Witam wszystkich, oto„Wir”, który chwyta kłamstwa i fałsze i je obnaża. Mówi Michael Voris.
Historycy często lubią wskazać jedną osobę lub jedno wydarzenie,
by pomóc sobie w wyjaśnieniu różnych ważnych chwil w historii świata,
które w dramatyczny sposób zmieniły bieg spraw ludzkich.
Chodzi o taką osobę lub wydarzenie, bez których świat byłyby dziś zupełnie inny.
Często są to nadmierne uproszczenia, ale faktycznie pomagają one w przedstawieniu kontekstu różnych spraw.
Pojedyncze osoby czy chwile nie spadają ot tak z nieba,
ale bardziej przypominają iskrę, która wywołuje eksplozję.
Materiały wybuchowe już zostały podłożone – potrzebna była tylko ta iskra.
Historia jest pełna tego typu okoliczności.
Bunt Lutra, zamach na arcyksięcia Ferdynanda, który doprowadził do I wojny światowej,
pierwotna klęska Etrusków z rąk Rzymian i tak dalej.
Jednak historia jest także przepełniona chwilami, które nie zaistniały,
a gdyby zaistniały, sprawy wyglądałyby zupełnie inaczej.
Demokraci i lewica obecnie wyciągają wnioski z tej lekcję historii
na temat wykorzystywania seksualnego i napastowania w Hollywood i w Waszyngtonie.
Gdybyśmy mieli prześledzić ten potop zarzutów i oskarżeń
wstecz do jednej konkretnej chwili, w której „to wszystko się zaczęło”,
to musiałaby to być obrona przez lewicę Billa Clintona w latach 90-tych.
Oczywiście takie zachowanie nie zaczęło się od Billa ani nawet tego nie sugeruję,
ale z pewnością usprawiedliwianie i obrona tego zachowania były mu pomocne.
Demokraci jeden po drugim i każde z wiodących mediów głównego nurtu w trakcie tych przełomowych dni
wokół impeachmentu Clintona w roku 1998
powtarzały do znudzenia: „To tylko seks, chodzi tylko o seks.
Nie powinno to być wykroczenie zagrożone impeachmentem”.
Po pierwsze nie chodziło tylko o seks.
Clinton był postawiony w stan oskarżenia za krzywoprzysięstwo i utrudnianie postępowania sądowego
– a nie seks. Po drugie – pomyślcie, jak pusto ta obrona brzmi w obecnej atmosferze.
Wyraźnie dano wówczas sygnał, że jeśli jesteś silny, możesz dokonywać nadużyć i wymigać się od kary.
Teraz, dwadzieścia lat później, wszędzie nagle się okazuje,
że setki, może tysiące wielkich szefów, producentów, polityków
wyciągnęło stosowne wnioski z tej lekcji.
Bill nie był tym, który to wszystko zaczął, ale był iskrą, która wprawiła bieg spraw w ruch,
gdyż kto wie, jak wiele niewinnych kobiet zgwałcono,
napastowano, poniżano itp., bo każdy wie, że „chodzi tylko o seks. To nic wielkiego!”.
Mamy szokujące, nawet bardziej niepokojące podobieństwo w Kościele
– i nie, nie są to księża homoseksualni, skandal molestowania seksualnego, chociaż to by się kwalifikowało.
Nie, mówimy o straconej okazji –
sprawach, którym nadano bieg, gdyż do czegoś nie doszło w Kościele wówczas w roku 1968.
Kiedy bł. papież Paweł VI wydał swoją encyklikę „Humanae vitae”,
zbyt dużo duchownych jej nie broniło, nie wyjaśniało, dlaczego jej nauczanie jest tak niezmiernie ważne,
mimo że czasami trudno iść za jej wskazaniami.
Tak jak sojusznicy Clintona nie podjęli działań i nie powiedzieli, że musi on opuścić Biały Dom,
podobnie duchowieństwo katolickie i hierarchowie nie podjęli działań
i nie bronili nauczania Kościoła.
W przypadku Clintona mamy całą kulturę nadużyć i napastowania,
na której swobodny rozwój przyzwalano przez 20 lat.
W przypadku Kościoła, bierność pomogła stworzyć kulturę śmierci.
Ale pamiętajmy: ani Bill Clinton, ani żenujące tchórzostwo biskupów lat 60-tych nie spadły ot tak z nieba.
Są to jedynie punkty zapalne czegoś, na co zanosiło się od dłuższego czasu,
nim się pojawiło, tak jak bunt Lutra nie wydarzył się ot tak,
a jeśli o to chodzi, tak jak małżeństwo nie rozpada się ot tak po prostu.
W przypadku Kościoła wierni katolicy muszą zrozumieć,
jakie siły miały udział w grze, co działo się poza kulisami
i poza widokiem latami, a nawet dziesięcioleciami, doprowadzając do tego odrzucenia nauczania Kościoła
– odrzucenia z pewnością ze strony biskupów kanadyjskich – którego wciąż się nie wyrzekli,
jak również niemal całkowitego poddania się po stronie ich amerykańskich odpowiedników.
Nadchodzący rok upamiętnia pięćdziesiątą rocznicę tych historycznych i burzliwych wydarzeń
wokół upadku Kościoła na Zachodzie.
Są pewne wspólne punkty pomiędzy wydarzeniami związanymi z odrzuceniem „Humanae vitae”
a nadużyciem władzy przez Billa Clintona.
Można zawołać – na pozór – że oba przypadki dotyczą „tylko seksu” i na pozór jest to prawda.
To dlatego biskup Barron ukuł to wygodne określenie:
„Zagadnienia biodrowe“, by niejako zbagatelizować ich powagę.
Ale nic, co ma doniosłą wagę, nie ma związku jedynie z tym, co się widzi.
Zawsze za kulisami dzieje się bardzo wiele rzeczy,
których się nie widzi, a które doprowadzają do historycznych i zmieniających świat wydarzeń.
To ta chwila zapłonu. Tak jest np. w przyrodzie
– pomyślmy o olbrzymich, niszczycielskich huraganach i tym, w jaki sposób się rozwijają w wyniku na pozór nieszkodliwych typów pogody,
które z początku wydają się niepowiązane.
Tak również jest w polityce – pomyślmy o tym, jak to się stało, że Trump jest prezydentem w obliczu machiny Clintona,
która kontrolowała ten kraj przez 25 lat,
choć teraz wygląda na to, że na szczęście to się kończy.
Tak jest również w Kościele, gdzie wszystko, co dzieje się źle, zawsze
ma związek w przeszłości z brakiem nadprzyrodzonej wiary
i niemal zawsze przede wszystkim po stronie dostojników.
Niektórzy hierarchowie są nikczemni i pokrętni, po cichu działając nad demontażem Kościoła.
Ale w większości pozostali to po prostu karierowicze, ospałe typy, które nie chcą kołysać łodzią,
co oczywiście daje przyzwolenie nikczemnym na kontynuowanie ich złych przedsięwzięć.
Podobieństwo pomiędzy zepsutymi dostojnikami Kościoła a złymi politykami jest naprawdę zdumiewające.
Materiały wybuchowe zawsze są już przygotowane.
A diabeł jedynie czeka na decydującą chwilę.
Niech Boża miłość będzie z Wami. Mówił Michael Voris.
