
English: 
[MUSIC PLAYING]
As we've seen before
on "Space Time,"
gravity affects the motion
of all objects identically.
So if gravity from
the Moon and the Sun
is really responsible for
tides in the ocean and water
is water, then why don't
we see tides in lakes?
Guess what?
Whatever you believe about
why ocean tides exist
is probably wrong, even
at the most basic level.
In fact, every YouTube video
I've ever seen about tides,
including ones made
by smart people,
explains the tides incorrectly.
Typically, they show
this diagram, along
with an explanation that
goes something like this.
The moon's gravity is
stronger at Point A
and weaker at Point B than
it is at Earth's center.
The net effect of
this differential
of the Moon's gravity
across the Earth
is to stretch the
oceans out like taffy,
ergo why the oceans bulge
out at opposite points
along the Earth/Moon line.
Now, that explanation
sounds plausible
and a lot of well known
scientists give it,
but as we'll see,
it's not correct.
Don't get me wrong.

Danish: 
[MUSIK]
Som vi tidligere har set på "Space Time,"
påvirker tyngdekraften alle objekter ens.
Så hvis tyngdekraften fra
månen og solen
er ansvarlig for
tidevand i havene, og vand
er vand, hvorfor ser vi så ikke tidevand i søer?
 
Gæt engang!
Alt du tror om,
hvorfor tidevand findes,
er formentlig forkert, selv
på det mest grundlæggende niveau.
Faktisk tager hver eneste YouTube-video, jeg nogensinde har set om tidevand,
herunder nogle lavet 
af kloge personer,
fejl, hvad angår tidevand.
Typisk viser de
denne figur
med en forklaring, der
går noget a la:
Månens tyngdekraft er
stærkere ved punkt A
og svagere ved punkt B, end
den er i Jordens centrum.
Nettoeffekten af
denne forskel
af Månens tyngdekraft
på hele Jorden
er, at den strækker
havene ud som karamel,
og derfor buler havene ud på modsidige punkter
langs Jord-Måne-linjen.
Forklaringen lyder plausibel,
og en masse velkendte forskere har brugt den,
men som vi skal se, er den ikke korrekt.
Misforstå mig ikke.

Portuguese: 
[MÚSICA]
Como já vimos anteriormente
em "Space Time",
a gravidade afeta o movimento de
todos os objetos de forma idêntica.
Portanto, se a gravidade
da Lua e do Sol
é mesmo responsável pelas
marés, e se água é água,
então por que não vemos
marés em lagos?
Quer saber?
Tudo o que você acreditava saber
sobre o porquê de existirem marés
está provavelmente errado,
mesmo no nível mais básico.
Na verdade, todos os vídeos do
YouTube sobre marés que já vi,
incluindo alguns feitos por
pessoas inteligentes,
explicam as marés de
forma incorreta.
Tipicamente eles mostram este diagrama, junto
com uma explicação
mais ou menos assim:
A gravidade da Lua é
mais forte no Ponto A
e mais fraca no Ponto B
do que no centro da Terra.
O efeito combinado resultante
deste diferencial
da gravidade da Lua
através da Terra
é "espichar" os oceanos,
como uma massa plástica,
explicando assim por que os oceanos
formam saliências em pontos opostos
ao longo da linha Terra/Lua.
Bem, esta explicação
soa plausível
e muitos cientistas
famosos a utilizam,
mas, como veremos,
ela não é correta.
Não me entenda mal.

Polish: 
Jak widzieliśmy wcześniej w "Space Time",
grawitacja wpływa identycznie
na ruch wszystkich obiektów.
Jeśli więc grawitacja Księżyca i Słońca
jest naprawdę odpowiedzialna za pływy w oceanie,
a woda jest wodą,
dlaczego nie widzimy pływów w jeziorach?
Zgadnijcie co?
Niezależnie od tego co myślisz o powstawaniu pływów,
prawdopodobnie mylisz się co do tego
już na podstawowym poziomie.
Tak naprawdę, wszystkie filmy o pływach jakie widziałem na YouTube,
włączając te zrobione przez mądrych ludzi,
tłumaczą powstawanie pływów nieprawidłowo.
Zazwyczaj pokazują ten schemat,
razem z wyjaśnieniem które brzmi mniej więcej tak:
Grawitacja Księżyca jest silniejsza w punkcie A
i słabsza w punkcie B niż w środku Ziemi.
Efekt netto tej różnicy
pomiędzy grawitacją Księżyca i Ziemi
ma rozciągać oceany jak cukierki ciągutki,
stąd oceany wybrzuszają się po przeciwnych punktach
na linii Ziemia - Księżyc.
To wytłumaczenie brzmi prawdopodobnie
i podaje je wielu znanych naukowców,
ale jak się przekonamy, jest nieprawidłowe.
Nie zrozumcie mnie źle.

Indonesian: 
Musik
Seperti yang kita lihat sebelumnya dalam "Ruang Waktu"
Gravitasi mempengaruhi pergerakan semua objek dengan cara yang sama
Jadi jika gravitasi dari bulan dan matahari
Sangat bertanggung jawab untuk pasang surut di samudra dan air
Dan air adalah air, mengapa kita tidak melihat pasang surut di danau?
 
Coba tebak?
Apapun yang kamu percayai tentang mengapa pasang surut itu ada
mungkin saja salah, meskipun dalam level yang paling dasar
Faktanya, semua video youtube yang pernah saya tonton membahas pasang surut
Termasuk yang di buat oleh orang orang pintar
Menjelaskan pasang surut dengan tidak benar
Biasanya, mereka menunjukkan diagram bersama
Dengan sebuah penjelasan seperti ini
Gravitasi bulan lebih kuat di poin A
Dan lebih lemah di poin B diukur dari pusat bumi
Efek bersihnya dari perbedaan
Gravitasi bulan terhadap bumi
Adalah menarik samudra seperti adonan permen
Juga mengapa tonjolan nampak pada titik yang berlawanan
Terhadap garis bulan dan bumi
Sekarang, penjelasan itu nampak masuk akal
Dan banyak saintis terkenal menjelaskannya seperti itu
Tetapi seperti yang akan kita lihat, itu tidak benar
Jangan salah sangka dulu

English: 
The facts are correct.
There really is a
gravity differential
from the Moon at points A and B.
And at least in this simplified
model, there would be two
tidal bulges at opposite ends
of the Earth/Moon line.
Plus, if Earth could rotate
underneath those bulges
with no friction between
the ocean and Earth's crust,
then at a given
location on the globe,
you would experience
two high tides per day
as you pass through each bulge
and two low tides per day
as you pass through the spots
at 90 degrees to the bulge.
All of that is true.
What's wrong is the
explanation for the bulges.
They aren't actually
being lifted or stretched
by that gravitational
differential.
Something much more
subtle is happening
that even many professional
astronomers and physicists
misunderstand-- including
me, for many years.
So don't feel bad.
Tides are tricky.
But today, we're going to
set the record straight
and, in the process, understand
how it could be that the ocean
has tides, but lakes, bathtubs,
and cups of coffee don't.
So right up front, I want
to make some assumptions
to simplify the analysis
and to remove unimportant
factors from the picture.
That way, we can better
isolate qualitatively what's

Polish: 
Fakty się zgadzają.
Naprawdę istnieje różnica w grawitacji Księżyca
w punktach A i B.
W tym uproszczonym modelu
byłyby dwa wybrzuszenia po przeciwnych stronach
na linii Ziemia - Księżyc.
Dodatkowo, jeśli Ziemia mogłaby 
obracać się pod tymi wybrzuszeniami
bez tarcia pomiędzy oceanem a skorupą ziemską,
wtedy w danym punkcie na kuli ziemskiej
doświadczalibyśmy dwóch przypływów dziennie
przechodząc przez wybrzuszenie,
oraz dwóch odpływów
przechodząc przez punkty pod kątem 
90 stopni do wybrzuszenia.
Wszystko to prawda.
Nie zgadza się tylko wyjaśnienie wybrzuszeń.
Tak właściwie, nie są podnoszone ani rozciągane
przez tę różnicę w grawitacji.
Dzieje się coś bardziej subtelnego,
co nawet zawodowi astronomowie i fizycy
rozumieją źle,
wliczając w to mnie przez wiele lat.
Więc nie czujcie się z tym źle.
Pływy są podchwytliwe.
Ale dzisiaj wyjaśnimy tę sprawę
i zrozumiemy, dlaczego oceany mają pływy,
a jeziora, wanny i kubki kawy - nie.
Chcę z góry przyjąć pewne założenia
by uprościć analizę i usunąć niepotrzebne czynniki
z obrazu.
W ten sposób lepiej wyizolujemy

Indonesian: 
Fakta-faktanya memang benar
Memang ada sebuah perbedaan gravitasi
Dari bulan di poin A dan B. Dan setidaknya dalam model yang disederhanakan ini
akan ada dua tonjolan pasang surut di kedua titik yang berlawanan
Di anatara garis bumi bulan
Plus, jika bumi bisa berotasi di bawah tonjolan tersebut
Tanpa ada gesekan antara kedua samudra dan kerak bumi
Lalu di lokasi tertentu di bumi
Kau akan mengalami dua pasang surut besar dalam sehari
saat kau melewati setiap tonjolan dan dua pasang surut per hari
Ketika kau melewati titik di 90 derajat terhadap tonjolan itu
Semua itu benar
Apa yang salah adalah penjelasan tentang tonjolannya
Tonjolan itu sebenarnya tidak terangkat atau tertarik
Oleh perbedaan gravitasi itu
Sesuatu yang lebih halus sedang terjadi
Bahkan banyak astronom profesional dan fisikawan
Salah paham termasuk aku, selama bertahun-tahun
Jadi jangan risau
Pasang surut memang rumit
Tapi hari ini, kami akan meluruskan kesalahpahaman itu
Dan dalam proses, memahami bagaimana samudra
Mengalami pasang surut tetapi danau dan secangkir kopi tidak
Jadi mulai sekarang, aku ingin membuat beberapa asumsi
untuk menyederhanakan analisis dan menghapus hal-hal yang tidak penting
dari video ini
Dengan cara itu. kita bisa memisahkan secara kualitatif apa yang

Danish: 
Kendsgerningerne er korrekte.
Der er virkelig en
forskel i tyngdekraften
fra Månen ved punkt A og B.
Og i hvert fald i denne forenklede
model ville der være to
tidevandsbuler på hver side
af Jord-Måne-linjen.
Hvis Jorden kunne rotere under disse buler
uden friktion mellem havet og Jordens skorpe,
ville man på et givent sted på kloden,
kunne opleve to højvande om dagen,
når man passerer igennem hver bule,
og to lavvande om dagen,
når man passerer gennem områderne
90 grader fra hver bule.
Alt dette er sandt.
Hvad der er galt, er forklaringen på de buler.
De bliver hverken løftet eller strukket
af en tyngdeforskel.
Der sker noget meget mere underfundigt,
som selv mange professionelle astronomer og fysikere
misforstår -- herunder mig selv i mange år.
Så du skal ikke have det dårligt.
Tidevand er indviklet.
Men i dag sætter vi tingene på plads,
og samtidig forklare hvorfor havet
har tidevand, mens søer, badekar
og kaffekopper ikke har.
Til at begynde med vil jeg gerne foretage nogle antagelser
for at forenkle analysen
og fjerne uvæsentlige
faktorer fra billedet.
På den måde kan vi bedre
kvalitativt isolere, hvad der

