
Turkish: 
İşte size yüzyıllardır fizikçilerin kafasını kurcalayan bir soru:
Işık tam olarak ne?
Eğer geçmişi dikkate alırsak, ışığın bir dalga olduğu sonucuna varırız.
Ki bu doğrudur.
Ya da azından, bazı belirli deneylerde ışık dalga gibi davranır.
Bu yüzden 19. yüzyılın büyük bir bölümünde bu soru cevabını bulmuş gibi gözüküyordu.
Fizikçiler ışığın bir dalga olduğundan hemfikirdi.
Sonra, yeni keşifler fizikçileri bu sorunun cevabını yeniden düşünmeye sevk etti.
Işığın bir parçacık olduğuna dair yeni ipuçları bulmaya başladılar.
Bu, ışığın hem parçacık hem de dalga olduğu bir konsepti ortaya çıkardı.
Bu aynı zamanda kuantum mekaniği diye bir şeyin ortaya çıkmasına sebep oldu.
[Jenerik]
Işığın bir dalgadan daha fazlası olduğunu söyleyen en önemli göstergelerden birisi morötesi felakettir.

iw: 
הנה שאלה שהציקה לפיזיקאים במשך מאות
מה זה בדיוק אור?
כשדיברנו על זה בסרטונים מוקדמים, הגענו למסקנה שאור הוא גל.
מה שהוא כן.
או לפחות, אור מתנהג כמו גל כשאתה משתמש בו לניסויים מסויימים.
אז ברוב במאה ה-19, נראה כי השאלה נענתה.
פיזיקאים הסכימו - אור הוא גל.
ואז, תגליות חדשות גרמו להם לפקפק בכך.
הם התחילו לקבל יותר  ויותר רמזים לכך שאור יכול להתנהג גם כמו חלקיק.
מה שהוביל לקונספט המוזר שאור הוא גם גל וגם חלקיק.
זה נתן יריית פתיחה להתפתחות של משהו קטן שאולי שמעתם עליו ושנקרא - מכניקת הקוואנטים.
 
אחד מהרמזים הכי חשובים לכך שאור חייב להיות יותר מרק גל היה מה שידוע כקטסטרופת האולטרה-סגול.

German: 
Es gibt eine Frage, die Physiker über Jahrhunderte gequält hat.
Was genau ist Licht?
Als wir darüber gesprochen haben, sind wir zu der Schlussfolgerung gekommen, dass Licht eine Welle ist.
Und das stimmt.
Oder zumindest verhält sich Licht in bestimmten Experimenten wie eine Welle.
Für den Großteil des neunzehnten Jahrhunderts schien es also, als ob diese Frage geklärt wäre.
Die Physiker waren sich einig: Licht ist eine Welle.
Dann wurden neue Entdeckungen gemacht, die sie dazu brachten, das infrage zu stellen.
Sie bekamen mehr und mehr Hinweise, dass Licht sich auch wie ein Teilchen verhalten könnte.
Was zu dem seltsamen Konzept geführt hat, dass Licht sowohl ein Teilchen als auch eine Welle ist.
Das startete die Entwicklung von etwas, von dem du bestimmt schon gehört hast,
und das Quantenmechanik genannt wird.
[Titelmusik]
Einer der wichtigsten Hinweise, dass Licht mehr sein musste als nur eine Welle, ist
die sogenannte Ultraviolett-Katastrophe.

Portuguese: 
Aqui está uma pergunta que atormentou os físicos por séculos.
O que exatamente é a luz?
Antigamente nossa conclusão era de que a luz é uma onda.
E é.
Ou pelo menos, a luz se comporta como uma onda, quando usada em certos experimentos.
Assim durante a maior parte do século 19, parecia que a questão tinha sido resolvida.
Os físicos concordaram: a luz é uma onda.
Então, novas descobertas fizeram-los questionar essa afirmação.
Eles começaram a ter mais e mais pistas de que a luz poderia também se comportar como uma partícula.
O que leva ao estranho conceito de que a luz é ao mesmo tempo uma partícula e uma onda.
Isto catapultou o desenvolvimento de uma coisinha que você talvez já tenha ouvido falar, chamada mecânica quântica.
[Música Tema]
Uma das pistas mais importantes que revelou que a luz tinha que ser mais que só uma onda, foi o que é conhecida como a catástrofe ultravioleta.

Arabic: 
هنا سؤال حير الفيزيائين لقرون
ما هو الضوء بالتحديد؟
عندما تحدثنا عن هذا سابقا، استنتجنا أن الضوء موجة
وهو كذلك.
أو على الأقل، الضوء يتصرف كموجة، عندما تستخدمه في تجارب معينة
ولذلك ولمعظم القرن التاسع عشر كان السؤال قد أجيب.
اتفق الفيزيائيون أن الضوء موجة.
ثم أجبرتهم اكتشفات جديدة أن يبدؤا بالتشكيك في ذلك.
بدؤوا بالحصول على أدلة أكثر تفيد بأن الضوء يتصرف كالجسيم أيضا.
مما أدى إلى المفهوم الأغرب بأن الضوء موجة وجسيم معا.
وذلك المفهوم بدأ بتمهيد لشيء ربما قد سمعت عنه وهو ميكانيكا الكم.
 
واحد من أهم الأدلة بأن الضوء أكثر من مجرد موجة هو كارثة الأشعة  فوق البنفسجية.

English: 
Here’s a question that’s plagued physicists
for centuries.
What exactly is light?
When we talked about this earlier, we came
to the conclusion that light is a wave.
Which it is.
Or at least, light behaves like a wave, when
you you use it in certain experiments.
So for most of the 19th century, it seemed
like the question had been settled.
Physicists agreed: light is a wave.
Then, new discoveries made them start to question
that.
They started getting more and more clues that
light could also behave like a particle.
Which led to the strange concept that light
was both a particle and a wave.
This kickstarted the development of a
little something you might have heard of,
called quantum mechanics.
[Theme Music]
One of the most important clues that light
had to be more than just a wave was what’s
known as the ultraviolet catastrophe.

Spanish: 
He aquí una pregunta que ha intrigado a físicos durante siglos.
¿Qué es la luz exactamente?
Cuando discutimos esto antes, llegamos a la conclusión de que la luz es una onda.
¡Y lo es!
O al menos, la luz se comporta como una onda, cuando se la utiliza en ciertos experimentos.
Así que durante gran parte del siglo XIX, parecía que la pregunta había sido respondida.
Los físicos concordaban en que la luz es una onda.
Pero luego, nuevos descubrimientos hicieron que se comenzara a cuestionar ese postulado.
Empezaron a encontrar más y más indicios de que la luz también podía comportarse como una partícula.
Lo que llevó al extraño concepto de que la luz era a la vez una partícula y una onda.
Esto inició el desarrollo de algo que tal vez hayan oído nombrar:
La Mecánica Cuántica
 
Una de las pistas más importantes que indicaba que la luz tenía que ser más que una onda
fue lo que se conoce como la catástrofe ultravioleta.

iw: 
והשם הזה הוא לא באמת רק הגזמה, קטסטרופת האולטרה-סגול הייתה הרסנית לדפוסי החשיבה הקונבנציונאלית בנוגע לפיזיקה של האור
דיברנו לפני על איך עצמים פולטים חום
ובמיוחד על איך כמות החום שהם פולטים במשך זמן היא פרופורציונאלית לטמפרטורה בחזקה רביעית
אבל יותר קורה שם מאשר רק חום.
עצמים יכולים לפלוט אנרגיה שמכסה את כל ספקטרום התדרים בספקטרום האלקטרו-מגנטי -כל סוגי האור האפשריים
עכשיו יש דבר כזה שנקרא גוף שחור, שהוא בעצם הרעיון לגרסה של גוף פולט אנרגיה
אף אף גוף שחור לא באמת קיים, אבל בתיאוריה, הם סופגים את כל האור המגיע בלי החזיר אותו, והם מקרינים אנרגיה בהתאם.
לא לכל האנרגיה שבאה מגוף שחור יש את אותה עוצמה.
אתה יכול לחזות את כמות העוצמה שמגיעה מגוף שחור -או מקרינה שלו- אם אתה מתבסס על הטמפרטורה.
אבל כשפיזיקאים הגיעו למשוואה לעוצמה, בהינתן העובדה שאור הוא גל הם נתקלו במכשול גדולץ
המשוואה שהם הגיעו אליה, הידועה גם בתור חוק ריילי-ג'ינס, צופה שככל שהתדירות של הקרינה תהיה גבוהה יותר
- ולכן אורך הגל יהיה קצר יותר - כך העוצמה תגדל.

German: 
Und dieser Name ist keine Übertreibung -- die Ultraviolett-Katastrophe war ein Desaster
für die klassische Denkweise über die Physik des Lichts.
Wir haben darüber gesprochen, dass Gegenstände Wärme abstrahlen.
Genauer gesagt ist die Wärmemenge, die sie mit der Zeit abstrahlen proportional zu ihrer Temperatur
hoch vier.
Aber es passiert mehr als nur Wärmeabstrahlung.
Gegenstände strahlen tatsächlich Energie in einer ganzen Bandbreite von Frequenzen des
elektromagnetischen Spektrums ab -- alle möglichen Arten von Licht.
Nun, es gibt einen sogenannten Schwarzen Körper, der im Grunde eine idealisierte Form eines
strahlenden Körpers ist.
Es gibt keine realen Schwarzen Körper, aber in der Theorie absorbieren sie alles einstrahlende Licht, ohne etwas zu
reflektieren, und strahlen entsprechend Energie ab.
Und die Energie, die der Schwarze Körper abstrahlt, hat keine gleichmäßige Intensität.
Man kann die Intensität der Energie, die von dem Schwarzen Körper ausgeht -- oder der Schwarzstrahlung -- vorhersagen
abhängig von seiner Temperatur.
Aber als Physiker eine Gleichung für die Intensität aufstellten, mit der Idee, das Licht
eine Welle ist, bekamen sie ein großes Problem.
Die Gleichung, die sie aufstellten, auch bekannt als das Rayleigh-Jeans-Gesetz, sagte voraus, dass je höher
die Frequenz der Strahlung ist -- und demnach je kürzer die Wellenlänge --
umso höher müsste die Intensität sein.

