 
میان من و نگاه

علیرضاخالوكاكایی (ع. طارق)

یادداشت و مقاله

Title: between I and looking

ISBN: 9780463579824

Author: Ali reza khalo kakaee

Publisher: Smashwords, Inc
یادمان باشد، برای حرمت كلمات، باید خون خویش را عریان سازیم، وخود نخستین كسی باشیم كه سخنان خویش را، بهایی گران از نقد جان هزینه می‌کند. خوشا! شهید قلم خویش بودن و بر دار بلند اندیشه آونگ گشتن...

یادمان باشد حتی اگر قلممان را شكستند، آن همت در ما باشد كه سرانگشت بریده‌ی خویش را قلم كنیم و خون داغمان را مركب؛ در این صورت آنچه بنگاریم به صورت گزیده ـ نوشتار جاودانه خواهد شد.

***

آیا... آیا خدا به چنین جوهر و قلمی در ابتدای سوره‌ی قلم، سوگند خورده است؟

#

پوزخند ماه و چهره‌ی واقعی امام

بزرگ‌ تر از حوصله‌ی زمان

انسان سرچشمه‌ی دریاهاست

ایران آزاد، بر دوش ایرانیان در تبعید

شعر مقاومت

پیامبر صلیب بر دوش

کجا ایستاده‌ ام ... و مردی از اشرف

یک آرم یا یک تاریخ

تازه براتم دادند

آن یار کزو گشت سر دار بلند

بیچاره سنگ پای قزوین

مرگ می‌ بخشد اما جلاد نمی بخشد

پرنده‌ یی با بالهای شقایق

دختر آتش و مادری از جنس باران

تو در نماز عشق چه خواندی ... که سالهاست

وارطان سخن نگفت

این همانی در زهر آتش بس و زهر اتمی و پیام آن

پوزخند ماه

و چهره‌ی واقعی امام‌

اعلام برائت و دامن پیراستن از وهن تاریخ ایران و اسلام (روح‌الله خمینی) تا آنجا پیش رفته که سعید قاسمی، پاسدار سابق و از سران لباس شخصی‌های خامنه‌ای، در روز چهارشنبه ۱۳اسفند ۱۳۹۴ به گوشه‌یی از واقعیت اعتراف کرد:

«ما این موضوع را باید بسیار جدی اعلام کنیم به‌رغم آن که ما به امام ارادت داریم اما یک فاجعه‌ی بزرگ دارد در جمهوری اسلامی رخ می‌دهد.. ما امام را برای بزنگاه‌های خودمان می‌خواهیم. اکنون هم کرکره‌ی امام پایین تا انتخابات بعدی؛ چون ما امام را برای چند شب انتخابات می‌خواهیم. ۲۲ جلد از صحیفه‌ی نور امام در حال خاک خوردن است. همه چیز در اطلاعات گوشی ما هست اما دو جمله از امام در آن نیست».

***

با خواندن این خبر بی‌اختیار ذهنم راه به شایعه‌یی برد که طراران انقلاب ضدسلطنتی، عامدانه به‌سر زبان‌ها انداخته بودند: «دیدن چهره‌ی امام دجالان در ماه!».

ماه، همیشه، ماه عاشقان و شاعران بوده است. این هم‌سفر خاموش و رازآمیز فرزند انسان در تبعید خاک، پیوسته شعر شاعران را با بال‌های خیال به آن‌سوی اقیانوس ساکت فضا پرواز داده است. از ماه تعابیر گوناگون در ادب پارسی نقش بسته؛ تعابیری مانند ماه نخشب، ماه ده چار، کوزه‌ی‌ رؤیا، چشمه‌ی سیماب و... همه و همه حاکی از آن است که ماه با باغ‌های برفی خود، میلیون‌ها چشم مشتاق تماشا و عاشق زیبایی را در خود زندانی کرده؛ بااین‌حال هنوز وصف تمام و کمال زیبایی ماه را شعری درخور سروده نشده است.

نمی‌دانم برای نخستین بار چه کسی شایع کرد، چشمان باباقوری و چهره‌ی پف‌کرده‌ی خمینی را در ماه دیده؟ این بزرگ‌ترین توهین به ماه بود. باآن که آن زمان هم اغلب می‌خواستند به خود بقبولانند چشم آنان اشکال دارد وگرنه امام در ماه است، بودند کسانی که به چشمشان شک نکردند و به خرمقدسان مردرند ساده‌لوح نما، پوزخند زدند.

به‌راستی چه کسانی در پی آن بودند، امام رذالت پیشگان را یکسره از زیر درخت سیب نوفل‌لوشاتو به ماه تحمیل کنند؟ چه فاجعه‌ای درراه بود که می‌خواستند، چهره‌ی دراکولا را پیشاپیش با زیبایی ماه بزک کنند؟

روزگارانی بود که هیولایی کریه منظر به نام «خمینی»‌، کراهت شکل، شرارت نگاه و چنگال‌های خون‌آلودش را در ردا و طیلسان تلبیس نهان کرده بود و فریب عوام را، سبحه‌ی صد دانه به دست می‌گرفت. لبان کف کرده‌ی خود را به اوراد و اذکار و تقدیس ائمه‌ی اطهار می‌گشود. پینه‌یی به‌اندازه‌ی گردو؛ بلکه خربزه، روی پیشانی‌اش کبره ‌بسته بود. بنام قرآن حکم می‌راند. از عدل علی نمونه می‌آورد؛ تا جور خود را جار بزند. نام شکنجه را «تعزیر»‌، و ذره‌ذره جان باختن زیر شکنجه را «تقتیل» نام نهاده بود.

برای انحراف افکار عمومی ‌از چپاول‌های نجومی سردمداران حکومت خود، دست گرسنه‌یی را که از سر نیاز به‌سوی لقمه‌ای نان بخورونمیر دراز شده بود ـ جلو چشمان اشک‌بار جامعه ـ با پیشرفته‌ترین تکنیک‌های وارداتی قطع می‌کرد.

اگر مفتشی گزارش می‌داد که زیدی در خانه‌ی خود بلند عطسه کرده، و این‌طور می‌نماید که عطسه‌ی او خلاف شئونات اسلامی! است. باید به دارالخلافه جلب می‌شد و پوست از سر وی زنده‌زنده برمی‌کندند؛ تا بداند در شرع انور! عطسه نیز احکامی دارد و خارج از اجازه‌ی ولی‌فقیه مجاز نیست.

اگر گوشه‌ی چادر «ضعیفه!» ای کنار می‌رفت، به جرم فساد فی‌الارض و محاربه باخدا و رسول!‌، او را باید به «محاکم صالحه!» می‌آوردند و با بهانه‌های خودساخته، تا گردن در چاله فرومی‌کردند؛ تا در حضور جمعی از «مؤمنین»! از خدا بی‌خبر به شدیدترین وجه سنگسار گردد.

حکم، حکم «آقا!» بود و وقتی صادر می‌شد، احدی نمی‌توانست آن را مانع شود؛ این شخص حتی اگر می‌خواست نزدیک‌ترین کس او باشد.

برای سفیدسازی چهره‌ی دجال جلاد چو انداخته بودند که خمینی غزل هم می‌سروده و در طرز غزل به لسان‌الغیب ارادت داشته! جل‌الخالق این‌یکی را نمی‌دانستیم! اما می‌دانستیم که حضرتش با آن‌که دل رئوفی! داشت و قلب لطیفش! آزار مگسی را برنمی‌تافت، و آن‌قدر آن را با گوشه‌ی ردایش کیش می‌کرد تا به‌دلخواه از پنجره اتاق بیرون رود! ولی وقتی نوبت به مجاهدین می‌رسید، گوش فلک را کر می‌فرمود که:

«آقا! دشمن، نه اسرائیل است، نه آمریکا، نه شوروی و نه شرق و غرب و شمال و جنوب، دشمن همین‌جا بیخ گوش ما نشسته است».

او در مواجهه با «این دشمن در بیخ گوش نشسته»، به شبی صد تا و دویست‌تا اعدام هم راضی نبود و گلایه می‌کرد که چرا مسامحه روا می‌دارید و دشمنان اسلام را یک‌شبه ریشه‌کن نمی‌کنید؟ و تا حاج‌آقا لاجوردی! لیست اعدامی‌های شب قبل را به حضورش نمی‌برد، لب به صبحانه نمی‌زد و هیچ‌گاه نشده بود که نماز شبش قطع شود.

فَوَیلٌ لِّلْمُصَلِّینَ / الَّذِینَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ / الَّذِینَ هُمْ یرَاؤُونَ / وَیمْنَعُونَ الْمَاعُونَ

(ماعون- ۴ تا ۷)

واعظان کاین جلوه بر محراب و منبر می‌کنند

چون به خلوت می‌روند آن کار دیگر می‌کنند

مشکلی دارم، ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه‌فرمایان چرا خود توبه کمتر می‌کنند؟

گوئیا باور نمی‌دارند روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند.

این هم از رند عافیت سوز، خواجه‌ی روشن‌ضمیر و عارف بیداردل شیراز. با یک من، چه عرض کنم. با دنیایی از سریش و سریشم هم نمی‌توان دمب خمینی را به غزل‌های محتسب ستیز او چسباند. معلوم نیست دیکتاتورهای خون‌آشام چرا در اواخر عمرشان شاعر از آب درمی‌آیند! این چطور شاعری بود که در هواپیما وقتی از او سؤال کردند، هیچ احساسی نه به ایران، و نه به توده‌های میلیونی که به استقبال او آمده بودند، نداشت؟!

خمینی اولین درنده‌ی حلول کرده در جلد انسان نیست، جناب جلالت‌مآب! امیر تیمور لنگ نیز هنگامی‌که از شدت شراب‌خواری سقط شد، قرآن، همچنان جلوی رویش گشاده بود. جالب این که، برخلاف خمینی ـ که فارسی معمولی را چپ و چوله و کج‌وکوله صحبت می‌کرد و حرف زدن عادی یک بچه‌مدرسه‌ را هم بلد نبود ـ تیمور لنگ حافظ قرآن بود، می‌توانست سوره‌ها را از آخر به اول هم بخواند. از شدت زهد و دیانت! باید در سفر و جنگ مسجد بزرگ و چوبی او را حمل می‌کردند؛ تا حضرتش نماز بخواند!

ببینید حافظ پس‌ازآن ملاقات نفسگیر، اجباری و تشریفاتی با این «صوفی دجال فعل ملحد شکل» چه می‌گوید:

صحبت حکام ظلمت شب یلداست

نور ز خورشید جو، بو که برآید

هزار رحمت به ارواح نداشته و خبیث هولاکو و چنگیز که رک و پوست‌کنده می‌گفتند، ما آمده‌ایم غارت و کشتار کنیم و هیچ موجود زنده ـ حتی گربه‌ها را هم ـ زنده نگذاریم؛ کتاب‌ها را باید سوزاند و شهرها را ویران کرد.

لااقل صف‌بندی‌ها مشخص بود. چنگیز، جای نجم الدین کبری و عطار نیشابوری نمی‌نشست. عطار، عطار بود و هولاکو، هولاکو. این بار قابیل حسابی چهره‌ی خود را بزک‌کرده بود. گرگ لباس میش را پوشیده بود؛ و دیو، خلعت انسان. آقا! نمی‌گفت به سبک سلاطین قدیم، رؤیای کشورگشایی و خیال امپراطوری در سر می‌پروراند، دم از صدور اسلام! می‌زد. نمی‌گفت دیکتاتوری، می‌گفت: جمهوری؛ آن‌هم از نوع اسلامی‌اش. می‌گویند یکی را به ده راه نمی‌دادند، سراغ کدخدا را می‌گرفت!

می‌گفت مخالفان نظام الهی! خودشان، خودشان را شکنجه می‌کنند؛ تا بگویند در اسلام! شکنجه هست و کسی نبود بگوید: «مگر مغز حمار خورده‌اند؟ که خودشان، خودشان را شکنجه کنند!»، باشد، گیریم، خودشان، خودشان را شکنجه می‌کردند. این‌یکی چه؟ این را که مخالفین نظام نگفته‌اند:

کی اولین بار گفت «اینها یاغی و باغی هستند و محاکمه و قاضی و محکمه نمی خواهند، حکمشان معلوم است و همانجا وسط خیابان باید، کشته‌اش را کشته تر! کرد و زخمی‌اش را زخم زد تا تمام‌کش شود و اگر آنها زیر تعزیر جان بدهند، اسلام! ضامن نیست»‌.

در جریان قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال ۶۷ آش آن‌قدر شور شد که صدای منتظری هم درآمد، ولی امام! تصمیم خود را گرفته بود: «دشمنان اسلام! را هر چه سریع‌تر نابود کنید!».

این‌همه عجله و کینه‌ی شتری، [ببخشید! کینه از نوع خمینی] برای چه بود؟!

نکند کسانی پیداشده بودند که نمی‌خواستند معجزات نداشته‌ی این امام‌زاده‌ی قلابی را باور کنند و هر چه چشم به ماه می‌دوختند، از دک‌وپوز کریه امام! در آن اثری نبود. آخر ماه سیمابی رازآلود الهام‌بخش شاعران کجا و هیولای کژدم قلبی مانند خمینی کجا؟ معلوم است اگر کسی سال‌ها هم به ماه چشم بدوزد، چیزی نخواهد دید؛ به‌جز پوزخند معنی‌دار ماه و از او ـ که بسا شاهد افول و غروب انواع سلاطین قدر قدرت، امیران صاحبقران، کاخ‌های تودرتو، باغ‌های معلق، تخت‌های مرصع، شمشیرهای شاهانه‌ی جواهرنشان و جدولی از نشان‌های رنگارنگ افتخار! بر سینه‌ی دیکتاتوری‌ها و خیل سگان زنجیری‌شان بوده است ـ ابیات پرمعنی و هنوز زنده‌ی این قصیده‌ی زیبای سیف‌الدین فرغانی را خواهد شنفت:

هم، مرگ برجهان شما نیز بگذرد

هم رونق زمان شما نیز بگذرد

آن‌کس که اسب داشت غبارش فرونشست

گرد سم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمع‌ها بکشت

هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

...

آری روزگارانی بود که وقتی امام دجالان آستین می‌افشاند، جلادان، نوباوگان و نونهالان میهن ما را دسته‌دسته روی میدان‌های مین می‌فرستادند. دجال، قسم‌خورده بود، تا یک‌خانه‌ی سالم در ایران باقی است، همچنان تنور جنگ را برتابد. این شعارهای چپ‌اندرقیچی و دهان‌پرکن، البته خوراک تبلیغاتی خوبی برای گاو و گوساله‌های بسیج و اراذل یقه‌چاک چماق به دست؛ با باندرولِ «جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم!» بود؛ اما واقعیت چیست؟ شش قرن پیش خواجه‌ی شیراز گفته است:

«دائماً یکسان نماند حال دوران غم مخور!».

تقدیر بر این قرارگرفته بود که درست درزمانی که همگان فکر می‌کردند، رژیم روی دور است، ناگهان تق نظام درآید؛ امام یک‌شبه جام زهر سر کشد و آبروی نداشته‌اش را با خدای نداشته‌تر معامله کند. جام زهر که به دست فرزندان ایران‌زمین، در ارتش آزادی‌بخش، به دجال خورانده شده بود کاری‌تر از آن بود که دکترهای خصوصی قلب بتوانند آن را معالجه کنند؛ ازاین‌رو همپایگی‌هایش، استخوان‌های متعفن و نفس‌های پوسیده‌ی او را به خاک تحمیل کردند و برای پوشاندن این تعفن تاریخی، گور تنفر انگیزش را به قبه و بارگاه و طلا و جواهر آراستند. زهی حماقت! اگر می‌شد، با طلا و جواهر، تعفن نفس‌های یک عفریت خون‌آشام را لاپوشانی کرد، قارون الآن آقای دنیا بود و از او باافتخار یاد می‌شد.

گوئیا باور نمی‌دارند، روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور می‌کنند

با مرگ دجال مرگ‌زی، مرگنوش و مرگ‌فرمای، مرگ، نفس راحتی کشید، زندگی زنده شد، نسیم مجال تنفس یافت و بغض فروخورده‌ی یک ملت، جای خود را به انفجار عظیم شادی داد.

دجال قرن مرد و مرده‌خوارانش، مرده ریگ او یعنی نظام الهی! جمهوری اسلامی!!‌؟ را به‌زور سرکوب، بحران‌سازی و نیز سوءاستفاده‌ی تام و تمام از دو بحران منطقه‌یی (جنگ کویت و جنگ دوم آمریکا و عراق) ـ مانند کالبدی سرطانی ـ سرپا نگهداشتند؛ اما تاکی می‌شد و می‌شود، قورباغه را به نام بلبل رنگ کرد و چلپاسه را، چکاوک نامید و به خورد خلق‌الله داد؟ در عصر کبیر آگاهی توده‌ها ـ ولو بین پیشتاز و جوانان نسل‌های بعد از قیام ضد سلطنتی، به ناگزیر گسست به وجود آمده باشد- نمی‌توان زمختی چماق، چرکتابی یقه‌ی چماق‌داران و دست‌های خون‌آلود قداره‌بندان را با عبای سفید، تطهیر کرد و انتظار داشت، آب از آب تکان نخورد. دنیا حساب‌ وکتاب دارد.

البته باید اذعان کرد، اگر نبود مقاومت حماسی مجاهدین و نسلی از کهکشان که تتق شب خمینی ساخته را با جرقه‌های خود سوزاند و پاره‌پاره کرد، چه‌بسا مانند سلسله‌هایی از خلافت که نسل در نسل ادامه پیدا می‌کردند، نحوست خمینی، نه‌فقط تاریخ ایران که سرنوشت مناطق مسلمان‌نشین دنیا را نیز درمی‌نوردید. در آن صورت به‌راستی، به‌جز اسلام انقلابی و پیشتازان پاکباز آن، نیروی دیگری قادر به مقابله این غده‌ی سرطانی نبود. قلب خمینی کاسه‌یی پر کژدم بود که به اقتضای طبیعتش می‌گزید، می‌کشت، می‌درید، مثله می‌کرد و از این کار لذت می‌برد. هنوز هم که هنوز است در رذالت و خباثت، هیچ «شاه سلطان خلیفه»‌یی؛ به گرد پایش نرسیده است.

بنازم فرزندان ایران‌زمین را، که این مهیب‌ترین هیولای قرن حاضر را از اوج ماه به حضیض چاه فرود آوردند و کاری کردند که هیچ‌کس در دنیا از ترس نجس شدن، حاضر نیست، انگشتی به این رژیم بزند.

یادمان نرفته است که ۲۴ آبان ۹۳ عیسی سحرخیز در گفتگو با یکی از رسانه‌های وابسته به اصلاح‌طلبان رژیم گفت: «خیلی از اصلاح‌طلبان به‌خلاف اول انقلاب دیگر علاقه‌یی به آقای خمینی ندارند، ما در اول انقلاب اشتباه کردیم که با خوش‌بینی بسیار و اولیه به آیت‌الله خمینی، به ولایت‌فقیه هم باور داشتیم».

***

به‌عنوان حسن ختام، اما از شما چه پنهان از زمانی که این نسل انقلابی، از کلمه‌ی ماه نیز مانند سایر کلمه‌های معصوم اعاده‌ی حیثیت کرده است، صدچندان به زیبایی ماه افزوده‌شده و ماه توانسته است قلب‌ها و شعرهای بسیاری را فتح کند.

تابستان ۱۳۸۴

برگشت به اول کتاب
بزرگ‌تر از حوصله‌ی زمان

غمپاره‌یی، در شب فراقِ آن شكافته فرق؛ با الهام از یك نیایش بیخودانه‌ی مسعود رجوی، بر تربت او

شب تاریك و بیم موج و گردابی چنین حائل

كجا دانند‌، حال ما‌، سبكبالان ساحل ها

ای علی! ای راز گشوده‌ی انسانیت!

ای امیر مؤمنان‌، مولای متقیان!

ای نخستین راهگشا و راهبر اسلام انقلابی!

ای مفتاح فهم محمدی!

امشب‌، این شب‌ترین شبها؛ شب سوزناك خون شدن جگرها؛ شب ضربت خوردن توست؛ شبی كه فریاد «فزت و رب الكعبه»‌ی تو در گوش خاك طنین انداخت.

پدر خاك!

ای كه خاك از تو قدر و شرافت یافت! بالهای اثیری تو را شكستند؛ چرا كه پرواز تو را در بیكرانه‌ی افلاك تاب نداشتند. تو بزرگتر از آن بودی كه در حوصله‌ی زمانه جای گیری. آنچه تو میگفتی‌، مخاطب نداشت. تنهایی تو آنچنان عظیم بود كه آوای انسانیت را ـ در خلوت رازآجین نخلستانهای دور دست ـ در گوش چاه می‌گریستی. تو بسا بسا جلوتر از زمانه‌ی خودت بودی و هستی. این نام توست كه از فراز قرون و اعصار‌، بر مسیر رهایی پرتو افكنده و مجاهدان و پیشتازان رهایی را در قافله‌ی تكامل به پیش می راند.

یاعلی!

امشب، تنها شبی است كه گریستن سزاست؛ شبی كه پایه های عرش لرزید و فرشتگان همراه با یار بزرگ تو محمد حبیب ـ در فراق زیباترین وجود‌، ستودنی‌ترین روح و گرانبهاترین گوهر آفرینش ـ اشك ریختند. چه جانگداز است! سوگ از دست دادن تو.

سوزی‌ست مرا در دل‌، دانی كه چسان سوزی

سوزی كه وجود من‌، بر باد دهد روزی

چگونه بر فقدان تو شكیب توان؟! پدر و مادر همه‌ی مجاهدان به فدایت! ما شیدای توییم. دیوانه‌ی سودای توییم. مشتاق دیدن سیمای توییم. خاكی‌، افتاده‌، در زیر پای توییم. در پی غباری از قدمهای آسمانی تو‌، اگر سالهای به سر بدویم‌، سزاست. سر ما كجا و بلندای آن جناب كجا! شمع مرده كجا و چراغ آفتاب كجا! ما مجاهدان را اگردر حلقه‌ی شیدایانت بپذیری و جزو خاك نشینان درت بدانی‌، زهی افتخار! زهی منت!

علی! ای مظهر آزادی و عدالت!