Portuguese: 
Os fatos estão corretos.
Existe, realmente, um
diferencial de gravidade
da Lua nos pontos A e B.
E, ao menos neste modelo
simplificado, haveria duas protuberâncias
de maré em extremos opostos
da linha Terra/Lua.
Ademais, se a Terra pudesse girar
abaixo destas protuberâncias
sem atrito entre o oceano
e a crosta da Terra,
então em um local
qualquer no globo
você veria duas
marés altas por dia
ao passar pelas protuberâncias,
e duas marés baixas por dia
ao passar pelos pontos a
90 graus das protuberâncias.
Tudo isso é verdade.
O que está errado é a explcação
para as protuberâncias.
Elas não são realmente
levantadas ou esticadas
por aquele diferencial
gravitacional.
Algo muito mais sutil
está acontecendo,
que mesmo muitos astrônomos
e físicos profissionais
compreendem mal 
-- eu incluído por muitos anos.
Portanto, não fique chateado.
Marés são complicadas.
Mas hoje vamos pôr as
coisas em seus lugares
e, no processo, entender como
é possível que o oceano
tenha marés, mas que lagos, banheiras
e xícaras de café não tenham.
Mas antes de mais nada vamos
assumir algumas hipóteses
para simplificar a análise e remover
fatores não importantes do quadro.
Desta forma poderemos isolar melhor
qualitativamente o que está

English: 
really causing the tides.
Here we go.
Assumption one-- we're going
to use Newtonian gravity.
It's not that Einstein
can't explain tides.
He can.
But curved spacetime
will only add complexity
without actually
making things clearer.
Assumption two--
let's ignore the Sun.
For simplicity, we'll focus only
on the influence of the Moon.
The Sun's effects are going
to work analogously, anyway.
Assumption three-- we're
going to pretend the Earth
is uniformly covered
with one humongous ocean
and no continents.
And finally,
assumption four-- we're
going to pretend that we can
switch Earth's gravity on
and off whenever we want to.
You got it?
OK.
Let's take a closer look at
the Moon's gravity differential
and how it manifests
itself from the perspective
of a frame of reference
attached to Earth's center.
Forget about the
oceans for a minute
and just imagine two
small blocks, A and B,
at opposite ends of the Earth's
surface along the Earth/Moon
line.
Turn off Earth's gravity.
What happens to the blocks?
Well, relative to a frame
out in the ambient space,
Block A accelerates
toward the Moon more
than Earth's center
and Earth's center
accelerates toward the
Moon more than Block

Indonesian: 
benar-benar menyebabkan pasang surut
Ini dia
Asumsi nomor satu- kita akan menggunakan gaya gravitasi newtonian
Itu bukan karena einsten tidak bisa menjelaskan pasang surut
Dia bisa
Tapi lengkungan ruang waktu hanya akan menambahkan kesulitan
Tanpa benar-benar membuat hal ini menjadi lebih jelas
Asumsi nomor dua- mari kita acuhkan matahari
Untuk kemudahan, kita hanya fokus pada pengaruh dari bulan
Efek matahari akan bekerja secara analogis biar bagaimanapun juga
Asumsi nomor tiga-kita akan mengaggap bumi
Secara seragam diselimuti oleh satu samudra yang besar
Tanpa benua
Dan akhirnya asumsi nomor empat-kita akan
Menganggap bahwa kita bisa menyalakan efek gravitasi
dan mematikannya kapanpun kita mau
Kalian paham?
Oke
Mari kita melihat lebih dekat perbedaan gravitasi
Dan bagaimana ia memanifes dirinya sendiri dari persepektifnya
dalam kerangka acuan ia tertarik ke pusat bumi
Lupakan tentang samudra sebentar
Dan bayangkan dua sisi kecil, A dan B
Di kedua sisi bumi di garis bumi bulan
 
Matikan gravitasi bumi
Apa yang terjadi kepada dua sisi tersebut?
Well, relatif terhadap frame luar lingkung ruang
Sisi A mengalami percepatan ke arah bulan lebih
Dari pusat bumi dan pusat bumi
mengalami percepatan ke arah bulan lebih dari pada sisi B

Portuguese: 
realmente causando as marés.
Vamos lá.
Primeira hipótese assumida:
Vamos usar a gravidade Newtoniana.
Não é que Einstein
não explique as marés.
Ele explica.
Mas um espaço-tempo curvo
vai só adicionar complexidade
sem realmente ajudar a
esclarecer as coisas.
Segunda hipótese assumida:
Vamos ignorar o Sol.
Por simplicidade, focaremos somente
na influência da Lua.
De qualquer jeito, os efeitos do Sol
vão funcionar de forma análoga.
Terceira hipótese assumida:
Vamos fingir que a Terra
é uniformemente coberta
por um imenso oceano,
sem continentes.
E finalmente, a quarta hipótese assumida:
Vamos fingir que podemos
desligar e ligar a gravidade da Terra
quando quisermos.
Tudo bem?
OK.
Vamos olhar de perto o
diferencial gravitacional da Lua
e como ele se manifesta
da perspectiva
de um sistema de referência
ligado ao centro da Terra.
Esqueça os oceanos
por um minuto
e apenas imagine dois
pequenos blocos, A e B,
em extremos opostos da superfície
da Terra
ao longo da linha Terra/Lua.
Desligue a gravidade da Terra
O que acontece com os blocos?
Bem, em relação a uma referência
situada no espaço,
o Bloco A acelera em
direção à Lua mais
do que o centro da Terra;
e o centro da Terra
acelera em direção à Lua
mais do que o Bloco B.

Danish: 
rent faktisk forårsager tidevand.
Så går vi i gang.
Antagelse ét -- vi bruger newtonsk tyngdekraft.
Det er ikke, fordi Einstein
ikke kan forklare tidevandet.
Det kan han.
Men buet rumtid vil kun øge kompleksiteten
uden egentlig at tydeliggøre tingene.
Antagelse to--
lad os ignorere Solen.
For overskuelighedens skyld vil vi kun fokusere på ​​Månens indflydelse.
Solens effekt er alligevel analog.
Antagelse tre -- vi lader som om, at Jorden er
ensartet dækket af ét enormt hav
uden kontinenter.
Og endelig, antagelse fire--
vi lader som om, at vi kan
slå Jordens tyngdekraft til
og fra, når vi vil.
Er I med?
Okay.
Lad kigge nærmere på forskellen i Månens tyngdekraft,
og hvordan det manifesteres i
en referenceramme knyttet til Jordens centrum.
Glem lige havene et øjeblik
og forestil jer to små kasser, A og B,
på hver sin side af Jordens overflade langs
Jord-Måne-linjen.
Sluk for Jordens tyngdekraft.
Hvad sker der med kasserne?
I forhold til en referenceramme i det omgivende rum,
accelererer kasse A mod Månen mere
end Jordens centrum, og Jordens centrum
accelererer mod Månen mere end kasse B.

Polish: 
przyczynę powstawania pływów.
Lecimy.
Założenie pierwsze - użyjemy grawitacji Newtonowskiej.
Nie żeby Einstein nie potrafił wyjaśnić pływów.
Potrafi.
Ale zakrzywiona czasoprzestrzeń
tylko skomplikuje sprawę
bez faktycznego wyjaśnienia zjawiska.
Założenie drugie - zignorujmy Słońce.
Dla uproszczenia, skupimy się tylko
na wpływie Księżyca.
Tak czy inaczej, wpływ Słońca
będzie można wyjaśnić analogicznie.
Założenie trzecie - będziemy udawać że Ziemia
jest jednorodnie pokryta przez jeden wielki ocean
i nie ma kontynentów.
I wreszcie, założenie czwarte -
udajmy, że możemy włączać
 i wyłączać grawitację Ziemi
kiedy tylko chcemy.
Łapiecie?
Ok.
Przyjrzyjmy się różnicy grawitacji Księżyca
i jak ona się objawia z perspektywy
układu odniesienia w środku Ziemi.
Zapomnijmy na chwilę o oceanach
i wyobraźmy sobie dwa małe bloczki A i B,
po przeciwnych stronach powierzchni
na linii Ziemia - Księżyc.
Wyłączny grawitację Ziemi.
Co dzieje się z bloczkami?
W odniesieniu do układu w przestrzeni,
bloczek A przyspiesza do Księżyca bardziej,
niż środek Ziemi, a środek Ziemi przyspiesza
do Księżyca bardziej, niż bloczek B.

Portuguese: 
Portanto, da perspectiva da
referência na Terra, ambos os blocos
se separarão da superfície como
se afetados por uma força
invisível direcionada para fora.
Esta estranha força
invisível para fora
é chamada de força de maré.
E na física Newtoniana
ela é falsa.
Ela é um artefato do sistema
de referência ligado à Terra.
Lembre-se de que a Terra em si
está acelerando em direção à Lua,
portanto, de acordo com Newton,
a referência ligada à Terra é não-inercial.
Bem, se você precisar de relembrar
sobre referências não-inerciais,
você pode checar nosso vídeo
anterior sobre o assunto.
Mas no fim das contas o fato é que,
nesta referência ligada à Terra,
a força de maré parece
uma anti-gravidade, ao menos
ao longo da linha Terra/Lua.
Mas aí está o problema.
Assim como as forças falsas que
você percebe em um vagão de trem
em aceleração, as forças de maré deveriam
fazer todos os objetos acelerarem
para fora da superfície da mesma maneira,
independente da sua massa.
A aceleração resultante de um objeto
relativa à superfície da Terra
é chamada de aceleração total
deste objeto, e deveria ser
idêntica para um cascalho
ou para um cavalo.
Mas, se isso é verdade, a força de
maré ao longo da linha Terra/Lua
não pode erguer ou esticar
as duas protuberâncias
que estão ao longo daquela linha.

