Welkom bij weer een nieuwe video in de serie
mijn boekenkast, ik ben Martien en leuk dat
je kijkt.
In deze video wil ik het met jullie hebben
over een bijzondere jonge Pakistaanse vrouw.
Malala Yousafzai die inmiddels alweer 21 is.
Malala is geboren in de Swat vallei in het
noorden van Pakistan.
In 2007 kwam de taliban daar aan de macht.
Die verbood het om vrouwen en meisjes onderwijs
te laten volgen.
Dit boek volgt haar leven, van haar leven
in Pakistan tot de onderwijsactiviste die
ze tegenwoordig is.
En dan wil ik nu even een stukje voorlezen
om je een idee te geven van het boek.
En dat is hoofdstuk negen in dit geval. een stukje daaruit.
Ik was tien jaar toen de taliban naar onze
vallei kwamen.
Moniba en ik lazen de Twilight-boeken en wilde
dolgraag vampiers zijn.
Wij vonden dat de komst van de taliban, zo
midden in de nacht, wel iets vampierachtigs
had.
Ze verschenen in groepjes , gewapend met messen
en kalasjnikovs, als eerste in het noordelijk
deel van Swat, in de heuvels rond Matta.
Alleen noemden ze zich toen nog geen taliban
en zagen er ook niet zo uit als de Afghaanse
taliban, die we op foto’s hadden gezien,
met tulbanden en van die zwartomrande ogen.
Dit waren vreemd uitziende mannen, met lang,
vlassig haar en baarden en camouflagevesten
over hun sjalwar-kamiez, waarvan ze de broekspijpen
een beetje opstroopten, zodat ze net boven
hun enkels ophielden.
Ze liepen op sportschoenen of op goedkope
plastic sandalen, trokken soms kousen over
hun hoofd met gaten voor hun ogen en ze snoten
hun neus heel vies in het uiteinde van hun
tulband.
Ze droegen zwarte emblemen met daarop Shariat
ya Shahadat, oftewel “de wet van de sharia
of het martelaarschap”.
Soms droegen ze zwarte tulbanden, waardoor
ze in de volksmond ook wel Tor Patki werden
genoemd- de Zwarte Tulbandbrigade.
Ze zagen er zo obscuur en vies uit dat een
vriend van mijn vader ze omschreef als ‘mensen
zonder bad en barbier.’
Hun leider was de achtentwintigjarige Maulana
fazlullah, die vroeger de stoeltjeslift over
de rivier de Swat bediende.
Omdat hij als klein jongetje polio had gehad,
trok hij met zijn rechterbeen.
Hij had op de madrassa van maulana Sufi Mohammad
gezeten, de oprichter van de TNSM, en was
met zijn dochter getrouwd.
Toen Sufi Mohammad samen met een aantal andere
militantenleiders in 2002 werd opgepakt, had
Fazlullah de leiding van de beweging van hem
overgenomen.
Fazlullah dook kort na de aardbeving voor het
eerst op in Imam Dheri, een dorpje een paar
kilometer buiten Mingora, aan de andere kant
van de River de Swat,en zette daar zijn illegale
radiostation op.
In onze vallei volgden mensen het nieuws vooral
via de radio, aangezien veel mensen geen televisie
hadden of analfabeet zijn.
Al snel leek iedereen het over Fazlullahs
radiozender te hebben, oftewel ‘Moelah FM’
en Fazlullah zlef neomde ze de Radio Moellah.
De zender zond elke avond van 8 tot 10 uur
uit, en ’s ochtends weer van 7 tot 9 uur.
Fazlullah ging in het begin heel slim te werk.
Hij deed zichzelf voor als een islamitische
hervormer en een goede uitlegger van de Koran.
Mijn moeder is heel vroom en mocht Fazlullah
in het begin wel.
Hij gebruikte zijn radiozender om mensen aan
te moedigen goede gewoonten aan te leren
en gebruiken waarvan hij zij dat die slecht
waren, af te zweren.
Hij zij dat mannen hun baard moesten laten
staan en dat ze moesten ophouden met roken
en met de pruimtabak waar onze mannen graag
op kauwen.
Hij zei dat mensen moesten stoppen met heroïne
en chars, wat ons woord voor hasj is.
Hij legde mensen uit hoe ze zich op de juiste
wijze voor het gebed dienden te wassen, welke
lichaamsdelen je eerst moest wassen.
