que su trabajo fue diseñado para clasificar a las personas en tres categorías:
Según él, si quieres presionar el botón, eres un sadista;
si la muestra te hace sentir perturbado, eres un moralista;
y si disfrutas viendo la reacción de los demás, eres un voyeurista.
Pero muchas personas argumentaron que los peces dorados en licuadoras de Evaristti no eran arte en absoluto.

Russian: 
Crash Course Phoilosophy создан при поддержке Squarespace.
Squarespace: поделись своей страстью  со всем миром.
В датском музее в 2000 г. художник Марко Эваристти дебютировал с экспонатом в виде настоящих золотых рыбок, плавающих туда-сюда в сосудах с водой.
Всё это звучит довольно нудно, пока вы не узнаете, что этими сосудами были электрические блендеры.
Эваристти назвал свою инсталляцию "Еленой" и предложил посетителям музея врубить блендеры, если у них было на то желание.
В итоге, всё же нашелся человек с подобным желанием: рыбку пустили на фарш... а затем появилась полиция и приказала отключить все блендеры.
Музей был обвинен в жестоком обращении с животными, однако сами обвинения позднее были сняты.
В свою защиту, Эваристти сказал, что задумка его работы была в том, чтобы показать три категории людей.
Хотите нажать на кнопку? Вы — садист.
Экспозиция внушает вам чувство огорчения? Вы — моралист.
Вам доставляет удовольствие наблюдать за реакцией других? Вы — вуайерист.
Но многие люди утверждают,что блендеры с золотыми рыбками Эваристти и вовсе не были искусством.

Dutch: 
Crash Course Filosofie wordt u aangeboden door Squarespace.
Squarespace: deel je passie met de wereld.
De artiest Marco Evaristti debuteerde in 2000 in een Deens museum een kunstwerk met goudvissen die rondzwemden in vaartuigen vol water.
Klinkt nogal saai tot ik je vertel dat deze vaartuigen elektrische mixers waren.
Evarissti noemde het 'Helena' en hij nodigde beschermheren van het museum uit om de mixers aan te doen indien ze dat wensten.
Uiteindelijk wenste op z'n minst één persoon dit, vissen werden gemixt, en niet lang daarna arriveerde de politie, met de eis om de stekker uit te trekken.
Het museum werd aangeklaagd voor dierenmishandeling, al werd die klacht later ingetrokken.
Evaristti van zijn kant zei dat z'n werk ontworpen was om mensen te verdelen in drie categorieën:
Als je de knop wil indrukken, ben je een sadist;
als de tentoonstelling je van streek brengt, ben je een moralist;
en indien je geniet van het bekijken van de reacties van anderen, ben je een voyeur.
Mar vele mensen vonden dat Evaristti's goudvis-mixers helemaal geen kunst waren.

Estonian: 
Ilmselt on sul selle kohta enda arvamus.
Aga igatahes tõstatavad Evaristti omale sarnased kunstitööd palju küsimusi – kunstist ja moraalist, ja mis standardeid peaksime kasutama, et kunsti hinnata.
Ja sellest järgnevad uued küsimused: nagu mida ütleb kunst meile enda kohta?
Mida see meiega teeb, ja mis eesmärk on kunstil meie elus?
[teemamuusika]
Tead kes oli super kunsti vastane? Platon.
Ta uskus, et kunst appelleerib meie emotsioonidele mõistuse asemel.
Ja kui sa tuletad meelde Platoni ideed kolmeosalisest hingest, ta arvas et hinge ratsionaalne osa peaks alati juhtima.
Seega oli kunst tema jaoks problemaatiline, sest ajendab meid mõtlema söaka, või emotsionaalse osaga meie hingest.
Tal oli veel kunstiga tüli, sest see kujutab, nagu ta ütles, väljamõeldut nii nagu see oleks tegelik.
Ja tüübi kohta kes pidas Tõde nii tähtsaks kui tema, võid näha miks see võis olla probleem.

Spanish: 
Probablemente tengan sus propias opiniones al respecto.
Pero sin importar lo que piensen, trabajos como los de Evaristti generan muchas preguntas, acerca de arte y moralidad, y que estándares debemos usar para evaluar el arte.
Y de eso, siguen nuevas preguntas como: ¿Qué nos dice el arte sobre nosotros mismos?
¿Qué nos hace? y ¿Qué propósitos nos da el arte a nuestras vidas?
 
¿Saben quién era super anti arte? Platón
Él creía que el arte juega más con nuestras emociones que con nuestra razón.
Y si recuerdan la idea de Platón sobre el alma tripartita, él pensaba que la parte racional de nuestra alma siempre debería estar a cargo.
Por tanto, el arte era problemático para él, ya que nos anima a pensar con la parte emocional de nuestras almas.
El también tenía problemas con el arte porque, según él, representaba la imaginación como si fuera real.
Y para un chico como él, que estaba tan preocupado por la verdad, pueden ver porque esto pudo haber siso un problema.

Russian: 
Наверняка у вас есть собственное мнение на этот счет.
Однако оно не имеет значения: работы, вроде Эваристти, поднимают множество вопросов об искусстве и морали, и о том, какими категориями мы должны руководствоваться при оценке искусства.
Возникает следующий вопрос: что искусство говорит нам о нас самих?
Что оно нам дает? Для какой цели служит нам искусство в повседневной жизни?
♫ Музыка.☺ ♫
Вы знаете, кто был заядлым противником искусства? Платон.
Он верил, что искусство взывает к нашим эмоциям сильнее, нежели чем к рассудку.
И если вы вспомните идею Платона о триединстве души — он считал, что рациональная часть всегда должна быть главной.
Так, для него искусство подразумевало в себе проблему, потому что оно побуждает нас думать, опираясь на животную и эмоциональную части наших душ.
Он также имел претензию к искусству, поскольку оно, по его словам, изображает вымышленное, как если бы то было реальным.
Теперь вы можете понять, почему это было проблемой для такого парня, который был обеспокоен истинностью, как он.

Dutch: 
Je hebt er waarschijnlijk je eigen mening over.
Maar ongeacht wat je denkt, werken zoals dat van Evaristti werpen vele vragen op - over kunst en moraliteit, en welke standaarden we moeten hanteren om kunst te beoordelen.
En daaruit volgen nieuwe vragen: bijvoorbeeld, wat vertelt kunst ons over onszelf?
Wat doet het met ons, en welk doel dient kunst in ons leven?
[Muziek]
Weet je wie heel anti-kunst was? Plato.
Hij geloofde dat kunst op onze emoties inspeelt, in plaats van onze rede.
En, als je je Plato's tripartiete opvatting van de ziel herinnert, hij dacht dat het rationele deel van de ziel altijd de leiding zou moeten hebben.
Kunst was dus problematisch voor hem, omdat het ons aanspoort te denken met het levendige, emotionele deel van onze ziel.
Hij had ook een probleem met kunst omdat, zo zei hij, het imaginaire er als echt wordt voorgesteld.
En voor iemand die zo begaan was met de Waarheid als hij, kan je zien waarom dit een probleem zou kunnen vormen.

English: 
You probably have your own opinions about
that.
But no matter what you think, works like Evaristti’s raise a lot of questions – about art and morality, and what standards we should use to evaluate art.
And from there, new questions follow: like,
what does art tell us about ourselves?
What does it do to us, and what purpose does
art serve in our lives?
[Theme Music]
You know who was super anti-art?
Plato.
He believed that art plays to our emotions
rather than to our reason.
And, if you recall Plato’s idea of the tripartite soul, he thought the rational part of the soul should always be in charge.
So, art was problematic for him, because it encourages us to think with the spirited, or emotional, part of our souls.
He also had a beef with art because, he said,
it depicts the imaginary as if it were real.
And for a guy who was as concerned with Truth as he was, you can see why this might have been a problem.

Arabic: 
ولربما لديك أنت أيضًا آرائك الشخصية حيال هذا الأمر.
لكن وبغض النظر عن رأيك، فإن الأعمال مثل عمل إيفيرستي تطرح عدة تساؤلات عن الفن والأخلاق، وعن ماهيّة المعايير التي يجب أن نستخدمها لتقييم الفن.
ويتبع ذلك التساؤل أسئلة جديدة مثل: مالذي يخبرنا به الفن عن أنفسنا؟
ومالذي يفعله بنا، ومالغرض منه في حياتنا؟
[موسيقى الخلفية]
هل تعلم من كان أشد الأشخاص معارضة للفن؟ أفلاطون.
اعتقد أفلاطون أن الفن يعبث بمشاعرنا بدلًا من عقولنا.
وإن كنت تتذكر مفهوم أفلاطون عن الروح الثلاثية حيث اعتقد فيه أنه يجب على الجانب العقلاني استلام زمام الأمور دائمًا.
فقد كان الفن مشكلةً بالنسبة إليه؛ بسبب حثه لنا على التفكير من خلال جوانبنا الروحانية أو العاطفية.
وأيضًا كان أحد أسباب خلافه مع الفن بأنه كما قال: يُصور الفن الخيال كما لو أنه حقيقة.
ويمكنك أن ترى بذلك سبب هذه المشكلة بالنسبة لرجل مُهتم بالحقيقة كما كان أفلاطون.