Spanish: 
Y ese nombre no es una exageración - la catástrofe ultravioleta fue desastrosa.
para el pensamiento convencional sobre la física de la luz.
Hemos hablado previamente sobre cómo los objetos irradian calor;
específicamente, que la cantidad de calor que irradian en el tiempo es proporcional a su temperatura.
elevada a la cuarta potencia.
Pero hay más cosas involucradas ahí que solo el calor.
Los objetos además irradian energía que cubre todo un rango de frecuencias en el espectro
electromagnético - todas formas diferentes de la luz.
Ahora, existe algo llamado "cuerpo negro", que es básicamente la versión ideal de
un objeto radiante.
En la realidad, no existen verdaderos cuerpos negros; pero, en teoría, ellos absorben toda la luz incidental sin reflejarla,
e irradian energía proporcionalmene.
No toda la energía que proviene de un cuerpo negro tiene la misma intensidad.
Podemos predecir la intensidad de la energía proveniente de un cuerpo negro - o radiación de un cuerpo negro
- basándonos en su temperatura.
Pero cuando los físicos postularon una ecuación para esta intensidad, utilizando la idea de que la luz
es una onda, se encontraron con un gran problema.
La ecuación postulada, conocida como la ley de Rayleigh-Jeans, predijo que cuanto mayor
es la frecuencia de la radiación - y por ende, menor la longitud de onda -
mayor es la intensidad.

English: 
And that name isn’t really an exaggeration
– the ultraviolet catastrophe was disastrous for
conventional thinking about the physics of light.
We’ve talked before about how objects radiate
heat.
Specifically, the amount of heat they radiate
over time is proportional to their temperature
raised to the fourth power.
But there’s more going on there than just
heat.
Objects actually radiate energy that covers
a whole range of frequencies on the electromagnetic
spectrum – all different kinds of light.
Now, there’s this thing called a blackbody,
which is basically the idealized version of
a radiating object.
No true blackbodies exist, but in theory,
they absorb all incoming light without reflecting
any, and radiate energy accordingly.
Not all of the energy coming from a blackbody
has the same intensity.
You can predict the intensity of the energy
coming from a blackbody – or blackbody radiation
– based on its temperature.
But when physicists came up with an
equation for this intensity, using the idea that
light is a wave, they ran into a big problem.
The equation they came up with, known as the
Rayleigh-Jeans law, predicted that the higher
the frequency of the radiation
– and therefore, the shorter the wavelength –
the higher the intensity.

Arabic: 
والمسمى غير مبالغ به  في الحقيقة _ كارثة الأشعة  فوق البنفسجية كانت "كارثية" للتفكير التقليدي حول طبيعة الضوء.
تكلمنا سابقا عن كيفية إشعاع الأشياء للحرارة.
تحديدا . الكمية المشعة من الحرارة بالنسبة للزمن مرتبطة بدرجة حرارتها مرفوعة للقوة الرابعة.
ولكن تحدث أمور أخرى بالإضافة للحرارة
في الحقيقة تشع الأجسام طاقة تشمل جميع الترددات الموجية للأمواج الكهرومغناطيسية _ جميع انواع الاضواء المختلفة.
هناك الجسم الأسود وهو بالأساس الشكل المثالي للجسم المشع.
لا يوجد أجسام سوداء، ولكن نظريا، فإنها تمتص كامل الضوء الساقط عليها دون أن تعكس شيئا، وتشع طاقة وفقا لذلك.
ليس جميع الطاقة القادمة من جسم أسود لها نفس الشدة.
يمكنك التنبأ بالطاقة القادمة من جسم أسود أو إشعاع الجسم الأسود، بناء على درجة حرارته.
ولكن عندما توصل الفيزيائيون لمعادلة لتلك الشدة, اعتماداً على فكرة أن الضوء موجة، واجهتهم مشكلة كبيرة.
المعادلة التي وضعوها ، المعروفة بقانون رايلي-جينز، تنبأت بأنه بازدياد تردد الإشعاع
وبالتالي قصر الطول الموجي - تزداد شدة الإشعاع

Turkish: 
Bu isim bir abartı değildir. Morötesi felaket ışığın fiziği ile ilgili kabul edilmiş düşünceler için bir felaket niteliğindedir.
Daha önceden objelerin nasıl ısı yaydığını konuşmuştuk.
Belirli bir zamanda yaydıkları ısı miktarı, sıcaklıklarının 4. kuvveti ile doğru orantılıdır.
Ancak bu olayda ısıdan daha fazlası vardır.
Aslında objeler elektromanyetik spektrumda bulunan tüm frekanslarda ışıma yaparlar. Yani ışığın her çeşidi.
Şimdi, "kara cisim" denen bir şey vardır ki kara cisim basitçe enerji yayımı yapan cisimlerin idealleştirilmiş hali olarak tanımlanabilir.
Kara cisimler pratikte yoktur, ancak teoride kara cisimler gelen tüm ışığı hiçbirini yansıtmadan emer ve buna uygun olarak enerji yayarlar
Bir kara cisimden gelen enerjinin tamamı aynı yoğunluğa sahip değildir.
Kara cisimden gelen enerji yoğunluğunu onun sıcaklığından tahmin edebilirsiniz
Ancak, fizikçiler ışığı bir dalga olarak ele alıp yoğunluk için bir denklem bulduklarında büyük bir problemle karşılaştılar.
Buldukları denklem, Rayleigh-Jeans kanunu diye bilinir, şunu söylüyordu: Yayılan enerjinin frekansı yükseldikçe
dalga boyu kısalacak ve yoğunluk artacak.

Portuguese: 
E o nome não é um exagero - A catástrofe ultravioleta foi desastrosa para o pensamento convencional sobre a física da luz.
Nós conversamos anteriormente sobre como objetos irradiam calor.
Especificamente, a quantidade de calor que irradiam ao longo do tempo é proporcional à sua temperatura elevado à quarta potência.
Mas há mais coisas acontecendo lá do que apenas calor.
Objetos, na verdade, irradiam energia que cobrem uma gama inteira de frequências do espectro eletromagnético  - todos os diferentes tipos de luz.
Agora, há essa coisa chamada de corpo negro, que é basicamente a versão idealizada de um objeto radiante.
Não existem verdadeiros corpos negros, mas em teoria, eles absorvem toda a luz recebida sem refletir nada, e irradia uma energia proporcional.
Nem toda a energia proveniente de um corpo negro tem a mesma intensidade.
É possível prever a intensidade da energia vindo de um corpo negro - ou radiação de corpo negro - com base na sua temperatura.
Mas quando os físicos vieram com uma
equação para esta intensidade, usando a ideia de que a luz é uma onda, eles encontraram um grande problema.
A equação que eles criaram, conhecida como a Lei de Rayleigh-Jeans, previu que quanto maior a frequência da radiação
- E, por conseguinte, mais curto o comprimento de onda - maior a intensidade.

iw: 
וזה התאים עם תוצאות הניסוי טוב מאוד, עד לנקודה מסויימת.
ברגע שהתדירות של האור הגיעה לתחום האולטרה סגול או גבוה יותר, חוק ריילי-ג'ינס לא התאים כלל לתוצאות הניסוי.
במקום, ניסויים הראו כי לגופים שחורים יש שיא של עוצמה בהתבסס על הטמפרטורה.
בתדירות מסוימת, האור יהיה בעוצמה הכי גבוהה שלו, ולאחר מכן העוצמה למעשה תרד ככל שהתדירות עולה.
ככל שהעצם יותר חם, כך התדירות המסוימת של שיא  עוצמת האור
אבל תמיד יש שיא.
וזה לא היה אמור להיות ככה.
אפילו גרוע יותר, אם סיכמת את התרומה של תדירות גבוהה יותר ויותר כדי לחשב
את סכום הכוח שנפלט מגוף שחור חור ריילי-ג'ינס צפה שתקבל כוח אינסופי.
מה שסותר את העיקרון של חוק שימור האנרגיה.
וזו הייתה קטסטרופת האולטרה סגול.
משהו בבירור היה שגוי בצורה בה פיזיקאים חשבו על אור
ככל הידוע להם העוצמה הייתה אמורה רק להתגבר, ככל שהתדירות עלתה.
אז מה הם פספסו?
הקטסטרופה נפתרה באמצאות משוואה שפיתח פיזיקאי גרמני בשם מקס פלנאק.
משוואה שלמעשה הובילה לכל התחום של מכניקת הקוואנטים.

German: 
Und das passte mit Versuchsergebnissen sehr gut überein, aber naja, nur ein Stück weit.
Wenn die Frequenz des Lichts in den ultravioletten Bereich oder höher kam, passte das Rayleigh-Jeans-Gesetz
überhaupt nicht mehr zu den Versuchsergebnissen.
Stattdessen zeigten die Versuche, dass Schwarze Körper eine Spitzenintensität haben, die von ihrer Temperatur abhängt.
Und bei dieser Frequenz ist das Licht am intensivsten, und danach nimmt die Intensität
mit zunehmender Frequenz ab.
Umso wärmer der Gegenstand, umso höher war die Frequenz der Spitzenintensität.
Aber es gab immer dieses Maximum.
Das sollte nicht so sein.
Und noch schlimmer, wenn man die Abteile der höheren Frequenzen aufsummierte, um die
gesamte Energie, die der Schwarze Körper abstrahlt, zu berechnen, sagte das Rayleigh-Jeans-Gesetz
eine unendliche Energie hervor.
Was dem Prinzip der Energieerhaltung widerspricht.
Das war die Ultraviolett-Katastrophe.
Etwas war klar falsch daran, wie Physiker sich Licht vorstellten.
So weit sie wussten sollte die Intensität mit höherer Frequenz immer stärker werden.
Also, was haben sie übersehen?
Die Katastrophe wurde mit einer Gleichung aufgelöst, die der deutsche Physiker Max Planck aufgestellt hatte -- einer
Gleichung, die im Grunde zum gesamten Feld der Quantenmechanik geführt hat.

