
Dutch: 
Vandaag zullen we Freud afmaken.
Freud heeft een eigenaardige positie in de geschiedenis van de psychologie, want Freud
was geen psycholoog, maar een dokter.
Veel de van clinici waarvan we de theorieën bespreken waren dokters,
geen psychologen.
In de tijd van Freud, tijdens zijn opleiding, was psychologie nog geen
zelfstandige wetenschap.
Hetzelfde geldt voor Jung. Het gevolg daarvan was,
dat toen de nieuwe wetenschap van de psychologie zich ontwikkelde tot wat jullie nu bestuderen, de psychoanalytici
en de medische wereld, daar niet bij betrokken waren.
Er is nooit een ontmoeting geweest tussen het gedachtegoed van de experimentele psychologen

English: 
Okay, so we’re going to wrap up Freud today.
So Freud occupies a strange position in the
history of psychology, because Freud wasn’t
a psychologist, he was a medical doctor. And
many of the people whose theories we’re
discussing were clinicians, were MDs, not
psychologists. Well of course when Freud was
around, at least when he was training, psychology
hadn’t yet become an independent science.
Now the same was true of Jung, and part of
the consequence of that was that when the
new science of psychology developed into what
you’re studying today, the psychoanalysts
and the medical community basically stayed
outside of that. And there’s never really
been a meeting of the minds between experimental

English: 
psychologists and psychoanalysts. Although,
by the 1980s, the cognitive psychologists
were promoting their discovery of the cognitive
unconscious, which always felt to me a little
bit ungrateful, given that Freud had actually
laid the groundwork for the theory of the
unconscious and elaborated that in quite great
detail, you know, almost a hundred years before.
There’s some resistance (and that’s what
a psychoanalyst would say) among the experimental
psychology community to credit Freud with
any of his real discoveries, and I think that’s
very unfortunate, partly because a) he did
make the discoveries, and b) the psychoanalysts
still understand more about the nature of
the unconscious than modern experimental psychologists.
Because modern experimental psychologists
insist on viewing the brain as a cognitive

Dutch: 
en de psychoanalytici.
Hoewel in de jaren tachtig de cognitieve psychologen hun ontdekking van het cognitieve onbewuste verkondigden,
wat mij wat ondankbaar aandeed, aangezien Freud in feite
de fundamenten had gelegd voor de theorie van het onbewuste, en dat vrij uitgebreid
had omschreven, bijna honderd jaar eerder.
Er is wat weerstand, en zo zou een psychoanalyticus dat zeggen, onder experimentele psychologen,
om Freud erkenning te geven voor zijn ontdekkingen. En ik denk dat, dat
zeer ongelukkig is, omdat 1) hij de ontdekkingen deed, en 2) de psychoanalytici
nog steeds meer inzicht hebben in de aard van het onbewuste dan moderne experimentele psychologen.
Omdat moderne experimentele psychologen ervan overtuigd zijn dat de hersenen een cognitief apparaat zijn,
zoiets als een computer, en dat zijn ze niet.

Dutch: 
Het is een levend systeem, samengesteld uit andere levende subsystemen.
Dat betekent dat, zoals we al besproken hebben, dat de menselijke psyche en haar componenten
beter beschouwd kunnen worden als persoonlijkheden en subpersoonlijkheden, dan op een andere manier,
zoals systemen of informatieverwerkende mechanismen.
 
Ik denk dat het de meest fundamentele verworvenheid is van de psychoanalyse, in het voetspoor van Nietzsche,
om de menselijke geest, de psyche, te zien als een verzameling relatief geïntegreerde subpersoonlijkheden.
Zelfs als moderne mensen over zichzelf praten, praten ze over het "ik,"
wat ruwweg het freudiaanse ego is. Ze hebben de neiging zichzelf te zien als een eenheid.
 

English: 
process, or something like a computer, and
that isn’t what it is. It’s a living system
composed of other living subsystems. And that
means that, as we’ve discussed already,
the human psyche and its subordinate components
are better conceived of as personalities and
sub-personalities than in any other manner,
than in systems or than in information processing
machines.
It’s… I think perhaps the most fundamental
accomplishment of psychoanalysis, following
Nietzsche, actually, to view the human mind,
the human psyche, as a place of relatively
integrated sub-personalities. I mean, even
when modern people talk about themselves,
they talk about the ‘I’ (which would roughly
be the ego, in Freudian terms), they tend
to think of themselves as a unitary phenomenon.

Dutch: 
Het probleem met dat idee is dat mensen voortdurend dingen doen... ze doen dingen
die ze eigenlijk niet willen doen, dingen waarvoor ze zich schamen,
liegen als ze niet willen liegen, of zich misdragen in het algemeen.
En iedereen weet dat je kan proberen om jezelf
iets op te dragen, maar dat werkt niet echt.
Ongetwijfeld heb je dit al vaak ervaren in je eigen leven.
Als je probeert te studeren voor iets, waar je niet echt
in geïnteresseerd bent, dan zullen er allerlei alternatieve mogelijkheden verschijnen
in het theater van je verbeelding.
Wat er gebeurt in zulke situaties is dat delen van jou die georganiseerd zijn
voor andere doelen, of vanuit het freudiaanse perspectief, gedreven worden door andere verlangens,
je motorische systemen proberen te kapen.

English: 
But the problem with that notion is that people
continually do things… they find themselves
doing things that in principle they don’t
want to do, or things that they’re ashamed
of, or lying when they don’t want to lie,
or generally misbehaving. And it’s also,
of course, everybody’s observation that
you can try to tell yourself what to do, but
that doesn’t work very well. So you know,
you’ve experienced this, undoubtedly in
your own life many, many times, when you’re
sitting down and you’re trying to study
for something, particularly if you’re not
very interested in it, then all sorts of alternative
possibilities will make themselves manifest
in the theater of your imagination. And in
a sense what’s happening in those situations
is that parts of you that are organised around
other goals or, from the Freudian perspective,
say, driven by other desires, are trying to

English: 
hijack control of your motor output. And that
frequently happens, so that you find yourself,
for example, procrastinating, or rationalising,
or displacing (those are all Freudian concepts).
A displacement would be, instead of doing
the work you’re supposed to do you go off
and do some other work. You know, it’s not
a bad way of procrastinating, but it’s not
great, because you’re not focusing on what
you should be focusing on. And so, in some
sense, you’re at war with yourself. And
the major player in the war, at least in principle,
is the ego, and that would be equivalent to
Freud’s conscious mind, at least in the
initial stages of his theory.
It’s somewhat complicated to talk about
Freud because of course his theory developed
across time, and in the beginning, he basically
broke the mind up into the conscious mind
and the unconscious mind. And you can think
of the conscious mind, well that’s you,
essentially, that’s the you that you can
refer to during day to day experience. And
then the unconscious mind is a storehouse

Dutch: 
Dat gebeurt regelmatig, je stelt dingen uit,
of je rationaliseert, of verschuift, dat zijn allemaal freudiaanse concepten.
Verschuiving is bijvoorbeeld dat je, in plaats van te doen wat je moet doen,
iets anders gaat doen.
Dat is geen slechte manier om dingen uit te stellen, maar het is ook niet geweldig, want je
concentreert je niet op waarop je, je moet concentreren.
In zekere zin voer je oorlog met mezelf.
En de belangrijkste speler in de oorlog, in ieder geval in principe, is het ego.
Dat is de bewuste geest, tenminste in de eerste stadia van zijn theorievorming.
Het is ingewikkeld om over Freud te spreken, omdat zijn theorie zich ontwikkelde
in de loop der tijd. In het begin verdeelde hij de geest in de bewuste geest
en de onbewuste geest.
De bewuste geest kan je zien als jezelf, het zelf
waar je naar kan verwijzen in je alledaagse ervaring.

English: 
of two broad classes of phenomena. And one
would be drives that are grounded in instinct,
that are either at odds with your current
goal, or memories, often traumatic, that you
haven’t been able to integrate into your
conscious framework. And so those pesky things
take on their own life.
You know if you take an animal and you take
out increasingly large segments of its cortex,
say, the animal still organises itself into
that animal. Like it starts to lose function,
especially if you go deep into the brain (and
you can kill an animal if you go deep into
the brain), but if you stay on the cortical
surface, you can take an awful lot of brain
tissue out without interfering with a lot
of the animal’s ability to sustain itself.
And what that shows is that the brain is organised

Dutch: 
En de onbewuste geest is een opslagplaats voor twee soorten fenomenen.
Driften, die verankerd zijn in instincten, en kunnen conflicteren met
je huidige doel. Of herinneringen, vaak traumatisch, die je niet hebt kunnen integreren
in je bewustzijn.
Die vervelende dingen gaan een eigen leven leiden.
Als je een dier neemt, en steeds grotere delen van zijn cortex weghaalt,
blijft dat dier nog steeds functioneren zoals dat dier.
Het begint functies te verliezen, zeker als je diep in de hersenen gaat, en het kan
sterven als je diep gaat, maar als je aan de oppervlakte van de cortex blijft
kan je zeer veel hersenweefsel verwijderen, zonder zijn vermogen om te functioneren
sterk te verstoren.
Dat laat zien dat de hersenen georganiseerd zijn op zo'n manier, dat geïsoleerde delen

English: 
in such a way so that isolated components
of it will take on a function of the entire
personality. And that’s demonstration, in
some sense, that the sub-elements of the psyche,
or perhaps sub-systems of the brain, can organise
themselves into functional living units. And
it stands to reason. I mean, if you lose an
arm you don’t stop functioning. You just
reorganise your personality minus the arm.
And if you have only managed to integrate
a certain subset of the potential psychic
manifestations of your mind, then that subset
is going to formulate the main personality,
but all the other things you’re ignoring
or can’t integrate, they’re going to have
a life of their own. They don’t just disappear.
And so, Freud offers the unsettling idea that
you’re by no means master in your own house.
And one of the ways you can determine that
is by watching yourself do things that you
don’t want to do. And those are things,
for example, that you’d have a hard time

Dutch: 
kunnen fungeren als volledige persoonlijkheid.
Dat demonstreert in zekere zin dat de onderdelen van de psyche,
of de subsystemen van de hersenen, zichzelf kunnen organiseren als functionele levende eenheden.
Dat is ook begrijpelijk.
Als je een arm verliest, stop je niet met functioneren.
Je reorganiseert je persoonlijkheid zonder de arm.
Als je alleen maar in staat bent geweest om een aantal subsystemen van de potentiële manifestaties
van je psyche te integreren, zal die verzameling de centrale persoonlijkheid definiëren.
Maar alle dingen die je negeert of niet kan integreren, zullen een eigen
leven gaan leiden.
Die verdwijnen niet zomaar.
Dus Freud heeft het verontrustende idee dat je niet de baas bent in je eigen huis.
Dat kan je opmerken door te zien hoe je dingen doet
die je niet wilt doen.
Bijvoorbeeld dingen waarmee je niet geconfronteerd wilt worden,

Dutch: 
want veel van de dingen die je niet wilt doen, zijn dingen waarvoor je, je schaamt,
of die je gespannen maken.
En dan is er de nederlaag die je ondergaat, als je ego hypothetisch
de situatie controleert, maar je ontdekt dat je gedrag of gedachten gericht zijn op iets,
bepaald worden door iets wat je dacht onder controle te hebben.
Dat zie je duidelijk bij aandoeningen zoals anorexia.
Zeker als het vergezeld wordt door boulimia, wat vaak het geval is.
Anorexia is een eetstoornis die ervoor zorgt dat mensen een extreme
afkeer ervaren voor hun eigen lichaam.
En dat verstoort hun waarneming zeer sterk.
Ik had op een gegeven moment een cliënt met met anorexia, een vrij kleine vrouw, misschien 1,60 meter.
Zoiets.
Vrij dun, uiteraard, ze had anorexia.

English: 
facing up to, because of course most of the
things that you don’t want to do are things
that you might be ashamed of or anxious about.
And then of course there’s the defeat that
you suffer when your ego is hypothetically
in control of the circumstance and you find
your behaviour or your thoughts directed in
some direction under the control of something
that you think that you’ve mastered.
You can really see this in conditions like
anorexia. Especially if it’s accompanied
by bulimia, which it often is. So anorexia
is an eating disorder that causes people,
I think essentially, to become extremely disgusted
with their own physiology, with their own
physical being. And it warps their perceptions
terribly. So I had an anorexic client at one
point, and she was a rather small woman, maybe
5’2” or something like that. Quite thin,
obviously, she had anorexia. And I asked her

English: 
when she was in my office if her thigh was
bigger or smaller than mine. And she said
well it was about the same size. So I took
a piece of paper and I sat on it and I drew
the outline of my thigh on it, and then I
had her sit on the same piece of paper and
she drew the outline of her thigh. And of
course, there was probably that much space
on both sides between the two outlines. Well
she probably looked at that for fifteen minutes.
You know, she could not believe that that
could possibly be the case.
And I think what happens in anorexics is that
they stop being able to look at their whole
bodies. So when you look at yourself in the
mirror, you kind of have to look in a Gestalt
manner, you have to get a picture of the whole.
Alternatively you can focus on small parts,
but the more you focus on parts, the more
difficult it is to see the parts in relationship
to the whole. And anorexics get unbelievably
focused on small elements, and they confuse

Dutch: 
Toen ze in mijn kantoor was, vroeg ik of haar dijbeen breder of smaller was dan het mijne.
Ze zei dat ze vergelijkbaar waren.
Dus ik pakte een vel papier, ging erop zitten, en markeerde de omvang van mijn dijbeen.
En toen liet ik haar op hetzelfde stuk papier zitten, en ze tekende de omvang van haar dijbeen.
En natuurlijk zat er aan beide kanten ongeveer zoveel ruimte tussen.
Ze keek daar wel vijftien minuten naar.
Ze kon niet geloven dat, dat zo was.
Ik denk dat anorexiapatiënten niet langer hun hele lichaam kunnen zien.
 
Als je in de spiegel naar jezelf kijkt, moet je als het ware een "Gestalt" vormen,
een totaalbeeld vormen.
Je kan je ook concentreren op kleine delen, maar hoe meer je, je concentreert op delen,
hoe moeilijker het is om de delen in verhouding tot het geheel te zien.
En anorexiapatiënten fixeren zich op kleine delen, en brengen zichzelf in verwarring.

Dutch: 
Als ze bijvoorbeeld naar hun arm kijken, en er zit vlees aan,
kunnen ze geen onderscheid maken tussen vlees en vet. En ze willen geen vet, ze willen
alleen maar bot.
Omdat ze bezorgd zijn over dit kleine deel, of
dit kleine deel, of waar ze zich ook op richten, verliezen ze het vermogen
hun lichaam waar te nemen.
En het is verbazingwekkend hoe ver dat kan gaan.
En bij boulimia hongert iemand zichzelf lange tijd uit.
We zullen dit bekijken vanuit moderne fysiologie.
Eetgedrag wordt gereguleerd door de hypothalamus, en dat is een zeer oud deel van de hersenen
dat fundamentele motivatiesystemen aanstuurt.
Het zit net boven het ruggenmerg, en het is een zeer sterk controlecentrum
in de hersenen.
Het functioneert genoeg om... ik denk dat ik dit al eerder heb verteld, dat als je een kat hebt,
en je verwijdert haar gehele cortex, en zelfs de meeste emotiesystemen,

English: 
themselves. So for example, if they’re looking
at their arms and there’s some flesh on
it, they are unable to make a distinction
between flesh and fat, and they want no fat,
they want to go right down to the bone. And
they can’t… because they’re concerned
about that tiny little part or maybe this
tiny little part, or wherever they happen
to be focusing, they get completely unable
to perceive their own bodies. And it’s quite
striking how far that can go.
And then the bulimic end of it is, well, the
person will starve themselves for a long period
of time, and of course, we’ll think about
this in modern physiological terms, feeding
behaviour is regulated by the hypothalamus,
and that’s an ancient brain region that
controls fundamental biological systems. And
it’s right above the spinal cord and it’s
a very, very, very powerful centre of control
in the brain. It’s functional enough, and
I think I told you this before, that if you
take a cat and you cut off its entire cortex,
and even most of its emotional systems, if

Dutch: 
als je de hypothalamus en het ruggenmerg laat zitten, wat betekent dat ze bijna geen hersenen heeft,
dan kan ze zich normaal gedragen, zolang je haar in een eenvoudige omgeving houdt.
Dus de anorexiapatiënt probeert zichzelf uit te hongeren, dat is een bewust doel,
of een doel verbonden met haar ego, je zou het zelfs kunnen zien als een doel dat gemotiveerd wordt
door onbewuste krachten, want misschien weet ze niet waarom ze zichzelf wil uithongeren.
Maar wat er meestal gebeurt, is dat ze een situatie tegenkomt die haar van slag maakt...
Emotioneel aangedaan zijn maakt je gespannen, of het doet je pijn.
Dat activeert hersenengebieden die hoger zijn dan de hypothalamus, maar desalniettemin wel vrij laag,
ze zijn vrij primitief.
En wat zulke emotionele ontsteltenis doet, laten we het stress noemen,
is lange termijn planning uitschakelen.
Want als je gestrest bent in het huidige moment, veronderstellen je lichaam en hersenen