Indonesian: 
Jadi dari persepektif bumi kedua blok
akan terpisah dari permukaan seolah
bereaksi oleh beberapa gaya luar yang tak nampak
Gaya luar yang aneh tersebut
Disebut gaya pasang surut
Dan dalam fisika newtonian, itu tidak nyata.
Itu adalah sebuah artefak dari kerangka acuan bumi
Ingatlah, Bumi itu sendiri mengalami percepatan terhadap bulan
jadi menurut Newton, Bumi adalah non-inersial
Jadi, jika kamu butuh sebuah "penyegar" dalam kerangka acuan non-inersial
Kamu bisa cek video kami sebelumnya
Tetapi yang perlu digaris bawahi dalam kerangka acuan bumi
Pasang surut nampa seperti gaya anti gravitasi setidaknya
dalam garis bulan bumi
Dan inilah masalahnya
Sama seperti "gaya palsu" yang kamu lihat mempercepatan
kereta, gaya pasang surut seharusnya membuat semua objek dipermukaan dipercepat
sacara serupa, tidak peduli massa mereka
sebuah objek yang menghasilkan percepatan
relatif terhadap permukaan bumi di sebut percepatan total
Dari objek tersebut, dan itu seharusnya sama untuk sebuah kerikil
dan seekor kuda poni
Tetapi jika itu benar, gaya pasang surut bulan bumi
tidak bisa meningkatkan kedua tonjolan
yang terletak di garis tersebut

Polish: 
Więc z perspektywy układu odniesienia na Ziemi,
oba bloczki oddzielą się od powierzchni
jak gdyby działała na nie jakaś 
niewidzialna zewnętrzna siła.
Ta dziwna, niewidzialna zewnętrzna siła
nazywa się siłą pływową.
I w fizyce Newtonowskiej jest sztuczna.
To artefakt ziemskiego układu odniesienia.
Pamiętajcie, Ziemia sama z siebie
przyspiesza w kierunku Księżyca,
więc według Newtona, ziemski układ jest nieinercyjny.
Jeśli potrzebujecie przypomnienia 
o nieinercyjnych układach odniesienia,
możecie sprawdzić wcześniejszy filmik w tym temacie.
Więc podsumowując, w układzie odniesienia Ziemi
siła pływowa wygląda jak anty-grawitacja,
przynajmniej na linii Ziemia - Księżyc.
I o to chodzi:
Tak jak sztuczne siły które odczuwamy w przyspieszającym wagonie,
siły pływowe powinny przyspieszyć
obiekty z powierzchni identycznie,
bez względu na ich masę.
Wynikowe przyspieszenie obiektu
relatywne do powierzchni Ziemi nazywamy przyspieszeniem pływowym
tego obiektu, i powinno być jednakowe dla kamienia,
jak i kucyka.
Ale jeśli to prawda, siła pływowa na linii Ziemia - Księżyc
nie może podnosić ani rozciągać dwóch wybrzuszeń
leżących na tej linii.

Danish: 
Fra Jordens referenceramme adskilles begge blokke
fra overfladen som
blev de påvirket af en usynlig udadrettet kraft.
Den usynlige udadrettede kraft
kaldes tidevandskraften.
Og i newtonsk fysik er den uægte.
Den er en fejl i Jordens referenceramme.
Husk på, at Jorden selv accelererer mod Månen,
så ifølge Newton er Jordens ramme ikke inertial.
Hvis I har brug for en genopfriskning af ikke-inertialsystemer,
kan I se vores tidligere video om emnet.
Men alt i alt, i Jordens ramme
ligner tidevandskraften anti-tyngdekraft
langs Jord-Måne-linjen.
Og her er humlen.
Ligesom de uægte kræfter, du oplever i en accelererende
togvogn, bør tidevandskræfterne få alle objekter til at accelerere fra
overfladen på samme vis, uanset deres masse.
Et objekts samlede acceleration
i forhold til Jordens overflade hedder den totale acceleration
af den pågældende genstand, og den skal være ens for en sten
og en pony.
Men hvis det er sandt, kan tidevandskraften langs Jord-Måne-linjen
hverken hæve eller strække de to buler
langs denne linje.

English: 
B. So from the perspective
of Earth's frame, both blocks
will separate from
the surface as
if acted on by some
invisible outward force.
That weird invisible
outward force
is called the tidal force.
And in Newtonian
physics, it's fake.
It's an artifact of
Earth's frame of reference.
Remember, Earth itself is
accelerating towards the Moon,
so according to Newton,
Earth's frame is non-inertial.
Now, if you need a refresher
on non-inertial frames,
you can check out our
earlier video on the topic.
But the bottom line is
that in Earth's frame,
the tidal force looks like
anti-gravity, at least
along the Earth/Moon line.
And here's the thing.
Just like the fake forces that
you perceive in an accelerating
train car, tidal forces should
make all objects accelerate off
the surface identically,
regardless of their mass.
An object's resulting
acceleration
relative to Earth's surface is
called the total acceleration
of that object, and it should
be identical for a pebble
and a pony.
But if that's true, the tidal
force along the Earth/Moon line
can't be raising or
stretching the two bulges
that lie along that line.

English: 
Because if that were the
case, then water in lakes
should also be lifted
and, for that matter,
so should sand
and rocks and you.
Remember, the object's
mass doesn't matter.
Well, we don't see things
levitate during high tide.
More important, the math
of assuming the bulges are
being lifted doesn't work out.
The tidal acceleration
on objects due
to the Moon's differential
gravity along the Earth/Moon
line works out to only
1/10,000,000th of an Earth g,
and you can't lift something by
pulling up on it with a force
that's 10 million times
smaller than its Earth weight.
Plus, even if you turned
Earth's gravity off,
you would never notice
an outward acceleration
of one micron per
second per second.
Nevertheless, those bulges
in the ocean are real.
So if the ocean isn't
being stretched,
then how do they get there?
The key is to look at the tidal
acceleration of objects that
are not on the Earth/Moon line.
For instance, a block
at this location
is going to be pulled
this way by the moon.
But of course, the whole Earth
is pulled that way by the Moon,
chasing after the block.
So relative to the
Earth's surface,

Portuguese: 
Porque, se fosse este o caso,
então a água nos lagos
também deveria ser
erguida e, na verdade,
também a areia,
e as pedras, e você.
Lembre-se de que a massa
do objeto não importa.
Bem, não vemos as coisas
levitarem durante a maré alta.
Mais importante, a matemática de
assumir que as protuberâncias estão
sendo erguidas não funciona.
A aceleração de maré
sobre os objetos devida
ao diferencial da gravidade
ao longo da linha Terra/Lua
é calculada como somente
1/10.000.000 avos da gravidade da Terra,
e não se pode erguer
algo com uma força
que é 10 milhões de vezes
menor do que o seu peso na Terra.
Além disso, mesmo que você tenha
desligado a gravidade da Terra,
você nunca perceberia uma
aceleração para fora
de um micron por segundo por segundo.
No entanto, estas protuberâncias
no oceano são reais.
Então, se os oceanos
estão sendo deformados,
Como isto acontece?
A chave é olhar para a
aceleração de maré de objetos que
não estão na linha Terra/Lua.
Por exemplo, um bloco nesta posição
será puxado desta forma pela Lua.
Mas é claro que toda a Terra é
puxada daquela forma pela Lua,
acompanhando o bloco.
Assim, em relação à superfície da Terra,

Danish: 
For hvis det var tilfældet, ville vandet i søer
også blive løftet og for den sags skyld,
ligeså burde sand og klipper og du.
Husk, objektets masse er ligegyldig.
Vi ser ikke svævende ting ved højvande.
Hvad vigtigere er, hænger matematikken bag antagelsen om,
at bulerne løftes, ikke sammen.
Tidevandsaccelerationen på objekter på grund af
forskellen i Månens tyngdekraft langs Jord-Måne-linjen
summerer op til kun én 10 mio.-del af Jordens tyngdeacceleration,
og man kan ikke løfte noget med en kraft
der er 10 millioner gange mindre end Jordens vægt.
Selv hvis man slukkede for Jordens tyngdekraft,
ville man aldrig mærke en udadgående acceleration
på en mikrometer per
sekund per sekund.
Ikke desto mindre findes disse buler
i havet.
Hvis havene ikke strækkes,
hvordan opstår bulerne så?
Nøglen er at se på tidevandsaccelerationen af objekter,
som ikke er på Jord-Måne-linjen.
For eksempel vil en kasse på dette punkt
blive trukket i denne retning af Månen.
Men hele Jorden trækkes i denne retning af Månen
og jager kassen.
I forhold til Jordens overflade

Indonesian: 
Karena jika jika kasusnya seperti itu, maka air di danau
Seharusnya juga terangkat, dan begitu juga
seharusnya Pasir dan bebatuan dan kamu
Ingat,  masa objek itu tidak masalah
Malah, kita tidak melihat benda-benda terangkat selama pasang surut
Lebih penting lagi, matematika yang mengasumsikan tonjolan
akan terangkat juga tidak berhasil
Percepatan pasang surut objek di dalam
perbedaan gravitasi bulan antara bulan dan bumi
bekerja hanya 1/10,000,000 dari g bumi
dan kamu tidak bisa mengangkat sesuatu dengan menariknya dengan sebuah gaya
Itu 10 juta lebih kecil dari berat bumi
Plus, bahkan jika kamu mematikan gaya gravitasi
kamu tidak akan pernah menyadari sebuah percepatan keluar
Satu mikron persekon persekon
namun, kedua tonjolan di samudra itu nyata
Jadi jika samudra tidak tertarik
lalu mengapa mereka bisa ada?
Kuncinya adalah melihat percepatan pasang surut sebuah objek yang
tidak ada di garis bumi bulan
Contohnya, sebuah sisi di lokasi ini
akan tertari dengan cara ini ke bulan
Tetapi tentu, seluruh bumi tertarik juga ke bulan
menuju sisi itu
Jadi relatif terhadap permukaan bumi

Polish: 
Gdyby tak było, woda w jeziorach
również powinna się podnieść, i równie dobrze,
powinien też piasek, kamienie i ty.
Pamiętaj, masa obiektu nie ma znaczenia.
Cóż, nie widzimy lewitujących rzeczy
podczas przypływu.
Co ważniejsze, przy założeniu, 
że wybrzuszenia są podnoszone,
matematyka się nie zgadza.
Przyspieszenie pływowe obiektów z powodu
różnicy w grawitacji na linii Ziemia - Księżyc
odpowiada za 1/10000000 ziemskiego przyspieszenia,
i nie możesz niczego podnieść działając siłą
10 milionów razy mniejszą niż ich ziemska waga.
Dodatkowo, nawet po wyłączeniu ziemskiej grawitacji,
nie zauważyłbyś zewnętrznego przyspieszenia
jednego mikrona na sekundę ^2.
Niemniej jednak, te wybrzuszenia 
na oceanie są prawdziwe.
Jeśli więc ocean nie jest rozciągany,
to jak one powstają?
Kluczem jest spojrzenie na 
przyspieszenie pływowe obiektów,
które nie są na linii Ziemia - Księżyc.
Na przykład, bloczek w tym miejscu
będzie ciągnięty w tę stronę do Księżyca.
Ale oczywiście cała Ziemia też jest
ciągnięta w tę stronę przez Księżyc,
goniąc bloczek.
Więc relatywnie do powierzchni Ziemi,

Portuguese: 
a aceleração de maré do bloco é
quase radialmente para dentro --
em outras palavras,
para baixo.
De fato, se mapearmos os
vetores de aceleração de maré
percebidos em diferentes
pontos da superfície da Terra,
obteremos algo assim.
Como você pode ver, as
forças de maré somente
agem como anti-gravidade se você
estiver exatamente na linha Terra/Lua.
Na maioria do lugares
os vetores são
dominantemente tangentes
à superfície da Terra,
o que empurraria a água lateralmente.
Bem, nós desenhamos
estes vetores muito grandes
para ajudar a visualizá-los.
Mas na realidade eles
são microscópicos.
Lembre-se, a aceleração
radial para dentro
causada pela gravidade
da própria Terra
nos objetos é 10 milhões
de vezes maior.
No entanto, a área da
superfície do oceano
também é enorme, de forma que estas
minúsculas forças tangenciais laterais
em todas as porções
de água, somadas
sobre metade da
superfície do planeta
podem produzir um aumento
considerável na pressão da água.
Eu espero que você esteja começando
a ver o que está acontecendo.
O oceano não está sendo
erguido ou espichado.
Ao invés, graças à tração
lateral cumulativa
em todos os outros lugares, ela está sendo
espremida na direção da linha Terra/Lua
e acumulando-se lá.