Turkish: 
Bu kanun deneysel sonuçlarla gayet güzel eşleşti, ancak bir noktaya kadar.
Işığın frekansı morötesi sınıra ulaştığı ve geçtiği zaman, Rayleigh-Jeans kanunu sonuçlarla uyuşmadı.
Onun yerine, deneyler kara cismin yaydığı enerjinin yoğunluğunun kara cismin sıcaklıklığına göre belirli bir noktada pik yaptığını gösteriyordu.
Belirli bir frekansta, ışık en yoğun halinde olacaktı ve ardından frekans arttıkça yoğunluk düşecekti.
Obje ısındıkça pikin gerçekleştiği frekans değeri de artıyordu.
Ancak her zaman bir pik vardı.
Ve böyle olmaması gerekiyordu.
Daha kötüsü, Rayleigh-Jeans kanununa göre kara cismin yaydığı toplam enerjiyi hesaplarsanız
kara cismin sonsuz bir enerji yaydığını bulursunuz.
Ki bu enerjinin korunumu prensibine aykırıdır.
Bu morötesi felakettir.
Fizikçilerin ışığı düşünme şeklinde açıkça yanlış bir şeyler vardı.
Bildikleri kadarıyla, yoğunluğun frekans artıkça artması gerektiğiydi.
O zaman, neyi kaçırıyorlardı?
Felaket Max Planck tarafından üretilen bir denklemle çözüldü.
Kuantum mekaniğini ortaya çıkaran bir denklem.

Spanish: 
Esto se ajustó muy bien con los resultados experimentales, pero solo hasta cierto punto.
Una vez que la frecuencia de la luz alcanzó el rango ultravioleta (o mayor), la ley de Rayleigh-Jeans dejó de
ajustarse a los resultados experimentales.
Por el contrario, los experimentos mostraban que los cuerpos negros tenían un pico de intensidad, basado en su temperatura.
A determinada frecuencia, la luz estaba a su máxima intensidad, y luego esta
iba decayendo mientras la frecuencia se incrementaba.
Cuanto más caliente el objeto, mayor la frecuencia pico de intensidad.
Pero siempre había un pico.
No se suponía que debía funcionar así.
Peor aún, si se sumaba las contribuciones de frecuencias aún mayores para calcular
la potencia toal emitida por el cuerpo negro, la ley de Rayleigh-Jeans predecía que encontrarías
energía infinita,
lo que contradice el principio de conservación de la energía.
Esto fue la catástrofe ultravioleta.
Algo estaba claramente equivocado en la forma en que los físicos estaban pensando sobre la luz.
Hasta donde se sabía, la intensidad se suponía que se hacía cada vez más fuerte según la frecuencia se incrementaba.
Así que, ¿en qué se estaban equivocando?
La catástrofe fue resuelta utilizando una ecuación derivada por el físico alemán, Max Planck;
una ecuación que básicamente abrió el camino hacia el campo de la mecánica cuántica.

Portuguese: 
O que correspondeu com os resultados experimentais muito bem, mas, só até certo ponto.
Uma vez que a frequência da luz entrava na faixa ultravioleta ou superior, a lei de Rayleigh-Jeans então não condizia com os resultados dos experimentos.
Em vez disso, as experiências mostraram que os corpos negros tinha um pico de intensidade, com base na sua temperatura.
Com uma certa frequência, a luz estaria a sua maior intensidade e, depois disso, a intensidade diminuiria à medida que a frequência aumentasse.
Quanto mais quente o objeto, maior a frequência da intensidade de pico.
Mas sempre havia um pico.
Não era para ser assim.
Pior ainda, se você somar as contribuições de frequências cada vez mais altas, e calcular
a energia total emitida por um corpo negro, a Lei de Rayleigh-Jeans iria prever que você encontraria energia infinita.
O que contraria o princípio da conservação de energia.
Esta foi a catástrofe ultravioleta.
Algo estava claramente errado com a maneira que os físicos estavam pensando sobre a luz.
Até onde eles sabiam, a intensidade era presumível ficar mais forte somente quando frequência fosse também aumentada.
Então, o que eles estavam esquecendo?
A catástrofe foi resolvida usando uma equação derivada, pelo físico alemão Max Planck -
uma equação que, basicamente, levou à todo o campo da mecânica quântica.

English: 
And that matched up with experimental results
really well but, only to a point.
Once the frequency of light got into the
ultraviolet range or higher, the Rayleigh-Jeans law
didn’t fit the results of experiments at all.
Instead, experiments showed that blackbodies
had a peak intensity, based on their temperature.
At a certain frequency, the light would be at its
most intense, and after that, the intensity would
actually drop as the frequency increased.
The warmer the object, the higher the frequency
of the peak intensity.
But there was always a peak.
It wasn’t supposed to be this way.
Even worse, if you summed up the contributions
of higher and higher frequencies to calculate
the total power emitted by a blackbody, the
Rayleigh-Jeans law predicted that you’d find
infinite power.
Which contradicts the principle of conservation
of energy.
This was the ultraviolet catastrophe.
Something was clearly wrong with the way
physicists were thinking about light.
As far as they knew, intensity was only supposed
to keep getting stronger, as the frequency got higher.
So, what were they missing?
The catastrophe was resolved using an equation
derived by German physicist Max Planck –
an equation that basically led to the entire
field of quantum mechanics.

Arabic: 
وتوافق ذلك مع نتائج عملية بشكل جيد، ولكن لنقطة معينة
حالما يصل تردد الضوء لدرجة الأشعة فوق البنفسجية أو أكثر لا يتماشى قانون رايلي-جينز مع النتائج العملية أبدا
بل العكس، أظهرت التجارب أن شدة إشعاع الجسم الأسود لها قمة تعتمد على درجة الحرارة.
على تردد معين ستكون شدة الضوء على أقصاها وبعدها ستنخفض الشدة عند إزدياد التردد.
وكلما كان الجسم أسخن كلما ازداد التردد لقمة شدة الإشعاع.
ولكن دائما كانت القمة موجودة.
لم يكن من المفترض أن تكون بهذا الشكل
وأسوأ، إذا جمعت الأمواج لترددات أعلى وأعلى
لحساب مجموع الطاقة الصادرة بواسطة الجسم الأسود، سيثبت قانون رايلي-جينز بأنك ستجد طاقة لانهائية.
مما يناقض مبدأ حفظ الطاقة
هذه هي كارثة الأشعة فوق البنفسجية.
شيئا ما كان خاطئا حول الطريقة التي يفكر بها الفيزيائين بالضوء
حسب علمهم، شدة الإشعاع يفترض بها أن تزيد بعلو التردد.
إذن ماذا؟ أين العيب؟
الكارثة حلت باسخدام معادلة وضعت من قيل فيزيائي ألماني ماكس بلانك.
معادلة أدت بالأساس لمجال ميكانيكا الكم.

Turkish: 
Planck Kanunu olarak bilinen denklem aslında çok basitti ancak yeni bir temel üzerine kuruluydu.
Kanun elektromanyetik enerjinin kuanta denilen küçük ve ayrı ayrı paketlerden oluştuğunu söylüyordu.
Başka bir deyişle, belirli bir noktada, enerjiyi bu paketlerden daha küçük parçalara ayıramazsınız.
Ve her kuantumdaki enerji, ışığın frekansı ile çok küçük olan
Planck sabitinin (h) çarpımına eşittir.
Eğer kara cisim ışımasının yoğunluğunu hesaplarken Planck kanunu hesaba katarsanız
Deneysel sonuçlarla birebir örtüşen, garip pikler de dahil, bir denklem elde edersiniz.
Sonuç olarak, morötesi felaket çözülmüştü.
Ama, bu tamamen yeni olan fikir fizikçileri her şeyi yeniden düşünmeye sevk etti.
Enerji sadece kuantum denilen ayrık paketlerde bulunabilirdi.
Önceden, fizikçiler enerjinin kesintisiz bir akış olduğunu düşünürdü.
Ancak, daha sonra enerjinin belirli bir değerden daha küçük parçalara bölünemediği anlaşıldı.
Eski dostumuz Einstein bu bilgi ışığında fiziğin yeniden şekillendirilmesinde büyük rol oynadı.
ve 1921'de Nobel ödülü kazandı.

English: 
The equation, known as Planck’s law, was
actually very simple, but the concept it was
based on was very new.
Planck’s law says that electromagnetic energy
takes the form of tiny, discrete packets, called quanta.
In other words, at a certain point, you can’t
divide energy into anything smaller than these packets.
And the energy in each quantum is equal to
the frequency of the light, times a very small
number called Planck’s constant, represented
by the letter h.
If you take Planck’s law into account when you
try to predict the intensity of blackbody radiation,
you end up with an equation that
predicts the experimental results perfectly,
including those weird peak intensities.
So, the ultraviolet catastrophe was resolved.
But now there was this whole new idea that
had physicists rethinking everything:
Energy could only exist in discrete packets: quanta.
Before, physicists thought energy was a kind
of continuous flow.
But it turned out that at a certain point,
you couldn’t divide up energy into smaller amounts.
Our old friend Einstein played a big part
in reworking physics using this new information
– and he won a Nobel prize for it in 1921.

