Kültürel programlanma tarafından kafeslendiğimizi düşünüyorum.
Bu durum hayatlarımızdaki en güçlü hapsolma faktörü.
Eğer kendimizi rüyalarımızı hatırlamak için eğitebilirsek, 
psikedeliklerin modası geçmiş olur.
Eğer kendimizi gece gündüz deneyimlediğimiz
sıradan bilinç durumunu farketmek için eğitebilirsek,
kültür bir kitlesel halüsinasyondur.
Ve bu kitlesel halüsinasyonunun dışına çıktığınızda,
bunun neye mal olduğunu görürsünüz.
Dil burada kısmen de olsa anahtardır.
Tarif edemediğimiz bir realiteye giremeyiz.
Eğer bir dünyayı tanımlayamıyorsak orada olamayız ve
Dilin en çağdaş olduğu yerlerde olmak çok ilginç ve daha da ilginci
1960'ların mirasının, dil evrimine dair bir miras olmasıdır.
Ego Trip, Vibe, Bummer gibi konseptler...
Bu kavramlara karşı duruyoruz ancak,
daha önceleri bu şeyleri tanımlamak için kelimelerimiz yoktu
Kelime bir kez oluştuğunda
Bu kelime dünyadaki sisin içine bir taş atmış gibi olur.
Biz kurumların dili oluşturmasına izin verdiğimiz sürece,
Tüketim toplumunun hayal yoksunu, küçük dünyasına ve kurumların
bizim için hazırladığı ucuz değerlere hapsolmaya devam edeceğiz.
Ben psikedelikleri farklı bir şekilde ele alıyorum,
hayalgücü için katalizör gibiler.
Daha önce hiç söylenmemiş olanı söylemek, 
daha önce görülmemiş olanı görmek,
Daha önce hiç yapılmamış biçimlerde, resim yapmak, 
dans etmek, şarkı söylemek ve hareket etmek için katalizör...
Yaratıcılığın ve dilin sınırlarını genişletmek...
Gerçekten önemli olan şey ve ben onu
Doğrudan deneyimin verdiği his olarak adlandırıyorum.
Bu süslü kelime basitçe:
"Kültürümüzü tüketmeyi bırakmalıyız. Kültürü kendimiz yaratmalıyız." Anlamına geliyor.
Televizyon izleme, dergi okuma, hatta radyo bile dinleme.
Kendi gösterini yarat.
Uzay ve zamanın bağlantı noktası, şuan olduğun yer.
Ve bu yer evrenin en dolaysız / şimdiye ait bölgesi.
ve sen, Michael Jackson ya da Bill Clinton ya da
başka biri için endişeleniyorsan
sahip olduğun bütün gücü "ikon" lara veriyorsun demektir.
Elektronik medya tarafından sürekli kılınmış ikonlar...
X gibi giyinmek ya da Y gibi dudaklara sahip olmak
ya da başka birşey...
Bu boku yemiş bir beyinin düşünme şekli
Bunların hepsi kültürel yanıltmadır.
Gerçek olan sensin! Arkadaşların,
ilişkilerin, yükselişlerin, orgazmların, umutların, planların, korkuların...
Bize oldukça bilindik ve önemsiz olduğumuz söylendi. 
Yaşadığımız çevreye ait olduğumuz.
Bir diploma al, bir iş bul, onu yap, bunu yap,
Ve sonunda bir oyuncu oldun. Bu oyunu oynamak bile istemiyorsun!
Zihnini geri istiyorsun...
Kendini, seni yarı pişmiş bir moron haline getiren
kültür mühendislerinin elinden kurtarmak...
Tükettiğimiz tüm bu çöpler, 
ölmek üzere olan bir dünyanın kemiklerinden yapılıyor.
Bunlar nerede yaşanıyor?
Evet burada.
Çeviren 
Aşıklar :)