Indonesian: 
percepatan sisi pasang surut hampir secara radial ke dalam
Dengan kata lain jatuh
Faktanya, jika kita memetakan vektor percepatan pasang surut
Yang kamu akan lihat dari berbagai titik di permukaan bumi
akan nampak seperti ini
Seperti yang kamu lihat, gaya pasang surut hanya
bertindak seperti gaya anti gravitasi jika kamu berada di garis bumi bulan
Di kebanyakan tempat, vektor tersebut
secara besar bersinggungan dengan permukan bumi yang mana
akan mendorong air kesamping
Sekarang kita telah menggambarkan vektor ini semacam
alat bantu untuk kamu memvisualisasikannya
Tapi dalam kenyayataan, mereka ada dalam skala mikroskopik
Ingat, akselerasi ke dalam secara radial
Di sebabkan oleh gaya gravitasi bumi sendiri di atas objek yang
sepuluh juta kali lebih besar
Bagaimanapun juta, area permuakaan samudra
Juga sangat besar, jadi gaya singgung kecil itu mendorong
secuil air ditambah
lebih dari setengah permukaan planet ini
mampu meproduksi peningkatan tekanan air yang lumayan bagus
Jadi saya pikir kamu bisa memulai memahami apa yang terjadi di sini
Samudra tidak terangkat atau tertarik
Malahan, terimakasih kepada daya tarik ke samping
Di tempat lain, menjadi terjepit terhadap garis bulan bumi
Dan tertumpuk di sana

Danish: 
peger blokkens tidevandsacceleration næsten radialt indad--
med andre ord, ned.
Hvis vi indtegner tidevandsaccelerationsvektorerne,
man ville se på forskellige
punkter på Jordens overflade,
ser de sådan ud.
Som I kan se, virker tidevandskræfterne kun
som anti-tyngdekraft, når man er
lige på Jord-Måne-linjen.
På de fleste steder tangerer disse vektorer
stort set Jordens overflade, hvilket
skubber vandet sidelæns.
Vi har fortegnet disse vektorer
for at hjælpe jer med at visualisere dem.
I virkeligheden er de mikroskopiske.
Husk, den radialt indadrettede acceleration
forårsaget af Jordens egen tyngdekraft på objekter
er 10 millioner gange større.
Men havenes overfladeareal
er også enormt, så disse små tangentielle sidelæns skub
på alle de små vandbidder kan summere
fra halvdelen af planetens overflade
til en temmelig anstændig stigning i vandtryk.
Jeg tror, ​​I kan begynde at
se, hvor det her fører hen.
Havene bliver hverken løftet eller strukket.
I stedet, takket være den samlede sidelæns skubkraft
alle andre steder, bliver havene klemt mod Jord-Måne-linjen,
og hober sig op der.

Polish: 
przyspieszenie pływowe bloczku 
jest skierowane niemal do wewnątrz,
inaczej mówiąc, w dół.
Jeśli zaznaczymy wektory przyspieszenia pływowego
w różnych miejscach na powierzchni Ziemi,
wyglądają one tak.
Jak widać, siły pływowe działają
jak anty-grawitacja tylko na linii Ziemia - Księżyc.
W większości miejsc, wektory te
są w dużej mierze styczne do powierzchni Ziemi
i wypchnęłyby wodę na boki.
Narysowaliśmy te wektory trochę duże
by pomóc wam je zwizualizować.
W rzeczywistości są one mikroskopijne.
Pamiętaj, przyspieszenie skierowane w dół
powodowane grawitacją Ziemi
jest 10 milionów razy większe.
Jednak powierzchnia oceanu
także jest ogromna, więc te małe styczne popchnięcia
na wszystkie cząsteczki wody, sumujące się
przez połowę powierzchni planety
potrafią wytworzyć całkiem spory
wzrost ciśnienia wody.
Możecie już zauważyć co się dzieje.
Ocean nie jest podnoszony ani rozciągany.
Zamiast tego, dzięki skumulowanemu tarciu,
ocean jest ściskany do linii Ziemia - Księżyc
i nawarstwia się tam.

English: 
the block's tidal acceleration
is almost radially inward--
in other words, down.
In fact, if we map out the
tidal acceleration vectors
that you'd see at different
points on Earth's surface,
they look like this.
As you can see,
tidal forces only
act like anti-gravity if you're
right on the Earth/Moon line.
At most places,
those vectors are
largely tangent to
Earth's surface, which
would push water sideways.
Now, we've drawn these
vectors kind of big
to help you visualize them.
But in reality,
they're microscopic.
Remember, the radially
inward acceleration
caused by Earth's own
gravity on objects
is 10 million times bigger.
However, the surface
area of the ocean
is also enormous, so those
tiny tangential sideways pushes
on all the chunks
of water added up
over half the
surface of the planet
can produce a pretty decent
increase in water pressure.
So I think you can start to
see what's happening here.
The ocean isn't being
lifted or stretched.
Instead, thanks to the
cumulative sideways traction
everywhere else, it's being
squeezed toward the Earth/Moon
line and piling up there.

Danish: 
Dybest set, laver Månen hele havet
om til en hydraulisk pumpe på planetskala,
og havet buler langs Jord-Måne-linjen
på samme måde, som
en blister eller en bums,
buler op i midten, hvis man
presser på den fra siden.
Så hvorfor har søer ikke tidevand?
I høj grad af samme grund
at det er svært at klemme små bumser ud-- mindre skubkraft og dårlig
hydraulik.
I modsætning til havene er en enkelt sø
ikke en sammenhængende vandmasse i planetstørrelse.
Søer har bare ikke nok areal til at de små skub på den
opbygger nok tryk til at ændre vandstanden.
Teknisk set kan virkeligt store søer,
som Lake Michigan i Nordamerika,
generere nok tryk til at producere et mini-tidevand, måske
med et par centimeters forskel
mellem lav- og højvande.
Men da vind og både
og vandskvulp
alle skaber krusninger, der
er meget større,
kan disse mini-tidevande bare
ikke ses.
Det samme gælder for enhver indelukket væskemængde--
en swimmingpool, et badekar, en
menneskekrop-- der egentlig bare
er en stor sæk vand-- og
en kop kaffe, som
alle oplever tidevand tidevand.

Indonesian: 
Pada dasarnya, bulan menjadikan seluruh samudra
menjadi sebuah pompa hidrolik seukuran planet
dan samudra sedang menonjol di garis bulan bumi
dengan cara yang sama seperti kulit yang melepuh atau jerawat
akan menonjol di pusat jika kamu mulai
memijatnya dari dua sisi
Jadi kenapa danau tidak terkena dampak pasang surut
Well, sebagian besar alasan yang sama
seperti bahwa sulit memecahkan jerawat yang kecil- semakin kecil gaya tariknya dan lebih buruk
tekanannya
Paham? tidak seperti samudra, sebuah danau
Tidak bersentuhan dengan air sebesar planet (samudra)
Danau hanya tidak punya cukup area untuk gaya dorong bekerja
untuk membuat cukup tekanan untuk merubah level air
Sekarang, secara teknis danau-danau yang sangat besar
seperti danau michigan di Amerika Utara
Mampu menghasilkan cukup tekanan untuk membuat pasang surut kecil, mungkin
dengan beberapa centimeter perbedaan
antara pasang dan surut
Tetapi sejak angin dan kapal dan arus air
akan membuat semua riak yang lebih besar dari itu
Pasang surut kecil itu hanya tidak disadari
Hal yang sama juga berlaku untuk air atau cairan yang tertutup
Kolam renang, bathtub, tubuh manusia, yang pada dasarnya
sebuah karung air yang besar- dan secangkir kopi secara teknis
semuanya mengalami pasang surut

English: 
Basically, the moon is
turning the entire ocean
into a planet sized
hydraulic pump
and the ocean is bulging
along the Earth/Moon line
in the same way that
a blister or a pimple
will bulge up in the
center if you start
to squeeze it from the side.
So why don't lakes have tides?
Well, largely for
the same reason
that it's very hard to pop small
pimples-- less traction and bad
hydraulics.
See, unlike the
oceans, a single lake
is not a contiguous,
planet sized body of water.
Lakes just don't have enough
area for the tiny pushes on it
to build up enough pressure
to change the water level.
Now technically,
really big lakes,
like Lake Michigan
in North America,
can generate enough pressure
to produce mini tides, maybe
with a couple of
centimeters difference
between low and high tide.
But since winds and boats
and aquatic sloshing
will all create ripples that
are way bigger than that,
those mini tides just
aren't noticeable.
The same is true for any
enclosed body of liquid--
a swimming pool, a bathtub, a
human body-- which is basically
a big sack of water-- and
a cup of coffee technically
all experience tides.

Portuguese: 
Basicamente, a Lua transforma
o oceano todo
em uma bomba hidráulica
de tamanho planetário
e o oceano forma uma protuberância
ao longo da linha Terra/Lua,
da mesma forma que
uma bolha ou espinha
forma uma protuberância
no centro se você
começa a espremer dos lados.
Então, por que lagos não têm marés?
Bem, basicamente
pela mesma razão
por que é muito difícil tirar espinhas
muito pequenas: pouca tração e
hidráulica ruim.
Observe que, ao contrário dos
oceanos, um único lago
não é um corpo de água contínuo,
de tamanho planetário.
Lagos não possuem área suficiente
para que os pequenos empurrões
exerçam pressão suficiente
para alterar o nível da água.
Bem, tecnicamente,
lagos muito grandes
como o lago Michigan,
na América do Norte,
podem gerar pressão suficiente
para produzir mini-marés,
talvez com alguns
centímetros de variação
entre maré baixa e alta.
Mas como ventos e barcos
e ondulações em geral
criam variações maiores do que isto,
estas mini-marés
não são perceptíveis.
O mesmo é verdade para qualquer
corpo líquido confinado --
uma piscina, uma banheira, o corpo
humano -- que é basicamente
um grande saco de água -- e uma 
xícara de café tecnicamente
todos sofrem marés.

