
Spanish: 
Era medianoche cuando Bernice salió del trabajo.
Ella estaba agotada después de un día terrible y largo y solamente quería llegar a su casa y darse un baño
caliente. Estaba manejando en la calle, cambiando estaciones de radio cuando estacionó
por una señal de alto y vio algo raro. Una figura oscura corrió hacia un camión de fruta
parado, empujó al chico del delivery, agarró un cajón de bananas y corrió hacia la
esquina. Bernice estaba bastante alterada, pero se
aseguró de que el conductor estuviese bien y entonces llamó a la policía describiendo al ladrón como un hombre
pálido y larguirucho, que vestía un saco oscuro y una visera. Le dio a los policías la información y
luego se fue a su casa. Un par de días después la policía le pidió
que fuera a la estación para identificar al potencial ladrón - un hombre que más o menos se parecía a su
descripción y que había sido encontrado comiendo una banana más temprano esa mañana, cerca de la escena
del crimen. Aunque el hombre se declaraba inocente, Bernice
dijo que era él, y lo encerraron. Pero en el juicio, la defensa llamó a un experto en
memoria al estrado y pronto después de eso el sospechoso fue liberado.
La lección de hoy quizás no te haga un experto digno del estrado, pero para
cuando terminemos, entenderás mucho más sobre como recuperamos recuerdos

Vietnamese: 
Bernice đi làm về vào nửa đêm
Cô mệt mỏi sau một ngày dài làm việc, và muốn về nhà và
tắm nước nóng. Cô đang lái xe, nghe đài và dừng
trước biển báo dừng, và thấy một thứ kỳ lạ. Một bóng đen chạy tới chiếc xe tải
chở hoa quả, đẩy tài xế và cướp lấy một thùng chuối và chạy đi
Bernice khá bất ngờ
cô đảm bảo rằng người tài xế không bị thương, sau đó gọi cảnh sát, mô tả rằng tên trộm
là một người đàn ông nhợt nhạt và gầy gò, mặc áo khoác sẫm màu và một chiếc mũ bóng chày. Cô cho cảnh sát thông tin liên lạc của mình
và về nhà. Vài ngày sau, cảnh sát yêu cầu cô
nhận diện kẻ trộm, một người giống với mô tả của cô
đã ăn chuối vào sáng sớm hôm đó gần hiện trường
Mặc dù người đàn ông này tuyên bố anh ta vô tội, Bernice
nói rằng chính là anh ta, và họ giam anh ta lại. Nhưng phiên xét xử, bên bào chữa nhờ đến một chuyên gia trí nhớ
sau đó, đối tường tình nghi đã được thả
Ngày hôm nay chúng ta không nói về giá trị của nhân chứng
nhưng đến hết video, bạn sẽ hiểu thêm về cách chúng ta lục lại trí nhớ

Arabic: 
كان الوقت منتصف الليل
عندما خرجت بيرنيس من عملها.
كانت مرهقة بعد يوم طويل مزعج
وأرادت العودة للبيت لأخذ حمام ساخن.
كانت تقود سيارتها وتقلّب المحطات الإذاعية
عندما توقفت عند لافتة توقّف
ورأت شيئا غريبًا.
شخص في الظلام أسرع نحو شاحنة فواكه متوقفة
ودفع عامل التوصيل وأوقعه أرضًا
وأخذ صندوق موز
وفر من المكان.
أصيبت بيرنيس بصدمة،
لكنها استطاعت التأكد من سلامة السائق
ثم اتصلت بالشرطة ووصفت اللص
بأنه رجل طويل نحيل شاحب
يرتدي سترة سوداء وقبعة بيسبول.
أعطت المعلومات للشرطة ثم عادت للبيت.
بعد بضعة أيام، طلب منها الشرطة
الذهاب إلى مركز الشرطة
للتعرف على لص مشتبه به،
رجل ينطبق عليه وصفها،
وعُثر عليه يأكل موزة في ذلك الصباح،
قريبًا من مسرح الجريمة.
ورغم أن الرجل أكد أنه بريء
إلاّ أن برنيس أصرّت أنه الفاعل، وسُجن.
لكن في المحكمة،
استدعى الدفاع خبيرًا في الذكرة للشهادة،
وبعد قليل، تمت تبرئة المشتبه به.
قد لا يجعلكم درس اليوم خبراء
لدرجة استدعائكم لمنصة الشهود،
لكن عندما ننتهي، ستكونون قد فهمتم الكثير
عن كيف نسترجع الذكريات
التي نظن أننا خزناها،

Thai: 
ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงคืนที่ Bernice กลับจากทำงาน
เธอเหนื่อยมากในวันที่ช่างยาวนานและโหดร้าย เธออยากจะกลับบ้านและแช่ตัวในน้ำอุ่น
เธอขับไปตามถนน พร้อมกับเปลี่ยนช่องวิทยุไปมา เธอหยุดรถเมื่อเห็นป้ายหยุด
และสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติไป เงาดำ ๆ วิ่งผ่านรถขนผลไม้ที่จอดอยู่
เงานั้นผลักคนขับจนล้มลง หยิบลังกล้วย และวิ่งไปตรงหัวมุมถนน
Bernice ตกใจมาก แต่ก็ไปเช็คให้แน่ใจว่าคนขับปลอดภัยดี
และโทรแจ้งตำรวจ พร้อมอธิบายลักษณะของโจรว่าเป็นผู้ชายขาว ผอมสูง
สวมแจ็คแก็ตสีเข้ม และใส่หมวกเบสบอล เธอให้ข้อมูลกับตำรวจและหลังจากนั้นก็กลับบ้านไป
2-3 วันต่อมา ตำรวจขอให้เธอไปที่สถานีตำรวจ
เพื่อระบุรูปพรรณสัณฐานของโจรว่าตรงกับคนที่เธออธิบายไว้หรือไม่
ผู้ซึ่งถูกพบว่ากินกล้วยในเช้าวันนั้นใกล้สถานที่ที่เกิดคดี
ถึงแม้ผู้ชายคนนั้น จะยืนยันว่าตัวเองบริสุทธิ์
แต่ Bernice ก็ยังบอกว่าเขาเป็นโจร ตำรวจจึงจับเขา
แต่ในชั้นศาล จำเลยได้เรียกผู้เชี่ยวชาญทางด้านความจำมาเป็นพยานในชั้นศาล หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พ้นข้อกล่าวหา
บทเรียนในวันนี้คงไม่ถึงขนาดทำให้คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญในการเป็นพยาน
แต่เมื่อเวลานั้นมาถึง คุณจะเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับการเรียกคืนความทรงจำที่เราคิดว่าถูกจัดเก็บไว้แล้ว

English: 
It was midnight when Bernice got off work.
She was exhausted after a long and terrible
day, and just wanted to get home to a hot
bath.
She was driving down the street, flipping
through radio stations, when she pulled up
to a stop sign, and saw something weird.
A shadowy figure ran up to an idling fruit
truck, pushed the delivery man down, grabbed
a crate of bananas, and ran off around the
corner.
Bernice was pretty shaken up, but she made
sure the driver was okay, and then called
the police, describing the thief as a pale,
lanky man, wearing a dark jacket and a baseball
cap.
She gave the cops her information, and then
she went home.
A couple days later the police asked her to
come down to the station to identify a potential
thief--a guy who more or less matched her
description, and was found eating a banana
early that morning, near the scene of the
crime.
Although the guy professed innocence, Bernice
said it was him, and they locked him up.
But at the trial, the defense called a memory
expert to the stand, and soon after that,
the suspect walked.
Today’s lesson may not quite make you an
expert worthy of the witness stand, but by
the time we’re done, you’ll understand
a lot more about how we retrieve memories

Russian: 
В полночь Бэрнис ехала с работы.
Она устала после долгого и жуасного дня и просто хотела залезть в горячую
ванну дома. Она ехала по улице, переключала радио станции, когда она подъехала
к знаку СТОП и заметила что-то странное. Чья-то тень подбежала к стоящей фруктовой грузовой
машине, толкнула поставщика, схватила ящик бананов и скрылась за
углом. Бэрнис была испугана, но убедилась, что водитель был в
в порядке и затем позвонила в полицию, описывая вора бледным,
долговязым мужчиной в черной куртке и в кепке. Она дала полицейским свою контактную информацию
и затем пошла домой. несколько дней позже, плиция позвала её в участок,
чтобы идентифицировать потенциального вора - парня, который сходился с её
описанием, и которого поймали за поеданием банана рано утром, недалеко от места происшествия.
Хоть парень твердил о своей невиновности, Бэрнис
опознала его, и он был арестован. Но во время суда, защита выхвала эксперта
по памяти, и вскоре после этого подозреваемый вышел из тюрьмы.
Сегодняшний урок может и не превратит вас в судового эксперта, но к тому времени,
как мы здесь завершим, вы многое поймете о том, как мы извлекаем воспоминания из

Danish: 
Det var midnat da Bernice var færdig
på arbejdet.
Hun var udmattet efter en lang og forfærdelig
dag og ville bare hjem og tage et langt
bad. Hun kørte ned ad gaden, mens hun zappede
gennem radiostationer, da hun stoppede
ved et stop-skilt, og så noget mærkeligt.
En skyggeagtig figur løb hen til en frugtlastbil
i tomgang, skubbede chaufføren ned, greb
en kasse bananer, og løb væk rundt om
hjørnet. Bernice var ret
rystet, men hun sikrede sig
at chaufføren var okay og ringede til
politiet, hvor hun beskrev tyven som en bleg,
ranglet mand med en sort jakke og en baseball
cap. Hun gav betjentene sin information, og
så tog hun hjem. Et par dage senere
 bad politiet hende
om at komme ned på stationen og identificere en  
potentiel tyv--en fyr, der mere eller mindre matchede hendes
beskrivelse, og som havde spist en 
banan tidligt den morgen, nær
gerningsstedet. Selvom fyren sagde, 
han var uskyldig, sagde Bernice
at det var ham, og de spærrede ham inde.
Men ved retsagen fik forsvareren en 
mindeekspert kaldt op, og snart efter
var den mistænkte frikendt.
I dags lektion gør dig måske ikke helt til en
ekspert værdig til vidnesskranken, men når
vi er færdige, vil du forstå en del
 mere om, hvordan vi henter minder,

Portuguese: 
Era meia-noite quando Bernice saiu do trabalho.
Ela estava exausta depois de um dia longo e horrível, e apenas queria voltar para casa e tomar
um banho quente. Ela estava dirigindo pela estrada, navegando pelas estações de rádio, quando parou
em uma placa de pare, e viu uma coisa estranha. Um vulto correu em direção a um caminhão de frutas
que estava parado, derrubou o entregador, pegou um cacho de bananas e saiu correndo, virando
a esquina. Bernice ficou bastante assustada, mas ela se assegurou
de que o motorista estava bem e depois chamou a polícia, descrevendo o ladrão como um
homem pálido e esguio, vestindo uma jaqueta e um boné de beisebol. Ela passou as informações à polícia, e
depois foi para casa. Alguns dias depois a polícia a convocou para
ir à delegacia para identificar o possível ladrão - um cara que coincidia mais ou menos com a
descrição que ela fez, e que foi encontrado comendo uma banana mais cedo, durante a manhã, próximo à cena do
crime. Apesar do cara ter se declarado inocente, Bernice
disse que havia sido ele, e ele foi preso. Porém no julgamento, a defesa chamou um especialista em memória
para dar seu parecer, e logo depois disso o suspeito teve sua prisão revogada.
A lição de hoje pode não fazer-lhe um
especialista perfeitamente digno de estar no banco de testemunhas, mas
quando acabarmos aqui, você vai entender
muito mais sobre como podemos recuperar memórias

Spanish: 
que pensamos habíamos almacenado y porque el ladrón acusado del robo de bananas fue liberado.
 
Todos estamos constantemente recuperando recuerdos a lo largo del día - recuerdas
donde estacionaste tu auto o si alimentaste a tu gato o si llamaste a tu mamá porque es su
cumpleaños. Recordarás de la semana pasada que mientras
nuestra memoria implícita - cosas como hablar o andar en bici - se maneja en su mayoría en un nivel
automático y no consciente, nuestra memoria explícita - las crónicas de nuestras experiencias personales y
conocimiento general -  a menudo requieren un trabajo consciente y forzoso.
Bernice tuvo que notar, codificar, almacenar y luego recuperar conscientemente detalles sobre el
crimen que presenció - de qué color era era el saco del chico, cómo se veía, qué había
robado, y hacia dónde corrió. Cuesta mucho trabajo recuperar recuerdos
de el almacenamiento a largo término, y la verdad es que mucho puede salir mal en ese camino.
Para entender todas las fascinantes maneras de olvidar cosas, necesitamos hablar más

Russian: 
памяти, и почему подозреваемого похитителя бананов отпустили.
Введение
Каждый день мы постоянно извлекаем воспоминания - вы вспоминаете,
где припарковали машину, покормили ли вы кота позволнили ли маме на
день рождения. С прошлого урока вы можете вспомнить, что в то время как
наши скрытые воспоминания - как говорить или ехать на велосипеде - происходят больше
автоматически и неосознанно, наши явные воспоминания - хроники личных ситуаций и
общих знаний - часто требуют осознанной, рабочей обработки
Бэрнис должна была заметить, закодировать, сохранить и затем вытянуть из памяти детали
касательно происшествия - какого цвета была куртка парня, как он выглядел, что он
укралб и куда он убежал? Вытягивание вопоминаний из долгосрочногой памяти
требует много усилий, и, честно говоря, много чего может пойти не так.
Для того, чтобы узнать все интереснейшие способы, которыми вы можете забыть данные, нам нужно поговорить

English: 
we think we’ve stored, and why the accused
banana thief was set free.
[INTRO]
We’re all constantly retrieving memories
throughout the day-- you’re remembering
where you parked your car, or if you fed the
cat, or called your mom ‘cause it’s her
birthday.
You’ll remember from last week that while
our implicit memories--like how to talk and
ride a bike--are dealt with on a mostly automatic
and non-conscious level, our explicit memories--the
chronicles of our personal experiences and
general knowledge -- often require conscious,
effortful work.
Bernice had to notice, encode, store, and
later consciously retrieve details about the
crime she witnessed--what color was the guy’s
jacket, what did he look like, what did he
steal, and where did he run?
It takes a lot of work to retrieve memories
from long-term storage, and the truth is,
a lot can go wrong along the way.
In order to understand all of the many fascinating
ways you forget things, we need to talk more
about how we remember.

