ἐνταῦθα ὁ δεσπότης μου ἄρχει…
ἀπόλοιο, γόης!
τρεῖς δακτύλιοι τοῖς βασιλεῦσι τοῖς νιμφαγενέσιν ἐν ὑπαίθρῳ…
ἑπτὰ τοῖς νάνοις ἄναξιν ἐν τοῖς λιθίνοις μεγάροις…
ἐννέα… τοῖς θνητοῖς ἀνθρώποις οἷς εἵμαρται θανεῖν.
οὐ δύνασαι μάχεσθαι τῇ σκιᾷ.
ἔτι καὶ νῦν φθίνεις.
ἕν φῶς…
…μόνον ἐν τῷ σκότῳ.
μόνη οὐκ εἰμί.
ἆρα δέῃ ἐπικουρίας, δέσποινα;
ὠφέλετε μεῖναι τεθνηκότες.
ἐπάνελθε!
πάρεστιν!
ναί...
ὁ σκότος ἐπανελήλυθεν.
Γάνδαλφ!
Γάνδαλφ, ἀνάβηθι!
ἀσθενής ἐστιν.
οὐ δύναται μεῖναι ἐνταῦθα… μαραίνει αὐτόν!
ἴθι, διὰ τάχους!
ἕπου μετ᾽ ἐμοῦ, δέσποινα.
ἔλαυνε!
ἦρκται...
αἱ Ἀνατολαὶ πεσοῦνται
ἡ οὖν τῆς Ἄγγμαρ Ἀρχὴ ἰσχύσει.
ὁ τῶν νυμφαγενῶν χρόνος ἔχει τέλος.
ὁ τῶν Ὄρκ αἰὼν ἐλήλυθεν.
οὐκ ἔχεις οὐδεμίαν δύναμιν ἐνταῦθα…
ὑπηρέτα τοῦ Μόργοθ!
σὺ εἶ ἀνώνυμος…
ἀπρόσωπος…
ἄμορφος
ἐπάνελθε εἰς τὸ κενόν…
κεῖθεν ὅθεν περ προῆλθες!