Dutch: 
Plato was zo bezorgd over de gevaren van kunst dat hij zelfs voor een wijdverspreide censuur ervan pleitte.
En ook al ben je het daarover misschien niet met hem eens, waarschijnlijk ga je wel akkoord met zijn gevoel dat kunst krachtig is.
Maar... waar is het goed voor?
Wel, laten we daarvoor zo'n 2400 jaar vooruitspoelen.
De 20ste-eeuwse Britse filosoof R.G. Collingwood erkende dat kunst vaak gebruikt wordt als een vlucht uit het leven - een eenvoudig vermaak, een afleiding.
Maar hij zei ook dat de beste kunst, de kunst die er echt toe doet, het soort ding is dat de manier waarop we met de wereld interageren verandert.
Collingwood maakte dus een onderscheid tussen wat hij vermaakskunst en magische kunst noemde.
Vermaakskunst helpt het publiek de realiteit te ontvluchten, zei hij - een fictieve, inzet-loze wereld induikend na een stressvolle dag.
Magische kunst is het spul dat het publiek helpt leren hoe beter te interageren met de realiteit van deze wereld.
Een goed voorbeeld hiervan is de roman 'De Hut van Oom Tom' van Harriet Beecher Stowe.
Beecher Stowes verhaal hielp de nationele visie op slavernij veranderen,
door blanke lezers Afro-Amerikanen te doen zien als mensen waarmee ze een heleboel gemeen hadden,

English: 
Plato was so concerned about the dangers of art that he actually advocated its widespread censorship.
And, while you might disagree with him on that, you can probably at least agree with his sentiment that art is powerful.
But…what is it good for?
Well, let’s fast forward about 2400 years
for that.
20th century British philosopher R.G. Collingwood acknowledged that art is frequently used as an escape from life – a simple amusement, a distraction.
But he also said that the best art, the art that really matters, is the stuff that changes the way we interact with the world.
So Collingwood drew a distinction between
what he called amusement art and magic art.
Amusement art helps the audience escape from reality, he said – diving into a no-stakes fictional world after a stressful day.
But magic art is the stuff that helps the audience learn how better to interact with this world’s reality.
A great example of this is Harriet Beecher
Stowe’s novel Uncle Tom’s Cabin.
Beecher Stowe’s story helped change our national mindset about slavery,
by making white readers see African Americans as human beings with whom they had a lot in common,

Russian: 
Платон был так обеспокоен опасностью искусства, что он действительно пропагандировал широкое распространение цензуры.
И в то время, как вы, возможно, не согласны с ним в этом месте, вы, вероятно, как минимум солидарны с его мыслью, что искусство является могущественным.
Однако... к чему все это?
Что ж, давайте быстренько перенесемся на 2400 лет вперед.
Британский философ 20 века Робин Джордж Коллингвуд признавал, что искусство часто используется как эскапизм, бегство от жизни — простое развлечение; отвлечение.
Он также сказал, что лучшее искусство — то искусство, которое действительно важно; это такая вещь, которая изменяет наше отношение к миру.
Коллингвуд прочертил различие между тем, что он называл "развлекательным искусством" и "волшебным искусством".
"Развлекательное искусство" помогает публике убежать от реальности, по его словам, погружаясь в безучастный вымышленный мир после тяжелого дня.
Но вот магическое искусство — это вещь, которая помогает нам научиться лучше взаимодействовать с реалиями этого мира.
Великолепный пример последнего — новелла Гарриет Бичер Стоу "Хижина дяди Тома".
История Бичер Стоу помогла изменить наш [американский] национальный образ мышления по отношению к рабовладению,
позволив белым читателям увидеть в афро-американцах таких же людей, с кем они имели много общего,

Spanish: 
Platón estaba tan preocupado por los peligros del arte que abogaba por su censura en general.
Y, mientras ustedes puedan estar en desacuerdo con él sobre eso, probablemente podrán al menos aceptar su opinión de que el arte es poderoso.
Pero... ¿Para qué sirve?
Bueno, remontémonos hace 2400 años para eso.
En el siglo XX, el filósofo británico R.G. Collingwood reconoció que el arte es frecuentemente usado como escape de la vida - un simple entretenimiento, una distracción.
Pero también dijo que el mejor arte, el arte que verdaderamente importa, es el que cambia la manera en la que interactuamos con el mundo.
Así que Collingwood hizo una distinción entre lo que él llamó arte de entretenimiento y arte mágico.
El arte de entretenimiento ayuda a la audiencia a escapar de la realidad, sumergiéndolos a un mundo ficticio del que no son parte luego de un día estresante.
Pero el arte mágico es lo que ayuda a la audiencia a aprender como interactuar mejor con la realidad del mundo.
Un gran ejemplo de esto es la novela "La cabaña del tío Tom" de Harriet Beecher Stowe.
La historia de Beecher Stowe ayudó a cambiar la mentalidad nacional acerca de la esclavitud,
haciendo que los lectores blancos vieran a los afroamericanos como seres humanos con quienes tenían mucho en común,

Arabic: 
فقد كان أفلاطون قلقاً حيال مخاطر الفن حتى أنه دعا إلى وضع رقابة على انتشاره.
وفي حين أنك قد تختلف معه في ذلك، فأنت على الأرجح ستتفق معه على الأقل في رأيه حول أن الفن قوي.
لكن .. مالغاية من الفن؟
لننتقل بالزمن إلى 2400 سنة بعد عهد أفلاطون لمعرفة ذلك.
أقر فيلسوف القرن العشرين البريطاني أر جي كولينجود باستخدام الفن غالبًا للهروب من الحياة -كترفيه بسيط أو لهو.
لكنه أيضًا قال بأن الفن الأسمى، والذي هو فنٌ بحق: هو العمل الذي يُغير من طريقة تفاعلنا مع العالم.
ولذا فقد رسم كولينجود حدًا فاصلًا بين ما أسماه بالفن الترفيهي وبالفن السحري.
فالفن الترفيهي يساعد الجمهور على الهروب من الواقع، وكما قال: هو الغوص في أعماق عالم خيالي لا مخاطر له بعد يوم مُرهِق.
لكن الفن السحري هو العمل الذي يساعد الجمهور على تعلم وسيلة أفضل للتفاعل مع واقع هذا العالم.
وأفضل مثال على ذلك هو رواية كوخ العم توم لمؤلفتها هاريت بيتشر ستو.
ساعدت رواية بيتشر ستو على تغيير طريقة تفكيرنا القومية تجاه العبودية،
من خلال تمكين القراء ذوي البشرة البيضاء من رؤية الأمريكيين الأفريقيين ككائنات بشرية يشتركون معهم بعدد من الأمور،

Estonian: 
Plato oli kunsti ohtude pärast nii mures, et ta pooldas tegelikult selle laialdlast tsensuuri.
Ja kui sa võid temaga selles eriarvamusele jääda, võid sa samas ilmselt nõustuda tema tundmusega, et kunst on võimas.
Aga... mille jaoks see hea on?
Hästi, liigume selle jaoks 2400 aastat edasi.
20. sajandi briti filosoof R.G. Collingwood tunnistas, et kunsti kasutatakse tihti elust põgenemiseks – lihtsaks meelelahutuseks, tähelepanu kõrvalejuhtimiseks.
Aga ta ütles ka, et parim kunst, kunst mis tegelikult loeb, on see, mis muudab viisi kuidas me maailmaga suhestume.
Seega eristas Collingwood meelt lahutavat kunsti ja maagilist kunsti.
Meelt lahutav kunst aitab publikul põgeneda reaalsusest, ta ütles – sukeldudes riskivabasse väljamõeldud maailma pärast stressirohket päeva.
Aga maagiline kunst on see, mis aitab publikul õppida selle maailma tegelikkusega paremini toime tulema.
Suurepärane näide sellest on Harriet Beecher Stowe'i romaan "Onu Tomi onnike".
Beecher Stowe'i lugu aitas meil muuta oma rahvuslikku mõtteviisi orjapidamisest,
pannes valgeid lugejaid nägema afro-ameeriklasi kui inimesi kellega neil on palju ühist,

Dutch: 
in plaats van de naamloze Andere die als bezit gezien moet worden.
Collingwood vond dat we onze tijd zouden moeten spenderen aan zulke magische kunst - het spul dat ons beter helpt leven, in plaats van weg te lopen van de wereld.
Maar sommige mensen vinden dat dit onderscheid snel uiteenvalt.
Een boek of film die voor een bepaalde persoon niet meer dan een vermakelijke ontsnapping vormt, kan een andere persoon aansporen om zijn of haar leven te verbeteren.
Denk aan je favoriet fandom.
Voor sommige mensen is Harry Potter puur escapisme - een manier om te verdwijnen in een fantasiewereld waar je problemen met een zwaai van een toverstok opgelost kunnen worden.
Maar voor anderen kan Harry Potter je helpen leren hoe te leven.
Lessen over de waarde van vriendschap, groepswerk, loyaliteit, en zet-ermee-door-schap kunnen gevonden worden tussen de Gruzielementen en Smekkies in alle Smaken.
Kunst kan je dus helpen om moreel te zijn, of misschien aanzetten tot immoraliteit, maar er zijn een heleboel andere manieren waarop moraliteit en kunst kunnen kruisen.
Zoals op vervelende, legale, auteursrechtelijke manieren.
Voor meer hierover begeven we ons naar de Thought Bubble voor wat Flash Filosofie!
In 2011 hield de natuurfotograaf David Slater een fotoshoot in Indonesië, toen een aap genaamd Naruto zijn fototoestel bemachtigde.