Danish: 
vi tror, vi har gemt, og hvorfor den anklagede
banantyv blev kendt fri.
[INTRO]
Vi genhenter alle konstant minder i 
løbet af dagen-- du husker
hvor du parkerede din bil, eller om du fodrede
katten, eller ringede til din mor fordi det er hendes
fødselsdag.
Du husker fra sidste uge at mens
vores implicitte minder-- som hvordan man taler
eller cykler--bliver behandlet på et automatisk
og ikke-bevidst level -- kræver eksplicitte minder,
krønikerne om vores personlige erfaringer og 
generelle viden -- ofte  bevidst,
anstrengende arbejde. 
Bernice skulle lægge mærke til, indkode, gemme, og
og senere bevidst hente detaljerne om 
tyveriet, hun bevidnede--hvilken farve var fyrens
jakke, hvordan så han ud, hvad stjal 
han og hvor løb han hen?
Det tager en del arbejde at hente minder
fra langtidsopbevaringen, og sandheden er,
at meget kan gå galt på vejen.
For at forstå alle de mange fascinerende 
måder at glemme ting på, må vi tale mere om

Arabic: 
ولماذا تم إطلاق سراح لص الموز المتهم.
كلنا نسترجع الذكريات باستمرار طوال اليوم،
تتذكر أين أوقفت سيارتك أو إن أطعمت القطة
أو اتصلت بأمك لأن اليوم عيد ميلادها.
تتذكرون من الأسبوع الماضي
أنه بينما ذكرياتنا الضمنية،
مثل كيفية التحدث أو ركوب دراجة،
يتم التعامل معها غالبًا
على مستوى تلقائي لاواعي.
بينما ذكرياتنا الصريحة،
أي سجلات خبراتنا الشخصية ومعلوماتنا العامة،
تتطلب في الغالب عملًا مجهدًا واعيًا.
كان على بيرنيس أن تلاحظ وتشفر وتخزن
وتسترجع لاحقًا في وعي منها
تفاصيل عن الجريمة التي شهدتها،
ماذا كان لون سترة الرجل وكيف كان شكله
وماذا سرق وإلى أين هرب.
استرجاع ذكريات
من التخزين طويل المدى يتطلب عملًا كثيرًا،
والحقيقة أن أخطاء كثيرة قد تحدث خلال ذلك.
من أجل فهم الطرق الكثيرة المذهلة
التي ننسى بها الأشياء،
علينا التحدث أكثر عن كيف نتذكر.

Thai: 
แล้วทำไมโจรขโมยกล้วยถึงถูกปล่อยตัวล่ะ?
[ดนตรีเกริ่นนำ]
คนเรามีการเรียกคืนความทรงจำอยู่ตลอดทั้งวัน
คุณจำว่าคุณจอดรถที่ไหน? ให้อาหารแมวแล้วหรอยัง? หรือเรียกแม่เพราะวันนี้เป็นวันเกิดเธอ
คุณจำเรื่องที่เรียนในอาทิตย์ที่แล้ว เกี่ยวกับความทรงจำโดยปริยาย
เช่น วิธีการพูดหรือการขี่จักรยาน ส่วนมากสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติและไม่อยู่ในระดับจิตสำนึก
ส่วนความทรงจำชัดแจ้ง เช่น ประสบการณ์ส่วนตัวที่เกิดขึ้นในแต่ละช่วงวัยและความรู้ทั่วไป
มักจะอยู่ในระดับจิตสำนึกและต้องใช้ความพยายามในการเรียกคืน
Bernice ได้สังเกต รับเข้า จัดเก็บความทรงจำ และหลังจากนั้นก็ตั้งใจดึงรายละเอียดเกี่ยวกับคดีที่เธอได้เห็นขึ้นมา
เสื้อแจ็คแก็ตของผู้ชายคนนั้นสีอะไร เขามีหน้าตาเป็นอย่างไร เขาขโมยอะไร และเขาวิ่งไปทางไหน
มันใช้พลังงานมากในการเรียกคืนความทรงจำจากที่เก็บความทรงจำระยะยาว
และในความเป็นจริง มันมักจะถูกบิดเบือนไประหว่างทาง
เพื่อคุณจะเข้าใจถึงวิธีในการลืมที่น่าทึ่งทั้งหลาย เราจำเป็นต้องพูดถึงว่าเราจำได้อย่างไรก่อน

Vietnamese: 
chúng ta nghĩ rằng chúng ta đã có, và vì sao kẻ trộm chuối bị tình nghi đã được thả tự do
[Giới thiệu]
Chúng ta liên tục lục lại trí nhớ trong ngày, bạn đang nhớ
mình đã để xe ở đâu, mình đã cho mèo ăn chưa, hay điện cho mẹ chúc mừng sinh nhật bà
Bạn sẽ nhớ (qua tuần trước) rằng trong khi
trí nhớ ngầm, như là cách nói chuyện hay đạp xe, được xử lý hầu như một cách tự động
và vô thức, trí nhớ nổi, quá trình trải nghiệm cá nhân
và kiến thức chung, thường cần tập trung và nỗ lực
Bernice đã thấy, mã hóa, lưu trữ và sau đó lục lại chi tiết về vụ án
mà cô chứng kiên, màu áo của tên trộm, hắn trông như thế nào, hắn đã
lấy gì và đã chạy đi đâu. Cần nhiều công sức để lục lại trí nhớ
từ nguồn lưu trữ dài hạn, và sự thật là, rất nhiều thứ xảy ra trong quá trình đó
Để hiểu về những cách thú vị để chúng ta quên, ta cần nói về

Portuguese: 
que achamos que havíamos armazenado, e por que o acusado por roubo de bananas foi libertado.
[música-tema]
Estamos todos recuperando de memórias
durante todo o dia-- você está lembrando
onde você estacionou seu carro, ou se você deu comida para o gato, ou ligou pra sua mãe porque é
aniversário dela.
Você vai se lembrar da semana passada que, enquanto
nossas memórias implícitas - como a forma de falar e
andar de bicicleta - são tratadas predominantemente  em um nível
mais automático e não-consciente, as nossas memórias explícitas - as crônicas de nossas experiências pessoais e
conhecimentos gerais - muitas vezes exigem trabalho consciente e esforçado.
Bernice teve que perceber, codificar, armazenar e depois conscientemente recuperar detalhes sobre o
crime que ela testemunhou - de que cor era a jaqueta do homem, como ele se parecia, o que ele roubou
e pra onde ele correu.
É preciso muito trabalho para recuperar memórias
de armazenamento a longo prazo, e a verdade é que muita coisa pode dar errado ao longo do caminho.
A fim de compreender todas as muitas maneiras fascinantes como você pode esquecer as coisas, precisamos falar mais

Arabic: 
ذكرياتنا ليست مثل كتب في مكتبة لعقلك.
أنت لا تأخذ ذكرى موضوعة بترتيب عن رف
عن أين تركت هاتفك أو لون شعر لص فاكهة.
بل تكون ذكرياتك أشبه بشبكات العنكبوت
في سراديب عقلك الرطبة،
سلسلة من الروابط المتداخلة
التي تربط العديد من الأشياء المتنوعة
حيث أجزاء من المعلومات
ترتبط بأجزاء أخرى من المعلومات.
فقد تكون بيرنيس تتذكر أن ليلة الجريمة
كانت باردة وكان القمر بدرًا،
وأن بيونسي كانت تغني في المذياع
وان لوحة شاحنة الطعام كانت من كاليفورنيا،
حيث يعيش جدها.
كل أجزاء المعلومات تلك في شبكة الذاكرة،
الطقس والأغنية ولوحة السيارة،
قد تعمل كمفاتيح استرجاع،
كطريق من فتات الخبز يقود إلى ذكرى معينة.
كلما بنيت مفاتيح استرجاع أكثر،
سواءً عمدًا أو سهوًا،
كلما استطعت تتبع وإيجاد
الذكرى التي تبحث عنها بشكل أفضل.
هذه الطريقة في تشغيل الروابط
على غير وعي يُسمى "التهيئة"،
وأحيانًا تُسمى "ذكرى بلا ذاكرة".
وتبين كيف أن الذكريات الخفية التي لم تكن تعرف
أنها لديك قد توقظ روابط قديمة.
التهيئة هي كيف تنعش ذاكرتك غالبًا،

Portuguese: 
sobre como nós nos lembramos.
Nossas memórias não são como livros na biblioteca
de sua mente. Você não pode simplesmente pegar uma memória embalada - sobre onde você deixou seu telefone
ou a cor do cabelo de um ladrão de frutas.
Em vez disso, suas memórias são mais como as teias
de aranha nas catacumbas úmidas de sua mente - uma série de associações interconectadas que
ligam todos os tipos de coisas, enquanto pedaços de informações ficam presos a outros pedaços de
informação.
Talvez Bernice se lembre que na noite
do crime estava frio, com uma lua cheia,
e que Beyoncé tocava no rádio, e o
caminhão de frutas tinha placas da Califórnia, que é onde seu avô mora.
Todos esses pedaços de informação na teia de memórias - o clima, a música, as placas - podem
servir como pistas de recuperação, como uma espécie de trilha de migalhas de pão que levam de volta a uma
certa memória.
Quanto mais pistas você criar,
intencionalmente ou não, ao longo do caminho, melhor você poderá voltar atrás e encontrar a memória
que está procurando.
Essa forma de ativar associações inconscientemente
é chamado de "priming" (memória implícita), às vezes chamado de "memória sem memória". São como "memórias invisíveis"
que você não sabia que tinha mas podem despertar associações antigas.

Spanish: 
sobre como recordamos. Nuestros recuerdos no son como libros en la biblioteca
de tu mente. No es que agarras de un estante un recuerdo cuidadosamente empaquetado sobre donde dejaste tu teléfono
o el color de pelo de un ladrón de fruta. En cambio tus recuerdos son más parecidos a telas
de araña en las oscuras catacumbas de tu mente - una serie de asociaciones interconectadas que
unen todo tipo de cosas diversas, así es como pedazos de información quedan atascados con otros pedazos
de información. Quizás Bernice recuerda que la noche
del crimen era fría y de luna llena, y que Beyonce estaba en la radio y que el
camión de frutas tenía una placa de California que es donde vive su abuelo.
Todos esos pedazos de información en la red de la memoria - el clima, la canción, las placas - pueden
servir como pistas de recuperación, como un camino de migas de pan que llevan a un recuerdo
particular. Mientras más pistas de recuperación tu, inadvertidamente
o intencionalmente, construyes a lo largo del camino mejor puedes retroceder y encontrar el recuerdo
que estabas buscando. Esta forma de activar asociaciones no conscientemente
es llamada Efecto de Facilitación, a veces llamado recuerdos sin memoria. Es como "recuerdos invisibles"
que no sabías que tenías pueden despertar viejas asociaciones.

Vietnamese: 
cách chúng ta nhớ. Trí nhớ của chúng ta không giống như sách trong thư viện
Bạn không thể sắp xếp trí nhớ một cách ngăn nắp gọn gàng - về việc bạn đã để điện thoại ở đâu
hay về màu tóc của tên trộm. Thay vào đó, trí nhớ của bạn giống như mạng nhện
dưới hầm - một chuỗi những sự kiện móc nối với nhau
kết nối tất cả mọi thứ, giống như các mảnh thông tin móc nối với mảnh thông tin khác
Có thể Bernice nhớ rằng đêm đó
là một đêm lạnh với trăng tròn, và Bernice đang nghe đài, và
giỏ hoa quả có hàng từ California, nơi ông của cô sống
Những mảnh thông tin trong mạng lưới trí nhớ đó - thời tiết, bài hát, chiếc đĩa
có thể là một gợi ý, giống như một chuỗi vụn bánh chỉ đến một trí nhớ bất kỳ
Những gợi ý càng nhiều, bạn càng vô tình
có trên đường, bạn càng dễ lấy lại nhớ lại hơn
Cách hoạt hóa trí nhớ vô thức này
gọi là tạo mồi, hay trí nhớ không ghi nhớ. Đó là cách trí nhớ vô hình
mà bạn không biết mình có đánh thức những mối liên hệ

Danish: 
hvordan vi husker.
Vores minder er ikke som bøger i din hjernes
 bibliotek.. Du plukker ikke bare et pænt pakket
minde -- om, hvor du efterlod din mobil,
eller hårfarven på en frugttyv.
I stedet er dine minder mere som edderkoppespind
i din hjernes klamme katakomber --en
serie af sammenkoblede associationer som
forbinder alle slags diverse ting, når bider
af information bliver koblet på andre bider
af information. Som Bernice
 måske husker at gerningsnatten
var kølig med en fuldmåne,
og at Beyonce sang i radioen, og at
frugtlastbilen havde nummerplader fra Californien, 
hvilket er det sted, hendes bedstefar bor.
Alle de bider af information i spindet af minder
--vejret, sangen, nummerpladerne--kan
tjene som genhentingsreferencer, lidt ligesom et spor
af brødkrummer, som ledder tilbage til et bestemt 
minde.
Jo flere genhentingsreferencer du tilfældigvis
eller med vilje, opbygger på vejen, des
bedre kan du spole tilbage og finde det minde
du leder efter.
Denne måde at aktivere associationer ubevidst på,
hedder priming, nogengange også kaldet “mindeløst
minde”. Det er hvordan “usynlige minder"
du ikke vidste, du havde, kan vække
gamle associationer.