English: 
you leave it just with the hypothalamus and
spinal cord, which means it almost has no
brain, it can organise its behaviour almost
perfectly, as long as you keep it in a simple
environment.
So anyways, the anorexic attempts to starve
but… so that’s a conscious goal, you might
say, or an ego-related goal, or you could
even think about it as a goal that’s motivated
by other unconscious forces, because she doesn’t
know why she wants to starve, but in any case,
what generally happens is, she’ll run into
an emotionally upsetting situation. Now emotional
upset, it makes you anxious, or puts you in
emotional pain. That activates higher brain
centres than the hypothalamus, but they’re
still pretty low, they’re still pretty primordial.
And one of the things that kind of emotional
upset does (let’s call it stress) is shut
off your long-term planning. And the reason
for that is that if you’re stressed in the
immediate now, your body and brain presume

English: 
that you should devote… divert resources
from the hypothetical future to solving the
problem that’s right in front of you, and
that’s often a more behaviourally oriented
solution, like freezing or withdrawing, or
something like that. So it shuts off your
pre-frontal cortex.
Well as soon as that happens, then the hypothalamus,
which is, as I said, a very powerful system,
just reaches up in some sense and dominates
the person. I mean, it’s been there for
God only knows how long, you know, tens of
millions of years, and its job is to stop
you from starving to death. And you know,
you can imagine that over the course of evolutionary
history anybody who had a relatively weak
feeding instinct died. And so they weren’t
our ancestors. And so what happens to the
bulimic is, something will upset them, and
then they’ll get an uncontrollable desire
for often something that’s high-calorie
and sweet and full of fat, logically enough,
because they’re starving, and then they’ll
eat a whole quart of ice cream and two loaves

Dutch: 
dat je de energie voor de hypothetische toekomst, moet gebruiken
om het actuele probleem op te lossen. En dat is vaak een meer gedragsmatige
oplossing, zoals verstijven, terugtrekken, of iets dergelijks.
Dus het schakelt je prefrontale cortex uit.
Als dat gebeurt, komt de hypothalamus, een zeer sterk systeem,
in actie, en overheerst de persoon.
Het bestaat al tientallen miljoenen jaren,
en het is zijn taak om te voorkomen dat je verhongert.
En je kan je voorstellen dat iemand in de loop van de evolutie
die een relatief zwakke drang tot eten had, doodging.
Dat waren niet onze voorouders.
Wat er gebeurt met een boulimiapatiënt is dat ze van slag raakt door iets, en vervolgens
een onbeheersbaar verlangen krijgt naar iets dat zeer veel calorieën heeft, en zoet en vet is,
logisch, aangezien ze aan het verhongeren is. En dan eet ze een bak ijs
en twee broden.

Dutch: 
En ze omschrijven de staat waarin ze verkeren als ze dat doen
als gedissocieerd.
Het voelt alsof ze niet zichzelf zijn.
Je kan je voorstellen waarom.
Het is het hele domein van eetgedrag.
En eten is een subpersoonlijkheid, het is niet alleen gedrag of een drift.
Als je nadenkt over honger, is het niet zo dat je hersenen je letterlijk
gedetermineerd sturen.
Je begint te fantaseren over voedsel, je begint te denken over waar je zin in hebt,
en dan begin je plannen te maken, waar je naartoe zal gaan, of wat je zal maken,
de sociale omgeving, en allerlei dingen.
En dat is de hongerige "jij."
In een anorexia- of boulimiapatiënt is het hongerige deel van de persoon zo gedissocieerd
van het ego, dat het in feite een oorlog is.
Maar een van de problemen van vechten tegen je hypothalamus, is dat de hypothalamus bijna altijd wint.
 
En dat is maar goed ook, want anders zou je doodgaan.

English: 
of bread.
And you know, they describe the state that
they’re in while they’re doing that as
dissociative. You know, it doesn’t feel
like them. Well you can imagine why, in some
sense. It partly is the whole realm of eating
behaviour. And eating is a sub-personality,
it’s not just a behaviour and it’s not
a drive. When you think about when you’re
hungry, it’s not like your brain is moving
you literally step by determined step. It’s
that you start fantasizing about food and
you start thinking about what you maybe want
and then you start to make plans about where
you’re going to go or how you’re going
to cook it and what social surround there’s
going to be and a whole bunch of things, and
that’s the hungry you. Well in an anorexic
or a bulimic, the hungry part of the person
is so dissociated from the ego part, that
they’re basically in a war. But one of the
problems with being in a war with your hypothalamus

English: 
is that it almost always wins. And it’s
a good thing, because otherwise you die. And
lots of anorexics do manage to starve themselves
to death.
And so that’s a good example of just exactly
how dissociable the mind can be. And the mind
is also… the brain is dissociable in the
strangest possible ways. So here’s an example.
I don’t remember the name of this syndrome,
it might pop into my mind. So you can have
a particular kind of stroke, and here’s
the effect of the stroke. You develop the
fixed delusion that a person who’s very
close to you (Capgras syndrome) has died or
been kidnapped, or somehow disappeared, and
has been replaced by their exact double. And
so it’s obviously something… it manifests
itself as something akin to psychosis. And
what happens is that the stroke damages the
relationship between, generally, the visual

Dutch: 
En veel anorexiapatiënten krijgen het voor elkaar zichzelf dood te hongeren.
Dat is een goed voorbeeld van hoe sterk de geest kan dissociëren.
De hersenen kunnen dissociëren op zeer vreemde manieren.
Een voorbeeld.
Ik kan me de naam van dit syndroom niet herinneren, misschien schiet het me nog te binnen.
Je kan een bepaalde beroerte krijgen, en dit zijn de effecten daarvan.
Je ontwikkelt de waan dat iemand die dicht bij je staat... syndroom van Capgras... is gestorven
of ontvoerd, of op de een of andere manier verdwenen, en vervangen is door een identieke dubbelganger.
Het manifesteert zich als iets dat verwant is aan psychose.
Wat er gebeurt is dat de beroerte de relatie beschadigt tussen de visuele systemen

English: 
systems that identify faces and the emotional
systems that tag the identified face with
familiar emotion. So basically what happens,
let’s say it happens to you and it’s your
mother… you look at your mother, but it
isn’t your mother. You know, your mother
comes with a whole complex of memories, and
you know, she’s set in a very broad context
of memory and emotion. And then you look at
this person, and it looks like your mother,
but none of that is happening. And so then
you develop this idea that well, if it’s
not my mother and looks exactly like my mother,
well then what could possibly be going on?
And the answer is well obviously she’s been
taken away and replaced by her exact duplicate.
People get into real trouble with this sort
of delusion, as you might imagine, because
they get obsessed with trying to solve the
problem: what did you do with my mother? And
you can understand why but here’s a weirder
thing, which is that it’s modality-specific.
So that if they listen to their mother on
the phone, that’s their mother. So you see

Dutch: 
die gezichten identificeren en de emotiesystemen, die het herkende gezicht verbinden met
een vertrouwde emotie.
Laten we zeggen dat het jou overkomt met je moeder,
je kijkt naar je moeder, maar het is niet je moeder.
Want je moeder komt met een verzameling herinneringen,
ze heeft een zeer grote context van herinneringen en gevoelens.
Je kijkt naar die persoon, en ze lijkt op je moeder, maar niets van dat alles gebeurt.
Dan ontwikkel je dat idee: "Als het niet mijn moeder is, maar ze ziet er
precies hetzelfde uit, wat is er dan aan de hand?"
En het antwoord is: "Ze is meegenomen en vervangen door een dubbelganger."
Mensen komen zwaar in de problemen door deze waan, want
ze raken geobsedeerd door het oplossen van het probleem: "Wat heb je met mijn moeder gedaan?"
Je kan begrijpen waarom. Maar het is nog vreemder, het is namelijk afhankelijk van het medium.
Als ze hun moeder aan de telefoon horen, is het wel hun moeder.

Dutch: 
Je ziet hoe vatbaar de hersenen zijn voor dissociatie.
Zelfs op het niveau van kleine functies.
Er zijn mensen die een beroerte hebben gehad, die wel kunnen zingen, maar niet kunnen praten.
Er zijn mensen die zelfstandig naamwoorden verliezen, en er zijn mensen die alleen werkwoorden verliezen.
En er zijn mensen die dingen herkennen, maar niet kunnen benoemen.
Dus het idee dat de hersenen kunnen dissociëren is overduidelijk juist.
Dit is een ander voorbeeld.
Je dissocieert voortdurend.
Als je kijkt naar hoe de hersenen gestructureerd zijn...
Hier loopt een strook genaamd de motorische schors.
En als je iemand opereert en met een elektrode die strook aanraakt,
beweegt hij het corresponderende lichaamsdeel.
En de handen zijn overmatig gerepresenteerd, en ook het gezicht en de lippen en de tong,
vanwege evidente redenen.
We wroeten nogal wat in de wereld, we bewegen onze armen en handen erg veel.
De voeten zijn ook overmatig gerepresenteerd.

English: 
exactly how dissociable the brain is, the
mind is. Even down to small sub-functions.
So there are people with strokes who can sing
but who can’t talk. And there are people
who lose nouns and there are people who lose
only verbs. And there are people who can identify
things but they can’t name them. So the
idea that the brain is a dissociable entity
is obviously correct. And here’s another
example of it.
Well you dissociate all the time. Now if you
look at the way the brain is structured. So
there’s a strip right about here called
the motor strip. And if you’re doing brain
surgery and you touch someone with an electrode
on that strip they’ll move the corresponding
part of the body. And the hands are very,
very over-represented, and so is the face
and the lips and the tongue, for obvious reasons.
We fiddle around with the world a lot, we
move our arms and our hands a lot. The feet
are over-represented too. And then we communicate

English: 
about that with our face and our tongues.
So there’s huge representation there. And
if you touch that you get motion, or at least
the person will describe a strong impulse
to move. Well out of that grew the pre-frontal
cortex. And the best way to think… people
think about that as the substrate of abstract.
It’s not really a good way of thinking about
it, because you’re not really out to think.
You’re out to act. And the reason you think
is so that you can try out some actions in
a little world of fantasy before you implement
them in your behaviour. So to think things
through means to conjure up an abstracted
world and then to conjure up a representation
of yourself acting in that world to calculate
the consequences and then to decide whether
you’re going to implement it. Well that’s
another form of dissociability. Because you
could think without acting.

Dutch: 
En daar praten we over met ons gezicht en onze tong.
Daar is een zeer grote representatie van.
Als je dat aanraakt ontstaat er een beweging, of voelt de persoon tenminste een sterke aandrang
om te bewegen.
Daaruit ontstond de prefrontale cortex.
Mensen beschouwen dat als de basis voor abstract denken.
Dat is geen goede manier om het te conceptualiseren, want je bent niet gericht op denken.
Je bent gericht op handelen.
De reden dat je denkt is om handelingen uit te proberen in een kleine fantasiewereld,
voordat je ze in je gedrag implementeert.
Iets doordenken betekent een abstracte wereld laten verschijnen, om vervolgens
een representatie van jezelf in die wereld te laten handelen, om de gevolgen daarvan in te schatten,
en te beslissen of je dat gaat invoeren.
Dat is een andere vorm van dissociatie.
Want je kan denken zonder te handelen.

English: 
Now, you know, it’s certainly that part
of you that’s able to conjure up the alternative
worlds that human beings seem to particularly
identify with, you know. That part that’s
thinking… at least modern people really
think of the part that’s thinking as them,
or the part that’s capable of conjuring
up abstract ideas. And if it wasn’t dissociable
you’d just act out everything you thought.
Well that wouldn’t work very well. So the
brain is actually designed, in many ways,
so to speak, to be dissociable. So if you
understand that, and then you understand the
two sets of phenomena that are likely to be
dissociated, then you kind of got the essence
of Freudian theory. And the things that are
likely to be dissociated are 1) memories that
were traumatic, and I’ll talk about that
in a minute, and 2) impulses… they’re
not impulses, they’re not even drives, which
was the Freudian way of thinking about it,
they’re sub-personalities… troublesome

Dutch: 
Dat deel van jezelf waarmee je alternatieve werelden laat verschijnen,
is waar mensen zich sterk mee identificeren.
Het denkende deel... moderne mensen zien dat denkende deel
als zichzelf, of het deel dat abstracte ideeën mogelijk maakt.
Als dat niet gedissocieerd zou kunnen worden, zou je alles doen wat je denkt.
Dat zou niet goed werken.
Dus de hersenen zijn in feite ontwikkeld om te kunnen dissociëren.
Als je dat begrijpt, en je begrijpt de twee soorten fenomenen die vaak
gedissocieerd worden, dan heb je de essentie van de freudiaanse theorie.
Dingen die vaak gedissocieerd worden zijn 1) traumatische herinneringen, daar zal ik het zo over hebben,
en 2) impulsen... het zijn geen impulsen, zelfs geen driften,
wat de freudiaanse manier van denken was... het zijn subpersoonlijkheden,
problematische subpersoonlijkheden.

English: 
sub-personalities. And you can imagine that
those would be linked to complex positive
and negative emotions. One might be resentment,
guilt, shame, anger, anxiety, jealousy, rage,
lust, all of those emotions are difficult
to integrate into a personality properly,
partly because, in their pure manifestation,
they’re not… they disrupt the social order.
So like, think about how well regulated all
of you are sitting here. You think, well you’re…
it’s six million years since you diverged
from chimpanzees. If we took a bunch of chimpanzees
that knew each other as well as you know each
other, this place would be an absolute brutal
massacre. So, you know, for whatever reason,
you can control your primordial instincts,
that’s one way of looking at it, that’s
how Freud would look at it, you learn to control

Dutch: 
En je kan je voorstellen dat die verbonden zijn met complexe positieve en negatieve gevoelens.
Zoals rancune, schuld, schaamte, woede, spanning, jaloezie, razernij, lust,
al die emoties zijn moeilijk om goed te integreren in een persoonlijkheid.
Want in hun zuivere manifestatie zijn ze niet... ze verstoren de sociale orde.
Denk eens na over hoe goed gereguleerd jullie hier allemaal zitten.
Het is zes miljoen jaar geleden dat we ons afscheidden van chimpansees.
Als we een aantal chimpansees zouden hebben die elkaar zo goed zouden kennen als jullie elkaar kennen,
zou deze plek een bloedbad zijn.
Op de een of andere manier kan je, je oude instincten controleren.
Zo kan je het zien, en dat is hoe Freud het zag. Je leert ze te controleren.

Dutch: 
Freuds theorie, en in dit opzicht verschilt de zijne van de theorieën die we eerder zagen,
bijvoorbeeld bij Piaget, Freuds theorie gaat meer over controle.
Hij dacht dat al die subsystemen en herinneringen in conflict met elkaar waren.
Als een oorlog.
Als een hobbesiaanse oorlog.
Hobbes was de filosoof die zei dat het leven naar, bruut, en kort was,
en dat in de natuurlijke staat iedereen in oorlog verkeert elkaar.
En daarom heb je een "Leviathan," een controlesysteem van boven nodig, dat alle afwijkingen van het sociale contract afstraft.
 
Dat is het freudiaanse superego.
Freud dacht eerst in termen van onbewuste en bewuste geest,
maar later verdeelde hij dat in id, ego en superego.
En elk van die delen had onbewuste elementen.
Als je in de greep bent van een subpersoonlijkheid uit het id, zou je, je daar

English: 
them. And Freud’s theory, and this is where
it differs from the theories that we talked
about earlier, say with regards to Piaget,
Freud’s theory is really more about control.
He thought of all these potential sub-systems
and memories conflicting with each other.
Like a war. Like a Hobbesian war. So Hobbes
was the philosopher who said that life is
nasty, brutal, and short, and that in this
state of nature everyone is at war with everyone
else. And so you need a Leviathan, a top-down
control system, who will punish any deviance
from the social contract. Well that’s the
Freudian super-ego. Now Freud thought of the
unconscious and the conscious mind to begin
with, but later he dissociated that up into
id, ego, and super-ego. And then he thought
that each of those had their unconscious elements.
So you, if you’re under the grip of an id-related
sub-personality, let’s say, you could be

Dutch: 
bewust van kunnen zijn, maar het is mogelijk dat allerlei andere soorten subpersoonlijkheden uit het id verschijnen.
Die bevinden zich in je onbewuste.
Het is ook mogelijk, en zeer waarschijnlijk, dat de manier waarop je
de wereld waarneemt, en de manier waarop je handelt, en zelfs de doelen die je stelt,
beïnvloed worden op manieren die je niet begrijpt, door deze onbewuste systemen.
Bijvoorbeeld, sommige van jullie willen dokter worden, en als ik je vraag waarom,
geef je me zes humanitaire redenen, maar de werkelijke reden is dat je oma
teleurgesteld zou zijn, als je wat anders zou doen.
En misschien leeft ze niet eens meer. Je moeder heeft misschien
je grootmoeder geïmiteerd, waardoor dat ideaal sterk door haar belichaamd wordt,
en zo ontstonden onuitgesproken verwachtingen over je gedrag al sinds je kindertijd.
Dat is een interessant onderdeel van psychodynamica,
daarvoor moet je op je hoede zijn in je persoonlijke relaties.