Spanish: 
en lugar de otros sin nombre que debían ser considerados como propiedad.
Collingwood sintió que debíamos emplear nuestro tiempo en arte mágico como ese - lo que nos ayuda a vivir mejor, en lugar de simplemente escapar del mundo.
Pero algunas personas sienten que esa distinción se rompe con facilidad.
Un libro o una película que podría ser un poco más que un divertido escape para una persona, para otra podría estimular a cambiar su vida para mejor.
Piensen en su fandom favorito.
Para algunas personas, Harry Potter es puro entretenimiento- una manera de desaparecer en una fantasía donde tus problemas pueden ser solucionados con el  movimiento de una varita.
Pero para otros, Harry Potter puede ayudarte a aprender como vivir.
Lecciones sobre el valor de la amistad, trabajo en equipo, lealtad, y seguir adelante, pueden ser encontradas entre los horocruxes y los caramelos de todos los sabores de Bertie Bott.
Así que el arte puede ayudarte a ser moralista, o tal vez motivar la inmoralidad, pero hay muchas otras maneras en las cuales la moralidad puede cruzarse con el arte.
Como en desagradables, legales, temas de derechos de autor.
Para más sobre esto, vayamos a la Burbuja de Pensamiento para un poco de Flashes de Filosofía.
En el 2011, el fotógrafo de vida salvaje, David Slater estaba en una sesión de fotos en Indonesia, cuando un mono llamado Naruto agarró su cámara.

Arabic: 
عوضًا عن كونها كائنات نكرة يُعتقد بأنها مملوكة.
رأى كولينجود بضرورة اهتمامنا في الفن السحري مثل تلك الرواية -أي الأعمال التي تساعدنا على العيش بشكل أفضل، عوضًا عن الهروب ببساطة من هذا العالم.
لكن اعتقد بعض الأشخاص بأن تمييزه لأنواع الفن قد تحطم بسرعة.
فالكتاب أو الفلم الذي يبدو بأنه هروب ترفيهي لشخص ما قد يُحفز شخصًا آخر لتغيير حياته للأفضل.
فكر في فنانك المفضل.
وكمثال على ذلك، فإن هاري بوتر لبعض الأشخاص عبارة عن هروب بحت من الواقع -يرونه كوسيلة للاختفاء في عالم خيالي حيث تُحل مشاكلهم بحركةٍ من عصًا سحرية.
لكن هاري بوتر بالنسبة لآخرين قد يساعدهم على تعلم كيفية العيش.
فتجد دروسًا عن قيمة الصداقة، والعمل الجماعي، والإخلاص، والالتزام، في الهوركوركس وحلوى بيرتي بتس بكل النكهات.
إذن، فالفن قد يساعدك على التحلي بالأخلاق، أو قد يشجعك على عكس ذلك، لكن توجد العديد من الطرق التي يتقاطع فيها الفن مع الأخلاق.
كطرق مُزعجة، أو نظامية أو مُختصة بحقوق ملكية.
وللاستزادة عن هذا، سنتوجه لفقاعة التفكير لبعض الفلاشات الفلسفية.
في عام 2011، كان مصور الحياة البرية ديفيد سليتر في جلسة تصوير في إندونيسيا، عندما استحوذ قردٌ يدعى بنورتو على آلة تصوير سليتر.

Russian: 
а не безымянных "Других", которых следовало рассматривать как собственность.
Коллингвуд полагал, что мы должны тратить наше время на "волшебное искусство" наподобие последнего — вещи, которые помогают нам жить лучше, — чем на обывательский побег от мира.
Но некоторые считают, что его разграничение легко опровергнуть.
Книга или фильм, которые могут быть не более чем развлекательным "уходом" для одного человека, для другого может стать стимулом к изменению его жизни к лучшему.
Подумайте о своей любимой вселенной
Так, для некоторых людей Гарри Поттер — чистейший способ раствориться в фантазии, где все беды исчезают от взмаха волшебной палочки.
Но вот другим Гарри Поттер может помочь научиться жить.
Уроки о ценности дружбы, командном взаимодействии, верности и отчаянного упорства — всё это можно обнаружить среди хоркруксов и всевозможных вкусностей Берти Батт.
Итак, искусство может помочь вам стать нравственнее, или наоборот призвать к безнравственности. Вообще есть множество иных путей, где мораль может взаимодействовать с искусством.
Например в мерзких законах об авторском праве.
Чтобы узнать больше, давайте обратимся к "Thought Bubble" за кое-каким быстрым экскурсом в философию [Flash History] .
В 2011 г. фотограф дикой природы Дэвид Слэйтер снимал живую природу в Индонезии, как однажды обезьяна по имени Наруто схватила его камеру.

English: 
rather than as a nameless Other who should
be thought of as property.
Collingwood felt we should spend our time on magic art like that – the stuff that helps us live better, rather than simply running away from the world.
But some people feel that his distinction
breaks down pretty quickly.
A book or a movie that could be little more than an amusing escape for one person could spur another person to change their lives for the better.
Think about your favorite fandom.
Like, for some people, Harry Potter is pure escapism – a way to disappear into a fantasy where your troubles can be addressed with the flick of a wand.
But for others, Harry Potter can help you
learn how to live.
Lessons on the value of friendship, teamwork, loyalty, and stick-with-it-ness can be found among the horcruxes and Bertie Bott’s Every Flavor Beans.
So, art can help you be moral, or maybe encourage immorality, but there are plenty of other ways in which morality can intersect with art.
Like in nasty, legal, copyright-y ways.
For more on this, let’s head to the Thought
Bubble for some Flash Philosophy.
In 2011, wildlife photographer David Slater was on a photo shoot in Indonesia, when a monkey named Naruto got a hold of his camera.

Estonian: 
selle asemel, et näha neid kui nimetuid Teisi, kellest võib mõelda kui omandist.
Collingwood tundis, et me peaksime kulutama oma aega sellise maagilise kunsti peale – selle peale, mis aitab meil elada paremini, selle asemel et maailmast põgeneda.
Aga mõned tunnevad, et see eristus kaob üsna kiiresti.
Raamat või film mis võib ühele olla pisut rohkem kui meelt lahutav põgenemine, võib teist ajendada muutma enda elu paremaks.
Mõtle näiteks oma lemmik austajaskonnale.
Nagu mõnede inimeste jaoks on Harry Potter puhas eskapism – viis kuidas kaduda fantaasiasske, kus sinu probleemidega saab tegeleda võlukepi viibutusega.
Aga teiste jaoks võib Harry Potter õpetada sind elama.
Õppetunnde sõpruse väärtusest, meeskonnatööst, lojaalsusest ja südikusest võib leida ka varikätkude ja Bertie Botti Iga Maitsega Ubade seast.
Seega võib kunst aidata sul olla moraalne, või ehk soodustada ebamoraalsust, aga on palju teise viise kuidas moraalsus võib kunstiga ristuda.
Nagu näiteks vastikud, juriidilised, autoriõiguslikud viisid.
Rohkemaks lähme Mõttemulli ja teeme veidi Välkfilosoofiat.
Aastal 2011 oli loodusfotograaf David Slater pildistamas Indeoneesias, kus ahv nimega Naruto sai kätte tema kaamera.

Arabic: 
توجد خلافات حول كيفية حدوث هذا الأمر.
لكن وفي أثناء جلسة التصوير، التقط القرد صورًا جميلة لنفسه.
فيما بعد، حاول سليتر الادعاء بحقوق ملكيته لهذه الصور لكنها قوبلت بالرفض، لأنه لم يكن مَن التقط هذه الصور بل ناروتو مَن فعل.
فوضعت الصور كملكية عامة، لكن المُطالبين بحقوق المساواة للحيوان رفعوا دعوى قضائية نيابة عن ناروتو،
بحجة أن القرد هو من يملك حقوق الملكية للصور، وأي أرباح منها يجب أن تذهب لصالحه.
ومن ناحية أخرى قال سليتر بأنه هو من يجب أن يملك الحقوق، لأنه المسؤول في نهاية الأمر عن حصول ناروتو على آلة تصويره والتقاط الصور من خلالها.
وبذلك المنطق، ادعى سليتر بأنه هو الفنان وأن ناروتو كان ببساطة وسيطًا لصناعة ذلك العمل الفني.
استدلال سليتر هذا قد يتوافق مع رأي أولئك الذين -كانوا في حلقتنا السابقة- يعتقدون بأن الفن يتطلب فنانًا قاصدًا لصناعة الفن.
وبوجهة النظر هذه، فإن ناروتو لايمكنه المطالبة بحقوق الصور، لأنه لايدرك نفسه كمصور للصور الشخصية عن قصد.
ولكن، جدليًا، فإن مقصد سليتر بدوره لم يُشكل الصور أيضًا.
فلم يقرر كيفية وضع آلة التصوير أو متى يتم النقر على زر الالتقاط.

Russian: 
Существуют разногласия по поводу того, как это вышло.
Но в том или ином случае, обезьяна сделала несколько довольно миленьких селфи.
Позднее Слэйтер пытался утвердить авторские права на те снимки, однако не получил удовлетворения, так как он был не единственный, кто делал фото — был еще и Наруто.
Фотографии на данный момент находятся в публичном свободном доступе, но люди из PeTA выдвинули обвинение от имени Наруто,
доказывая, что обезьяна имеет права, и все полученные доходы должны быть возвращены ей.
Слэйтер, в свою очередь, заявил, что права на фото должны принадлежать ему, так как в конечном счете он был условием, причиной, для игры Наруто с камерой и, соответственно, создания фотографий.
Следуя данной логике, Слэйтер утверждает, что он был художником, а Наруто — лишь медиатором, которого использовали для создания произведения искусства.
Аргументация Слэйтера могла бы быть убедительна для тех из вас, кто —согласно нашему прошлому эпизоду —  верит в то, что в искусстве обязательно должен присутствовать художник с намерением.
С данной точки зрения, Наруто не может претендовать на фоточки, так как он, вероятно, не осознавал себя, когда их делал.
Однако спорным является и то, что намерение Слэйтера также не присутствовало в создании фотографий.
Не он решал, как расположить камеру или когда нажать на кнопку.