ای مدافع تقسیم مساوی بیت المال!

ای رادمرد بزرگ عالم بشری!

تو كه در آوردن یك خلخال را، به جبر از پای یك زن یهودی برنمی تافتی و آنچنان برمی افروختی و می خروشیدی كه اگرمسلمانی از اسف شنیدن این خبر بمیرد‌، ملامتی براو نیست‌، حال ببین بنام تو‌، متظاهران به اسلام و مدعیان كاذب تشیع‌، چه بر سر عاشقان تو می آورند و چگونه روزگار خلق تو را سیاه كرده اند.

ببین! ببین! درسرتاسر ایران زمین‌، نماند تنی كه از تیغ آنان خسته نشد و قلبی كه به دست آنان شكسته نشد.

ای فرمانده و فرمانروای تاریخی مجاهدان!

با صدق و صراحت تو بود كه تزویرها محو شد و باز هم می شود. با صلابت و سازش ناپذیری تو بود كه مجاهدان راهت درس مقاومت و ایمان آموختند. سلام بر تو باد كه از هیچ حقوقی نگذشتی. تو حجت بالغه‌ی خدا بر تمامی بنی‌نوع‌بشر هستی. تو خود حقیقت مجسمی. هر چه در طول زمان پیش می رویم‌، این تو هستی كه هر چه بیشتر طلوع می كنی و پیام توست كه می درخشد.

ای حلقه‌ی وصل!

در سیمای تو‌، حقیقت اسلام انقلابی و مردمی می درخشد و به بركت وجود تو و سابقه‌ی دولتمداری و حكومت بسیار كوتاه توست كه چهره‌ی مرتجعان و حق پوشان افشا می شود و به یمن اندیشه و عمل توست كه آیات قرآن ازگزند دین فروشان حرفه‌یی مصون می‌ماند.

تا دنیا دنیاست؛ تا این نظم و قرار و مدار باقی‌ست‌، پیوسته برتو درود باد! درودی بیشمار به اندازه‌ی جهان كه نقصان نپذیرد. بی‌حكمت نیست‌، گویی خواست خدا بود كه شهادت و معراج تو‌، مقارن با شب های عزیز قدرباشد؛ شب های تقدیرها‌، اندازه گیری‌ها و رقم خوردن سرنوشت فرزند انسان؛ شبهای نزول قرآن و فرود پیاپی فرشتگان‌، با پیامهای رحمت و رهایی؛ شبهایی كه انسانیت گمشده ـ با پشت سر گذاشتن روزهایی ازماه تقوا ـ مستعد ترین زمینه را برای شناخت تو؛ به‌عنوان انسان طراز مكتب دارد.

ای تبلور بی مثال مسئولیت و اراده‌ی انسانی! ای كلید نجات!

ای كسی كه راه تو‌، راه رهایی و نجات بشریت در زنجیر است!

در این شب مقدس‌، به تو اقتدا می كنیم و ازتو مدد می جوییم و انفاس طیبه‌ی تو را از معبود می طلبیم. ما مجاهدین در ورای همه‌ی سختی ها و رنج و شكنج ها ـ با درك پرتوی ازوجود تو ـ توانستیم استوار بمانیم و سرفراز و روسپید باشیم.

یا علی!

به حق خودت و صدیقه‌ی كبری؛ فاطمه‌ی كوثر‌، یاور و همتای تو‌، نزد خدایت‌، ترا شفیع قرار می‌دهیم و از می خواهیم‌، ما را شایسته‌ی پیروی از تو قرار دهد و در كنف راهبری تو نگاهدارد.

یا علی!

آرزوی هر مجاهد است كه دست در دامن تو بمیرد. ما را با نظر عنایتت بنواز؛ اشك ها و آه هایمان را بپذیر و در این مسیر به رهبری پاكباز و سرفراز ما كمك كن؛ تا بتواند كشتی توفان زده‌ی ایران را به ساحل نجات و پیروزی برساند.

ای دوست ! انیس دل مشتاق تویی، تو

معشوق تویی‌، عشق‌، تو‌، عشاق تویی، تو

ما ذره‌ی رقصان ـ كه به بادی بپریشد ـ

خورشید گشاینده‌ی آفاق تویی، تو
انسان سرچشمه‌ی دریاهاست

تقدیم به مریم رجوی كه مجاهدین را دست گرفت و به سرزمین زیبای عشق و درك عظمت انسان رهنمون گشت‌.

جمله‌ی زینت بخش عنوان این نوشتار‌، مصرعی از یك شعر زنده یاد احمد شاملو می‌باشد‌‌؛ این مصرع حسن ختام سخنرانی مریم رجوی در گرد‌همایی ایرانیان‌، در اوورسوراواز فرانسه‌، به مناسبت اولین سالگرد هیفدهم ژوئن، (روز کودتای استعماری ـ ارتجاعی علیه مقاومت ایران و دستگیری خانم رجوی توسط پلیس فرانسه بود)‌.

اگر بگویم با شنیدن این شعر ـ از زبان كسی كه خود مصداق واقعی آن است ـ تكان خوردم‌، اغراق نكرده‌ام‌، ولی بحث فراتر از یك تكان خوردن معمولی بود‌. ما مجاهدین به یمن قرار گرفتن مستقیم در معرض راهبردهای خانم رجوی‌، گاه فراموش می‌كنیم‌، آنسوی تابش همیشگی خورشید‌، انجماد ظلمت سهمگین نیز هست‌. این ظلمت‌، مدام در كار جویدن انسان‌، در زیر آرواره های عظیم و نابود كننده‌ی خویش است‌.

ـ از فرسنگ ها دورـ با نگاه به سیمای مصمم‌، حالت مهربان نگاه و نیز شنیدن آهنگ صدای نافذ و دلشكاف ایشان‌، دینی بزرگ بر گردن خویش حس كردم‌‌؛ دینی كه فكر می‌كنم‌، ما مجاهدین بیش از هر كس دیگری‌، در اعماق وجودمان‌، برآورده نشدن آن را می‌فهمیم و از این نابرآورده‌ی خویش، شرمگین هستیم و آن این كه ـ هر چند با زبان نارسا و قلم شكسته ـ رسالت سترگ او را تا نفس می‌كشیم، جار بزنیم و در به بارنشستن آن اهتمام ورزیم‌.

از هرلحظه كه انسان‌، پی به حقیقتی ببرد و خود‌، آینه‌ی تمام نمای آن حقیقت نشود و آن را به پیرامون خویش بازنتابد‌، از همان لحظه، بناگزیر سقوط و قهقرای وی آغاز می‌شود‌.

كار باران سرودن پاكی‌هاست‌‌؛ بخشیدن تكه‌یی از لطافت بكر آسمان به خاك‌. چشمه، اجتماعی از پاكی باران است‌. جوبار و رود‌، سفر پاكی، در رگان زمین‌اند و سرانجام به دریا ختم می‌شوند و دریا آن بیكرانگی پاك است كه آسمان را در خود بازتاب می‌كند‌‌؛ دریا، آسمان فرو افتاده بر خاك است‌‌؛ اگر آسمان را بازتاب نكند‌، به چه كار آید‌؟ نه كه در آن صورت دریا نیست‌‌؛ اگر نیست‌، پس چیست‌؟

مطلب از این قرار است كه مریم پیوند زدن خود به آرمان آزادی و رهایی انسان، برای مجاهدین و به تبع آنان برای طیف گسترده‌ی مقاومت و خلق قهرمان ایران و نیز هر انسان آزاده و شریف‌، دنیای جدیدی را به ارمغان آورد‌‌؛ دنیایی سرشار از دوست داشتن و توجه به ظرافت ها و ارزش‌های وجودی انسان‌.

بیاد دارم‌، كشیش انسان دوست فرانسوی، هانری ماری لو بورسیکو (پدر هانری)، در یكی از جشن های مجاهدین ـ با شوق و ذوق ـ برای دیگران تعریف می‌كرد كه چطور خانم مریم رجوی ـ با این كه فقط یك‌بار از او شنیده بود كه خواهرش مریض است ـ هدیه‌یی برای او تهیه كرده و گفته‌بود كه سلام خاص او را به خواهرش برساند‌.

ارسال پیام تسلیت برای خانواده‌ی دو قلوهای آشنا‌، لاله و لادن ـ پس از عمل جراحی ناموفقشان كه منجر به مرگ جانگداز آنان شد ـ نیز همدلی و دلسوزی فوق تصور برای قربانیان و بازماندگان زلزله‌ی بم؛ و توجه دادن افكار عمومی‌جهان نسبت به فرجام دختران و كودكان بازمانده از زلزله‌‌؛ اختصاص یك ماه درآمد مقاومت به آسیب دیدگان‌، همچنین درخواست آزادی گروگانهای فرانسوی و دهها و صدها فاكت ـ كه در این نوشتار مجال پرداختن به آنها نیست ـ همه و همه، انساندوستی خانم مریم رجوی را بیان می‌كنند‌.

همین جا خاطرنشان كنم كه من كسی نیستم كه بخواهم از كسی دیگر تمجید كنم. نه در این كار منفعتی می‌بینم؛ نه ضرورتی. گو اینكه باید‌ها و ناگزیرهای مقاومتی خونین در برابر گرازان حاكم، نیز جایی برای این‌كار باقی نمی‌گذارد. علاوه بر آن، به شدت از مدح و مداحی متنفرم و آن را كار كاسه‌لیسان دروغ‌پرداز؛ برای تصاحب ته‌مانده‌ی خوان اریكه‌نشینان می‌دانم. آنچه می‌نویسم نیز، برای امروز و این لحظه است.

با این توضیح ضروری و مختصر، باید اذعان كنم. ویزگی انسان‌دوستی، در خانم رجوی، یك ویژگی منحصر به فرد است؛ و قبل از آن‌كه زاییده‌ی خصوصیات شخصی و فردی او باشد، از باورهای عمیق و عشق عظیم او به انسان می‌جوشد‌.

بارها با شنیدن یا دیدن كارهای او، لابد شما هم مانند من تكان خورده و به فكر فرو رفته‌اید‌. آیا هیچ شده كه از خود بپرسیم‌، چه عنصری سبب جذب طیف وسیعی از انسانهای آزادیخواه كشورهای مختلف با طرز تفكرهای گوناگون به سمت مقاومت ایران می‌شود‌؟

یک روشنفكر عراقی نیز گویا در معرض این سوال قرار گرفته بود كه مطرح می‌كرد‌، مجاهدین چه كرده‌اند كه توانسته‌اند‌، مردم مختلف عراق را از شمال و جنوب كشور كنار یكدیگر گرد آورند‌‌؛ كاری كه هیچ جریان و حكومتی در این ابعاد قادر به انجام آن نبوده است‌.

پاسخ در یك كلام‌، یك كلام بیش نیست‌. عشق‌.

در نقطه‌ی عشق انسانها با هم یكی هستند‌. عشق‌، رنگ پوست‌، زن و مرد‌، كوچك و بزرگ‌، ایرانی‌، عراقی و اروپایی نمی‌شناسد‌. مردم در نگاه مریم، جز عشقی عظیم به انسان و زیبایی‌ها و ارزش های آن نمی‌بینند و همین جذبشان می‌كند‌.

به خودتان نگاه كنید‌، چگونه شد كه برای نخستین بار به سمت خانواده‌ی مقاومت‌كنندگان كشانده شدید‌؟....

***

عشق‌، چیزیست كه دشمن ما سر سوزنی از آن بو نبرده است‌. اگر درست است و بحق كه هر چیزی را باید از ضد آن شناخت‌، باید گفت‌، خمینی و شجره‌ی خبیثه‌ی او‌، برای ملت و تاریخ ایران و نیز تاریخ بشریت‌، چیزی بجز یك كابوس هولناك نبود‌. اگر تمام اندیشه‌ی او را ـ بدون در نظر گرفتن واژه‌های پر طمطراق یا ادا و اطوارهای عوام‌گول‌زن و نیز رنگ و لعاب‌های تبلیغاتی و در یك كلمه دجالیت ـ كنار بگذاریم‌، اندیشه‌ و عملكرد او و رژیمش‌، درست نقطه مقابل اندیشه و عملكرد خانم رجوی بوده و هست‌.

خمینی فقط خیانت و خون و مرگ و یأس و نحوست با خود آورد‌. می‌گوئید‌، نه‌، به كارنامه‌ی رژیمش نگاه كنید‌. دریدن و جویدن و پاره كردن‌، مگر مربوط به انسان است؟

در دوران ماقبل پیدایش انسان ـ آنگاه كه گوی زمین بازیچه‌ی آرواره های مهیب دایناسورها بود ـ تنها وحوشت و وحوش حكم می‌راندند‌. قرنها و هزاره‌ها گذشت‌‌؛ تا زمین برای نوع انسان قابل سكونت گردید‌. اگر قرار بود‌، كار انسان دریدن و پاره كردن باشد‌، چرا او فاقد چنگال و دندانهای دراز و برنده است؟ بیچاره دایناسورها‌! اغلب آنها حتی گوشتخوار هم نبودند‌. كدام دایناسور می‌توانست‌، چنین فجایعی بیافریند كه خمینی و رژیم بجامانده از او آفرید‌؟!

در كدام آیین‌، انسانی را تا سینه یا گردن در خاك فرو می‌نمایند و در محاصره‌ی هلهله های سبعانه با سنگ پاره های نوك تیز ـ زنده زنده ـ قطعه قطعه می‌كنند‌؟ چه كسی از شكنجه كردن انسانی دیگر لذت می‌برد‌‌؛ آنگاه كه شاهد از هم پاشیدن دردناك یاخته های زنده‌ی اوست‌؟ آخر چگونه می‌توان‌، چشمان انسان را ـ كه زیباترین و شاعرانه ترین شاهكار آفرینش خداوند است‌ـ ازچشمخانه اش بیرون كشید‌؟ كجای اسلام و قرآن این را نوشته‌؟ آیا اینها كار انسان است‌، یا دیوها و دایناسورهایی كه برای ادامه‌ی بقا و ردگم‌كردن به هیأت و لباس انسان در آمده‌اند‌؟

انگشتان انسان‌، ادامه‌ی خلاقیت و آفرینندگی خدا‌، در زمین هستند‌. خدا با انگشتان انسان هنرها می‌آفریند‌، چگونه است كه وقتی نوبت به آخوندها می‌رسد‌، آنها را با ساطور و اره برقی قطع می‌كنند‌؟

فاجعه اینجاست كه آخوندها گنداب عفن ذهنیت های خود ساخته‌ی خود را به عاشق ترین دین خدا و سمبل والای آن‌، محمد، نسبت می‌دهند‌‌؛ كسی كه نامش ترجمان عشق است و ابایی ندارند بگویند كه از نظر اسلام (خمینی) انسان درست نمی‌شود‌، مگر اینكه ببرند وداغ كنند‌.

در این میان ضدیت هیستریك و وحشیگری لجام گسیخته‌ی آخوندها بیشتر متوجه زنان است‌. در آن سر طیف‌، درست در نقطه‌ی مقابل‌، مریم قرار دارد‌‌؛ نماینده‌ی اسلام راستین و انقلابی‌‌؛ آینه‌ی تمام نمای عشق و ارزش‌های انسانی. چه شایسته و بجا كه او یك زن است‌‌؛ درست مانند مریم عذرا كه مسیح رهایی را در دامان خود پرورد‌. چه مشابهت های تاریخی نزدیكی‌! در زمانه‌ی مسیح هم‌، خشونت و توحش بنام دین‌، تمام استانداردهای موجود را در نوردیده بود‌.

آخوندهای خمینی پرورد‌، زن را مایه‌ی سرشكستگی و اسباب شرم می‌دانند و وجود او را مرادف با گناه به حساب می‌آورند‌. مقایسه كنید‌، ببینید‌، این دیدگاه چقدر با جاهلیت عصر پیامبر نزدیك است‌‌؛ آنجا كه دختران تازه به دنیا آمده را ـ با خشم و كینه‌یی حیوانی ـ زنده بگور می‌كردند و چه به جا و شایسته كه خدا نسل ائمه را از فاطمه‌ قرار داد و برخلاف عمامه داران شقاوت‌زی كه انسان را به مرزبندیهای جنسی‌اش می‌شناسند‌‌؛ قرآن به حضرت فاطمه‌، كوثر یعنی سرچشمه‌ی خیر و بركت لقب می‌دهد‌.

در فرهنگ ایران زمین هم زن مظهر زایش و تكثیر است‌. هنوز هم اگر به عواطفمان مراجعه كنیم‌، مادر برایمان واژه‌ی مقدسی‌ست و آن را نماد فداكاری و مهروزی بدون چشمداشت می‌دانیم‌. بی تردید هرگاه از عشق سخن بمیان می‌آید‌، كلمه‌ی «مهربان» و «دلسوز» و «مادر» به ذهن متبادر می‌شود‌.

آری‌، در نقطه‌ی مقابل درنده خویی ها‌، زن ستیزی ها و شقاوت ها‌، چه بجا و شایسته كه مجاهدین ـ با راهبری خردمندانه‌، پاكبازانه و بی‌نظیر مسعود رجوی‌ـ به مریم رسیدند‌‌؛ خورشیدی كه با اشعه های سوزان خویش‌، تمامت مرداب جهل و جنایت آخوندها را خواهد سوزاند و برای همیشه به جنبش چندش آور غوكان هرزه درای آن پایان خواهد داد‌.

مریم نمونه‌یی از اندیشه‌ی زیبای رهایی بخش خود را در جامعه‌ی نمونه و مدینه‌ی فاضله‌اش به نام اشرف تحقق بخشیده است‌‌؛ این تنها یك تصادف در لوله‌ی آزمایش نیست‌،جریانی از تداوم است‌‌؛ اجتماعی از تكثیر‌. هركس باید با چشم خود ببیند‌‌؛ تا باور كند‌. باوركرد این پدیده آنقدر عجیب است كه باور كردن جوانه های حیات در آبگوشت‌های اولیه‌، یا تولد انسان در كهكشان‌.

در اشرف‌، شما جامعه‌یی را خواهید دید كه بر اساس عشق ـ و نه مرزبندی جنسی ـ بنا شده است‌. زن در این جامعه نه مظهر ضعیفگی و انفعال كه سرچشمه‌ی توانمندی‌، صلابت‌، دلسوزی مادرانه‌، سختكوشی و فداست. در آن سو، در نگاه مردان مجاهد نیز‌، عنصر توحش و نرینگی دیده نمی‌شود‌‌؛ جای آن آرامش‌، ایمان‌، اعتماد‌، محبت و نوعدوستی به چشم می‌خورد‌.

هر مرد مجاهد‌، به میزانی مجاهد است كه به خواهران مجاهد خویش سر بسپارد و جایگاه انسانی آنان را به جای آورد‌. هر زن و مرد مجاهد، با مریم و ازمریم آموخته است كه انسان بالاترین مخلوق خداوند است‌. او مسجود فرشتگان است و خداوند تمام استعدادهای شگرف خویش را در وجود او به ودیعت نهاده است‌.

انسان از دیدگاه خانم مریم رجوی یعنی تغییر مداوم‌، تلاش مستمر برای بارز كردن گوهر وجودی خویش‌‌؛ توان شگرف برای تبدیل ناممكن‌ها به ممكن‌ها‌.

سرنوشت شورانگیز فرزند انسان این است كه خود، خویش را تغییر دهد و آگاهانه سرنوشت خویش را رقم زند و این ممكن نیست جز با عشق‌‌؛ عشق به نقطه‌ی خارج از خود‌.

در وجود انسان معدنی از انرژی نهفته است كه اگر یك گرم آن منفجر شود كون و مكان را در خواهد نوردید‌. این انرژی‌ها زمانی استخراج می‌شود كه بستری از رهایی برای آن مهیا باشد‌. با این تعریف آزادی لازمه‌ی حیات انسانی‌ست‌. بدون آزادی انسان مانند گلی كه بپژمرد‌، نمی‌تواند مكنونات درونی خود را بارز كند‌.

تغییر و رسیدن به كمال شایسته‌ی انسانی‌، خاص گروه یا طیف ویژه‌ نیست‌، همه؛ صرف نظر از جنس و نژاد و طبقه و ملیت می‌توانند و باید به این سقف متعالی برسند‌‌؛ تا جامعه‌ی انسانی به آمال های تاریخی خویش جامه‌ی عمل بپوشاند‌.

اگر انسان و جامعه‌ی انسانی تا امروز نتوانسته است به این مهم نائل شود‌، بخاطر وجود استثمار و استثمار مضاعف است كه در حاكمیت های ضد خلقی و ضد انسانی متبلور شده است‌.

در زمانه‌ی ما برای رسیدن به یك عشق همگانی و خلق ارزش های انسانی مقدمتا باید مرزبندی جنسی را طلاق داد‌. به تعبیر زیبای خانم مریم رجوی‌، در وجود انسان تارهای ظریفی هست كه اگر كسی بتواند آنها را به ارتعاش در آورد‌، نوای جادوانه و جاودانه‌ی خدا را بر پهنه‌ی خاك خواهد شنید‌. در درون انسان رها زیبایی هایی نهفته است كه اگر به فعلیت در آید تمام كائنات را سرود عشق فرا خواهد گرفت‌.

انسان هستی خلاصه شده و متكاثف است و هستی‌، انسان گسترش یافته‌. از هر پدیده‌ نمونه‌یی در انسان هست‌‌؛ زیرا او گل سر سبد آفرینش است‌، همان است كه خدا پس ازآفرینش او‌، به سرانگشتان معجزه گر خویش آفرین گفت و خود‌، خلقت انسان را ستود‌.

اگر چشمه‌ها می‌جوشند‌، دریاها می‌خروشند‌، اگر بادها می‌خرامند‌، لاله‌ها می‌شكفند‌، اگر پرنده‌ها می‌سرایند و فرشتگان در سحرگاه ملكوت‌، «شعر حافظ ازبر می‌كنند»‌، بخاطر انسان می‌جوشند‌، می‌خروشند و می‌خرامند‌.

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی‌، عقل گفت‌:

«قدسیان گویی كه شعر حافظ ازبر می‌كنند»

اگر تا دیروز فرازنگان - بصورت تك نمود چراغ دل به دست- از دیو و دد ملول بودند و گرد خراب آباد زمین در پی انسان می‌گشتند و «یافت می‌نمی‌شد»‌، امروز فرمولی كشف شده است كه می‌تواند تمامی‌انسان‌ها را به فرزانگان خورشید به دست تبدیل كند و به سیر در كهكشانها وا دارد‌.