Polish: 
W skrócie, Księżyc zamienia ocean
w pompę hydrauliczną o wielkości planety
i ocean wybrzusza się na linii Ziemia - Księżyc
w ten sam sposób, co pryszcz
pojawiający się na środku, jeśli zaczniemy
ściskać go z boków.
Dlaczego więc jeziora nie mają pływów?
Z tego samego powodu
dla którego trudniej wycisnąć małe pryszcze -
mniej tarcia i zła hydraulika.
W przeciwieństwie do oceanów, pojedyncze jezioro
nie jest akwenem wodnym o wielkości planety.
Jeziora nie mają wystarczającej powierzchni,
aby te małe popchnięcia
utworzyły ciśnienie wystarczające
do zmiany poziomu wody.
Technicznie rzecz biorąc, naprawdę duże jeziora,
jak Jezioro Michigan w Ameryce Północnej,
potrafią wygenerować ciśnienie tworzące mini-pływy,
może kilka centymetrów różnicy
pomiędzy przypływem i odpływem.
Ale ponieważ wiatr, statki i chlapanie
tworzą zmarszczki o wiele większe od tego,
te mini-pływy nie są zauważalne.
To samo dzieje się dla każdego
zamkniętego obiektu z wodą -
basenu, wanny, ludzkiego ciała - które jest w zasadzie
dużym workiem wody - filiżanki kawy,
wszystko doświadcza pływów.

Danish: 
De er bare mikroskopiske.
Husk også, at Jorden ikke selv er helt stiv.
Så når vand i en swimming
pulje stiger en lille mængde,
Jordens overflade løfter sig også
en lille smule,
hvilket gør ændringen i vandstanden i forhold til overfladen
af planeten endnu mindre udtalt.
Alt hvad jeg lige sagde er forsimplet,
men jeg synes, ​​det den vigtigste pointe trænger igennem.
Tidevand har meget mere til fælles med bumser
end med karamel.
Okay.
Vi har et par stykker løse ender at binde op.
For det første, Solen--
dens virkninger på tidevandet
er analoge til dem Månens,
men de er kun omkring en tredjedel så store.
Solen er mere massiv, ja, men den er også
meget længere væk.
Når Jorden, Månen og
Solen alle liner op,
summerer virkningerne, og så får man ekstra stor springflod.
Når de i stedet ligger i en 90 graders vinkel i rummet,
er der delvis annullering, og man får ekstra lille nipflod.
For det andet, i den simple model med en Jord af vand
siger matematikken, at vandets niveau bør variere med ca. 3/4
af en meter mellem høj- og lavvande.
Men nogle steder oplever mindre tidevand end dette,
mens andre steder, som
Bay of Fundy i Canada,

English: 
They're just microscopic.
Also, remember that Earth
itself isn't perfectly rigid.
So when water in a swimming
pool rises a tiny amount,
Earth's surface is also
rising by tiny amount,
making the change in water
level relative to the surface
of the planet even
less noticeable.
Now, everything that I've
just said is oversimplified,
but I think it gets
the main point across.
Namely, tides have a lot
more in common with pimples
than they do with taffy.
OK.
We've got a few
loose ends to tie up.
First, the Sun--
its effects on tides
are analogous to
those of the Moon,
but they're only
about a third as big.
The Sun is more massive,
yes, but it's also
much further away.
Now, when Earth, the Moon, and
the Sun all line up in space,
the effects are additive and you
get extra-large spring tides.
When, instead, they make a
90 degree angle in space,
there's partial cancellation and
you get extra small neap tides.
Second, in the simple model
of a water world Earth,
the math says that the water
level should vary by about 3/4
of a meter between
high and low tide.
But some places see
smaller tides than this
while other places, like
the Bay of Fundy in Canada,

Polish: 
Są po prostu mikroskopijne.
Pamiętajmy też, że Ziemia też nie jest idealnie sztywna.
Kiedy woda w basenie podnosi się trochę,
powierzchnia Ziemi również trochę się podniesie,
robiąc zmianę w poziomie wody
relatywnie do powierzchni
nawet mniej zauważalną.
Wszystko co powiedziałem jest bardzo uproszczone,
ale chyba rozumiecie w czym sens.
Mianowicie, pływy mają o wiele więcej
do czynienia z pryszczami,
niż mają z cukierkami ciągutkami.
Ok.
Mamy kilka niedokończonych spraw.
Pierwsza, Słońce - jego efekty na pływy
są analogiczne do tych księżycowych,
ale mają tylko jedną trzecią ich wielkości.
Tak, Słońce jest masywniejsze, ale jednocześnie
jest dużo, dużo dalej.
Kiedy Ziemia, Księżyc i Słońce ustawią się w jednej linii,
efekty się nakładają i powstają pływy syzygijne (maksymalne).
Kiedy jednak znajdują się pod kątem 90 stopni,
następuje częściowe znoszenie się i otrzymujemy 
pływ kwadraturowy (minimalny).
Po drugie, w prostym modelu wodnej Ziemi,
matematyka mówi że poziom wody powinien różnić się o 75 cm
pomiędzy przypływem a odpływem.
Niektóre miejsca mają mniejsze pływy niż ten,
z kolei inne, jak Zatoka Fundy w Kanadzie,

Indonesian: 
mereka hanya saja mikroskopis
Juga, ingatlah bahwa bumi itu sendiri juga tidak sepenuhnya keras
Jadi ketika air di kolam renang naik dalam jumlah yang kecil
Permukaan bumi juga naik dalam jumlah yang kecil juga
Membuat perubahan level air relatid terhadap permukaan
planet bahkan tidak disadari
Sekarang, semuanya yang baru saja telah saya sampaikan adalah sangat disederhanakan
Tapi aku pikir pada intinya tersampaikan
Yaitum pasang surut memiliki banyak kesamaan dengan jerawat
Dari pada adonan permen
Oke
Kita punya beberapa hal untuk diperjelas
Pertama matahari, berpengaruh terhadap pasang surut
sejalan terhadap bulan
tapi hanya sepertiganya
Matahari memang lebih besar, ya tapi ia juga
Berjarak lebih jauh
Sekarang, ketika bumi bulan dan matahari semua segaris di angkasa
Efeknya lebih besar dan kamu akan mengalami pasang surut musim semi yang sangat besar
ketika, mereka membuah sudut 90 derajat di angkasa
Ada pembatalan sebagian dan kamu akan mengalami pasang surut ekstra kecil
kedua, dalam model sederhana dari air di bumi
matematika mengatakan bahwa level air harus berbeda setiap 3/4
meter di antara pasang dan surut
Tetapi beberapa tempat melihat pasang surut yang lebih kecil dari ini
ketika tempat tempat yang lain, seperti Bay of Fundy di Kanada

Portuguese: 
Só que são marés microscópicas.
Lembre-se também que a própria
Terra não é perfeitamente rígida.
Por isso, quando a água em uma
piscina sobe um pouquinho,
também a superfície da
Terra sobe outro tantinho,
fazendo com que a mudança do nível
da água em relação à superfície
do planeta seja ainda menos perceptível.
Agora, tudo o que dissemos
aqui foi super simplificado,
mas acho que a mensagem
principal foi transmitida.
A saber, que marés têm muito
mais em comum com espinhas
do que com massa plástica.
OK.
Ainda falta esclarecer algumas coisas.
Primeiro, o Sol --
seus efeitos sobre as marés
são análogos aos da Lua,
mas cerca de dois terços menores.
O Sol é mais massivo, sim, mas também
está muito mais distante.
Agora, quando Terra, Lua
e Sol se alinham no espaço,
os efeitos são aditivos e temos as
extra-grandes marés de sizígia.
Quando, ao invés, eles formam um
ângulo de 90 graus no espaço,
ocorre um cancelamento parcial e temos
as extra-baixas marés de quadratura.
Segundo, no nosso modelo simples
de uma Terra coberta de água,
a matemática diz que o nível da
água deveria variar cerca de 3/4
de metro entre a maré alta e a maré baixa.
Mas alguns locais têm
marés menores do que isto
enquanto outros locais, como
na Baía de Fundy, no Canadá,

English: 
have tidal swings of
over 10 meters each day.
So why the variations
from place to place?
Well, location relative to
the plane of the Moon's orbit
is certainly part of it.
But mostly, it's that nooks
and crannies in the continents
affect the details
of how pressure
gets distributed through the
ocean in non-uniform ways.
For example, some
lakes and rivers
that have direct ocean
inlets do have tides.
But instead of rising
gradually, high tide
can come in through the inlet
like a moving wall of water
called the tidal bore,
which is pretty cool.
Also, some variation
in water level
is just sloshing that's
not directly related
to tides at all.
The bottom line
is that the finer
details of tides
in the real world
are just kind of complicated.
So are other things that
I haven't mentioned,
like how the rate of Earth's
rotation and the ocean tides
affect each other.
For discussions of
all of that, I humbly
direct you to other videos and
articles that are linked down
in the description.
Finally, Porscher911,
one of our viewers,
once asked how Miller's planet
in the movie "Interstellar"
could've had such a huge
waves without the astronauts
themselves being
stretched or levitated.
I think that other stuff was
supposed to be at play there.

Indonesian: 
mendapati pasang surut berayun lebih dari 10 meter setiap hari
Jadi mengapa ada variasi dari tempat ke tempat
Well, lokasi relatif terhadap bidang orbit bulan
pastinya bagian dari itu
Tapi sebagian besar, itu cekungan dan rekahan benua
mempengaruhi detail detail bagaimana tekanan
terdistribusi melalui samudra dengan cara yang tidak seragam
Contohnya, beberapa danau dan sungai
Yang punya celag langsung dengan laut mengalami pasang surut
Tetapi bukannya naik secara bertahap, air pasang
bisa masuk lewat celah seperti dinding air yang bergerak
disebut Tidal Bore, yang mana cukup keren
Juga beberapa variasi di level air
hanya maju mundur yang tidak berhubungan langsung dengan
pasang surut sama sekali
Garis bawahnya adalah bahwa
detail yang lebih halus pasang surut di dunia nyata
hanya saja agak rumit
Jadi ada hal hal lain yang saya belum bahas
seperti bagaimana laju rotasi bumi dan pasang surut samudra
Saling mempengaruhi satu sama lain
Untuk diskusi dari semua itu, aku dengan rendah hati
mengarahkanmu ke video yang lain dan artikel yang telah dilampirkan di bawah
di deskripsi
Akhirnya, Porscher911, salah satu viewers kami
pernah bertanya bagaimana planet mille di film interstellar
Punya semacam ombak besar tanpa menyebabkan
para astronot tertarik atau terangkat
Aku pikir hal lain seharusnya di mainkan di film itu

Portuguese: 
têm variações de maré
diárias de mais de 10 metros.
Então, por que as variações
de um local para outro?
Bem, a localização relativa
ao plano da órbita da Lua
certamente é responsável em parte.
Mas o principal é que a geografia
local nos continentes
afeta os detalhes
de como a pressão
é distribuída através do oceano
de forma não-uniforme.
Por exemplo, alguns lagos e rios
que têm contato direto com
o oceano apresentam marés.
Mas ao invés de subir
gradualmente, a maré alta
entra pelo acesso ao mar como
uma parede móvel de água
chamada de pororoca,
que é muito legal.
Ocorre ainda de algumas
variações no nível da água
serem apenas agitação não
diretamente relacionada
a marés.
A mensagem é que os detalhes mais
finos das marés no mundo real
são mesmo muito complicados.
Assim como outras coisas
que não mencionei,
tais como os efeitos recíprocos entre a
rotação da Terra e as marés oceânicas.
No que toca a estas discussões,
eu humildemente
encaminho você a outros vídeos
e artigos
listados abaixo, na descrição.
Finalmente, Porscher911,
um assinante,
uma vez perguntou como o planeta
de Miller no filme "Interestelar"
poderia ter ondas tão grandes
sem que os próprios astronautas
fossem espichados ou levitados.
Eu acho que outras coisas
estavam em jogo lá.