iw: 
המשוואה ידועה כחוק פלאנק, הייתה למעשה מאוד פשוטה, אבל הקונספט שהיא התבססה עליה היה ממש ממש חדש.
חוק פלאנק אומר אנרגיה אלקטרו-מגנטית מגיעה בחבילות בדידות וקטנות שנקראות קונטים.
במילים אחרות בנקודה מסוימת אתה לא יכול לחלק אנרגיה לשום יחידה קטנה יותר מהחבילות הללו.
והאנרגיה של כל קוואנטום שווה לתדירות של האור כפול מספר מאוד קטן
שנקרא קבוע פלאנק מיוצג על ידי האות H
אם לוקחים בחשבון את חוק פלאנק כשמנסים לצפות את עוצמת הקרינה של גוף שחור
מגיעים למשוואה שצופה את תוצאות הניסוי בצורה מושלמת,  כולל עוצמות השיא המוזרות.
אז קטסטרופת האולטרה סגול נפתרה.
אבל עכשיו יש את הרעיון החדש הזה שגרמו לפיזיקאים לחשוב מחדש על הכל:
אנרגיה יכולה להתקיים רק ביחידות בדידות:קונטים.
לפני, פיזיקאים חשבו שאנרגיה יכולה להתקיים רק צורה של זרימה רצופה.
אבל מסתבר שמנקודה מסויימת אי אפשר לחלק אנרגיה ליחידות קטנות יותר.
ידידינו הותיק אנשטיין לקח חלק גדול בחשיבה המחודשת של פיזיקאים בהינתן המידע החדש הזה.
והוא זכה בפרס נובל בשנת 1921

Portuguese: 
A equação, conhecida como lei de Planck, era na verdade muito simples, mas o conceito do qual foi baseado era muito novo.
A lei de Planck diz que a energia eletromagnética assume a forma de minúsculos, pacotes discretos, chamados quanta.
Em outras palavras, em um certo ponto, você não pode dividir energia em qualquer coisa menor do que esses pacotes.
E a energia em cada quantum é igual a frequência da luz, vezes um pequeno
número, chamado a constante de Planck, representada pela letra h.
Se você tomar a lei de Planck em conta quando você tentar prever a intensidade da radiação de corpo negro,
você acabará com uma equação que prediz os resultados experimentais perfeitamente, incluindo aqueles estranhos picos de intensidades.
Assim, a catástrofe ultravioleta foi resolvida.
Mas agora havia essa nova ideia que levava os físicos a repensar tudo:
Energia só poderia existir em pacotes discretos: quanta.
Antes, os físicos pensavam que a energia era uma espécie de fluxo contínuo.
Mas descobriu-se que até um certo ponto, você não poderia mais dividir energia em quantidades menores.
Nosso velho amigo Einstein desempenhou um papel importante em repensar a física usando esta nova informação
- e ele ganhou um prêmio Nobel por isto em 1921.

Arabic: 
العلاقة المعروفة بقانون بلانك كانت في الحقيقة بسيطة جدا ولكن المفهوم الذي بنيت عليه كان جديدا
قانون بلانك ينص لأن الطاقة الكهرومغناطيسية تشكل حزمات منفصلة صغيرة تدعى كمات
بصيغة مغايرة، عند نقظة معينة لا يمكنك تقسيم الطاقة لأي شيء أصغر من هذه الحزمات.
والطاقة في كل كمة تعادل تردد الضوء مضروبا
برقم صغير جدا يدعى ثابت بلانك موضحا بالحرف هـ.
إذا أخذت قانون بلانك بالحسبان عند محاولتك معرفة شدة إشعاع جسم أسود
ستنتهي بمعادلتعطي النتائج العملية بدقة متضمنة تلك القمم الغريبة لشدة الإشعاع.
إذن كارثة الأشعة الفوق بنفسجية حلت
لكن الآن أصبح هنالك تلك الفكرة الجديدة التي جعلت الفيزيائين يعيدون التفكير بكل شيء
الطاقة يمكنها التواجد فقط في حزم منفصلة الكونتا(الكمة)
من قبل، حسب الفيزيائيون أن الطاقة عبارة عن تدفق مستمر.
ولكنه تبين أنه عند نقطة معينة، لا يمكنك تجزئة الطاقة لكميات أصغر.
صديقنا القديم اينشتاين لعب دورا كبيرا في إعادة بناء الفيزياء باستخدام هذه المعلومة
وحا على جائزة نوبل عام 1921

Spanish: 
La ecuación, conocida como la Ley de Planck, fue realmente simple, pero el concepto en el que se basó
era algo realmente novedoso.
La Ley de Planck dice que la energía electromagnética toma la forma de pequeños paquetes discretos, llamados cuantos.
En otras palabras: a partir de cierto punto, no puedes dividir la energía en nada más pequeño que esos paquetes.
Y la energía de cada cuanto es igual a la frecuencia de la luz, multiplicada por un número muy pequeño
llamado "Constante de Planck", representado por la letra h.
Si tomas en cuenta la Ley de Planck cuando tratas de predecir la intensidad de la radiación de un cuerpo negro,
terminas con una ecuación que predice perfectamente los resultados experimentales,
incluyendo esos raros picos de intensidad.
Así, la catástrofe ultravioleta fue considerada resuelta.
Pero ahora estaba esta nueva idea que hizo que los físicos tuvieran que repensar todo:
la idea que la energía solo podía existir en paquetes discretos, en cuantos.
Antes, los físicos pensaban que la energía era una especie de flujo continuo.
Pero resultó que, a partir de cierto punto, no puedes dividir la energía en cantidades cada vez más pequeñas.
Nuestro viejo amigo Einstein jugó un gran papel en reinventar la física utilizando esta nueva información.
- y ganó un premio Nobel por ello en 1921.

German: 
Die Gleichung, bekannt als das Planck'sche Strahlungsgesetz, war eigentlich sehr einfach, aber das Konzept, auf dem
sie basierte, war sehr neu.
Das Planck'sche Strahlungsgesetz besagt, dass elektromagnetische Energie in Form von winzigen, einzelnen Paketen auftritt, die Quanten genannt werden.
In anderen Worten, ab einem bestimmten Punkt kann man Energie nicht mehr in irgendetwas kleineres als diese Pakete aufteilen.
Und die Energie in jedem Quantum ist gleich der Frequenz des Lichts mal eine sehr kleine
Zahl, die Planck'sches Wirkungsquantum genannt wird und durch den Buchstaben h dargestellt wird.
Wenn du das Planck'sche Strahlungsgesetz bei der Vorhersage der Schwarzstrahlung berücksichtigst,
erhältst du eine Gleichung, die die Versuchsergebnisse perfekt vorhersagt,
einschließlich der seltsamen Spitzenintensitäten.
So wurde die Ultraviolett-Katastrophe aufgelöst.
Aber jetzt gab es diese ganz neue Idee, die Physiker dazu brachte, alles zu überdenken:
Energie konnte nur in diskreten Paketen existieren: Quanten.
Davon dachten Physiker, dass Energie kontinuierlich fließen konnte.
Aber es zeigte sich, dass man sie ab einem bestimmten Punkt nicht in noch kleinere Mengen aufteilen konnte.
Unser alter Freund Einstein spielte eine große Rolle in der Aufarbeitung der Physik mit dieser neuen Information
-- und gewann dafür 1921 den Nobelpreis.

German: 
Einstein argumentierte, dass Lichtenergie aus Paketen besteht, die wir heute Photonen nennen, was
im Prinzip bedeutet, dass Licht sich wie ein Teilchen verhält.
Was komisch war, denn du erinnerst dich, dass viele Experimente zeigten, dass
Licht sich als Welle verhält.
Aber Einstein schlug einen Weg vor, zu beweisen, ob Licht aus diesen diskreten Paketen besteht:
ein Experiment, das den photoelektrischen Effekt einbezieht.
Der photoelektrische Effekt beschreibt, was passiert, wenn du einen Lichtstrahl auf eine Metallplatte richtest.
Elektronen verlassen die Platte und treffen auf einen Kollektor, ein Strom fließt.
Einstein stellte fest, dass wenn man die Art, in der die Elektronen die Platte verlassen studiert, man
eine Menge über die Eigenschaften des Lichts herausfinden kann.
Denn sowohl die Wellentheorie und die Teilchentheorie des Lichts sagen voraus, dass das Licht
Elektronen aus dem Metall herauslöst.
Aber jede Theorie hat eine andere Erklärung, warum das passiert -- und andere Vorhersagen
über die Details des Experiments.
Die Wellentheorie sagt, dass wenn eine Lichtwelle auf ein Elektron trifft, sie eine Kraft auf das Elektron
ausübt, die es aus dem Metall löst.
Nach dieser Theorie erhöht man mit der Intensität des Lichts
die Stärke des elektrischen Felde, das die Elektronen trifft.

Arabic: 
اينشتاين جادل بأن الطاقة الضوئية تتحرك بحزم نسميها  فوتونات والتي تجعل الضوء يتصرف كجسيم.
مما كان مربكا، بسبب تذكر بأن العديد من التجارب أظهرت بأن الضوء يتصرف كموجة
ولكن اينشتاين اقترح طريقة لإثبات إذا ما كان الضوء يتحرك بتلك الحزم.
تجربة تتضمن التأثير الكهروضوئي.
التأثير الكهروضوئي يصف ما يحدث عندما تسلط ضوء فوق صفيحة معدنية.
تغادر الإلكترونات الصفيحة وتصطدم بمستقبل مجاور مشكلة تيار
أدرك اينشتاين أنه من خلال دراسة الطريقة التي تغادر بها الإلكترونات الصفيحة يمكن للفيزيائين معرفة الكثير عن خصائص الضوء
لأنه، كلتا النظريتين الموجة والجسيم تسلم بأن الضوء يطرد الإلكترونات عن الصفيحة.
ولكن لكل نظرية تفسيرها المختلف للما يحدث ذلك، وتنبؤات  مختلفة فيما يتعلق بتفاصيل التجربة.
نظرية الموجة تنص بأنه عندما تصطدم موجة ضوء بالكترون تأثر بقوة على ذلك الإلكترون تنزعه عن الصفيحة.
ووفقا لتلك النظرية إذا رفعت شدة الضوء ستزيد قوة المجال الكهربائي الذي يصطدم بالإلكترونات.

English: 
Einstein argued that light energy traveled in
packets we now call photons, which would
essentially make light behave like a particle.
Which was weird, because remember: there
had been lots of experiments that showed that
light behaved like a wave.
But Einstein suggested a way to prove whether
light traveled in these discrete packets:
an experiment involving the photoelectric
effect.
The photoelectric effect describes what happens
when you shine a beam of light on a metal plate.
Electrons leave the plate and hit a nearby
collector, creating a current.
Einstein realized that by studying the way
the electrons left the plate, physicists could
learn a lot about the properties of light.
Because, both the wave theory and the
particle theory of light predict that light knocks
electrons out of the metal.
But each theory has a different explanation
for why this happens – and different predictions
when it comes to the details of the experiment.
Wave theory says that when a light wave hits
an electron, it exerts a force on the electron
that ejects it from the metal.
According to this theory, if you increase the
intensity of the light, you increase the strength of
the electric field hitting the electrons.