اگر به یمن رزم و فداكاری پیشوایان فرزند انسان مانند امام علی و امام حسین‌، فرزانگانی چند چون عطار‌، مولانا و شمس و‌... توانسته‌اند اینچنین تاریخ را به جلو برانند و صدایشان آنچنان قوی‌ست كه از پس نفیر كر كننده كر و فر شاهان و عربده‌های واشریعت شیخان‌، همچنان طنین می‌افكند‌، باید اطمینان داشت‌، آنچه اصیل و به جا ماندنی ست‌، خواهد ماند؛ و آنچه رفتنی‌ست‌، خواهد رفت‌.

عشق و تنها عشق‌، این است راز آفرینش‌، رمزخلقت و هدف غایی وجود‌. آن را دریابید و در یابید‌، اگر نه روزی نه چندان دور ـ به‌ قول سهراب سپهری‌ـ «فرصت سبز حیات» تمام خواهد شد و باید انگشت تحسر به دندان گزید‌.

قدرت در عشق است‌. آه‌!‌... آنان كه قادر به فتح دل همسایه‌ی خویش نیستند‌، چگونه می‌خواهند‌، قاره ها را فتح كنند و به كرات دیگر برسند‌، جهان ما، نه با موشك، كه با عشق قابل دستیابی است‌‌؛ زیرا انسان حرف آخر است و عشق همه چیز است، و آزادی‌، محصول و لازمه‌ی عشق‌. لبخند، اشك و دل انسان را قدرتی‌ست كه بالاترین سلاح بیولوژیكی و اتمی‌به پای آن نمی‌رسد‌.

با این استنباط‌، قدرت و صلابت مقاومت و مجاهدین نیز در عشق است‌، خانم مریم رجوی با اكسیر عشق‌، دلها را فتح كرده و خواهد كرد‌. این برای آینده‌ی ایران همه چیز است‌‌؛ بدون این عشق نه سرنگونی اهریمنان مذهب‌پناه، متصور است‌‌؛ نه آزادی و نه آبادانی و شكوفایی همه جانبه‌ی هنری و فرهنگی‌.

***

آری‌، «چشمان تو سرچشمه‌ی دریاهاست‌... و انسان‌، و انسان سرچشمه‌ی دریاهاست»‌.

برگشت به اول کتاب
ایران آزاد،

بر دوش ایرانیان در تبعید

به هموطنان آزاده‌یی که آن سوی دیوار اقیانوس‌ها نام ایران و آزادی آن را فریاد می‌کشند.

آنان كه در صحنه بودند به چشم خود و ما كه اینجا در اشرف بودیم‌، از پشت تلویزیون دیدیم‌، در یك كارزار ملی دیگر‌، خلق قهرمان ایران به میدان شتافت‌‌؛ این بار مضمون اعتراض او، دفاع از حریم پیشتاز و خارج كردن نام او، از لیست سیاه تروریستی آمریکا و اروپا بود‌.

حرارت قلب‌ها‌، صمیمیت و برق دلنواز نگاه‌ها آن گونه بود كه از این سوی اقیانوس‌ها نیز می‌شد‌، آن را احساس كرد‌. بارها با دیدن موی سپید مادران پیر و خانواده هایی كه فرزندان خود را به همراه آورده بودند تكان خوردیم و از داشتن چنین مادران‌، پدران و دختران و پسران و حتی كودكانی كه با معصومیت‌های ساده‌ی خویش به كارزار آمده بودند‌، براستی به خود بالیدیم و هزاران بار آفرین گفتیم‌.

بنا به گفته‌ی زیبای رهبری مقاومت‌، گردباد ابتدا در پی شكستن بالابلند‌ترین گل شاخسار بر می‌آید‌، دشمن برای ادامه‌ی پروژه‌ی دریدن و قصابی جوانان‌، فروش دختران ایرانی‌، به اعتیاد كشاندن سرمایه های انسانی‌، غارت و حراج نفت برای انباشتن جیب‌های گشاد و تولید سلاح كشتار جمعی و نیز داغدار كردن خانواده‌ها‌، ابتدا باید مزاحم اصلی را از میان بردارد‌‌؛ این مزاحم اصلی آخوندها و مراحم اصلی خلق‌، نیرویی جز پیشتازان جان بر کف نیستند.

خوشبختانه امروز در عصر كبیر آگاهی به اندازه‌ی لازم ـ و نه كافی ـ پیشتاز توانسته است با خلق خود در ارتباط باشد‌‌؛ ماحصل این ارتباط این شده است كه توطئه ها عقیم بمانند و در نطفه شكست بخورند‌‌. این در تاریخچه‌ی جنبش‌های آزادیبخش میهنمان برگ جدید و زرینی است و جای بسا تبریك دارد‌.

ما از بیرون تولد یك حماسه‌ی بزرگ ملی و میهنی را در گرد همایی تظاهرات هم‌میهنمان‌، در میدان شومان شهر بروكسل بخوبی دیدیم‌‌؛ درست در مقابل مقر اتحادیه‌ی اروپا‌. ای كاش! آنان كه در صحنه بودند‌، می‌توانستند لختی به پشت سر بنگرند و شكوه و زیبایی گردهمایی را به چشم ببینند. خلقی با پوشیدن پیراهن‌های سپید‌، آرم سازمان پیشتاز را روی قلب عاشق خود حك كرده بود و با این حركت گویا می‌خواست به جهانیان بگوید‌، من نیز جزیی از سازمان مجاهدین هستم؛ وجود و تمامیت من، رایت سازمان محبوب من است‌.

این اقدام‌، مشابه دفاعی است كه رزم‌آوران آزادی در مصاحبه های خویش در برابر مصاحبه‌كنندگان وزارت خارجه‌ی آمریكا به آن مبادرت كردند‌. تكاندهنده ترین صحنه مربوط به زمانی بود كه تصاویری از مسعود‌، همراه با قسمت‌هایی از سخنرانیهای او، بر روی واید اسكرین پخش گردید‌. گویی تاریخچه‌ی خونبار مقاومت از فاز سیاسی و دفاع از آزادی در برابر چماقداران گرفته، تا صحنه های حماسی ۳۰ خرداد و نیز مقاومت مسلحانه و شكل‌گیری ارتش آزادیبخش و سوگند رزم آوران آزادی برای رساندن امانت تاریخی خلق و میهن به پایتخت شیر و خورشید، یكبار دیگر از زبان رهبری مقاومت خاطرنشان گردید‌.

سخنان مسعود از آنجایی كه از قلب و جان برمی‌آمد لاجرم بر قلب و جان می‌نشست و تار و پود مخاطب را به لرزه در می‌آورد، مانند:

«... اگر دین محمد جز با عبور ما از جاده‌ی خون استوار و مستقیم و راست نمی‌شود‌، پس ای گلوله ها‌! بگیریدم‌!».

خوب می‌شد از پشت حلقه های نازك اشك‌، سیمای اشك‌آلود و دوست‌داشتنی هموطنانمان را دید و ژرفای عواطفشان را به رهبری مقاومت دریافت‌. انگار نگاه‌ها همه از جنس نگاه مسعود شده بود‌‌؛ آنگاه كه در امجدیه خروش برداشت:

«... پس كجایید‌، چرا صدایتان در نمی‌آید‌؟ مگر نمی‌بینید‌، چطور طرفداران ما را سر می‌برند‌؟».

یا برافروخته و ملتهب‌، لیست شهدا را ورق می‌زد و حرفهایش بند بند وجود آدمی‌را می‌سوزاند‌:

«... تا كجا و تا چقدر می‌شود‌، هر روز شاهد خونریزیهای بیشتری بود‌‌؛ این كتاب هر روز و هر ثانیه قطورتر می‌شود»‌.

***

آری‌، مسعود آنجا بود‌، رنگ چشمان تمام ایرانی‌ها به رنگ چشم مسعود شده بود و مانند او خون همیت و شرف در رگانشان به جوشش افتاده بود‌، هم‌میهنانمان در امجدیه‌ی در تبعید‌، می‌خروشیدند‌. امجدیه نیز تكثیر شده است‌. تا بحال فكر می‌كردم‌، اشرف‌، فقط در بیابانهای شهر خالص عراق است‌، با دیدگان حیرت زده دیدم‌، هموطنانمان تندیس میدان اشرف را به خوبی و زیبایی در آنجا نیز برپا كرده‌اند‌. اشرف نیز تكثیر شده و بال در آورده است‌. مجاهد، الان فقط نام یك سازمان نیست‌، هر ایرانی آزاده و غیرتمند ـ در جهاد سترگ برای آزادی ـ یك مجاهد است‌.

تا دیروز نام ایران و ایرانی‌، در فرهنگ كشورهای اروپایی و امریكایی ناخودآگاه واژه‌یی مترادف با شرم بود‌‌؛ زیرا رجس خمینی به میزان كافی این نام درخشان را آلوده بود‌‌. به ایرانیان تبعیدی‌، لقب «آواره» خطاب می‌شد‌. به یمن خونهای فروریخته و مقاومت حماسی این نسل كه قبل از هر چیز از صداقت و پاكبازی رهبری آنان ناشی می‌شد و نیز شخصیت و عملكردهای آزادیخواهانه و انسان‌دوستانه‌ی مریم رجوی‌، نام ایران اكنون به اوج قله‌ی اورست پرواز كرده است‌.

امروز ایرانی بودن قرین شرف و افتخار است‌‌؛ زیرا وجدان‌های آگاه معاصر بخوبی می‌دانند مقاومت ایران ـ با تشكیل سدی سدید در برابر بنیاد گرایی و تروریسم ـ درخشان‌ترین حماسه‌ی عصر را رقم زده است‌‌. هر انسان آزاده با دفاع از حقانیت مجاهدین‌، در حقیقت از شرف و هویت آرمانی و آزادیخواهانه‌ی خویش دفاع می‌كند‌.

این پدیده از سویی ظرفیت دموكراتیك و حقانیت مقاومت را نشان می‌دهد‌، از دیگر سو، بیانگر این است كه مبارزه با بنیادگرایی‌، اتحاد و همدلی تمامی‌انسانها را طلب می‌كند‌.

در طیف گسترده‌ی مقاومت‌، می‌توان این واقعیت را دریافت كه انسان هنگامی كه حریم آزادی و ارزش های انسانی را در مخاطره ببیند‌، فاصله ها را به دور می‌ریزد و همصدا می‌شود‌. انسانها در عشق با آزادی و رهایی با یكدیگر وجه‌اشتراك دارند‌.

آخوندها و حامیان بین المللی آنها گوش های كرشان را خوب باز كنند و بشنوند كه مقاومت ایران از قدرتی فوق العاده برخوردار است‌‌؛ قدرتی كه بمب های اتمی‌آنان در مقایسه با آن برگ كاهی در برابر كوه است‌. مقاومت ایران با پرچمدار شایسته‌ی آن قدرت نفوذ در عاطفه و قلب انسانها را دارد‌‌؛ این قدرت بسادگی به دست نیامده است‌‌. بسادگی نمی‌توان قلب ها را فتح كرد‌. سخت ترین پیكار‌، پیكار فتح قلب هاست‌. قلب ها سخت فتح می‌شوند و زود از چنگ می‌روند‌.

می‌توان مانند چنگیز نیمی‌از دنیا را به آتش كشید؛ مانند اسكندر جهان را بر سرانگشت چرخاند و چون هیتلر تا آستانه‌ی تسلط بر كره‌ی خاكی پیش رفت‌، ولی ولی، نمی‌توان قلب یك انسان را ـ بدون پرداخت قیمت از خون و جانمایه‌ی خویش ـ به دست آورد‌‌. اگر می‌شود‌، آخوندها یكروز و فقط یك ساعت دست از دار و شلاق بردارند‌.

ملت ایران با این گردهمایی و تظاهرات عظیم ‌ـ‌ در زیر گوش مقر اتحادیه‌ی اروپا ـ به آنان كه باید برساند‌، رساند كه مقاومت ایران پشتیبانی از جلادان حاكم بر میهنش را بر نخواهد تافت و بیش از این تحمل نخواهد كرد كه در معامله‌ی كثیف نفت و دلارهای آغشته به خون‌، حیثیت و شرافت یك خلق بزرگ در معرض خطر قرار گیرد‌. مماشات با دژخیمان و گرفتن ژست‌های حسن‌نیت‌! برای خون‌آشام‌ترین جلادان و قر قمیش‌های آخوند پسند‌، موقوف‌!

امروز حتی چرت آلودترین خرگوش‌های وادی غفلت آباد هم می‌دانند كه دیكتاتوری مذهبی حاكم بر ایران پدرخوانده‌ی تروریسم و مادر تنی بنیادگرایی است‌. آری، «بیش از این به قابیل دست نزنید!‌». همان گونه كه در متن سخنرانی مقدماتی گردهمایی آمده بود‌، هشدار می‌دهیم كه اگر صدای دردآلود یك خلق رنج كشیده نمی‌تواند گوش های سنگین شما را باز كند و از تكرار اشتباه بازتان دارد‌‌. اگر دلارهای آغشته به خون ملت ایران و حرص بلعیدن سودهای کلان و سودا با ملایان وطن فروش‌، گوشتان را بسته است‌، زنان و مردان ایران زمین اراده كرده‌اند كه این كارزار را به سرتاسر كشورهای جهان گسترش دهند. شهر به شهر‌، خیابان به خیابان‌، كوچه به كوچه در بزنند و وجدان توده های مردم را به داوری بخوانند‌. آن وقت خیلی دیر خواهد شد‌. هشدار هشدار هشدار‌! كه با ارزش های انسانی معامله نكنید. هشدار كه این اولین نبرد از سلسله كارزارهای در راه است‌.

البته بر ملت و مقاومت ایران پوشیده نیست كه تنها نیرو و قدرت خود اوست كه می‌تواند آزاد کننده‌ی خودش باشد؛ با این حال روزی فراخواهد رسید كه درخواهید یافت‌، یك فقره تشكر احترام‌آمیز به خلق و مقاومت ایران بدهكار هستید‌.

«در خانه اگر كس است‌، یك حرف بس است»‌.

بی‌گمان روزی نه چندان دور، شما نیز با خضوع و احترام، قهرمانان پیشتاز مبارزه با مهیب‌ترین هیولای قرن اخیر را خواهید ستود‌.
شعر مقاومت

حین نبرد انقلابی‌، پیوسته عواطفی به منصه‌ی ظهور می‌رسند كه فرصت پرداخت به آنها نیست. از دعای بدرقه‌ی مادری گرفته‌، تا سفره‌یی نان و پنیر كه یك روستایی برای چریك زخمی فراهم می‌آورد، تا كبوتری كه بر لبه‌ی بام یك خانه‌ی تیمی قبل از تسخیر‌، آرامش ابریشمی خود را جار می زند و تا دانهیی كه دستی برای گنجشكان می پاشد؛ قبل ازاین كه گلوله‌یی قلب او را از هم بپاشد.

لحظاتی هستند؛ لحظاتی نادر و معصوم؛ لحظاتی كه چشمان خونی جلاد و نگاههای چوبی نامحرم‌، آن را نمی‌بینند؛ لحظاتی كه در رژه‌ی زنجیر‌ها و تازیانه‌ها گم می‌شوند. شعر مقاومت، این لحظات را از زیر غبار فراموشی نجات می‌دهد و آنها را از خلوت خاطرات آفرینندگان و ناظران آنها ـ به وسیله‌ی قلم ـ بر انگاره‌ی سپید كاغذ می سپارد تا وجدانهای سپید انسانی‌، آن را در حال و آینده دریابند.

شعر مقاومت ـ با این تعریف ـ زبان بیان لحظات و صداهای فراموش است. سوژه‌های شعر مقاومت، بسیار متنوع و پردامنه‌اند و عواطفی ناب و گسترده‌ را در برمی‌گیرند؛ سوژه ها و عواطفی كه شاعر مقاومت یا عاجز از بیان تمامی آنهاست‌، یا فرصت تصویر آنها را ندارد زیرا خود درمتن آتش است و جزئی از جریان متلاطم مبارزه را تشكیل می دهد.

شاعر مقاومت‌، در گرماگرم نبرد سهمگین سرنوشت‌، مجال روی كاغذ آوردن ندارد او تنها به ثبت حادثه‌یی در عاطفه‌ی خود بسنده می كند و با قطره اشكی تأثر خود را بروز می‌دهد تا پیش‌آیی وقتی برای ثبت و تصویر كه ممكن است هیچگاه پیش نیاید.

شاعران نوظهور مقاومت‌، مانند مجاهدین شهید غلامحسین رمضان‌پور (آرش)، مهدی حسین پور (بهداد) و بیژن حسن نژاد (نیما) سرشار از این تصاویر بكر و بیان ناشده بوده‌اند. براستی چگونه می توان در گرماگرم نبرد انقلابی و گفتگوی بی‌رحمانه‌ی صفیر گلوله با نرمای قلب و در آمیختگی هرم باروت با جرقه‌ی برخاسته از اصطحكاك شنی تانك؛ هنگام عبور از روی قلوه سنگهای راه و با چتری از ابر غلیظ دود بر فرق و با پیشانی تافته و گلویی پر از غبار‌، خرد و خون‌آلود‌، گوشه‌ی عافیت گزید‌، چله نشست و به سرایش بر آمد؟!

آری‌، شاعر مقاومت‌، خود دیوانی از اشعار ناسروده و گنجینه‌یی از عواطف پنهان است. نظاره‌ی جگر سوز شلیك گلوله‌ی پركین دژخیمان‌، بر شقیقه‌ی اعدامیان‌، نیوشیدن تیرهای خلاص خارج از شمارش در نیمه شب‌های بی‌پایان سوراخ سوراخ‌، مشاهده‌ی نگاههای اشكبار صف انتظار مادران هراسان؛ پشت حصار قلعه‌های عبوس‌، دیدن موی سپید پدران بیفرزند‌، نگریستن شتك‌های خون داغ اعدامیان، شنفتن فریاد های مجید نیكو‌، آمیخته با هرای نارنجك‌، چشم بستن به رنگ حماسه در نگاه فراموشی ناپذیر مریم قدسی مآب‌، تماشای پرچم نگون قامت مجاهد شهید طاهره‌ی طلوع‌، بر صخره سار تفته‌ی چارزبر کرمانشاه، و احساس بی‌پایان غرور؛ یا تولد حماسه ‌یی بالا بلند ـ در طنین رگبارهای قهرمان ملی بر سینه‌ی لاجوردی ـ شعرمایه‌ی شاعر مقاومت است.

ـ پا به پای ارزشهای انقلاب ـ شاعر مقاومت همچنین‌، سرشار ازامید و ایمان به فردای درخشان است. او خورشید را در چشمان مصمم رهبران انقلابی خود به چشم می‌بیند. شاعر مقاومت وقتی از آبی دریا و پرواز در آنسوی الماس ستارگان می‌گوید ناشی از عبور خود او از كوران مراحل انقلاب است. یعنی به یمن گذار پا به پا با سایرین، از هفت شهر عشق است كه می تواند از عشق بسراید. بی‌جهت نیست اگر در سیمای روشن رهبران خود‌، دریایی از مهتاب می‌بیند كه سرنوشت خلق را ـ با اعتماد ـ می‌توان در آینه‌ی آن نگریست و به فردای تابناك باور داشت.

برای سرودن شعر مقاومت‌، باید جزئی از مقاومت بود و به بهتر كلام‌، یعنی خود در خلق حماسه شركت كرد. تنها داشتن دستی از دور بر آتش كافی نیست. در زمانه‌یی كه شقاوت عریان‌، در خیابانها تنوره می‌كشد‌، سخن گفتن از درختان ـ به تعبیر زیبای برشت ـ جنایت است. برای این كه در این جنایت دست نداشته باشیم باید‌، نه حتی دوشادوش كه پیشاپیش خلق‌، نقش پیشاهنگ ایفا كرد و پای در كوره‌ی گدازان نبرد انقلابی نهاد. برای وجدان‌های موشكاف آینده‌، زمانی می‌توان از صفیر ناگهانی گلوله‌، بر قلب اعدامیان گفت كه دست كم گلوله‌یی از كنار شقیقه‌ی شاعر گذشته باشد و گرنه این سؤال پیش خواهد آمد كه آیا بهتر نبود شاعر به جای قلم ـ در میانه‌ی جلاد و قربانی ـ گزكی به دست می‌گرفت تا جنایتی را مانع شود؟!

اگر شاعر مقاومت نتواند‌، اینك در كوران نبرد به خلق سروده‌یی بنشیند‌، یا حتی خود نیز مانند بیشمار سرو قامت سپیداران آفتاب نوش‌، گیسو در شنگرف خون خویش خضاب كند اما وجدان انسانی نخواهد مرد. دیدگان هوشیار همیشه بیدارند. فانوس قلبها پیوسته فروزان می ماند. ماه باز بسا در شب هایی كه ما نیستیم خواهد تافت و در طلوع خورشید تردید نیست. ما چه باشیم‌، چه نه‌، زندگی تدوام نیرومند خود را پی خواهد گرفت. مهم چگونه زیستن است. هیچ لحظه‌یی از لحظات انسان نخواهد مرد؛ اگر این گونه بود ما اكنون نباید واپسین گفته‌های حماسی بابك را می‌نیوشیدیم. تاریخ بخوبی لحظه لحظه‌ی صحنه‌ی عاشورا را ثبت كرده است. جهان‌، همین ما و حیطه‌ی كوچك پیرامون ما نیست. انسان در بستر تاریخ زاده می شود. جای نگرانی نیست حتی اگر انسانی در لحظه وقوع یك جنایت نباشد‌، خاكی كه خون مظلومان را می نوشد‌، درختی كه ریشه در خاك خون آلود دوانده و هوایی كه بوی آن را استشمام می كند‌، دست به دست هم می دهند و خون بناحق ریخته را فریاد می كنند.

