
Indonesian: 
Ketika orang mengatakan bahwa Isaac Newton benar
mengubah bidang fisika, mereka benar-benar tidak bercanda.
Sekarang, kita sudah bicara tentang tiga hukum
gerak, yang kita gunakan untuk menggambarkan bagaimana benda bergerak.
Tapi lain dari kontribusi yang terkenal Newton
fisika adalah pemahamannya tentang gravitasi.
Ketika Newton pertama kali memulai, para ilmuwan '
konsep gravitasi itu hampir tidak ada.
Maksudku, mereka tahu bahwa ketika Anda menjatuhkan sesuatu, itu jatuh ke tanah, dan dari pengamatan yang cermat,
mereka tahu bahwa planet dan bulan mengorbit di
dengan cara tertentu.
Apa yang mereka tidak tahu adalah bahwa kedua
konsep yang terhubung.
Tentu saja, seperti dengan gerakan, kita sekarang tahu
bahwa ada lebih banyak untuk gravitasi dari
apa Newton mampu mengamati.
Meski begitu, ketika datang ke menggambarkan efek
gravitasi pada skala, katakanlah, sistem tata surya kita,
Hukum gravitasi universal Newton
ini sangat berguna.
Dan itu semua dimulai dengan apel.
... Mungkin.

Spanish: 
Cuando la gente dice que Isaac Newton tranformó completamente el campo de la física, ellos no están bromeando
Ahora, ya hemos hablado de sus tres leyes
del movimiento, que usamos para describir cómo se mueven las cosas.
Pero otra de las famosas contribuciones de Newton
a la física fue su comprensión de la gravedad.
Cuando Newton estaba empezando (a hacer sus estudios), el concepto científico de la gravedad era prácticamente inexistente.
Es decir, ellos sabían que cuando soltabas algo, esto caía al suelo, y de la observación cuidadosa,
sabían que los planetas y las lunas orbitaban de una manera particular.
Lo que no sabían era que los dos
conceptos estaban conectados.
Por supuesto, al igual que con el movimiento, ahora sabemos
que hay mucho más en la gravedad de
lo que Newton fue capaz de observar.
Aun así, cuando se trata de describir los efectos
de la gravedad en la escala de, por ejemplo, nuestro sistema solar,
La ley de la gravitación universal de Newton
es increíblemente útil.
Y todo comenzó con una manzana.
... Probablemente.

iw: 
כשאנשים אומרים שאייזק ניוטון שינה לחלוטין את תחום הפיזיקה, הם ממש לא צוחקים.
כבר דיברנו על שלושת חוקי התנועה שלו, בהם משתמשים כדי לתאר איך דברים זזים.
אבל תרומה מפורסמת נוספת של ניוטון לפיזיקה היא ההבנה שלו את הכבידה
כשניוטון רק התחיל, רעיון הכבידה אצל מדענים לא היה ממש קיים.
אני מתכוונת, הם ידעו שכשמפילים משהו הוא נופל לרצפה, ומתצפיות דקדקניות
הם ידעו שפלנטות וירחים נעים במסלולים מסויימים
מה שהם לא ידעו, הוא ששני הרעיונות הללו מחוברים.
וברור שכמו בתנועה, כעת אנחנו יודעים שישנם עוד הרבה דברים בכבידה
משניוטון יכל לראות.
ולמרות זאת, כשזה נוגע לתיאור הכבידה בקנה המידה של נניח, מערכת השמש
חוק הכבידה האוניברסלי של ניוטון שימושי בצורה מדהימה.
והכל התחיל בתפוח...
... כנראה.

Turkish: 
İnsanlar, Isaac Newton'ın fizik dalını tamamen değiştirdiğini söylediklerinde, yalan söylemiyorlar.
Newton'ın, nesnelerin hareketini anlatmakta kullandığımız 3 hareket yasası hakkında konuştuk,
Fakat Newton'ın fiziğe bir başka meşhur katkısı, yerçekimini anlayışıydı.
Newton çalışmalarına ilk başladığında, bilim adamlarının yer çekimi hakkındaki bilgileri yok denecek kadar azdı
Yani, bir şeyi bıraktığınızda yere düştüğünü, ve dikkatli incelemeleriyle
gezegen ve ayların belirli bir şekilde hareket ettiğinin farkındaydılar.
Bilmedikleri şey ise bu ikisinin bağlantılı olduğuydu.
Tabi ki, harekette olduğu gibi, şimdi, yerçekimine dair Newton'ın gözlemleyebildiğinden
çok daha fazlasını biliyoruz.
Buna rağmen, yerçekiminin, Güneş sistemimiz kadar büyük boyutlu bir şeyin  üzerindeki etkilerini tanımlarken
Newton'ın evrensel yerçekimi yasası inanılmaz derecede yardımcı oluyor.
Ve bunların hepsi, bir elma ile başladı.
... Büyük ihtimalle.

