ยินดีตอนรับสู่ คาริตา ฮิสตอรี่ พอดแคสต์
คุณเคยสงสัยที่มาของมนุษย์หรือไม่
หลายๆคนคงหาคำตอบลึกลงไปถึงมนุษย์คนแรกของโลก
แต่มันจะง่ายกว่ามาก
ถ้าคุณลองมองรอบๆตัวคุณ
มองเข้าไปลึกๆ
ฟังเสียงให้ลึกลงไป
หาและอ่านเรื่องราวให้ลึกลงไป
บางทีคุณอาจพบบางคน หรือบางกลุ่มที่เป็นบรรพบุรุษของคุณ
หรืออะไรที่ไกล้เคียงกับสิ่งนั้น
ถ้าคุณมองเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มันใหญ่โตมาก
มีวัฒนธรรมและประเพณีที่หลากหลาย
หากมองลึกลงไปในคาบสมุทรมาลายา
ตั้งแต่ตอนใต้ของประเทศไทย ถึง ดินแดนสิงคโปร์
มีผู้คนบางกลุ่มใช้ชีวิตที่นี่มาตั้งแต่โบราณกาล
ตั้งแต่โลกยุคน้ำแข็ง
ในยุคที่ไม่มีใครจับจองผืนดินและดินแดน
และมองมันเป็นแค่ทรัพยากรชนิดหนึ่ง
ในยุคที่มนุษย์ไม่มีความคิดที่จะทำลาย ทรัพยากรใต้ดิน
บนพื้นดิน
ในอากาศ
และอ้างว่าสิ่งนั้น คือสิ่งที่สามารถทำได้
ในยุคที่มนุษย์อาศัยและเคารพธรรมชาติ
พวกเขาเหล่านั้น
สามารถอ้างว่าเป็นภูมิบุตร
และเจ้าของเดิมในคาบสมุทรมาลายา
พวกเขา
คือ
มานิ
---เสียงสัมภาษณ์----
เสียงที่คุณได้ยินคือหนึ่งในชาวมานิ
อาศัยอยู่ใน อำเภอธารโต จังหวัดยะลา
ที่เคยให้สัมภาษณ์กับสื่อโทรทัศน์ในประเทศไทยหลายปีก่อน
เขาให้สัมภาษณ์ด้วยภาษาที่ผสมระหว่างมลายู และกันซิว
ซึ่ง กันซิว เป็นภาษาดั้งเดิมของชาวมานิ
มานิ
แปลว่า มนุษย์ ในภาษากันซิว
อย่างเช่นที่ผมได้บอกผู้ฟังไปข้างตน
ภาษากันซิว เป็นภาษาที่ใช้กันโดยทั่วไปในหมู่ชาวมานิ
ที่อาศัยอยุ่ในป่าลึกทั่วไปในคาบสมุทรมาลายา
เป็นที่น่าสนใจว่าชาวมานิเรียกมนุษย์ทุกคนว่า มานิ ทั้งสิ้น
นั้นคือสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นว่ามนุษย์คือมนุษย์เท่ากัน
โดยไม่สน
ว่าผิวสีอะไร
พูดภาษาอะไร
ใส่เสื้อผ้าอะไร
คุณคือ มานิ(มนุษย์) ทั้งสิ้น
แตกต่างจากผู้คนภายนอกที่เรียกชาวมานิแตกต่างกัน
เรามาเรียนรู้กัน
ซาไก
ซาไก หรือ ซาแก
มาจากคำภาษามลายูเหนือโบราณ
แปลว่า คนเถื่อน
นอกจากชาวมลายูที่ใช้เรียกแล้วนั้น
ยังคงมี ชาวจีน
โปรตุเกส
สยาม(ชาวไทยภาคกลาง สมัยโบราณ)
ล้านนา(คนไทยภาคเหนือสมัยโบราณ)
ชาวเขมร เช่นเดียวกัน
นอกจากแปลว่าคนเถื่อนแล้วนั้น
ยังแปลว่า ทาส หรือ คนรับใช้ อีกด้วย
เนกริโต
เป็นคำว่าจากภาษาสเปน
แปลว่า นิโกรตัวเล็ก(ไม่สนับสนุนให้เรียกผู้คนว่านิโกรนะครับ)