Spanish: 
Einstein argumentó que la energía de la luz viajaba en paquetes que actualmente llamamos fotones, que
esencialmente hacen que la luz se comporte como una partícula.
Lo que resultaba raro, porque recuerden: existían muchos experimentos que mostraban que
la luz se comportaba como una onda.
Pero Einstein sugirió una forma de probar que la luz viajaba en estos paquetes discretos:
un experimiento que involucraba el efecto fotoeléctrico.
El efecto fotoeléctrico describe qué sucede cuando iluminas un plato de metal con un haz de luz.
Los electrones salen del plato y se chocan con un colector próximo, generando una corriente.
Einstein se dio cuenta que estudiando la forma en que los electrones dejaban el plato, los físicos podían
aprender mucho acerca de las propiedades de la luz.
Porque tanto la teoría de ondas como la teoría de partículas predecían que la luz empujaba
a los electrones fuera del metal.
Pero cada una lo explicaba en forma diferentes - y lo predecía en forma diferente,
según los detalles del experimento.
La teoría de ondas dice que cuando una onda de luz incide sobre un electrón, ejerce una fuerza sobre él
que lo eyecta del metal.
Según esta teoría, si aumentas la intensidad de la luz, incrementas la
fuerza del campo eléctrico que empuja los electrones.

Turkish: 
Einstein enerjinin şu an foton dediğimiz paketler içinde taşındığını savundu, bu temel olarak ışığın parçacık olmasını gerektiriyordu.
Bu çok tuhaftı, çünkü ışığın dalga olduğunu gösteren çok fazla deney gerçekleştirilmişti.
Ancak Einstein ışığın bu paketler içinde seyahat ettiğini kanıtlayan bir yol önerdi:
fotoelektrik etkiyi içeren bir deney.
Fotoelektrik etki bir metal plakaya bir ışık demeti gönderdiğinizde olanları açıklar.
Elektronları tabakadan ayrılır ve yakın bir toplayıcıya çarpar ve böylece bir akım oluşturur.
Einstein bu konuda çalışırken fizikçilerin ışık hakkında daha fazla şey öğrenebileceğini fark etti.
Çünkü, hem dalga hem de parçacık teorisi fotonun metalden elektron koparabileceğini söylüyordu.
Ancak, iki teoride detaya inildiğinde farklı açıklamalara ve tahminlere sahipti.
Dalga teorisi şunu söylüyordu: Işık bir elektrona çarptığında ona kuvvet uygurlar ve metalden fırlatır.
Bu teoriye göre, ışığın yoğunluğunu artırırsanız, elektronlara çarpan elektrik alanın gücünü artırmış olursunuz.

Portuguese: 
Einstein argumentou que a energia da luz viajava em pacotes que hoje chamamos de fótons, o que essencialmente fazia com que a luz se comportasse como uma partícula.
O que era estranho, porque lembre-se: havia muitas experiências que mostraram que a luz comportava-se como uma onda.
Mas Einstein sugeriu uma maneira de provar se a luz viajava nestes pacotes discretos:
um experimento envolvendo o efeito fotoelétrico.
O efeito fotoelétrico descreve o que acontece quando você brilha um feixe de luz sobre uma placa de metal.
Os elétrons deixam a placa e colidem no colector, criando uma corrente.
Einstein percebeu que, ao estudar a maneira que os elétrons deixam a placa, os físicos poderiam aprender muito sobre as propriedades da luz.
Porque, ambas as teorias, da onda e das partículas de luz, previam que a luz arremessava os elétrons para fora do metal.
Mas cada teoria tem uma explicação diferente do porquê isso acontece - e previsões diferentes quando se trata dos detalhes do experimento.
A teoria da onda diz que quando uma onda de luz atinge um elétron, ela exerce uma força sobre o elétron que o arremessa pra fora do metal.
De acordo com esta teoria, se você aumentar a intensidade da luz, você aumenta a força do campo elétrico que que atingi os elétrons.

iw: 
אנשטיין טען שאנרגיית אור נעה בחבילות קטנות שכיום נקראות פוטונים, מה שלמעשה יכול לגרום לאור להתנהג כמו חלקיק
מה שהיה מוזר כי תזכרו היו הרבה ניסוים שהראו שאור מתנהג כמו גל.
אבל אנשטיין הציעה דרך שבה אפשר להוכיח אם אור הוא גל או חלקיק:
ניסוי שכולל את האפקט הפוטואלקטרי.
האפקט הפוטואלקטרי מתאר מה קורה כשמקרינים אלומות של אור על מגש מתכת.
אלקטרונים עוזבים את המגש ופוגעים בקולטן קרוב שיוצר שטף.
אנשטיין הבין שבלמידת הדרך בה אלקטרונים עוזבים את המגש פיזיקאים יכולים ללמוד הרבה על הסגולות של האור
כי כגם תיאורית האור כגל ותיאורית האור כחלקיק חוזים שאור יתלוש אלקטרונים מהמגש מתכת
אבל לכל תיאוריה יש הסבר שונה למדוע זה קורה- ותחזיות שונות שכזה נוגע לפרטים של הניסוי
תיאורית האור כגל אומרת שכאשר אלומת אור פוגעת באלקטרונים היא מפעילה כוח על האלקטרון שתולש אותו מהמתכת.
לפי תיאוריה זו, אם מגבירים את עוצמת האור, אזי מגבירים בהתאמה את הכוח של השדה החשמלי בפגיעה באלקטרונים.

Spanish: 
Entonces eyectas más electrones, y esos electrones tienen una mayor velocidad, alcanzando
una mayor energía cinética máxima, la cual es la energía cinética de los electrones que se mueven más rápido.
Una distincción importante es que según la teoría de ondas, la frecuencia de
la luz no debería hacer ninguna diferencia.
Solo importa la intensidad.
La teoría de partículas, en cambio, dice que los electrones salen eyectados del metal cuando
son alcanzados por fotones individuales.
Los fotones tranfieren su energía a los electrones, que los hace salir del metal.
Y los fotones son destruidos en el proceso.
Pero hay un mínimo de energiá que el fotón necesita transmitir para que el electrón
sobrepase su atracción al metal y se escape.
Esa energía mínima es llamada función de trabajo, W_0.
Si el fotón tiene menos energía que la función de trabajo, el electrón no irá a ninguna parte.
Pero si el fotón tiene más energía que la función de trabajo, entonces parte de
la energía del fotón será usada para expulsar el electrón del metal, y el resto dará
al electrón su energía cinética.
Y algunos electrones estarán más fuertemente atraídos al metal que otros.
Pero los electrones con la energía cinética máxima serán los que tomarán la

Turkish: 
Böylece daha fazla elektron fırlar ve bu elektronlar daha hızlı olur yani maksimum kinetik enerji artar.
Maksimum kinetik enerji en hızlı elektronun kinetik enerjisidir.
Şu önemlidir ki, dalga teorisine göre ışığın frekansının bir fark yaratmaması lazımdır
Tek etken faktör yoğunluktur (ışık şiddeti).
Diğer taraftan, parçacık teorisi şunu söyler: Elektronlar tek bir foton tarafından vurulduktan sonra metalden fırlarlar.
Foton enerjisini elektrona transfer eder, onu fırlatır.
Ve bu süreçte foton yok olur.
Ancak elektronun metalle olan etkileşimini yenmek ve fırlamasını sağlamak için fotonun transfer etmesi gereken bir minimum enerji vardır.
Bu minimum enerji iş fonksiyonu olarak adlandırılır, W_0.
Eğer foton iş fonksiyonundan daha az enerjiye sahipse, elektron hiçbir yere gitmez.
Ancak foton daha fazla enerjiye sahipse, o zaman fotonun enerjisi elektronu metalden koparmak için kullanılır.
ve geri kalanı elektrona kinetik enerji kazandırır.
Bazı elektronlar diğerlerine göre metalle daha güçlü bir etkileşim içinde olacaktır.

iw: 
אז מעוררים יותר אלקטרונים ולהם יש מהירות גדולה יותר  והם משיגים שיא גבוה יותר של אנרגיה קינטית
וזוהי האנרגיה הקינטית של האלקטרונים שנעים במהירות הגבוהה ביותר בתלישתם
דבר אחד חשוב לציין כאן הוא שלפי תיאורית האור כגל, התדירות של האור לא צריכה לגרום להבדל
רק העוצמה חשובה.
תיאורית האור כחלקיק לעומת זאת אומרת שהאלקטרונים מעוררים מהמתכת כשהם נפגעים על ידי פוטון בודד.
והפוטון מעביר את האנרגיה שלו לאלקטרון מה שגורם לתלישתו מהמתכת.
והפוטון מושמד בתהליך.
אבל יש אנרגיית מינימום שהפוטון צריך להעביר על מנת לגרום לאלקטרון להתגבר על המשיכה שלו למתכת ולהיתלש.
אנרגית המינימום הזו נקראת פונקציית העבודה W0.
אם לפוטון יש אנרגיה קטנה מזו של פונקציית העבודה, האלקטרון לא יזוז ממקומו.
אבל אם לפוטון יש יותר אנרגיה מפונקצית העבודה , אבל חלק מאנרגיית הפוטון תשומש לתלישת האלקטרון מהמתכת
והשאר ייתן לאלקטרון אנרגיה קינטית.
ואלקטרונים מסויימים יהיו בעלי משיכה חזקה יותר למתכת מאחרים.