German: 
Wenn Leute sagen, dass Isaac Newton die Physik komplett verändert hat, dann machen sie keine Witze.
Jetzt haben wir über seine drei Bewegungsgesetze gesprochen, die wir benutzen, um zu beschreiben, wie Dinge sich bewegen.
Aber ein weiterer wichtiger Beitrag von Newton zur Physik ist sein Verständnis der Schwerkraft.
Als Newton anfing hatten Wissenschaftler quasi kein Konzept der Schwerkraft.
Ich meine, sie wusste, dass etwas zu Boden fällt, wenn man es fallen lässt, und aus ihrer Beobachtung
wussten sie, dass Planeten und Monde bestimmte Umlaufbahnen haben.
Was sie nicht wussten war, dass diese beiden Konzepte zusammengehören.
Natürlich, genau wie bei der Bewegung, wissen wir jetzt, dass es viel mehr über Schwerkraft zu wissen gibt als
was Newton beobachten konnte.
Und dennoch, wenn es darum geht, die Auswirkungen der Schwerkraft in einem Maßstab von, sagen wir, unserem Sonnensystem zu beschreiben
ist das Newton'sche Gravitationsgesetz unglaublich hilfreich.
Und alles fing mit einem Apfel an.
... wahrscheinlich.

French: 
Lorsque les gens disent que Issac Newton a radicalement transformé le domaine de la physique, ils ne plaisantent pas.
Jusqu'ici, nous avons parlé des trois lois du mouvement, qui décrivent comment les choses se déplacent.
Mais une autre des grandes contributions de Newton à la physique est sa compréhension de la gravité
Quand Newton a débuté, le concept de gravité était quasi inexistant parmi les scientifiques.
Enfin, ils savaient que lorsque vous laissez tomber quelque chose, celle-ci tombe au sol, et par de minutieuses observations
ils savaient que les planètes et les lunes orbitaient d'une certaine façon.
Ce qu'ils ne savaient pas par contre c'est que ces deux concepts étaient liés.
Évidemment, comme avec le mouvement, nous savons désormais qu'il y a plus à dire de la gravité
que ce que Newton pouvait observer.
Malgré tout, lorsque l'on doit décrire l'effet de la gravité à l'échelle, disons, de notre système solaire,
la loi de gravitation universelle de Newton est incroyablement utile.
Et tout a commencé avec une pomme.
...Probablement

Portuguese: 
Quando as pessoas falam que Isaac Newton transformou completamente o campo da Física, elas não estão brincando.
Então, nós já falamos sobre suas três Leis do Movimento, que usamos pra descrever como as coisas se movem.
Mas outra das famosas contribuições de Newton para a Física foi seu entendimento sobre Gravidade.
Quando Newton estava começando, o conceito de gravidade para os cientistas era praticamente inexistente.
Quer dizer, eles sabiam que quando você soltava alguma coisa, ela caía no chão, e por cuidadosa observação,
eles sabiam que os planetas e satélites orbitavam de uma forma bem particular.
O que eles não sabia era que aqueles dois conceitos estavam conectados.
Claro, assim como com movimento, nós agora sabemos que existe muito mais sobre a gravidade do que
o que Newton pôde observar.
Mesmo assim, quando se descreve os efeitos da gravidade na escala do, digamos, Sistema Solar,
a Lei da Gravitação Universal de Newton é incrivelmente útil.
E tudo começou com uma maçã.
... Provavelmente.

Arabic: 
عندما يقول الناس أن إسحاق نيوتن
غيّر حقل الفيزياء بشكل كامل، فهم لا يمزحون.
لقد تكلمنا بالفعل عن قوانينه الثلاثة
للحركة، والتي نستخدمها لوصف حركة الأشياء.
ولكن من مساهمات نيوتن المشهورة الأخرى 
للفيزياء هي فهمه للجاذبية.
عندما كان نيوتن مبتدأً، كانت فكرة العلماء
عن الجاذبية شبه معدومة.
أعني، علموا أن الأشياء تسقط إلى الأرض،
عندما توقعها، ومن المراقبة عن كثب،
علموا أن الكواكب والأقمار تدور
بطريقة معينة.
ولكن ما لم يعلموه أن هاتين الفكرتين
مرتبطتين.
بالطبع، مثلما هو الوضع مع الحركة،
نعلم الآن أن مفهوم الجاذبية
أعمق وأوسع مما كان نيوتن قد اكنشف.
ومع ذلك، عندما نريد وصف أثر الجاذبية
على مقياس مثل، لنقل/ مجموعتنا الشمسية،
فإن قانون نيوتن للجذب
وبدأ كل شيء بتفاحة.
على  الأغلب...

Croatian: 
Kada ljudi kažu da je Isaac Newton potpuno transformirao područje fizike, stvarno se ne šale.
Sada, već smo pričali o njegova tri zakona kretanja koje smo koristili kako bismo opisali kako se stvari kreću.
Ali još jedan od Newtonovih slavnih doprinosa fizici je bilo njegovo razumjevanje gravitacije.
Kada je Newton počinjao sa radom, koncept gravitacije kod znanstvenika više-manje nije postojao.
Mislim, znali su da kada se nešto ispusti, pada na tlo, i iz pozornog promatranja
su znali da planeti i mjeseci kruže na određeni način.
Ono što nisu znali je da su ta dva koncepta povezana.
Naravno, kao i kod kretanja, sada znamo da ima puno više toga kod gravitacije nego
što je Newton mogao promatrati.
Ali svejedno, kada je riječ o opisivanju utjecaja gravitacije na razini, recimo, sunčevog sustava,
Newtonov zakon univerzalne gravitacije je nevjerojatno koristan.
I sve je to počelo sa jabukom.
...vjerojatno.