Thai: 
ความทรงจำของเราไม่เหมือนหนังสือในห้องสมุด
ไม่ใช่แค่หยิบกล่องความทรงจำที่ถูกวางไว้อย่างเป็นระเบียบขึ้นมา
เช่นว่าคุณวางมือถือไว้ที่ไหน หรือผมของโจรขโมยผลไม้คือสีอะไร
จริง ๆ แล้ว ความทรงจำของคุณเป็นเหมือนใยแมงมุมในสุสานใต้ดินของจิตใจ
เป็นชุดความสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงสิ่งต่าง ๆ เข้าด้วยกัน
เป็นชิ้นส่วนของข้อมูลที่ถูกเชื่อมโยงกับชิ้นส่วนข้อมูลอื่น
อย่าง Bernice อาจจะจำได้ว่าในคืนเกิดเหตุนั้นอากาศเย็นและเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง
และในวิทยุพูดถึงนักร้อง Beyonce
และป้ายทะเบียนรถขนผลไม้ว่ามาจากแคลิฟอร์เนีย ซึ่งเป็นที่ที่คุณตาของเธออยู่
ข้อมูลเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้จะอยู่ในเครือข่ายความจำ เช่น อากาศ เพลง ป้ายทะเบียนรถ
ทั้งหมดนี้เป็นเหมือนตัวชี้นำที่ทำให้นึกถึงความทรงจำที่เฉพาะเจาะจงของเหตุการณ์วันนั้น
ยิ่งคุณนึกถึงตัวชี้นำเหล่านั้นได้มากเท่าไร ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม
มันจะยิ่งทำให้คุณสามารถย้อนรอยไปเจอความทรงจำที่คุณต้องการได้มากเท่านั้น
นี่เป็นวิธีการในการกระตุ้นการเชื่อมโยงอย่างไม่รู้ตัว
เรียกว่า priming บางครั้งเรียกว่า memoryless memory
เป็นการกระตุ้นความเชื่อมโยงเดิมที่คุณมี แต่คุณคิดว่ามันหายไปแล้ว

English: 
Our memories are not like books in the library
of your mind.
You don’t just pluck a neatly-packaged memory
-- about where you left your phone or the
hair color of a fruit thief.
Instead your memories are more like the spider
webs in the dank catacombs of your mind--a
series of interconnected associations that
link all sorts of diverse things, as bits
of information get stuck to other bits of
information.
Like, maybe Bernice remembers that the night
of the crime was chilly with a full moon,
and that Beyonce was on the radio, and the
fruit truck had plates from California, which
is where her grandfather lives.
All those bits of information in the web of
memory--the weather, the song, the plates--can
serve as retrieval cues, kind of like a trail
of breadcrumbs leading back to a particular
memory.
The more retrieval cues you inadvertently,
or intentionally, build along the way, the
better you can backtrack and find the memory
you’re looking for.
This way of activating associations non-consciously
is called priming, sometimes called “memoryless
memory”.
It’s how “invisible memories” that you
didn’t know you had can awaken old associations.
Priming is how you often jog your memory.

Russian: 
о том, как мы вспоминаем. Наши воспоминания не упакованы в библиотеку вашей
памяти как книги. Нельзя просто подобрать аккуратно сложенное воспоминание - где вы оставили телефон,
или цвет волос вора фруктов. Вместо этого, ваши воспоминания это как сеть
паука в темных катакомбах вашего разума - серии соединенных между собой ассоциаций,
которые связывают разнообразные вещи, как курски информации прилипают к другим кускам
информации. например, может Бэрнис помнит, что в ночь вовровства было холодно и
выглядывала полная луна, и что Бейонсе пела по радио, и что фруктовая
грузовая машина показывала номерные знаки из Калифорнии где живет её дедушка.
Все эти куски информации в сети памяти - погода, песня, знаки -
могут служить, как поисковые сигналы, вроде как тропинка из хлебных крошек, ведущая
к определенному воспоминанию. Чем больше этих сигналов вы случайно
или специально собираете, тем легче вам будет вернуться обратно и найти
нужное воспоминание. Этот вид неосознанной активации ассоциаций
называется заливка, или "беспамятная память". Таким образом "невидимые воспоминания"
о которых вы не знали могут пробудить старые ассоциации.

Russian: 
Заливка это то, как вы встряхиваете память. Подобное извлечение воспоминаний иногда называется
зависящая-от-контекста память. Скажем вы читаете в кровати, и вы хотите
подчеркнуть линию, но у вас нет ручки. Вы встаете, чтобы идти в другую комнату
и найти вашу специальную светящуюся ручку Хелло Кити, но отвлекаетесь и вдруг
находите себя на кухне и вопрошаете: "Почему? Почему, мозг? Почему я на кухне?
Что здесь такого? Почему.. у меня была причина, и еперь я здесь и её не помню!"
Только тогда, когда вы вернетесь назад по своим шагам к кровати, начальный контекст
чтения цитаты и кодирования той мысли о ручке возвращает вам
память. "Ах да, мне нужна та ручка."
Если некоторые воспоминания зависят от контекста, другие зависят от состояния и от настроения.
Это значит, что наши состояния и эмоции также могут служить поисковыми сигналами.
Если у меня ужасная головная боль и очень плохой день, скорее всего я буду вспоминать
что-то плохое, потому что я притягиваю негативные ассоциации. Но если я расслаблен и в хорошем настроении,
я легче буду вспоминать хорошие времена, что продлит мое хорошее настроение.
Еще один смешной трюк для извлечения памяти касается не места или эмоций, а

Arabic: 
وهذا النوع من التذكر يُشار إليه أحيانًا
بـ"الذكرى المعتمدة على السياق".
افرض أنك تقرأ في السرير
وأردت وضع خط تحت اقتباس
لكن ليس معك قلم.
فتنهض وتذهب إلى الغرفة الأخرى
لتبحث عن قلمك الخاص المضيء على شكل هيلوكيتي،
لكن أفكارك تتشتت
وتجد نفسك فجأة في المطبخ،
فتتساءل "لماذا؟ لماذا يا عقلي؟
لماذا أنا في المطبخ؟
ماذا يوجد هنا؟ لماذا أنا... كان هناك...
ولا أعرف لكني هنا الآن و..."
وفقط عندما تعيد تتبع خطواتك
وتعود إلى السرير،
إلى السياق الأولي عندما قرأت ذلك الاقتباس
وشفرت تلك الفكرة الأولى
لرغبتك في ذلك القلم،
تتذكر ماذا أردت.
فتقول "صحيح، عليّ إحضار القلم."
إذا كانت بعض الذكريات تعتمد على السياق،
فالأخرى تعتمد على الحالة،
وأيضًا منسجمة مع المزاج.
هذا يعني أن حالاتنا وعواطفنا
قد تعمل أيضًا كمفاتيح استرجاع.
إذا كان لديّ صداع شديد في يوم سيء للغاية،
فمن المرجح أني سأبدأ باسترجاع ذكريات سيئة
لأني أهيئ ترابطات سلبية.
لكن بالطبع إن كنت مسترخيًا ومبتهجًا،
من البديهي أن أتذكر أوقاتًا سعيدة
لأطيل مزاجي الجيد.
طريقة أخرى طريفة لاسترجاع الذكريات
لا تعكس موقعنا أو عواطفنا
وإنما الترتيب الذي نتلقى به معلومات جديدة.

Spanish: 
El Efecto de Facilitación es como a menudo ejercitas tu memoria.  Este tipo de recuerdos a veces es referido
como memoria dependiente de contexto. Digamos que estás leyendo en la cama y quieres
subrayar una frase pero no tienes una lapicera. Te levantas y vas a la otra habitación
para encontrar tu lapicera especial de Hello Kitty con luz pero te distraes y de repente
estás en la cocina; y te preguntas ¿por qué? ¿por qué, mente? ¿Por qué estoy en la cocina?
¿Que hay acá?  Porque yo - estaba en- y no se ¡pero ahora estoy acá y agh!
Es cuando retrocedes sobre tus pasos y te acuestas en la cama, al contexto inicial donde
lees la frase y decodificas ese primer pensamiento de querer la lapicera que el recuerdo
vuelve. Y dices 'uy, necesito la lapicera. uhg'
Si algunos recuerdos dependen del contexto, otros dependen del estado, y también al estado de ánimo congruente.
Esto significa que nuestro estado y nuestras emociones también pueden servir como pistas de recuperación.
Si yo tuve un palpitante dolor de cabeza y un súper mal día, es más probable que empiece a recordar
malos recuerdos porque estoy facilitando asociaciones negativas. Pero por supuesto si estoy relajado
y feliz soy propenso a recordar tiempos felices que prolongan mi buen humor.
Otra particular y graciosa memoria de recuperación  habla no de nuestra ubicación o emociones si no del

Danish: 
Priming er hvordan du ofte finder dine minder.
Denne slags genkaldelse er nogengange refereret 
til som kontekstafhængige minder.
Lad os sige du læser i sengen, og du vil gerne
understrege et citat, men du har ikke en 
kuglepen. Du står op og går ind i det andet rum 
for at finde din specielle, lysende Hello Kitty
kuglepen, men du bliver distraheret og pludselig finder
du dig selv i køkkenet; du tænker
“Hvorfor? Hvorfor, hjerne? Hvorfor er jeg i køkkenet?
Hvad er der her? Hvorfor er- der var en grund- og
jeg ved ikke, men jeg er her nu, og agh!”
Det er først når du følger dine fodspor tilbage
til sengen, til den indledende kontekst, hvor
du læste det citat og indkodede den første
tanke om at ville have kuglepennen, at mindet
kommer tilbage. Og så tænker du ‘nårhja,
jeg bliver nødt til at få fat i kuglepennen. Ugh’
Mens nogle minder er kontekstafhængige, er andre
tilstandsafhængige, og også humør-kongruente.
Det betyder bare at vores tilstand og vores følelser
også kan tjene som genhentingsreferencer.
Hvis jeg havde en dunkende hovedpine og en super
dårlig dag, er det mere sandsynligt, jeg begynder at genkalde
dårlige minder, fordi jeg primer negative
associationer. Men selvfølgelig, hvis jeg er afslappet
og glad, så er jeg tilbøjelig til at huske gode ting,
hvilket forlænger mit gode humør.
Et anden sjov mindegenhentnings-lune taler
ikke til vores lokation eller følelser, men til den

Portuguese: 
Priming é a forma como, geralmente, você refresca sua memória.
Este tipo de recuperação é, às vezes, referida
como memória dependente do contexto.
Digamos que você está lendo na cama, e você quer
sublinhar uma citação, mas você não tem
uma caneta. Você se levanta e vai a outra sala
para encontrar a sua caneta especial da Hello Kitty, mas você se distrai e, de repente, você
se encontrar na cozinha; você fica
"Por quê? Por que, mente? Por que estou na cozinha?
O que está aqui? Por que eu est- havia uma raz- e eu não sei, mas estou aqui agora e agh! "
É só quando você refaz seus passos e
volta para a cama, ao contexto inicial onde
você leu a citação e codificou aquele primeiro pensamento em querer a caneta, que a memória
volta. E então você fica 'Ah, eu preciso buscar a caneta. Ugh '
Se algumas memórias são dependentes do contexto, outras são dependentes do estado, e também do humor.
Isto só significa que os nossos estados e nossas emoções também podem servir como pistas de recuperação.
Se eu tiver uma dor de cabeça latejante e um dia super ruim, fico mais propenso a lembrar
de más recordações, porque eu estou "primando" negativamente. Mas é claro que se eu estiver relaxado
e alegre, fico propenso a lembrar de momentos felizes, que prolongam meu bom humor.
Outra peculiaridade da recuperação de memórias se refere não à nossa localização ou emoções, mas à

Thai: 
Priming คือการปูพื้นความทรงจำ เป็นวิธีการเรียกคืนความทรงจำโดยอาศัยบริบทรอบข้าง
เช่น คุณอ่านหนังสืออยู่บนเตียง และคุณอยากจะขีดไฮไลท์คำคม
แต่คุณไม่มีปากกา คุณลุกขึ้นและเดินไปอีกห้องนึง
เพื่อหาปากกาไฮไลท์ลายคิตตี้ แต่คุณก็ถูกดึงความสนใจไป
แล้วทันใดนั้น คุณก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องครัว คุณรู้สึกแบบ "ทำไม?" "ได้ไงอ่ะ?" "ฉันมาห้องครัวทำไม?"
"ทำไมเป็นที่นี่?" ทำไมฉัน... มันมี..เอ่อ ฉันไม่รู้ แต่ฉันอยู่ที่นี่แล้ว เฮ้อ
เมื่อคุณนึกย้อนทีละขั้นและกลับไปที่เตียง ในบริบทแรกที่คุณอ่านคำคมนั้น
มีการรับเข้าความคิดแรกของคุณ ซึ่งก็คือคุณต้องการปากกา ทำให้ความทรงจำนั้นกลับเข้ามา
แล้วหลังจากนั้นคุณก็นึกได้ว่าต้องไปเอาปากกา เฮ้อ...
ความทรงจำของบางคนจะขึ้นอยู่กับบริบท แต่บางคนจะขึ้นอยู่กับสภาวะและอารมณ์ที่สอดคล้องกัน
นี่หมายความว่าสภาวะและอารมณ์สามารถเป็นตัวชี้นำในการเรียกคืนความทรงจำได้
ถ้าวันนึงผมปวดหัวตุบ ๆ และวันนั้นเป็นวันที่แย่มาก ๆ จะมีแนวโน้มที่ผมจะกลับไปนึกถึงความทรงจำแย่ ๆ
เพราะเป็นการปูพื้นความเชื่อมโยงในเรื่องลบ ๆ
แต่แน่นอนว่าถ้าผมรู้สึกผ่อนคลายและสนุกสนาน ผมก็มีแนวโน้มที่จะนึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุข ซึ่งทำให้อารมณ์ดีนานขึ้น
เรื่องน่าตลกอีกอย่างหนึ่งของการเรียกคืนความทรงจำ คือมันจะไม่เกี่ยวกับสถานที่หรืออารมณ๋
แต่มันจะเกี่ยวกับลำดับในการรับข้อมูลใหม่

English: 
This kind of recall is sometimes referred
to as context-dependent memory.
Say you’re reading in bed, and you want
to underline a quote, but you don’t have
a pen.
You get up and go into the other room to find
your special light-up Hello Kitty pen, but
you get distracted and suddenly you find yourself
in the kitchen; you’re like “Why?
Why, mind?
Why am I in the kitchen?
What is here?
Why am- there was a rea- and I don’t know
but I’m here now and agh!”
It’s only when you retrace your steps and
return to bed, to the initial context where
you read that quote and encoded that first
thought of wanting that pen, that the memory
comes back.
And then you’re like ‘oh, I need to go
get the pen.
Ugh’
If some memories are context-dependent, others
are state-dependent, and also mood-congruent.
This just means that our states and our emotions
can also serve as retrieval cues.
If I had a throbbing headache and a super
bad day, I’m more likely to start recalling
bad memories, because I’m priming negative
associations.
But of course if I’m relaxed and jolly,
I’m prone to remember happy times, which
are prolonging my good mood.
Another funny memory-retrieval quirk speaks
not to our location or emotions, but to the
order in which we receive new information.