English: 
conscious of that, but there’s the possibility
for all sorts of other id-related sub-personalities
to emerge, so those would be in your unconscious.
And it’s also possible, and highly likely,
in fact, that the way that you’re perceiving
the world and the way you’re acting in it,
and even what you state as your goals are
influenced in ways that you don’t understand
by the action of these unconscious systems.
So for example, maybe some of you are headed
for medical school, and if I ask you why you’ll
give me six humanitarian reasons, but the
actual reason is because your grandmother
would be disappointed if you weren’t. And
she might not even be alive anymore, you know,
she may have… your mother may have imitated
your grandmother so that that ideal is firmly
embodied in her, and that set up the unspoken
expectations about your behaviour ever since
you were a tiny child.
So that’s an interesting sub-element of
psychodynamic theory too, and it’s really
something to watch for in your personal relationships.
It’s very, very frequently, if you watch

English: 
carefully, that you can see someone, especially
someone you love, because you have to know
them well, being taken over, in some sense,
by the spirit of one of their ancestors. And
I don’t mean this in a metaphysical way.
I mean that the thought… the personality
of the grandmother or the personality of the
mother has a structure that’s well-known
to the individual in question, and that individual
spent a lot of time imitating them in all
sorts of ways. And those imitated structures
can be passed down generation to generation.
I mean in fact, that’s partly what constitutes
your culture, right? It’s the imitated personality
of all of your ancestors that constitutes
your culture. And those things can possess.
Ideologies possess you in… not exactly the
same way, but in a similar way.
Okay, so you’ve got the id, and you’ve
got the ego and the super-ego. And, as in

Dutch: 
Het gebeurt vaak, als je iemand goed observeert, dat iemand...
een geliefde, want je moet hem goed kennen, dat iemand wordt overgenomen
door de geest van zijn een van zijn voorouders.
Dat bedoel ik niet op een metafysische manier.
Ik bedoel dat de gedachten... de persoonlijkheid van de grootmoeder, of de persoonlijkheid van de moeder,
heeft een structuur die de persoon in kwestie goed kent, en hij heeft
veel tijd gespendeerd aan het imiteren van hen op verschillende manieren.
En die geïmiteerde structuren kunnen doorgegeven worden, generatie op generatie.
Dat is wat je cultuur gedeeltelijk constitueert.
De geïmiteerde persoonlijkheid van al je voorouders constitueert je cultuur.
En dat kan bezit van je nemen.
Ideologieën kunnen bezit van je nemen... niet op precies dezelfde manier, maar op een vergelijkbare manier.
Er is het id, het ego en het superego.

English: 
the Hobbesian worldview, there’s real tension
between them, so that the id is always trying
to get its base gratifications, its base desires
gratified. Now, in Freudian times, that was
mostly problematic in relationship to sex.
And the reasons for that are quite clear.
There was no valid birth control, there was
very little employment option for women, so
their sexual behaviour had to be very, very
tightly regulated or they’d fall outside
of the social structure into prostitution,
or something like that, and then there was
the threat of various venereal diseases, most
particularly syphilis, which is as awful a
disease as you can imagine. It can imitate
or mimic all sorts of other diseases, and
it’s transmissible from mother to child.
So it’s a nasty one. So it was very difficult
for the Victorians to integrate sexuality,
because well, exactly how did you do that?

Dutch: 
En zoals in de hobbesiaanse wereld, is er veel spanning tussen die delen,
zo probeert het id altijd zijn basale behoeften bevredigd te krijgen.
In de tijd van Freud was dat vooral problematisch als het ging om seks.
De redenen daarvoor zijn vrij duidelijk.
Ze waren geen betrouwbare anticonceptiemiddelen, er was zeer weinig werk voor vrouwen,
dus hun seksuele gedrag moest zeer strikt gereguleerd worden, want anders
zouden ze buiten de sociale structuur terechtkomen, in de prostitutie of iets dergelijks.
En er was de grote dreiging van verschillende soa's, in het bijzonder syfilis,
een verschrikkelijke ziekte.
Het kan allerlei andere soorten ziekten nabootsen, en overgedragen worden van moeder op kind.
 
Een nare ziekte.
Dus het was zeer moeilijk voor de Victorianen om seksualiteit te integreren.
Want hoe deed je dat?

English: 
The one pathway to potential integration,
something the super-ego would approve of,
was a martial pathway. But you know, people
back then, back in the 1960s, people were
getting married around 19 or 20, but that’s
actually a historical anomaly. I mean, typically
speaking, in the Victorian age, a man usually
couldn’t afford to get married till he was
in his mid-to-late twenties, he just didn’t
have the resources. Women were married usually
younger than that.
But so there was a long period of time, for
men particularly, but also for women, where
the sexual drive, from a Freudian perspective,
was fully flourishing, fully manifesting itself,
but there was no socially approved mode of
expression. And so, under those conditions,
there’s a war between the id and the super-ego,
and the poor little ego is crushed in the
middle. Now you could certainly see that when
we were watching the movie, the Crumb brothers
movie, because they were basically in the

Dutch: 
De weg naar potentiële integratie, die het superego zou goedkeuren,
was het huwelijk.
Vroeger, in de jaren zestig, trouwden mensen rond
negentien of twintig jaar, maar dat is een historisch unicum.
In het Victoriaanse tijdperk kon een man het zich niet veroorloven te trouwen,
totdat hij tenminste halverwege de twintig was. Daarvoor had hij de middelen er niet voor.
Vrouwen trouwden gewoonlijk jonger.
Dus er was een lange tijd voor mannen, maar ook voor vrouwen,
dat de seksuele drift (vanuit een freudiaans perspectief) zich volledig manifesteerde,
zonder dat er een sociaal goedgekeurde manier van expressie was.
Onder zulke omstandigheden is er een oorlog tussen het id en het superego,
en het arme ego wordt daartussen verpletterd.
Dat was duidelijk zichtbaar in de film die we keken, "Crumb,"
want zij bevonden zich eigenlijk in dezelfde situatie.

Dutch: 
Er was geen sociaal goedgekeurde manier waarop ze seksueel of agressief gedrag konden manifesteren.
 
En daardoor worden die fundamentele subpersoonlijkheden
sterk pathologisch.
In het bijzonder gekenmerkt door bitterheid en het verlangen naar wraak.
Deze systemen denken. Als iemand zeer seksueel gefrustreerd is,
en laten we denken aan de bredere context,
want seksualiteit is niet echt... het is geen eendimensionale drift.
Het heeft te maken met speelsheid, met het verlangen naar sociaal contact,
het verlangen naar communicatie, het verlangen naar aanraking.
Het is een complex fenomeen met verschillende vertakkingen.
Bij de mensen die we zagen in de film, was niets daarvan
geïntegreerd in hun persoonlijkheid, of toegestaan door de maatschappij.

English: 
same situation. There was no socially approved
way that they could manifest any sexual or
any aggressive behaviour. And what happened
as a consequence was that both of those fundamental
sub-personalities, let’s call them, become
incredibly pathologised. Particularly characterised
by resentment and the desire for revenge.
Because remember these systems think… if
someone’s excruciatingly sexually frustrated,
let’s say, and let’s think about it in
the broader scheme of things, because sexuality
isn’t really… it’s not a narrow uni-dimensional
drive. You know, it’s associated with playfulness,
and it’s associated with the desire for
social contact, and the desire for communication,
and the desire for touch… like it’s a
complicated, multi-branching phenomenon. Well,
in the case of the people who we were watching
in the movie, none of that was either integrated
into their personalities, let’s say, or

English: 
permitted by society. And so it was bent and
warped and frustrated and then generated all
sorts of ideas about resentment and revenge
around it. So you can develop an incredibly
pathological sub-personality.
In the one cartoon if you remember, it was
the one that was most disturbing, where Mr.
Natural brought Robert that headless woman.
So he wanted pure gratification without responsibility.
So it’s a really id driven phenomenon. So
he had intercourse with her and immediately
after that was unbelievably guilty. And you
can see… so you think about what that must
mean. It’s like someone is under the grip
of one sub-personality, and it’s shaping
all of their thoughts and their memories and
their emotions. And all of a sudden that becomes
gratified, so it’s satiated, it disappears
and bang, up comes the other one. And in this
particular example it was guilt and shame

Dutch: 
Daardoor raakte het verdraaid, verwrongen en gefrustreerd, en zorgde het voor allerlei ideeën van
rancune en wraak.
Dus je kan een zeer ziekelijke subpersoonlijkheid ontwikkelen.
In die ene cartoon, die het meest verontrustend was,
waar meneer Natural Robert die onthoofde vrouw bracht...
Hij wilde zuivere bevrediging zonder verantwoordelijkheid.
Dat is echt een fenomeen dat door het id gedreven wordt.
Hij ging met haar naar bed, en voelde zich onmiddellijk daarna zeer schuldig.
Denk eens na over wat dat betekent.
Het alsof iemand in de greep is van één subpersoonlijkheid, die al zijn
gedachten en herinneringen en gevoelens bepaalt.
En opeens wordt die bevredigd. Dus hij is voldaan, verdwijnt en "bam:"
de andere verschijnt.
In dit geval was het schuld, schaamte, angst, verschrikking, en zelfhaat.
Al die dingen.

Dutch: 
Als je leest over de ervaringen van mensen die zeer gruwelijke misdaden plegen,
is het zeer gebruikelijk dat ze precies deze ervaring hebben.
Ze worden gedreven door seksuele / agressieve impulsen, want dat zijn meestal de impulsen die
uitlopen op bijzondere verschrikkelijke misdaden.
Ze doen dat, en vervolgens schakelen ze om naar hun normale persoonlijkheid,
en zijn ze volledig ontsteld door wat ze hebben gedaan.
Meer dan één persoon bewoont dezelfde psyche.
Ze worden verbonden door geheugen, hoewel Freud zou zeggen dat je,
je geheugen ook kan dissociëren.
Daarom had Freud het over verdrongen herinneringen.
Dat heeft veel problemen veroorzaakt, vanwege verschillende redenen.

English: 
and anxiety, terror even, and self-loathing,
all of those things. And if you read about
the experiences of people who commit particularly
atrocious crimes, it’s very, very common
for them to experience exactly that. They’re
driven by sexual/aggressive impulses, because
those are the ones generally that culminate
in particularly atrocious individual crimes.
And then they’ll commit them and instantly
flip back into their normative personality,
except they’re absolutely terrified by what
they did. And you know, it’s… more than
one person is inhabiting the same psyche.
Now, they’re tied together by memory, generally
speaking, although Freud would say you can
also dissociate memory. And so Freud talked
about memories being repressed. And that’s
caused an awful lot of trouble, for a whole

English: 
variety of reasons. Because memory is not
the objective recording… it’s not the
objective unbiased recording of actually occurring
events. First of all because you can’t objectively
record certain kinds of events, like we talked
about this before. You can’t really objectively
record a discussion between a man and a woman
who’ve been married for 20 years about anything
important because for them, each word and
each phrase and each sentence and each facial
expression has to be interpreted within the
context of the entire relationship in order
for the meaning of the utterances to be extracted.
And there’s just no way you can record that
in a video. You’d have to have videoed the
entire relationship. And so you’re not going
to do that. And so memory is a very, very
peculiar thing, and the idea that you could
have an objective record is not a very sophisticated
idea.
Anyways, Freud idea, in some sense… he had
a somewhat… I hate to say… it was an insufficiently

Dutch: 
Want je geheugen is geen objectieve opname... het is geen objectieve, niet-bevooroordeelde opname
van daadwerkelijke gebeurtenissen.
Ten eerste omdat je bepaalde gebeurtenissen niet objectief kan opnemen, zoals we eerder bespraken.
 
Je kan een ruzie tussen een man en een vrouw die al twintig jaar getrouwd zijn
niet objectief opnemen, als het om iets belangrijks gaat, want voor hen moet ieder woord, iedere frase,
iedere zin en iedere gezichtsuitdrukking, geïnterpreteerd worden binnen de context van de
gehele relatie, om de betekenis van wat er gezegd wordt te bepalen.
En dat kan je onmogelijk opnemen met een camera.
Dan had je de hele relatie moeten filmen.
En dat doe je niet.
Geheugen is iets zeer eigenaardigs, en het idee dat je een
objectieve opname kan hebben, is niet erg verfijnd.
Hoe dan ook, Freuds idee was in zekere zin...

Dutch: 
ik zeg het niet graag... een te weinig verfijnd idee van wat geheugen was.
Ik zeg dat niet graag omdat Freud een zeer ontwikkeld iemand was.
Maar hij geloofde in het bestaan van een objectieve interpersoonlijke wereld.
Hij dacht dat als er iets verschrikkelijks met je was gebeurd als kind,
dat je dan een opname daarvan in je geheugen had.
Die was er als herinnering, als de gebeurtenis.
Vervolgens had je een soort censor nodig die dat zou verdringen,
en een plek waar dat naartoe zou gaan, en dat zou het onbewuste zijn.
Maar als je een traumatische herinnering met iemand analyseert... sorry...
Hij dacht ook dat een verdrongen herinnering gerepresenteerd kon worden in een symptoom, een symbolisch symptoom.
 
Ik denk dat de verdringingstheorie lijdt aan de onjuistheid van de manier waarop geheugen wordt weergegeven.

English: 
sophisticated notion of what memory was. Now
I hate to say that, because Freud was a very
sophisticated person. But he did, in some
sense, believe in the existence of an objective
interpersonal world. And so he thought that
if something terrible happened to you when
you were a child, that you had a record of
the memory. It was there, as the memory, as
the event. And then you needed something that
would, like a censor that would repress that,
and then you needed a place for it to be repressed
into, which would be the unconscious. But
if you take apart a traumatic memory, generally
speaking, with someone… sorry, he [Freud]
also thought that repressed memory might be
represented in a symptom, a symbolic symptom.
So I think that the repression theory suffers
from the inadequacy of its representation

English: 
of memory, because here’s a different way
of thinking about it. It’s more in keeping
with the layer model, a hierarchical layer
model that we’ve been entertaining as we’ve
progressed.
So imagine that you’re molested by your
uncle, because it’s usually a family member,
when you’re four. Sexually molested. Okay,
the first thing you have to ask yourself is
just exactly what kind of memory do you have?
Imagine you’re completely sexually naïve,
which basically means you know nothing about
the sexual act, and its implications, or the
mechanics, but this happens to you. So the
first question is, how do you represent that?
Because to remember something you have to
represent it, that’s the thing. Because
you don’t just have a memory of the event.
It’s always interpretation, because there’s
so many things going on. Well so, maybe your
representation is pain and confusion, something
like that. And then there’d be another layer

Dutch: 
Dit is een andere manier om het te bekijken.
Het gaat uit van het gelaagde model, het hiërarchisch gelaagd model dat we
uiteengezet hebben in de loop van de colleges.
Stel je voor dat je misbruikt werd door je oom (want is het gewoonlijk een familielid)
toen je vier was.
Seksueel misbruikt.
Het eerste wat je, je moet afvragen is wat je precies voor herinnering hebt.
 
Stel je voor dat je volledig seksueel naïef bent, je weet niets
over seks, de implicaties of mechanismen ervan, maar het overkomt je.
De eerste vraag is: hoe representeer je dat?
Want om iets te onthouden, moet je het representeren.
Want je hebt niet zomaar een herinnering van de gebeurtenis.
Het is altijd een interpretatie, want er gebeuren zo veel dingen tegelijk.
Dus wellicht is je representatie pijn en verwarring, zoiets.

English: 
over that, which would be the necessity for
secrecy. Because of course, the person who
does the molesting is going to tell you, well
one of two things, three maybe: it’s good
for you, you asked for it, don’t tell anyone
or they’ll think you’re a bad person,
this will be our little secret. Something
like that. So then there’s that whole overlay
of secrecy and inadmissibility, and what are
you supposed to do about that when you’re
four? How are you supposed to understand that
soemthign has just transpired that you’re
not allowed to share with anyone? You don’t
have a model of the world that’s sophisticated
enough to account for all that.
And so then perhaps from then on what you
do is avoid thinking about it. Now that’s
not the same thing as repression. Avoiding
thinking about something is not the same as
repression. Because it doesn’t require an
act of repress in order to do it. And then
maybe, you know, years later, you start to

Dutch: 
En dan er is een volgende laag, namelijk de noodzaak van geheimhouding.
Want degene die je misbruikt zal tegen je zeggen...
één van drie dingen: "Het is goed voor je," "Je vroeg erom," "Vertel het niemand,
want ze zullen denken dat je slecht bent. Dit is ons geheim."
Iets dergelijks.
Dus er is die laag van geheimhouding en ontoelaatbaarheid, en wat moet je daarmee
als je vier bent?
Hoe moet je begrijpen dat er zojuist iets gebeurd is, wat je met niemand
mag delen?
Je hebt geen model van de wereld dat verfijnd genoeg is om dat alles te dekken.
Wat je dan misschien doet, is vermijden erover na te denken.
Dat is niet precies hetzelfde als verdringing.
Vermijden ergens aan te denken is niet hetzelfde als verdringen.
Want het vereist geen actieve censor.
En jaren later begin je, je misschien te herinneren wat er gebeurd is.