Estonian: 
Kuidas täpselt, on vaidlusalune.
Aga protsessi käigus tegi ah mõned päris ägedad selfid.
Salter püüdis hiljem saada autoriõigusi piltidele, kuid sellest keelduti, sest team ei olnud see, kes pildid tegi – see oli Naruto.
Fotod on praegu avalikus kasutuses, kuid organisatsioon Inimesed Loomade Eetilise Kohtlemise Eest esitas Naruto nimel kohtuasja,
väites, et ahv omab õigusi ja kõik kasum peaks minema talle.
Slater, teisest käest, ütleb et tema peaks omama õigusi, sest lõpuks oli tema vastutav, et Naruto sai tema kaamera ja tegi sellega pilte.
Sellel loogika järgi, väidab Slater, oli tema kunstnik, ja Naruto oli kõigest osa kunsti tegemiseks kasutatud meediumist.
Slateri põhjendused võivad sobida teile, kes te meie viimases osas olite poolel, kes uskus, et kunst nõuab kavatsusega kunstnikku.
Selle vaate järgi ei saa Naruto pilte enda omaks pidada, sest ilmselt ei mõistnud ta ennast tahtlikult enese-portreid tegemas.
Aga väidetavalt ei kujundanud Slateri kavatuses pilte samuti.
Ta ei otsustanud, kuidas kaamerat paigutada või kuna päästikule vajutada.

English: 
There are disputes as to how, exactly.
But in the process, that monkey took some
pretty sweet selfies.
Slater later tried to claim copyright of the images, but was denied, because he was not the one who took the pictures – Naruto did.
The photos are currently in the public domain, but the People for the Ethical Treatment of Animals has filed a lawsuit on behalf of Naruto,
arguing that the monkey owns the rights, and any profits ought to go to him.
Slater, on the other hand, says he should own the rights, because he was ultimately responsible for Naruto getting his camera and taking the pictures with it.
By that logic, Slater claims, he was the artist, and Naruto was simply part of the medium used to create the art.
Slater’s reasoning might resonate with those of you who, in our last episode, were in the camp that believed art required an intentional artist.
In that view, Naruto can’t claim the pics, because he probably didn’t understand himself as deliberately taking self-portraits.
But, arguably, Slater’s intention didn’t
shape the pictures either.
He didn’t decide how to position the camera
or when to click the shutter.

Spanish: 
Hay algunas disputas de cómo exactamente.
Pero en el proceso, el mono tomó algunas selfies bastante adorables.
Slater intentó obtener los derechos de autor sobre las imágenes, pero le fue negado, porque él no fue quien tomó las fotografías - Naruto lo hizo.
Actualmente, las fotos son de dominio público, pero PETA (Personas por el Trato Ético de los Animales) ha presentado una demanda en representación de Naruto,
argumentando que el mono posee los derechos y cualquier ganancia le pertenece a él.
Slater, por el otro lado, dice que él debería tener los derechos porque fue él últimamente el responsable de que Naruto obtuviera la cámara y se tomara fotos con ella.
Siguiendo esa lógica, Slater asegura que él fue el artista, y Naruto fue simplemente parte del medio usado para crear arte.
El razonamiento de Slater puede concordar con los que, en nuestro último episodio, estaban en el campamento de los que creían que el arte requería un artista intencional.
Desde ese punto de vista, Naruto no puede reclamar las fotografías porque probablemente él no se vea a sí mismo deliberadamente tomándose autorretratos.
Pero discutiblemente, las intenciones de Slater tampoco dieron forma a la fotografía.
Él no decidió la posición de la cámara o cuando presionar el obturador.

Dutch: 
Hoe precies is een punt van discussie.
Maar in het proces nam de aap enkele leuke selfies.
Slater probeerde later copyright te krijgen voor de foto's, maar werd geweigerd, omdat hij de foto's niet genomen had - dat was Naruto.
De foto's behoren momenteel tot het publiek domein, maar PETA spande een rechtszaak in naam van Naruto aan
met het argument dat de aap de rechten bezit, en alle winst naar hem zou moeten gaan.
Slater van zijn kant zegt dat hij de rechten zou moeten bezitten, omdat hij er uiteindelijk verantwoordelijk voor was dat Naruto zijn fototoestel in handen kreeg en het gebruikte.
Volgens die logica was hij de artiest, claimt Slater, en Naruto slechts een deel van het gebruikte medium om het kunstwerk mee te creëren.
Slaters redenering vindt waarschijnlijk gehoor bij diegenen onder jullie die in de laatste aflevering tot het kamp behoorden dat gelooft dat kunst een intentionele artiest vereist.
Volgens die opvatting kan Naruto de foto's niet opeisen, omdat hij waarschijnlijk niet besefte dat hij selfies aan het nemen was.
Men kan echter ook stellen dat ook Slaters intentie geen rol speelde.
Hij besliste niet hoe het fototoestel opgesteld werd of wanneer de sluiterknop ingedrukt werd.

Spanish: 
Pero él sí decidió ir a esa locación en particular, sabiendo que estaba llena de pequeños primates curiosos con pulgares oponibles que podrían hacer posible funcionar una cámara.
Entonces, ¿Qué piensan?
¿Hay algún artista detrás de esa fotografía?
Y si lo hay, ¿Quién es?
Tal vez es una colaboración, y Slater y Naruto deberían repartirse las ganancias.
Apuesto que uno de ellos estará de acuerdo en recibir su parte en plátanos.
¡Gracias Burbuja de Pensamiento!
Una de las primeras personas en considerar verdaderamente las preguntas filosóficas del arte fue Aristóteles.
A diferencia de su maestro, Platón, Aristóteles era generalmente pro arte porque él lo vio como algo útil.
Él creía que nuestros cuerpos necesitaban experimentar un rango completo de emociones para poder mantenerse en balance.
Él argumentaba que si no habíamos estado tristes en un tiempo, o tenido un subidón de adrenalina, podríamos empezar a anhelar esos sentimientos.
Y cuando no experimentamos o no podemos experimentar ese rango completo de emociones en nuestras vidas- el arte puede entrar y hacer el trabajo por nosotros.
Cuando finalmente experimentamos esas sensaciones que hemos estado anhelando, sentimos un alivio placentero que Aristóteles llamó catarsis.
Y mientras John a menudo insistía que Aristóteles estaba tremendamente equivocado acerca de todo.

Dutch: 
Hij besliste echter wel om naar die precieze locatie te gaan, wetende dat er heel wat interessante primaten met opponeerbare duimen te vinden waren die het gebruik van een fototoestel mogelijk maken.
Wat denk jij ervan?
Zit er een artiest achter deze foto's?
En zo ja, wie dan?
Misschien is het een samenwerking, en moeten Slater en Naruto de winst verdelen.
Ik durf te wedden dat één van hen zijn deel wel in choms-choms zou willen!
Bedankt, Thought Bubble!
Een van de eerste mensen die echt over de filosofische vragen omtrent kunst nadachten was Aristoteles.
In tegenstelling tot zijn leraar Plato, was Aristoteles pro-kunst, omdat hij haar als nuttig beschouwde.
Hij geloofde dat onze lichamen een scala aan emoties moeten ervaren om in balans te blijven.
Hij argumenteerde dat, als we een tijdje niet triest geweest zijn, of geen adrenalinestoot hebben gehad, we naar die gevoelens beginnen te hunkeren.
En wanneer we het volledige scala aan emoties niet in onze echte levens kunnen ervaren, kan kunst het werk voor ons doen.
Wanneer we uiteindelijk de sensaties ervaren waar we zo naar verlangden, voelen we een aangename bevrijding die Aristoteles catharsis noemde.
En hoewel John er vaak op heeft gehamerd dat Aristoteles spectaculair verkeerd was over alles,

Arabic: 
لكنه هو من قرر الذهاب إلى هذا المكان بالتحديد، لمعرفته بأنه مليء بقردة صغيرة فضولية تملك إبهامًا قد يجعل من التقاط الصور أمرًا ممكنًا.
إذًا ماذا تعتقد؟
هل يوجد فنان خلف هذه الصور؟
وإن وجد فمن هو؟
ربما يكون عملًا مشتركًا بين سليتر وناروتو، وتقسم الأرباح بينهما.
أجزم بأن أحدهما يرغب بأن تكون حصته عبارة عن تشوم تشوم (موز).
شكرًا، لفقاعة الأفكار!
كان أرسطو من أوائل الأشخاص الذين اهتموا بالتساؤلات الفلسفية عن الفن.
فعلى عكس معلمه أفلاطون، كان أرسطو مُناصرًا للفن عادة، بسبب أنه رأى المنفعة من ورائه.
وقد اعتقد أن أجسادنا بحاجة لمواجهة كافة أنواع المشاعر لأجل بقائها متوازنة.
وجادل بأننا لو لم نشعر بالحزن أو الإثارة لفترة ما، سنبدأ بالتعطش للشعور بهما.
وحينما لا نختبر كافة أنواع المشاعر في حياتنا الواقعية -أو لانستطيع ذلك- سيتدخل الفن ليقوم بالأمر لأجلنا.
وحينما نَختبر أخيرًا هذه المشاعر التي تعطّشنا إليها، سنشعر بتحرّر مُمتع أسماه أرسطو بالتنفيس.
وبينما يُصر جون غالبًا على أن أرسطو كان مخطئًا بشكل فادح حيال كل شيء،

