Από τις πλέον παράξενες αλλά ενδιαφέρουσες
ιδέες του Friedrich Nietzsche είναι η 
έννοια “Amor Fati” - μεταφράζεται από τα λατινικά ‘Αγάπα τη Μοίρα σου’ -. Ο ενθουσιασμός του γι΄ αυτή την σύλληψη είναι ολοφάνερος σε πολλά έργα του.
Ο Nietzsche εννοεί την προστακτική, παθιασμένη αποδοχή για οτιδήποτε 
συμβαίνει στη ζωή μας. Το άτομο που ασπάζεται
την έννοια του Amor Fati δεν εξοβελίζει
το παρελθόν του, αλλά ενστερνίζεται όσα συνέβησαν.
Αποδέχεται με τόλμη και ευγνωμοσύνη 
και το καλό και το κακό, και το λάθος και το σωστό. 
Η άρνηση μας να ξεχάσουμε και να εξωραΐσουμε το
παρελθόν μας διακηρύσσεται ως αρετή 
σε πολλά έργα του. Στο βιβλίο του ‘Η Χαρούμενη Επιστήμη’,
που γράφτηκε σε μια περίοδο 
προσωπικών δυσκολιών, ο Nietzsche γράφει:
«Θέλω να μαθαίνω όλο και περισσότερο,
να βλέπω ως ωραίο, αυτό που είναι αναπόφευκτο. Μόνον έτσι
θα γίνω ένας από εκείνους που ομορφαίνουν τα πράγματα. 
Amor Fati: Ας είναι αυτός ο ερωτάς μου εφεξής!
Δεν θέλω να κηρύξω τον πόλεμο στο Άσχημο. 
Δεν μου αρέσει να κατηγορώ. Δεν θέλω καν
να εγκαλέσω τους κατήγορους.
Να κοιτώ αλλού. Ας είναι αυτή η μόνη μου άρνηση.
Και με δύο λόγια: θέλω να είμαι, σε κάθε περίσταση, 
ένας άνθρωπος που λέει μόνο Ναι! Λίγα χρόνια αργότερα
στο «Ίδε ο Άνθρωπος» (Ecce Homo) ο Nietzsche γράφει: «Το μυστικό 
για να μεγαλουργήσει κάποιος είναι Amor Fati.
Να μην επιθυμείς τίποτα άλλο,
ούτε στο μέλλον, ούτε στο παρελθόν, για όλη την αιωνιότητα.
Την αναγκαιότητα όχι απλώς να την ανέχεσαι, ή ακόμα λιγότερο
να την κρύβεις… αλλά να την αγαπάς». Στο μεγαλύτερο
μέρος της ζωής μας κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.
Ξοδεύουμε πολύ χρόνο μηρυκάζοντας 
τα λάθη μας, θρηνώντας τα άτυχα γυρίσματα της μοίρας, ευχόμενοι
να συνέβησαν τα πράγματα διαφορετικά. Είμαστε σφόδρα αντίθετοι
σε οτιδήποτε αποπνέει στωική αποδοχή. Επιθυμούμε
να αλλάξουμε, να βελτιώσουμε τα πράγματα – τον εαυτό μας,
την πολιτική, την οικονομία, την ιστορία.
Αλλά αυτό σημαίνει ότι αρνιόμαστε 
να αποδεχθούμε παθητικά τα λάθη, τις αδικίες και τις ασκήμιες. 
Όχι μόνο τις δικές μας αλλά και των άλλων. 
Ο Nietzsche σε κάποιες μελαγχολικές στιγμές αναγνώριζε
αυτή την άρνηση. Στα έργα του δίνει έμφαση  
στη δράση, στην πρωτοβουλία και στην δυναμική διεκδίκηση 
Στο έργο του «Wille zur Macht» (Βούληση για Δύναμη) 
είναι ενσωματωμένη αυτή η τάση για επιβίωση και
υπερνίκηση όλων των εμποδίων. 
Αναγνώριζε όμως, ότι για να 
για να ζήσουμε καλά, πρέπει να συμβιβασθούμε με
τις αντιφάσεις μας και να τις βάλουμε σε τάξη 
όταν αποκαλύπτονται. Δεν χρειάζεται, διακηρύσσει
ο Nietzsche, να είμαστε συνεπείς. 
Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι ιδέες
που θα ανακουφίσουν τις πληγές μας. 
Δεν μας ζητάει να διαλέξουμε ανάμεσα σε
μια ένδοξη μοιρολατρία και μια δυνατή επιθυμία 
Μας επιτρέπει να ακολουθήσουμε όποια
πνευματική διαδρομή ταιριάζει στην περίσταση.  
Θέλει η πνευματική μας φαρέτρα
να έχει πολλές ιδέες. Να είμαστε, 
όπως το θέτει και το σφυρί και το πριόνι.