Vietnamese: 
Tạo mồi là cách bạn lần theo trí nhớ của mình. Cách nhớ lại này đôi khi được gọi là
trí nhớ phụ thuộc hoàn cảnh. Ví dụ như bạn đang đọc sách trên giường, và bạn muốn
gạch chân một danh ngôn, và sang phòng bên để
tìm chiếc bút nhớ Hello Kitty của mình nhưng lại bị phân tâm và đột nhiên
bạn đang ở trong bếp, bạn nghĩ "Vì sao? Vì sao hả óc? Vì sao tôi lại ở trong bếp?'
Cái gì đây? Vì sao - có một cái ...- và tôi chịu không hiểu sao tôi lại ở đây và aghhhh!
Chỉ đến khi bạn quay trở lại giường với bối cảnh trước đó
rằng bạn đã đọc câu danh ngôn và mã hóa ý nghĩ muốn lấy cái bút, thì trí nhớ
kia quay lại và bạn kiểu À mình phải lấy chiếc bút. Ughhh
Nếu như vài loại trí nhớ phụ thuộc vào bối cảnh thì vài loại khác phụ thuộc vào trạng thái và tâm trạng
Có nghĩa là tình trạng và tâm trạng chúng ta cũng có thể trở thành một gợi ý để nhớ lại
Nếu tôi bị đau đầ vào một ngày tôi tệ, tôi thường nhớ về những
ký ức xấu, bởi vì tôi đang tạo những đoạn mồi tiêu cực, Nhưng tất nhiên nếu tôi đang vui
tôi thường sẽ nghĩ đến những ngày đẹp hơn
Một cách nhớ không liên quan đến nơi chốn và tâm trạng là

Danish: 
rækkefølge, vi modtager ny information i.
Lad os sige, du laver en indkøbsliste om morgenen,
men nogle få timer senere er du i butikken,
og du finder ud af, at du har glemt den derhjemme.
Du vil have nemmere ved at genkalde de første
ting på listen--bananer og brød--og
de sidste ting--pickles og ost--end noget
i midten. Det er kendt som den serielle
positionseffekt. Det er muligvis fordi de
første ord tog fordel af det, der er kendt 
som førstepladsprincippet, og kom først ind i dine
langtidsminder fordi de var mere
indøvede. De sidste ord hang ved i det
arbejdende minde gennem rutineeffekten.
Men de stakkels midterste ord, de tog ikke
fordel fra nogen af effekterne og forsvandt derfor 
i din hjerne, hvilket er grunden til, du ikke har hverken
toiletpapir, hundemad, tandpasta eller småkager. Hvem
glemmer småkager?
Men selv med alle disse tricks og associationer
går ting stadigvæk galt--minder kan fejle eller
 være forvrængede, og selvfølgelig glemmer vi
ting. Glemsomhed  kan
 være noget så småt som de frustrerende
øjeblikke, hvor du tænker ‘Ah, jeg har 
det lige på tungen. Det er fyren, fyren
har hår, og et ansigt, og, sådan, skuldrer.’
Eller noget så stort som Clive Wearing, hvis neurologiske
skader gjorde det umuligt for ham at  
genkalde fortiden og at skabe nye minder

Portuguese: 
ordem em que recebemos novas informações. Então, digamos que você faça uma lista de compras na parte da manhã,
mas algumas horas mais tarde, você está no mercado e percebe que deixou a lista em casa.
Você estaria mais propenso a se lembrar dos primeiros itens da lista - bananas e pão - e
os últimos itens - pickles e queijo - do que qualquer coisa no meio. Isto é conhecido como o efeito
da posição em série. Isso talvez aconteça porque as palavras iniciais se beneficiam do que é conhecido
como o "efeito de primazia", e entraram na sua memória de longo prazo, porque elas foram ensaiadas
mais. Enquanto isso, as últimas palavras permaneceram na memória de trabalho através do "efeito de recência".
Mas as pobres palavras do meio não se
beneficiaram de nenhum efeito e, portanto, escaparam
do seu cérebro, e é por isso que agora você não tem papel higiênico, comida de cachorro, creme dental ou biscoitos. Quem
esquece biscoitos?
Mas mesmo com todos esses truques e associações,
as coisas ainda dão errado - a memória pode falhar ou ficar distorcida, e, claro, nos esquecemos
das coisas.
O esquecimento pode ser tão pequeno quanto aqueles momentos
frustrantes em que você fica 'Ah, tá
na ponta da minha língua. É o cara, o
cara tem cabelo, e um rosto, e, tipo, ombros. "
Ou tão grande quanto Clive Wearing, cujos danos
neurológicos tornaram impossível para ele se lembrar do passado ou criar novas memórias.

Arabic: 
افرض مثلًا
أنك أعددت قائمة مشتريات في الصباح،
لكن بعد بضع ساعات،
ذهبت إلى المتجر وأدركت أنك نسيتها في البيت.
سيكون من المرجح أن تتذكر
أول الأغراض في القائمة: الموز والخبز.
والأغراض الأخيرة: المخلل والجبن،
أكثر من الأغراض التي في الوسط.
يُسمى هذا "تأثير الموقع المتسلسل".
قد يكون السبب أن الكلمات الأولى
استفادت مما يُعرف بـ"تأثير الأسبقية"،
ونجحت في الوصول إلى ذاكرتك طويلة المدى
لأنك راجعتها أكثر،
بينما بقيت الكلمات الأخيرة في الذاكرة العاملة
بواسطة تأثير الحداثة.
لكن الكلمات التي في الوسط
لم تنتفع من أي من التأثيرين
ولهذا لم يخزنها الدماغ،
ولهذا ليس لديك الآن ورق حمام وطعام للكلب
ومعجون أسنان وبسكويت.
من ينسى البسكويت؟
لكن حتى مع كل هذه الحيل والربط،
تقع الأخطاء،
فالذاكرة قد تفشل وتتشوه
ونحن بالطبع ننسى الأشياء.
النسيان قد يكون بسيطًا كتلك اللحظات المحبطة
كما في حالة "إنه على طرف لساني،
إنه الرجل... الرجل له شعر ووجه وكتفين."
أو قد يكون النسيان بالغًا كما في حالة
كلايف ويرينغ الذي جعل التضرر العصبي
من المستحيل عليه أن يتذكر الماضي
أو يصنع ذكريات جديدة.
بالطبع كلنا ننسى أمورًا،

Vietnamese: 
thứ tự ta lục lại trí nhớ. Ví dụ như bạn lên danh sách đi chợ vào buổi sáng
nhưng sau đó lại quên không mang theo
Bạn sẽ nhớ những thứ đầu tiên - chuối và bánh mì - và
thứ cuối cùng - rau và phô mai - hơn là những cái ở giữa. Đây là
hiệu ứng thứ tự. Có thể đó là bởi vì những thứ đầu được lợi thế
ưu tiên, và lưu vào đầu nhiều hơn vì chúng được tập luyện nhiều hơn
Trong khi đó, những từ cuối cùng dễ nhớ hơn vì nó gần với hiện tại hơn
Nhưng những con chữ ở giữa đáng thương, chúng không chịu hiệu ứng nào hết và không được ghi nhớ
vì thế bạn không có giấy vệ sinh, đồ ăn cho chó, kem đánh răng và bánh quy
Ai lại quên bánh qui cơ chứ?nhưng ngay cả với những mánh và các mối liên hệ
trí nhớ vẫn có thể bị bóp méo và chúng ta quên
Đãng trí có thể nhẹ như là những
khi bạn kiểu À, tôi biết cái này. Đó là anh chàng đó
Anh chàng có tóc, và một cái mặt, và ...à vai" Hay nặng như Clive Wearing
tổn thương thần kinh và không thể nhớ lại quá khứ hay tạo ra ký ức mới

Thai: 
เช่น คุณจดไว้ว่าจะซื้ออะไรบ้างที่ร้านขายของชำในตอนเช้า
แต่ในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เมื่อคุณถึงร้านแล้ว คุณก็นึกได้ว่าคุณลืมมันไว้ที่บ้าน
คุณมีแนวโน้มที่จะจำสิ่งของแรก ๆ ที่คุณจดไว้ได้ -- มีกล้วย ขนมปัง
และของท้าย ๆ -- อย่างแตงกวาดองและชีส มากกว่าที่จะจำอะไรก็ตามที่อยู่ในลำดับกลาง ๆ
เราเรียกสิ่งนี้ว่า serial position effect ที่เป็นแบบนี้เพราะคำที่อยู่ต้น ๆ เป็นผลมาจาก primacy effect
และมันจะอยู่ในความทรงจำระยะยาว เพราะสิ่งเหล่านี้จะถูกทวนซ้ำ ๆ มากกว่า
ในขณะที่ คำท้าย ๆ จะอยู่ใน working memory ผ่านสิ่งที่เรียกว่า recency effect
แต่คำตรงกลางที่น่าสงสารนั้นจะไม่ได้ผลกระทบจากปรากฎการณ์ทั้ง 2 อย่างนั้น ทำให้มันหล่นหายไปจากสมอง
นั่นทำให้ตอนนี้ คุณไม่มีกระดาษชำระ อาหารสุนัข ยาสีฟัน หรือคุกกี้
ใครเขาลืมคุกกี้กัน?
แต่ถึงแม้จะมีเทคนิคและการเชื่อมโยงทั้งหมดนี้
สิ่งต่าง ๆ ก็ยังผิดเพี้ยนไปได้ -- ความทรงจำอาจจะผิดพลาดหรือถูกบิดเบือนได้ หรือลืมไปเลยก็ได้
การลืม สามารถเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทำให้เราหงุดหงิดใจได้
ทำให้รู้สึกแบบ อ๊าก มันติดอยู่ที่ปาก ผู้ชายคนนั้น ผู้ชายคนที่มีผม หน้า และไหล่
หรือมันอาจจะส่งผลอย่างใหญ่หลวงอย่าง Clive Wearing
ผู้ซึ่งได้รับความเสียหายทางระบบประสาท ทำให้ไม่สามารถเรียกคืนความทรงจำในอดีตหรือสร้างความทรงจำใหม่ได้

Russian: 
порядка в котором мы получаем новую информацию. Например, скажем с утра вы написали список продуктов,
и несколькими часами позже вы в магазине но список забыли.
Вы скорее всего припомните первые записи в списке - бнаны и хлеб, и
последние - огурцы и сыр - чем что-либо в средине списка. Это называется Эффект
последовательно позиции. Это может проиходить потому что ранние слова получили
эффект первичности и сохранились в вашей долгосрочной памяти потому чтовы их больше раз
повторяли. в то же время, последние слова сохранились в рабочей памяти благодаря их недавности.
Но эти несчастные слова посредине, им никакой из этих эффектов не помогает, так что они пропадают
из вашего разума, вот почему у вас теперь нет туалетной бумаги, собачьей еды, зубной пасты, или печенья. Кто
может забыть о печенье? Но даже со всеми этими трюками и ассоциациями,
все равно что-то может пойти не так - память может не сработать или внести изменения в воспоминание, и мы что-о
забываем. Забывчатость может быть небольшой, как в те надоедливые
моменты когда вы думаете " Ну оно же у меня на кончике языка! Это тот парень, у
него волосы, и лицо и те плечи."  Или большой как в случае Клайва Веринга, чьи нейрологические
повреждения мешают ему вспоминать прошлое или создавать новые воспоминания.

Spanish: 
orden en el que recibimos nueva información. Así que, digamos que haces una lista de compras en la mañana
pero unas pocas horas después, estás en el supermercado y te das cuenta de que te la olvidaste en tu casa.
Es más probable que recuerdes los primeros productos de la lista - bananas y pan - y
los últimos productos - pepinillos y queso - que cualquier cosa que estuviese en el medio. Esto es conocido como el efecto
de posición en serie. Esto se puede dar porque las primeras palabras se beneficiaron por lo que se conoce
como el efecto de primacía y llegó a tu memoria de largo término porque las practicaste
más. Mientras tanto, las últimas palabras se quedaron merodeando en la memoria a través del efecto reciente.
Pero esas pobres palabras del medio no se beneficiaron por ninguno de esos efectos y por lo tanto escaparon
de tu cerebro; por eso es que ahora no tienes papel higiénico, comida para perro, dentífrico o galletitas. ¿Quién
se olvida de las galletitas? Pero incluso con todos estos trucos  y asociaciones
las cosas salen mal - la memoria puede fallar o distorsionarse y por supuesto nos olvidamos
cosas. El olvido puede ser tan menor como esos momentos
frustrantes en los que estás 'Ah, lo tengo en la punta de la lengua. Es el chico, el
chico que tiene pelo y una cara y hombros.' O tan grave como Clive Wearing cuyo daño
neurológico le hizo imposible recordar el pasado o crear nuevos recuerdos.

English: 
So, say you make a grocery list in the morning,
but a few hours later, you’re at the store,
you realize you left it at home.
You’d be more likely to recall the first
items on the list--bananas and bread--and
the last items--pickles and cheese--than anything
in the middle.
This is known as the serial position effect.
This might be because the early words benefitted
from what’s known as the primacy effect,
and made it into your long-term memory because
they were rehearsed more.
Meanwhile, the last words lingered in the
working memory through the recency effect.
But those poor middle words, they didn’t
benefit from either effect and therefore escaped
your brain, which is why you now have no toilet
paper, dog food, toothpaste, or cookies.
Who forgets cookies?
But even with all these tricks and associations,
things still go wrong--memory can fail or
become distorted, and of course we forget
things.
Forgetfulness can be as minor as those frustrating
moments where you’re like ‘Ah, it’s
on the tip of my tongue.
It’s the guy, the guy’s got hair, and
a face, and, like, shoulders.’
Or as major as Clive Wearing, whose neurological
damage made it impossible for him to recall
the past or create new memories.

Spanish: 
Por supuesto, todos nos olvidamos de cosas y típicamente lo hacemos en una de estas tres maneras diferentes:
fallamos al cifrarlo, fallamos al recuperarlo o experimentamos lo que los psicólogos llaman deterioro
cognitivo. A veces olvidar algo significa que
ni siquiera llegó al proceso de cifrado en primer lugar. Me refiero a, piensa
en todas las cosas que suceden al rededor tuyo en todo momento. Solamente notamos
una fracción de lo que sentimos y únicamente podemos conscientemente almacenar ciertos pedazos de información
en nuestras mentes a cualquier momento dado, así que lo que fallamos notar, tendemos a no codificar
y por consiguiente no recordar. Bernice notó un saco oscuro, Beyonce y
bananas pero no codificó mucho sobre el conductor o el color de los zapatos
del ladrón. Entonces incluso los recuerdos que fueron cifrados
son vulnerables al deterioro del almacenamiento o al olvido natural después de un tiempo.
Interesantemente aunque podamos olvidar cosas bastante rápido, la cantidad de data que
olvidamos puede nivelarse después de un tiempo. Eso significa que Bernice puede haber olvidado
al rededor de la mitad de lo que primero notó de la escena del crimen un par de días después pero lo que
ella siga recordando, probablemente se lo quede porque el ritmo en el que olvidamos
tiende a estancarse. Muchas veces olvidar no significa que nuestra

English: 
Of course, we all forget things, and typically
we do it in one of three different ways: We
fail to encode it, we fail to retrieve it,
or we experience what psychologists call storage
decay.
Sometimes forgetting something just means
it never really got through your encoding
process in the first place.
I mean, think of all the stuff that’s going
around you at any given moment.
We only actually notice a fraction of what
we sense, and we can only consciously hold
so many bits of information in our minds at
any given time, so what we fail to notice,
we tend to not encode, and thus don't remember.
Bernice noticed a dark jacket, Beyonce, and
bananas, but she didn’t encode much about
the driver, or the color of the thief’s
shoes.
Then again, even memories that have been encoded
are still vulnerable to storage decay, or
natural forgetting over time.
Interestingly, even though we can forget things
pretty quickly, the amount of data that we
forget can actually levels off after a while.
This means that Bernice would have forgotten
about half of what she first noticed from
the crime scene a couple days later, but what
she still remembered, she’d likely hang
on to, because the rate at which we forget
tends to plateau.