Estonian: 
Aga ta otsustas minna sellesse konkreetsesse kohta, teades et see oli täis uudishimulikke väikseid primaate osavate kätega, mis teeksid kaamera kasutamise võimalikuks.
Seega mida sina arvad?
Kas nende piltide taga on kunstnik?
Ja kui on, siis kes?
Võib-olla on see koostöö ja Slater ning Naruto peaksid kasumi pooleks jagama.
Võin kihla vedada, et üks neist oleks valmis oma osa välje võtma maiustustes!
Tänan, Mõttemull!
Üks esimesi inimesi, kes sügavamalt kunsti filosoofilisi küsimusi puudutas oli Aristoteles.
Erineval oma õpetajast Platonist oli Aristoteles üldiselt kunsti pooldav, sest ta nägi selles kasu.
Ta uskus, et meie kehad peavad kogema kogu emotsioonide ulatust, et püsida tasakaalus.
Ta väitis et kui me ei ole mõnda aega kogenud kurbust, või tundnud adrenaliini-lainet, võime me hakata neid tundeid taga igatsema.
Ja me ei koge, või ei taha kogeda, kogu emotsioonide ulatust oma tegelikus elus – kunst võib selle töö meie eest ära teha.
Kui me lõpuks kogeme neid tundmusi, mida oleme igatsenud, tunneme me nauditavat vabastust, mida Aristoteles nimetas katarsiseks.
Ja samas kui John on tihti väitnud, et Aristoteles eksis suuresti kõige suhtes,

English: 
But he did decide to go to that particular location, knowing it was full of curious little primates with opposable thumbs that would make working a camera possible.
So what do you think?
Is there any artist behind these pictures?
And if there is, who is it?
Maybe it’s a collaboration, and Slater and
Naruto should split the profit.
I bet one of them would be willing to take
his cut in chom choms!
Thanks, Thought Bubble!
One of the first people to really consider
the philosophical questions of art was Aristotle.
Unlike his teacher, Plato, Aristotle was generally
pro-art, because he saw it as useful.
He believed our bodies need to experience a full range of emotions in order to stay in balance.
He argued that, if we haven’t been sad in a while, or had a good adrenaline rush, we can start to crave those feelings.
And when we don’t – or can’t – experience the full range of emotions in our actual lives – art can step in and do the job for us.
When we finally do experience these sensations we’ve been yearning for, we feel a pleasurable release that Aristotle called catharsis.
And while John has often insisted that Aristotle
was spectacularly wrong about everything,

Russian: 
Впрочем, он решил вернуться на то самое место, зная, что там полно любопытных маленьких приматов, которые, вероятно, захотят позабавиться с камерой.
И что вы думаете?
Кто автор — художник, этих изображений?
И если да, то кто он?
Возможно это совместная работа, и тогда Слэйтер с Наруто должны поделить прибыль.
Ставлю на то, что один из них готов забрать свою долю в чавк-чавк! [Хэнк имеет в виду бананы, чью семантику он сохранил, а вот "обозначение" — "chom-choms", — нет]
Спасибо, Thought Bubble!
Одним из первых людей, кто серьезно задумывался о философии искусства, был Аристотель.
В отличие от своего учителя Платона, Аристотель был настроен преимущественно в поддержку искусства, ибо считал его полезным.
Он верил, что наши тела нуждаются в полном спектре эмоций, чтобы оставаться в гармонии.
Он утверждал, что если бы мы не знали грусти, или не испытывали выбросов адреналина, мы могли бы начать страстно хотеть их.
И в том случае, когда мы не можем дотянуться до них — искусство может заменить нам реальные переживания.
Когда мы, наконец, переживаем то, чего так страстно желали, мы испытываем приятное облегчение, которое Аристотель назвал "катарсис".
И пока Джон часто настаивал на том, что Аристотель был поразительно неправ во.. всём,

Spanish: 
La teoría de Aristóteles sobre la catarsis hacía un hermoso trabajo resolviendo una pequeña cuestión en la estética que es conocida como el Problema de la Tragedia.
Este es un raro rompecabezas sobre porque la gente va voluntariamente al teatro, sujetando una caja de pañuelos,
completamente preparados para llorar a mares por dos horas, habiendo pagado para ese privilegio.
Quiero decir, realmente, ¿Por qué existen los dramas sentimentales (destinados a hacerte llorar)?
De acuerdo con Aristóteles: Catarsis
Una película de miedo o una drama sentimental nos permite expresar fuertes sentimientos negativos en un ambiente seguro, y la purga emocional que viene con esa experiencia se siente realmente bien.
Sin lugar a dudas, cuando es tiempo de evocar emociones en nosotros, el arte puede ser extremadamente efectivo.
Pero, ¿Cómo puede hacer eso?
¿Por qué el arte es tan bueno en hacernos sentir?
Cuando piensas en ello, es en realidad bastante extraño que nos involucremos tanto en personajes que sabemos son ficticios.
¿Por qué lloramos de verdad por la muerte de nuestros queridos personajes?
¿Por qué invertimos tiempo y energía en "shipping" (implicar a personajes en un romance)?
Estas preguntas caen bajo otro problema que el arte plantea para nosotros,uno que los esteticistas llaman la Paradoja de la Ficción.

Estonian: 
teeb Aristotelese teooria katarsisest ilusa töö väikese mõistatuse lahendamisel esteetikas, mida teatakse kui Tragöödia Probleemi.
See on kummaline mõistatus sellest, miks inimesed lähevad vabatahtlikult teatrisse, hoides käes karpi taskurätikutega,
olles täielikult valmis kaks tundi oma silmi välja nutma ja maksavad selle võimaluse eest.
Ma mõtlen tõesti, miks on pisarakiskuja üleüldse asi?
Aristotelese järgi: katarsis.
Hirmus film või pisarakiskuja võimaldab meil väljendada tugevaid negatiivseid emotsioone turvalises kontekstis, ja emotsionaalne puhastumine, mis sellega kaasneb on väga, väga hea.
Pole kahtlust, et mis puutub meis emotsioonide esile kutsumisse, kunst võib olla äärmiselt efektiivne.
Aga kuidas see seda teeb?
Miks on kunst nii hea meie tundma panemisel?
Kui sa sellele mõtled, on see tegelikult päris kummaline, et me suhestume emotsionaalselt nii sügavuti tegelaskujudega, keda me teame olevat väljamõeldud.
Miks me valame päris pisaraid meie armastatud tegelaskujude surmade üle?
Miks me kulutame aega ja energiat tegelaskujude paari panemisele?
Need küsimused kuuluvad teise probleemi juurde, mille kunst meile esitab, mida esteetikud kutsuvad Väljamõeldise Paradoksiks.

English: 
Aristotle’s theory of catharsis does a beautiful job of resolving a little conundrum in aesthetics that’s known as the Problem of Tragedy.
This is the weird puzzle of why people voluntarily
walk into a theatre, clutching a box of tissues,
fully prepared to bawl their eyes out for
two hours, having paid for the privilege.
I mean, really, why is the tearjerker even
a thing?
According to Aristotle: catharsis.
A scary movie or a tearjerker can allow us to express strong negative emotions in a safe context, and the emotional purge that comes with the experience feels really, really good.
No doubt, when it comes to evoking emotions
in us, art can be extremely effective.
But how does it manage to do that?
Why is art so good at making us feel?
When you think about it, it’s actually pretty weird that we get so emotionally invested in characters that we know to be fictional.
Why do we cry real tears over the deaths of
our beloved characters?
Why do invest time and energy in “shipping”?
These questions fall under another problem that art poses for us, one that aestheticians call the Paradox of Fiction.

Dutch: 
werkt Aristoteles' theorie van catharsis goed om een mysterie in de esthetica bekend als het Probleem van Tragedie op te lossen.
Dit is het vreemde raadsel waarom mensen vrijwillig een bioscoop binnenstappen met een doos zakdoeken,
voorbereid om gedurende twee uur hun tranen te laten vloeien, en er nog voor te betalen ook.
Ik bedoel, serieus, waarom zijn tranentrekkers een ding?
Catharsis, volgens Aristoteles.
Een horrorfilm of een tranentrekker kan ons in staat stellen om hevige negatieve gevoelens in een veilige context te ervaren, en de emotionele zuivering die daarbij hoort voelt heel, heel goed.
Kunst kan zonder twijfel heel effectief zijn als het op het oproepen van emoties aankomt.
Maar hoe slaagt ze daarin?
Waarom is kunst zo goed in ons dingen te doen voelen?
Als je erbij stilstaat is het best vreemd hoe we zo emotioneel geïnvesteerd raken in personages waarvan we weten dat ze fictief zijn.
Waarom pinken we echte tranen weg bij de dood van onze geliefde personages?
Waarom besteden we tijd en energie in 'shipping'?
Deze vragen vallen onder een ander probleem waar kunst ons voor stelt, dat esthetici de Paradox van Fictie noemen.

Russian: 
его теория о катарсисе отлично справляется с решением маленькой головоломки в эстетике, известной под именем "проблема трагедии".
Это довольно странный пазл о том, почему люди добровольно идут в театр, прихватив коробку салфеток,
чтобы порыдать пару часов, заплатив за эту возможность.
Серьёзно! Зачем вот это всё?
Согласно Аристотелю, ответ — катарсис.
Страшный фильм, или душещипательная история могут позволить нам выразить негативные эмоции в безопасном контексте, и эмоциональное очищение, возникающее вместе с таким опытом, дает очень, очень положительный эффект.
Несомненно, когда нужно пробудить какие-либо эмоции в нас, искусство очень даже эффективно.
Однако как все это происходит?
Почему искусство так сильно влияет на наши чувства?
Только подумайте об этом, в самом деле, сам процесс выглядит очень странно: мы вкладываем кучу эмоций в вымышленных героев, зная при этом, что они вымышленны.
И зачем проливаеть настоящие слёзы над смертью наших любимых вымышленных героев?
Зачем тратить время и силы на сватовство нереальных персонажей? [shipping - чекай lurkmore]
Эти вопросы подпадают под другую, поставленную искусством проблему, которую эстетики называют парадоксом фикции.