หรือ ชาวแอฟริกันตัวเล็ก
เซียมัง
เซียมัง หรือ เซมัง
คำภาษามลายูโบราณ แปลว่า ลิงดำ
เงาะ
เงาะ หรือ เงาะป่า
เป็นคำเรียกโดยเปรียบเทียบกับผลไม้พื้นเมืองของไทย
ชาวไทยภาคกลางสมัยโบราณนิยมเรียกกัน
ออแฆอัสลี
ออแฆอัสลี หรือ โอรังอัสลี
แปลว่า ชนพื้นเมือง หรือ ชนเผ่าพื้นเมือง
นอกจากนั้นแล้วยังมีคำอื่นที่ใช้เรียกอีกด้วย เช่น
ซีกอย ซีนอย หรือ ตองกา
---เสียงสัมภาษณ์---
เสียงที่ผู้ฟังได้ฟังสักครู่นั้น
ได้รับจากชาวมานิที่สามารถพูดไทยได้
จาก ช่อง ไทยพีบีเอส ประเทศไทย
เขาพูดว่า
"ไม่ใช่ว่าไม่ชอบที่เรียกว่า ซาไก"
แต่มันจะดีกว่ามากหากเรียกตนว่ามานิ หรือ โอรังอัสลี
ดังนั้น
เราจึงควรเรียกพวกเขาว่ามานิ หรือ โอรังอัสลี เป็นทางที่ดีกว่า
มาทำความรู้จักชาวมานิให้มากขึ้นกัน
มานิ คือชาวมนุษย์โบราณตั้งแต่ยุคหิน
ชาวมานิโดยทั่วไปมีลัษณะคล้ายกับชาว แอฟริกัน
เช่น
รูปร่างผอม
ผิวสีดำ หรือ ดำแดง
ผมหยิก
แต่
ขนาดร่างกายจะเล็กกว่าชาวแอฟริกัน
ทฤษฎีสันนิษฐานว่าชาวมานิมีการอพยพ
จากทวีปแอฟริกามาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นานกว่า 50000 ปี
หรือในสมัยยุคน้ำแข็ง
ชาวมานิอาศัยอยู่กระจัดกระจายในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หลักฐานจากบันทึก วอริงตัน สมิธ
พอล โจชิม เคเบสตา
อีฟอว์ อีวาน
ชาวมานิอาพยพมาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ก่อน มนุษย์ โฮโมเซเปียนส์ หรือ มนุษย์ยุคปัจจุบัน
และชาวมานิยังมีพันธุ์กรรมไกล้เคียงชาวอะบอริจิน
ในออสเตรเลีย และปาปัวนิวกินี
ภาษากันซิว คือภาษาของชาวมานิ
อยู่ในกลุ่มภาษาอัสเลี่ยน
อยู่ในสาขา มอญ-เขมร
และทั้งหมดนั้นอยู่ในกลุ่มภาษา ออสโตรขเอเชียติก
แต่ตอนนี้นั้น
ภาษากันซิวผสมระหว่างภาษาไทย
เมขร ชวา ล้านนา และมลายูเหนือโบราณ
ตัวอย่างเช่น
ตาโกะ
แปลว่า กลัว
หรือ
ยาแล
แปลว่า เดิน
ภาษากันซิวดั้งเดิมเกือบทั้งหมดนั้นเลียนเสียงธรรมชาติ
เช่น
ปะ-เทว
แปลว่า น้ำ
ในประเทศไทยนั้นมีชาวมานิหลายกลุ่ม
ตัวอย่างเช่น
กลุ่มกันซีอี อาศัยอยู่ อำเภอธารโต จังหวัดยะลา
ยะฮาย อาศัยอยู่อำเภอ แว้ง จังหวัด นราธิวาส
ยะดะ
อาศัยอยู่เทือกเขาสันกาลาคีรี หรือ ระหว่างจังหวัดยะลาและนาราธิวาส
แตนแอน
อาศัยอยู่ อำเภอปะเหลียน จังหวัดตรัง
และกลุ่มอื่นๆที่อาศัยอยู่บริเวณจังหวัดสตูลและพัทลุง