Σε κάποιες περιπτώσεις έχουμε ανάγκη 
την δύναμη της Βούλησης και σε κάποιες άλλες πρέπει
να αποδεχτούμε, ν’ αγκαλιάσουμε και να σταματήσουμε να πολεμάμε
το αναπόφευκτο. Στην προσωπική του ζωή ο Nietzsche έπρεπε
να προσπαθήσει πολύ για να αλλάξει και να ξεπεράσει πολλά πράγματα.
Απομακρύνθηκε από την αυστηρή οικογενειακή ζωή στη Γερμανία
και δραπέτευσε στις Ελβετικές Άλπεις. 
Προσπάθησε να ξεφύγει από την ασφυκτική ακαδημαϊκή ζωή
και να γίνει ένας ανεξάρτητος συγγραφέας.
Προσπάθησε να βρει μια σύζυγο που θα ήταν
και ερωμένη και πνευματική αδελφή ψυχή. 
Όμως η προσπάθεια του για να γίνει αυτοδημιούργητος
και αυτοτελής στέφθηκε από απόλυτη αποτυχία.
Δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την οικογένεια του,
προπάντων από την μητέρα και την αδελφή του. 
Η πώληση των βιβλίων του απέφερε πενιχρά έσοδα
και ήταν αναγκασμένος λίγο ή πολύ να ζητάει από τους
φίλους και την οικογένεια του χρήματα. Εν τω μεταξύ
οι διστακτικές και αδέξιες προσπάθειες του να γοητεύσει
τις γυναίκες κατέληξαν στο ρεζίλεμα του και την απόρριψη. 
Θα πρέπει να περνούσαν πολύ θλιβερές σκέψεις
από το μυαλό του στους περιπάτους του
στις αλπικές κοιλάδες και στα βράδια του στο μικρό ξύλινο chalet του.
Εάν είχα ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα… 
Αν είχα περισσότερη αυτοπεποίθηση με τις γυναίκες…
Εάν είχα γράψει πιο εκλαϊκευμένα… Αν είχα γεννηθεί Γάλλος…
Εξ’ αιτίας αυτών των σκέψεων – καθένας από μας έχει τις δικές του - 
που εν τέλει μας κατατρώγουν και μας φθείρουν ψυχικά,
η ιδέα του ‘Amor Fati’ αναδύθηκε εκκωφαντικά 
στον Nietzsche. Αυτή την ιδέα χρειαζόταν
για να ανακτήσει την διαύγεια του μετά
από ώρες αυτολύπησης και αυτοκριτικής. 
Είναι αυτή η ιδέα που χρειαζόμαστε στις 4 το πρωί
για να καθησυχάσουμε τις σκέψεις που
υποσκάπτουν την ηρεμία μας το μεσονύχτι. 
Με αυτή την ιδέα ένα ανήσυχο πνεύμα καλωσορίζει το χάραμα.
Στο πνεύμα του Amor Fati αναγνωρίζουμε ότι τα πράγματα
δεν θα μπορούσαν να συμβούν διαφορετικά,
γιατί τα πάντα αλληλοσυνδέονται, με ένα δίχτυ αλληλεπιδράσεων,
που πλέκεται με την γέννησή μας και από το οποίο
είμαστε αδύναμοι να ξεφύγουμε.  
Αντιλαμβανόμαστε ότι τα καλά και τα στραβά που μας συμβαίνουν είναι
ένα και το αυτό. Αφηνόμαστε να αποδεχτούμε και τα δύο, ώστε
μην έχουμε την καταστρεπτική προσδοκία
πως τα πράγματα θα μπορούσαν να συμβούν διαφορετικά.
Αλλιώς οδεύουμε προς την καταστροφή μιας εξ’ αρχής.
Ομολογούμε, με λυγμούς ανάμικτους με θλίψη και έκσταση, 
ένα μεγάλο ΝΑΙ σε ότι μας φέρνει η Ζωή,
είτε αυτό είναι τρόμος είτε στιγμές μεγάλης ευτυχίας
Σ΄ ένα γράμμα σε κάποιον φίλο του, το καλοκαίρι του 1862, ο Nietzsche
προσπαθεί να συνοψίσει αυτό το νέο 
πνεύμα αποδοχής που θα τον προστατεύει από την αμφίσημη αγωνία του:
«Βυθισμένος σ’ ένα πνεύμα μοιρολατρίας ‘αφέθηκα στον Θεό’,
όπως θάλεγε κάποιος, αν κι εγώ το ονομάζω ‘Amor Fati’. 
Τόσο πολύ κυριεύθηκα από αυτό που έχω την
τρελή επιθυμία να πέσω στα δόντια αυτού του θηρίου.
Και είναι αυτό ακριβώς το σημείο που,
προς μεγάλη μας λύπη, ταυτιζόμαστε μαζί του.  
Απόδοση – Συγχρονισμός
Σπ. Α. Μάρκου
Ομάδα Φιλοσοφικής Συμβουλευτικής: https://www.facebook.com/groups/1069150383200708/ 