Arabic: 
فقد قامت نظرية أرسطو عن التنفيس بعمل جيد في حل معضلة صغيرة في الأستطيقا (علم الجمال) عُرفت بمعضلة المأساة.
وهي اللغز الغريب الكامن خلف ذهاب الأشخاص طواعيةً إلى المسرح ممسكين بعلبة مناديل،
على أتم الاستعداد للبكاء لمدة ساعتين، ويدفعون النقود مقابل ذلك بكل سرور.
أعني، حقًا، لماذا يوجد شيء كإثارة الدموع؟
وفقًا لأرسطو: فإنها للتنفيس.
حيث يسمح لنا الفلم المُرعب أو الحزين بتجربة المشاعر السلبية جدًا في إطار آمن، فالتنفيس العاطفي المُصاحب لهذه التجربة يجعلنا نشعر على نحو أفضل.
ولا شك بأن الفن فعال للغاية حينما يصل الأمر إلى إثارة عواطفنا.
لكن كيف يفعل ذلك؟
ولمَ الفن جيد في إثارة مشاعرنا؟
حينما تفكر في هذه المسألة، فإنه من الغريب جدًا أن نتعاطف بشدة مع شخصيات نعلم حق المعرفة أنها خيالية.
لمَ نبكي فعلًا على موت شخصياتنا المفضلة؟
لماذا نبذل الوقت والجهد في تكوين العلاقات عاطفية بين الشخصيات؟
تقع هذه الأسئلة ضمن إطار مشكلة أخرى يُثيرها الفن لنا، مشكلة يسميها الأستطيقيون بمُفارقة الخيال.

Russian: 
Современный американский философ Кендалл Волтон объясняет, почему мы можем быть взволнованны вещами, которые не реальны, показывая, что вызванные эмоциональные реакции также не являются реальными.
Вместо обратного, по его словам, мы переживаем то, что он называет "квази-эмоции" — реакции которые могут быть вызваны выдумкой, фикцией, но не существуют и не функционируют на уровне настоящих эмоций.
В общем, с точки зрения Волтона выходит, что люди не реагируют на страшные фильмы таким же образом, как они стали бы реагировать на ужасы реальной жизни.
Например, когда мы смотрим хоррор, мы не выбегаем из кинотеатра и не вопим в трубку оператору 112, как бы мы сделали, если увидели, что реальный человек в опасности.
А вот другие мыслители, вроде американского философа Ноэла Кэррола с этим не согласны.
Кэррол утверждает, что мы можем иметь настоящие эмоциональные переживания в отношении выдуманных героев и ситуаций.
Нашим эмоциям не обязательно взаимодействовать со внешней реальностью, так как сами по себе они реальны, — говорит он.
В общем, мы можем чувствовать так же сильно любовь и потери наших любимых героев, как чувствуем это в отношении наших друзей и близких.
Теперь самое время вернуться к Ленкиным золотым рыбкам в блендерах.

Dutch: 
De hedendaagse Amerikaanse filosoof Kendall Walton legt uit waarom we ontroerd kunnen worden door dingen die niet echt zijn, door te argumenteren dat de emotionele reacties op fictieve gebeurtenissen ook niet echt zijn.
In de plaats daarvan, zegt hij, ervaren we wat hij 'quasi-emoties' noemt, emotie-achtige antwoorden die veroorzaakt kunnen worden door fictie, maar niet bestaan of functioneren op hetzelfde niveau als echte emoties.
Als bewijs hiervoor wijst Walton erop dat mensen niet op dezelfde manier reageren op enge films als op soortgelijke situaties in het echte leven.
Bijvoorbeeld, als we een horrorfilm bekijken, lopen we de bioscoop niet uit om de politie te bellen, zoals we zouden doen als we iemand echt in gevaar zien.
Andere denkers, zoals de Amerikaanse filosoof Noel Carroll, gaan daar niet mee akkoord.
Carroll stelt dat we echte emotionele reacties kunnen hebben op fictionele personages en situaties.
Onze emoties hoeven niet overeen te komen met de externe realiteit om de emoties zelf reëel te maken, zegt hij.
We kunnen dus net zo begaan zijn met de liefdes en verliezen van onze favoriete personages als met het lot van onze vrienden en familie.
Het is nu tijd om terug te denken aan Helena en de goudvissen in de mixers.

Spanish: 
El filósofo americano contemporáneo, Kendall Walton, explica por qué podemos ser conmovidos por cosas que no son reales, argumentado que las repuestas emocionales que tenemos por eventos ficticios tampoco son reales.
En su lugar, experimentamos lo que él llama "cuasi emociones", básicamente respuestas parecidas a las emociones que pueden ser causadas por la ficción, pero que en realidad no existen o no funcionan en el nivel de las verdaderas emociones.
Como evidencia de esto, Walton señala que las personas no responden a las películas de terror como reaccionarían al miedo real.
Como por ejemplo, cuando miramos una película de terror, no salimos corriendo del cine o llamamos al 911 como haríamos si viéramos a una persona real en peligro.
Pero para otros pensadores, como el filósofo americano Noel Carroll, están en desacuerdo.
Carroll argumenta que podemos tener respuestas emocionales reales a personajes y situaciones ficticias.
Él dice que nuestras emociones no tienen que corresponder a una realidad externa para que sean reales.
Así que podemos sentir tanto por los amores y las pérdidas de nuestros personajes favoritos como podemos por las situaciones de nuestros amigos y familiares.
Ahora es tiempo de pensar en Helena y los peces dorados en las licuadoras.

Arabic: 
شرح الفيلسوف الأمريكي المُعاصر كاندل والتون سبب تأثرنا بالأشياء غير الواقعية، بحجة أن استجاباتِنا العاطفية للمواقف الخيالية غير واقعية أيضًا.
وقال بدلًا عن ذلك أننا نختبر ما أسماه بـ"شِبه المشاعر"، وهي استجابات شبيهة بالمشاعر تُثيرها المواقف الخيالية، لكنها ليست موجودة أو أنها لا تعمل ضمن إطار المشاعر الحقيقية.
وكبرهان على ذلك، أشار والتون إلى أن الأشخاص لايستجيبون للأفلام المُرعبة بنفس استجابتهم للرعب في الحياة الحقيقية.
فمثلًا، لا نهرب خارج المسرح ونتصل بالطوارئ حين مشاهدتنا لفلم مرعب مثلما نفعل لو رأينا شخصًا حقيقيًا في خطر.
لكن المُفكرين الآخرين، كالفيلسوف الأمريكي نويل كارول اختلف معه في هذا.
جادل كارول بأنه يمكن لنا أن نملك استجابات عاطفية حقيقية لأشخاص أو أحداث خيالية.
حيث قال، لايتوجب على مشاعرنا أن تتوافق مع الواقع الخارجي لتكون مشاعرًا حقيقيةً في ذاتها.
لذا فإنه يمكننا الشعور بحب وخسارة شخصياتنا المفضلة بنفس درجة إحساسنا بهذه المعاناة لو أصابت أصدقائنا وعائلتنا.
والآن فقد حان وقت التفكير مجددًا في عرض هيلينا والسمكة الذهبية في الخلاط.

English: 
Contemporary American philosopher Kendall Walton explains why we can be moved by things that aren’t real, by arguing that the emotional responses we have to fictional events aren’t real either.
Instead, he says, we experience what he calls “quasi-emotions,” basically emotion-like responses that can be triggered by fiction, but don’t exist or function on the level of true emotions.
Now, as evidence for this, Walton points out that people don’t respond to scary movies as they would to real-life terror.
Like, when we’re watching a scary movie, we don’t run out of the theatre and call 911 like we would if we saw a real person in danger.
But other thinkers, like American philosopher
Noel Carroll, disagree.
Carroll argues that we can have real emotional
responses to fictional characters and situations.
Our emotions don’t have to correspond to external reality, in order for the emotions themselves to be real, he says.
So we can feel just as strongly for the loves and losses of our favorite characters as we can for the plights of our friends and family.
Now, it’s time to think back to Helena,
and the goldfish in the blenders.

Estonian: 
Kaasaegne ameerika filosoof Kendall Walton selgitab, miks liigutavad meid asjad, mis ei ole päris väites, et meie emotsionaalsed reaktsioonid fiktiivsetele sündmustele ei ole samuti päris.
Selle asemel, ütleb ta, me kogeme tema sõnutsi "kvaasi-emotsioone", mis on sisuliselt emotsioonilaadsed reaktsioonid, mille võib esile kutsuda fiktsioon, kuid mis ei eksisteeri ega toimi tõeliste emotsioonide tasemel.
Selle tõenduseks viitab Walton asjaolule, et inimesed ei reageeri õudusfilmidele samamoodni nagu nad reageeriksid terrorile päris elus.
Nagu siis kui vaadates õudusfilmi ei jookse me kinost välja ja ei helista 112, nagu teeksime kui näeksime tegelikku inimest ohus olevat.
Aga teised mõtlejad, nagu ameerika filosoof Noel Carroll, ei nõustu.
Carroll väidab, et me võime tunda ehtsaid emotsionaalseid reaktsioone fiktiivsetele tegelaskujudele ja situatsioonidele.
Meie emotsioonid ei pea vastama välisele tegelikkusele, et olla iseenestes ehtsad, ütleb ta.
Nii võime me tunda sama tugevaid tundeid nii meie lemmiktegelaskujude armastuste ja kaotuste kui meie sõprade ja pere saatuste suhtes.
Nüüd on aeg taas mõelda Helena ja mikserites kuldkalade peale.