German: 
Also werden mehr Elektronen herausgeschleudert, und diese Elektronen sind schneller und können eine höhere
maximale kinetische Energie erreichen, das ist die kinetische Energie der schnellsten Elektronen, die die Platte verlassen.
Ein wichtiger Aspekt hierbei ist, dass nach der Wellentheorie die Lichtfrequenz
keinen Unterschied macht.
Nur die Intensität ist relevant.
Die Teilchentheorie sagt allerdings, dass Elektronen aus dem Metall geschleudert werden, wenn
sie von einzelnen Photonen getroffen werden.
Das Photon überträgt seine Energie dem Elektron, das das Metall verlässt.
Und das Photon wird dabei zerstört.
Aber es gibt eine minimale Energie, die das Photon übertragen muss, damit das Elektron
seine Anziehung zu dem Metall überwindet und es verlässt.
Diese minimale Energie wird Austrittsenergie genannt, W_0.
Wenn das Photon weniger Energie hat als die Austrittsenergie, löst sich das Elektron nicht heraus.
Wenn das Photon aber mehr Energie als die Austrittsenergie hat, wird ein Teil der Energie des Photons
benutzt, um das Elektron aus dem Metall zu lösen, und der Rest wird
dem Elektron kinetische Energie geben.
Und manche Elektronen sind stärker an das Metall gebunden als andere.
Aber die Elektronen mit maximaler kinetischer Energie sind diejenigen, die die

Portuguese: 
Então você ejeta mais elétrons, e estes elétrons têm uma velocidade maior, e alcançam uma energia cinética máxima maior,
que é a energia cinética dos elétrons mais rápidos deixando o prato.
Um ponto importante aqui, é que de acordo com a teoria da onda, a  frequência da luz não deveria fazer diferença.
Apenas a intensidade importa.
A teoria da partícula, por outro lado, diz que os elétrons são ejetados do metal quando eles são atingidos por fótons individuais.
O fóton transfere sua energia ao elétron,
que salta para fora do metal.
E o fóton é destruído no processo.
Mas há uma mínima quantidade de energia que o fóton precisa transferir, a fim de fazer com que o elétron supere a atração com o metal e salte fora.
Essa energia mínima é chamada de função de trabalho, W_0.
Se o fóton tem menos energia do que a função trabalho, o elétron não irá a lugar nenhum.
Mas se o fóton tem mais energia do que a função trabalho, então parte da energia do fóton será utilizada para ejetar o elétron para longe do metal,
e o resto dará energia cinética ao elétron.
E alguns elétrons serão atraídos com mais força contra o metal do que outros.

Arabic: 
إذن ستنزع إلكترونات أكثر وتلك الإلكترونات لها سرعة أعلى وتحقق طاقة حركية عظمى أعلى.
والتي تكون الطاقة الحركية لأسرع إلكترون يغادر الصفيحة.
هناك ما يدعو للإنتباه هنا، وفقا لنظرية الموجة تردد الضوء لن يغير شيئا
فقط شدته التي تهم
نظرية الجسيم،  في المقابل، تنص بأن الإلكترونات  تنتزع من الصفيحة عندما تصطدم بها فوتونات بشكل منفرد.
ينقل الفوتون طاقته للإلكترون الذي يقفز خارج الصفيحة.
ويفنى الفوتون في هذه العملية.
ولكن هنالك حد أدنى للطاقة التي يحتاجها الفوتون لينقل، من أجل تمكين الإلكترون من التحرر من انجذاب للصفيحة المعدنية والقفز خارجها.
تلك الطاقة الدنيا تسمى اقتران شغل الفلز
إذا امتلك الفوتون طاقة أقل من اقتران الشغل لن يذهب الإلكترون لأي مكان.
لكن إذا امتلك الفوتون طاقة أكبر من طاقة اقتران الشغل ستستخدم بعض الفوتونات لسحب الإلكترونات بعيدا عن الصفيحة.
وما تبقى ستعطي الإلكترون طاقة حركية
وبعض الإلكترونات ستكون منجذبة نحو الصفيحة أكثر من غيرها .

English: 
So you eject more electrons, and these
electrons have a higher speed, and achieve
a higher maximum kinetic energy,
which is the kinetic energy of the
fastest-moving electrons leaving the plate.
One important thing to note here is that,
according to wave theory, the frequency of
the light shouldn’t make a difference.
Only the intensity matters.
Particle theory, on the other hand, says that
electrons get ejected from the metal when
they’re hit by individual photons.
The photon transfers its energy to the electron,
which pops out of the metal.
And the photon is destroyed in the process.
But there’s a minimum energy that the photon needs
to transfer, in order to get the electron to overcome 
its attraction to the metal and pop out.
That minimum energy is called the work function,
W_0.
If the photon has less energy than the work
function, the electron won’t go anywhere.
But if the photon has more energy than the work
function, then some of the photon’s energy will be
used up to tear the electron away from the metal,
and the rest will give the electron
kinetic energy.
And some electrons will be more strongly attracted
to the metal than others.

Turkish: 
Fakat, maksimum kinetik enerjiye sahip elektronlar içlerinden metalle en zayıf etkileşim içinde olanlardır.
Sonuç olarak, parçacık teorisine göre, fotonun enerjisi iş fonksiyonu, W_0, ile maksimum kinetik enerjinin toplamına eşittir.
Ve fotonun enerjisi ayrıca Planck sabiti ile frekansın çarpımına eşit olacaktır.
Bu denklem eğer frekans artarsa, elektronların maksimum kinetik enerjisinin de artması gerektiğini söyler.
Eğer belli bir frekansın altına inerseniz, f_0, Planck sabiti * f_0 işleminin iş fonksiyonuna eşit olması durumunda hiçbir elektronu fırlatamazsınız.
Bu şu anlama geliyor: Işığın yoğunluğu artıkça fırlayan elektron sayısı da artar ancak yoğunluk maksimum kinetik enerjiyi etkilemez.
Eğer parçacık teorisinin mi yoksa dalga teorisinin mi doğru olduğunu bilmek istiyorsanız, yapmanız gereken birkaç basit test:
Elektronların ne kadar beklendiğine bağlı olmaksızın fırlamadığı bir kesme frekansı var mı?
Frekansı artırınca neler oluyor?
Ve ışığın yoğunluğunun artırılmasından fırlayan elektronların maksimumu kinetik enerjisi etkileniyor mu?
Sonuç olarak, bir kesme frekansı vardır ve frekans bu kesme frekansından ne kadar büyükse

Arabic: 
ولكن الإلكترونات التي بطاقة حركية عظمى ستكون التي ستأخذ أقل قدر من الطاقة للإنفصال عن الصفيحة
إذن، وفقا لنظرية الجسيم يمكننا أن نقول بأن طاقة الفوتون تعادل اقتران الشغل زائد الطاقة الحركية العظمى.
وطاقة الفوتون تعادل أيضا ثابت بلانك مضروبا بالتردد.
هذه المعادلة تخبرك بأنه إذا زدت تردد الضوء ستزداد الطاقة الحركية العظمى للإلكترونات وفقا لذلك.
وأنه إذا نزلت إلى أقل من تردد معين حيث ثابت بلانك مضروبا بذلك التردد يعادل اقتران الشغل_ إذن لن تقوم بنزع أية إلكترونات.
هذا يعني أن زيادة شدة الضوء تزيد عدد الإلكترونات المنزوعة ولكن لا تؤثر في طاقتها الحركية العظمى.
ولذلك إذا كنت تريد أن تعرف إذا ما كانت نظرية الموجة أو نظرية الجسيم هي الصحيحة ، كل ما عليك فعله هو محاولة اختبارات بسيطة:
هل هنالك جهد قطع عنده لا إلكترومنات تنتزع من الصفيحة بغض النظر عن المدة التي تنتظرها؟
ماذا يحدث عن رفع التردد؟
وعندما تزيد شدة الضوء هل يؤثر ذلك على الطاقة الحركية العظمى للإلكترونات المنزوعة.
يظتبين بأنه يوجد جهد قطع، وكلما ارتفع التردد عنه

German: 
minimale Energiemenge aufnehmen, um sich von dem Metall zu trennen.
Nach der Teilchentheorie können wir also sagen, dass die Energie des Photons gleich
der Austrittsenergie W_0 plus der maximalen kinetischen Energie ist.
Und die Energie des Photons ist auch gleich dem Planck'schen Wirkingsquantum mal der Frequenz.
Diese Gleichung sagt dir, dass wenn du die Frequenz des Lichts erhöhst, sich die maximale kinetische
Energie der Elektronen auch erhöht.
Und wenn du unter eine bestimmte Frequenz fällst -- f_0 -- wenn das Planck'sche Wirkungsquantum mal f_0
gleich der Austrittsenergie ist, dann kannst du keine Elektronen herauslösen.
Das bedeutet, dass die Intensität des Lichts die Anzahl der ausgestoßenen Elektronen erhöht,
aber nicht ihre maximale kinetische Energie ändert.
Wenn du also wissen willst, ob die Wellen- oder die Teilchentheorie stimmt, musst du nur
ein paar einfache Versuche durchführen:
Gibt es eine Grenzfrequenz, unter der keine Elektronen ausgestoßen werden, egal
wie lange du wartest?
Wass passiert, wenn du die Frequenz erhöhst?
Und wenn du die Intensität des Lichts erhöhst, beeinflusst das die maximale kinetische
Energie der ausgestoßenen Elektronen?
Es zeigt sich, dass es eine Grenzfrequenz gibt, und je höher die Frequenz über der Grenze ist,

