คนเรียกฉันว่า "เด็กผู้หญิงที่ถูกตาลีบันยิง"
แต่ฉันให้คำนิยามตัวเองว่า "คนหัวดื้อ..ที่ยึดมั่นในภาระหน้าที่"
เป็นผู้ที่ต้องการเห็นเด็กทุกคนได้รับการศึกษา..อย่างเท่าเทียมกัน
เมื่อโลกของฉันเปลี่ยนไป..หน้าที่ที่สำคัญของฉันก็เปลี่ยนไปด้วย..
ฉันมีทางเลือกสองทาง
ทางแรก..คือปิดปากเงียบ
และรอ..ถูกฆ่า
และทางเลือกที่ 2
คือ..ลุกขึ้นพูด
และถูกฆ่า..
ฉันเลือก ทางเลือกที่ 2
ฉันเลือกที่จะลุกขึ้นพูด
ฉันเล่าเรื่องของฉัน..ไม่ใช่เพราะว่ามันแปลกไม่เหมือนใคร
แต่เพราะ..มันไม่แปลก
ถึงแม้ว่า..ที่นี่..ฉันจะเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง..
ที่สูงเพียงแค่ 5 ฟุต 2 นิ้ว
ตอนที่ใส่รองเท้าส้นสูงแล้ว
แต่เสียงของฉัน..ไม่ใช่เป็นเสียงเพียงเสียงเดียว
แต่เป็นตัวแทนของหลายเสียง..
ฉันคือมาลาลา
และฉัน..คือ..ชาเชียร์
และฉัน..คือ..ไคนาต
ฉัน..คือ..ไคนาต ซูมโร..
ฉัน..คือ..โมโซน
ฉัน..คือ..อมีน่า..
ฉัน..คือ..เด็กผู้หญิง 66 ล้านคน
ที่ไม่ได้รับสิทธิทางการศึกษา
ปี 2015 ตัวแทนจากทั่วโลกจะมาเจอกัน
นี่ไม่ใช่เวลาที่จะไปบอกผู้นำของโลกคนใด
ที่จะให้รับทราบว่าการศึกษานั้นสำคัญอย่างไร
พวกเขารู้อยู่แล้ว..
ลูกๆของเขาต่างก็ได้อยู่ในโรงเรียนดีๆ
เวลานี้..คือเวลาที่เราต้องปลุกพวกเขา
ให้ลงมือทำ..
เพื่อเด็กๆของโลก
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เห็นเด็กไม่ได้เรียนหนังสือ
ขอเราเป็นคนสุดท้าย
และมาเริ่มต้นจากจุดสิ้นสุดนี้กัน
วันนี้ ที่นี่ เวลานี้
เรามาเริ่มต้น..ที่จุดสิ้นสุดนี้..ด้วยกัน
ขอบคุณมากค่ะ
ขอบคุณค่ะ