English: 
recall what happened. But what you recall
is an unclear mess. And maybe most of it…
because you might say, well how are things
represented as memories when you can’t develop
a sophisticated representation? And what seems
to happen, and this is in a sense, the reverse
of Freudian theory, is that the event is represented
in the body. And so you can think about the
representation of event as a multilayered
neurological phenomenon. And so if you encounter
something that’s unexpected or frightening,
the first thing that happens is that very,
very ancient reflexive systems act first.
And those things are fast.
And so that’s the sort of thing that, for
example, might protect you against a snake
bite. If a snake jumped out at you you’re
going to jump backwards, and believe me, you
do that before you even see the snake. Because
it probably takes you a quarter of a second
to produce a complex visual representation
of the snake. And if you wait around for a

Dutch: 
Maar wat je, je herinnert is een onduidelijke chaos.
Je denkt misschien: "Hoe kunnen dingen weergegeven worden als herinneringen,
als je geen gedetailleerde representatie kan ontwikkelen?"
Wat er lijkt te gebeuren, en dit is in zekere zin het omgekeerde van de freudiaanse theorie,
is dat de gebeurtenis gerepresenteerd wordt in het lichaam.
Dus je kan de representatie van gebeurtenissen zien als een gelaagd neurologisch fenomeen.
Wat er gebeurt als je iets tegenkomt wat onverwacht of beangstigend is,
reageren de zeer oude reflexieve systemen als eerste.
En die zijn snel.
Die beschermen je bijvoorbeeld tegen een slangenbeet.
 
Als een slang je aanvalt, spring je naar achteren, en dat doe je
nog voordat je de slang ziet.
Want je hebt ongeveer een kwart seconde nodig om een complexe visuele representatie van de slang
te produceren.
En als je een kwart seconde wacht, ben je dood.

English: 
quarter of a second, then you’re dead. And
so what’s happened is that your nervous
system has conserved basic reflexes that are
only a few synapses long. And so maybe those
work between your retina and your spinal cord.
Your retina and maybe a very primordial emotional
system, like the amygdala, is wired up to
detect things like snakes and it just sends
a message down to your spinal cord, or slightly
more sophisticated motor control systems that
says “jump backwards now’. And then maybe,
you think about it, it isn’t even till after
that that your heart rate goes up and your
blood pressure goes up and you start to breathe
heavily, and then there’s a wave of fear
and revulsion, which is perhaps there to teach
you not to do such a stupid thing again. You
know, we don’t exactly know why you would
experience negative emotion, you know, or
what function a negative emotion has, except
that we do know that a pattern of neurological
behaviour that’s followed by a punishment,
or a threat, is less likely to be re-implemented
in the future.

Dutch: 
Je zenuwstelsel heeft basale reflexen bewaard, die slechts
enkele synapsen lang zijn.
Die werken wellicht tussen je netvlies en je ruggenmerg.
Je netvlies en een oud emotiesysteem zoals de amygdala zijn verbonden om
dingen als slangen te zien, en het stuurt alleen een boodschap naar je ruggenmerg,
of iets complexere motorische systemen, met de mededeling: "Spring nu naar achteren!"
En pas daarna versnelt je hartslag,
en gaat je bloeddruk omhoog, en je begint zwaar te ademen. En dan voel je
een golf van angst en afkeer, wellicht om je te leren zoiets stoms
niet nog eens te doen.
We weten niet precies waarom je negatieve emoties zou ervaren,
of welke functie die negatieve emotie heeft, behalve dat we weten dat een gedragspatroon
dat gevolgd wordt door een straf of dreiging, een kleinere kans heeft opnieuw uitgevoerd te worden.
 

English: 
Okay, so the reaction to the anomalous thing
is body, and then maybe it’s emotion, and
then maybe it’s image, like imagination,
you know, what just happened? And then maybe
it’s articulated speech. But lots of things
don’t get past image to articulated speech,
and some things, I think, don’t even get
past body. [Dr. Peterson’s phone rings]
Sorry about that. So I don’t think that
these traumatic memories are so much repressed,
as Freud had it, as never brought forward
for development.
So I’ll tell you a story about how this
might work, okay? So one time I had this client,
and she was 27, and I only saw her once. This
was when I was just training to be a psychotherapist.
And she came in to see me and she said that
she had been plagued by these thoughts of

Dutch: 
Dus de reactie op het onbekende is lichamelijk, dan emotioneel,
dan beeldend, in de verbeelding: "Wat is er zojuist gebeurd?"
En dan eventueel verwoord in taal.
Maar veel dingen gaan niet over van beeld naar taal, en sommige dingen
blijven op het niveau van het lichaam.
Sorry.
Ik denk niet zozeer dat traumatische herinneringen verdrongen zijn, zoals Freud dacht,
als wel dat ze niet ontwikkeld zijn.
Goed, ik zal een verhaal vertellen over hoe dit zou kunnen werken.
Op een gegeven moment had ik een cliënt  die zevenentwintig was, en ik zag haar maar één keer.
Ik was net begonnen met mijn training als psychotherapeut.
Ze kwam bij me, en zei dat ze gekweld werd door de gedachte
dat ze seksueel misbruikt was als kind.

English: 
being sexually abused when she was a child.
And I said, well, who was doing this to you?
And she said, well it was my brother. And
she said, he was a lot older than me. And
so I formulated this mental model of her being,
you know, somewhere between 10 and 13 and
her brother being somewhere between 15 and
20, because the way she described it was that
she was overpowered by a physically larger
male. So we talked for a while. And then she
finally told me… I said well how old were
you when this happened? And she said well
I was four. Okay, and then I said, well okay,
how old was your brother? And she said well
he was six. And so I said well look, you know,
here’s one way of looking at it. Like you’re
looking at it from the perspective of the
four-year-old. It’s a regression, in some
sense. That’s still how old you are as far
as experiencing the memory. Here’s an alternative
hypothesis. Your brother wasn’t a predator,
you were both terribly supervised children.

Dutch: 
Ik vroeg: "Wie deed dat met je?"
En ze zei: "Het was mijn broer."
En ze zei: "Hij was veel ouder dan ik."
Dus ik maakte er een mentale voorstelling van, waarbij zij tussen de tien en dertien jaar was,
en haar broer tussen de vijftien en twintig. Want ze vertelde dat
ze overmeesterd werd door een fysiek grotere man.
We praatten een tijdje.
En toen vertelde ze me...
Ik vroeg: "Hoe oud was je toen dit gebeurde?"
En ze zei: "Ik was vier."
En toen vroeg ik: "Goed, en hoe oud was je broer?"
En ze zei: "Hij was zes."
Dus ik zei: "Kijk, je kan het zo zien.
Jij bekijkt het vanuit het perspectief van een vierjarige.
Dat is een vorm van regressie.
Zo oud ben je als je de herinnering ervaart.
Dit is een ander idee.
Je broer was geen roofdier, jullie waren kinderen waar verschrikkelijk slecht op werd gelet."

Dutch: 
Toen ging er een lampje branden.
Want zo had ze er nog nooit over nagedacht.
Ze had die representatie nooit... haar emotionele ervaring
als vierjarige tegenover een zesjarige, een zesjarige is veel groter en sterker
dan een vierjarige...
Dat is zo'n vijftig procent ouder, dat is een groot verschil als je vier bent.
Maar als het gaat om de relevantie van de herinnering voor actuele conceptualisatie en gedrag
was het veel beter voor haar om de herinnering te "updaten" en denken:
"Een zesjarige is zo groot, en een vierjarige is zo groot.
Waar waren mijn ouders?"
En dat is een heel ander verhaal, dan het verhaal waarmee ze binnenkwam.
Dat leek een grote opluchting voor haar te zijn. Want als je
last hebt van een traumatische herinnering, blijft het terugkeren,

English: 
Well, you know, that made the lights go on
in her mind. Because she never thought about
it that way. Like she’d never taken that
representation, which would be her emotional
experience as a four-year-old related to a
six-year-old… a six-year-old is a lot bigger
and more powerful than a four-year-old, right?
It’s like 50% older, so it’s a big deal
when you’re four. But if the issue for the
memory is its relevance to current conceptualisation
and behaviour, it was much better for her
to update the memory, in a sense, and think,
well, yeah, like a six-year-old’s this high,
and a four-year-old’s this high, and what
the hell were my parents doing anyways? And
that’s an entirely different story than
the one that she had come in with.
And you know, that seemed to be a great relief
to her, and that’s partly because, you know,
if you’re bothered by a traumatic memory,
it keeps resurfacing on you, which it will,
and it’s actually one of the ways of identifying

English: 
a traumatic memory, it’s that the thing
won’t leave you alone. It’ll keep coming
up in dreams and when your mind is wandering,
it’ll keep coming up when your mind is wandering,
and maybe it’ll come up when you’re going
to sleep at night, like it invades your mind.
There’s a reason for that, and the reason
is is that the underlying emotional systems
that are associated with anxiety, so those
are mostly the hippocampus and amygdala duo,
in some sense, that are mediating those, they’re
an alarm system. And the alarm is something
that’s potentially dangerous has happened,
you need to figure out what it means so you
can stop that from happening in the future.
Okay so you need a plan. And to get a plan
you have to do a causal analysis of the relationship
between your behaviour and the traumatic outcome.
That would be the first thing. And then you
have to come up with a way that that won’t
happen again. And, of course, for my client,
that happened pretty much right away, because

Dutch: 
dat is een van de manieren om een traumatische herinnering te identificeren, dat het je niet
met rust laat.
Het verschijnt in dromen, en als je gedachten afdwalen,
en misschien als je gaat slapen,
het dringt je geest binnen.
Dat heeft een reden, en de reden is dat de onderliggende emotiesystemen
die te maken hebben met spanning, voornamelijk de hippocampus en de amygdala,
die dat veroorzaken, een alarmsysteem zijn.
Het alarm betekent dat er iets potentieel gevaarlijks is gebeurd, je moet ontdekken
wat dat betekent, zodat je kan voorkomen dat, dat in de toekomst weer zal gebeuren.
Dus je hebt een plan nodig.
En om een plan te maken, moet je een causale analyse maken van de verhouding tussen
je gedrag en de traumatische gebeurtenis.
Dat is het eerste.
En dan moet je iets verzinnen waardoor dat niet meer zal gebeuren.
En bij mijn cliënt gebeurde dat direct, want nu was ze

Dutch: 
een vrouw van zevenentwintig, en de kans dat ze terecht zou komen in
een situatie die hetzelfde zou zijn als haar herinnering was nul.
Ik heb dit ook bij andere cliënten gezien. Ik had een andere cliënt,
ik denk dat ik al kort wat over haar verteld heb, die toen ze vier jaar was
in een boodschappenwagentje sprong en een geplaveide heuvel afreed,
en onderaan eruit viel, en zich pijn deed.
Ze namen haar mee naar het ziekenhuis.
En vervolgens stond ze op scherp vanwege de dreiging.
Dat betekent dat je openstaat voor herprogrammering.
En in het ziekenhuis stonden ze geen bezoek van haar ouders toe,
een aantal weken.
Dus het trauma, de pijn, de spanning, de dreiging, het ritje in de ambulance,
en al die dingen, brachten haar in zo'n staat, wat wellicht
een staat is waarin je bijzonder gevoelig bent voor leren. Want als er iets traumatisch aan de hand is

English: 
now she was a 27-year-old woman and the probability
that she was going to be subject in any serious
way to a situation the same as the one she
was remembering was zero.
And I’ve seen this in other clients too,
is when they’re… okay, I had another client,
who, when she was, I think I told you about
her briefly, when she was young, four years
old, she jumped in a shopping cart and went
down a hill, like a paved hill, in the shopping
cart and spilled out at the bottom and hurt
herself. And they took her to the hospital.
And then, you know, she’s all primed for
being threatened. So that kind of means you’re
open to rewiring. And so then when she’s
in the hospital they don’t let her parents
come and see her for a couple of weeks. So
the trauma, the pain and the anxiety and the
threat and the ambulance ride and all those
things, which sort of puts her in a state
like this, which might be a, like a, state
that’s particularly conducive to learning,
because if something traumatic is happening,
you should be learning about that, what the

Dutch: 
zou je daarvan moeten leren, hoe de wereld op dat moment is.
En ze ontwikkelde door dat trauma een permanente paranoia voor instituten
die, tegen de tijd dat ik haar ontmoette, was uitgegroeid tot een hele filosofie over institutionele onderdrukking.
Begrijpelijk, maar de kern was die combinatie van een fysiek trauma
en een psychisch trauma.
En het foutief handelen in die situatie door mensen met autoriteit.
Je kan zien hoe onder zulke omstandigheden een traumatische herinnering, de kern kan worden
van een grote subpersoonlijkheid, die zeer zorgvuldig uit elkaar moet worden gehaald.
Zeker als die subpersoonlijkheid niet gemakkelijk geïntegreerd kan worden in de wereld.
Als je bijvoorbeeld achterdochtig bent jegens alle instituties, heb je echt een probleem.
Want in de moderne wereld ben je voortdurend genoodzaakt om te gaan
met instituties.

English: 
world’s like around that right now. And
she developed a permanent trauma-related paranoia
about institutions, which turned, by the time
met her, had turned into a whole philosophy
of institutional oppression. But its core
was that, and you know, rightly so, its core
was that combination of physiological trauma
and psychological trauma. And you know, mishandling
of the situation by people in authority.
So you can see under those circumstances how
a traumatic memory can become a core of a
whole large sub-personality, and that has
to be taken apart very carefully, especially
if that subpersonality isn’t the kind that
can be easily integrated into the world. So
for example, if you’re paranoid about all
institutions, you’re in real trouble, because
in a modern world, you’re faced with the
necessity of dealing with institutions all
the time. And if you’re more distrustful

Dutch: 
En als je meer wantrouwend en achterdochtig bent, dan je zou zijn als je meer ontwikkeld was,
zullen ze je onophoudelijk slecht behandelen.
Want als een hond op je af komt, en wantrouwend kijkt en blaft en gromt,
zal je hem niet aaien.
De manier waarop je omgaat met het systeem... de reactie van een systeem op jou
is voor een groot deel afhankelijk van hoe jij het systeem benadert.
Hoe dan ook, dat idee van dissociatie is erg sterk.
Als je jezelf beter wilt leren kennen, en dit is een soort combinatie
van freudiaanse en jungiaanse ideeën, wat je dan kan doen is... Stel je voor dat
je een doel in gedachten hebt.
De eerste vraag die je jezelf kan stellen is: waarom heb je dat doel?
Welke invloeden hebben dat doel voor je bepaald? Want het zou bewust kunnen zijn,
of gedeeltelijk bewust, of slecht verwoord, of impliciet, al die dingen.

English: 
and paranoid about them than you could be
if you were sophisticated, all that’s going
to happen is they’re going to continually
mistreat you. Because I mean if a dog comes
up to you and it’s looking suspiciously
and it’s barking and growling, you’re
not going to pet it. The way that you interact
with the system depends… the reaction of
a system to you is dependent, to a large degree,
on how you approach the system.
So anyways, the dissocaibility idea is a really
good one. I mean, if you want to get to know
yourself better, and this is sort of a combination
of Freudian and Jungian ideas, one of the
things to do is to… so imagine that you
have some sort of goal in mind. The first
question that you might ask yourself is, why
do you have that goal? What are the influences
on you that have set that goal up, because
it easily could be conscious or partially
conscious, or poorly explained, or implicit,
any of those things. So you want to know that,

Dutch: 
Dus je wilt weten waarom je doet wat je doet.
En het tweede is, als je merkt dat je dingen in de richting van het doel vermijdt,
dan is de volgende vraag: waarom ontloop je die dingen?
Dat betekent dat je moet afdalen in delen van jezelf die verborgen zijn
en nogal ongemakkelijk.
Dus als je bijvoorbeeld ontdekt dat je een bepaald doel nastreeft omdat
je ouders dat willen, verschijnt onmiddellijk de vraag:
"Ja, maar is dat ook wat jij wilt?"
En dat is een zeer ingewikkelde vraag.
Want je moet het deel jezelf dat het niet wil doen losmaken van
het deel dat het wel wil doen.
En dan moet je erachter zien te komen waarom je het probeert te ontlopen.
Het kan zo zijn dat je ongelooflijk boos bent dat je in die richting bent geduwd,
vanwege redenen die niets met jou te maken hebben. Zodat iedere keer

English: 
why are you doing what you’re doing? And
the second thing is, if you find yourself
avoiding things on the way to that goal, the
next question is, why are you avoiding them?
And you know, that’ll mean delving into
parts of yourself that are quite hidden and
quite uncomfortable. So for example, if you
discover that the reason you’re pursuing
a particular goal is because it’s what your
parents want you to do, one question that
immediately arises is, yeah but is that what
you want to do?
And, you know, that’s a very complicated
question. Because you’d have to dissociate
the part of you that’s ‘the you that doesn’t
want to do it’ from the part of you that’s
‘the you that does want to do it’. And
then you’d have to figure out why in the
world you’d be avoiding. So you know, it
might be that you’re unbelievably angry
that you’ve been tilted towards this particular
goal for reasons that have nothing to do with

Dutch: 
dat je de kans hebt om te studeren of iets te bereiken wat je dichter bij
je doel brengt, je niet gemotiveerd bent, je geen aandacht kan opbrengen,
je niet kan studeren, voortdurend dingen uitstelt, of zeer contraproductieve dingen doet.
 