Spanish: 
Helena genera preguntas sobre la relación entre la moralidad y el arte.
Y aquí, hay dos grandes escuelas
Para algunos, llamados Autonomistas, sostienen que el arte y la moralidad están completamente separados.
Así que si algo es realizado en nombre del arte, básicamente es inmune al escrutinio moral.
Es como si los artistas vivieran y trabajaran en una especie de burbuja de protección de la moralidad.
A los ojos de los autonomistas, Evaristti no hizo nada malo poniendo peces dorados en una situación donde probablemente serían pulverizados, ya que lo hizo en nombre de la expresión artística.
Pero para otros, conocidos como moralistas de la estética, argumentan que la moralidad y el arte están interconectados,
así que cualquier mancha moral relacionada a un trabajo se vuelve estéticamente dañado.
Bajo este punto de vista, incluso si el concepto de estética de Evaristti fuera magnífico, el hecho de que lo expresara a través de medios inmorales-
en este caso, la destrucción sin sentido de los peces dorados- hace que vaya en contra de todo el valor estético de su trabajo.
El arte es a menudo diseñado para cuestionar nuestras creencias y valores.
Y la mayoría de nosotros estará de acuerdo en que esto puede ser algo bueno.
Pero, ¿Hay límites?

Dutch: 
Helena werpt vragen op over de relatie tussen moraliteit en kunst.
Er bestaan hierover twee hoofdstromingen.
Sommige mensen,  de zogenaamde autonomisten, zien kunst en moraliteit als twee totaal verschillende dingen.
Als iets gedaan wordt in de naam van kunst, is het dus zo goed als immuun voor morele controle.
Het is alsof artiesten leven en werken in een soort beschermende moraliteit-bubbel.
Volgens de autonomische opvatting deed Evaristti niets verkeerd toen hij goudvissen blootstelde aan acuut verpulveringsgevaar, omdat hij het deed in de naam van artistieke expressie.
Er zijn echter anderen, gekend als de esthetische moralisten, die stellen dat moraliteit en kunst met elkaar verbonden zijn,
waardoor elke morele smet op een werk het ook esthetisch gebrekkig maakt.
Volgens deze opvatting was, zelfs als Evaristti's esthetisch concept fantastisch was, het feit dat hij dat concept uitdrukte gebruikmakende van immorele middelen -
in dit geval, de moedwillige vernietiging van goudvislevens - iets wat negatief afstraalde op de esthetische waarde van zijn werk.
Kunst is vaak ontworpen om onze overtuigingen en waarden uit te dagen.
En de meesten onder ons zijn het erover eens dat dat een goede zaak kan zijn.
Zijn er echter grenzen?

Russian: 
Елена поднимает вопрос взаимоотношения морали и искусства.
И здесь мы сталкиваемся с двумя основными течениями.
Некоторые люди, именующие себя автономистами, утверждают, что искусство и мораль полностью различны.
Если что-нибудь сделано во имя искусства, это не должно подлежать моральным нападкам.
Считайте, как будто художник живет и работает в пузыре, защищенного от морали.
С точки зрения автономистов, Эваристти не сделал ничего плохого, поместив золотых рыбок в ситуацию, где им грозила опасность стать сырьём для котлет, потому что он сделал это во имя художественного выражения.
Другие же, именуемые эстетическими моралистами, утверждают, что мораль и искусство взаимосвязаны,
так что некоторые пятна аморального на произведении делают его эстетически испорченным.
С этой точки зрения, даже если эстетическая концепция Эваристти была превосходной, тот факт, что он выразил свою идею посредством аморального поступка означает,
— в данном случае изуверстное уничтожение рыбки — что это вся эстетическая ценность работы сведена к нулю.
Как правило, искусство предназначено для того, чтобы подвергать сомнению наши верования и ценности.
И большинство из нас согласится, что это хорошо,
но есть ли ограничения?

Estonian: 
Helena tõstatab küsimusi moraali ja kunsti suhte üle.
Ja selles on kaks peamist mõttevoolu.
Autonomistid väidavad, et kunst ja moraal on täiesti eraldi.
Seega kui midagi tehakse kunsti nimel, on see immuunne moraalse järelvalve vastu.
See on nagu elaksid ja töötaksid kunstnikud mingisuguses kaitsvas moraalsusemullis.
Seega, autonomismi järgi ei teinud Evaristti midagi valesti pannes kuldkalad situatsioonid, kus nad tõenäoliselt jahvatatakse, sest ta tegi seda kunstilise väljenduse nimel.
Aga on veel teised, keda teatakse kui esteetilisi moraliste, kes väidavad, et moraalsus ja kunst on vastastikku seotud,
seega iga tööga seotud moraalne plekk teeb selle töö esteetiliselt rikutuks.
Selle vaate järgi on fakt, et Evaristti väljendas oma ideed ebamoraalsel viisil, isegi kui tema esteetiline idee oli suurepärane –
sellel juhul, kuldkalade elude julm hävitamine – see mis vähendab tema töö üldist esteetilist väärtust.
Kunst on tihti loodud selleks, et esitada väljakutse meie uskumustele ja väärtustele.
Ja enamik meist nõustuvad, et see võib olla hea.
Aga kas sellele on piirid?

English: 
Helena raises questions about the relationship
between morality and art.
And here, there are two main schools of thought.
Some people, called autonomists, maintain
that art and morality are entirely separate.
So if something is done in the name of art,
it’s basically immune from moral scrutiny.
It’s almost like artists live and work in
some kind of protective morality-bubble.
So, in the autonomist view, Evaristti did nothing wrong in putting goldfish in a situation where they were likely to be pulverized, because he was doing it in the name of artistic expression.
But, there are others, known as aesthetic moralists, who argue that morality and art are interconnected,
so any moral stain connected with a work makes
a work aesthetically flawed.
In this view, even if Evaristti’s aesthetic concept was superb, the fact that he expressed that concept through immoral means –
in this case, the wanton destruction of goldfish life – that counts against the overall aesthetic value of his work.
Art is often designed to challenge our beliefs
and our values.
And most of us agree that this can be a good
thing.
But, are there limits?

Arabic: 
طرح عرض هيلينا العديد من التساؤلات حيال العلاقة بين الأخلاق والفن.
ولهذا الأمر يوجد مدرستين فكريتين رئيسيتين:
رأى بعض الأشخاص ممن يُدعون بالاستقلاليين بأن الفن والأخلاق منفصلان تمامًا.
فإذا تم عمل شيء ما تحت اسم الفن، فهو مُحصن عمومًا من التدقيق الأخلاقي.
فهو أشبه ما يكون بفنان يعيش ويعمل في فقاعة منيعة ضد الأخلاق.
لذا فمن وجهة نظر الاستقلاليين، فإن إيفرستي لم يفعل شيئًا خاطئًا حينما وضع الأسماك الذهبية في موقف على الأرجح سيُسحقون فيه، لأنه فعل ما فعله تحت اسم التعبير الفني.
لكن، هناك آخرون، عرفوا بالأخلاقيين الأستطيقيّين، جادلوا بأن الأخلاق والفن مترابطان.
لذا فأي عيب أخلاقي ما يرتبط بعمل فني؛ يجعل منه عملًا مُعابًا جماليًا.
وبوجهة النظر هذه، وعلى الرغم من أن مفهوم الجمال لعمل إيفرستي كان أمرًا رائعًا، فحقيقة أنه عبّر عن هذا المفهوم بطريقة غير أخلاقية -والتي تعني
في هذه الحالة، الإبادة الوحشية لحياة الأسماك الذهبية- تُعارض القيمة الجمالية لعمله بالكامل.
فلطالما صُنع الفن لنواجه به معتقداتنا وقِيمنا.
وأغلبنا متفق على أن ذلك أمر حسن.
لكن، هل هناك حدود له؟

Estonian: 
Me peame tihti kunstnikest lugu imeliste kunstitööde pärast, mis inspireerivad positiivseid muutusi maailmas, nagu "Onu Tomi Onnike".
Aga kui töö inspireerib halbu tegusid või halba suhtumist, kas saab ka selle eest kunstnikku süüdistada?
Nagu enamikes filosoofia valdkondades, on esteetikas palju rohkem mida me võiksime avastada kui meil oleks aega.
Aga kui me liigume edasi järgmise osa juurde meie kursusest, loodan ma, et oled näinud kuidas esteetika – üks filosoofia vähem tuntud valdkondi –
on väärt sinu tähelepanu kuna sa jätkuvalt suhestud kunstiga oma elus.
Täna õppisime me R. G. Collingwoodi vaatest, et kunst on parim siis kui aitab meil paremini elada.
Me õppisime kuidas Aristotelese idee katarsisest võib lahendada tragöödia probleemi, ja me õppisime, mis on väljamõeldise paradoks.
Veel õppisime autonomismi ja moralismi vahelise vaidluse kohta.
Selle episoodi Filosoofia Kiirkursusest tegi võimalikuks Squarespace.
Squarespace on viis luua veebilehte, blogi või veebipoodi sulle ja sinu ideedele.
Squarespace'il on kasutajasõbralik liides, kohandatavad šabloonid ja 24/7 kasutajatugi.
Proovi Squarespace'i aadressil squarespace.com/crashcourse eripakkumiseks.
Squarespace: jaga oma kirge maailmaga.