Thai: 
แน่นอนว่าเราต่างเคยลืมอะไรบางอย่าง และการลืมของเราจะมีลักษณะเฉพาะแค่ 3 วิธีนี้
เราไม่สามารถรับเข้าได้ ไม่สามารถเรียกคืนได้ หรือเราประสบกับสิ่งที่นักจิตวิทยาเรียกว่า storage decay (ไม่สามารถเก็บข้อมูลได้)
การที่เราลืมอะไรบางอย่าง บางทีอาจเป็นเพราะมันไม่เคยอยู่ในกระบวนการรับเข้าตั้งแต่แรก
ลองคิดถึงสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัวเรา ในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง
จริง ๆ แล้วเราสังเกตเพียงแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่เรารับรู้
เราใส่ข้อมูลลงไปในจิตใจอย่างรู้ตัวได้เพียงเล็กน้อยในช่วงเวลาหนึ่ง
ดังนั้น สิ่งที่เราไม่ได้สังเกตจะไม่ได้ถูกรับเข้า ทำให้เราไม่สามารถจดจำมันได้
Bernice สังเกตเห็นแจ็คแก็ตสีเข้ม นักร้อง Beyonce และกล้วย
แต่เขาไม่ได้รับเข้าข้อมูลอะไรมากเกี่ยวกับคนขับรถ หรือสีรองเท้าของโจร
แต่ถึงความทรงจำจะถูกรับเข้าแล้ว
มันก็ยังเสี่ยงที่จะเก็บข้อมูลไม่ได้ หรือเราอาจจะลืมไปเองตามกาลเวลา
มันน่าสนใจที่ว่า แม้เราจะลืมสิ่งต่าง ๆ ได้ค่อนข้างไว ปริมาณข้อมูลที่เราลืมจะคงที่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก
นี่หมายความว่า Bernice จะลืมสิ่งที่เธอเห็นครั้งแรกในที่เกิดเหตุไปประมาณครึ่งนึง เมื่อเวลาผ่านไป 2-3 วัน
แต่สิ่งเธอจำได้ ก็จะยังอยู่
เพราะว่าอัตราส่วนที่ลืมมีแนวโน้มจะคงที่
หลาย ๆ ครั้ง การลืมไม่ได้แปลว่าความจำจะกลายเป็นสีดำ

Portuguese: 
Claro, todos esquecemos coisas, e normalmente o fazemos em uma de três maneiras diferentes: Nós
deixamos de codificá-las, não conseguimos recuperá-las, ou experimentamos o que os psicólogos chamam de decaimento de
armazenagem. 
Às vezes, esquecer algo significa apenas
que aquilo nunca conseguiu passar pelo processo de codificação. Quer dizer, pense
em tudo que está acontecendo ao seu redor em qualquer dado momento. Nós só notamos, na prática,
uma fração do que sentimos, e só podemos conscientemente reter tantos pedaços de informação
em nossas mentes, em determinado momento, de modo que falhamos em notar, tendemos a não codificar
e assim, não lembrar.
Bernice notou um casaco escuro, Beyoncé, e
bananas, mas ela não codificou muito sobre o motorista, ou a cor dos sapatos
do ladrão. 
De outro lado, mesmo as memórias que foram codificadas
ainda são vulneráveis ​​ao decaimento de armazenagem, ou esquecimento natural ao longo do tempo.
Curiosamente, embora possamos esquecer as coisas muito rápido, a quantidade de dados que
esquecemos pode nivelar após um tempo.
Isto significa que Bernice teria esquecido
cerca de metade do que ela notou pela primeira vez na cena do crime em alguns dias, mas o que
ela ainda se lembrava, ela provavelmente guardaria, porque a taxa em que nos esquecemos
tende a estabilizar.
Muitas vezes, esquecer não significa que nossa

Russian: 
Конечно же, мы забываем, и делаем это тремя разными способами: мы
не сумели задодировать информацию, извлечь её, или испытали то, что психологи называют увяданием
хранилища. Иногда забывчатость значит,
что информация никогда не прошла процесс кодирования. Подумайте о
всем происходящем вокруг вас в любой момент. Мы замечаем только
частицу того, что мы ощущаем, и осознанно можем держать в памяти только
несколько кусков информации. так что то, что мы не замечаем мы затем не кодируем, и
поэтому не помниим. Бэрнис заметила черную куртку, Бейонсе,
и бананы, но не закодировала водителя, цвет обуви
вора. Ну и даже воспоминания, которые были закодированы,
все равно могут попасть под влияние увядания хранилища, или натуральной забывчатосто на протяжении времени.
Интересно, хоть мы и можем быстро что-то забыть, количество информации которую мы забываем
на самом деле снижается о временем. Это значит что Бэрнис бы забыла
половину увиденного во время происшествия через несколько дней, но то что она
запомнила, сохранится в её памяти,  потому что быстрота забывания достигает
плато. Часто забывчатость не значит, что наша

Danish: 
Selvfølgelig glemmer vi alle ting, og typisk
gør vi det på en af tre forskellige måder: Vi
glemmer at indkode det, vi kan ikke genhente det
eller vi oplever det, psykologer kalder opbevaringshenfald.
Nogle gange betyder det at glemme 
noget bare at
 det aldrig rigtigt kom igennem din indkodingsproces
i første omgang. Jeg mener, tænk
på alle de ting, der foregår omkring dig
på et givent tidspunkt. Vi ligger kun mærke til
en fraktion af det, vi sanser, og vi kan kun
bevidst holde så mange bider information
i vores hjerner på et givent tidspunkt, så det vi 
glemmer at lægge mærke til, indkoder vi ikke, og
dermed husker vi det ikke. Bernice
 lagde mærke til en mørk jakke, Beyonce og
bananer, men hun indkodede ikke meget
om chaufføren, eller farven på tyvens
sko. Men så igen,
selv minder, der er blevet indkodet
er stadig sårbare for opbevaringshenfald, eller
bare naturligt at glemme ting over tid.
Interessant nok, selvom vi kan glemme ting
ret hurtigt, kan det bjerg af data som vi
glemmer faktisk udjævnes efter et stykke tid.
Det betyder at Bernice vil have glemt
cirka halvdelen af, hvad hun først lagde mærke til 
fra gerningsstedet et par dage senere, men det
hun stadig husker, vil hun formodentlig holde
fast i, fordi den fart, vi glemmer i 
har tendens til at flade ud.
En del gange betyder det at glemme ikke, at vores

Vietnamese: 
Đương nhiên, chúng ta luôn quên, và thường chúng ta quên theo 3 cách
không mã hóa được, không lục lại được, hoặc hủy lưu trữ
Đôi khi quên chỉ đơn giản
là nó chưa bao giờ được mã hóa
Hãy nghĩ đến tất cả mọi thứ xảy ra với bạn trong một giây bất kỳ. Ta có thể
chỉ nhận thức được một phần những gì ta cảm thấy, và chỉ có thử giữ vài mảnh thông tin
cung một lúc mà thôi, nên chúng ta không nhận thấy và thường không mã hóa
vì vậy không nhớ được. Bernice nhận thấy một chiếc áo đen, Beyonce và
chuối, nhưng không mã hóa lắm về tài xế hay màu giày của tên trộm
Và rồi, ngay cả những thông tin đã được mã hóa
cũng vẫn có thể bị hủy lưu trữ, hay quên đi qua thời gian
Thú vị là ngay cả khi ta quên khá nhanh, lượng dữ liệu chúng ta quên
sẽ không tăng nữa, nghĩa là Bernice
có thể quên khoảng một nửa những gì cô nhìn thấy sau vài ngày, nhưng
cô thường dựa vào những gì cô vẫn nhớ, bởi vì tỉ lệ quên sẽ chững lại
Đôi khi quên không phải là trí nhớ mờ đi

Arabic: 
وعادةً، نفعل هذا بواحدة من ثلاثة طرق:
نفشل في تشفيرها أو نفشل في استرجاعها
أو نتعرض لما يسميه علماء النفس
"اضمحلال المخزون".
أحيانًا، يعني نسيان شيء ما
أنه لم يمر عبر عمليات التشفير لديك أساسًا.
فكروا في كل الأمور
التي تحدث حولكم في أي وقت.
نحن في الحقيقة نلاحظ فقط جزءًا مما نستشعره،
وثمة حد لما نستطيع الاحتفاظ به عن وعي
من المعلومات في عقولنا في أي وقت.
إذن، ما تفوتنا ملاحظته
لا نقوم بتشفيره وبالتالي لا نتذكره.
لاحظت بيرنيس سترة سوداء وبيونسي والموز،
لكنها لم تشفر الكثير عن السائق
أو لون حذاء اللص.
لكن حتى الذكريات التي تم تشفيرها
تظل عرضة للاضمحلال
أو النسيان الطبيعي بمرور الوقت.
المثير للاهتمام
أنه رغم أننا قد ننسى الأشياء بسرعة كبيرة،
إلّا أن مقدار البيانات التي ننساها
قد يستقر بعد مدة قصيرة.
هذا يعني أن بيرنيس ستكون قد نسيت
نحو نصف ما لاحظته أول مرة
في موقع الجريمة بعد بضعة أيام،
لكنها تحتفظ بالأشياء التي ما زالت تتذكرها،
وذلك لأن المعدل الذي ننسى فيه
يستقر على مستوى معين.
في الكثير من الأحيان،
لا يعني النسيان أن ذاكرتنا أصبحت خالية،

Vietnamese: 
mà vì chúng ta không lục lại trí nhớ được
Chúng ta luôn biết đến hiện tượng 'trên đầu lưỡi'
khi bạn bảm thấy bạn biết tên của động vật kỳ lạ lông cứng cuộn tròn đó
Nó dễ thương và kỳ lạ và bị hủi hay sao đó
NÓ LÀ CÁI GÌ? đó là khi gợi ý có tác dụng, nếu tôi nói nó
bắt đầu với chữ A, bạn sẽ đột nhiên giải được thông tin đó - Armadilo
Đôi khi lục lại trí nhớ chịu ảnh hưởng bởi một ký ức khác
chặn trí nhớ. Đôi khi, ký ức cũ không cho bạn nhớ cái mới
như khi bạn đổi mật khẩu nhưng luôn nhớ mật khẩu cũ khi log in (đăng nhập)
Đó gọi là nhiễu proactive
Ngược lại là nhiễu retroactive
khi kiến thức mới không cho bạn nhớ lại kiến thức cũ
như khi bạn học tiến tây ban nha nhưng lại lẫn với tiếng pháp mà bạn đã học trước đó
Có rất nhiều sự sắp xếp lại và nhiễu khi bạn
cố nhớ một cái gì đó

Russian: 
память исчезла навсегда, это значит что мы не можем с легкостью припомнить ситуацию из-за несрабатывания
извлечения. Нам всем известен феноменон на-кончике-языка,
когда вам кажется, что вы знаете название того животного с твердой спиной,которое сворачивается
в клубок. Оно милое и странноватое и я думаю, что у них бывает проказа или что-то вроде того... как
оно называется?? В такие моменты пригодятся поисковые сигналы. Если я скажу что оно начинается с буквы
Б, вы можете вдруг извлечь эту информацию - Броненосец!
Иногда проблемы с извлечением происходят от вмешания других воспоминаний,
засоряющих мозг. Иногда старая информация которую вы выучили мешает
вспомнить новую - например, если вы смените один из своих паролей, но постоянно
вспоминаете старый, когда пытаетесь войти в систему. Это называется проактивным, или действующим наперед,
вмешанием. На обратной стороне ретроактивное, или действующее назад,
вмешаение, которое происходит когда новая информация мешает вспоминанию старой,
например если вы начнете учить испанский, он может вмешиваться в ваши предыдущие знания
французского. Существует много реконструкции и вмешивания
когда вы пытаетесь припомнить что-то, и кажый раз когда вы проигрываете воспоминание в голове,

Spanish: 
memoria se disipó en la oscuridad, significa que no podemos demandar su aparición por un fallo en la
recuperación. Todos conocemos el fenómeno en-la-punta-de-la-lengua
donde sabes que conoces el nombre de ese animal con aspecto raro y espalda dura que se enrrolla
en una bola. Es algo lindo y raro y creo que tienen lepra o algo así... ¿cómo
se llama?! Aquí es cuando las pistas de recuperación son útiles. Si te digo que empieza con la letra
A, tu quizás puedas liberar la información - ¡Armadillo!
A veces estos problemas de recuperación aparecen por la interferencia de otras memorias que se atraviesan
en el camino, esencialmente desordenando el cerebro. A veces, cosas viejas que aprendiste
no te permiten recordar cosas nuevas - como cuando cambias una de tus contraseñas pero sigues
recordando la vieja cada vez que tratas de ingresar. Se le llama interferencia, o acto adelantado
proactivo. El otro lado es interferencia, o acto atrasado,
retroactiva, que sucede cuando nueva información se pone en el camino y no recuerdas cosas viejas,
como cuando estudias español, puede que el francés que aprendiste previamente
intervenga. Hay un montón de reconstrucción y deducción
involucrada cuando tratas de complementar un recuerdo y cada vez que lo repites en tu mente