Mensen kunnen...
Iemand schreef me onlangs, omdat hij de lezingen op YouTube bekeek.
Hij zei dat hij al zes weken droomde dat hij zijn auto een afgrond inreed, de vernieling in.
 
Aan het einde van de serie dromen reed hij zijn auto een afgrond in, de vernieling in.
En hij vroeg wat dat betekende.
Ik zei: "De droom vertelt je dat je veel te achteloos omgaat met je leven."
 
Dat is wat herhaaldelijk een auto een afgrond inrijden betekent.
Dat is een afdaling, een onbewuste afdaling in de onderwereld.

English: 
your choice, and so that every time you have
the opportunity to study, or accomplish something
that would move you farther to that goal,
you’re either not motivated, so you can’t
pay attention, you can’t study, you can’t
learn, and you procrastinate all the time,
or you do seriously counter-productive things.
So people for example, people can be… I
just had someone write me here a while ago,
because he was watching the YouTube lectures,
and he said that he had dreams for six weeks
that he drove his car off a cliff and crashed
it. And then, at the end of the dream series
he drove his car off the cliff and crashed
it. And he asked me what that meant. And I
said well, the dream is telling you that you’re
being far too careless with your life. I mean,
that’s what driving a car off a cliff repeatedly
means. It’s like, you know, that’s a good
descent, unconscious descent, into the underworld.

Dutch: 
Hij werd gewaarschuwd. De psychologische realiteit was dusdanig dat de waarschuwing zeer serieus was,
zoals het gevaar.
Dan stel je de vraag: "Waarom zou hij zichzelf de afgrond inrijden?"
Dat is een zelfmoordgebaar.
Dan vraag je: "Waarom zou iemand suïcidaal zijn?" Nou bijvoorbeeld
om wraak te nemen op zijn ouders, of wraak op de hele wereld,
of wraak op zichzelf, of hij wil van zijn
pijnlijke bewustzijn af, of hij leeft een chaotisch en zinloos en schrijnend leven
en wil zichzelf daarvoor straffen.
Het is zeer ingewikkeld en verward in de diepte.
En mensen kijken daar niet graag naar, en dat is in zekere zin het
"schaduw" element.
Want wat je daar vindt, is zelden wat je wilt.
Een van de belangrijkste richtlijnen van jungiaanse psychotherapie, en van de meeste therapieën,
is het idee dat je erachter moet zien te komen wat je vermijdt,
en dan ontdekken hoe je vrijwillig de confrontatie kan aangaan.
Daar kan je aan toevoegen: je moet begrijpen wat je doet en waarom,

English: 
Well, and he was being warned, the psychological
reality was such that the warning was extremely
serious and so was the danger. And so then
you might say, well why would he drive himself
off a cliff? Well, you know, that’s a suicidal
gesture. And then you might ask, well why
would somebody be suicidal, and that could
be, well they’re out for revenge against
their parents, or they’re out for revenge
against the whole world, or they’re out
for revenge against themselves, or they just
want to make their painful consciousness go
away, or they’re living a messy and pointless
and painful life, and they want to punish
themselves for it. You know, it’s very,
very complicated and tangled down there at
the bottom of things, and people don’t really
like to look into it, and I suppose to some
degree that’s the shadow element. Because
what you find there is seldom what you want.
I mean one of the prime dictums of Jungian
psychotherapy, and most psychotherapies are
predicated on the idea that you should find
out what you’re avoiding and then you should
figure out how to voluntarily face it. Now,
you might add to that, you should find out

English: 
what you’re doing and why, and see if that’s
actually what you want to be doing. And if
those reasons are reasons you like. That might,
you know, in some sense sum up therapy in
a couple of phrases. But in order to manage
that, then you have to look at all the things
you’ve been avoiding. Well, what do you
avoid? Well, it isn’t rainbows and cookies,
right? The things that you avoid are the things
that no one wants to look at. And so, Jung’s
primary dictum for his psychotherapeutic practice
was a Latin phrase, which is ‘instercuilinis
invinoteur’ which I’m probably pronouncing
wrong, which means either ‘in filth it will
be found’, or ‘where you want most is
to be found where you least want to look’.
And you know those… that’s a horrible
philosophy. But you can see that it’s almost
self-fulfilling, because of course the things
you’re going to avoid are the things you
don’t want to face. Obviously.
Now, the shadow element of the psyche, in

Dutch: 
en kijken of dat echt is wat je wilt.
En of die redenen je aanstaan.
Dat is een samenvatting van therapie in enkele zinnen.
Maar om dat te kunnen doen, moet je de dingen bekijken die je hebt vermeden.
Wat vermijd je?
Geen regenbogen en koekjes, nietwaar?
De dingen die je ontloopt zijn de dingen die niemand wil zien.
Jungs belangrijkste richtlijn voor psychotherapie was een Latijnse frase: "In stercore invernitur,"
wat ik waarschijnlijk verkeerd uitspreek. Het betekent "het wordt gevonden in het vuil,"
of "wat je het meest wilt, wordt gevonden waar je het minst wilt zoeken."
En dat is een verschrikkelijke filosofie.
Maar je ziet dat het voor zich spreekt. Natuurlijk zijn de dingen die je vermijdt
de dingen waarmee je niet geconfronteerd wilt worden.
Uiteraard.

English: 
some sense, when you were watching the movie,
for example, you saw these drives, mostly
sexual and aggressive, that were manifesting
themselves in all sorts of ways. And so that
would be maybe the repressed or unincorporated
elements of the id. But then there was another
more complex side of that, where the… people
were reacting to that, because they felt downtrodden
and oppressed and anti-social and critical
of social structure and all of that. Because
they were unable to manifest themselves properly
in the world. And that produced fantasies
of extreme destruction, exceptional destruction.
And for them they were mostly sexually related.
But for other people that can manifest itself
in incredibly violent fantasies about the
destruction of society as such. So if you
can’t invite all the parts of you out to
play, the parts that get left behind are not
very happy about it, and they don’t just

Dutch: 
De schaduw van de psyche... toen we de film keken bijvoorbeeld,
zag je die driften, voornamelijk seksueel en agressief, die zichzelf manifesteerden
op allerlei manieren.
Dat zouden de verdrongen of niet geïntegreerde delen van het id zijn.
Maar dat had nog een andere, complexere kant, want ze reageerden daarop,
omdat ze zich vertrapt en onderdrukt voelden, en antisociaal en kritisch waren
naar sociale structuren, en dat alles.
Omdat ze niet in staat waren zich goed te manifesteren in de wereld.
En dat zorgde voor fantasieën over extreme vernietiging.
In hun geval had het vooral te maken met seks.
Maar bij andere mensen kan zich dat uiten in ongelooflijk gewelddadige fantasieën
over de vernieting van de samenleving.
Dus als niet alle delen van jezelf mogen meedoen met het spel, zullen de delen die achtergelaten worden

English: 
sit around having a tea party. They turn into,
especially as you mature, they turn into these
warped monsters. And their mode of action
in the world is anything but positive.
And a Freudian world… like the world of
the psychoanalytic unconscious, is quite a
terrifying place, because it makes you second-guess
everything. It’s like, it’s not a paranoia.
It’s very, very difficult, once you’re
trained psychoanalytically, to ever assume
that someone’s benevolent motivations are
only what they claim they are. You’re always
looking for the other missing piece. And I
think it’s extremely useful, you know, because
you run into people, particularly ideologues,
who will claim that they’re acting on the
world’s behalf. It’s like, yeah, who made
you a saint? And why should I believe all

Dutch: 
daar niet blij mee zijn. En die zullen niet vrolijk een theekransje houden.
Ze veranderen, zeker naarmate je ouder wordt, in verwrongen monsters.
En hun manier van doen is allesbehalve positief.
De freudiaanse wereld, de wereld van het psychoanalytisch onbewuste
is een angstaanjagende plek, want het laat je aan alles twijfelen.
Het is geen paranoia.
Het is zeer moeilijk, als je eenmaal psychoanalytisch getraind bent, om aan te nemen
dat iemands liefdadige motivaties alleen zijn wat iemand beweert dat ze zijn.
Je bent altijd op zoek naar het andere ontbrekende aspect.
Ik denk dat, dat zeer bruikbaar is. Want je ontmoet mensen, in het bijzonder ideologen,
die beweren dat ze handelen voor het welzijn van de wereld.
Ja... en jij bent een heilige?
Waarom zou ik moeten geloven dat het goede zich alleen aan jouw kant bevindt?

Dutch: 
Wat houd je achter?
Wat laat je me niet zien?
Ik kreeg eens iets van Greenpeace, dat vroeg om een donatie.
En in de folder stonden alleen maar foto's van de mensen van de directie.
Ik dacht: "Waarom zou ik foto's willen zien van de mensen van de directie van Greenpeace?"
 
De anderen vraag is: waarom willen ze dat laten zien?
Je hoeft niet lang na te denken om dat uit te vogelen.
Het is een kwestie van status.
Wat je zou verwachten in zo'n brief is: "Dit zijn zes dingen die we hebben gedaan
in het afgelopen jaar die de planeet verbeterd hebben. Dit is wat we hebben uitgegeven, en wat de
administratieve kosten waren. En dit is waarom dat een goed idee was." Niet: "Dit zijn onze leiders."
 
Daar klopt iets niet.
Ik nam Greenpeace omdat me dat toevallig te binnen schoot, maar dat gebeurt
bij allerlei organisaties.

English: 
the good is on your side? Like, what is it
that you’re not talking about? What is it
that you’re not revealing? I got something
from Greenpeace once, for example, that was
asking for donations. And the brochure was
just photographs of all the people who were
on the board. I thought, why do I want to
see photographs of all the people who are
on the board of Greenpeace? Or, the other
question is, why do they want to show them?
Well, you don’t have to think very hard
to figure that out. You know, it’s a status
manoeuver. What you’d expect in a mail-out
like that is “here’s six things that we’ve
done in the last six years that have improved
the planet, and here’s what we spent, in
relationship to administrative costs, and
here’s why it was a good idea”, not “here’s
our leaders”. Now there’s something wrong
there. And I mean, I picked Greenpeace because
it just happened to pop in mind but it’s
the case for all sorts of organisations.

Dutch: 
Goed, Freud had tegen de tijd dat het 1900 was, veel verschillende functies van het onbewuste geïdentificeerd,
en dit zijn er vier.
Op de eerste plaats had het onbewuste een bewaarfunctie, dat betekent dat het herinneringen opslaat,
die vaak niet toegankelijk zijn om vrijwillig op te roepen.
We weten niet echt hoe herinneringen worden opgeslagen in de hersenen, maar dit is een vermoeden.
Als je een ervaring hebt... stel je voor dat, dat een patroon van neurologische activiteit produceert.
Niet alleen neurologisch, maar een patroon van activiteit in je hersenen en in je lichaam.
Iets herinneren is gedeeltelijk dat patroon reactiveren, maar zo eenvoudig is het natuurlijk niet,
want anders zou je, je herinneringen daadwerkelijk uitvoeren. We weten niet precies
hoe dat eerste ervaringspatroon bewerkt wordt tot datgene wat je, je herinnert.

English: 
Alright, so Freud, by 1900, had identified
a lot of different functions of the unconscious,
and so, here’s four of them. One was the
unconscious had a conservative function, which
meant that it stored memories, often inaccessible
to voluntary recall. Now we don’t really
know how memories are stored in the brain,
but here’s a guess. So when you have an
experience, imagine that that produces a pattern
of neural activity. It’s not just neural,
but a pattern of activity in your brain and
in your body. At least part of how you remember
is to reactivate that pattern, but it’s
not that simple obviously, because otherwise
you’d act out all your memories precisely,
and we don’t know exactly how that initial
pattern of experience gets edited down to
the thing you remember. But we do know that

English: 
it gets edited down in some ways as a consequence
of its relevance to your current goal structure.
How that happens? [shrugs] It seems computationally
impossible. We really don’t understand how
it happens at all. We don’t understand how
you can compute what’s relevant and what
isn’t. It seems that the world is too complex
for that to even be possible.
So conservative. Dissolutive. The unconscious
contains habits, once voluntary, now automatized,
and dissociated elements of the personality,
which may lead a parasitic existence. So I
talked a little bit about traumatic memories,
and how they might form the node of the development
of the sub-personality, but there’s something
else that’s worth understanding too. So
let’s say you start practising a new minor
mode of being, a new attitude, or a new personality
attribute, or a new habit, let’s say. It
can be a fairly small thing. When you first
start practising it, you’re not very good
at it. For those of you who are musicians,

Dutch: 
We weten wel dat het bewerkt wordt aan de hand van de relevantie die het heeft
voor je huidige doelgerichtheid.
Hoe dat gebeurt?
Het lijkt onmogelijk om te berekenen.
We begrijpen in het geheel niet hoe het werkt.
We begrijpen niet hoe je kan berekenen wat wel of niet relevant is.
De wereld is zo complex dat, dat onmogelijk lijkt.
De bewaarfunctie.
De ontbindfunctie.
Het onbewuste bevat gewoonten, die ooit vrijwillig waren en nu geautomatiseerd zijn. En gedissocioeerde elementen
van de persoonlijkheid, die een parasitair bestaan kunnen leiden.
Ik heb het gehad over traumatische herinneringen, en hoe die een knooppunt kunnen vormen voor de ontwikkeling
van een subpersoonlijkheid. Maar er is nog iets anders dat de moeite waard is te begrijpen.
Laten we zeggen dat je een kleine gedragsaanpassing begint te oefenen, een nieuwe houding
of een nieuwe eigenschap, of een nieuwe gewoonte.
Het kan iets kleins zijn.
Als je begint met oefenen, ben je er niet erg goed in.