براستی گلها پژواك دائمی كدام واقعیت و حقیقت اند؟

البته تمامی اینها مسئولیت شاعر خطیر مقاومت را منتفی نمی‌كنند. او اگر دیده‌ها و شینده‌های خود را منعكس نكند‌، داوری تیزبین زمانه او را نخواهد بخشود. چشم امید داریم ؛ فردا ـ در طلیعه‌ی آزادی ـ ناگفته‌ها لباس كلام بپوشند و زیبایی های شعر مقاومت ـ به شایسته‌ترین صورت‌ ـ پدیدار گردند. تا آن هنگام بی گمان رسالت ما‌، جنگیدن و سرودن و سرودن و جنگیدن است.

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد

تا روی درین منزل ویرانه نهادیم.

بهار ۱۳۸۲
پیامبر صلیب بر دوش

«من پشت در ایستاده ام. در را می‌کوبم. اگر کسی صدای مرا بشنود و در را باز کند‌، وارد می‌شوم و با او شام خواهم‌خورد و او نیز با من».

عیسی مسیح

اشك قطره‌یی درشت‌، از چشمان هراسان زن‌، در آستانه‌ی فروچكیدن است. قامت مچاله‌ی او‌، در گره‌ی فشرده‌ی جمع آمده‌ترین اوباش‌، چون پوپكِی بال شكسته می‌نماید كه به محاصره‌ی كركس ها درآمده باشد. فریسیان با ریشهای بافته و انبوه خود ـ كه به چهره‌های چرمی و زمخت‌شان خشونتی حیوانی میبخشد ـ او را دوره كرده‌اند. كسی به كسی نگاه نمی‌كند. گوركن آخرین كپه‌ی خاك را با غیض به بالا پرتاب می‌كند و بیرون می‌پرد. گرداگرد گودالِ آماده ـ كه به دهان مرده‌یی ماننده است ـ كوهواره‌یی از قلوه سنگهای ریز و درشت‌، دندان بر دندان می‌ساید. از هوا زهر و خون می‌چكد. فریادی چون غلتیدن بشكه‌ی تندر بر بام ابرها‌، فضا را سرد و خشك می‌شكافد:

ـ بیاوریدش!

زن كه تا این هنگام ساكت ایستاده‌، لبان داغمه بسته‌اش را می‌گشاید و فریادی جگرخراش از نهاد خسته برمی‌آورد. آنان كه به تماشا ایستاده‌اند‌، گامی به تردید به جلو میگذارند. كودكی در آغوش مادری در بین جمعیت‌، بی‌تاب و بهانه‌گیر‌، ونگ می‌زند. پرنده‌یی بهت آلود از روی شانه‌ی تماشاگران ساكت پرمی‌كشد و در نگاه سربی آسمان فرو می‌رود.

ـ نه!... دست نگهدارید!

...

كورسویی لرزان در قلب زن روشن می‌شود. جرأتی خفیف در خونش می‌دود.

- این كیست؟ كه چنین آمرانه و با شهامت اجرای «حكم خدا!» را مانع می‌شود؟!

نگاه‌ها‌، زخمی و ژرفكاو‌، هر یك كاسه‌یی لبریزخون؛ خونی غلیظ‌، به یكباره به پشت می‌چرخند.

- باز هم تو‌، عیسی ناصری!

مسیح‌، آرام پای برخاك می‌كشد‌، بادی شوخ دامن و بازیگوش‌، نرمتابِ گیسوان سیاه و بلندش را اندكی پریش می‌كند. در سیمایش قاطعیتی آمیخته با مهربانی موج می‌زند.

ـ این زن بیگناه است. آزادش كنید!

موجی آمیزه‌ی بهت و خشم چهره‌ی فریسیان و سنگ به دستان كبود چهره را درمی نوردد و رگ برآمده‌ی گردن آنان را برجسته تر می‌كند.

- این زن خدا را به خشم آورده‌، سزای او...

[مسیح‌، با طمأنینه]:

- فقط آنانی بمانند كه خود تا كنون هرگز دست به گناه نیازیده‌اند....

همهمه‌ی دهان پركن ناگهان فرومی‌نشیند. كسی‌، آهسته به كسی دیگر نگاه می‌كند و آهنگ نگاه او تكرار می‌شود. نگاه‌ها یكی یكی‌، از صورت خونمرده‌ی زن‌، ابتدا با ناباوری به خط افق و آنگاه به درون تابانده می‌شوند. فریادی در هر وجدان‌، نهیبی در هر قلب. مشت‌ها شل می‌شوند و قلوه ‌ـ‌ سنگها یكی یكی فرومی‌افتند. كم‌كم گامها تنك و آنگاه دور می‌شوند. اندك زمانی بعد‌، فریسیان نیز رفته‌اند. تنها عیسی برجاست.

... عیسی كه اهل سنگسار نیست.

***

این جلوه‌یی از سیمای تابناك مسیح است؛ پیامبری شگفت با تولدی شگفت انگیزتر‌، دردامن پاك مادری پیامبرسان چون مریم عذری. او حدود ۶۰۰ سال قبل از اسلام و درزمان حاكمیت هیرودس رومی برسرزمین مقدس، درشهر «بیت‌اللحم» (فلسطین كنونی) متولد شد. بخش عظیمی از اهمیت ظهور عیسی را باید درنقش آفرینی و مسئولیت پذیری بی بدیل مریم عذرا جستجو كرد.

مریم‌، زنی برگزیده‌، پاك و شكیبا

مادر مریم و پدرش‌، عمران‌، از چهره های خوشنام بنی اسرائیل بودند. این مادر وقتی باردار بود نذركرد‌، پسری را كه به دنیا می‌آورد‌، به خداوند هدیه‌كند؛ یعنی وقف دین و كنیسه نماید. اما برخلاف انتظار و توقع، نوزاد‌، دختر بود‌، او را «مریم» نامیدند. مریم از نوجوانی تحت سرپرستی ذكریا‌، از پیامبران نامور بنی اسرائیل قرار گرفت. انجیل‌ها می‌گویند بعدها مریم نامزد مرد جوانی بنام یوسف شد كه درشهر «ناصره» درمنطقه جلیل از مناطق فلسطین نجاری می كرد. به همین دلیل مردم‌، مردم عیسی را به اعتبار ناپدری‌اش عیسای ناصری (اهل ناصره) و پیروانش را هم «نصاری» نامیدند.

تولد خارق العاده‌ی مسیح

داستان تولد مسیح در سوره مریم بطور كامل آمده است. ظهورفرشته الهی به صورت یك انسان برمریم‌، درخلوت عبادت‌، شروع ماجراست. فرشته به او پیام باردار شدن و تولد عیسی مولودی فرخنده و مبارك را می‌دهد. از این پس سرگذشت دردناك مریم برای ساختن رویدادی شكوهمند درتاریخ شروع می شود. اوباش تحریك شده و ولگردان هرزه درا و چماق به دست‌، او را ناپاك و بدكاره می‌نامیدند و وبسا زخم زبان‌ها می‌زدند. مانند:

«ای مریم! پدرومادرت اینكاره نبودند ولی تو چرا؟!...»

این چنین بودكه بارعظیم زادن یك وجود تاریخی جدید، بردوش مریم عذرا قرارمی‌گیرد و او با طاقتی شگفت‌، پیروزمندانه آن را به ثمر می‌رساند.

وقتی این داستان را می‌خوانیم‌، بی‌اختیار از خود سوال میكنیم‌، چه عمدی در كار بوده كه خدا تولد مسیح را با این مكانیزم شگفت و بحث برانگیز‌، به انجام برساند؛ آنهم با برگزیدن یك زن یعنی مریم. آیا بهتر نبود شیوه‌یی معقول و شرع پسند! در پیش می‌گرفت؛ شیوه‌یی كه جای اما و اگر و سوء‌استفاده برای آخوندهای زمان و حد زنان متشرع باقی نگذارد؟

با كمی درنگ و رفتن به عمق‌، باید گفت برحسب اتفاق، جان كلام نیز اینجاست گویی خدا عمد داشته‌، به این وسیله با تمامیت نكبت و ریشه‌ی جاهلیت و ارتجاع دربیفتد. تحت قوانین ارتجاعی آن زمان‌، زن‌، وجودی گناهكار به شمار می‌آمد و با كوچكترین بهانه خونش مباح می‌شد. میهن اسیرمان را در زیر نعلین خونین عمامه به سران تازیانه به دست نگاه كنید تا دریابید ۶۰۰ سال قبل از ظهور اسلام‌، زنان آن روزگار از دست فریسیان چه می‌كشیده‌اند. راستی چه شباهت شگفتی! وجود دارد بین زمانه‌ی ما و شرایطی كه مسیح در آن برانگیخته شد؛ آیا این تصادفی است؟

تولد مسیح‌، پدیده‌یی رو در روی نگرش آخوندها

آری‌، نفس تولد عیسی بار ضد ارتجاعی دارد. او درشرایطی قدم به عرصه‌ی حیات گذاشت كه آخوندهای یهودی (همانها كه سنگسار توسط آنها ترویج و اجرا می شده) با دكانهای ارتجاعی خود‌، مردم جامعه و اندیشه‌ی انسانی را به انحراف كشانده‌، و برای زن شخصیت و احترامی قائل نبودند. جل الخالق! عجایب كار خدا را می‌بینید؟ كسی را به جان آخوندهای یهودی انداخته كه از دید آنها اولین اتهامش این است كه اصلا پدر ندارد و معلوم نیست چطور به دنیا آمده‌، حال ادعای پیامبری هم دارد! اینجاست كه باید دوباره آن جمله‌ی طلایی خضرِ پیامبر را ـ در پاسخ به سوالات مكرر حضرت موسی ـ از قول قرآن شنید‌، و در آن تعمق كرد: «أَلَمْ أَقُل لَّكَ إِنَّكَ لَن تَسْتَطِیعَ مَعِی صَبْراً» (كهف- ۷۲ و ۷۵). آیا به تو نگفتم نمیتوانی صبر كنی؟ (نگفتم صبر كن تا به كنه حقیقت پی ببری).

ماحصل این كه‌، تولد مسیح درست درنقطه مقابل ایدئولوژی آخوندها و فریسیان دین فروش قرار دارد. پیام این تولد این است كه كسی یارای مقابله با آخوندها را دارد كه خودش كاملا از تفكرات آلوده‌ی آنها بری باشد؛ و مسیح به درستی آن كس بود.

در قرآن می‌خوانیم حضرت مسیح -در حالی كه نوزادی بیش نیست ـ در گهواره‌، خود را به عنوان بنده‌ی خدا‌، صاحب كتاب و پیامبر معرفی میكند «إِنِّی عَبْدُ اللَّهِ آتَانِی الْكِتَابَ وَجَعَلَنِی نَبِیاً / وَجَعَلَنِی مُبَارَكاً أَینَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِی بِالصَّلَاه‌ی وَالزَّكَاه‌ی مَا دُمْتُ حَیاً» و بلافاصله انگشت میگذارد روی نیكی و احترام نسبت به مادر بزگوارش؛ زیرا این مریم است ـ كه پس از به دنیا آوردن مسیح ـ در معرض اتهام و ژاژخایی آخوند مآبانه‌ی اوباش قرار گرفته «وَبَرّاً بِوَالِدَتِی» و میگوید خدا مرا جبار شقی قرار نداده «وَلَمْ یجْعَلْنِی جَبَّاراً شَقِیا» (مریم- آیات ۳۲-۳۰)

این كنایه و اشارتی گویاست به دیدگاه زن ستیزانه و ضدانسانی آخوندهای شقی و پلید؛ آنانی كه «پشه را صافی میكنند ولی شتر را با بارش فرو می‌بلعند»؛ همان‌ها كه چپاول و رباخواری و... را حلال می‌شمارند اما برای زنان حكم سنگسار صادر می‌كنند». خدایی كه مسیح می‌پرستد و به پرستش او فرا می‌خواند‌، «جبار» و «شقی»‌، دیكتاتور و خونریز نیست بلكه او و خدایش‌، در برابر جباریت و شقاوت دینی قرار دارند.

مخاطب اصلی مسیح، ارتجاع سفاك و زن ستیز دینی

بنابر آنچه گفته شد‌، مخاطب اصلی مسیح، آخوندها و فریسیان ریاكار ودین فروش بودند. عیسی از همان روز نخست اعلام كردكه دین جدید نیاورده بلكه تأیید كننده دین موسی است. آمده تا تحریفات ارتجاعی علیه آن آئین را افشا كند. «وَمُصَدِّقاً لِّمَا بَینَ یدَی مِنَ التَّوْرَاه‌ی وَلِأُحِلَّ لَكُم بَعْضَ الَّذِی حُرِّمَ عَلَیكُمْ وَجِئْتُكُم بِآیه‌ی مِّن رَّبِّكُمْ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَطِیعُونِ» (آل‌عمران- ۵۰ ) جنگ مسیح‌، علیه ارتجاع مذهبی جنگی سخت بود. او آنها را درتمامی مظاهر دین فروشی می‌كوبید و افشا می‌كرد. نمونه‌اش داستانی كه در ابتدای این نوشتار نقل كردیم كه چطور مسیح مانع سنگسار یك زن نگون‌بخت شد.

جنگ با ارتجاع سفاك دینی [آنگونه كه در روزگار غریب خودمان شاهد آن هستیم و با پوست و گوشت و استخوان آن را لمس می‌كنیم] جنگی سخت است؛ به فداكاری زیادی و سقف شكنی نوینی در طاقت انسانی نیاز دارد‌، از این رو مسیح در بسیاری از موارد سخنانی با این مضمون دارد:

«گمان نکنید که آمده ام تا صلح به زمین بیاورم. نیامده‌ام که صلح بیاورم بلکه شمشیر را». «دشمنان شخص‌، اعضای خانواده او خواهند بود‌، هر که پدر و مادر خود را بیشتر از من دوست داشته باشد‌، لایق من نیست. هر که صلیب خود را برندارد و بدنبال من نیاید لایق من نیست. هر کس فقط در فکر زندگی خود باشد آن را از دست خواهد داد‌، ولی کسی که به خاطر من زندگی خود را از دست بدهد زندگی او در امان است».

مسیح‌، مبشر عشق‌، عطوفت و عدالت

رویاروی شقاوت دین فروشان كه ما نمونه های فراوان آن را روزمره در جامعه‌ی آخوند زده‌ی خودمان حس می‌كنیم‌، مسیح مبشر عشق و عطوفت بود. از این رو به محرومان می‌گفت: «ای تمامی زحمتکشان و گرانباران‌، نزد من بیائید و من به شما آرامش خواهم داد».

قبل از مسیح آنچه به نام دین در جامعه تبلیغ شده بود‌، جز وحوشت و سنگدلی نبود. دست و پا بریدن‌، چشم درآوردن‌، سنگسار و شقه كردن ـ در پوش اجرای احكام و حدود دینی ـ سبب شده بود تا آخوندها و فریسیان بر گرده‌ی مردم حكومت كنند. ستمدیدگان در وجود مسیح پیامبری را می‌دیدند كه به رحمت‌، عدالت و رهایی فرامی‌خواند و این دجالان دینفروش را خوش نمی‌آمد به همین دلیل او را تكفیر و خونش را مباح نمودند. آنان از حاكم رومی فلسطین خواستند كه مسیح را اعدام نماید. به رغم عدم تمایل حاكم رومی به این كار؛ و با آنكه او، انتخاب بین اعدام عیسی و باراباس (یك جنایتكار حرفه ای) را به عهده خود مردم گذاشت اما تحریك و سمپاشی آخوندهای یهودی علیه حضرت مسیح تا بدان پایه رسید كه باراباس جنایتكار بخشوده شد و مسیح مبشر عطوفت و رحم‌دلی به مرگ محكوم گردید. صحنه‌ی اجرای حكم نیز بسیار مشابه‌ی اجرای احكام‌، در حكومت آخوندی است؛ مرگی توأم با شلاق و شكنجه و آزار فراوان. مسیحیان معتقدندكه عیسی را سرانجام به صلیب كشیده به شهادت رساندند اما نظر قرآن این است كه آنها عیسی را به قتل نرساندند‌، او به سوی خدای خود عروج كرد.

***

آنچه مسلم است‌، مسیح زنده است؛ زنده در تمامی خروشها و فریادهای آزادیخواهی و عدالتجویی. در سالروز میلاد او به صورت خاص‌، و در آستانه‌ی هر سال نو مسیحی‌، بصورت عام‌، آرزو میكنیم ایران زمین نیز با الهام از پیام مسیح‌، از چنگال ارتجاع هار و فاشیسم شقاوت پیشه‌ی دینی رها شود‌، و صلح و برابری در دولت عشق‌، جای آن را بگیرد. تا آن زمان نیز ما بی‌گمان «صلیب خویش بر دوش» با افتخار گام به راهی خواهیم گذاشت كه مسیح و دیگر مبشران نجاتبخش گذاشته‌اند. باشد از این جمله‌ی زیباو ژرف مسیح‌، ره توشه گیریم كه گفت:

«هر کس تا آخر پایدار بماند‌، نجات خواهد یافت».

زمستان ۱۳۸۴

برگشت به اول کتاب
کجا ایستاده‌ام؟

...و مردی از اشرف

برای ۸ مارس، روز جهانی زن

«کجا ایستاده بودم؟ وقتی بر قامت تنومند صخره‌یی، با زخمهای کهنه بر پیکر، دشنه‌های تهمت وحشیانه بر جانت می‌باریدند و دستان سوراخ سوراخت‌، پلی بود برای عبور رگبار تازیانه و بارش سنگ و بر پاهایت‌، نشان عبوری سرخ و خونچکان؟»...

***

کبریت ـ شعله‌یی در وجدان

سال‌ها پیش، خواندن دلنوشته‌های یکی از خواهران مجاهد در مقاله ارزشمند «من و توفان آزادی» توفانی بینان‌کن در وجودم برپا کرد؛ کلماتی ساده و احساس‌خیز‌، با یک آسمان معنی. در عین‌حال به سنگینی یک تاریخ نانبشته‌ی مکتوم. چه در این واژه‌ها بود که این‌گونه به آتشم کشید؟ من؟! یک مرد! واژه‌یی تعریف شده در فرهنگ ظلم‌نوشته رایج‌، مترادف با وحش‌، بی‌عاطفگی و سرد‌اندیشی و به‌اصطلاح اهل «منطق» ؟! یعنی جمود ذهن از آن گونه که آخوندها می‌گویند. با جمجمه‌یی درشت!، بسا درشت‌تر از «زن!» ؛ این واژه دوهجایی که حتی در عرصه کلمات نیز بر آن ستم رفته است.

من در کجای تاریخ استثمار ایستاده ام؟

بسیار اندیشیدم. من یک مرد‌، یا یک انسان؟ کجا ایستاده‌ام؟ در ابتدای بزروی سمکوب تاریخ‌، بر دوش برنده کجاوه‌ی سلطه‌ی «آتیلا، چنگیز، هیتلر و خمینی»، یا رودرروی آنها‌، سری غلطیده بر خاکخون؟ آیا از آنانم که با شنیدن خبر تولد نوزاد دختر‌، جبین درهم می‌کشیدند و چهره‌هایشان به تیرگی می‌گرایید و از شدت غیظ آن‌چنان دندان بر دندان می‌ساییدند که کاسه سرشان عنقریب بخواهد پاشید. گرازان به لباس انسان درآمده‌یی که تا نرمخنده‌های معصوم دخترکانشان را در خاک خاموش نمی‌کردند‌، کژدم قلبشان از نیش زدن باز نمی‌ایستاد، و غرور جریحه‌دار شده «مرد! بودنشان» التیام نمی‌یافت.

آیا بر زبان من نیز تهمتی بر مریم عذرا رفت؟ آیا من نیز پنهان شده در ازدحام گله‌های فریسیان‌، سنگپاره بر زنی افکندم که اتهامش‌، جرم هزار باره من بود و کوشیدم تا ضرب دستانم در لحظه پرتاب ـ به‌خاطر سهمی از ثواب ـ برخاسته از پرکینه‌ترین «غیرت»!؟؟ مردانه من باشد؟ آیا من نیز از جنس آنی بودم که برای نمک پاشیدن روی زخم‌های دل «زینب» ـ این قهرمان زن شوریده بر تعادل قوا ـ چوب رجز از سر غرور جاهلیت‌، بر دندان امام حسین می‌زد؟ آیا من بودم که در هیأت رومی مردی خودخواه و استخوان درشت‌، با زره فتح بر قامت‌، دست‌نشانده بر کمرگاه‌، شرنگ مرگ بر کلئوپاترا نوشیدم، و زنوبیا را به‌خاطر عشق به مردم تدمر، بین ذلت و مرگ مخیر کردم؟

آیا من بودم که «خشک‌ترین گون ناحیه را از دور دست به میدان شهر کشاندم تا ژاندارک قدیس را‌، آتشی بزرگ به کام کشد‌، آنگاه سراسیمه بر جاده تاریخ فرانسه دویدم تا لحظه سر بریدن مادام رولان را از دست ندهم؟». آیا من نیز از آنانم که» طنین خودبخودی زن در گوششان آهنگی دشنام‌گونه دارد و جز تحقیر را تداعی نمی‌کند؟

صدایی از اعماق؛ از گلوی یک تاریخ متکاثف به من پاسخ می‌دهد:

- آری هستی... و خواهی بود‌، مگر...

- مگر... مگر چه؟

کجا ایستاده ام؟

تلنبار ۶۰۰۰ سال استثمار در نهاد من (یک مرد)، آن‌چنان دیر پاییده‌، آن‌چنان با گذار روزها و قطار ثانیه‌ها عجین است که دیگرش حس نمی‌کنم. گویی از روزمرگی راه به فرهنگ برده و مانند تخم چشم و سلولهای جسم‌، جزیی از من است. نه من‌، که هیچ مردی حس نمی‌کند زیرا بر اریکه‌ی جهنمی «جنس برتر» به فخر تکیه بر زده و عنوان برده‌دار بردگان» را یدک می‌کشد؛ حال آن که خود برده‌یی بیش نیست. فرهنگ مسلط به ما آموخته است که زن از دنده چپ مرد خلق شده‌، یعنی از گل اضافه‌‌ی مرد! او شیطان شیطان آموز است و عامل خروج انسان از بهشت خوشبختی؛ که بایدش حبس کرد و زجر نمود.