Thai: 
แต่มันหมายความว่าเราไม่สามารถเรียกคืนมันได้อย่างที่ต้องการ เป็นเพราะความผิดพลาดในการเรียกคืน
เราต่างรู้จักปรากฎการณ์ "มันติดอยู่ที่ปาก"
คุณรู้สึกว่าคุณจำชื่อสัตว์ที่หน้าตาประหลาด ๆ มีหลังแข็ง ๆ ที่กำลังกลิ้งไปมาบนลูกบอลได้
มันน่ารักนะ แต่ก็ประหลาด และผมคิดว่ามันเป็นโรคเรื้อนหรืออะไรซักอย่างด้วย มันคึอตัวอะไรนะ?!
นี่จะเป็นส่วนที่ตัวชีนำในการเรียกคืนความจำจะมีส่วนช่วย
ถ้าผมบอกว่ามันขึ้นต้นด้วยตัว A คุณอาจจะนึกได้ทันที -- Armadillo! (ตัวนิ่ม)
บางครั้ง การเรียกคืนความทรงจำเหล่านี้จะมีปัญหาจากการแทรกแซงของความทรงจำอื่น
โดยเฉพาะเวลาที่มีเรื่องให้คิดพร้อมกันหลายเรื่อง
บางครั้ง สิ่งที่คุณเคยเรียนรู้มา ก็ขัดขวางคุณจากการนึกถึงสิ่งใหม่ ๆ เช่นถ้าคุณเปลี่ยนรหัสผ่านใหม่
แต่นึกย้อนถึงรหัสเดิมทุกครั้งที่คุณพยายามเข้าสู่ระบบ นี่เรียกว่าการแทรกแซงแบบ proactive หรือ forward-acting
แต่ถ้าเกิดในทางกลับกันจะเรียกว่าการแทรกแซงแบบ  retroactive หรือ backward-acting
ซึ่งจะเกิดขึ่นเมื่อการเรียนรู้เรื่องใหม่มาแทรกแซงการเรียกคืนข้อมูลเก่า
เช่นถ้าคุณอยากจะเริ่มเรียนภาษาสเปน มันอาจจะถูกปนกับภาษาฝรั่งเศสที่คุณเคยเรียนแล้ว
จะมีการปรับโครงสร้างและการแทรกแซงมากมายเกิดขึ้นเมื่อคุณพยายามจะจำอะไรใหม่ ๆ
และทุก ๆ ครั้งที่คุณทบทวนเรื่องนั้นในใจ หรือเชื่อมโยงมันกับเพื่อน

English: 
A lot of times forgetting doesn’t mean our
memory just faded to black, it means we can’t
call it up on demand because of retrieval
failure.
We all know the common tip-of-the-tongue phenomenon
where you feel like you know the name of that
weird-looking hard-backed animal that rolls
up into ball.
It’s kind of cute and weird and I think
they get leprosy or something…what is it?!
This is where retrieval cues can come in handy.
If I say is starts with the letter A, you
may suddenly unlock the information--Armadillo!
Sometimes these retrieval problems stem from
interference from other memories getting in
the way, essentially cluttering the brain.
Sometimes, old stuff that you’ve learned
keeps you from recalling new stuff -- like,
if you change one of your passwords, but keep
recalling your old one every time you try
to log in.
That’s called proactive, or forward-acting,
interference.
The flip side is retroactive, or backward-acting,
interference, which happens when new learning
gets in the way of recalling old information,
like if you start studying Spanish, it may
interfere with the French that you’ve already
learned.
There’s a lot of reconstruction and inferring
involved when you try to flesh out a memory,
and every time you replay it in your mind,
or relate it to a friend, it changes, just
a little.

Arabic: 
بل يعني أننا لا نستطيع استدعائها عند الطلب
بسبب خلل في الاسترجاع.
نعرف كلنا ظاهرة "طرف اللسان"
حين نشعر بأننا نعرف اسم ذلك الحيوان
غريب الشكل ذي الظهر الصلب
الذي يتكور على شكل كرة.
إنه ظريف وغريب وأظن أن عليه بقعًا
أو شيء كهذا، ما هو؟
تلك هي الحالات التي تفيدنا فيها
مفاتيح الاسترجاع.
إذا قلت لكم إنه يبدأ بالحرف "م"،
تتذكرون فجأة، مدرّع.
أحيانًا، تنبع مشاكل الاسترجاع هذه
من تداخل ذكريات أخرى تعترض الطريق
وتتراكم في الدماغ بشكل فوضوي.
أحيانًا، تمنعك أشياء عرفتها قديمًا
من استرجاع أشياء جديدة،
كما عندما تغير إحدى كلمات السر
لكن تظل تتذكر كلمة سر قديمة
في كل مرة تريد فيها الدخول لموقع.
يُسمى ذلك "تداخل السابق باللاحق"
أو "التداخل اللاحق".
عكس ذلك هو تداخل اللاحق بالسابق
أو التداخل الرجعي،
وهو ما يحدث عندما يتدخل تعلّم جديد
في استرجاع معلومات قديمة.
فمثلًا، إذا بدأت بدراسة اللغة الإسبانية،
قد يتدخل ذلك في معرفتك للغة الفرنسية
التي تعلمتها من قبل.
هناك الكثير من إعادة البناء والاستدلال
عندما تحاول التخلص من ذكرى،
وفي كل مرة تستذكرها في عقلك
أو تربطها بصديق
تتغير قليلًا فقط.

Portuguese: 
memória apenas esvaneceu; significa que não podemos recuperá-lo por causa de uma falha
na recuperação.
Todos conhecemos o fenômeno ponta-da-língua,
em que você sente que sabe o nome daquele bicho estranho que
se enrola em uma bola. É meio bonitinho e estranho e acho que eles tem lepra ou algo assim ...
O que é?! É aí que pistas de recuperação podem vir a calhar. Se eu disser que começa com a letra
T, de repente você pode desbloquear a informação - Tatu-bola!
Por vezes, estes problemas de recuperação são o efeito de interferência de outras memórias entrando no
caminho, essencialmente entulhando o cérebro. Às vezes, coisas velhas que você aprendeu
o impedem de lembrar coisas novas - tipo quando você muda uma de suas senhas, mas fica
digitando a antiga sempre q tenta efetuar login. Isso é chamado de interferência pró-ativa ou posterior.
O outro lado é a interferência retroativa, ou interferência retroativa
que acontece quando um novo aprendizado fica no caminho de recordar informações antigas,
como você começar a estudar espanhol, e isso interferir com o francês que você já
tinha aprendido.
Há um monte de reconstrução e inferência
envolvidos quando você tenta esboçar uma memória, e cada vez que você a reproduz na mente,

Danish: 
minder bare fader ud i sort, det betyder at vi
ikke kan kalde dem op på kommando på grund af
hentingsfejlen.
Vi kender alle det almindelige på-spidsen-af-tungen-fænomen
hvor du føler, du kender navnet på det
mærkeligt-udseende, hårdnakkede dyr, der ruller 
sig til en bold. Det er lidt sødt og underligt
og jeg tror, de får spedalskhed eller sådan noget... hvad
er det?! Det er her, hentingsreferencer kan
være brugbare. Hvis jeg siger, det starter med bogstavet
B, låser du måske pludselig 
op for informationen--et bæltedyr!
Nogle gange stammer disse hentingsproblemer fra
indblanding af andre minder, som kommer i
vejen, og kludrer hjernen.
Nogle gange fraholder gamle ting, du har lært, dig
fra at genkalde nye ting -- som
hvis du ændrer dit kodeord, men bliver ved med
 at genkalde dit gamle, hver gang du prøver
at logge ind. Det hedder proaktiv eller fremadvirkende
indblanding.
Det modsatte er så tilbagevirkende eller bagudvirkende
indblandinger, hvilket er det der sker, når ny læring
kommer i vejen for at genkalde gammel information,
som hvis du begynder at lære spansk, og det måske
blander sig med det fransk, du allerede har
lært.
Der er en del genopbygninger og slutninger
indvolveret når du prøver at udmønte et minde 
og hver gang du genspiller det i dit hoved,

Russian: 
рассказываете другу, оно меняется, хоть и немного.Таким образом, мы какбы
постоянно переписываем свое прошлое. Хоть это и неизбежная часть человеческой
природы, оно может оказаться опасным в некоторых случаях. Обманчивая информация может войти
в память, смашать правду - и да, для этого есть название;
эффект дезинформации. Американский психолог и эксперт по памяти Элизабет
Лофтус потратила десятилетия на то, чтобы показать как очевидцы непреднамеренно меняют и перестраивают свои
воспоминания после несчастных случаев или преступлений. В одном эксперименте, 2 группы посмотрели фильм
об автокатастрофе. Те, которых спросили о скорости езды машин, когда они врезались в друг друга,
говорили о более высоких скоростях чем те, кого спросили о столкновении
машин. "Врезаться" это наводящее слово, которое повлияло
на воспоминания очевидцев - настолько, что когда неделю спустя обеим группам
был задан вопрос о разбитом стекле, те которые слышали слова "врезаться" вдвое чаще
говорили об осколках стекла, в то время как в фильме их вообще не было.
В случае Бэрнис, её память наверняка была бы изменена, если бы обвинятели
сказали, что вор избил, а не просто толкнул водителя.

Thai: 
มันจะเปลี่ยนแปลงไปทีละเล็กทีละน้อย ดังนั้น มันก็เหมือนกับว่าเราดัดแปลงอดีตของตัวเองเรื่อย ๆ
สิ่งนี้เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แต่บางครั้งมันก็อันตราย
การชี้นำข้อมูลที่ผิดสามารถทำให้ความทรงจำบิดเบือนได้ และบิดเบือนความเป็นจริงด้วย
ใช่แล้ว นี่เป็นปรากฎการณ์อย่างหนึ่ง เรียกว่า misinformation effect
นักจิตวิทยาชาวอเมริกัน และ Elizabeth Loftus ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความจำใช้เวลาร่วมทศวรรษ
เพื่อพิสูจน์ว่าการเป็นประจักษ์พยานมีการปรับแต่งและสร้างความทรงจำใหม่โดยไม่รู้ตัวหลังเกิดอุบัติเหตุหรือคดีขึ้น
ในการทดลองหนึ่ง มีคน 2 กลุ่มดูภาพยนตร์เกี่ยวกับอุบัติเหตุทางรถยนต์
กลุ่มที่ถูกถามถึงความเร็วของรถตอนที่มันพุ่งชนกัน (ใช้คำว่า smash) จะตอบความเร็วที่สูงกว่าความเป็นจริง
มากกว่ากลุ่มที่ถูกถามถึงความเร็วเมื่อรถชนกัน  (ใช้คำว่า hit ซึ่งมีความหมายเบากว่า smash)
คำว่าพุ่งชน (Smash) เป็นคำพูดชี้นำที่ทำให้ความทรงจำของพยานเปลี่ยนไป
คำนี้มีผลขนาดที่ว่า เมื่อผ่านไป 1สัปดาห์
เมื่อทั้ง 2 กลุ่มถูกถามว่าเห็นกระจกแตกไหม กลุ่มที่ได้ยินคำว่าพุ่งชน (Smash)
ตอบว่าเห็นชิ้นส่วนกระจกมากกว่าอีกกลุ่มถึง 2 เท่า
ทั้งที่จริง ๆ แล้ว ในภาพยนตร์ต้นฉบับไม่มีกระจกแตกให้เห็น
ในกรณีของ Bernice ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับคดีจะเปลี่ยนไป
ถ้าทนายพูดว่าทำร้าย แทนที่จะใช้คำว่าผลักคนขับรถ

Arabic: 
إذن، بطريقة ما،
كلنا نعيد كتابة ماضينا على الدوام.
ورغم أن هذا جزء لا مفر منه
في الطبيعة الإنسانية،
إلّا أنه قد يكون خطيرًا في بعض الأحيان.
فالمعلومات المضللة
قد تندمج في الذاكرة وتحرّف الحقيقة،
ونعم، هناك تأثير لها اسمه
"تأثير المعلومات المضللة".
عالمة النفس خبيرة الذاكرة
أليزابيث لوفتاس قضت عقودًا
تبين كيف يغير شهود العيان ذكرياتهم
ويعيدون بنائها سهوًا
بعد الحوادث والجرائم.
في إحدى التجارب،
شاهدت مجموعتان فيلمًا لحادث سيارة،
من سُئلوا كم كانت سرعة السيارتين
عندما "حطمتا" بعضهما
قدّروا سرعات أعلى بكثير
من التي قدّرها الذين سُئلوا
عن "اصطدام" السيارتين ببعضهما.
"تحطم" هي الكلمة المؤثرة
التي غيرت ذكريات الشهود على نحو جوهري.
وقد غيرتها كثيرًا لدرجة أنه بعد أسبوع
عندما سُئلت المجموعتين
إن كانوا رأوا زجاجًا مكسورًا،
أولئك الذين سمعوا كلمة "تحطم" كان احتمال
إجابتهم بأنهم رأوا شظايا من الزجاج مضاعفًا
بينما الحقيقة أن الفيلم الأصلي
لم يظهر شظايا زجاجية.
في حال (بيرنيس)،
هناك احتمال أن ذكراها عن السرقة كانت ستتغير
لو قال المدعي العام إن اللص
"اعتدى على" السائق بدلًا من "دفعه".
هذا النوع من التدخل أو المعلومات المضللة

Spanish: 
o se lo cuentas a un amigo, cambia un poquito. Así que de alguna manera todos estamos
permanentemente re-escribiendo nuestro pasado. Mientras esto es una parte inevitable de la naturaleza de
el ser humano se puede tornar peligroso. Información malinterpretada puede incorporarse
a un recuerdo y torcer la verdad - y sí hay un efecto para esto, se llama
Efecto de Desinformación. La psicóloga americana y experta en memoria Elizabeth
Loftus pasó décadas mostrando como testigos visuales inadvertidamente alteran y reconstruyen sus
recuerdos después de accidentes o crímenes. En un experimento dos grupos miraron una película
sobre un accidente de auto. A los que se les preguntó que tan rápido iban los autos cuando reventaron
entre ellos estimaron velocidades mucho más altas que aquellos a los que se les preguntó a que velocidad iban cuando
chocaron. Reventar es esencialmente la palabra
que altera la memoria del testigo - de tal manera que una semana después, cuando a los dos grupos
se les preguntó si vieron vidrios rotos, esos que escucharon la palabra reventar eran dos veces más propensos
a reportar que habían visto vidrios rotos, cuando en realidad la película original no mostraba ninguno.
En el caso de Bernice, las chances de que su memoria del robo fuese alterada si la acusación
decía que el ladrón había asaltado en vez de empujado al conductor.

Portuguese: 
ou a conta ela para um amigo, ela muda, mesmo que só um pouco. Então, de certa forma, estamos todos
perpetuamente reescrevendo nosso passado.
Embora esta seja uma parte inevitável da natureza
humana, pode ser perigoso às vezes.
Informações enganosas podem ser incorporadas
em uma memória, e distorcer a verdade - e sim, existe um efeito para isso: é chamado
de "efeito de desinformação". 
A psicóloga americana e especialista em memória
Elizabeth Loftus passou décadas mostrando como testemunhas inadvertidamente ajustam e reconstroem suas
memórias após acidentes ou crimes.
Em um experimento, dois grupos assistiram a um filme
de um acidente de carro. Àqueles que foram perguntados o quão rápido os
carros estavam quando "bateram" um no outro
estimaram velocidades muito mais altas do que aquelas a quem foi perguntado sobre os carros "trombarem" um no
outro.
"Bater" é a palavra-guia que, essencialmente,
alterou a memória das testemunhas - tanto que uma semana depois, quando ambos os grupos foram
questionados se eles viram qualquer vidro quebrado, os que ouviram a palavra "bater" eram duas vezes mais propensos
a relatar pedaços de vidro, quando, na verdade, o filme original não mostrava nada disso.
No caso de Bernice, as chances são de que sua memória do roubo seria alterada se a acusação
dissesse que o ladrão "atacou", ao invés de "empurrou" o motorista.