Dutch: 
Voor de muzikanten onder jullie, als je voor het eerst een stuk speelt, doe je dat
niet echt goed.
Hoe meer je het oefent, des te beter kan je het.
Het is heel eigenaardig.
Ik ben geen goede pianist, maar ik heb ooit een heel moeilijk lied leren spelen.
Maar het verschrikkelijke is dat ik het leer spelen, en op een bepaald moment
besef ik dat ik de noten niet meer weet, en zodra dat gebeurt,
kan ik die gewoontepatronen niet meer gebruiken.
En dan moet ik weer achterhalen wat de noten zijn, zeer irritant.
Hoe dan ook, als je begint iets te oefenen kost het moeite,
het vereist veel hersenactiviteit, dat is wat de scans laten zien.
Maar als je veel oefent, vermindert de grootte van het hersengebied dat je gebruikt.
Het verplaatst zich over het algemeen naar links, omdat de rechter hersenhelft meer betrokken is bij het verwerken nieuwe dingen.
Meestal verplaatst het zich naar links, en daarna naar achteren, en het gebied wordt steeds kleiner
totdat je een klein mechanisme hebt ingesteld.
Een kleine subpersoonlijkheid van een verzameling verbindingen, die voor die specifieke handeling zorgt.
Dat is interessant, want dat betekent in zekere zin dat

English: 
when you first start to play a piece, you’re
very inefficient at it. And then the more
you practice it, the more efficient you get.
It’s very weird. I’m not a very good pianist
but I learned to play one really difficult
song. But the terrible thing is that I’ll
learn to play it, and then at some point I’ll
realise I don’t know the notes any more,
and as soon as I realise I don’t know the
notes, I can’t use those habit patterns
anymore. And then I have to figure out the
notes again, it’s very, very annoying.
But anyways, when you first start practicing
something, it’s effortful, it requires a
lot of brain activation, that’s what the
scanning studies show. But as you practice
it more and more, the amount of brain that
you use starts to shrink… it generally moves
left because the right hemisphere is more
involved in novelty processing. It generally
moves left and then it moves back, and the
area gets smaller and smaller and smaller,
until you’ve generated up a little machine.
Or it’s a little hard-wired sub-personality
that takes care of that particular operation.
Now that’s worth thinking about too, because

Dutch: 
je hersenen gevuld zijn met dingen die je hebt geoefend.
En dat is niet precies psychologisch, dat is psychofysiologisch.
Het is onderdeel van je psyche, maar ook een netwerk in je hersenen.
Als je een van die gewoonten wilt afleren, moet je een nieuw mechanisme bouwen om dat
uit te schakelen.
Je kan het niet laten verdwijnen.
En wat er vaak gebeurt met dat nieuwe mechanisme als je gestrest bent is....
Ik weet niet precies hoe dat werkt.
De stress vermindert de werking van het nieuwe mechanisme, en de oude gewoonte
komt weer terug.
Sommige van jullie zullen dit gemerkt hebben.
Hoeveel van jullie wonen niet meer bij je ouders?
Hoeveel van jullie merken dat als je naar je ouderlijk huis gaat, allerlei
karaktertrekken, die je dacht te hebben losgelaten, onmiddellijk weer terugkomen?
Je kent die ervaring, toch?
Je gaat terug en "bam!"
Er is een dynamiek, en je zit er meteen in.
En misschien ben je zo volwassen als een dertigjarige als je in je eigen huis bent,

English: 
what that means in some sense is that your
brain is full of the things that you’ve
practised. And that’s not exactly psychological,
right, it’s psychophysiological. It’s
part of your psyche but it’s also hard-wired
into your brain. If you want to overcome one
of those habits you have to build a new machine
that shuts it off. You can’t just get rid
of it. And then what happens if you get stressed
often, that new machine will get… I don’t
know exactly how it happens. The stress will
reduce the functioning of the new machine
and the old habit will pop back up.
Some of you will have noticed this. How many
of you have moved away from home? Okay so
how many of you notice, when you go to your
family of origin, that all sorts of personality
traits that you thought you abandoned immediately
come flooding back. So you know that sensation,
right? You go back there and it’s like bam!
There’s a groove, and you’re right in
it. And you know, maybe you’re as mature

English: 
as a 30-year-old when you’re at your own
house but as soon as you come home, it’s
like poof! You’re fourteen again. And it’s
partly because of that expectancy situation
set up by your parents, but it’s also partly
because you just don’t understand how much
of your behaviour is automatic and cued by
ongoing events. It’s habitual. And so, those,
you might think of those as somewhat dissociated
elements of the personality as well.
Creative. The unconscious serves as the matrix
of new ideas. So that’s a more Jungian idea
and the way that seems to work… you might
think, how in the world can you come up with
a new idea? It doesn’t make sense, right?
Because what, are you conjuring something
out of nothing? Well, and you can say well
they’re combinations of old ideas, but that’s
not that helpful because you can’t just
take a bunch of old ideas and then shuffle
them and come up with some new, spectacular
ideas. It’s a lot more complicated than

Dutch: 
maar zodra je thuis komt, "poef!"
Je bent weer veertien.
Deels komt dat door de verwachting van je ouders,
maar ook omdat je gewoon niet begrijpt hoeveel van je gedrag automatisch is,
en geactiveerd wordt door gebeurtenissen.
Het gaat vanzelf.
Dat kan je ook zien als gedissocieerde elementen van de persoonlijkheid.
 
De creatieve functie.
Het onbewuste is de matrix voor nieuwe ideeën.
Dat is een meer jungiaans idee. Het lijkt zo te werken... Stel jezelf de vraag:
"Hoe ben je in staat een nieuw idee te verzinnen?"
Dat klopt niet, toch?
Want laat je iets verschijnen uit het niets?
Je kan zeggen dat het combinaties zijn van oude ideeën, maar dat helpt niet echt.
Want je kan niet zomaar wat oude ideeën nemen, ze door elkaar schudden, en zo nieuwe
spectaculaire ideeën verzinnen.
Het is veel ingewikkelder.

Dutch: 
Je kan het zo zien...
Freud onderzocht in zekere zin de oppervlakte van het creatieve onbewuste,
hij was meer bezig met...
Jung noemde het freudiaanse onbewuste het "persoonlijke onbewuste."
Dat is het onbewuste dat jij hebt, dat verbonden is met jouw ervaringen,
bewust en onbewust.
Dat kan zeer diep zijn.
Jung had eens droom (hopelijk herinner ik me het goed), dat hij en Freud
de kelder van een gebouw aan het uitgraven waren. En Jung brak ergens door en vond
een enorme structuur daaronder.
En dat klopt min of meer precies.
Dus er is het persoonlijk onbewuste, en daaronder, in theorie,
is er wat Jung het "collectief onbewuste" noemde.
En dat is... God mag het weten.
Wat het ten dele is, is datgene wat je tot mens maakt vanuit een evolutionair perspectief.
 
Je hebt een specifieke bestaanswijze, die een menselijke bestaanswijze is.

English: 
that. So here’s one way to think about…
Freud investigated, in some sense, the surface
of the creative unconscious, and he was more
concerned about the… Jung called Freud’s
unconscious the personal unconscious. So that
might be the unconscious that you have that’s
related specifically to your experiences,
conscious and unconscious. Like it can be
deep. Jung had a dream once, for example,
(I hope I’ve got this right) that Freud
and him were excavating the basement of a
structure, and that Jung broke through and
found another huge structure underneath that.
And that’s just about exactly right. And
so there’s the personal unconscious and
then underneath that, in theory, there’s
what Jung called the ‘collective unconscious’.
And that would be, God only know what that
is. But in part what it would be is whatever
it is that makes you human from an evolutionary
perspective.
And we don’t know… like you have a specific

Dutch: 
Ik denk dat het E.O. Wilson was, een belangrijke entomoloog, die ook aan het begin stond van de sociobiologie,
een tak van de evolutiepsychologie... Hij bestudeerde mieren, zeer lang, het sociale gedrag van mieren.
En hij zei: "Als we met mieren zouden kunnen praten, zouden we ze niets te zeggen te hebben."
Hij bedoelde.... mieren zijn geïnteresseerd in dingen waar jij in het geheel niet in geïnteresseerd bent.
Ze worden niet jaloers, ze worden niet verliefd, ze hebben geen seksueel gevoel of gedrag, het zijn geen cognitieve wezens.
Waar moet je het in hemelsnaam over hebben met een mier?
"Hoe gaat het met het dragen van die korrel zand?"
Daar maalt een mier niet om.
Het is interessant, het is een scherpzinnige observatie,

English: 
mode of being that’s a human mode of being.
I think it was E. O. Wilson, who’s a great
entomologist and also the originator of sociobiology,
which is like a branch of evolutionary psychology,
he studied ants forever, and social behaviour
of ants. And he once said if we could talk
to ants we wouldn’t have anything to say
to them. And what he meant by that is that,
like ants are interested in a bunch of things
that you don’t care about at all. Like they’re
not jealous, they don’t get jealous, they
don’t fall in love, they don’t have sexual
feelings or behaviours. They’re not a cognitive
creature. It’s like, what the hell are you
going to talk to an ant about? “How’s
it going, carrying that grain of sand?”
An ant doesn’t even care about that. And
so it’s interesting, it’s really a profound
observation, because what it indicates is
that you couldn’t even communicate with

Dutch: 
want het geeft aan dat je niet met iemand kan communiceren, tenzij jullie 99 procent hetzelfde zijn.
Om met iemand te communiceren, betekent dat je een zeer omvangrijke verzameling veronderstellingen moet delen.
Bijvoorbeeld, als ik zeg: "Ik werd jaloers op een feestje, vorige week."
Dan zal je niet zeggen: "Wat bedoel je met jaloers?" Dat zal niet je vraag zijn.
Je zal vragen: "Welke omstandigheden riepen die reactie op?"
Ik hoef woede niet uit te leggen. Ik hoef speelsheid niet uit te leggen, honger... alle fundamentele menselijke motivaties
die je in een typische avonturenfilm of romantische komedie ziet.
Die behoeven geen uitleg, want wij zijn hetzelfde.
En die overeenkomst constitueert de essentie van het collectief onbewuste.
Jungs hypothese was dat je niet alleen biologisch gestructureerd bent als het gaat om je morfologie en fysiologie,

English: 
someone unless you were 99% the same as they
are. Because to communicate with someone means
you have to share a whole massive immense
set of presuppositions. So for example, if
I say I got jealous at a party last week.
It’s like, you’re not going to say, what
do you mean, jealous? That isn’t going to
be your question. You’re going to say, well
what were the particular circumstances that
elicited that response? I don’t have to
explain anger, I don’t have to explain playfulness,
hunger… you know, all the basic human motivations
that you see displayed say, in the typical
adventure movie or romantic comedy. It’s
like, those don’t need explanation, because
we’re the same. And it’s that sameness
that constitutes the essence of the collective
unconscious.
Now, Jung’s hypothesis was that you’re
not only biologically structured, you know,
in terms of your morphology and your physiology,
but that that extends right up into your brain

Dutch: 
maar dat, dat zich ook uitstrekt tot in je hersenstructuur, en zelfs daarboven, tot in de inhoud van je psyche,
of tenminste in de manier waarop je psyche zich organiseert in de loop der tijd.
Het lijkt een hypothese die zo vanzelfsprekend is, dat het bijna onvoorstelbaar lijkt dat men dit zo lang heeft betwist.
Maar de experimentele psychologen waren zeer sterk beïnvloed door de behavioristen,
en de behavioristen veronderstelden, deels ideologisch en deels omwille van wetenschappelijke eenvoud,
dat mensen een onbeschreven blad waren, en dat we niet meer waren dan wat we leerden.
Er is een boek verschenen getiteld "Human Universals," helaas kan ik me de naam van de schrijver nu niet herinneren....
Het is een sociologisch / antropologisch boek, en die persoon heeft menselijke overeenkomsten verzameld.

English: 
structure and even above that, into the contents,
either the contents of your psyche, or at
least into the way that your psyche becomes
organised across time. And you know, it seems
like a hypothesis that’s so bloody obvious
that you can’t believe that people would
have disputed it for so long, but experimental
psychologists were very strongly influenced
by behaviourists. And the behaviourists assumed,
partly for ideological reasons, and partly
for the sake of scientific simplicity, that
human beings were blank slates, and that all
we were was what we learned.
Well, there’s a book out now called ‘Human
Universals’, unfortunately I can’t remember
the name of the author right now [Donald Brown]
but it’s a book, it’s a work of sociology/anthropology,
and this person has collected human commonalities,
so what’s the same about people everywhere.
Well, we pretty much all wear clothes, sometimes

Dutch: 
Wat alle mensen overal gemeen hebben. We dragen allemaal kleren. Soms ter bescherming, en in ieder geval met ceremoniële doeleinden.
Mensen vormen stellen, mensen worden verliefd, de basale emoties zijn hetzelfde.
We gebruiken vuur, dat is belangrijk. Andere dieren kunnen dat niet.
Er zijn letterlijk tientallen universele aspecten die mensen delen, en dat maakt deel uit van de structuur van het collectief onbewuste.
Hoe dan ook, terug naar het idee van creativiteit.
Jouw creatieve handeling is je poging om het eigene van jouw ervaring te verbinden met het eigene van je cultuur,
en de meer algemene fenomenen en zijnswijzen die je deelt met andere mensen.
Omdat je ter wereld komt, en een eigen perspectief hebt, heb je toegang tot informatie, die voor niemand anders toegankelijk is.

English: 
for protective purposes, but if not, generally
at least for ceremonial purposes. There’s
pair-bonding in societies, people fall in
love. The basic emotions are the same. We
use fire, that’s a big deal, you know, because
no other animal can manage that. There’s
literally dozens and dozens of universal commonalities
across people, and that’s part of the substructure
of the collective unconscious.
So anyways, back to the creative idea. Well,
partly your creative act is going to be a
consequence of your attempts to integrate
the peculiarities of your own experience with
the peculiarities of your culture, and the
more general phenomena and states of being
that you share with other people. So because
you come into the world and have your own
viewpoint, you have access to information
that no other person has access to. And so
to some degree, that can be the basis of your

Dutch: 
Tot op zekere hoogte kan dat de basis zijn voor je creativiteit, die informatie.
Maar om dat te communiceren, wat ook een onderdeel is van creativiteit...
Als je creatief bent, zonder dat iemand je begrijpt, dan ben je meer schizofreen dan creatief.
Je hebt vrije associaties, maar je kan geen samenhangend verhaal produceren.
Je moet die unieke informatie integreren in de culturele kennis, de culturele verhalen, en verankeren in universele menselijke biologie,
en dat kan je presenteren als een creatieve handeling.
Dat is een mogelijke bron van creativiteit. Nu een andere.
We hebben het gehad over Piaget. En Piaget zei dat je om iets te begrijpen, je begint met lichamelijk handelen.
Je representeert de wereld met je lichaam. Door op een stoel te zitten, representeer je de stoel met je lichaam.
Door door een deur te lopen, representeer je de deur met je lichaam. Als je een glas pakt, doe je hetzelfde.

English: 
creativity, just that information. But then
in order to communicate it, which is also
part of being creative, right, because you
can’t just be… if you’re creative but
no one can understand you, it’s more like
you’re schizophrenic than you are creative.
You have loose associations and so forth but
you can’t put together a coherent story.
So then you have to take that unique information
and integrate it with your cultural knowledge,
your cultural narratives, and ground it in
universal human biology, and then you can
present that as a creative act.
Now, that’s one possible place for the origin
of new ideas, but here’s another. So remember
we talked about Piaget. And Piaget basically
said that to begin to understand something
you act it out. So you represent the world
with your body. By sitting on a chair you
represent the chair with your body. By walking
through a doorway you represent the doorway
through your body. By grabbing a glass you

Dutch: 
Je stemt af, je imiteert de wereld voortdurend. Je brengt het in kaart op je fysiologische structuur.
Zodat je gevoel krijgt... dat is wat begrijpen betekent.
Want dat is een ingewikkeld begrip om te begrijpen. Wat betekent het om iets te begrijpen?
Het betekent ergens grip op hebben. We gebruiken die woorden niet zonder reden.
Het betekent dat je stevig staat in je verhouding ermee. Je kan ermee omgaan. Dat soort dingen.
Dat is het begin, maar je kan ook imiteren. Je kan jezelf imiteren.
Dat doe je als je ervaringen herhaalt die een positief resultaat hadden.
Maar je kan ook andere mensen imiteren.
Maar dan denk je: "Wie zijn die mensen aan het imiteren?"

English: 
do the same thing. So you’re matching…
you’re imitating the world all the time.
So you’re mapping it onto your physiological
structure. Okay, so that you get a sense,
that would mean, that’s kind of what understanding
means. You know, because that’s a complex
term to sort of understand. What does it mean
to understand something? It means to get a
grip on it. And you know, we use those terms
for a reason. You know, you’re standing
firmly in relationship to it. You can handle
it. All of those things.
So that’s one… so that’s the beginning,
but then also you’re capable of imitating,
so you can imitate yourself, which is what
you do when you repeat experiences that have
a positive outcome, but you can also imitate
other people. But then you think, okay, well
who are those people imitating? Well the answer
to that is, it’s like we’re LED screens,
and we’re constantly rippling imitations
of imitations of imitations of imitations

English: 
across our physiological landscape. I mean,
you guys are the sum total of a very long
evolutionary process, but you’re also the
sum total of an incredibly long process of
mimicry. And so, what you mimic is your culture.
So you could think of your culture as something
with a personality. It’s a complex personality.
And it’s the personality of your ancestors,
a perfectly reasonable way of looking at that.
And you imitate that. You know, that’s why
we call our laws a ‘body of laws’. And
you could say that the legal system, especially
with English common law, is the articulated
representation of the imitative customs and
rituals of the entire society. It’s been
brought right up into full articulation. But
it was there to begin with.
So part of where you draw your material for
creativity is that you observe the behaviours
and interactions of all people who’ve been

Dutch: 
Het antwoord daarop is: we zijn als het ware LED-schermen, met onophoudelijk vloeiende imitaties van imitaties, op ons fysiologisch oppervlak.
Jullie zijn het resultaat van een zeer lange evolutionaire ontwikkeling, maar jullie zijn ook het resultaat van een zeer lange ontwikkeling van nabootsing.
Wat je nabootst is je cultuur. Je kan je cultuur zien als iets met een complexe persoonlijkheid, de persoonlijkheid van je voorouders.
Zo kan je het zien. En dat imiteer je.
Daarom noemen we onze wetten een "corpus" (lichaam). En je kan zeggen dat de wetgeving, zeker de Engelse "common law,"
de gearticuleerde representatie is van imitatiegebruiken en rituelen van de hele samenleving.
Het wordt tot volledige verwoording gebracht. Maar het was er al.
Dus waar je deels je materiaal voor creativiteit aan ontleent, is door het observeren van het gedrag en de interactie tussen alle mensen,

Dutch: 
die alle mensen hebben geïmiteerd sinds het begin der tijden.
En dat is buitengewoon leerzaam. Veel leerzamer dan je ooit kan representeren.
Je weet hoeveel informatie iemand kan geven door zijn wenkbrauw een halve centimeter op te trekken.
Dat kan ironie aangeven. Het kan aangeven dat een grapje verbonden is met een verzameling andere grapjes, waarvan diegene weet dat jij ze leuk vindt.
Het is zeer complex, je kan dat niet allemaal articuleren. Maar op de een of andere manier weet je het.
Je participeert in dat spel.
Stel je voor, je belichaamt dat alles, in zoverre je een verfijnde speler bent.
Dan representeert je verbeelding jou en de wereld. Dat is een abstractie, want je verbeelding is niet de wereld.
Het is een representatie van de wereld.
Wat je vervolgens kan doen... in de verbeelding bevindt zich allerlei informatie over imitatiegedrag,
en daardoor kan je praten over het beeld.
Dat is wat je doet als je een droom interpreteert.
Wat doet je droom?