اعلام برائت

اگر این‌گونه است من از این شناسنامه‌ی خود ناگرفته، برا‌ئت می‌جویم. از این بناگزیر «مرد بودن»، بیزارم. بیزارم از این تاریخ پلشت‌باف کتمان‌گر نیمی از انسان‌، از این تاریخ نبشته با مرکب استثمار‌، تاریخ مردسالار‌، این تاریخ دایناسور پرور شقاوت‌زی، بیزارم. بیزارم... مرا به آغاز ببر‌، به دشتهای بکر و چشمه‌های نیالوده نخست‌، ای حس بیداری من! آنجا که نخستین زن و مرد‌، با هم برابر بودند. آنگاه که خدا بر آفریده خویش (انسان) افتخار می‌کرد و در برابر فرشتگان معترض، به دفاعی جانانه از او برمی‌خاست.

گاه آن است که به همه چیز‌، حتی به خود شک نیز، شک کنم؛ حتی به خدایی که در تخیل هراس‌آلوده‌ی خود‌، او را مردی می‌دیده‌ام قلچماق‌تر و هول‌برانگیزتر از دیگر مردان؛ شکنجه‌گری صاحب خرمنکوه آتش‌هایی گدازنده استخوان، و خیل جلادان گاو سر به مشت و طیلسان قضاوت در بر؛ خدایی که انسان را برای «عذاب الیم» خلق کرد و بالاترین گناه او را، گناه جنسی قرار داد و اینک نمایندگانی دارد بر روی زمین‌، با عمامه‌ی تقدس بر سر‌، بر چارراه‌ها برنشسته‌، تازیانه در کف و حکم خدا پیش رو و مفتش چشم‌ها و حرکات تا آنچه از گناهکار یافته آمد در حضور ایمان‌ پیشگان به قناره بندند و سلول سلولشان را با دشنه بگسلند؛ آخرحکم خداست این و نوشته در مصحف و اعتراض به حکم خدا را‌، عقوبتی دشوار تحمل باید کرد.

من آب را چگونه کنم خشک؟

من درد می‌برم

خون از درون دردم سرریز می‌کند!

من آب را چگونه کنم خشک؟

فریاد می‌زنم.

من چهره‌ام گرفته

من قایقم نشسته به خشکی

مقصود من ز حرفم معلوم بر شماست:

یک دست بی‌صداست

من، دست من کمک ز دست شما می‌کند طلب.

۶۰۰۰سال تاریخ مردسالار را چگونه باید دگرگون کرد. آیا باید توقف زد و به عقب واگشت؟ نه! حتی دلسوزی ترقیخواهانه‌، ادا و اطوارهای روشنفکرانه و اشک تمساح ریختن بر رنج زنان نیز کارساز نیست. بیش از هر چیز چاره در یک « انقلاب» است؛ یک انقلاب در فرهنگ و اندیشه. جنگی خونین‌، همه جانبه‌، تنگاتنگ‌، خطیر و تعیین‌کننده‌، بین دو دیدگاه: «ایدئولوژی جنسیت (ایدئولوژی بنیادگرایی) و ایدئولوژی توحید». دو دیدگاه که اساس تفکر یکی روی منکوب کردن هر چه بیشتر زن‌، اعمال قساوتی بی‌نظیر؛ به بهانه شرع و دین‌، سنگسار‌، دخترکشی و فروش برده‌وار و کالاگونه اوست، دیگری، به زنان‌، به‌عنوان بالنده‌ترین پیشتازان تاریخ می‌نگرد. زنانی که می‌توانند و باید جامعه را «رهبری» کنند و این حق از آنان دریغ شده است. راهبند ماییم‌، ما تک‌تک مردان. چاره‌، نه فقط در پذیرش برابری بین زن و مرد‌، بلکه در تبعیض مثبت است به نفع زن؛ حداقل برای یک دوره تاریخی.

شرط ورود مرد به دگرگونی تمام‌عیار و خاکستر کردن آخرین سلول استثماری، دادن هژمونی مردسالار‌، نه به جبر‌، نه به اکراه و نه با چهره در کشیدن و از سر صدقه دادنی نخوت‌بار‌، که عاشقانه‌، مشتاقانه و از روی نیاز برای رهایی باید باشد. این یک «انتخاب» است؛ انتخابی برای انسان شدن. بازیافتن خود انسانی خویش.

انقلاب شدنی است

چرا سایرین در برابر تنوره‌کشی آخوندها کم می‌آورند؟ خیلی ساده است. به‌دلیل این‌که انقلاب در اندیشه‌، بل‌، انقلاب در یک تفکر تاریخی، سخت است. قیمت می‌خواهد، اما شدنی‌ست. مجاهدین کرده‌اند و شده‌است. فراموش نباید کرد نخست‌، فرهیخته زنی که این راه را گشود‌، مریم رجوی بود. به‌دنبال او سلاله‌یی از زنان مجاهد راه را کوبیدند. مردان مجاهد به‌رغم اشتیاق برای انقلاب‌، به‌سادگی از مواضع مردسالار خود عقب‌نشینی نکردند. آسان‌، ناباوریهایشان به ایقان و باور تبدیل نشد. مردان مجاهد‌، تولد زن مجاهد خلق را به مثابه «وجود جدید تاریخی» به چشم دیدند و باورشان شد. کفش‌ها و عصاهای آهنین در این سفر فرسود‌، اگر ‌چه مجاهدین عادت دارند‌، سختی‌ها را فرو بخورند و حماسه‌هایشان را خاموش برگزار کنند اما اگر روزی قلم‌ها دهان بگشایند‌، سرگذشتشان از داستان هفت شهر عشق عطار‌، شورانگیزتر خواهد بود.

و اما پاسخ من. کجا ایستاده ام؟

از وقتی دیدم مجاهدین هرم تاریخ ۶۰۰۰ساله را وارونه کرده و از قاعده آن بر زمین گذاشته‌اند. من نیز مانند همسرشتان و همسرنوشتانم‌، گرانیگاه خود را بازیافته‌ام و دریافته‌ام که کجا ایستاده‌ام؟ آری، من بر جایگاه انسان ایستاده‌ام و تا هنگامی در این جایگاه دوام خواهم داشت که برای کسب فروتنی انسان‌وار با خود بجنگم. با تاریخ مردسالار‌، با استثمار مضاعف. با ایدئولوژی جنسیت‌، با کالایی دیدن زن مرزی بازگشت‌ناپذیر داشته باشم.

خواهرم! امروز تنها نیستی، مغرور باش و از آرامش بازیافته سرشار. شکوه پهناور انسانی را بنگر‌، قدرتمند مردانی جوینده‌ی گوهر انسان همدوش تواند. تو و خواهران آرمانی‌ات هر یک‌، پرچم افتخاری هستید که در میدانهای مهیب نبرد سرنوشت را به پیش می‌تازید. باش تا تاریخ آن‌چنان که شایسته است از شما قصه‌ها بنگارد.

...

ما زنان و مردان مجاهد‌، بر پاشنه انسان ایستاده‌ایم.

بهار ۱۳۸۵

برگشت به اول کتاب
یک آرم یا یك تاریخ

گردش كف راچو دیدی مختصر

حیرتت باید‌، به دریا در نگر

مولوی

به آرم شفق فام سازمان مجاهدین خلق ایران -كه در زمینه‌یی از شیری سپیده دم‌، پیوسته بر عقابگیر قله‌های شرف در اهتزاز است- باید دوباره چشم گشود و باید چشم دوباره بین را دوباره گشود و در دوباره‌ها‌، دوباره نگریست؛ به قول قرآن: «...فَارْجِعِ الْبَصَرَ هَلْ تَرَى مِن فُطُورٍ / ثُمَّ ارْجِعِ الْبَصَرَ كَرَّتَینِ ...» تا پی برد كه این آرم‌، فقط یك آرم نیست ؛ آنچنان كه پرچم سرخ عاشورا‌، فقط یك پرچم نیست؛ آنسان كه درفش كاویانی فقط یك علامت نمی‌تواند باشد. معلوم نیست‌، چند میلیون برده ـ زیر خرسنگ‌های سهمگین‌، در صفیر هول‌آور شلاق ـ جان باخته و جزئی از خشت وساروج دیوارها شده‌اند؛ تا كلمه‌یی كوچك مانند «برده» به فرهنگ بشری راه یافته است؛ چه رسد به اینكه اعتراضی شكل بگیرد و شورشی برانگیخته شود.

جاده‌ها را اگر از تعداد دارها و صلیب‌های افراشته در دو سوی آن باز‌نمی‌شناسیم‌، از جاده چیزی نمی‌دانیم و معلوم است جاده را نشناخته‌ایم؛ جاده بیانگر‌، راه‌ها و گام‌های پیموده است. راه‌، گاه با گام پیموده می شود‌، در تماس پا و راه؛ گاه روی دار و گاه با تاجی از خار بر سر‌، روی صلیب.

بیهوده نگفت؛ آن كه گفت:

گر مرد رهی‌، میان خون باید رفت

از پای فتاده سرنگون باید رفت

تو خود پای به راه درنه و هیچ مپرس

خود راه بگویدت كه چون باید رفت.

دیوار چین اگر تا امروز سرپا ایستاده است‌، بخاطر تپش مدام قلب بردگان است. این دیوار یك دیوار نیست‌، اجتماعی از انسان در هیأت دیوار است‌، دیواری انسانی؛ یا انسانی دیواری. هر چه می‌خواهید‌، بنامیدش. در هر حال‌، آنچه چشم گشودن به آن از هوای تنفس و نان شب واجب‌تر است‌، این كه كلمات ساده به دست نیامده‌اند. پای هر كلمه دست كم خون‌، جان‌، احساس و تپش قلب یك انسان و یك زندگی رفته است. كلماتی هستند كه به بهای حیات نه یك انسان‌، نه ده و صد كه شاید هزاران تمام شده‌اند. دور نرویم‌، از زمره‌ی این كلمات‌، كلمه‌ی مقدس و ممنوعِ «آزادی» است. چرا باز جای دور می‌روم‌، همین لحظه‌، كلماتی كه روی كاغذ جاری می شوند ـ اگر نیك نظر كنیم ـ جان و خون انسان‌ها را در آنها می‌بینیم؛ خدا، بی‌دلیل به قلم و كلمه سوگند نخورد.

كلمه‌ی كاغذ كه در بادی امر‌، تر و تمیز‌، دوشیزه و معصوم می نماید‌، اگر آن را زیر ذره بین بگذاریم‌، در آن‌، فریاد انگشت‌های بریده‌ی كارگران را ـ در کارگاه‌های چوب‌بری ـ خواهیم شنید؛ آوای تبر، بر استخوان ترد درخت و صدای داغ و آهسته‌ی فروچكیدن عرق و... با همین استنباط، خلق ما در عطشی دم افزون برای نیل به آزادی‌، پیوسته از عزیزترین‌های خود مایه پرداخته. تمام این سرمایه ها اكنون در یک نام متكاثف شده است. آیا این مایه‌گذاری‌ها به هدر رفته؟ اگر این گونه بود‌، هست و خواهد بود؛ باید در دمیدن خورشید سپیده‌ی فردا تردید كرد و گفت تابش ماه و زلالی آب دروغ است... نه! هرگز!

باران هنگامی كه می بارد‌، حتی یك قطره‌ی آن به هدر نمی‌رود. گل سرخ امتداد باران در سفر طولانی خاك است؛ اگر این واقعیت را در پهنه‌ی طبیعت ندیده ایم در آرم یك سازمان انقلابی به چشم ببینیم.

چرا سمبل‌هایی كه آرم را می‌سازند‌، تكاندهنده‌، برانگیزاننده و حركت‌آفرین هستند؟ چرا یك نقاشی معمولی این میزان از تأثیر گذاری را ندارد؟ آیا هیچگاه شده‌، در آرم سازمان مجاهدین‌، سیمای متفكر و ژرف حنیف نژاد را به چشم ببینیم؟ سیمایی كه در امتداد شكوفان خود به چشمان هوشیار و صمیمی مسعود می رسد. دیده‌اید خطوط چهره‌ی حنیف و مسعود چقدر شبیه به هم است و به هر یك از آنان كه می نگری‌، آرم سازمان را می بینی. از وقتی كه مریم مسئول اول سازمان شد‌، از هر زاویه كه به آرم نگاه می‌كنی‌، بجز سیمای متبسم او دیده نمی‌شود. گاه فكر می كنم آرم سازمان ـ با اینكه همیشه سرخ است ـ ولی گاهی؛ نه حتی گاهی‌، همیشه‌، سبز می‌نماید. این اواخر آرم خیلی شبیه اشرف شده است.

چقدر ابلهانه است‌، آنهایی كه می خواهند با یك من سریشم نام مجاهدین را به لیست تروریستی بچسبانند و به زور به خود بقبولانند كه حرفشان در بازار سیاست خریدار دارد. لابد وقتی با آینه خلوت می‌كنند‌، كلی به حماقت خودشان می خندند؛ آخر به آینه نمی‌شود‌، دروغ گفت؛ زیرا خود آینه اهل دروغ بافی نیست. آیا یك بار از خود نمی پرسند‌، چرا حیوانات به آینه نگاه نمی‌كنند؟ آیا جز این است كه دیدار با آینه، تمرینی برای فراگیری صداقت و درست‌اندیشی است؛ و آنان از آن بویی نبرده‌اند. آنان حتی روزگاری ست‌، دروغ های خود را نیز نمی‌بینند؛ چون قسمتی از آن شده اند.

آری‌، باید دوباره به آرم نگریست؛ تا رازهای مكنون آن را دریافت. این آرم اكنون قلب یك خلق قهرمان است كه در جای جای میهن اسیرمان و در آنسوی اقیانوس‌ها می‌تپد. امروز هیچ انسان منصفی نیست كه یك‌بار اسم مجاهدین را شنیده باشد و در خلوت‌، وجدان خود را به داوری نخواند. پس باهم تماشای این نماد زیبا می‌نشینیم:

نام مجاهد‌، خود‌، خود را بیان می كند. مجاهد یعنی بن بست‌شكن و تلاش‌كننده تا فراسوی طاقت؛ برای ممكن كردن ناممكن‌ها. مصداق تمام‌عیار آیه‌ی «فَضَّلَ اللّهُ الْمُجَاهِدِینَ عَلَى الْقَاعِدِینَ أَجْراً عَظِیماً».

واژه های گویای این آیه‌، نمایانگر این است كه مجاهدین‌، اسلام انقلابی را ـ با قطره قطره‌ی خون یارانشان ـ از حلقوم هیولای اسلام‌خواری بنام خمینی و سایر مرتجعین بیرون كشیده‌اند.

ناگفته پیداست‌، این مهم‌، اغلب با قرار گرفتن استخوان‌های ترد و قلب‌های ملتهب مجاهدین‌، در میان آرواره های هیولا‌، انجام یافته است .

ستاره‌ی آرم‌، سمبل پیشتاز بودن عنصر مجاهد خلق در ظلمانی‌ترین شب تاریخ این آب و خاك است. مجاهد پیوسته ـ با سپر كردن سینه‌ی خویش در برابر گلوله ها و دشنه هاـ راه گشوده است. او با برافروختن مشعل وجود خویش‌، از سپیده‌یی نزدیك بشارت می دهد.

سندان‌، نماد پتك ها و كوره‌هاست؛ صدای آنانی را بازتاب می كند كه صدای گدازانشان بر سندان‌ها خاموش شده است؛ آنانی كه در جستجوی روزنه‌یی از نجات‌، ضربات پتك‌ها را دوام می آورند و پیش از آن كه چهره‌هایشان در كوره‌ها تافته شود‌، خود با چهره های گداخته به شب تمكین نمی‌كنند؛ از این گونه است، داس. در داسِ آرم، خطوط پیشانی عرق كرده‌ی دهقانان را می توان دید در عین حال هلال داس اشارتی‌ست به دمیدن ماه نو و اینكه شب را دوامی نیست.

«مجاهد» دستی است‌، برخاسته از فریاد مظلومان. این دست امتداد آه سوزان مادران است؛ فریادی‌ست جسمیت یافته ؛ قامت اعتراض آنانی‌است كه رهبری ذیصلاح می طلبند.این دست در همه جا حاضر است؛ در میدان‌ها‌، در كوچه‌ها و خیابان‌ها و حتی در شكنجه‌گاه‌ها و هر جایی كه تنی شلاق می‌خورد و چشمی از حدقه بیرون كشیده می‌شود و دهانی یاری می خواهد. این دست در قله‌ی خود به مشت منتهی می شود. مشت، نماد مقاومت و اعتراض است اما گاه اعتراض خشك و خالی‌، به جایی نمی رسد و البته كه باید برای احقاق حقوق به یغما رفته‌، دست به سلاح برد. اینجاست كه باید تفنگ میرزا را از طاقچه‌ی خاطرات غبار گرفته برداشت و باقی راه را با تفنگ ادامه داد.

این تفنگ‌، تفنگ ستار هم هست. آری شمشیر حماسی بابك هم هست. این تفنگ همان تیری‌ست كه آرش آن را به سوی توران پرتاب كرد؛ این تیر هنوز در هواست؛ تا چه وقت مرز فرزندان البرز را باز ترسیم كند. با این حال‌، تفنگ هیچگاه هدف نیست‌، وسیله‌ی از میان برداشتن بی‌عدالتی‌، حق‌كشی استثمار و برقرار ساختن جامعه یی آزاد و آباد ؛ با شاخص شاخه‌ی زیتون است؛ یعنی صلحی جهانی و همگانی. شاخه‌ی زیتون حرف نهایی‌ست. برگ‌های سبز آن‌، سرانجام ـ بر منقار كبوتران انسانی ـ سپیده دم فردا‌، تمام جهان را در خواهد نوردید و از زمین تا ثریا شاخ و برگ خواهد گسترد. جامعه‌یی كه مجاهدین به آن نظر دارند؛ جامعه‌یی‌ست كه قبل از هر چیز عشق و انسان بر آن حكم می رانند و به جای سكه و ریا‌، احساس و قلب‌، خیابان‌های آن را فتح خواهد كرد.

***

آنچه گفته شد‌، تصویری كوچك از واقعیتی است بزرگ؛ بنام سازمان مجاهدین خلق ایران. پر واضح است اگر رژیم بنیادگرای آخوندی به این منظومه‌ی درخشان و پر افتخار مارك تروریسم نزند‌، پس چه كند؟ دشمن به كدام انقلابی در زمانه‌ی خود‌، مدال افتخار داده و او را ستوده است؟

تكلیف دشمن مشخص است و اما سخنی با دوست:

اگر نام مجاهد امروز در كانون تلاش‌ها و تپش‌های آزادیخواهانه قرار گرفته‌، محصول پرداختی گزاف است. این گوهر شب فروز را قبل از هر چیز حنیف بنیانگذار ـ با كاوشی سخت ـ از اعماق تاریخ ایران فرا چنگ آورد و مانند بذری در قلب عاشق خود كاشت؛ تا كم كم در جانش ریشه دوانید.

سحرگاه چهارم خرداد‌، هنگامیكه او به سپیدی ابرها سفر كرد‌، بذر او ساقه شده و بر ساق های خود راست ایستاده بود‌، از این رو نگاهبانی آن را ـ در آن دیدار كوتاه و تاریخی خویش ـ به مسعود سپرد و از آن پس‌، این نهال نوپا ‌، قلب به قلب‌، دست به دست‌، خاطره به خاطره و زخم به زخم به بیرون زندان راه جست؛ جوانه هایش را تكثیر نمود و به درختی برگ افشان تبدیل گشت. شریران می پنداشتند‌، با اعدام بذركاران‌، می توانند مانع رشت بذر شوند و شگفتا كه هر زخم آن را شكوفاتر كرد؛ تا رسیدیم به امروز تا سخن‌ها همه از جنگل باشد و رویشی در فراسوی جغرافیا ...

وقتی در پرتو این همه پیشرفت‌، چشم به پیشینه‌ی پر افتخار و آینده‌ی تابناك می دوزیم‌، غرق شگفتی می شویم و دلمان می‌خواهد این آیه‌ی مباركه را بخوانیم و باز بخوانیم و چشمانمان را با لذت بر هم بنهیم و در معنای ژرف آن غوطه ور شویم:

«كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَفَرْعُهَا فِي السَّمَاءِ»

شگفتا! گفت: «كلمه» و برای این كه از كلمه برداشتی انتزاعی نداشته باشیم‌، در تصویری گویا از پدیده‌یی به نام درخت استفاده كرده است . پس‌، كلمه‌، فقط كلمه نیست ؛ همان طور كه گفته شد‌، هویتی انسانی دارد ؛ آنهم چه كلمه‌یی! طیب و منطبق بر قانونمندیهای تكاملی آفرینش.

همین جا اقرار كنم كه از روی بی ایمانی و درك نازل از قانونمندیهای متقن هستی ـ در جریان شانزده ماه پایداری پرشكوه برای پیروزی، در عراق و در قرارگاه اشرف محاصره شده ـ فكر می‌كردم كه نكند‌، دیگر آرم و سازمان زیبا و محبوبم را نبینم و چه و چه ها... بابای روشندل و صافی ضمیر همدان چه خوب در عبور از ابتلائات عارفانه‌ی خویش‌، پاسخ من و امثال مرا داد:

شب تاریك و سنگستان و من مست

قدح از دست من افتاد و نشكست

نگهدارنده‌اش نیكو نگهداشت

و گرنه صدح قدح‌، نفتاده بشكست.

در سالروز شكوفایی نام «مجاهد خلق»‌، ماندگاری این كلمه‌ی پاك بیش از پیش مهرمی شود. امروز بر كسی پوشیده نیست كه ایران و آینده‌ی ایران و ایرانی در تداوم این نام زیبا رقم می خورد؛ بنابراین با تمام قوا به دفاع از آن برخیزیم و بدانیم نه فقط از یك سازمان كه از هویت ایران و از تمام ارزش‌های انسانی دفاع می‌كنیم؛ ارزش‌هایی كه در زمانه‌ی با هجوم عفریت بنیادگرایی مذهبی، در خطر نابودی قرار گرفته‌اند.

***

آری، آرم سازمان پر افتخار مجاهدین خلق ایران‌، نه فقط یك آرم كه یك تاریخ تجسم یافته در كرانه‌ی سمبل‌هاست. سالروز تولد آن، بازنمون نیمی از تاریخ معاصر ایران، در تب و تاب دم‌افزون برای نیل به آزادی است.