Danish: 
har tidevandsudsving på over 10 meter hver dag.
Så hvorfor disse variationer
fra sted til sted?
Placering i forhold til planet for Månens bane
er helt sikkert en del af det.
Men oftest er det fordi kroge og sprækker i kontinenterne
påvirker detaljerne for, hvordan tryk
bliver fordelt gennem havet på uensartede måder.
For eksempel har nogle søer og floder
med direkte indløb fra havet tidevand.
Men i stedet for at stige gradvist kan højvande
komme ind gennem indløbet som en mur af vand
kaldet en flodbølge, hvilket er ret cool.
Derudover er en del af variationen i vandniveauet
bare skvulp, der ikke er
direkte relateret
til tidevandet overhovedet.
Pointen er, at de mindre
detaljer omkring tidevand i den virkelige verden
bare er komplicerede.
Ligeså er andre ting, jeg ikke har nævnt,
som hvordan hastigheden af ​​Jordens
rotation og havets tidevand
påvirker hinanden.
For diskussioner af alt det, vil jeg ydmygt
henvise til andre videoer og
artikler, der er linket til
i beskrivelsen.
Endelig Porscher911,
en af ​​vores seere,
spurgte engang, hvordan Millers planet i filmen "Interstellar"
kunne have så store bølger, uden at astronauterne
selv blev strukket eller svævede.
Jeg tror, ​​at andre ting må formodes at være på spil der.

Polish: 
ma różnice pływów dochodzące
do 10 metrów każdego dnia.
Dlaczego taka zmienność w różnych miejscach?
Pozycja względem powierzchni orbity Księżyca
gra tu pewną rolę.
Ale to głównie zakamarki w kontynentach
mają wpływ na to, jak ciśnienie
niejednorodnie rozkłada się po oceanie.
Na przykład, niektóre jeziora i rzeki
mające bezpośrednie połączenie do oceanu, doświadczają pływów.
Ale zamiast wzrastać stopniowo,
przypływ może nadejść jak ruchoma ściana wody,
tzw. fala przypływu, która całkiem fajnie wygląda.
Dodatkowo, niektóre zmiany w poziomie wody
to tylko pluskanie niezwiązane bezpośrednio
z pływami.
Sedno jest takie, że dokładne
szczegóły dotyczące pływów w prawdziwym świecie
są trochę skomplikowane.
Tak samo jak inne rzeczy o których nie wspomniałem,
na przykład jak ruch obrotowy Ziemi i pływy
wpływają na siebie.
Po więcej szczegółów
pokornie kieruję was do innych filmów
i artykułów na ten temat,
podlinkowanych w opisie.
Na koniec, Porscher911, jeden z naszych widzów,
zapytał kiedyś czy planeta Millera z filmu "Interstellar"
mogłaby mieć tak ogromne pływy,
bez lewitacji lub rozciągania astronautów.
Myślę że powinniśmy się tu skupić na innych rzeczach.

Polish: 
Niemniej jednak, kiedy chodzi o płyn na planecie,
ściskający aspekt siły pływowej
prawie zawsze będzie ważniejszy od rozciągania,
nawet w najbardziej szalonych
regionach czasoprzestrzeni.
W poprzednim tygodniu zakończyliśmy naszą serię
o ogólnej teorii względności i zakrzywionej czasoprzestrzeni.
Mieliście wiele świetnych pytań
na które odpowiem za chwilę.
Ale najpierw komentarz do jednego
ze wcześniejszych odcinków.
Jakiś czas temu zrobiliśmy odcinek
wyjaśniający nieporozumienia
o egzoplanetach nadających się do zamieszkania.
Przed opublikowaniem odcinka,
na 2015 NASA Space Apps Challenge,
moja koleżanka - profesor Emily Rice
z College of Staten Island -
wygłosiła bardzo podobną przemowę o atmosferach egzoplanet.
Rozmawiałem z nią o egzoplanetach
od jakiegoś czasu, również w kontekście naszego show,
i poruszyliśmy w naszych wypowiedziach
podobne tematy,
o czym nie wiedziałem w czasie publikacji
naszego odcinka.
Gdybym wiedział, zacytowałbym jej przemowę bezpośrednio,
i chciałbym wyjaśnić tę sprawę teraz.
W opisie macie link do jej wykładu
o pozaziemskich atmosferach - jest bardzo dobry,
razem z linkiem do innych informacji
z jej strony internetowej.
Przejdźmy teraz do waszych komentarzy.

Portuguese: 
Mas, de qualquer forma, quando
falamos de líquido em um planeta,
o aspecto compressivo
das forças de maré
serão sempre mais importantes
do que os distensivos,
mesmo nas regiões mais
malucas do espaço-tempo.
[Respostas a perguntas sobre outros episódios]

Indonesian: 
Tetapi meskipun itu, ketika sebuah planet dikelilingi air
Aspek himpitan dari pasang surut
akan selalu menjadi lebih penting dari pada perenggangan
bahkan di tempat tergila dalam ruang waktu
Minggu lalu, kami menyelesaikan seri kami
tentang relativitas umum dan ruang waktu yang melengkung
Kalian punya banyak pertanyaan yang bagus
Yang akan saya sampaikan sebentar lagi
Tapi pertama satu komentar tentang salah satu episode kami sebelumnya
beberapa saat yang lalu, kami telah membuat sebuah episode yang mengklarifikasi miskonsepsi
Tentang apa yang disebut exoplanet yang bisa di tempati
sekarang, sebelum menayangkan episode itu
di tahun 2015 tantangan NASA space Apps
Seorang kolegaku-professor Emily RIce
Dari Universitas Staten Island
telah melakukan sebuah pembicaraan yang sengat mirip tentang atmosfir eksoplanet
Dia dan aku telah berbicara tentang eksoplanet
Bolak balik sebentar, termasuk di dalam konteks video ini
dan ada banyak hal yang tumpang tindih antar kedua percakapan
dengan yang tanpa aku sadari di waktu itu kami tayangkan dalam episode itu
Jika aku telah melakukannya, aku akan telah mengutip perkataan dia secara ekspilist
Dan aku ingin memperbaiki suasananya sekarang
Jadi di bawah deskripsi, kamu akan melihat sebuah link tentang perkataan dia
Tentang atmosfir planet lain- itu sangat bagus di NASA space Apps Challange
bersama dengan sebuah link tentang informasi lain
dari website dia
Sekarang ke komentar kalian

Danish: 
Men ikke desto mindre, når det kommer til væske på en planet,
vil klemme-delen af tidevandskraften
næsten altid være vigtigere end strækket,
selv i de skøreste dele af rumtiden.
I sidste uge afsluttede vi vores serie
om den generelle relativitetsteori og krum rumtid.
I havde en masse gode spørgsmål,
som jeg vil tage fat på om et øjeblik.
Men først en kommentar til en af ​​vores tidligere episoder.
For et stykke tid siden lavede vi en episode for at afklare nogle misforståelser
omkring såkaldte "beboelige" exoplaneter.
Før udsendelsen af den episode,
ved 2015 NASA Space Apps Challenge,
havde en en af mine kolleger--
Professor Emily Rice
fra College of Staten Island--
hun havde lavet en meget lignende snak om exoplaneters atmosfærer.
Hun og jeg havde talt om exoplaneter frem og tilbage
i et stykke tid, også i forbindelse med dette show,
og der var en masse overlap mellem vores to foredrag,
som jeg ikke var klar over, da vi udsendte vores episode.
Havde jeg det, ville jeg have henvist til hendes tale eksplicit,
og jeg vil gerne rette op på situationen nu.
Så nede i beskrivelsen, kan I finde et link til hendes tale
om fremmede atmosfærer-- den er
meget god-- på NASA Space
Apps Challenge, sammen med
et link til andre oplysninger
fra hendes hjemmeside.
Nu til jeres kommentarer.

English: 
But nevertheless, when it
comes to liquid on a planet,
the squeezing aspect
of tidal forces
will almost always be more
important than the stretching,
even in the craziest
regions of spacetime.
Last week, we
finished our series
on general relativity
and curved spacetime.
You guys had a lot
of great questions
that I'll address in a second.
But first, a comment about
one of our earlier episodes.
A while back, we did an episode
clarifying misconceptions
about so-called
"habitable" exoplanets.
Now, prior to the
airing of that episode,
at the 2015 NASA
Space Apps Challenge,
a colleague of mine--
Professor Emily Rice
from the College
of Staten Island--
had done a very similar talk
about exoplanet atmospheres.
She and I had been talking
about exoplanets back and forth
for a while, including in
the context of this show,
and there was a lot of
overlap between our two talks
that I wasn't aware of at the
time that we aired our episode.
If I had been, I would have
cited her talk explicitly,
and I'd like to rectify
the situation now.
So down in the description,
you'll see a link to her talk
about alien atmospheres-- it's
very good-- at the NASA Space
Apps Challenge, along with
a link to other information
from her website.
Now to your comments.