เกือบทั้งหมดของชาวมานิ
นับถือศาสนาโบราณ หรือสิ่งเหนือธรรมชาติและพลังงานลี้ลับ
ชาวมานิ มีวัฒนธรรมการล่าสัตว์โดยใช้ลูกดอกอาบยาพิษ
เรียกว่า บอ-เลา
นอกจากนั้นยังหาอาหารในป่า เช่น มันป่า
กล้วย และ มะละกอ
หลายปีก่อนชาวมานิใช้ เปลือกไม้ หรือ ใบไม้
เพื่อทำเครื่องแต่งกายปกปิดส่วนกลางและล่าง
และเปิดร่างกายส่วนบนทั้งหมด
โดยกระทำในลักษณะนี้ทุกเพศ
แต่ปัจจุบันนี้ชาวมานิรับวัฒนธรรมจากภายนอก
ปัจจุบันชาวมานิรุ่นใหม่แต่งกายเช่นผู้คนทั่วไป
ชาวมานิมีวัฒนธรรมสร้างเพิง หรือกระท่อม ในป่า
และอพยพย้ายถิ่นเมื่อครบทุก 2 - 3 วัน
เนื่องจากปัญหาเรื่องทรัพยากร
หลีกเลี่ยงผู้รุกราน
เช่นผู้ลักลอบตัดไม้ พ่อค้าของเถื่อน และอาชญากร
และเหตุผลสุดท้าย
หลีกเลี่ยงโรคต่างๆ
เมื่อหลายปีก่อนผู้คนมักเหยียด หรือ ดูถูก
วิถีชีวิตของชาวมานิ
โดยมองที่วัตถุตามแนวคิดวัตถุนิยม(ยกสิ่งของเป็นหนึ่งในชีวิต)
เชื้อชาติและสีผิวที่แตกต่างยังคงเกิดขึ้นตลอดเวลา
ในทุกสังคม
ถ้าพวกเราใช้สิ่งนี้ในการแบ่งแยก เรื่องร้ายๆอาจจะเกิดขึ้นได้
---เสียงสัมภาษณ์---
ที่ผู้ฟังได้ฟังเมื่อครู่
ชาวบ้านกลัวชาวมานิจะกิน
และเช่นกัน
ชาวมานิก็กลัวชาวบ้านจะทำร้ายและขับไล่เช่นเดียวกัน
แต่ในขณะเดียวกัน
ก็ยังมีชาวบ้านที่ช่วยชาวมานิเช่นกัน
และเช่นที่ทุกคนรู้ ในทุกสังคมล้วนมีทั้งดีและร้าย
และก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเคยเกิดขึ้นแต่จงเรียนรู้และแก้ไข
ปัจจุบัน
มีค่านิยมในการลดการเหยียด และความไม่เท่าเทียม
แต่
เมื่อพิจารณาเกี่ยวกับนโยบายภาครัฐ
ไม่พอที่ยกระดับมาตรฐานชีวิตของชาวมานิ
ให้เสมอกับประชากรไทย
---เสียงสัมภาษณ์---
บทสัมภาษณ์จากสำนักข่าวไทย พีบีเอส
ผู้ฟังจะรู้จากผู้ให้สัมภาษณ์ว่า
รัฐบาลไทยพยายามสร้างภาพลักษณ์
หรือ ชีวิตในรูปแบบที่รัฐบาลต้องการ(เงาะป่าซาไกในละคร)
นั้นคือ หลักการสวนสัตว์มนุษย์ (การเหยียดเชื้อชาติขั้นรุนแรง)
การกระทำนั้นได้รับการวิจารณ์ว่าละเมิดสิทธิมนุษยชน
ได้รับการต่อต้านจากชาวบ้านในพื้นไกล้เคียง
เพราะเป็นการใช้ชาวมานิในการสร้างเม็ดเงินจากนักท่องเที่ยว
ด้วยการเรียนรู้เชิงวัฒนธรรมที่ต่ำกว่ามาตรฐาน
และเช่นเดียวกัน
มีนักท่องเที่ยวกล่าวกับทีมงานเมื่อหลายปีก่อน
ว่าสิ่งนี้ไม่ใช้การเรียนรู้เชิงวัฒนธรรม