برگشت به اول کتاب
تازه براتم دادند

دلنوشته‌یی در حاشیه‌ی انتخاب مسئول اول جدید، در چهلمین سالگرد تولد سازمان مجاهدین خلق ایران

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشعه‌ی پرتو ذاتم كردند

باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارك سحری بود و چه فرخنده شبی

آن شب قدر كه این تازه براتم دادند

بعد از این روی من و آینه‌ی وصف جمال

كه درآنجا خبر از جلوه‌ی ذاتم دادند

هاتف آن روز به من مژده‌ی این دولت داد

كه بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شكر كز سخنم می ریزد

اجر صبری‌ست كز آن شاخ نباتم دادند

روزهایی بود غلط پندارانه برآن بودم‌، كه دیگر شهر محبوبم اشرف را نخواهم دید. دیگر با یارانم نخواهم بود؛ آنانكه سلول به سلولمان در همدردی و هم نفسی با هم سرشته است. رفیق روزهای سخت و لحظه‌های سختتر هم بودهایم؛ آنانكه بیش از خواهر و برادر تنی دوستشان دارم و دوستم دارند. می‌پنداشتم دیگر نخواهم بود تا ببینمشان و دیگر نخواهند بود تا ببینندم. تنها به این فكر می كردم كه مجاهد بودنم را ـ چون قطره‌یی شبنم در برهوت تفته‌ی كویرـ بچسبم. به آن عشق بورزم تا چنانچه اگر روزی در زیج سیاهچالی سنگین دل یا جزیره‌یی پرت افتاده‌، تنها افتادم‌، با این شب‌چراغ حرمان سوز لحظات صعب را برتابم و دلم با این نور خوش باشد كه بگویم:

دوست گو یارشود‌، هر دو جهان دشمن باش

بخت‌، گو پشت مكن‌، روی زمین لشگر باش

شبِ تاریكی بود و بیمِ موج و گردابی حائل و ما بر سبكبالان ساحل‌های عافیت غبطه می خوردیم. آه كه عمر عزیزترین ودیعه‌ی هستی است وقتی آن را قطره قطره به پای یك آرمان نثار می كنی‌، آن آرمان مانند جان برایت عزیز می شود.

آماده بودیم تا برای نخستین بار پس از یك صد سال ناكامی با تانك‌هایمان برای آزادی میهن محبوبمان برویم. چه تانك‌هایی برای هر كدام میلیون‌ها ساعت از عمر مجاهدین؛ با اقیانوسی از اشك و عرق صرف شده بود. ما می خواستیم برویم تا برافروزیم آتشها در كوهستان‌های بالابلند وطن‌، می‌خواستیم التماس نگاه اشك آلود دختركان را‌، پاسخی از نوازش و خورشید باشیم‌، اما ناخواسته در شعله‌های جنگی كه به ما مربوط نبود گرفتار آمدیم. ما از نسلی بودیم كه وقتی مسعود رجوی فرمان خویشتنداری داد‌، هیچكس حتی سرانگشتی از غیظ و انتقام شخصی‌، به سوی چماقداران قاتلِ آزادی نجنباند. برای ما سخت بود كه به شلیك كنندگان به سویمان شلیك نكنیم. حتی یك شاخه‌ی گل با وجود گل بودن و لطافتش‌، دفاع از خود را به خار مسلح است. اما ما مجاهد بودیم مجاهد با انضباط و فرمان‌پذیری‌اش شناخته می‌شود‌، وشلیك نكردیم. گفتند: «تسلیم» گفتیم: «هرگز!» مجاهد تسلیم نمیشود‌، خویشتنداری و عدم تخاصم‌، آری. گفتند: «سلاحهایتان را تا قبضه‌ی آخر باید تحویل بدهید». گفتیم سلاح؟! نمی شود‌، ناموس مجاهد خلق است. امانت ستار و كوچك وخیابانی و رضایی است و با نی‌نی اشكبار به فرماندهانمان نگریستیم. گفتند: «فرمان تحویل دادن است». بی‌ یک «حسرت و ای كاش!» تحویل دادیم و برای اینكه بدانند مجاهد، در بند سلاح نیست‌، مراسم باشكوهی برای وداعشان برپا كردیم. گفتند: «تحت نظر»‌، تحمل كردیم گفتند: «مصاحبه». گفتیم: باشد... امروز‌، فردا‌، هربار‌، هرلحظه‌، ابتلا پشت سر ابتلا‌، آزمایش فراروی آزمایش. جام شوكران به نای ما چه گوارا بود. آخر مسئول اولمان‌، پیشتاز «صبرِ جمیل» بود. از ابتدای انتخابش از خدا‌، امتحان بیشتری طلبیده و گفته بود:

عاشقان را گر درآتش می‌پسندد لطف دوست

تنگ چشمم گر نظر در چشمه‌ی كوثر كنم

در تمام شهر‌، پرچم سرخ برافراشتیم. تمام كوچه و خیابان را با قامتمان سنگر بستیم. واژه‌ی خجسته‌ی «صبر» ورد تكراری ما شد. بی شلیك هیچ گلوله نفر به نفر‌، سنگر به سنگر‌، جنگیدیم. گلوله های ما اشك و حقانیت‌، تصویرِ معصومِ شهیدانمان‌، ساز و ترانه و سرود. درِ قلبها را با تپش قلب‌هایمان بارها كوبیدیم. خاك از ما خاك شدن را در برابر دیگران یاد گرفت. به سماجت سماجت آموختیم. گفتند: «شهر را خالی كنید. صلیب خویش به دوش بگیرید». اولتیماتوم دادند اما ما ساختیم و ساختیم و ساختیم. هر خشت درحكم یك گلوله بود. هر ساختمان یك جبهه‌ی نبرد. چه جبهه‌هایی! موزه و مزار و حافظیه و امجدیه... سرانجام ابرامِ چشمه‌، سنگ خارا را شكافت. غول ناباوری به زانو درآمد. خود را ـ به انكار كنندگانمان ـ تحمیل كردیم. اینك كارنامه‌ی افتخار «پایداری پر شكوه» در دست‌، آمده ایم. امروز روز مزمزه‌ی پیروزی‌ست.

كوچه ها و خیابان ورودی اشرف لبریز حضور ماست. آمده‌ایم. مانند رود بی‌انتها. شهیدانمان نیز با مایند. آنها سرشارتر ازما. كاروانی از قلب‌های عاشق آزادیخواهان جهان با ماست. این همه چگونه در امجدیه گرد آمده‌ایم؟! سال‌ها این چنین گرد نیامده بودیم. آمده ایم تا تمامت شوق را در تازه‌ترین جبهه‌ی نبرد. (امجدیه‌ی جدید) فریاد كنیم. بالا بلند تر باد ستونهای برافراشته‌ی امجدیه؛ این نماد پایداری اشرف. امجدیه فقط امجدیه نیست‌، رایت افراشته‌ی یك استراتژی پیروزمند در نبرد مهیب بودن و نبودن است. امجدیه بدون «مسعود» نمی‌شود. من هم تصدیق می‌كنم. اما آیا او را در راه ندیدید؟ كی ندیده است؟ اینجا‌، آنجا‌، همه جا پر مسعود است. او نشست را اداره می‌كند. چند دقیقه‌ی پیش در سرسرای امجدیه برگهای پرافتخار تاریخچه‌ی مجاهدین را با تحسین تماشا می‌كرد.این كلمات برانگیخته را او می‌نگارد. دست او بود كه هر خشت را در گرمای 60 درجه بالا برد.

رود همچنان جاری‌ست. ما همچنان كاروانی از چهل سال افتخار در حال سرازیر شدن به امجدیه هستیم. خبر چیست؟

ـ انتخاب مسئول اول جدید.

«حنیف و محسن و اصغر» زودتر از همه آمده اند. این همه شكوه! در یك آن و در یك جا! باورم نمی‌شود. سوال پشت سوال:

ـ چرا مسئول اول جدید. مسئول اول قبلی كه هست. فرمانده را در بحبوحه‌ی نبرد كه جابجا نمی‌كنند. دشمن چه گمان می‌برد؟ اراده‌ی رزم‌آوران چه می‌شود؟ قبیله‌ی گندگاوچاله دهان این بار چه لیچارهایی خواهند بافت؟ آیا نمی‌گویند اختلاف داشتند‌، تصفیه حساب كردند؟

***

سوالهای من‌، سوالهای كوچكی بود. دلنگرانی‌هایم‌، محصول لحظه های ناپایدار كسی بود كه پیش از پرتاب خود از فراز آبشار‌، به خیس شدن لباس‌هایش می‌اندیشید. عشق خود جواب جواب‌هاست. در معادله‌ی عشق‌، «ناممكن‌ها»‌، به جواب محتوم «ممكن» راه می‌برند. خواجه‌ی شیراز جواب را پیش از این داده است.

قلم را آن زبان نبود كه سر عشق گوید باز

ورای حد تقریر است‌، شرح آرزومندی

اعتراف می‌كنم كه شاعرم؛ یا متهم به شاعری؛ اما نه شاعری كه بتواند با كمند واژه‌ها بر اوجِ كنگره‌ی ناهیدسای عشق دست بیازد. اوجهایی هست؛ اوجهایی كه حتی شعر را به آن راهی نیست. بسیار طی این سالها در میان مجاهدین، واژه كم آورده‌ام. من همیشه واژه كم می‌آورم. آخر با قامت كوتاه نمی‌توان از دروازه های بسا بلند گذشت. سفر به اوج‌، قلبی درخور اوج می‌طلبد. امشب از آن شبهایی است كه كمیت كلام باز می‌ماند. باید به صدای دل گوش سپرد. دیرسالی است دریافته‌ام برای نفس كشیدن در جمع عاشقان‌، باید به رنگ چشمان آنان مسلح شد. جنس قلب آنها را باید به عاریت گرفت. اینجا آدمیان دیگرند و آسمان و خاك دیگر. به جای حنجره‌، چشمها سخن می‌گویند. كلام‌، نه خرچنگ‌وار واژه های زمخت كه نرمای داغ اشك است. دل را باید عریان كرد و سخن گفتن دیگری را یاد گرفت. اعتراف می‌كنم كه مجاهدین را پس از بیست و اندی سال هنوز نشناخته‌ام. باید «چشم‌ها را شست‌، دوباره زیر باران باید رفت». یادش به خیر! سهراب سپهری كه شعرهایش را در باران شست و با بالهای خیس‌، پركشید.

دیده یا شنیده بودم برای تصاحب قدرت‌، درفش آب داده به زهر در نای طفل شیرخواره كنند‌، میل در چشم عزیزان كشند و از خون جوانان میهن فرش سرخ بگسترانند اما ندیده بودم. كسی كه خود ذیصلاح ترین فرد مجاهدین است‌، دیگران را از خود برتر بداند و بالاترین ارزش او نوكری و كلفتی باشد. ندیده بودم كسی بكوشد برای اثبات نیكی‌های دیگری تا مرز سوگند سفر كند. اینجا‌، امشب‌، دیدم. دیده بودم با شخصیت ترین افراد با كوچكترین تعریف و تمجید دفرمه می‌شوند و عنان از كف می‌دهند اما ندیده بودم هزاران گلو ساعت‌ها یكریز به تمجید بحق كسی بنشینند و او خشی از غرور بر جبین ننشاند و حرفی از آن را بخود نگیرد. گویی كه هیچ حرفی را نانیوشیده. این چگونه ممكن است؟ گفتم دنیای مجاهدین دیگر است؛ این یعنی انقلاب.

امروز آمده‌ایم برای جشن پیروزی. برای چیدن میوه‌ی صبر. اسكندر اگر در سفر به ظلمات به آب حیات نرسید. برای اینكه صبرخضر نداشت. دنیای خضر دنیای دیگری ست كه حتی پیامبر اولوالعزم‌، عظیم الشأنی مانند موسی نیز ممكن است در فهم آن دچار شبهه شود. امشب‌، شب قدر مجاهدین است. این فرخنده شب با تازه برات مسئول اول‌، مبارك سحری را در پی دارد. هاتف مجاهدین‌، بشارت این دولت را در كوران جور و جفا داده بود و اکنون می‌توان دید که شاخ نبات صبر شكفته است.

***

آی سوالِ آواره‌ی كوچك من! آیا هنوز پاسخ خود را نگرفته‌یی!!؟

***

بدا، ابدا، بدا به حال دشمن! اگر بفهمد از این به بعد به جای اشرف‌، قرارگاهی در نزدیکی روستای شیخ شنیف عراق، كوچه‌های تمام شهرهای ایران به امیر خیز سلام خواهند داد و هیچ پرچم تسلیمی برجای نخواهد ماند. بدا به حال دشمن!

شهریور ۱۳۸۴

برگشت به اول کتاب
آن یار کزو گشت سر دار بلند

درنگی در ژرفا و جایگاه خون حجت زمانی‌، دلاوری از فرزندان «هفت چشمه»ی ایلام

«اگر می گویی‌، بگو

آن دلاور در قتلگاه

آخرین تیر عدالت را

آیا چگونه؟

با نفسهای آخر خود

بر آخرین ماشه های فردا گذاشت‌، غران

آنگاه که

مذبوحانه

بر قامت عزیزاو

خیمه گذارد

آنگاه که مرگ در هیأتی ناگزیر

بیم هول آور جلاد را پایان داد

اگر می گویی

آن نام دلاور را...

آن دستهای قادر عشق را...»

پس از تحمل چهار سال و اندی‌، حبس همراه با طاقت‌شکن‌ترین شکنجه‌ها و موهن‌ترین رذالت‌ها‌، حتی همبند شدن با زندانیان عادی خطرناک‌، سرانجام‌، مجاهد خلق‌، حجت زمانی‌، «دندان کینه بر جگر خسته بست و رفت». چه شهادت مبارکی! درست در روزهای به نیزه بر شدن سرِ آموزگار جادوان آزادی‌، امام حسین. جرم او چیزی نبود‌، به جز پایبندی به شعاری عزتمندی که در متن پرچم گلگونه‌ی هماره در اهتزاز پیکار نوشته شده است:

«هیهات مناالذله».

در نوشته‌ی موجز و پر معنی او در پای حکم اعدام خود‌، بسا حرف‌های ناگفته‌، نهفته است: «به حکم صادره هیچگونه اعتراضی ندارم». این همه‌ی اعتراض است. این جمله چقدر مشابه‌ی جمله‌یی است که خسرو گلسرخی در بیدادگاه شاه برزبان راند: «من برای جانم چانه نمی‌زنم».

چهار بار حکم اعدام برای یک مجاهد در بند. آن روی سکه‌ی مقاومت جانانه‌یی است که دیوارهای قطور بتونی گوهردشت‌، تلاش کردند‌، خفه‌اش کنند. اما آن صدا دیوارها را شکافت. این آخوندها و جلادان نقابدار بیم‌زده از انتقام خلق نبودند که طناب را بر گردن یک مجاهد مقاوم انداختند‌، این قهرمان ما بود که با مقاومت خیره کننده اش‌، عرصه را بر دژخیمان تنگ کرد. او خود ـ بارها با اعتصاب غذای شجاعانه‌اش ـ فرمان مرگ شرافتمندانه‌ی خود را صادر کرد؛ تا همچنان این قانون طلایی را حفظ کند که زندانی سیاسی در اسارت جلادان یک حرف بیش ندارد: «نه!».

تصویر شکوفان حجت‌، در پیراهن سپید‌، با آن چهره‌ی پر صلابت جوان ـ که یادآور سیمای برادرش‌، پهلوان خزعل زمانی‌ست ـ بیانگر شادابی مقاومتی است که پیوسته مرگ را به سخره می‌گیرد و زندگی را فریاد میزند. چشمان سوزان و پر اشتیاق او‌، گویی باز با کوههای ایستاده‌ی ایلام و نسیم دشتهای «هفت چشمه» زمزمه می‌کند:

«فریادها این بار شلیک خواهد گشت

دهکده های بی نام

نامهای عاصی ما را

پاس خواهند داد

مگو بمانیم

این دستهامان را بنگر

ما همانیم

همان رسولان عریان رنج.

ما فتح می کنیم

باغهای بزرگ بشارت را

با آیین گوشت و گلوله و مرگ

با خون و خنجر خفته در خونمان»

این شهادت‌، از هر حیث که به آن بنگریم‌، حاوی بسا نکته هاست. حجت از زندانیان مقاومی بود که با ترسیم خط سرخ مقاومت در زندان‌، هویت زندانی سیاسی را در برابر جلاد‌، مهر کرد. همچنین او از پیشتازان اعتصاب غذا و رساندن صدای زندانیان به خارج زندان و مراجع بین‌المللی به شمار می‌رود؛ امری که در زندانها یک خرق عادت محسوب میگردد. در جریان فتنه‌ی شبهه برانگیز خاتمی و تلاش شیادانه‌ی او برای برای مخدوش کردن بسیاری مرزها‌، حجت‌، همچنان بر مواضع اصولی و افشاگرانه‌ی خود پای فشرد و مزدوران را ـ در صحنه های مختلف ـ بور کرد.

در جایی آمده است که پس از تشکیل انجمن باصطلاح «نجات»‌، رژیم اغلب خانواده‌ها‌، از جمله‌ی خانواده‌ی حجت را برای درهم شکستن زندانیان به زندان میبرد؛ این اقدام‌، همسنگ اقداماتی بود که رژیم با گسیل داشتن اجباری خانواده‌ها به اشرف مرتکب شد. فریبکاری‌ها و تمهیدات نیز همان بود. یعنی سوء استفاده از عواطف خانواده‌ها و فشار روی آنان برای براندن و به انفعال کشاندن فرزندان مقاوم خود. حجت قهرمان با دیدن این دامچاله‌ی آخوند ساخته و طعمه پرداخته‌، سخت برمی‌آشوبد‌، بر سر مزدوران داد می‌کشد و می‌گوید: «اگر همین امروز مرا آزاد کنید‌، پیش مجاهدین می‌روم. مرا به زندان برگردانید‌، فکر نکنید که از اعدام می‌ترسم». بعد به خانواده‌ی خود دلداری می‌دهد و میگوید که نگران من نباشید‌، من تصمیمم را گرفته ام. همین شجاعت دشمن شکن باعث می‌شود که شکنجه گران کینه‌ی او را به دل بگیرند و در یک بیدادگان فرمایشی به چهار بار اعدام محکومش کنند. در جای دیگر به زندانبانان می‌گوید:

«فکر نکنید که با اعدام من‌، مقاومت تمام می‌شود. من حداقل ۲۰۰ نفر از جوانان ایلام را می‌شناسم که مطمئنم راهم را ادامه خواهند داد.

پشت سر گذاشتن دوران پرابتلای دیگری که مجاهدین به آن « پایداری پرشکوه برای پیروزی» می‌گویند‌، چشمه‌یی دیگر از شاهکارهای این قهرمان هفت چشمه‌یی است. در این دوران دشمن با تمام ظرفیتهای اهریمنی اش میکوشید خط بریدگی از مبارزه را ترویج کند. مجاهدین را خلع سلاح شده‌، منزوی گشته‌، بی سازمان وسامان‌، تمام کرده و فاقد آینده وانمود کند. حال چقدر موفق شد‌، عاقلان دانند. اما در این شرایط‌، باز حجت ـ مانند مجاهدان اشرف ـ سرفراز است. این در حالی است که در شرایط زندان‌، پیشانی زندانی‌، در تماس مستقیم با تیغه‌ی عریان سرکوب قرار دارد و دیوارها‌، مانع رسیدن اطلاعات مکفی و درست به وی می‌شوند.

این میزان از پایمردی‌، وفاداری و سینه سپر کردن در برابر دژخیم‌، براستی درجه‌ی بالایی از مجاهدت و یگانگی و نیز بذل همه چیز در راه خدا و خلق را می‌طلبد.

***

در یک کلام‌، خون حجت‌، خون پیشتاز و بنبست شکنی است که راه دیگر زندانیان را خواهد گشود و تشبثات رژیم را بر سرش خودش خراب خواهد کرد. به یقین‌، این خون پر برکت‌، بال درخواهد آورد‌، تکثیر خواهد شد‌، جوانان را به شجاعت مسلح خواهد کرد. قلب‌های بیشتری را به مجاهدین پیوند خواهد زد و خط مقاومت را گسترش خواهد داد. زود است که دین‌فروشان عمامه به سر بفهمند چه اشتباه بزرگی مرتکب شدهاند و چه عواقب وخیمی در انتظار آنان است.

زمستان ۱۳۸۴

برگشت به اول کتاب
بیچاره سنگ پای قزوین

حافظه‌ی تاریخی مردم ایران و جهان به‌خوبی به یاد دارد که در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۳۸۶ خبر بمب‌گذاری و انفجار دوم در حرم مطهر سامرا، مرقد شریف امام علی النقی، امام حسن عسکری، نرگس خاتون مادر گرامی امام زمان و حکمیه خاتون دختر بزرگوار امام جواد علیهم السلام، قلب‌های تمامی مسلمانان و به‌خصوص مردم عراق و ایران را جریحه‌دار کرد. وقوع این انفجار آن‌قدر شوک‌آور و غیر منتظره بود که بان کی‌مون، دبیرکل وقت سازمان ملل آن را بگونه‌ای قوی محکوم نمود. شورای ملل‌متحد در این رابطه تشکیل جلسه داد، و کشورهای مسلمان به شدید‌ترین وجه آن را تقبیح کردند.

در همان زمان ژنرال جرج کیسی، فرمانده وقت نیروها آمریکا در عراق، با صراحت و آشکارا گفت، وقتی که انفجار رخ داد و آمریکا تحقیق انجام داد به این نتیجه رسیدیم که (رژیم) ایران اینکار را انجام داده است.

دکتر طارق الهاشمی، معاون سابق رئیس‌جمهور عراق طی مصاحبه‌یی با تلویزیون العربیه، رژیم آخوندی را عامل جنایت تاریخی انفجار مراقد امام علی النقی و امام حسن العسکری در سامرا دانست.

در حالی که تشت رسوایی این رژیم با صدای بلند از بام دنیا به زمین افتاده و ۸سال بعد از آن جنایت ننگین، کمتر کسی است که در این واقعیت مسلم شک کند، رژیم، به‌نقل از یک مهره صادراتی خود به عراق به نام «حسن پلارک»، تحت عنوان «رئیس ستاد بازسازی عتبات عالیات» اعلام کرد:

«کار ساخت ضریح جدید حرم امامین عسکریین (ع) در قم به پایان رسیده و به‌دنبال انتقال آن به سامرا تا پایان سال جاری و نصب آن هستیم». [خبرگزاری حکومتی ایرنا ۲۸ دی۱۳۹۵] .