Spanish: 
Constantemente le damos crédito a los artistas por increíbles muestras de arte que inspiran un cambio positivo en el mundo, como "La cabaña de tío Tom".
Pero si un trabajo inspira malas acciones o malas actitudes, ¿El artista también debe ser culpado?
Como en la mayoría de áreas de la filosofía, hay mucho más sobre la estética que podríamos explorar si tuviéramos tiempo.
Pero siguiendo a nuestro siguiente segmento del curso, espero que descubrieran que la estética - una de las áreas menos conocidas de la filosofía-
merece su atención, mientras continúan interactuando con el arte en sus vidas.
Hoy aprendimos acerca del punto de vista de R.G. Collingwood, que el arte es mejor cuando nos ayuda a vivir mejores vidas.
Aprendimos como el concepto de catarsis de Aristóteles puede resolver el problema de la tragedia, y estudiamos la paradoja de la ficción.
También reflexionamos acerca del debate entre autonomistas y moralistas.
Este episodio de Filosofía de Crash Course    es posible gracias a Squarespace.
Squarespace es una manera de crear una página, un blog o una tienda en línea para ti y tus ideas.
Squarespace ofrece una interfaz amigable, plantillas personalizadas y apoyo al cliente 24/7
Prueba Squarespace en squarespace.com/crashcourse para una oferta especial.
Squarespace: Comparte tu pasión con el mundo

Dutch: 
We geven de artiest vaak krediet voor geweldige kunstwerken, zoals 'De Hut van Oom Tom,' die positieve verandering teweeg brengen in de wereld.
Maar als een werk de inspiratie vormt voor slechte handelingen of attitudes, is de artiest daar dan ook verantwoordelijk voor?
Zoals in de meeste gebieden van de filosofie, is er heel wat meer te vertellen over esthetica, maar is onze tijd beperkt.
Ik hoop dat je, nu we bij het volgende deel van onze cursus aanbeland zijn, esthetica - een van de minder gekende gebieden van de filosofie -
je aandacht waard hebt gevonden, terwijl je in aanraking blijft komen met kunst doorheen je leven.
We hebben vandaag geleerd over R.G. Collingwoods opvatting dat de beste kunst ons helpt betere levens te leiden.
We bespraken hoe Aristoteles' concept van catharsis het probleem van tragedie kan oplossen, en bestudeerden de paradox van fictie.
We dachten eveneens na over het debat tussen autonomisme en moralisme.
Deze aflevering van Crash Course Filosofie werd mede mogelijk gemaakt door Squarespace.
Squarespace is een manier om een website, blog of webwinkel te creëren voor jou en je ideeën.
Squarespace heeft een gebruiksvriendelijke interface, aangepaste sjablonen en 24/7 klantenservice.
Probeer Squarespace via squarespace.com/crashcourse voor een speciale aanbieding.
Squarespace: deel je passie met de wereld.

English: 
We often give artists credit for amazing works of art that inspire positive change in the world, like Uncle Tom’s Cabin.
But if a work inspires bad actions or bad
attitudes, is the artist to blame for that too?
As in most areas of philosophy, there’s plenty more about aesthetics that we could explore if we had time.
But as we move onto the next segment of our course, I hope you’ve found that aesthetics – one of the less well-known areas of philosophy –
is worth your attention, as you continue to interact with art in your lives.
Today we learned about R. G. Collingwood’s view that art is best when it helps us live better lives.
We learned how Aristotle’s concept of catharsis can resolve the problem of tragedy, and we studied the paradox of fiction.
We also thought about the debate between autonomism and moralism.
This episode of Crash Course Philosophy is made possible by Squarespace.
Squarespace is a way to create a website, blog or online store for you and your ideas.
Squarespace features a user-friendly interface, custom templates and 24/7 customer support.
Try Squarespace at squarespace.com/crashcourse for a special offer.
Squarespace: share your passion with the world.

Arabic: 
فنحن غالبًا مانثني على الفنانين لأعمالهم الرائعة التي أَلهمت بتغيير أفضل للعالم، مثل رواية كوخ العم توم.
لكن ماذا لو ألهم العمل الفني لأفعالٍ أو سلوكيات سيئة، هل سنلوم الفنان على هذا ايضًا؟
وكما في كثير من جوانب الفلسفة، فهناك الكثير من المعلومات حول الأستطيقا، التي سيتسنى لنا اكتشافها إذا كان لدينا الوقت.
لكنني آمل كلما تقدمنا في أجزاء مساقِنا هذا بأن تجدوا الأستطيقا -كأحد جوانب الفلسلفة الأقل شهرة-،
جاذبةً لاهتمامكم، مادمتم مستمرين بالتفاعل مع جوانب الفن في حياتكم.
تعلمنا اليوم عن رؤية آر جي كولينجود التي تقول: بأن الفن الأسمى هو ما يساعدنا في أن نحيا حياة أفضل.
وتعلمنا أيضا كيف أن مفهوم التنفيس لأرسطو قد حل معضلة المأساة، ودرسنا أيضًا مُفارقة الخيال.
كما فكرنا في الجدال بين الاستقلاليين والأخلاقيين.
قُدمت لكم هذه الحلقة من كراش كورس الفلسفة برعاية سكويرسبيس.
سكويرسبيس: وسيلة لإنشاء مواقع الكترونية أو مدونات أو متاجرالكترونية لك ولأفكارك.
يقدم لك سكويرسبيس واجهة سهلة الاستخدام، وقوالب مخصصة وخدمة للعملاء على مدار الساعة.
جرب سكوير سبيس على squarespace.com/crashcourse  لعرض مميز.
سكوير سبيس: شارك شغفك مع العالم.

Russian: 
Мы часто доверяем художникам и их удивительным работам, которые приводят к позитивным изменениям в обществе, вроде "Хижины дяди Тома".
Но если произведения искусства воодушевляют на плохие действия и дурные мысли, — несет ли художник за это ответственность тоже?
Что ж, как и во всем, что касается философии, мы могли бы копнуть значительно глубже, если бы у нас на то имелось время.
Однако, так как мы подходим к следующей части нашего курса, я надеюсь, вы поняли, что эстетика — одна из наименее исследованных учений философии.
Она достойна вашего внимания, так как вы взаимодействуете с искусством на протяжении всей своей жизни.
Итак, сегодня мы познакомились с точкой зрения эРДжея Коллингвуда, считающего, что искусство превосходно, когда оно помогает нам в жизни
Мы узнали, как концепция Аристотеля о катарсисе может решить проблему трагедии, а также мы рассмотрели парадокс фикции.
Наконец, мы затронули концепции автономизма и морализма.
Этот эпизод Crash Course Phylosophy сделан при поддержке Squarespace.
Squarespace -- это способ создать сайт, блог или онлайн магазин для вас и ваших идей.
У Squarespace приятный интерфейс, шаблоны и круглосуточная служба поддержки.
Специальное предложение по адресу squarespace.com/crashcourse
Squarespace: поделитесь своим увлечением с миром.

Russian: 
Краткий курс философии создан совместно с PBS Digital Studios.
На их канале вы можете посмотреть такие шоу как
Gross Science, PBS Idea Channel, и It's Okay to be Smart.
Этот эпизод был снят в студии доктора Шерил С. Кинни
с помощью всех этих крутых людей. 
Для вас перевёл Дмитрий Мальков.
• И не забывай быть крутым •

English: 
Crash Course Philosophy is produced in association with PBS Digital Studios.
You can head over to their channel to check out a playlist of the latest episodes of shows like:
Gross Science, PBS Idea Channel, and It's Okay to be Smart.
This episode of Crash Course was filmed in the Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
with the help of these awesome people and our equally fantastic graphics team is Thought Cafe.

Spanish: 
Filosofía de Crash Course es producida en asociación con PBS Digital Studios.
Puedes revisar su canal para chequear la lista de reproducción de los últimos episodios de shows como:
"Gross Science", "PBS Idea Channel", y "It's Okay to be Smart".
Este episodio de Crash Course fue filmado en el estudio del Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course
con el apoyo de estas maravillosas personas y nuestro igualmente fantástico equipo gráfico es Though Cafe

Dutch: 
Crash Course Filosofie wordt geproduceerd in samenwerking met PBS Digital Studios.
Je kan een kijkje nemen op hun kanaal voor een afspeellijst van de laatste afleveringen van shows als:
Gross Science, PBS Idea Channel, en It's Okay to be Smart.
Deze aflevering van Crash Course werd gefilmd in de Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
met de hulp van deze geweldige mensen en ons evenzeer fantastisch grafisch team is Thought Cafe.

Estonian: 
Filosoofia Kiirkursus on toodetud koostöös PBS Digital Studios'iga.
Võid minna nende kanalile, et vaadata playlisti viimastest osadest sarjadest nagu:
Gross Science; PBS Idea Channel ja It's Okay to be Smart.
See episood Filosoofia Kiirkursusest filmiti Doktor Cheryl C. Kinney Crash Course Studios.
koos nende ägedate inimeste abiga ja meie võrdselt fantastiline graafikatiim on Thought Cafe.

Arabic: 
أُنتج كراش كورس الفلسفة بالتعاون مع أستوديوهات بي بي أس الرقمية.
يمكنك التوجه الى قناتهم ومشاهدة قوائم التشغيل للحلقات الجديدة من البرامج مثل:
قروس ساينس، بي بي اس آيديا شانل، واتز اوكي تو بي سمارت.
صورت هذه الحلقة من كراش كورس في استديو دكتور شيرل سي كيني الخاص بكراش كورس،
بمساعدة هؤلاء الأشخاص الرائعين وأيضًا فريق الرسومات المُدهش ثوت كافي.