English: 
imitating all people since the beginning of
time. And that’s unbelievably informative.
It’s way more informative than you could
ever represent. You know how much information
someone can indicate with just lifting your
eyebrow a quarter of an inch, right? That
can indicate irony, that can indicate the
relationship of the joke to another set of
jokes that that person knows that you like,
and it’s very complicated. You can’t articulate
all that. But in some sense you know it, right,
you’re a player in that game. Well now and
then… so then imagine, okay, you’ve got
all that embodied, to the degree that you’re
a sophisticated player. Then your imagination
is representing you, and it’s representing
the world. So that’s an abstraction, right?
Because your imagination is not the world,
it’s a representation of the world. And
then what you can do… so that means in the
imagination, there’s all sorts of information
that’s about the imitated behaviour.
And then, then you can talk about the image.
That’s sort of what you do when you interpret

English: 
a dream. So what’s your dream doing? Your
imagination is watching you wander around
in the world. And you have your category systems
and your theories and so forth. And so then
your dream puts forth what that… like an
imagistic representation of what that might
signify. And it’s in this weird language,
which is an image-laden language. It can range
from completely incoherent, just juxtaposed
images, to unbelievable complex and sophisticated
full-developed narratives. And that’s part
of the process by which the information that’s
embedded in you and the culture at a behavioural
level moves up to the imagination and then
pops up into articulated space. So you have
a dream, the dream is about you. And then
you talk about the dream, and what you’re
doing. You’re trying to translate the images
into articulated representations. And that’s
also a good way of thinking about how memory
moves from the bottom up.
And what’s interesting… you know how sometimes

Dutch: 
Je verbeelding bekijkt hoe je, je door de wereld beweegt.
En je hebt je categorieën, systemen, theorieën, et cetera.
En de droom creëert een beeldende representatie, van wat dat zou kunnen betekenen.
In deze vreemde taal, een taal geladen met beelden.
Het kan compleet onsamenhangend zijn, slechts opeenvolgende beelden, maar ook ongelooflijk ingewikkelde en verfijnde volledige verhaallijnen bevatten.
Dat maakt deel uit van het proces waarin de informatie die verankerd is in jou en de cultuur, op een gedragsmatig niveau,
zich omhoog beweegt naar de verbeelding, en vervolgens verschijnt in het gearticuleerde domein.
Dus je hebt een droom die over jou gaat. En daarna praat je over de droom.
Wat doe je dan? Je probeert de beelden te vertalen naar gearticuleerde representaties.
En dat is ook een goede manier om te conceptualiseren hoe geheugen zich van beneden naar boven beweegt.

English: 
you have a realisation or a moment of insight?
And that… there’s a feeling that goes
along with that, it’s like a charge. And
I think it’s a charge that you get from
simplifying something but also from experiencing
the new possibilities that emerge as a consequence
of that realisation. What seems to happen
is that you have the behavioural realm, let’s
say, the things you act out, and all the things
you imitate, very, very, complex. And then
on top of that you have the image of that,
right? And you’re trying to get the image
right but it’s really hard because this
changes and this floats around. So you’re
trying to get those lined up, and then on
top of that you’re trying to get your articulated
representations lined up, so that you can
say about what you know about who you are.
And when all those come together, you think
man, I’ve got my act together. But now and
then you’ll have an insight, you know, you’ll
think… well, like this women who I told
you about who had been molested. The insight
was well, I was a little kid but so was my

Dutch: 
Wat interessant is... soms realiseer je, je iets, of krijg je op een bepaald moment een inzicht,
en dat gaat gepaard met een gevoel. Een soort elektrische lading.
Ik denk dat je die lading krijgt, doordat je iets vereenvoudigt, maar ook door de nieuwe mogelijkheden die verschijnen als gevolg van dat besef.
Wat er lijkt te gebeuren is... er is het gedragsmatige domein, wat je belichaamt, en alle dingen die je imiteert, het is zeer complex...
en daarboven bevindt zich het beeld daarvan. En je probeert het beeld juist te krijgen, maar dat is zeer moeilijk, want dit verandert, en dat is vloeiend.
Je probeert die op orde te krijgen, en daarboven probeer je, je gearticuleerde representaties correct te ordenen.
Zodat je kan spreken, over wat je weet, over wie je bent.
En als dat allemaal samenkomt, denk je: "Ik heb mezelf op orde."
Maar zo nu en dan zal je een ingeving hebben, zoals de vrouw waarover ik heb verteld, die misbruikt was.
Het inzicht was: "Ik was een klein kind, maar mijn broer ook."

Dutch: 
"Bang!" Allerlei dingen die niet leken te kloppen, vallen opeens op hun plaats.
Je krijgt een gearticuleerde representatie die allerlei ogenschijnlijk verschillende en losstaande beeldrepresentaties kan samenvatten.
En opeens is het veel duidelijker hoe je verder kan.
Omdat je meer weet over wie je bent, en meer weet over waar je naartoe gaat.
Dat is waar psychoanalyse grotendeels om draait. En dat is zeker het geval bij droomanalyse.
Ook op dat gebied was Freud een pionier.
Freud dacht dat dromen wensvervulling waren.
Hij dacht dat de functie van dromen als wensvervulling er was om de slaap te beschermen.
Bijvoorbeeld, misschien heb je erg veel dorst, je gaat slapen, en je droomt over water drinken.
Degenen onder jullie die de avond tevoren te veel bier op hebben, zijn wellicht bekend met zulke dromen.
Dus je droomt dat je fonteintjes zoekt en drinkt.

English: 
brother. Bang! It’s like, wow, all sorts
of things that didn’t make sense anymore
just fall into place. You get this articulated
representation that can sum up a whole bunch
of… what would you call them? Divergent
and apparently unrelated image representations.
And then all of a sudden your path forward
is clearer. Because you know more about who
you are and you know more about how you…
where you’re going.
And that is in large part what’s happening
in psychoanalysis. It’s certainly something
that happens in dream analysis, which is something
that Freud also pioneered. You know, Freud
believed that dreams were wish fulfillments.
And, you know, he believed that the function
of dreams about wish fulfillments were to
protect sleep. So for example, maybe you’re
really thirsty, and you go to sleep. And you
dream about drinking water. Some of you who
have consumed too much beer the night before
might be familiar with those sorts of dreams.

English: 
And so you’re dreaming that you’re searching
out fountains and you’re drinking, and Freud’s
interpretation of that would be, well, you
should stay asleep. And so the dream is providing
your underlying id-related motivational system,
say the one that governs thirst, with the
fulfillment of its desire. But I think that’s…
I really think that’s wrong, although it’s
weird because dreams of course could be doing
all sorts of things. But what seems to happen
instead… I realised this most particularly
once I heard about a study about the effects
of testosterone, cycling testosterone on female
sexual activity.
So the plan is this, is that in women testosterone
levels vary across the monthly cycle, and
so does sexual desire. And what seems to happen
is that as testosterone increases, the frequency
of sexual acts doesn’t necessarily increase,
but the frequency of sexual fantasy increases.

Dutch: 
En Freuds interpretatie daarvan was: je moet blijven slapen, en daarom voorziet de droom
je onderliggende "id-gerelateerde" motivatiesysteem, zoals dat wat dorst beheerst, van de vervulling van zijn verlangen.
Maar ik denk dat, dat onjuist is. Hoewel het vreemd is,
want dromen zouden verschillende dingen kunnen doen. Maar wat er in plaats daarvan lijkt te gebeuren...
Ik realiseerde me dit in het bijzonder toen ik hoorde over een onderzoek naar de effecten
van testosteron, de cyclus van testosteron, op vrouwelijke seksuele activiteit.
Dus het verloopt zo. In vrouwen varieert het testosteronniveau gedurende de maandelijkse cyclus,
en ook hun verlangen naar seks. Wat er lijkt te gebeuren als het testosteron toeneemt, is niet dat
de frequentie van seksuele handelingen noodzakelijk groter wordt, maar wel dat de frequentie van seksuele fantasieën groter wordt.

English: 
And so the hormone is driving the fantasies,
and then the fantasies drive the behaviour,
it’s something like that. And so, the dream
isn’t fulfilling a wish, what it’s doing
is… that’s how the motivational system
manifests itself in a plan for action. It’s
like well you should be going to look for
sources of water, if you’re thirsty. And
so, because the… you know the hypothalamus
has to communicate with you somehow. It doesn’t
just grip your behaviour and move you around
like a robot. You know, it has to indicate
what the state, what your state is, it does
that all sorts of ways, and then start tilting
you towards solutions, using your memories
and your skills and everything that would
be related to successful outcomes of that
form in the past.
The other thing I should say about creativity,
and this is I think something very useful
for understanding people’s reactions to
psychoanalysis. I have a lot of creative people

Dutch: 
Dus het hormoon drijft de fantasieën, en de fantasieën drijven het gedrag, zoiets.
Dus de droom vervult geen wens, wat er gebeurt is...
dat is hoe het motivatiesysteem zichzelf manifesteert als actieplan.
Je zou op zoek moeten gaan naar bronnen van water als je dorst hebt.
Je hypothalamus moet op de een of andere manier met je communiceren.
Hij neemt je gedrag niet over, om je te besturen als een robot. Hij moet aangeven
in welke staat je verkeert, dat doet hij op verschillende manieren, en je vervolgens richting
oplossingen laten bewegen. Door middel van je herinneringen, je vaardigheden, en alles wat verbonden is
met succesvolle uitkomsten van die vorm in het verleden.
Iets anders wat ik moet zeggen over creativiteit, en dit is zeer nuttig om
te begrijpen hoe mensen reageren op psychoanalyse... Ik heb veel creatieve mensen

Dutch: 
onder mijn cliënten, vanwege verschillende redenen, en sommige die niet creatief zijn. En creativiteit is
een persoonlijkheidskenmerk. De meeste mensen zijn niet creatief. Het is niet veelvoorkomend. En sommige mensen die creatief zijn,
zijn zo creatief dat het onbegrijpelijk is. Picasso bijvoorbeeld
maakte 65 duizend kunstwerken, drie per dag gedurende vijfenzestig jaar. Die man was creatief.
Veel mensen zijn niet creatief, en ze zijn niet geïnteresseerd in psychoanalytische ideeën.
Ze zijn niet geïnteresseerd in archetypische ideeën, ze zijn niet echt in de greep van verhalen.
Dus als je toevallig... overigens, een indicatie voor creativiteit, voor openheid, is van fictie houden.
Vrouwen houden meer van fictie dan mannen, omdat vrouwen
hoger scoren op een aspect van openheid dan mannen. En wat nog meer? Als je van poëzie houdt,

English: 
in my clientele, for a variety of reasons,
and some who aren’t creative. And creativity
is a trait. And most people aren’t creative.
It’s not common. And some people who are
creative are so creative it’s just absolutely
beyond comprehension. So Picasso for example,
created 65,000 works of art, three a day for
65 years. Now that guy was creative. So anyways,
lots of people aren’t creative, and they’re
not interested in psychoanalytic ideas, they’re
not interested in archetypal ideas, they’re
not really gripped by narrative. So if you
happen to be… one marker for creativity
by the way, for openness, is really liking
fiction. And women actually like fiction more
than men, because women are actually slightly
higher in part of openness than men are.
So what else… if you like poetry, you know,

English: 
and it gives you an aesthetic experience,
if you really get deeply involved in music,
if you’re able to produce things that are
creative. If you have the kind of mind that
works in associations. So for example, if
I told you guys alright, write down as many
words as you can in the next three minutes
that begin with the letter L. Those of you
who are more creative would come up with more
words. So there’s a verbal fluency component.
I could say, okay, how many uses can you think
of for a brick? And then I would score that.
The first would be how many uses you came
up with, that would be the sheer number, I’d
throw away the stupid ones that make no sense,
and often you have to get a panel of people
to make that judgment, right. You know, you
could say “well, you could use it as a thing”.
It’s like no, X, you don’t get a score
for that. So then, you get another score for
how uncommon your response was. And that’s
an originality dimension. And actually if

Dutch: 
als dat je een esthetische ervaring geeft, als je muziek meeslepend vindt,
als je in staat bent dingen te produceren die creatief zijn. Als je een geest hebt
die associatief werkt. Bijvoorbeeld, als ik tegen jullie zou zeggen: "Schrijf zoveel mogelijk woorden op,
de komende drie minuten, die beginnen met de letter L." Degenen die creatiever zijn
zullen meer woorden verzinnen. Dus er is ook een element van verbaal vermogen.
Ik zou kunnen zeggen: "Op hoeveel manieren kan je een baksteen gebruiken?" En daar zou ik dan punten voor geven.
Eerst voor hoeveel mogelijkheden je hebt verzonnen, gewoon het aantal.
De onzinnige mogelijkheden, die nergens op slaan, vallen af. En vaak heb je een panel nodig,
om dat te beoordelen. Want je zegt misschien: "Je kan het gebruiken als een ding."
Eh, nee, daar krijg je geen punten voor. En dan krijg je een andere score voor
hoe ongebruikelijk je antwoord was. Dat gaat om originaliteit. En als je

Dutch: 
die twee dimensies berekent, hoeveelheid en originaliteit, op basis van zo'n taak voor alternatief denken,
zoals ik die net omschreef, kan je vrij goed voorspellen hoe creatief mensen zijn.
De zeer creatieve mensen lijken een
diepe bron van onbewuste ideeën te hebben, die voortdurend opkomen,
en sommige van die mensen dromen zeer veel. En ze hebben zeer verfijnde en complexe dromen,
en die dromen lijken hun gedrag te gidsen. En dat is zeer vermakelijk om te zien
tijdens psychotherapie. Als je dat soort dingen interessant vindt. Je vraagt misschien:
"Hoe weet je of je droominterpretatie juist is?" Het antwoord is:
hoe weet je of je het laatste boek dat je hebt gelezen, juist hebt geïnterpreteerd? Dat weet je niet,
en als je het wel zou weten, dan weet je niet hoe je dat weet.
Want veel mensen kunnen een boek lezen, en dat enigszins verschillend interpreteren.
Je kan het boek beschouwen als een gelaagd patroon.