En hij vertelde mensen zelfs hoe ze hun geslachtsdelen
moesten wassen.
Soms zij hij redelijke dingen, zoals wanneer
het ging over volwassenen die je proberen
over te halen iets te doen wat je niet wilt,
en soms klonk hij eng en vol vuur.
Wanneer hij het over de liefde voor de islam
had, huilde hij vaak.
Meestal sprak hij zelf een tijdje en gaf dan
het woord aan zijn plaatsvervanger, Shah Douran,
een man die vroeger in de bazaar snacks verkocht
vanaf een bakfiets.
Ze waarschuwden mensen dat ze niet meer naar
muziek moesten luisteren, geen films meer
mochten kijken en niet mochten dansen.
Soortgelijke zondige activiteiten hadden de
aardbeving veroorzaakt, preekte Fazlullah,
en als mensen daar niet mee ophielden, zouden
ze de toorn van god weer over zich afroepen.
Moellahs leggen de koran en Hadith vaak verkeerd
uit als ze daar in ons land onderricht over
geven en maar weinig menen kenen de Arabische
taal, waarin ze geschreven zijn.
Fazlullah buiten deze onwetendheid uit.
“Heeft hij gelijk, Aba?”
vroeg ik mijn vader.
Ik herinnerde me nog goed hoe eng die aardbeving
was geweest.
“Nee Jani,” antwoordde hij.
“Hij houdt mensen gewoon voor de gek.”
We zien hier hoe een groep mensen, in dit
geval de Taliban, gebruik maakt van andere
groep die minder goed geïnformeerd is en
de dingen dus wat makkelijker voor waar kan
aannemen.
Mits ze overtuigend uitgesproken worden.
Dergelijke voorbeelden kom je op veel plekken
in de wereld tegen.
En houd je in stand door sommige mensen de
mogelijkheid tot scholing te ontzeggen of
te scholen naar het wereldbeeld van de ander.
Ook in Nederland kwam de AIVD recentelijk
met het jaarverslag 2018, wat onder andere
gaat over de invloed van radicale islam in
het onderwijs en de gevolgen daarvan voor
mogelijk terrorisme.
Op de achterkant van het boek staat het als
volgt:
“Toen de taliban Malala neerschoten, lieten
ze ons zien waar zij het meest bang voor zijn:
een meisje met een boek.”
Citaat van Ban Ki Moon.
Malala Yousafzai, het op dat moment vijftienjarige
meisje dat op 9 oktober 2012 van zeer dichtbij
in het gezicht wordt geschoten door een talibanstrijder,
vertelt haar ontroerende en inspirerende verhaal.
Malala is het slachtoffer van een gruwelijke
aanslag op haar leven; enkel en alleen omdat
zij als meisje in het conservatieve Pakistan
dagelijks naar school gaat.
Ze overleeft deze aanslag ternauwernood en
haar schokkende verhaal gaat de hele wereld
over.
De wereldgemeenschap leeft met haar mee en
Malala wordt omarmd als het symbool van vreedzaam
protest en de strijd voor onderwijs voor iedereen.
In ik ben Malala vertelt Malala in haar eigen
woorden hoe ze opgroeide in Pakistan, hoe
haar vader ondanks de druk van de fundamentalistische
krachten in Pakistan volhardt in zijn streven
zijn dochter door middel van onderwijs de
kans te bieden op een betere toekomst en wat
voor gruwelijke wending haar leven kreeg op
die middag van 9 oktober 2012.
Dat was de achterkant van het boek.
In 2013 kreeg ze als jongste winnares ooit
de Sacharovprijs van het Europees Parlement
voor de vrijheid van meningsuiting.
In 2014 kreeg ze de Nobelprijs voor de vrede.
Ze was toen zeventien en daarmee werd ze de
jongste winnaar ooit.
Ze zet zich, samen met het Malala Fonds, in
voor het recht op onderwijs over de hele wereld.
Ik vind haar een van de meest inspirerende
personen van deze tijd.
Vergeet niet te abonneren voor nog meer van
dit soort video’s.
Als je nieuwsgierig bent naar wat de volgende
gaat worden en hoe ik te werk ga volg of like
dan de Facebookpagina, daar staat extra materiaal
op.
Alle links staan in de beschrijving.
Inclusief een waarmee je het boek kunt bestellen.
Dank je wel voor het kijken, en graag tot
een volgende video.