Portuguese: 
Mas os elétrons com o máximo de energia cinética serão os únicos com o mínimo de energia necessária para separar-se do metal.
Assim, de acordo com a teoria das partículas, podemos dizer que o energia do fóton é igual à função de trabalho, W_0, mais a energia cinética máxima.
E a energia do fóton também é igual aos tempos constantes de Planck a frequência.
Esta equação diz que se você aumentar a frequência da luz, a energia cinética máxima dos elétrons deve aumentar em conformidade.
E se você for abaixo de uma certa frequência - f_0 - onde os tempos da constante de Planck f_0 seria igual à função de trabalho - então você jamais irá ejetar um elétron.
Isto significa que o aumento da intensidade da luz aumenta o número de elétrons ejetados, mas não afeta a sua energia cinética máxima.
Então, se você quer saber se é a teoria da onda ou a teoria da partícula que está correta, tudo o que você tem a fazer é tentar alguns testes simples:
Existe uma frequência de corte abaixo do qual os elétrons não são ejetados do metal, não importa quanto tempo você espere?
O que acontece quando você aumenta a frequência?
E quando você aumentar a intensidade da
luz, isso afeta a energia cinética máxima dos elétrons ejetados?
Acontece que, há uma frequência de corte e quanto mais acima a frequência está do ponto de corte,

iw: 
אז האלקטרונים בעלי האנרגיה הקינטית המקסימלית יהיו אלה אשר יקחו את כמות מינימלית של אנרגיה כדי להפריד את המתכת.
אז לפי תיאורית האור כחלקיק אפשר להגיד שהאנרגיה של הפוטון שווה לפונקצית העבודה, W0, ועוד האנרגיה הקינטית המקסימלית
ואנרגיה של הפוטון גם שווה לקבועה פלאנק כפול התדירות של האור
המשוואה הזו אומרת שאם מעלים את ערכי התדירות של האור, אז ערכי האנרגיה הקינטית המקסימלית של האלקטרונים צריכים לעלות גם כן.
ואם נמצאים מתחת לנקודה מסויימת, f0 - מתי שקבוע פלאנק כפול f0 יהיה שווה לפונקציית העבודה של המתכת - אז אף אלקטרון לא יהיה מעורר.
זה אומר שהגברת עוצמת האור יוביל להעלאת מספר האלקטרונים המעוררים אבל זה לא משפיע על האנרגיה הקינטית המקסימלית.
אז אם אתה רוצה אם תיאורית האור כגל או כחלקיק נכונות כל מה שאתה צריך לעשות זה לנסות מספר מבחנים פשוטים:
האם יש תדר הניתוק שבערכים נמוכים ממנו אלקטרונים לא מעוררים מהמתכת, לא משנה כמה זמן מחכים?
מה קורה כשמעלים את ערכי התדירות?
וכמגבירים את עוצמת האור האם זה משפיע על ערכי האנרגיה הקינטית המקסימלית של האלקטרונים המעוררים?
מסתבר שיש תדר ניתוק וככל שהתדירות גבוהה מתדר הניתוק

Spanish: 
cantidad mínima de energía para separarse del metal.
Entonces, según la teoría de partículas, podemos decir que la energía del fotón es igual a
la función de trabajo, W_0, más la energía cinética máxima.
Y la energía del fotón es también igual a la constante de Planck multiplicada por la frecuencia.
Esta ecuación nos dice que si incrementamos la frecuencia de la luz, la energía cinética máxima
de los electrones deberá incrementarse también.
Y si llegas por debajo de una cierta frecuencia - f_0 - donde la constante de Planck multiplicada por f_0
sea igual a la función de trabajo, entonces no podrás eyectar ningún electrón.
Esto significa que al incrementar la intensidad de la luz incrementa el número de electrones eyectados,
pero esto no afecta la energía cinética máxima.
Entonces, si quieres saber cuál de las teorías es correcta -la de onda o la de partículas- todo lo
que tienes que hacer es intentar algunos simples tests.
¿Hay una frecuencia límite debajo de la cual los electrones no son eyectados del metal, sin importar
cuánto esperes?
¿Qué pasa cuando incrementas la frecuencia aún más?
Y cuando incrementas la intensidad de la luz, ¿eso afecta la energía cinética máxima
de los electrones eyectados?
Parece que hay una frecuencia límite, y cuanto mas esté la frecuencia por encima de este límite,

English: 
But the electrons with the maximum kinetic energy
will be the ones that took the bare minimum amount
of energy to separate from the metal.
So, according to particle theory, we can say that the
energy of the photon is equal to the work function,
W_0, plus the maximum kinetic energy.
And the energy of the photon is also equal
to Planck’s constant times the frequency.
This equation tells you that if you increase the
frequency of the light, the maximum kinetic energy
of the electrons should increase accordingly.
And if you go below a certain frequency – f_0
– where Planck’s constant times f_0 would be
equal to the work function – then you’re not
going to eject any electrons at all.
This means that increasing the intensity of the
light increases the number of electrons ejected, but
it doesn’t affect their maximum kinetic energy.
So if you want to know whether the wave theory
or the particle theory is right, all you have to do
is try a few simple tests:
Is there a cutoff frequency below which
electrons aren’t ejected from the metal, no matter
how long you wait?
What happens when you raise the frequency
higher?
And when you increase the intensity of the
light, does that affect the maximum kinetic
energy of the ejected electrons?
Turns out, there is a cutoff frequency, and
the higher the frequency is above the cutoff,

Arabic: 
كلما ارتفعت الطاقة الحركية العظمى للإلكترونات
وبالطبع ،زيادة شدة الضوء تؤثر على عدد الإلكترونات المنزوعة فقط.
لا تغير طاقتها الحركية العظمى.
ونتائج كل تلك الإختبارات المتعلقة بالتأثير الكهروضوئي تتوافق مع فرضيات نظرية الجسيم
إذن الفوتونات موجودة بالفعل.
الضوء ينتقل على شكل حزم ويتصرف كجسيم.
لكن ماذا عن كل تلك التجارب التي أظهرت بأن الضوء يتصرف كموجة؟
حسنا، الأمر أن الضوء يمكنه التصرف كالإثنين.
في ظروف معينة يمكنه التصرف كجسيم
وفي ظروف أخرى يمكنه التصرف كموجة
هذا يسمى ازدواجية موجة-جسيم.
عندما يكون الأمر هو فيزياء المتناهي في الصغر، لا ينطبق فهمك الحدسي للعالم.
لا يمكنك وصف أشياء كالضوء باستخدام مفاهيم اعتدتها، والتي تخص الأحجام الأكبر.
عندما تحاول شرح أمر خارج ما عايشته مباشرة تماما، ستتظطرق لبعض الفيزياء الملينة للدماغ .
و اكتشاف قانون بلانك بفكرة أن الضوء ينتقل كحزمات منفصلة.
تحولت للأساس للمفاهيم والمعادلات التي نستخدمها لتحليل تصرف ما هو صغير جدا.

Turkish: 
elektronların maksimum kinetik enerjisi de o kadar büyüktür.
Ve şundan eminiz, ışığın yoğunluğunu artırmak sadece fırlatan elektron sayısını etkiler.
Maksimum kinetik enerjiyi değiştirmez.
Tüm bu testlerin sonucu ve fotoelektrik etki ışığın parçacık teorisinin tüm öngörüleriyle eşleşir.
Yani, fotonlar gerçekten varlar.
Işık ayrık paketler halinde seyahat ederler ve parçacık gibi davranırlar.
Fakat ışığın dalga olduğunu gösteren diğer deneylere ne demeli?
Peki, ışık iki şekilde de davranabilir.
Belirli koşullarda, parçacık gibi davranır.
Diğer koşullarda, dalga gibi davranır.
Buna dalga-parçacık ikiliği denir.
Çok küçük şeylerin fiziğine gelince, sezgisel anlayışınız doğru çalışmayabilir.
Işık gibi bazı şeyleri, büyük ölçeklerde çalışan konseptleri kullanarak açıklayamazsınız.
Direk deneyimlemediğiniz şeyleri açıklamaya çalışırken, kafa karıştıran fiziğin içine girersiniz.
Ve Planck kanunun keşfi -ışığın ayrık paketler içinde seyahat etmesi-
çok küçük şeylerin davranışlarını analiz ederken kullandığımız denklemlerin ve konseptlerin temelini oluşturdu.

Spanish: 
mayor será la energía cinética máxima de los electrones.
Y también, el incremento de la intensidad de la luz solamente afecta el número de electrones eyectados.
No cambia su máxima energía cinética.
Los resultados de todos estos tests con el efecto fotoeléctrico se ajustan a las predicciones de
la teoría de partículas de la luz.
Así que, los fotones realmente existen.
La luz viaja en paquetes discretos y se comporta como una partícula.
Pero, ¿qué pasa con todos esos otros experimentos que mostraron que la luz se comporta como una onda?
Bueno, el tema es que la luz puede comportarse como ambas.
En ciertas circunstancias, puede comportarse como una partícula,
y en otras, puede comportarse como una onda.
Esto es llamado la dualidad onda-partícula.
Cuando pasamos a la física de la cosas muy pequeñas, nuestro entendimiento intuitivo del mundo
simplemente no es aplicable.
No puedes describir cosas como la luz utilizando los conceptos a los que estabas acostumbrados, que funcionan
a gran escala.
Cuando tratas de explicar algo totalmente por fuera de la forma que has
experimentado el mundo, tendrás que entrar en alguna forma rara de la física.
Y el descubrimento de la Ley de Planck - junto con la idea de que la energía de la luz viajaba en
paquetes discretos - se convirtieron en las bases para los conceptos y ecuaciones que usamos
para analizar el comportamiento de las cosas muy pequeñas.

