Na całym świecie, głęboko w odludnych rejonach niedostępnego terenu,
czają się rzadkie i fascynujące stworzenia, o których istnieniu wie jedynie niewielu.
Są one nieśmiałe i bojaźliwe.
W przeciwieństwie do swoich hałaśliwych i agresywnych kuzynów,
cicho krążą po lasach poszukując idealnego terenu, w którym mogłyby trenować swoje fenomenalne umiejętności.
„Ewolucja trialowca”, komentarz: David Attenborough.
W przeciwieństwie do swoich niesfornych kuzynów ze świata motocrossu i enduro,
są mistrzami kontroli i utrzymywania równowagi.
Ich pełen wdzięku i dostojeństwa sposób poruszania się w nieprzyjaznym otoczeniu
jest naprawdę widokiem godnym podziwu.
"Ale żech piznoł, chopy!"
„Synek, tyś tyż piznoł”
W każdy weekend pojawiają się na swoich dziwacznych wierzchowcach,
poszukując okazji do zademonstrowania niesamowitego mistrzostwa w opanowaniu grawitacji i ukształtowania terenu.
Stworzenia te, często nazywane "Balerinami świata motocykli",
w trudnym środowisku okazują pewność siebie jak i precyzję, przez co wielu uważa,
że są najbardziej rozwiniętym gatunkiem jeźdźca w światowym ekosystemie.
Jakie jest pochodzenie tego nieśmiałego gatunku?
Wielu ewolucjonistów wierzy, że wyewoluował ze zdecydowanie bardziej prymitywnych gatunków.
Powszechnie znani jako "trialowcy"
lub „te gupie ciule kere łoblekajom łotwarty hałer”,
po łacinie nazywani są „Delicatus footus”,
ponieważ nie lubią stawiać swych nadwrażliwych kończyn dolnych na ziemi.
Niektórzy ewolucjoniści wierzą, że trialowiec jest w rzeczywistości jednym z najstarszych gatunków,
a od tego czasu gatunki pokrewne odbyły zjazd po spirali deewolucji.
Niezależnie która z teorii jest prawdziwa,
także ich przyjemne dla oka wierzchowce przeszły własną ewolucję.
Ponaddwutonowi przedstawiciele prehistorycznego rodzaju Bultaco i Montesa panowali nad okolicą,
miażdżąc sędziów i innych zawodników wraz z odcinkami jazdy obserwowanej.
Obecnie stają się stopniowo lżejsze i bardziej chyże,
włączając dzisiejszych przedstawicieli rodzaju Sherco, przyciągających najlepszych światowych jeźdźców, takich jak Toni Bou.
Duchowo wielu jeźdźców stosuje mieszankę wirujących sufi derwiszów i praktyk buddyjskich,
mając nadzieję na poprawę swojego poczucia równowagi.
Podczas gdy inni zwracają się ku mrocznej sztuce manipulacji czasem,
aby cofnąć swoje sporadyczne błędy.
Inni eksperymentują z różnymi stylami jazdy, pozycjami ciała, prędkościami, a nawet ubiorem,
by móc dalej rozwijać poczucie równowagi.
Niewielki odsetek wierzy nawet,
że to pozycja języka jest głównym kluczem do sukcesu.
Wiemy, że trialowcy coraz częściej zaznaczają swoją obecność w oczach szerszej społeczności.
I może to dobrze, biorąc pod uwagę ich silne poczucie przywiązania do stada i potrzebę przygody.
Wiemy, że wśród nich występują osobniki o różnych sylwetkach,
rozmiarach, wieku, płci, poziomach umiejętności i pomysłach na życie.
To co wydaje się ich łączyć, to pasja do tego sportu,
niezależnie od ilości czasu spędzanego na ziemi zamiast na swoich rumakach.
Choć jest kwestią dyskusyjną, czy są szczytowym osiągnięciem ewolucji,
to wiemy, że wydają się mieć najwięcej frajdy.
A w końcu, o to przecież chodzi.