English: 
you calculate those two dimensions, fluency
and originality, from a divergent thinking
task, which is the one I just told you about,
you can predict how creative people are quite
well.
Anyways, the really creative people seem to
have a deep well-spring of unconscious ideas
that are always flowing forth, and some of
those people dream like mad. And they have
extremely sophisticated and complex dreams,
and those dreams seem to guide their behaviour.
And that’s quite entertaining when you see
that in psychotherapy if you have an interest
in such things. And you might say well, how
do you know if your dream interpretation is
true? And the answer to that is, well how
do you know if how you interpreted the last
book you read is true? And the answer to that
is, you don’t, and even if you did, you
don’t know how you know it. Because lots
of people can read a book and they come away
with slightly different interpretations of
it. And that’s because, you can imagine
that the book is a multi-level pattern. And

Dutch: 
En ook de lezer is een gelaagd patroon. En als je die twee samenbrengt,
krijg je een gelaagd patroon dat uit de lezer en het boek bestaat, en dat zal
uniek zijn bij iedere lezer. Maar we hebben ook gemeenschappelijke structuren
waardoor we erover kunnen communiceren. Dus je leest het boek en het raakt je,
sommige dingen raken je, en bepaalde dingen lijken juist. Als je een droom interpreteert
werk je samen met de cliënt aan de interpretatie.
Wat ik gewoonlijk doe, is dat mensen me hun droom vertellen, van het begin tot het einde.
Freud zou zeggen dat je dan meteen al allerlei veronderstellingen introduceert, want ze vertellen je niet de droom,
ze vertellen je de droom zoals zij hem interpreteren en zich herinneren.
Ja, dat is een probleem. Maar je doet wat je kan.
Ik zeg tegen mensen: "Schrijf het zo snel mogelijk op, zonder er te veel over na te denken."
Want we willen geen bewerkingen achteraf. Dan luister ik ernaar, en vertellen ze het
nog een keer, langzaam. Dan luister ik naar een zin, en laat ik mijn associatievermogen werken,

English: 
then the reader is a multi-level pattern.
And then if you put those two together, you
get a multi-level pattern that’s made out
of the reader and the book, and that’s going
to be unique for every single reader. Except
that we have commonalities of structure so
that we can communicate about it.
So you read a book and it strikes you, certain
things strike you and certain things seem
right. If you do a dream interpretation, it’s
a collaboration between you and the client
about the interpretation. So usually what
I do is I have people, first of all they’ll
tell me their dream, from beginning to end.
Now Freud would say, already you’re introducing
all sorts of bias, because they’re not telling
you the dream, they’re telling you the dream
as they interpret and remember it. It’s
like yeah, that’s a problem. But you do
what you can, you know? And I tell people
just write it down as fast you can and try
not to think about it too much, because we
don’t want post-dream editing. And so then
I’ll listen to it, and then they’ll tell
it to me again, slowly. And then I’ll listen
to a sentence and then I’ll let my associational

Dutch: 
en dan zie ik waar dat me aan doet denken, en dan vraag ik de persoon
waar het hem aan doet denken. En dan praten we daarover. Dat zijn de directe associaties,
de dingen die Freud vrije associaties zou noemen. En je kan zeggen dat
rond iedere uiting, zoals een zin, zich een verzameling potentiële betekenissen bevindt.
Dat kunnen directe betekenissen zijn, sterk ermee verbonden,
en losse betekenissen. De cliënt en de therapeut kunnen gedachten blijven uitwisselen
totdat je denkt: "Oké, het lijkt die kant op te gaan." En je ziet het ook
in relatie tot de actuele ervaringen van de persoon, en de rest van de droom,
en misschien alle dromen die hij je al eerder heeft verteld. Dus het is buitengewoon complex.
Maar mensen doen dat ook als ze naar een gesprek luisteren. Hoe weet je of
je interpretatie van een gesprek juist is? Er zijn verschillende manieren

English: 
network work on it, and then see what that
reminds me of, and then I’ll ask the person
what it reminds them of. And then we’ll
talk about… those are the direct associations,
those are the things Freud would call ‘free
associations’. And you could say, well,
around every utterance, like a sentence, there’s
a collection of potential meanings, right?
And those meanings might be direct meanings,
like really tightly associated with it, to
sort of loose meanings. And so you can hit
back and forth with client and therapist,
until you think, oh yeah, okay, that seems
to be where that’s going. And you’re also
thinking about it in relationship to the person’s
current life experiences and the rest of the
dream and maybe all the dreams they told you
about before. So it’s insanely complicated.
But it’s what people do when they listen
to a conversation. You know, how do you know
you’re interpretation of a conversation
is true? Well, you know, there’s a variety

Dutch: 
om dat te benaderen, maar je weet het niet zeker. Er zijn veel verschillende manieren
om een gesprek te interpreteren. Dat is waarom de postmodernisten in een
zwart gat terechtkwamen met betrekking tot literatuur. Ze realiseerden zich dat er geen grens is aan de hoeveelheid manieren
om een boek te interpreteren. Maar toen gingen ze een stap verder:
"Daarom heeft het geen betekenis." Nee, onjuist. Dat is een simplistische manier van denken.
Het betekent dat de manier waarop het boek betekenis weergeeft, zeer complex is,
je kan het niet omschrijven aan de hand van normale, lineaire rationaliteit. Dat wil niet zeggen dat er geen betekenis is.
Dat is zo triest. Het is zo'n trieste theorie. En het is ook gevaarlijk,
want het betekent dat niets betekenis heeft, en dat is de meest gevaarlijke theorie.
Hoe dan ook, je praat met de persoon over de droom en het droombeeld, en over
wat dat oproept aan herinneringen. En je let ook op wat ze zeggen, want soms...
Bijvoorbeeld, dit gebeurde onlangs, iemand omschrijft een droom

English: 
of ways that you can approximate that, but
you don’t know. And there’s lots of different
ways of interpreting a conversation. That’s
why the post-modernists ended up in their
little hole with regards to literature. They
realised that there’s no limit to the number
of ways you can interpret a book. But then
they took the next step which was that therefore
it has no meaning. It’s like no no no, wrong,
wrong. It’s very unsophisticated thinking.
It just means that the way the book portrays
meaning is exceedingly complex, and you can’t
describe it using normal, linear rationality.
It doesn’t mean the meaning isn’t there.
That’s so pathetic. That’s such a pathetic
theory. It’s dangerous too because it means
that nothing has any meaning and that’s
the most dangerous theory, that.
So anyways, you talk to the person about the
dream and the dream image and about what that
triggers off in their memory, and you also
watch what they say, because sometimes…
so for example, someone (this just happened
recently) might be describing a dream where

English: 
they, where they’re wandering around somewhere,
and they’ll say “and I’m taking the
wrong road”. You think oh, okay! Well now
we know what your dream meant because you
just said it. I’m taking the wrong road.
And that’s a Freudian slip, and it’s so
interesting, because if you listen to people
tell their dreams, you have to kind of listen…
it’s like they have two minds talking at
the same time. And one is describing the dream,
but the other one is describing their life,
and they don’t even notice the connection,
and you point it out and they go oh yeah!
Right, right I didn’t know I said that.
And that’s a Freudian slip. And I think
what’s happening, in part, is the right
hemisphere, which is an image accumulation
and aggregation system, it’s kind of a low-resolution
pattern collection system, uses mostly images.
And tries to put them together in meaningful
ways, but the meaning is vague and comprehensive.
And then the left hemisphere, roughly speaking,
which is the linguistic hemisphere, is trying
to state what that says in words. And it’s

Dutch: 
waarin hij rondloopt, en hij zegt: "Ik zit op de verkeerde weg."
En je denkt: "Oké." Nu weten we wat je droom betekent, want
je zei het zojuist. "Ik zit op de verkeerde weg." Dat is een freudiaanse verspreking.
Dat is interessant, want als je luistert naar hoe mensen hun dromen vertellen, moet je luisteren naar...
het is alsof ze twee geesten hebben die tegelijkertijd spreken. De ene omschrijft de droom,
maar de andere omschrijft zijn leven, en ze zien het verband niet.
En je wijst erop, en ze zeggen: "O, ja, ik had niet door dat ik dat zei."
Dat is een freudiaanse verspreking. Wat er gebeurt is... de rechter hersenhelft
is een systeem dat beelden verzamelt, een soort systeem dat patronen met een lage resolutie bijeenbrengt,
dat voornamelijk beelden gebruikt, en zinvolle samenhang probeert te creëren,
maar die betekenis is vaag en veelomvattend. En de linker hersenhelft
de talige hersenhelft, probeert duidelijk te maken wat dat betekent, maar dan in woorden.

Dutch: 
Het is zeer moeilijk om die overgang te maken, maar dat is waarom droomanalyse deels werkt.
Omdat je het mogelijk maakt dat de informatie zich beweegt van beelden
naar het gearticuleerde deel van de persoonlijkheid. Je beweegt informatie naar boven in de hiërarchie van abstractie,
tot het punt waar het gebruikt kan worden. Ik zal deze bespreking van Freud afsluiten
met een beschrijving van onderzoek dat recentelijk werd verricht,
relatief recent, de afgelopen twintig jaar, door een psycholoog aan de universiteit van Texas,
in Austin, genaamd James Pennebaker. En Pennebaker is een bijzonder slimme psycholoog.
Freud had nog een idee gerelateerd aan therapie. Hij dacht
dat als je therapie onderging, en praatte over een traumatisch gebeurtenis,
dat je dan werd genezen door "catharsis."  Dat betekende dat het trauma verbonden was met een verzameling gevoelens,
die onderdrukt werden, maar die vanuit de diepte naar boven probeerden te komen,

English: 
very difficult to make that transformation,
but that’s why dream analysis works in part.
It’s because you’re facilitating the movement
of the information in the images into the
articulated part of the personality. You’re
moving information up the abstraction hierarchy
to the point where it can be well utilised.
Now, I’ll end this with… I’ll end this
discussion of Freud with a description of
some research that was done recently by…
relatively recently, let’s say the last
20 years, by this psychologist at the University
of Texas at Austin, whose name is James Pennebaker.
And Pennebaker is a particularly smart psychologist.
And he had this idea… Freud had another
idea that was related to therapy, and he thought
that what happened, if you came into therapy
and you talked about a traumatic event, was
that you were cured by catharsis, which meant
that the trauma had a bunch of emotion associated
with it, and that was repressed but it was
down there kind of struggling to get out,

Dutch: 
en allerlei stress en ellende veroorzaakten, doordat je ze probeerde tegen te houden. En als je
er met iemand over kon praten, en je gevoelens zou kunnen uiten, zou dat je helpen.
Je gevoelens uiten helpt niet, trouwens. Dat blijkt verkeerd te zijn, maar
het is verkeerd op een interessante en bruikbare manier. Want het is bijna juist.
Pennebaker liet "undergraduates" drie opeenvolgende dagen
naar het onderzoek komen, en liet ze iedere dag vijftien minuten schrijven,
over het ergste wat ze ooit hadden gedaan of meegemaakt.
Vaak zijn mensen getraumatiseerd door iets wat ze hebben gedaan, niet door iets wat ze hebben meegemaakt.
Vaker zelfs, want iemand ziet zichzelf iets verschrikkelijks doen,
en denkt: "Mijn God, dat heb ik gedaan! Wie ben ik?" Ze hebben geen idee,
en dan begint de boel in elkaar te storten. Hoe dan ook, Pennebaker liet hen dat doen,
en de twee weken daarna voelden ze zich behoorlijk ellendig. Dat is interessant,

English: 
and causing you all sorts of stress and misery
trying to hold it down. And then if you could
just tell someone about it, and express your
feelings, then that would help you. Expressing
your feelings does not help you, by the way.
That turns out to be wrong, but it turns out
to be wrong in an interesting and useful way.
Because it’s sort of… it’s almost right.
So what Pennebaker did was he took undergraduates
and he had them come in to the lab for three
consequential days, and he had them write
for fifteen minutes each day about the worst
thing that they had ever done or the worst
thing that had ever happened to them. Often
people are traumatised by something they did,
not something that happened to them. In fact,
more often, because someone watches themselves
do something absolutely horrific, and then
they think, ‘oh my God! I did that! Who
am I?” They don’t know, and then that’s…
you know, things start coming unglued.
So anyways, Pennebaker had them do that, and
then for the next two weeks they felt pretty
wretched about it. And so, that’s interesting,

Dutch: 
want als ze het resultaat van die interventie alleen gemeten zouden hebben in die twee weken,
zou iedereen gezegd hebben: "Schrijf je traumatische ervaringen nooit op,
want dat maakt het erger." Maar in de zes maanden daarna, wat er in het bijzonder gebeurde,
was dat hun fysieke gezondheid verbeterde. Ze gingen minder naar de dokter, ze waren
minder vaak ziek, et cetera. Dat kwam doordat hun algemene stressniveau daalde,
vanwege complexe redenen waarover we het later nog kunnen hebben. En Pennebaker, een goede wetenschapper, dacht:
"Oké, catharsis werkt." Je geeft uiting aan je trauma, en "poef!" het is opgelost.
Maar daarna dacht hij: "Wacht even, misschien is het belangrijk hoe je er uiting aan geeft."
Dus hij ging terug en telde alle woorden die te maken hadden met emotie,
en alle woorden die te maken hadden met begrip en cognitie. En hij ontdekte twee dingen:
hoe meer woorden je gebruikte, naarmate je verhaal zich ontwikkelde,
die inzicht en begrip aangaven, des te beter ging het met je, op lange termijn.

English: 
because if they would have only measured the
result of the intervention in the two week
time-span, everyone would have said never
write down your traumatic experiences because
it’ll make you worse. But over the next
six months, what happened in particular was
that their physical health improved. They
went to the doctor less, they reported less
illness, and so forth. And it’s because
their overall level of stress decreased, for
complex reasons that we could talk about later.
But then Pennebaker, being an excellent scientist,
he thought okay, well catharsis works, you’re
expressing your trauma and poof! You’re
fixed. But he went back and he thought, well
wait a second. Maybe how you express it matters.
So he went back and he counted all the words
that were associated with emotion, and all
the words that were associated with understanding
and cognition. And what he found was two things:
one was the more words that you use, particularly
as your narrative developed, that indicated
comprehension and understanding, the better
you did over time.

Dutch: 
Het gaat niet om het uiten van je gevoelens, het gaat om het uiten van
je gevoelens en het verweven van de herinnering in een nieuwe coherente representatie,
waaraan je een moraal ontleent. Dus wat is de moraal van een trauma? "Laat het niet nog eens gebeuren!"
Dat is de boodschap. En de dreigingssystemen zullen je daarmee blijven lastigvallen,
totdat je het oplost. "Hoe kwam ik erin terecht? Hoe voorkom ik dat het in de toekomst gebeurt?"
Dat betekent niet dat het jouw schuld is, maar je angstsystemen zijn daar niet in geïnteresseerd.
Zij willen voorkomen dat je in hetzelfde gat valt.
En de enige manier om dat te doen, is de oorzakelijke verbanden analyseren die je bij dat gat brachten,
en kijken of je, je gedrag en houding kan veranderen,
zodat het niet meer gebeurt, of door dergelijke situaties vermijden. Een van de twee.
De "trauma-alarmsystemen" ... zodra je een inzichtelijke representatie hebt,

English: 
And so what happens is, it’s not the expressing
of your emotion, it’s the expressing of
your emotion and then the weaving of the memory
into a new coherent representation from which
you derive a moral. So what’s the moral
of a trauma? Don’t let it happen again.
That’s the moral. And the threat systems
are going to be throwing that thing up at
you constantly until you figure it out. How
did I get into this, how do I avoid it in
the future? That doesn’t mean it’s your
fault, but your anxiety systems, they don’t
care about that. They care about how you’re
not going to fall into the same hole. And
the only way to do that is to analyse the
causal pathways that led to the hole to begin
with, and see if you can either reconfigure
your behaviour and your attitude, so that
doesn’t happen again, or maybe you just
don’t go those places anymore. Either way.
And your… the trauma threat systems, as
soon as you come up with a comprehensive representation

Dutch: 
waarvan je overtuigd bent, dan laten ze je met rust. En dat kan zeer snel gebeuren.
Zoals bij nachtmerries. Ik heb mensen genezen van nachtmerries in één sessie, geen probleem.
Ik vraag hen de nachtmerrie op te roepen in hun verbeelding. Misschien worden ze achtervolgd.
"Goed, stel je voor dat ze achter je aan zitten. Je moet het visualiseren, echt visualiseren.
Hoe realistischer, des te beter. Oké, je wordt achtervolgd. Hoe voel je, je?"
"Ik ben zeer gespannen en bang." "Goed, draai je om en kijk naar wat je achtervolgt."
Dus dat doen ze. En dan vertellen ze eventueel wat het is, maar misschien
doen ze dat niet eens. En dan zeg ik: "Voordat je vanavond gaat slapen, net voordat je in slaap valt,
verkeer je in een hypnagogische staat, waarin beelden zullen verschijnen, en dan doe je dat."
Dus ze doen dat en "poef," weg nachtmerrie.
En dat komt doordat ze zichzelf hebben geherprogrammeerd als... niet als iets wat wordt achtervolgd,
zoals een prooidier, maar als iets wat zich kan omdraaien,

English: 
that you believe in, they’ll leave you alone.
And this can happen very, very rapidly. Like
with nightmares, I’ve cured people’s nightmares
in one session, no problem.
I ask them to bring the nightmare up into
their imagination. Maybe someone’s chasing
them. Okay, think about them chasing you.
You’ve got to visualise it, really visualise
it. The more real you make it, the better.
Okay, they’re being chased. How are you
feeling? “I’m all anxious and afraid”.
Okay, turn around and look at the thing that’s
chasing you. So they do that. Then maybe they
say what it is or whatever, but maybe they
don’t even do that. And then I say okay,
before you go to bed at night, just when you’re
almost falling to sleep, you’re in a hypnogogic
state, where images are starting to come,
you run that. So they run that, poof! That
nightmare’s gone. And the reason for it
is that they’ve now reconfigured themselves
as the thing, not the thing that’s being
chased, that’s a prey animal, they’ve
configured themselves as the thing that can

English: 
turn around and face the thing that’s chasing
them. And that’s the same motif as the dragon
hunt in the Jungian archetypes, right? Face
what you’re afraid of and that will cure
you. And that’s really one of the fundamental
motifs of Freudian psychoanalysis.
So, you know you have an exam on Thursday.
I’ll post representative questions of the
exam when I get home after this lecture, probably
this evening. The test is here, it’s multiple
choice, you’ll have no problem finishing
it, it’s not that long. And if you’ve
done the readings and come to the lectures,
you’ll probably do fine. It’s not a tricky
test.

Dutch: 
en de confrontatie kan aangaan met wat hen achtervolgt. En dat is hetzelfde motief als
de jacht op de draak in de jungiaanse archetypen. Zie onder ogen waar je bang voor bent, en dat zal je genezen.
En dat is een van de fundamentele motieven van freudiaanse psychoanalyse.
Er is een toets op donderdag. Ik zal representatieve vragen op internet zetten
als ik thuiskom na deze lezing, waarschijnlijk vanavond. De toets zal hier plaatsvinden, en multiple choice zijn.
Het zal geen probleem zijn om hem op tijd af te krijgen, hij is niet zo groot.
Als je de lectuur hebt gelezen en de colleges hebt gevolgd, zal het waarschijnlijk wel goed komen. Het is geen verraderlijke toets.
 