English: 
A lot of you ended up asking
very similar questions.
Rather than address your
comments individually,
I'm going to address
the most frequently
asked questions in bulk.
A lot of you asked
about gravitons
in the following context.
You may have heard that
in quantum field theory,
forces are described
as being mediated
by some kind of particle
like electromagnetism
by the photons, strong
nuclear forces by the gluon,
and so forth.
So if gravity is
not a force and it's
considered spacetime
curvature, then why
do people talk about gravitons?
That's an excellent question
and it's hard to answer,
but here's the
rough bottom line.
Thinking about things
in terms of gravitons
and thinking about
spacetime curvature
are not necessarily
mutually exclusive.
It's just instead of quantizing
a sort of standard field,
you're-- that you think
of as a force field,
you're quantization something
different when you talk about
the quantum version
of general relativity.
And it turns out that you
can do it self-consistently.
You can quantize any
classical theory,
as long as you are
restricting yourself
to looking at
macroscopic regimes--
large scale things-- and you
get pretty good agreement
with general relativity there.
It's when you start looking at
very small scales, like what
the quantum version
of gravity tells you

Indonesian: 
Banyak dari kamu menanyakan pertanyaan yang sama
dari pada menjawab komentar-komentar kalian satu satu
Aku akan menjawab pertanyaan
yang paling sering di tanyakan disebagian besar
Banyak dari kalian menanyakan tentang graviton
Dalam konteks berikut
Kamu mungkin telah mendengar bahwa dalam quantum field theory,
Gaya di deskripsikan sebagai mediasi
oleh semacam partike seperti elektromagnetisme
oleh photons, di gaya nuklir kuat oleh gluon
dan seterusnya
jadi jika gravitasi bukan sebuah gaya dan
dianggap sebagai lengkungan ruang dan waktu, lalu mengapa
orang-orang berbicara tentang graviton
Itu adalah sebuah pertanyaan yang sempurna dan itu terlalu sulit untuk di jawab
tapi ini adalah hal yang perlu di garis bawahi
berfikir tentang hal-hal dalam graviton
dan memikirkan tentang kelengkungan ruang waktu
tidak harus saling ekslusif
Itu hanya sebagai gantinya menghitung semacam bidang standar
yang kamu pikri sebagai medan gaya
kamu menghitung sesuatu yang berbeda ketika kamu berbicara tentang
Versi kuantum dari relativitas umum
Dan ternyata Anda bisa melakukannya secara konsisten.
 
 
 
 
 
 
 

Danish: 
En masse af jer havde mange af de samme spørgsmål.
Snarere end at addresserer jeres kommentarer individuelt,
har jeg tænkt mig at tage fat i de hyppigst
stillede spørgsmål.
Mange spurgte om gravitoner
i den følgende sammenhæng.
I har måske hørt, at i kvantefeltteori,
bliver der beskrevet kræfter, som medieres
af en slags partikel, som elektromagnetisme
af fotoner, den stærke kernekraft af gluoner,
og så videre.
Så hvis tyngdekraften ikke er en kraft, og det
anses for rumtidskrumning, hvorfor
taler folk så om gravitoner?
Det er et udmærket spørgsmål, og det er svært at svare på,
men pointen er nogenlunde:
At tænke på tingene i form af gravitoner
og at tænke på rumtidskrumning
udelukker ikke nødvendigvis hinanden gensidigt.
I stedet for kvantisering af en slags standard felt,
man tænker på som et kraftfelt,
kvantiserer man noget andet, når man taler om
kvanteversionen af den generelle relativitetsteori.
Og det viser sig, at man kan give det en indre logisk sammenhæng.
Man kan kvantisere enhver klassisk teori,
så længe man holder sig
til at se på makroskopiske områder--
ting på stor skala-- og man får temmelig god overensstemmelse
med den generelle relativitetsteori der.
Når man begynder at se på
meget små skalaer, som hvad
kvanteversionen af tyngdekraften fortæller dig

Polish: 
Wielu z was zadawało bardzo podobne pytania.
Zamiast odpowiadać na nie indywidualnie,
odniosę się do tych najczęściej zadawanych, hurtowo.
Wiele osób zapytało o grawitony
w następującym kontekście.
Mogliście słyszeć, że w kwantowej teorii pola
siły są opisane jako przenoszone
za pośrednictwem jakiejś cząstki -
w elektromagnetyzmie przez fotony,
oddziaływanie silne przez gluony
i tak dalej.
Więc jeśli grawitacja nie jest siłą
i uważamy ją za zakrzywienie czasoprzestrzeni,
dlaczego ludzie mówią o grawitonach?
To świetne pytanie i ciężko na nie odpowiedzieć,
ale wszystko sprowadza się do tego.
Myślenie o grawitacji pod względem grawitonów
i myślenie pod względem zakrzywienia czasoprzestrzeni
niekoniecznie wykluczają się wzajemnie.
Zamiast kwantować jakieś standardowe pole,
o którym myślisz w kategoriach pola siłowego,
kwantujesz coś innego, gdy mówisz
o kwantowej wersji ogólnej teorii względności.
I okazuje się że można to zrobić spójnie z sobą.
Można skwantować każdą klasyczną teorię,
pod warunkiem że ograniczysz się
do patrzenia w makroskopowe systemy -
w dużej skali - i otrzymasz całkiem dobrą zgodność
z ogólną teorią względności.
Ale kiedy zaczniesz patrzeć na bardzo małą skalę,
na przykład co mówi kwantowa teoria względności

Polish: 
w bardzo małej skali lub przy dużych energiach,
wtedy w teorii pojawia się wiele nieskończoności
których nie możesz się pozbyć, właśnie dlatego
nie mamy jeszcze w pełni spójnej
kwantowej wersji grawitacji.
Ale z filozoficznej perspektywy
kwantowej teorii pola,
powinno dać się skwantować wszystko.
Wymyślenie tego jak to zrobić
nadal jest nierozwiązanym problemem fizyki.
W związku z tym pytaniem, pytacie na odwrót:
Czy jest możliwe, aby zgeometryzować lub traktować
inne siły, jak elektromagnetyzm,
w kategoriach geometrycznych?
Dla niektórych przypadków udało się to zrobić.
Możecie sprawdzić teorię Kaluzy-Kleina,
która jest sposobem na geometryczne przedstawienie
elektromagnetyzmu i ogólnej teorii względności.
Ale generalnie to dwa równoległe paradygmaty.
Jeden próbuje zgeometryzować wiele rzeczy,
było to modne na początku XX wieku.
Inny próbuje wziąć pole - klasyczne wersje teorii pola
i potem dodać do nich
aparat mechaniki kwantowej
aby otrzymać skwantowaną wersję świata.
I obie te rzeczy rozwijają się
równolegle względem siebie.
Ciężko odpowiedzieć na tak ciężkie rzeczy w 30 sekund
bez rzucania sloganów
dając wam odpowiedź która nie jest wyjaśnieniem.

Indonesian: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

English: 
on very small scales
or very high energies,
that a lot of infinities
start popping up in the theory
that you can't get
rid of, which is
what we don't have a fully
self-consistent, quantized
version of gravity yet.
But from the
philosophical perspective
of quantum field
theory, you should
be able to quantize anything.
And figuring out how to
do that is just still
an unsolved problem in physics.
Related to this question,
people ask the converse of it.
Is it possible, then,
to geometrize or treat
other forces like
electromagnetism
in geometric terms?
Well, that's actually been
worked out in some contexts.
You can look up something called
Kaluza-Klein theory, which
is a way of trying to
get a geometric version
of electromagnetism
plus general relativity.
But in general, these are two
sort of parallel paradigms.
One is trying to
geometrize a lot of stuff,
which was a big thing in the
sort of early 20th century.
And the other is to try to take
field-- classical field theory
versions of something
and then add to them
the machinery of
quantum mechanics
to sort of get a quantized
version of the world.
And these two things proceed
on sort of parallel tracks.
It's hard to answer these
things well in 30 seconds
without just throwing
out a lot of buzzwords
and giving you what's not
really an explanation.

Danish: 
på meget små skalaer eller ved meget høje energier,
at en masse uendeligheder dukker op i teorien,
som man ikke kan slippe af med, hvilket er
hvad vi endnu ikke har en fuldt kvantiseret tyngdekraftsteori af
med indre logisk sammenhæng.
Fra det filosofiske perspektiv
af kvantefeltteori, bør man
være i stand til at kvantisere alt.
Og finde ud af, hvordan man gør det, er bare stadig
et uløst problem i fysik.
I forlængelse af dette, spørger folk til det modsatte.
Er det muligt at geometrisere eller behandle
andre kræfter som elektromagnetisme
med geometriske termer?
Det er faktisk blevet gjort i nogle sammenhænge.
I kan slå Kaluza-Klein teori op, som
er en måde at forsøge at få en geometrisk udgave
af elektromagnetisme og den generelle relativitetsteori.
Men generelt, er disse to parallelle paradigmer.
Den ene forsøger at geometrisere en masse ting,
der var stort i starten af det 20. århundrede.
Den anden forsøger at tage klassisk feltteori-versioner
af noget og derefter føje
kvantemekanikkens maskineri til dem
for at få en kvantiseret version af verden.
Og disse to ting fortsætter ad parallelle spor.
Det er svært at svare på disse
ting på 30 sekunder
uden bare at sige en masse buzzwords
uden egentligt at levere en forklaring.

Polish: 
Ale nie sądzę że istnieje jakaś alternatywa,
która by was nie wprowadziła w błąd.
Pytacie o ciężkie sprawy.
Wiele z was chciało wyjaśnień
jak zakrzywienie czasu jest odpowiedzialne
za to, że orbity wokół Ziemi są liniami geodezyjnymi.
Po pierwsze, pamiętajcie że mówiłem trochę nieściśle.
Istnieje tylko zakrzywienie czasoprzestrzeni.
Nie można tego rozbić
na zakrzywienie czasu i przestrzeni.
To nic nie znaczy.
Ale oto co miałem na myśli.
Załóżmy że weźmiemy układ odniesienia
w środku Ziemi,
z zegarami - ten układ nie będzie inercyjny -
i wtedy obliczamy co równania
ogólnej teorii względności 
mówią o liniach geodezyjnych wokół Ziemi
i wtedy rzutujemy je do tego układu odniesienia.
Więc rzutujemy wszystko do trójwymiarowych warunków
przestrzennych i czasowych, w odniesieniu
do tego nieinercyjnego układu odniesienia.
Okazuje się, że części równania linii geodezyjnych -
tego które mówi jak linie powinny wyglądać -
zwracają nam zasady dynamiki Newtona,
tak jakby istniała siła grawitacji -
są tylko fragmentami równania linii geodezyjnych,
które obejmują komponent "czasu",
gdy zrzutujemy do tego układu odniesienia.
To wszystko co miałem na myśli.
Istnieją bardzo dobre notatki z wykładów Seana Carolla

English: 
But I don't think there's
really any alternative that
wouldn't mislead you.
You're asking very heavy stuff.
A lot of you wanted
clarification
on how curvature of time
is what's responsible
for, say, circular orbits around
the Earth being geodesics.
First, remember that I was
speaking very, very loosely.
There's really only
spacetime curvature.
You can't really break it up
into separate space and time
curvatures.
That doesn't mean anything.
But here's what I did mean.
Suppose that you take a frame
attached to Earth's center,
with clocks-- that frame's
not going to be inertial--
and then you work out what the
equations of general relativity
say the geodesics should
be around the Earth
and you down project
them into that frame.
So you down project
everything into 3D
spatial and temporal
terms with respect
to that not inertial frame.
It turns out that the pieces
of the geodesic equation--
the things the tell you
what the geodesics should
be-- that resemble--
that basically give you
Newton's laws of
motion as if there were
a gravitational force--
are just the pieces
of the geodesic equation that
involve "time" components when
projected into that frame.
That's really all I meant.
There's actually some good
lecture notes by Sean Carroll