جل‌الخالق! این چه رژیمی است که برای برافروختن آتش جنگ فرقه‌یی و صدور بنیادگرایی، در آن واحد، هم خودش بمب‌گذاری می‌کند، دست به انفجار مراقد امامان می‌زند و هم پول «۱۰ و نیم تن چوب ساج، ۴ و نیم تن نقره، ۷۰۰ کیلوگرم روکش طلا و ۳تن مس» برای بازسازی حرمین را از جیب مردم ایران و عراق می‌چاپد!

البته زیاد تعجب‌آور نیست. وقتی این رژیم در ۳۰خرداد سال ۷۳ درست در روز عاشورا، اقدام به انفجار در حرم امام رضا کرد. می‌خواست همزمان با روی هم انداختن روز ۳۰خرداد و عاشورا، مجاهدین را مسبب انفجار معرفی کند و پرواضح بود که تیر توطئه او به سنگ خواهد خورد و عاقلان به ریشش خواهند خندید. هزینه آن اقدام جنایتکارانه برای رژیم، مصرف ۴۰ پوند تی.ان.تی بود اما قیمت آن را مردم ایران با ۲۶ قربانی مظلوم و بیش از ۳۰۰ زخمی پرداختند.

براستی این میزان از وقاحت، دجالیت و پررویی، در فرهنگ فولکلور مردم ایران، سنگ پای قزوین را نیز از رو می‌برد و شرمگین می‌کند.

زمستان ۱۳۹۵
مرگ می‌بخشد

اما جلاد نمی‌بخشد

چندی پیش از لابلای تیتر اخبار مربوط به میهن اسیرم ایران، و سریال پایان‌ناپذیر اعدام و قطع انگشت، خبری چشمانم را گزید و به شدت جریحه‌دارم كرد. خواندم كه تیزدندانان عمامه به سر قصد دارند مردی را که ۱۹سال پیش در اثر اتفاق نادری پس از اعدام زنده مانده، بار دیگر اعدام کنند؛ به همین منظور او را دستگیر و روانه‌ی زندان كرده‌اند.

پیشتر از آن، در یكی از خبرهای مربوط به داخل ایران آمده بود كه «علیرضا. م» ۳۷ساله كه سه سال قبل به جرم حمل مواد مخدر به اعدام محكوم شده بود، به دار آویخته شده و بمدت ۱۲دقیقه بالای دار بوده تا در نهایت با تأیید پزشك، به سردخانه منتقل می‌شود اما یك روز بعد، كارگر سردخانه متوجه می‌شود كاور پلاستیكی جسد او بخار گرفته و جنازه نفس می‌كشد و... محكوم به یكی از بیمارستانهای بجنورد منتقل می‌گردد تا مورد مداوا قرار گیرد. بر اساس حكم قضات جنایتكار ـ كه از اعلان آن در خبرگزاری باصطلاح «مهر» ابا ندارند ـ قربانی بمحض بازیافت حداقل سلامتی، باید دوباره به پای چوبه‌ی دار برود. در این جملات دقت كنید:

«بر اساس قانون مجازات اسلامی! حد لازم‌الاجرا است و وقتی حكم اعدام یا قصاص صادر می‌شود، به‌معنی سلب حیات از مجرم است كه باید در هر صورت اجرا شود. این مورد هم جزو حدود تعزیری است و حكم سلب حیات از مجرم حتی در صورت زنده ماندن وی، مجدداً باید اجرا شود».

***

عجبا! عجبا! كدام یك از این كلمات سفاك و خونچكان مربوط به عصر ما و متعلق به دنیای انسان است؟ با آنكه احكامی مانند سه بار اعدام و حتی تعزیر بعد از سه بار مرگ، در رژیم خون و وحشت چیز جدیدی نیست اما نمی‌دانم چرا شنیدن خبر اعدام دوباره‌ی محكومی كه یكبار از تونل مرگ گذشته و از آن جهان به این جهان بازگشته، سراپای وجدان مرا لرزاند. از خود پرسیدم:

«من در كجای تاریخ ایستاده ام؟ نقل زمین كجاست؟»

نكند در عصر توحش و حتی در اعصار قبل از تدوین قانون حمورابی میزیم. هجوم سربی بغض را با خراش عمیق خنج استخوانی‌ اش در گلوی خویش آنگاه بیشتر حس كردم كه شنیدم دو دختر معصوم قربانی محكوم به اعدام از این كه بابایشان زنده مانده بسیار خوشحال هستند.

آنجا كه مرگ می‌بخشد اما جلاد نمی‌بخشد، آنجا كه مرگ در برابر شقاوت جانیان عمامه به سر كم می‌آورد و شرمگین می‌شود، باید هزارباره از خود سوال كرد:

«من در كجای تاریخ ایستاده ام؟».

اگر یك دهه یا یك سده بعد از ما انسانی این خبر را در كتاب‌ها بخواند در مورد من، «منِ انسانی» چه قضاوت خواهد كرد؟ این وهن را چگونه می‌توان از دامن شرافت انسان عصر ما زدود؟ مگر ما آنانی كه در برابر هولوكاست و كوره های آدم‌ سوزی هیتلر سكوت كردند متهم نمی‌كنیم و همدستان جنایتكار بشمارشان نمی‌آوریم؟ راستی انسان آینده در مورد ما چگونه داوری خواهد كرد؟

وقتی انسانی بر بالای دار، مرگی تكاندهنده را در تشنجی طولانی به نمایش می‌گذارد یه عبارت بهتر او را به نمایش آن وادار میكنند تمام انسانهایی كه با حدقه های گشاد او را می‌نگرند، اگر كاری نكنند در شقاوت همدستند. اگر دست كم قطره‌ی سوزان اشكی چشمانشان را به آتش نكشد، حریقی سهمگین قلمرو وجدانشان را درننوردد و پس از این واقعه آسوده سر به بالین بگذارند، بی‌گمان از مرتبت انسانی بدورند، بیگمان به آنی تبدیل شده اند كه دژخیم می‌خواهد. آخر او (دژخیم) می‌خواهد حس زنده بودن را از چشمان ما بگیرد و آنها را به چشمان مات برده ، یخزده و بی‌تفاوت گوسفند ذبح شده تبدیل كند. او با حلق آویز یك انسان و با زمینه چینی برای حلق آویز دوباره‌ی او، می‌خواهد ما را در خویش بكشد و این‌گونه میلیون‌‌ها تن را در آن واحد حلق آویز كند و روح زندگی و مقاومت را در یك ملت بمیراند.

***

ما در كجای تاریخ ایستاده ایم؟ هر كدام شاید تجربه كرده باشیم. بار نخست، شنیدن خبر دلخراش درآوردن چشم از حدقه یا بریدن معكوس دست و پا و قطع انگشتان دست یا سنگسار، ما را می‌لرزاند و در برابر آن واكنشی انسانی داریم. نفس كشیدن در ذائقه‌ی ما تلخ می‌شود و هزار بار آرزوی مرگ می‌كنیم. مگر این كه برای تسلای وجدان خودمان هم كه شده دست به كاری بزنیم. اگر كاری نكنیم شاخك‌های حساس انسانی ما، گیرندگی خود را از دست می‌دهند و زیستن در زیر سرنیزه و نفس كشیدن در اتمسفر جنایت برایمان به «عادت» تبدیل می‌شود و قباحت خود را از دست می‌دهد.

***

شنیدن خبر اعدام دوباره‌ی مردی كه ۱۲ دقیقه‌ی تمام با مرگی موهن و دهشتناك دست و پنجه نرم كرده و رخ در رخ و نفس در نفس هیولای نیستی بوده، قلب انسانیت معاصر را باید بلرزاند. باید نگذاریم این جنایت به عادت تبدیل شود و لباس قانون بپوشد. این توهینی است به وجدان اجتماعی انسان ایرانی و انسان معاصر. اگر بهای اعتراض به این وهنِ فاحش، برهنه كردن خون خویش و سلام به ارتفاع شكوه ناك دارهاست، زهی! سعادت. پرداخت چنین قیمتی ضمانت باقی ماندن انسان در مقاوم انسانی خویش است. یادمان باشد كه داوری تاریخ در مورد نسل ها سخت است و یادمان باشد كه مسئول ساختن جهان و تاریخ خودمان هستیم.

زمستان ۱۳۹۴

برگشت به اول کتاب

پرنده‌یی با بالهای شقایق

نامه‌یی به حمید عرفا (از قهرمانان خودسوزی در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۳)

برادرم حمید!

فیلمی از تو، سالها پیش در اشرف دیدم، از آن هنگام در سكوتی درنگ‌ ناك فروشده بودم و بغضی غریب راه گلویم را بسته بود. با آن كه در ور رفتن با كلمات و گستراندن آنها بر كاغذ چندان مشكل دست و پاگیری در خود نمی‌یابم اما قلم به دست گرفتن برایم سخت بود.

خوب می‌دانم و می‌دانی كه میتوان كلمات را بر كاغذ بارید اما آنها جان و خون و احساس دارند. اگر نگارنده را تكان ندهند قادر نخواهند بود مخاطبان خود را برانگیزانند.

نوشتن و سرودن از آن كارهایی است كه در آنها نمی‌توان به خود و دیگران دروغ گفت. به نوعی مانند نگریستن در آینه است. كار آینه ها با صداقت تمام نمایاندن نمودهاست. بسیاری وقتها را می‌توان در زندگی سراغ گرفت كه در آنها از صراحت آینه رنجیده‌ایم. رنجش از آینه آنگاه بیشتر می‌شود كه چینی به دنبال رد پای عمر، بر پیشانی یا بالای گونه ها می‌نشیند یا مویی برفگون بر شقیقه می‌روید و بعد این برف سپید ـ كه به قول شاملو «آن را سر بازایستادن نیست» ـ حضور خود را رفته رفته تحمیل می‌كند و... باقی ماجرا تجربه‌ی مشترك همه‌ی انسان هاست. نباید رنجید. آینه را گناهی نیست. واقعیت را به بهترین وجه به ما نموده است.

تو آینه بودی، مرا به من نمودی و من دانستم هر كس آسمان پروازش را خودش انتخاب می‌كند و آسمان‌هایی هست كه با بالهای بسته و سنگین مرغ خانگی نمی‌توان در آنها به پرواز درآمد. تو سقفی از فدا را در نوردیدی كه من در آرزوها به خواب می‌دیدم. درست مانند روزی كه با حماسه‌ی مهدی رضایی آشنا شدم و زندگی‌ام برای همیشه رقم زد.

سكوتهای درنگ ناك آدمی، در پیچهای تند زندگی، سرنوشت شخصیت او را به دست می‌گیرند. حماسه‌ی قهرمانی تو برای من ـ و فكر می‌كنم برای هر كسی كه حماسه‌ی تو و خواهران و برادرانت را شنید ـ یكی از این تند پیچ‌ها بود؛ و بسیار در باره‌ی آن اندیشیدم.

عظمت لحظه‌ی تصمیم شگفت تو برای پرواز در آتش را كسی می‌تواند اندكی مزمزه كند كه برای لحظاتی ـ فقط لحظاتی ـ كبریتی را زیر سرانگشتان خود گرفته باشد، چه رسد به اینكه پاره‌یی از گداخته‌ی ذغال را بر كف دست نهاده، یا خویش را به گلبوته‌یی از آتش تبدیل كرده باشد؛ به مشعلی برای برافروختن وجدان سایرین، برای بیدارباش فاجعه‌ی در راه.

می‌گویند مرغ توفان، پیش از آمدن توفان با صیحه‌ی خود از آن خبر می‌دهد و تو جز با برافروختن بال‌هایت نمی‌توانستی خود را به دیوار بسته‌ی گوشها فروكوبی و به جهان مسخ گشته و سنگی شده بگویی، نباید نباید نباید سرنوشت خلق ایران برای یك دوره‌ی تاریخی دیگر به محاق رود.

***

آن شب، كه برای اولین بار تصویر خودسوزی شده‌ی تو را دیدم فقط احساس كردم بارانی شگفت بارید و همه‌ی ما را شست و از نو پاك و طیب و طاهر، به ارزش های والای انسانی پیوند داد. نمی‌دانم چطور، چطورش را خودت بهتر از ما می‌دانی زیرا آنگاه كه این «نمی‌دانم چطور» در وجودت شعله كشید، خود را جز شعله‌‌یی نیافتی؛ از آن شعله‌هایی كه عشق برمی‌فروزد و جهانی را با خود برمی‌فرازد.

عشقی كه بارقه‌یی از آن، نسل ما چنین شیدا، شیفته و سرفراز كرده و جهانی را به داستان اشرف و مجاهدین مشغول. عشقی كه ایرانی و عراقی، اروپایی و آمریكایی، استرالیایی و فلسطینی، سوری و اسپانیایی و... را در قلبی واحد و پیكره‌یی یكپارچه، بصورت كهكشانی شورانگیز به هم ربط می‌دهد و از هر زبان كه می‌شنویم نامكرر است.

... و تو این جنس از عشق را با سلولهایت تجربه كرده‌یی.

در دو تصویر از تو، یكی قبل و دیگری بعد از خودسوزی، ما دو انسان دیدیم. یكی در جامه‌ی شاداب جوانی با شور سرشار زندگی، دیگری انسانی متولد شده از میان شعله ها. هر دو تصویر زیبا بود اما اگر از من می‌خواستند یكی را انتخاب كنم، بی تردید دومی را برمی‌گزیدم. در پساپشت آن یك شهید زنده را می‌دیدم؛ یك انسان عاشق و تراز آرمان. یافت چنین انسانهایی در جهان تعریف شده با منافع گذرای فردی ـ اگر نگوییم ناممكن ـ دشوار است. شاید مولانا در ابیاتی از یك غزل معروف خود این معنی شگفت را در آرزوی چنین انسانی سروده است:

دی شیخ با چراغ همیگشت گرد شهر

كزد دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند یافت مینشود جسته‌ایم ما،

گفت آنكه یافت می‌نشود آنم آرزوست.

معاندانی كه فهمشان از انسان، زندگی، آفرینش و فلسفه تاریخ به اندازه‌ی نوك دماغشان هم نیست البته حق دارند بگویند كار امثال تو ـ در آن شرایط خطیرـ كار دیوانگان است. راست می‌گویند. جز دیوانگان كسی قادر نیست به سلولهای زنده‌ی خویش كبریت كشد؛ با آن كه می‌داند درد سوختن از درد گلوله و شمشیر طاقت ‌شكن تر است؛ و حتی اگر زنده بماند، باید تمام عمر دردی ممتد را با خود یدك بكشد. این درد در روان، كشنده‌تر از جسم است. هر بار در ملاقات با آینه تازه‌تر می‌شود. این شهادتی روزمره و گاه لحظه مره است. به همین دلیل جز دیوانگان به آن اقدام نمی‌كنند... ولی ولی ولی یكنوع دیوانگی هست كه هیچ عاقلی؛ بخصوص عاقلان سر و مر و گنده‌یی كه در تمام عمر خویش سوزش بوسه‌ی یک كبریت ـ شعله را نیز بر پوست خویش نچشیده‌اند، از درك آن عاجزند؛ آن دیوانگی عشق است.

عقل، بازاری بدید و تاجری آغاز كرد

عشق دیده آن سوی بازار او بازارها

نمی‌دانم چه بگویم یا چگونه بگویم. گاهی هست كه پیمانه‌ی كلام، برای رساندن معنا، كافی نیست و معنا سرریز می‌كند، و گاهی هست كه خمیر جان از لاوك تن افزون می‌شود و نمی‌توان در پوست گنجید. بهتر آن است، در این دو «گاه» فقط نگریست و گریست و با كلام اشك حرف زد. حرف‌های قلب را، فقط قلب می‌فهمد، حرفهای اشك را فقط اشك.

***

گفتم كه مدتها نمی‌توانستم احساسم را بنویسم. آنچه می‌نوشتم، آنی نبود كه می‌خواستم و آنچه در درونم می‌گذشت همانی نبود كه بر زبانم می‌آمد. من در كشاكش بین زبان و قلب، به سكوت بسنده كرده بودم اما دریایی در درونم سر به صخره‌ها می‌كوبید. به قول عارف شوریده حال و رازآمیز، شمس تبریزی:

عرصه‌ی سخن بس تنگ است

عرصه‌ی سخن بس فراخ

از سخن پیشتر آ

تا فراخی بینی و

عرصه بینی

... و سخن در این باب را پایانی نیست. مرا ببخش كه كلامم به درازا كشید. یقین دارم، روزی كه خاطرات كودكان میهن عزیز ما ایران، از دارهای برافراشته در خیابانها تهی شود. روزی كه دختران و پسران جوان مجبور نشوند برای نان شب، كلیه های خود را به ثمن بخس بفروشند. روزی كه زنان خیابانی، برای همیشه آوارگی در دهان گرگ خیابان را ترك گویند و سرپناهی آبرومند و انسانی بیابند... آن روز قلمها و سازها، شایسته ترین تجلیل را از قهرمانان ملی خود به عمل خواهند آورد. تا آن روز بی گمان كار ما پیکار بی‌امان برای آزادی ‌ست. بی گمان رهنمون و سلسله جنبان ما در این پیکار سرنوشت، جز عشق و جز عشق چیز دیگری نیست. خجسته باد و سبز قامت و مانا، این عشق.

تابستان ۱۳۹۲
دختر آتش

و مادری از جنس باران

شاید ما عادت كرده ایم فقط در شرایط دشوار به عزیزان از دست داده فكر كنیم؛ به یارانی كه دیروز با ما و در ما بودند و امروز تكه‌یی از آبی آسمان یا دقیقه یی از زلالی بارانند؛ برخلاف عرف و عادت، یاد از شهیدان در به ثمر رسیدن پیروزی نیز متصور است. شاید درست ترین لحظه‌ی یاد از آنان همین باشد.

چهارشنبه شب ۲۶ شهریور ۹۳ بعد از شنیدن خبر مهم بسته شدن پرونده‌ی ننگین و طولانی مدت اتهام تروریستی دولت فرانسه به مجاهدین، یعنی در اوج یك پیروزی خیره كننده و بسیار درخشان، بی‌اختیار به شهیدان اندیشیدم. نمی‌دانم دانه‌های درشت اشكی كه پیاپی بر پلكان مژگانم می‌شكفت ـ و آن را پنهان نمی‌توانستم كرد ـ از كجا می‌جوشید.

اینك و امروز، در سالگرد ۱۷ ژوئن، ۱۲ سال پس از آن فاجعه‌ی سیاه، و در عین حال آزمایش بزرگ، نمی‌توانم به مسئول و فرمانده‌ی دیرینم، مجاهد شهید صدیقه‌ی مجاوری نیندیشم. زنی مجاهد كه فرمانده‌یی شایسته و كارآمد در ارتش آزادیبخش ملی ایران بود.

نمی‌توانم به ندا حسنی فكر نكنم و به مادرش فروغ كه او را در اشرف دیده بودم. یك دنیا شوق وآرزو بود و راه درازی را از كانادا تا اشرف آمده بود، و به همه‌ی رزم آوران آزادی به مثابه‌ی فرزندان خویش می‌نگریست.

آه! چقدر به قهرمانی و شجاعت ندا می‌بالید، می‌گفت: «شعله‌های دختر من امضای آزادی بود»، یا: «من به دخترم بسیار افتخار می‌کنم؛ به آنچه که کرد و راهی که رفت افتخار می‌کنم. قبل از آن مردم به رژیم بنیادگرای ایران توجهی نمی‌کردند. دخترم خود را قربانی کرد تا به دنیا بگوید، رژیم بنیادگرای ایران مردم را می‌کشد و شکنجه می‌کند».

اكنون ندا، در كنار صدیقه، در مزار سمبلیک‌اش دراشرف، هنوز این شهر آرمانی را پاس می‌دارد و یاد «فروغ» هنوز گردهمایی‌های هواداران مجاهدین را در كانادا عطرآگین می‌كند. آنان هنوز هستند. آن شب من آنها را در دست افشانی رزم آوران دیدم. آنها در هر مراسم با ما هستند.

... داشتم می‌گفتم... در سالگرد آن كودتای ارتجاعی ـ استعماری نمی‌توانم به خواهر مجاهد به مرضیه باباخانی فكر نكنم؛ و به برادران مجاهد محمد وكیلی فر، حمید عرفا و سایر قهرمانان و شهیدان زنده‌یی كه سرگذشت شورانگیزشان شایان نگارش كتابی جداگانه است. نمی‌دانم چرا در برابر آنان قامت شعرم كوتاه است. آنان زیباترین انسانهای عصر افول انسانند.

... آه! نمی‌توانم نمی‌توانم به مریم رجوی نیندیشم. به او كه نمی‌دانم در تنهایی سلولش، در آن روزهای بحرانی و تب آلود با چه لحظات دشواری چنگ در چنگ بوده؛ روزهایی كه حتی از شنیدن اخبار روزانه ممنوع شده بود.

ای‌كاش! روزی قلم او به سخن درآید تا مردم ایران اندكی بر پشت پرده‌ی حماسه های مقاومت ایران واقف شوند و به خود ببالند كه در شرایط سخت چه والا رهبرانی دارند. نمی‌توانم به این نیندیشم وقتی خبر اولین خودسوزی را به او دادند چه حالی داشت و در قلب حساسش چه می‌‌گذشت؟

... و مسعود رجوی كه آگاهانه و شكیب وارانه لب ازسخن فروبسته و به سختی دندان بر جگر فشرده بود. نمی‌توانم تصور كنم پشت صبور پلكهایش، چه دریای مواج و متلاطمی به صخره های ساحلی مشت می‌كوبید. خدا می‌داند چه توفان مهیبی از احساسات سركش را بر شانه هایش تاب آورده بود؛ او كه وقتی از شهیدان با صدایی غرا و افتخارآمیز سخن می‌گوید، موی بر اندام شنوندگانش راست می‌شود و حریقی سوزان شریانهای منتهی به قلب را درمی‌نوردد.