แต่ไกล้เคียงกับสวนสัตว์มนุษย์ในศตวรรษที่ 19
"เพิ่มเติ่ม" ศตวรรษที่ 19 มีการเหยียดเชื้อชาติอย่างรุนแรง
เมื่อรอบๆปัญหาแล้วนั้น
รัฐบาลไทยไม่มีนโยบายที่ดีพอต่อชาวมานิ
ในพื้นที่ภาคใต้ของไทย
ได้รับการวิจารณ์จากหลายภาคส่วน
ตัวอย่างเช่น
ปัญแบ่งสรรที่ดิน
ความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้
การกระทำที่ผิดกฎหมายในป่า
ปัญหาที่สำคัญคือ ชาวมานิ ไม่สามารถรับสวัสดิการรัฐได้
เพราะ
ไม่มีบัตรประชาชน หรือ เอกสารราชการใดๆ
นี่คือเหตุผลที่ชาวมานิไม่สามารถเรียกร้อง
หรือ ปกป้อง สิทธิของตนได้
นั้นคือเหตุผล
ชาวมานิหลายครอบครัวจึงเลือกย้ายจากไทยไปมาเลเซีย
ที่ ที่ให้สวัสดิการและทัศนคติดีๆต่อพวกเขา
เมื่อมองลงไปในชาวมานินั้น ไม่ได้ล้าหลังไปเสียทั้งหมด
มีเครื่องดนตรีเช่น คะ-นัง
ที่ทำจากไม่ไผ่ ที่ผู้ฟังได้ยินเมื่อสักครู่
ที่สิ่งที่สำคัญคือ ชาวมานิ อยู่ร่วมกลุ่มกัน 15-20 คน
ประกอบด้วยครอบครัวเล็กๆหลายครอบครัว
เมื่อต้องการกระทำอะไรในเชิงนโยบายใหญ่ๆ
ต้องใช้วิธีการ โหวต
ตัวอย่างเช่น
เส้นทางอพยพ หรือ ที่ทางในการสร้างเพิงอาศัย
แบ่งสรรอาหารในกลุ่ม
และตัดสินความผิดในกลุ่ม
โดยการ โหวต
จากที่สำรวจมี 2 ระดับด้วยกัน
อันดับแรก
ให้ทั้งสองฝั่งแสดงเหตุผล
และสมาชิกในกลุ่มจะโหวตเพื่อหาผู้ที่ถูก
และอันดับสุดท้าย
ให้อำนาจผู้นำเผ่า เลือกตัดสิน
ผู้นำเผ่าไม่ได้มาจากระบบสายเลือด
แต่มาจากการโหวตของสมาชิกในกลุ่ม
และมีระยะเวลาในการออกจากตำแหน่ง
ไม่มีระยะเวลาในการออกจากตำแหน่งผู้นำเผ่า
แต่จะออกเมื่อไม่สามารถแก้ปัญหาในระดับใหญ่ได้
หรือ ไม่สามารถปกป้องสมาชิกเผ่าจากผู้รุกรานได้
และสุดท้ายนั้น
แม้มนุษย์จะมีชีวิตที่แตกต่างกัน
แต่ทุกคนคือ มนุษย์
มีคุณสมบัติการเป็นมนุษยเท่ากัน
เราไม่ควรมองและแบ่งแยกสิ่งต่างๆด้วย สีผิว
ชื่อเสียง
เงินทอง
หรือ วัตถุใดๆ
สิ่งที่จะทำให้มนุษย์อยุ่ร่วมกันได้นั้น
ไม่ใช้การ เกลียด เหรือ เหยียด กันและกัน
แต่เป็น ความรัก ความเห็นใจ และ ความเท่าเทียม
เพราะพวกเราทุกคนคือ มานิ
เพราะพวกเราทั้งหมด
คือ
มนุษย์
ผู้ฟังสามารถติดตาม คารีตา ฮิสตอรี่ พอดแคสต์
ผ่าน spotify ,soundcloud ,youtube
โดยการพิมพ์ว่า carita podcast
หรือ carita history podcast
หวังว่าจะได้ความรู้กับพอแคสต์ตอนนี้
เจอกันตอนหน้า
สวัสดีครับ ^ ^