Danish: 
eller fortæller om det til en ven, ændrer det sig, bare
en smule. Så på en måde genskriver vi alle 
konstant vores fortid.
Selvom dette er en uundgåelig del af den menneskelige
natur, kan det være farligt nogle gange.
Misledende information kan blive indarbejdet
i et minde, og dreje sandheden - og ja,
der er en effekt for dette; det hedder
misinformationseffekten.
Den amerikanske psykolog- og mindeekspert Elizabeth
Loftus har brugt årtier på at påvise, hvordan øjenvidner 
uforvarende finjusterer og genkonstruerer deres 
minder efter uheld eller kriminalitet.
I et eksperiment så to grupper en film
om det biluheld. Dem der blev spurgt om hvor hurtigt
bilerne kørte, da de smadrede ind i 
hinanden, vurderede en meget højere fart end dem
der blev spurgt om, hvor hurtigt bilerne ramte
hinanden.
"Smadre" er det ledende ord, der hovedsageligt 
ændrede vidnernes minder -- så meget 
at en uge senere, da begge grupper blev 
spurgt om de så noget ituslået glas, var dem,
der hørte ordet 'smadre' dobbelt så hyppige til
at reportere, at de så små glasskår, når det faktisk var sådan
at den originale film ikke viste nogle.
I Bernices tilfælde er chancerne for at hendes minde
om røveriet ville blive ændret hvis anklagemyndigheden
sagde at tyven overfaldt, i stedet 
for skubbede, chaufføren.

English: 
So in a way, we’re all sort of perpetually
re-writing our pasts.
While this is an inevitable part of human
nature, it can prove dangerous at times.
Misleading information can get incorporated
into a memory, and twist the truth - and yes
there is an effect for this; it’s called
the misinformation effect.
American psychologist and memory expert Elizabeth
Loftus has spent decades showing how eyewitnesses
inadvertently tweak and reconstruct their
memories after accidents or crimes.
In one experiment, two groups watched a film
of a car accident.
Those asked how fast the cars were going when
they smashed into each other estimated much
higher speeds than those who were asked about
the cars hitting each other.
Smash is the leading word that essentially
altered the witnesses’ memories -- so much
so that a week later, when both groups were
asked if they saw any broken glass, those
who heard the word smash were twice as likely
to report seeing bits of glass, when in fact,
the original film didn’t show any.
In Bernice’s case, chances are her memory
of the robbery would be altered if the prosecution
said the thief assaulted, rather than pushed
the driver.

Vietnamese: 
hay gán nó với một người bạn. Hay có thể nói là
chúng ta thường xuyên viết lại quá khứ của chúng ta. Trong khi đây là bản năng con người
nó có thể trở nên nguy hiểm. Thông tin sai lệch có thể
lưu vào trí nhớ và bóp méo sự thât, và đó là một hiệu ứng
Hiệu ứng thông tin sai lệch, Chuyên gia tâm lý người Mỹ Elizabeth Loftus
đã dành hàng thập kỷ nghiên cứu cách các nhân chứng vô tình bóp méo và xây dựng lại
ký ức. Trong một thí nghiệm, hai nhóm cùng xem phim về tai nạn ô tô
Những người bị hỏi tốc độ xe như nào khi chúng lao vào nhau
thường ước lượng tốc độ cao hơn những người được hỏi 2 xe đâm vào nhau
Lao là từ đã thay đổi trí nhớ
của nhân chứng, đến mức mà sau một tuần khi cả 2 nhóm
được hỏi có mảnh vỡ  nào không, nhóm được dùng từ 'lao' thường có xu hướng trả lời
có gấp đôi, trong khi thực tế là không có
Trong trường hợp của Bernice, khả năng trí nhớ về vụ cướp đã bị thay đổi nếu
người ta nói rằng tên trộm hành hung, thay vì đẩy người tài xế

Portuguese: 
Este tipo de interferência ou informações enganosas também pode manifestar-se como atribuição de origem incorreta,
como quando nos esquecemos ou lembramos incorretamente a fonte de uma memória.
No caso de Bernice, quando ela viu o suspeito no tribunal, pensou que tinha reconhecido ele
da noite do crime, quando, na realidade,
ele apenas tinha servido o café mais cedo naquele dia.
Mas sua memória do evento já havia, provavelmente,
sido alterada várias vezes antes mesmo de entrar no tribunal. Como se ela revivesse
a história muitas vezes, em sua própria mente ou quando a contou pra outras pessoas, e a cada
vez introduziu erros, preenchendo lacunas com suposições razoáveis.
Não só isso, mas sabemos Bernice já estava cansada e estressada quando ela testemunhou o evento
e sabemos que nossas emoções podem influenciar tanto o que nos lembramos quanto o que esquecemos.
Como a memória é tanto uma reconstrução como 
uma reprodução de eventos passados, não podemos
nunca realmente ter certeza se uma memória é real apenas porque achamos que seja.
Elizabeth Loftus sabe disso. Ela é frequentemente chamada para testemunhar contra a precisão
de testemunhas oculares. Na verdade, de todos os prisioneiros dos EUA que foram libertados com base em
provas de DNA apresentadas pela Innocence Project,
um grupo jurídico sem fins lucrativos, 75 por cento deles

Russian: 
Подобные вмешательства или дезинформация также могут проявить себя как неправильное истолкование источника,
например когда мы забываем или неправильно помним источник воспоминания.
В случае Бэрнис, когда она увидела подозреваемого в суде, она думала, что узнала
его с ночи преступления, в то время как на самом деле он приготовил ей кофе раньше
в тот день. Но её память о событии наверняка уже
несколько раз была изменена еще до того, как она оказалась в зале суда. Она наверняка пережила
рассказ несколько раз, в собственнй голове и когда рассказывала об этом другим, и
каждый раз она включала новые ошибки, заполняя пробелы в памяти резонными догадками.
Не только это, мы также знаем что Бэрнис уже была усталой и взволнованной когда она увидела
событие, и мы знаем что наши эмоции могут повлиять и на то что мы запоминаем, и что мы забываем.
Потому что воспоминания это и реконструкция и репродукция прошлых событий, мы не можем
на самом деле быть уверенными, действительно ли воспоминание только потому, что кажется реальным.
Элизабет Лофтус знает об этом. Её часто звали чтобы давать показания касательно аккуратности
очевидцев. По факту, из всех заключенных в США, которых оправдали благодаря
Проэкту Невиновности и показаниям ДНК, 75% из них

Arabic: 
قد يظهر أيضًا في صورة خطأ في نسب المعلومة،
كما عندما ننسى مصدر ذكرى ما
أو نخطئ في تذكّره.
في حالة بيرنيس،
عندما رأت المشتبه به في المحكمة،
فكرت أنها تعرفه من ليلة الجريمة،
بينما الحقيقة أنه الشخص الذي قدم لها القهوة
في وقت سابق ذلك اليوم.
لكنّ ذاكرتها عن الحادث
تعدّلت على الأرجح عدة مرات
قبل حتى أن تصل إلى المحكمة.
فهي مثلًا استذكرت ما حدث
عدة مرات في عقلها،
أو روت ما حدث لبضعة أشخاص،
وفي كل مرة كانت تخطئ في أشياء جديدة
أثناء ملء الثغرات في ذاكرتها
بتخمينات معقولة.
وليس ذلك فحسب، بل نعرف أيضًا
أن بيرنيس كانت متعبة ومجهدة
عندما شهدت حادث السرقة،
ونعرف أن مشاعرنا قد تؤثر
على ما إن كنا نتذكر أو ننسى.
ولأن الذاكرة عبارة عن إعادة بناء
وإعادة إنتاج لأحداث ماضية،
لا يمكننا التأكد إن كانت ذكرى ما حقيقية
لأننا نشعر بأنها حقيقية.
وأليزابيث لوفتاس تعرف هذا،
فقد كانت تُستدعى كثيرًا
للشهادة ضد دقة شهود العيان.
وفي الحقيقة، من كل السجناء
الذين تمت تبرئتهم في الولايات المتحدة
بناءً على أدلة الحمض النووي
ضمن "مشروع البراءة"
وهي مجموعة محاماة غير ربحية،

Danish: 
Den slags forstyrrende eller misledende information
åbenbarer måske også sig selv som kildemisattribution,
som når vi glemmer eller fejlgenkalder
kilden til et minde.
I Bernice tilfælde troede hun, da hun så den mistænkte 
i retssalen, at hun genkendte
ham fra gerningsnatten, når virkeligheden var,
at han bare havde serveret kaffe for hende tidligere
den dag. Men hendes minde om 
begivenheden var formodentlig allerede
justeret adskillige gange, før hun overhovedet
ankom til retssalen. Som om hun genlevede
historien adskillige gange i hendes hovede eller
når hun fortalte andre mennesker om det, og hver
gang introducerede hun fejl til at udfylde
hullerne i minderne med kvalificerede gæt.
Ikke nok med det, vi ved at Bernice allerede var
træt og stresset da hun bevidnede
begivenheden, og vi ved, at vores følelser kan have 
indflydelse både på hvad vi husker, og hvad vi glemmer.
For minder er både en genopbygning og en
genproduktion af en passerede begivenheder, og vi kan aldrig
rigtig være sikre på, om et minde er  
 ægte, bare fordi det føles ægte.
Elizabeth Loftus ved dette. Hun bliver ofte
kaldet ind for at teste nøjagtheden 
af øjenvidner. Faktisk er det sådan at af alle USAs
fanger, som er blevet frikendt pga. 
DNA-beviser foretaget af 'Innocence Project',
en almennyttig, legal gruppe,  er 75 % af dem

Thai: 
การแทรกแซงหรือการชี้นำข้อมูลที่ผิดอาจทำให้เห็นถึงแหล่งความทรงจำที่ไม่ถูกต้อง
เช่นเมื่อคุณลืมหรือดึงข้อมูลจ่ากแหล่งความทรงจำที่ผิด
อย่างในกรณีของ Bernice เมื่อเธอเห็นผู้ต้องหาในชั้นศาล เธอคิดว่าเธอจำเขาได้จากคืนวันที่เกิดเหตุ
แต่ในความเป็นจริง เขาคือคนที่เสิร์ฟกาแฟให้เธอในเช้าวันนั้น
แต่ความทรงจำของเธอเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้อาจถูกบิดเบือนมาหลายครั้งแล้วก่อนที่เธอจะขึ้นศาล
เหมือนเวลาเธอเล่านิทานหลาย ๆ ครั้งในหัว
หรือเวลาที่เธอเล่านิทานให้คนอื่นฟัง ทุก ๆ ครั้ง เธอจะมีจุดที่เล่าผิด
เพราะเราจะเติมความคิดที่สมเหตุสมผลลงในส่วนที่่จำไม่ได้
ไม่ใช่แค่นั้น เรารู้อีกว่า Bernice เหนื่อยและเครียดมากในวันที่เห็นเหตุการณ์
และเรารู้ว่าอารมณ์สามารถส่งผลต่อสิ่งที่เราจำและสิ่งที่เราลืมได้
เพราะว่าความทรงจำ คือเหตุการณ์ในอดีตที่ถูกสร้างและผลิตใหม่อยู่เรื่อย ๆ
เราไม่สามารถแน่ใจได้ว่าความจำเราคือเรื่องจริงหรือแค่เพราะเรารู้สึกว่ามันจริง
Elizabeth Loftus รู้เรื่องนี้ดี เธอมักจะเช็คความถูกต้องของผู้เห็นเหตุการณ์
แท้จริงแล้ว นักโทษในอเมริกาทุกคนพ้นข้อกล่าวหาได้เพราะหลักฐานทาง DNA
ที่นำเสนอโดย Innocence Project ซึ่งเป็นองค์กรที่ไม่แสวงหาผลกำไร

English: 
This sort of interfering or misleading information
may also manifest itself as source misattribution,
like when we forget or misrecall the source
of a memory.
In the case of Bernice, when she saw the suspect
in the courtroom, she thought she recognized
him from the night of the crime, when in reality,
he’d just served her coffee earlier that
day.
But her memory of the event had probably already
been tweaked several times before she even
made it into the courtroom.
Like she re-lived the tale multiple times,
in her own mind or when she told other people
about it, and every time she introduced errors,
filling in memory gaps with reasonable guesses.
Not only that, but we know Bernice was already
tired and stressed when she witnessed the
event, and we know our emotions can influence
both what we remember and what we forget.
Because memory is both a reconstruction and
a reproduction of past events, we can’t
ever really be sure if a memory is real just
because it feels real.
Elizabeth Loftus knows this.
She’s frequently called in to testify against
the accuracy of eyewitnesses.
In fact, of all the U.S. prisoners who have
been exonerated based on DNA evidence presented

Vietnamese: 
Kiểu nhiễu này đôi khi cũng biểu hiện ở sự gán ghép
như khi ta quên hay không thể nhớ một nguồn trí nhớ nào đó
hay trong trường hợp của Bernice, khi cô nhìn thấy đối tượng tình nghi, cô nghĩ rằng cô nhận ra
anh ta từ đêm có vụ án, trong khi trên thực tế, anh ta vừa bán cà phê cho cô trước đó
Nhưng trí nhớ của cô có thể đã bị bóp méo vài lần
Như khi cô nhớ lại
câu chuyện nhiều lần, trong đầu hay khi kể lại cho người khác
và mỗi lần sai lệch đi một chút, lại lấp những lỗ hổng bằng những phỏng đoán nghe có lý
Chúng ta còn biết rằng Bernice đã mệt và căng thẳng khi chứng kiến
sự kiện đó, và ta biết rằng cảm xúc có thể ảnh hường sự quên và nhớ
Bởi vì trí nhớ là cách tái hiện lại sự kiện trong quá khứ
và ta không thể chắc rằng một ký ức là thật chỉ vì cảm thấy nó là thật
Elizabeth Loftus biết điều này, bà thường xuyên kêu gọi kiểm chứng
nhân chứng. Trên thực tế, trong số những tù nhân Mỹ bị được kiểm định
dựa vào ADN, thực hiên bởi Chương trình Vô tội, một tổ chức không lợi nhuận, 75%