German: 
desto höher ist die maximale kinetische Energie der Elektronen.
Und ja, eine Erhöhung der Intensität des Lichts beeinflusst nur die Anzahl der ausgestoßenen Elektronen.
Es ändert nicht ihre maximale kinetische Energie.
Die Versuchsergebnisse für den photoelektrischen Effekt passen zu den Vorhersagen der
Teilchentheorie des Lichts.
Photonen existieren also wirklich.
Licht bewegt sich in diskreten Paketen und verhält sich wie ein Teilchen.
Aber was ist mit all den anderen Versuchen, die gezeigt haben, dass Licht sich wie eine Welle verhält?
Also, es ist so, dass Licht sich wie beides verhalten kann.
Unter bestimmten Umständen kann es sich wie ein Teilchen verhalten.
Unter anderen kann es sich wie eine Welle verhalten.
Das wird der Welle-Teilchen-Dualismus genannt.
Wenn wir uns mit der Physik auf sehr kleiner Ebene beschäftigen, lässt sich unser intuitives Verständnis der Welt
einfach nicht anwenden.
Wir können Dinge wie Licht mit den Konzepten, die wir gewohnt sind, die aus großer Ebene funktionieren,
nicht beschreiben.
Wenn wir versuchen, etwas zu beschreiben, das komplett außerhalb dessen liegt, wie wir
die Welt direkt erleben, erfährst du einiges an Kopfzerbrechen in der Physik.
Und die Entdeckung des Planck'schen Strahlungsgesetzes -- zusammen mit der Idee, dass Lichtenergie aus
einzelnen Paketen besteht -- wurde die Grundlage für die Konzepte und Gleichungen, die wir benutzen,
um das Verhalten im ganz Kleinen zu analysieren.

iw: 
כך גדלים הערכים של האנרגיה הקינטית המקסימלית של האלקטרונים.
ובוודאות הגברת עוצמת האור משפיעה על כמות האלקטרונים המעוררים.
וזה לא משנה את האנרגיה הקינטית המקסימלית.
התוצאות של המבחנים האלו עם האפקט הפוטואלקטרי התאימו עם התחזיות של תיאורית האור כחלקיק.
אז, פוטונים באמת קיימים.
אור נע בחבילות קטנות ומתנהג כמו חלקיק.
אבל מה עם כל הניסויים שהראו שאור מתנהג כמו גל?
טוב העניין הוא שאור מתנהג כמו שניהם.
בנסיבות מסוימות הוא מתנהג כמו חלקיק
ולעיתים אחרות הוא מתנהג כמו גל
וזה נקרא דואליות של האור
כשזה מגיע לפיזיקה של עצמים קטנים, ההבנה האינטואטיבית שלך פשוט לא תקפה.
אי אפשר לתאר דברים כמו אור לפי הקונספט שהתרגלנו אליו שעובד בפרופורציות רחבות יותר.
כשמנסים להסביר משהו לגמרי בלי קשר לדרך בה אתה חווה את העולם, הולכים להיתקל בפיזיקה מעקמת מוח
והגילוי על חוק פלאנק ביחד עם הרעיון שאנרגית אור נעה בחבילות קטנות
שינתה את היסודות של הרעיונות והמשוואות שאנחנו השתמשנו בהם כדי לנתח את ההתנהגות של עצמים מאוד קטנים

English: 
the higher the maximum kinetic energy is of
the electrons.
And sure enough, increasing the intensity of the
light only affects the number of electrons ejected.
It doesn’t change their maximum kinetic
energy.
The results of all these tests with the
photoelectric effect matchup with the predictions
of the particle theory of light.
So, photons really exist.
Light travels in discrete packets and behaves
like a particle.
But what about all those other experiments
that showed light behaving like a wave?
Well, the thing is light can behave like both.
In certain circumstances, it can behave like
a particle.
In others, it can behave like a wave.
This is called the wave-particle duality.
When it comes to the physics of the very small,
your intuitive understanding of the world
just doesn’t apply.
You can’t describe things like light using
the concepts you’re used to, that work on
a larger scale.
When you’re trying to explain something totally
outside the way you’ve directly experienced the world,
you’re going to run into some brain-bending physics.
And the discovery of Planck’s law – along with the
idea that light energy traveled as discrete packets –
turned into the foundation for the concepts and
equations that we use to analyze the behavior
of the very small.

Portuguese: 
maior será a energia cinética máxima dos elétrons.
E com certeza, aumentar a intensidade da luz somente afeta o número de elétrons ejetados.
Isso não muda a energia cinética máxima deles.
Os resultados de todos estes testes com o efeito fotoelétrico correspondem com as previsões da teoria das partículas da luz.
Assim, os fótons realmente existem.
a luz viaja em pacotes discretos e se comporta como uma partícula.
Mas e todos aqueles experimentos que mostraram que a luz se comporta como uma onda?
Bem, o ponto é que a luz pode se comportar como ambas as coisas.
Em certas circunstâncias, pode comportar-se como uma partícula.
Em outros, ela pode se comportar como uma onda.
Isso é chamado de a dualidade onda-partícula.
Quando se trata da física do muito pequeno, sua compreensão intuitiva do mundo simplesmente não se aplica.
Você não pode descrever as coisas como a luz usando os conceitos que você está acostumado, que trabalham em uma escala maior.
Quando você está tentando explicar algo totalmente diferente da maneira com que você experimenta o mundo, as coisas ficam um pouco confusas.
E a descoberta da lei de Planck - juntamente com a ideia de que a energia  luminosa viaja como pacotes discretos -
transformou-se na base para os conceitos e equações que usamos para analisar o comportamento do muito pequeno.

Arabic: 
وهذا المجال من الفيياء الذي يدرس كيفية تصرف الكمة هو ما نطلق علي ميكانيكا الكم
اليوم تعلمت عن كارثة الأشعة فوق البنفسجية وكيف حلت بقانون بلانك .
وتحدثنا أيضا عن الفوتونات وكيف أثبت التأثير الكهروضوئي طبيعة الضوء كجسيم.
وأخير، ناقشنا ازدواجية موجة -جسيم.
 
 
 
 
 

German: 
Und das Feld der Physik, das untersucht, wie Quanten sich verhalten, nennen wir Quantenmechanik.
Heute hast du etwas über die Ultraviolett-Katastrophe gelernt und wie sie durch das Planck'sche Strahlungsgesetz aufgelöst wurde.
Wir haben auch über Photonen gesprochen und wie der photoelektrische Effekt die Teilchentheorie des Lichts beweist.
Zum Schluss haben wir den Welle-Teilchen-Dualismus diskutiert.
Crash Course Physics wird in Zusammenarbeit mit PBS Digital Studios produziert.
Du kannst zu ihrem Kanal wechseln und Playlists ansehen von ihren neuesten tollen Sendungen wie
PBS Space Time, Physics Girl und Brain Craft.
Diese Folge von Crash Course wurde in den Doctor Cheryl C.
Kinney Crash Course Studios gedreht mit Hilfe dieser erstaunlichen Menschen und unser ebenso erstaunliches
Grafik-Team ist Thought Cafe.

Spanish: 
Y que el campo de la física, que estudia cómo se comportan los cuantos, es lo que llamamos mecánica cuántica.
Hoy, aprendimos acerca de la catástrofe ultravioleta, y como fue resuelto por la Ley de Planck.
También hablamos acerca de los fotones, y como el efecto fotoeléctrico prueba la naturaleza cuántica de la luz.
Finalmente, discutimos la dualidad onda-partícula.
Crash Course Pysics es producida en asociación con PBS Digital Studios.
Pueden ir a su canal y encontrar una lista de reproducción de los últimos contenidos de shows increíbles como:
PBS Space Time, Physics Girl, y Brain Craft.
Este episodio de Crash Course fue filmado en el estudio Doctor Cheryl C.
Kinney con la ayuda de esta gente maravillosa, y nuestro igualmente maravilloso
equipo gráfico, Thought Cafe.

iw: 
והשדה הזה של פיזיקה שחוקר את קוונטים מתנהגים נקרא מכניקת הקוונטים.
היום למדנו על קטסטרופת האולטרה סגול ואיך היא נפתרה על ידי חוק פלאנק
למדנו גם על פוטונים וכיצד האפקט הפוטואלקטרי הוכיח את הטבע החלקיקי של האור
לבסוף דנו על הדואליות של האור
Crash Course פיזיקה מופק בשיתוף עם PBS אולפנים דיגיטלים
אתה יכול לגשת לערוץ שלהם ולבדוק את הפלייליסט מהתוכניות האדירות :
PBS Space Time, Physics Girl, ו-Brain Craft.
הפרק הזה צולם ב סטודיו Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course  עם העזרה של אנשים מדהימים
והצוות הגרפי הלא פחות מדהים הוא
 

English: 
And that field of physics, which studies how
quanta behave, is what we call quantum mechanics.
Today, you learned about the ultraviolet catastrophe,
and how it was resolved by Planck’s law.
We also talked about photons, and how the
photoelectric effect proves the particle nature of light.
Finally, we discussed the wave-particle duality.
Crash Course Physics is produced in association
with PBS Digital Studios.
You can head over to their channel to check
out a playlist of the latest from amazing shows like:
PBS Space Time, Physics Girl, and Brain Craft.
This episode of Crash Course was filmed in
the Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
with the help of these amazing people,
and our equally amazing graphics team is
Thought Cafe.

Turkish: 
Ve fiziğin kuantanın nasıl davrandığı üzerinde çalışan dalı, kuantum mekaniği olarak adlandırılır.
Bugün, morötesi felaketi ve Planck kanunu ile nasıl çözüldüğünü öğrendiniz
Ayrıca fotonlar ve fotoelektrik etkinin ışığın parçacık doğasını nasıl kanıtladığı hakkında konuştuk.
Son olarak, dalga-parçacık ikiliğini tartıştık.
Crash Course Fizik, PBS Digital Studios iş birliği ile hazırlanmıştır.
Siz de bu kanallara göz atabilirsiniz:
PBS Space Time, Physics Girl ve Brain Craft.
Bu Crash Course bölümü Doktor Cheryl C. Kinney Crash Course Stüdyosu'nda, bu harika insanların,
ve aynı derecede harika grafik takımımız Thought Cafe ekibinin yardımlarıyla filme alınmıştır.

Portuguese: 
E esse campo da física, que estuda como o quantum se comporta, é o que chamamos de mecânica quântica.
Hoje, você aprendeu sobre a catástrofe ultravioleta, e como ela foi resolvida pela lei de Planck.
Também falamos sobre fótons, e como o efeito fotoelétrico comprova a natureza de partícula da luz.
Finalmente, discutimos a dualidade onda-partícula.
Crash Course Physics é produzido em associação com PBS Digital Studios.
Você pode ir para o canal deles para conferir uma incrível playlist dos videos mais recentes, como por exemplo:
PBS Space Time, Physics Girl e Brain Craft.
Este episódio de Crash Course foi filmado no estúdio Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course com a ajuda destas pessoas incríveis,
e nossa igualmente surpreendente equipe de gráficos, Thought Cafe.