Indonesian: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Danish: 
Men jeg tror ikke, der virkelig er noget alternativ, som
ikke ville vildlede jer.
I spørger ind til meget tunge sager.
Mange af jer ønskede afklaring på,
hvordan krumning af tid er det, der er ansvarlig
for at fx cirkulære kredsløb omkring
Jorden bliver til geodætiske kurver.
For det første, husk på, at jeg talte meget, meget løst.
Der findes egentligt kun rumtidskrumning.
Man kan ikke rigtigt bryde det op i separate rum- og tids-
krumninger.
Det giver ingen mening at gøre.
Men her er, hvad jeg mente.
Antag, at man tager en referenceramme knyttet til Jordens centrum,
med ure-- den ramme vil ikke være inertiel--
og så udleder man, hvad den generelle relativitetsteori
siger, de geodætiske kurver bør være rundt om Jorden,
og så projicerer man dem ind i denne ramme.
Så man nedprojicerer alt til 3D
rumlige og tidsmæssige termer
i forhold til denne ikke-inertielle ramme.
Det viser sig, at delene af den geodætiske ligning--
de dele fortæller en hvad de geodætiske kurver bør være--
det giver dybest set
Newtons love, som om der var
et tyngdekraftfelt-- er bare dele
af den geodætiske ligning, der involverer "tid"-komponenter, når de bliver
projiceret ind i denne ramme.
Det var virkelig bare det, jeg mente.
Der er faktisk nogle gode forelæsningsnoter af Sean Carroll,

Polish: 
które podlinkowałem w opisie,
które dadzą wam odrobinę bardziej matematyczny opis.
Sprawdźcie równanie 4.22 w linku pod spodem.
Dużo osób wyrażało zmieszanie tym,
jak dwa punkty na powierzchni Ziemi
mogą "rzeczywiście" równocześnie przyspieszać, jeśli powierzchnia Ziemi
sama w sobie się nie rozszerza.
Uważajcie.
Używamy słowa "przyspieszenie"
w dwóch różnych i wykluczających się znaczeniach.
Według Newtona, przyspieszenie
oznaczałoby umieszczenie układu odniesienia w środku Ziemi.
Użyjmy zegara i udajmy,
że czas wszędzie płynie jednakowo oraz spytajmy,
w odniesieniu do tego zegara, czy koordynaty
tych dwóch punktów
na powierzchni Ziemi zmieniają się?
I odpowiedź brzmi - oczywiście że nie.
W tym sensie te dwa punkty nie przyspieszają.
Ale Einstein mówi - zaczekajcie.
W czterowymiarowej zakrzywionej czasoprzestrzeni,
potrzeba nam nieodłącznego,
bezwzględnego znaczenia
geometrii czterowymiarowej.
W tym kontekście przyspieszenie oznacza,
czy styczny wektor przemieszcza się równolegle
po twojej linii świata?
Dla punktów na powierzchni Ziemi nie jest to prawda.
Nie są liniami geodezyjnymi.
Więc sposób, w jaki musimy pogodzić rzeczy, brzmi:
czy jest problemem ze stwierdzeniem,
że spadające układy odniesienia,
jak na spadającym jabłku,
w obu tych miejscach, są tymi które naprawdę powinniśmy uważać

Danish: 
som jeg har linket i beskrivelsen, der
give jer en lidt mere matematisk behandling af dette.
Gå til ligning 4.22 i linket.
Mange udtrykte forvirring over,
hvordan to punkter på Jordens overflade,
begge kan accelerere hvis Jordens overflade
ikke selv ekspanderer.
Vær forsigtig.
Vi bruger ordet acceleration her
på to forskellige måder, som gensidigt udelukker hinanden.
Ved Newton betyder acceleration
at sætte en referenceramme i Jordens centrum.
Man bruger et ur og lader som om,
det går lige hurtigt overalt, og spørger,
i forhold til dét ur, flytter koordinaterne sig
for de to punkter på Jordens overflade?
Og svaret er, at selvfølgelig gør de ikke det.
Så i den forstand, accelererer de to punkter ikke.
Men Einstein siger, stop en halv.
I den firedimensionelle krum rumtid-forstand
er man nødt til at lave en form for iboende, absolut 4D
geometrisk betydning.
Og acceleration i denne sammenhæng betyder,
bliver din tangentvektor paralleltransporteret
langs din verdenslinje?
For punkter på Jordens
overflade sker det ikke.
De er ikke geodætiske kurver.
Så den måde, vi må forlige tingene
er, er der et problem med at sige
at faldende rammer, som et æble, der falder
på begge disse steder, er dem, vi virkelig burde

English: 
that I've linked in
the description that
give you a slightly more
mathematical treatment of this.
Go up to equation 4.22 in
the link that you see below.
A lot of you were
expressing confusion
about how two points
on Earth's surface
can both be "really"
accelerating if Earth's surface
itself is not expanding.
Be careful.
We're using the word
acceleration here
in two different and
mutually exclusive senses.
In the Newtonian
sense, acceleration
would mean put a frame of
reference at Earth's center.
Use a clock as if
it runs-- pretending
that it runs the same
rate everywhere and ask,
relative to that clock, are
the coordinate positions
of two points on Earth's
surface changing?
And the answer is, of
course they're not.
So in that sense, those two
points are not accelerating.
But Einstein says, hold on.
In the four-dimensional
curved spacetime sense,
you need to give something some
kind of inherent, absolute 4D
geometric meaning.
And acceleration in
that context means,
is your tangent vector
being parallel transported
along your worldline?
For points on Earth's
surface, that's not true.
They're not geodesics.
So the way that we have
to reconcile things
is, is there a
problem with saying
that falling frames, like
attached to an apple falling
at both those places, are the
ones that we should really

Indonesian: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Danish: 
bruge som standard, selv i den tredimensionelle forstand,
af ikke-acceleration.
Einstein siger, man ikke har noget valg.
Man er nødt til at gøre det, fordi det kun er de faldende rammer, der
er "rene" ikke-accelererende
i den firedimensionelle forstand.
Den eneste grund til, at det synes at være i strid
med tanken om at bruge en ramme i Jordens centrum,
og sige, at de to
punkter ikke accelererer
er, at denne ramme i Jordens centrum,
som man bruger, den måleramme er ikke inertiel,
og derfor burde den ikke være standarden til at sige, at tingene
ikke accelerere.
Med andre ord siger Einstein,
standarden
af ikke-acceleration kan kun defineres lokalt
i små rumtidsdimensions-dele.
Hvis man forsøger at tale om det i nogen anden sammenhæng,
antager man noget geometriske om verden--
primært, at det er en 3D, Euklidisk verden, som
fungerer på den måde, som man lærer,
den fungerer på i 10. klasse.
Det er simpelthen ikke sandt.
Endelig vil jeg gerne referere en enkelt kommentar.
Iwon't tellmyname spurgte, hvilke
kurser han ville skulle tage for at lære om den generelle relativitetsteori.
Han fik nogle svar fra WingedSoda.
Og så svarede han, OK.
Dejligt.
Og jeg har masser af tid, for jeg
går kun i ottende klasse.

English: 
use as the standard, even in
the three-dimensional sense,
of non-acceleration.
Einstein says, you don't
really have a choice.
You have to do that because it's
only the falling frames that
are "purely" non-accelerating
in the four-dimensional sense.
The only reason why
that seems to conflict
with the idea of using a
single frame at Earth's center
and saying that those two
points are not accelerating
is that that frame
at Earth's center
that you're using the
gauge that is not inertial
and so that shouldn't be the
standard for saying that things
are not accelerating.
In other words, Einstein
says the standard
of non-acceleration can
only be defined locally
in small spacetime patches.
If you try to talk about
it in any other context,
you're assuming something
geometric about the world--
mainly that it is a 3D,
Euclidean world that
works the way you
think-- you learn
it works in 10th grade
that simply isn't true.
Finally, I do want to reference
one individual comment.
Iwon't tellmyname
was asking what
courses he would need to take to
learn about general relativity.
He got some answers
from WingedSoda.
And then he replied, OK.
Great.
And I guess I got lots
of time because I'm only
going into eighth grade.

Polish: 
za standard braku przyspieszenia, nawet w trójwymiarowym sensie.
Einstein mówi, że nie mamy wyboru.
Należy tak zrobić, bo tylko spadające układy odniesienia
są "czysto" nie przyspieszające
w czterowymiarowym sensie.
Jedynym powodem, dla którego
wydaje się to być w konflikcie
z ideą używania układu odniesienia w środku Ziemi
i mówienia że te dwa punkty nie przyspieszają
jest ten, że układ w środku Ziemi
którego używasz jako miernika, nie jest inercyjny
i dlatego nie powinien być
standardem dla mówienia, że rzeczy
nie przyspieszają.
Innymi słowy, Einstain mówi że standard
braku przyspieszenia może być
zdefiniowany tylko lokalnie
w małych rejonach czasoprzestrzeni.
Jeśli spróbujesz opisać to w innym kontekście,
zakładasz coś geometrycznego o świecie -
głównie że to trójwymiarowy Euklidesowy świat
który działa w sposób, o jakim uczysz się
na lekcjach fizyki w szkole, co nie jest prawdą.
Na koniec, chcę odnieść się
indywidualnie do jednego komentarza.
Iwon't tellmyname pyta
jakie kursy musi ukończyć
by nauczyć się teorii ogólnej względności.
Dostał kilka odpowiedzi od WingedSoda.
A potem odpisał OK.
Świetnie.
I myślę że mam dużo czasu bo chodzę dopiero
do ósmej klasy.

Indonesian: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

English: 
That's right.
You got lots of time,
Iwon't tellmyname
and you're asking all
the right questions.
Keep learning and listening
to as much as you can,
even if it doesn't
make sense at first.
This stuff takes years
to grasp and you're
getting a head start Glad
you're watching the show.
[MUSIC PLAYING]

Indonesian: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Polish: 
Zgadza się.
Masz dużo czasu, Iwon't tellmyname
i zadajesz prawidłowe pytania.
Ucz się i słuchaj jak najwięcej możesz,
nawet jeśli to nie ma sensu z początku.
Trzeba lat by ogarnąć ten temat, 
a ty zaczynasz od początku.
Cieszę się, że oglądasz ten program.

Danish: 
Det er rigtigt.
Du har masser af tid, Iwon't tellmyname
og du stiller alle de rigtige spørgsmål.
Bliv ved med at lære og lytte til så meget som du kan,
selv om det ikke giver mening i første omgang.
Det her tager år at forstå, og du er ved at
få et forspring. Jeg er glad for, at du ser showet.
[MUSIK]
 