Spanish: 
Este tipo de interferencia o malinterpretación de información puede manifestarse como atribuciones erróneas
como cuando olvidamos o recordamos mal la fuente de un recuerdo.
En el caso de Bernice, cuando ella vio al sospechoso en el cuarto, ella pensó haberlo reconocido
de la noche del crimen, cuando en realidad él solo le había servido café más temprano ese
día. Pero sus recuerdos de ese evento probablemente ya hubiesen
sido alterados varias veces incluso antes de que llegara a la sala. Como si reviviera
el cuento muchas veces en su propia cabeza o cuando le contó a otra gente sobre eso y cada
vez ella introdujo errores, llenando espacios en la memoria con suposiciones razonables.
No solo eso si no que sabemos que Bernice ya estaba cansada y estresada cuando presenció el
evento, y sabemos que nuestras emociones pueden influenciar en lo que recordamos como en lo que olvidamos.
Porque la memoria es tanto reconstrucción como reproducción de los eventos pasados, no podemos
estar seguros de si un recuerdo es real solo porque se siente real.
Elizabeth Loftus sabe esto. Ella es llamada frecuentemente para testificar en contra de la exactitud
de los testigos visuales. De hecho, de todos los prisioneros de EUA que que han sido exonerados basados en
evidencia de ADN presentada por el Proyecto Inocencia, un grupo legal sin fines de lucro, el 75% de ellos

Vietnamese: 
bị kết án sai bởi nhân chứng. Nghĩa là rất nhiều người
Bernice có ý tốt, cô là một người trung thực những tất cả các yếu tố
cảm xúc, kể lại và những ý kiến bên ngoài cùng với sự tối tăm của đêm đó
và nhìn nhanh, thời gian, hay cả Beyonce, dẫn đến nhầm lẫn
Qua nhận diện tội phạm, hóa ra trí nhớ con người
vô cùng mỏng manh, chúng ta là sản phẩm của câu chuyện chúng ta tự  kể
Nếu bạn chưa quên mất, ngày hôm nay bạn đã học vể cách trí nhớ được lưu trữ
trong một mạng lưới, được hỗ trợ bởi mồi và gợi ý, ảnh hưởng bởi bối cảnh và tâm trạng
Bạn cũng đã học về cách chúng ta quên, cách trí nhớ bị ảnh hưởng bởi nhiễu
và thông tin sai lệch, vì sao nhân chứng thường không đáng tin như ta nghĩ
Cảm ơn bạn đã xem video, đặc biệt là với những subscriber trên subbable, những người đã làm nên cả kênh này
Tìm hiểu thêm về cách giúp bài học được tiếp tục và
ưu đãi đặc biệt, truy cập subbable.com
Chương trình được viết bởi Kathleen Yale, biên tập bởi Blake de Pastino, và cố vẫn của chúng ta

Portuguese: 
foram condenados por testemunhas oculares equivocadas. O que é MUITA gente inocente.
Bernice tinha boas intenções, é claro, ela é uma senhora honesta, mas todos estes fatores - a emoção,
a releitura, as sugestões de fontes externas combinados com a escuridão
a velocidade, a passagem do tempo, talvez até mesmo a Beyoncé, acabaram levando a um erro
na identificação do ladrão.
Acontece que a memória humana é realmente muito
frágil. Somos todos, em grande parte, o produto das histórias que contamos a nós mesmos.
Se você ainda não tiver esquecido, hoje
você aprendeu sobre como nossas memórias são armazenadas
em teias de associação, ajudada por pistas de recuperação e priming, e influenciada pelo contexto
e humor. Você também aprendeu como esquecemos informações, como nossas memórias são sensíveis a interferências
e desinformação, e por que testemunhas oculares não são sempre tão confiáveis  quanto se poderia pensar.
Obrigado por assistir, especialmente a todos os
nossos assinantes via Subbable, que fazem todo esse
canal possível. Para saber como você pode manter
estas lições acontecendo e ganhar impressionantes
regalias, basta ir ao subbable.com.
Este episódio foi escrito por Kathleen Yale,
editada por Blake de Pastino, e nosso consultor

Spanish: 
fueron condenados por testigos visuales equivocados. Eso es un montón de gente inocente.
Bernice pretendía hacer el bien, ella es una chica honesta, pero todos estos factores - la emoción,
la re-narración, las sugerencias de terceros - combinados con la oscuridad, el
vistazo rápido, el paso del tiempo, quizás incluso hasta Beyonce la terminaron llevando a un error
en la identificación del ladrón. Resulta que la memoria humana es una cosa muy
frágil. Todos nosotros somos en gran parte el producto de las historias que nos contamos a nosotros mismos.
Si todavía no te olvidaste, hoy aprendiste sobre como nuestros recuerdos están almacenados
en redes de asociación, ayudados por pistas de recuperación y el efecto de facilitación e influenciados por el contexto
y el estado de ánimo. También aprendiste como olvidamos información, como nuestras memorias son susceptibles a interferencia
y desinformación y por qué los testigos visuales no son tan fiables como piensas.
Gracias por ver, especialmente a todos nuestros suscriptores que hacen
este canal posible. Para aprender como puedes seguir viendo estas lecciones y también ganas increíbles
beneficios, ve a subbable.com
Este episodio fue escrito pot Kathleen Yale, editado por Blake de Pastino y nuestro consultante

Thai: 
75 เปอร์เซ็นต์ของนักโทษถูกตัดสินว่ากระทำผิดโดยการเข้าใจผิดของพยาน ซึ่งเป็นจำนวนคนบริสุทธิ์ที่มากทีเดียว
แน่นอนว่า Bernice มีเจตนาดี เธอเป็นคนที่สัตย์ซื่อพอ
แต่ปัจจัยเหล่านี้ อย่างอารมณ์ การพูดย้ำ การชี้นำจากภายนอก ผสมกับความมืด
การเห็นเพียงแวบเดียว ระยะเวลาที่ผ่านไป หรือแม้กระทั่งนักร้อง Beyonce
ทำให้นำไปสู่การระบุรูปพรรณสัณฐานของโจรที่ผิด
แสดงให้เห็นว่าความทรงจำของมนุษย์เป็นสิ่งที่เปราะบาง
เราเป็นเหมือนกับผลิตผลขนาดใหญ่จากเรื่องราวที่เราบอกตัวเอง
ถ้าคุณไม่ได้ลิมไปแล้ว วันนี้คุณได้เรียนรู้ว่าความจำถูกจัดเก็บเป็นเครือข่ายของความเชื่อมโยง
ซึ่งจะช่วยเรียกคืนได้ด้วยตัวชี้นำ การปูพื้นความทรงจำ และได้รับอิทธิพลจากบริบทและอารมณ์
คุณได้เรียนรู้ว่าเราลืมได้อย่างไร และความจำเราอ่อนไหวได้ง่ายจากการถูกแทรกแซงและการชี้นำข้อมูลที่ผิด
และทำไมพยานถึงไม่สามารถเชื่อถือได้อย่างที่คุณคิด
ขอบคุณสำหรับการรับชม โดยเฉพาะสมาชิก Subbable ของเราที่ทำให้ช่องนี้เกิดขึ้นได้
ถ้าอยากติดตามบทเรียนใหม่ ๆ พร้อมรับสิทธิพิเศษมากมาย
ไปที่ subbable.com/crashcourse
ตอนนี้เขียนบทโดย Kathleen Yale 
แก้ไขโดย Blake de Pastino

Russian: 
были обвинены из-за запутавшихся очевидцев. Это очень много невиновных людей.
Бэрнис не хотела причинить зла, она честная женщина, но все эти факторы - эмоции,
пересказывание, вмешание дугих источников - в дополнении к темноте,
быстрому взгляду, прохождение времени, может даже Бейонсе, привели к тому, что она обозналась
когда опознавала вора. Оказывается, что человеческая память это на самом деле
очень хрупкая вещь. Мы являемся результатом историй, которые себе рассказываем.
Если вы еще не забыли, то сегодня вы узнали о том, как наши воспоминания сохраняются
в сети ассоциаций, с помощью поисковых сигналов и заливания, и под влиянием контекста и
настроения. Вы также узнали как мы забываем информацию, как наши воспоминания гнутся под вмешанием
и дезинформацией, и почему очевидцам не всегда можно дверять.
Спасибо за просмотр, особенно всем нашим подписчикам Subbable, которые помогают этому
каналу существовать. Чтобы узнать, как вы моете помочь этим урокам выпускать, получая крутые
награды, навестите subbable.com/crashcourse
Эта серия была написана Кэтлин Йейл,
редактирована Блейком де Пастино, и нашим консультантом

Danish: 
blevet dømt at fejltagende øjenvidner. Det
er en hel del uskyldige mennesker!
Bernice mente det selvfølgelig godt, hun er en ærlig
kvinde, men alle disse faktorer--følelserne,
genfortællingen, foreslagene om udenforstående 
kilder-- kombineret med mørket, det
hurtige glimt, tiden, der passerede, måske
endda Beyonce, ledte i sidste ende til en fejl
i tyvens identifikation.
Så faktisk er menneskers minder en ret
skrøbelig ting. Vi er alle sammen stort set et produkt
af de historier, vi fortæller os selv.
Hvis du ikke allerede har glemt det, lærte du i
dagens lektion om, hvordan vores minder bliver gemt 
i spind af associationer, hjulpet af genhentingsreferencer 
og priming, og indflydt af kontekster og
humør. Du lærte også hvordan vi glemmer information,
hvordan vores minder er modtagelige for indblanding
og fejlinformation, og hvorfor øjenvidner ofte
ikke er så pålidelige, som du måske tror.
Tak fordi du så med, især til alle vores
 Subbable abbonnenter, som gør hele denne 
kanal mulig. Hvis du vil finde ud af hvordan du kan
få disse lektion til at blive ved at komme, mens du tjener
awesome fordele så gå til subbable.com.
Denne episode er skrevet af Kathleen Yale,
redigeret af Blake de Pastino, og vores konsulent er

English: 
by Innocence Project, a non-profit legal group,
75 percent of them were convicted by mistaken
eyewitnesses.
That is a lot of innocent people.
Bernice meant well of course, she’s an honest
enough lady, but all these factors--the emotion,
the retelling, the suggestions of outside
sources-- combined with the darkness, the
quick glimpse, the passing of time, maybe
even the Beyonce, ended up leading to a mistake
in the thief’s identification.
Turns out the human memory is actually a very
fragile thing.
We’re all largely the product of the stories
that we tell ourselves.
If you haven’t forgotten already, today
you learned about how our memories are stored
in webs of association, aided by retrieval
cues and priming, and influenced by context
and mood.
You also learned how we forget information,
how our memories are susceptible to interference
and misinformation, and why eyewitnesses are
often not as reliable as you might think.
Thanks for watching, especially to all of
our Subbable subscribers, who make this whole
channel possible.
To learn how you can keep these lessons coming
while earning awesome perks, just go to subbable.com.
This episode was written by Kathleen Yale,
edited by Blake de Pastino, and our consultant

Arabic: 
كان خمسة وسبعون بالمئة منهم
قد أدينوا بسبب شهادات شهود عيان مخطئين.
هذا عدد كبير من الأبرياء.
نوايا بيرنيس كانت حسنة بالطبع،
إنها امرأة نزيهة،
لكن كل تلك العوامل والعواطف وإعادة السرد
وتلميحات المصادر الخارجية،
مجتمعة بالظلمة واللمحة السريعة ومرور الوقت،
وربما حتى بيونسي،
كلها أمور أفضت إلى خطأ في التعرف على اللص.
اتضح أن الذاكرة البشرية هشة جدًا.
كلنا إلى حد كبير،
نتاج القصص التي نرويها لأنفسنا.
إن لم تكونوا نسيتم بعد،
تعلمتم اليوم عن كيفية تخزين ذكرياتنا
في شبكات من الروابط،
وكيف تساعدها مفاتيح الاسترجاع والتهيئة،
ويؤثر عليها السياق والمزاج.
وتعلمتم أيضًا كيف ننسى المعلومات،
وكيف أن ذكرياتنا عرضة للتدخل
والمعلومات المضللة،
وعرفتم لمَ شهود العيان
ليسوا غالبًا مصدرًا موثوقًا بالقدر الذي نظنه.
شكرًا لمشاهدتكم هذا،
خاصة للمشتركين معنا من Subbable
الذين يجعلون هذه القناة متاحة.
لمعرفة كيفية إبقاء هذه الدروس مستمرة
والحصول على مزايا رائعة،
زورونا على: Subbable.com.
كتبت هذه الحلقة كاثرين ييل
وحررها بليك دي باستينو،

Vietnamese: 
là Tiến sĩ Ranjit Bhagwat. Đạo diễn và biên tập là Nicholas Jenkins, giám sát kịch bản
là Michael Aranda, kiêm phụ trách âm thang. Phụ trách hình ảnh là nhóm Thought Cafe
 

English: 
is Dr. Ranjit Bhagwat.
Our director and editor is Nicholas Jenkins,
the script supervisor is Michael Aranda, who’s
also our sound designer, and the graphics
team is Thought Café.

Spanish: 
es Dr. Ranjit Bhagwat. Nuestro director y editor es Nicholas Jenkins, el supervisor de guión
es Michael Aranda que también es nuestro diseñador de sonido y el equipo gráfico es Thought
Café.

Thai: 
และที่ปรึกษาของเรา Dr. Ranjit Bhagwat 
 ผู้กำกับและบรรณาธิการ Nicholas Jenkins
ส่วนผู้ควบคุมสคริปต์และออกแบบเสียง Michael Aranda
 และออกแบบกราฟิคโดย Thought Cafe

Danish: 
 Dr. Ranjit Bhagwat. Vores instruktør og redaktør
er Nicholas Jenkins, manuskriptets vejleder
er Michael Aranda, som også er lyddesigner
og det grafiske team er Thought
Café.

Russian: 
был Др. Ранжит Бхагават. Наш директор и редактор - 
Николас Дженкинс, заведующий текстом
Майкл Аранда, кто также является нашим звукорежиссером
и наша заведующая графикой команда
Thought Café.

Arabic: 
ومستشارنا هو دكتور رانجيت باغوات.
المخرج والمحرر هو نيكولاس جينكنز.
مشرف النص هو مايكل أراندا
وهو أيضًا مصمم الصوت.
وفريق الرسومات هو Thought Café.

Portuguese: 
é Dr. Ranjit Bhagwat. Nosso diretor e editor
é Nicholas Jenkins, o supervisor de roteiro
é Michael Aranda, que também é o nosso designer de
som, e a equipe de gráficos é a Thought
Café.