صریح باشیم. نگارش حالات او كار این قلم ناچیز نیست. كسانی كه توصیف مریم رجوی را از زبان او در مراسم ۳۰ خرداد ۶۴ شنیده باشند، می‌دانند چه می‌گویم و بخوبی به این معنا واقف خواهند شد كه یك سینه سخن داشتن و لب فروبستن یعنی چه؟ بعضی وقتها حالاتی هست كه نمی‌توان به آن كسوت كلام پوشاند. باید در خلوت اثیری خود باقی بمانند. كلام اشك برای واگویه‌ی آنان كافی است...

آه! چه داشتم می‌گفتم؟

...

داستان صدیقه‌ی مجاوری و «ندا حسنی»‌، داستان نسلی ست كه نخواسته و نمی‌خواهد شرف و هویت انسانی خود را معامله كند ولو به قیمت خاكستر شدن خود‌، خاكستر شدن آرمان ها و ارزش‌هایش را نمی‌پذیرد. در بحبوحه‌ی پیروزی، یاد این شمع‌های انسانی و عشقهای فروزان گرامی و متبرك باد كه با افروختن خود درانظار وجدان جهانی، ورق ارتجاعی ـ استعماری را برگردانده و مانع از تكرار تلخ شكست در تاریخ مبارزات مردممان شدند. اگر نبودند شاید ۲۸ مرداد واره یی دیگر، سرنوشت خلق ما را بگونه‌یی تاریك رقم می‌زد. آنان «در برابر تندر ایستادند، خانه را روشن كردند و خاكستر شدند».

***

صدایی از اعماق گویی به من می‌گوید:

...اما نه، خاكستر نشدند. خونشان تخم رزم‌آور صدها آزادیخواه دیگر شد؛ هزاران مشعل حرمان سوز، در شبی ستبر كه كار او كشتن امید و پرپر كردن خورشید است.

تابستان ۱۳۹۲

برگشت به اول کتاب

تو در نماز عشق چه خواندی؟

که سالهاست

#

هنرمند خوشنام و صاحب ذوق، عضو ارزشمند شورای ملی مقاومت و همدرد دیرین اشرفی‌ها ـ در حالی كه در پشت كامپیوترش بر روی كیبورد خم شده بود ـ با تنهایی شاعرانه ‌اش، به جاودانگی لبخند زد. او نگاه مهرآمیزش را از جهان ما برگرفت، و به آن سوی ناشناخته های كهكشان باز كرد؛ هنگامی كه ستارگان نیمه شب، گشاده پلك و دریغمند او را می‌نگریستند و ماه آواره‌ی غربت، در حسرت دیدار دگرباره چشمان هنرمندش، همچنان بر پنجره‌ی اتاق او درنگ كرده بود...

منصور قدرخواه، این كارگردان، صحنه پرداز و فیلمساز توانا، نقاش با احساس، و تصویر بردار شكارچی زیبایی‌ها، گرافیست و در عین حال اهل قلم، اكنون خود به پرتره‌یی درخشان و رشك ‌برانگیز، و مستندی دلپذیر تبدیل گشته است. چهره‌ی صمیمی و مهربان او در وفاداری تا به آخر به آزادی و آزاد منشی، در آلبوم جاودانگی، اكنون زیباترین و هنرمندانه‌ترین تصویر حیات اوست. او همدوش با مرضیه، آندرانیك، عماد رام، غلامحسین ساعدی، سعید سلطان پور و نسلی ادامه دار و شگفت از هنرمندان مردمی و انقلابی میهنمان، برای همیشه در قلب و خاطره‌ی مردم ما جای گرفت.

آوخا! چه باید گفت؟!... بر گرده‌گاه چرخان این كره‌ی آبی، انسان‌ها می‌آیند و می‌روند. این روند و آیند، بی انتخاب، و دخالت ماست اما در مجال به سرعت گذرایش، پرانتزی وجود دارد كه در آن، می توان بیتوته یی كوتاه داشت. این بیتوته‌ی كوتاه همان است كه شاعر عارف مسلك و سبزاندیش میهن ما، سهراب سپهری به آن می گوید «فرصت سبز حیات». در اینجاست كه زندگی‌ها از هم تفكیك می‌شود و صف بندی‌ها شكل می‌گیرد و خائن از انقلابی، جلاد از آزادیخواه و صدف از خزف بازشناخته می شود.

منصور قدرخواه می‌توانست هنرمندی باشد جان بدر برده از تیغ تاتاران عمامه به سر و بی دردانه در علاف‌ آباد ینگه دنیا، كاری به «رد پای ترور» نداشته باشد و فیلم ها بسازد «ژرف تر از خواب و زلال تر از آب»، و با كلماتی از موریانه روی باد بنویسد: «این دولت خجسته‌ی جاوید زنده باد!»... در این صورت حرجی بر او نبود.

می‌توانست در آرامش چهاردیواری دنج خانه‌اش تنها به خود، «همسر مورد علاقه» ، فرزندانی چند و آثار هنری ‌اش بیندیشد و از آنانی باشد كه به محض رسیدن به نان و نام، رنجهای بزرگ ملت خویش را از یاد می برند... آری، باز حرجی بر او نبود.

می توانست با رسیدن به ساحل امن آن سوی آب‌ها، «دریچه‌ی زرد»ی به فضای مجازی بگشاید و تعفن زهرآلود حقد تمام ناشدنی خود را بر زخم‌های یك مقاومت خونبار و حماسی ببارد، و قلم، (این مقدس ترین هدیه‌ی خداوند به بنی نوع انسان) را به زردی چركتاب هر لجن تراوه‌یی بیالاید.

می‌توانست «سرخی خون را بر سنگفرش» كتمان نماید، غازه‌ی غارت‌شده‌ی گونه‌ی یتیمان این آب و خاك را در گوهر تاج سلطان ـ خلیفه حاكم چشم ببندد، تیماج میرغضب را به گل سرخ تشبیه نماید و كیسه‌ی خود را از پولهای كثیف بینبارد.

می توانست فیلمسازی باشد كه از صحنه های چندش‌آور، چشم درآوردن، قطع انگشت، حلق آویز و شنا كردن شلاق در شیار خونی زخم و چوب در آستین كردن، فیلمهای مستند تهیه كند و صبح به صبح به «مقام معظم!» تقدیم نماید و ما به ازای آن صله‌یی چند دریافت نماید.

می‌توانست هنر را در سفید سازی و مشروع كردن سنگسار و اسیدپاشی بر چهره‌ی زنان و سر بریدن آنان به خدمت بگیرد. از پیشانی رسن‌پیچ و كریه بسیجی‌های مدافع حرم! در سوریه، عكس‌های هنری بگیرد و در بیل بردهای بزرگ به نمایش بگذارد.

میتوانست «چون بوته ‌هائی کنده شده در توفان استبداد با نهیب بادهای هرزه‌ی مسموم، بغلتد و در غلتی سرسام آور و ناایستا تمام شود».

می‌توانست «در پارك كوچك نزدیك منزلش» در آلمان یا پاریس و آمریكا، جلوی آینه، برای میلیون‌ها هوادار خیالی‌اش ژست بگیرد و فیلم بیوگرافی خودش را با آب و تاب در توییتر و تلگرام بگذارد و از خود بتی بسازد جواهر‌اندود و رشك برانگیز!

***

...

اما به قول «بهداد»، شاعر شهید مجاهد خلق، در شعر سفر، «تنها نگریستن به زیبایی ها، جز تحقیر آنها نیست». آنجا كه خون شهیدان و استغاثه‌ی دختركان به غارت رفته‌ی خیابانی «او (منصور قدرخواه) را به نام خواند، از آن پس احساسش آلوده‌ی عصمت شان شد و دیگر نتوانست از دریچه‌ی بیدار چشمانشان بگریزد». او با نگریستن به ژرفنای چشمان بارانی مسعود رجوی، عاشق آنهایی شد كه «برای خود سهمی نمی‌خواهند؛ جز درد و تلاش؛ آنان كه آفتاب را به ستایش می نشینند». این گونه بود كه خود نیز با آنان همسرشت و همسرنوشت شد.

روح بیقرار و قلب عاشق او نتوانست اعدام علی صارمی را لب فروبندد و دم برنیاورد. چشمان ظرافت بین و هنرمندانه‌ی او نتوانست با دیدن صحنه‌های تیر و تبر خوردن و زیرگرفته شدن اشرفی ها با هاموی، به اشك ننشیند؛ زیرا از آن پیشتر خود در فیلم «چشم در برابر چشم» اعتراض بلند خویش را به شكنجه و اعدام به تصویر كشیده بود.

گناه او این بود كه معتقد بود «خائنان از جلادان منفورترند»؛ و سفر به ایران گرفتار در دوزخ رژیم آخوندی را معادل «همصدایی با جلادان، خنجر زدن بر پشت تك تك شهیدان و مبارزان راه آزادی و ننگ بسیار بزرگ» می‌دانست و با «خودفروشی سیاسی» مرزی قاطع و عبور ناپذیر داشت.

گناه او بود كه «مبارزه را مثل نفس كشیدن می‌دانست» در سایت ایران لیبرتی، به دفاع از آزادی و آزادیخواهان می‌پرداخت؛ سایتی كه وزارت اطلاعات آخوندی نتوانست آن را برتابد. واكنش هیستریك رژیم به فیلم «رد پای ترور» او، گویاترین گواه حقانیت كار هنری او بود.

گناه او این بود كه در شهادت مجاهد شهید حسین ابریشمچی (فرمانده كاظم) نوشت: «سرمایه اصلی ما فداکاری تا ماکزیمم‌ اش می باشد. ما باید با این فداکاری چشم‌ها و گوش‌ها را باز کنیم تا ماهیت واقعی دشمن بشریت را بشناسند و مردم بدانند که فقط ایستاده روی پای خود می‌توانند زندگی کنند و در آن صورت آزادی را به معنی واقعی تجربه کنند...»

سرانجام گناه بزرگ تر و بزرگترین گناه او این بود كه تا واپسین دم حیات مبارزاتی ‌اش، به آرمان آزادی در تنها بدیل سیاسی میهنمان (شورای ملی مقاومت) و مجاهدین و ارتش آزادیبخش وفادار ماند؛ و این جرمی نیست كه استبداد و ارتجاع و خائنان قلم به مزد از آن درگذرند.

***

اینك آن عزیز، رخ در نقاب خاك كشیده ولی نام او هنوز شلاقكش هرز بادهای وزان از «دریچه های زرد» تباهی و خیانت است. چه باك! این جز به شرافت و سپیدرویی او نمی افزاید.

...

تو در نماز عشق چه خواندی؟

که سالهاست

بالای دار رفتی و این شحنه های پیر

از مرده ات هنوز

پرهیز می کنند.

پاییز ۱۳۹۶

برگشت به اول کتاب
وارطان سخن نگفت

به یاد وارطان سالاخانیان، مبارز قهرمان ارمنی

اعتراف یكی از بازجویان حکومت نظامی، بعد از كودتای ۲۸ مرداد، به گوشه‌یی از شكنجه‌ی وارطان سالاخانیان:

«انگشت سبابه‌ی وارطان را گرفتم و به عقب فشار دادم. وارطان گفت: می‌شکند. من باز هم فشار دادم، لعنتی، حرف نمی‌زد. وارطان گفت: می‌شکند، با تمام نیرویم فشار دادم. صورت وارطان مثل سنگ بود. لب از لب باز نمی‌کرد. باز هم فشار دادم. وارطان گفت: می‌شکند. خشمگین شدم. مرا مسخره می‌کرد. باز هم فشار دادم. صدایی برخاست. وارطان گفت: دیدی گفتم می‌شکند. نگاه کردم انگشت شکسته بود. وارطان به من پوزخند می‌زد».

***

«وارطان سالاخانیان»، نامی‌ست كه بی‌گمان دوشادوش جاودانگی است. این نام دل انگیز، به اندازه‌ی روح بلند و مرگ ناپذیر صاحبش زیباست. از آن نامهایی است كه پوسیدن و فراموش شدن نمی‌شناسند. چون عقیق گل سرخ، حتی اگر در زیر خروارها خاك خفته باشد اما با آغاز ترانه های باران و دوره‌كردن های بهار، حیات و درخشش و عطرآمیزی می‌آغازند و مشام جهان را معطر می‌كنند. نامهایی كه تداوم و چرایی زیستن انسان اند.

«مرغ سكوت، جوجه‌ی مرگی فجیع را، در آشیان به بیضه نشسته بود».

كودتای سیاه ۲۸ مرداد آمده بود تا به همه چیز پایان دهد. پیشوای آزادی را به بند كشد و به تبعید احمدآباد بفرستد. اشتیاق سركش را از حضور در خیابان‌ها مانع شود، هر سری را كه بر شانه‌ی صاحبش می‌ارزید به مسلخ ببرد. صداها را در گلو ببرد، استخوان‌ها را بشكند و به خلق بگوید حاكمیت ملت بر سرنوشت خود و آرزوی ملی شدن صنعت نفت، حرام است و باید به چكمه های خفت تن داد.

كودتا، سرنیزه‌ های خون آلود را به رژه در خیابان‌ها واداشت. هر جا شرفی یافت دستبند زد. هر گوشه جرأتی سرك كشید آن را با گلوله خاموش كرد.

وقتی در خیابان‌ها چنین بود، زندان‌ها چگونه می‌توانست باشد. آنجا كه تنها یك حكم در جریان است؛ شكنجه و مرگ. در پس پشت سلولهای قرق‌گشته با سكوت، تنها گفتگوی مجاز، صدای وزیدن شلاق بر پوست بی دفاع قربانیان است و تنها سمفونی مجاز ترجیع گوش آزار درد. آنجا جایی است كه امتداد شب با صدای تیرهای خلاص شماره می‌شود.

عظمت مقاومت وارطان و رزمآورانی مانند محمود كوچك شوشتری را هنگامی می‌توان بیشتر دریافت و به مباهات نشست كه بدانیم بعد از خیانت حزب توده، و همسرایان دوزخ طینت او، هر نوع مقاومت، كاری بیهوده و حركتی بر خلاف خواست رایج بود.

وارطان كه اواخر سال ۱۳۳۲ به جرم فروش نشریه در تهران دستگیر شده بود، از آنانی بود كه این منطق سیاه را گردن ننهاد و به همین جرم به وحشیانه ترین نوع شكنجه ها سلام كرد. گویی مانند خسرو روزبه و محمود كوچك شبستری و دیگر ستارگان درشت سحری، یك تنه داشت تاوان خیانتی جریان وار را می‌پرداخت.

آری، بر خلاف زردرویان زمستان دل؛ آنان كه در هنگام وزیدن توفان بزدلانه در برابرش كرنش می‌كنند تا نكبت از شانه های خمیده‌ی آنان سر بخورد و سر برود، وارطان سرخ رویی آغازید. زیرا بنفشه بود. «حریق شعله‌ی گوگردی» خود را برافراخت تا زمهریر سركش استبداد را به آتش كشد و «بودن» و «نبود شدن» را معنایی نو دهد.

صادقانه اعتراف می‌كنم؛ و از این اعتراف به خود می‌بالم كه بارها با خواندن این شعر، نتوانسته ام از شدت تأثر خویش را نگاهدارم و با گونه های اشك آلود، به عظمت انسان آزادیخواه و آرمان گرا نیندیشم:

وارطان! بهار خنده زد و ارغوان شكفت

در خانه، زیر پنجره گل داد یاس پیر

دست از گمان بدار!

بودن به از نبود شدن خاصه در بهار

گویی وارطان در یاخته های جادویی این شعر زنده است؛ چه می‌گویم؟! این وارطان است كه با قلم احمد شاملو به این شعر خون، تپش و جاودانگی داده است.

***

وارطان با مژده‌ی «شكست زمستان»، گل داد و رفت. شكنجه گراناش، جسد شلاق آجین او را به موجهای جاجرود انداختند تا جنایت را كتمان كنند اما جاجرود وارطان را فرونبلعید و به خلقی كه وارطان به خاطر آنان سرباخته بود، بازپس داد؛ همان گونه كه ارس، صمد را نبلعید بلكه در موجهای سركش خود تكرار و بازتكرار كرد.

و این تكرار تصاعدی، هنوز هم ادامه دارد...

تابستان ۱۳۹۳

این همانی در زهر آتش بس

و زهر اتمی و پیام آن

سرانجام خامنه ای با اقتدا به امام آبرو باخته‌ی خود ـ و نه البته با صراحت او ـ پاتیل زهر هلاهل اتمی را به لب برد و لاجرعه سر كشید. آن هم در تیرماه و گرماگرم تموز؛ ماهی كه در آن خمینی نیز مجبور به سركشیدن جام زهر آتش بس شده بود؛ و شگفتا كه ساقدوش هر دو زهر، هاشمی رفسنجانی، تشخیص دهنده‌ی مصحلت نظام و تابوشكن رابطه با آمریكا بود.

اینكه به قول ورقپاره‌ی رسالت، جای «جشن» دارد یا «عزا»، بماند اما در دوران «پسا زهر نوشی» بررسی چند نكته و تعمق در چند این همانی در وضعیت رژیم ضروری است.

خمینی با شعار دجالگرانه «جنگ جنگ تا پیروزی»، یا «جنگ جنگ تا رفع فتنه در جهان» هشت سال به جنگ ضد میهنی ادامه داد. این جنگ به قول رفسنجانی، یك میلیون كشته، دو میلیون زخمی و هزار میلیارد دلار خسارت در طرف ایران به جا گذاشت. در شرایطی كه همه خواهان صلح بودند خمینی می‌گفت: «صلح، دفن اسلام است»، و البته راست هم می‌گفت؛ زیرا ولایت منفور و ضحاك وار خود را جز از طریق به كام مرگ فرستادن جوانان ایران نمی‌توانست حفظ كند.

شكست در كربلای ۴ و ۵ شروع به گل نشستن چرخهای ماشین جنگی رژیم بود. این در حالی بود كه خمینی سال۱۳۶۵ را سال تعیین سرنوشت عراق اعلام كرده بود و می‌خواست حكومت اسلامی در سرزمین رافدین دایر كند! این به خاطر پیروزی او در فاو بود، و این پیروزی منخرینش را پر از باد كرده بود. در آخر سال صحنه برعكس شد. زیرا با تشكیل ارتش آزادیبخش ملی ایران و سلسله پیروزیهای آن، ورق جنگ به ضرر رژیم چرخید تا جایی كه دولت وقت عراق شروع به ضدحمله كرد و فاو را پس گرفت. پس از آن رژیم مجبور شد از حلبچه نیز عقب نشینی كند.

در نقطه‌ی شكست كامل و ترس از رسیدن ارتش آزادیبخش به پشت دروازه‌ های تهران، خمینی از غلط كرده پشیمان شد:

«قبول این مسأله برای من از زهر كشنده‌تر است... از هر آن‌چه گفتم، گذشتم و اگر آبرویی داشتم با خدا معامله كردم».

با توجه به آنچه گذشت می‌توان گفت:

۱- رژیم به رغم شعارهای خر رنگكن و بسیجی فریب، مانند «جنگ جنگ تا رفع فتنه در عالم»، یا «آمریكا هیچ غلطی نمی‌تواند بكند» و ... در نقطه‌ی استیصال، اهل سركشیدن جام زهر است؛ یعنی انتخاب بین بد و بدتر.

۲- این جا خالی دادن در سر بزنگاه، پیامدهای استراتژیك برای او به دنبال دارد. باعث ریزش بدنه‌ی سركوب، و به میدان آمدن هر چه بیشتر عنصر اجتماعی می‌شود.

۳- عامل تعیین‌كننده در تحمیل جام زهر به رژیم در هر دو مورد، مقاومت ایران بوده است. در هر دو جام زهر، رژیم در هراس از عملیات سرنگونی و نیز خیزش فراگیر توده‌ یی، دست بلند كرده است. این مقاومت ایران بود كه جنگ ضدمیهنی را به طناب داری برای رژیم تبدیل كرد. تا جایی كه او برای خلاصی از آن، به زهر آتش بس تن داد و باز این مقاومت ایران است كه رژیم را در تله‌ی اتمی وادار به نوشیدن زهر نمود.

۴- رژیم نه از موضع برد، بعكس در موضع باخت كامل، برای باز كردن «طناب دار» از گلوی اقتصاد در گل خلیده‌ی خود، و دور كردن خطر سرنگونی تن به نوشیدن زهر داده است.

۵- آن كه خمینی بود و باصطلاح امام مستضعفان! و با یك خرناس می‌توانست باندهای رژیم را به جای خود بنشاند، نتوانست از این زهر جان سالم بدر ببرد، اینكه خامنه ای است و ولی فقیه یكشبه، جای خود دارد.

۶- شكست در جنگ و به دنبال آن مرگ خمینی، به محاق رفتن خط امام را به دنبال داشت. شكست در پیشبرد پروژه‌ی ضد میهنی اتمی نیز، باند ولی فقیه را به واپس تمرگیدن، و واگذاری هژمونی مجبور خواهد كرد، و چیزی جز سماق مكیدن حسرتبار نصیب كیهان حسین شریعتمداری و دلواپسان انگشت به دهان نخواهد كرد.

۷- اگر چه این توافق راه رسیدن رژیم به بمب را نخواهد بست اما این عقب نشینی مفتضانه‌ی خامنه ای، در مثل مانند وضعیت گرسنه‌ی مشرف به موتی است كه برای زندن ماندن، اعضای بدنش را جدا می‌كند و یكی‌یكی می‌خورد. آثار عقب نشینی از اصول و خطوط استراتژیك فقط در رأس رژیم خلاصه نمی‌شود، از آنجا به بدنه‌ی نظام و سپس به جامعه‌ی ملتهب و آتشفشانی ایران سرایت پیدا خواهد كرد.

۸- پاسخ متقابل مقاومت ایران به مانور فریبكارانه‌ی پذیرش آتش بس در سال ۶۷ عملیات كبیر فروغ جاویدان بود؛ عملیاتی با هدف سرنگونی، این بار نیز این ارتش قیام است كه با تأسی به ارتش آزادیبخش و نقش كانونی آن، به میدان خواهد آمد و آتشفشانی مرگ آفرین را دامنگیر رژیم خواهد كرد؛ آتشفشانی كه از هم اكنون می‌توان بارقه های آن را به چشم دید.

تابستان ۱۳۹۳

برگشت به اول کتاب