English: 
When people say that Isaac Newton completely
transformed the field of physics, they really aren't kidding.
Now, we’ve already talked about his three laws
of motion, which we use to describe how things move.
But another of Newton’s famous contributions
to physics was his understanding of gravity.
When Newton was first starting out, scientists’
concept of gravity was pretty much nonexistent.
I mean, they knew that when you dropped something, it fell to the ground, and from careful observation,
they knew that planets and moons orbited in
a particular way.
What they didn’t know was that those two
concepts were connected.
Of course, just like with motion, we now know
that there’s a lot more to gravity than
what Newton was able to observe.
Even so, when it comes to describing the effects
of gravity on the scale of, say, our solar system,
Newton’s law of universal gravitation
is incredibly useful.
And it all started with an apple.
… Probably.

French: 
[Thème musical]
Il y a de grandes chances que vous ayez déjà entendu l'histoire de la pomme de Newton ou au moins une partie de celle-ci.
L'histoire raconte que un jour, il était assis au pied d'un pommier dans le jardin de sa mère,
quand une pomme est tombée de l'arbre.
C'est à ce moment-là que Newton eut sa grande révélation: Quelque chose attirait cette pomme vers la Terre.
Ce qui le mena vers une autre idée: Et si la pomme attirait aussi la Terre, mais on ne pouvait pas
se rendre compte, parce que les effets de la force de la pomme sur la Terre étaient moins évident ?
Des années plus tard, Newton était assis dans le même jardin quand un autre trait de génie lui vint:
Et si la même force qui attirait la pomme vers le sol pouvait affecter des choses beaucoup plus éloignées
de la surface de la Terre -- comme la Lune ?
C'était contre-intuitif, puisque la Lune orbite autour de la Terre, au lieu de foncer en ligne droite
vers le sol comme la pomme tombant de l'arbre
Cependant, Newton realisa que la Lune était constamment attirée par la Terre -- elle se déplaçait néanmoins
latéralement tellement vite qu'elle ne tombait jamais sur la Terre. C'est ce qui la maintient en orbite.
Si la gravité maintient la Lune en orbite, est-ce qu'elle peut influencer le comportement de n'importe quel couple d'objets --
comme une planète orbitant autour du Solei ?
Ça c'est la version officielle de l'histoire -- celle que Newton lui-même racontait.

iw: 
[כתוביות בעברית: KK]
רוב הסיכויים, ששמעתם את סיפור התפוח של ניוטון במהלך חייכם.
על פי הסיפור, יום אחד הוא ישב תחת עץ תפוחים בגינה של אימו
כשתפוח נפל מהעץ.
באותו הרגע הגיעה ההברקה הגדולה של ניוטון: משהו מושך את התפוח מטה כלפי כדור הארץ.
מה שהוביל לעוד רעיון: מה אם גם התפוח מושך את כדור הארץ, אבל אי אפשר
לראות, כיוון וההשפעה של הכוח שמפעיל התפוח על כדור הארץ פחות ברורה.
כמה שנים אחר כך, ניוטון ישב באותה גינה כשהיה לו עוד פרץ של השראה:
מה אם אותו הכוח שמושך את התפוח לקרקע יכול להשפיע על דברים רחוקים בהרבה
מפני השטח של כדור הארץ-כמו הירח?
זה היה קצת לא אינטואיטיבי, כיוון והירח מקיף את כדור הארץ, במקום להתרסק ישירות
לקרקע כמו התפוח שנופל מהעץ.
אבל ניוטון הבין שהירח עדיין נמשך כלפי כדור הארץ, הוא פשוט נע
הצידה כל כך מהר שהוא המשיך לפספס. זה מה שהשאיר אותו במסלול הקפה.
אם כבידה השאירה את הירח במסלול, מה אם היא משפיעה על התנהגותם של כל שני עצמים-
כמו פלנטה שמקיפה את השמש?
זוהי הגרסה הרשמית של הסיפור-הזו שניוטון עצמו נהג לספר.

English: 
[Theme Music]
Odds are, you’ve been told the story of
Newton’s apple at some point.
The story goes that one day, he was sitting
under an apple tree in his mother’s garden,
when an apple fell out of the tree.
That’s when Newton had his grand realization:
Something was pulling that apple down to Earth.
And that led to another idea: What if the apple
was pulling on Earth, too, but you just
couldn’t tell, because the effect of the
apple’s force on Earth was less obvious?
A few years later, Newton was sitting in the same garden when he had another stroke of inspiration:
What if the same force that pulled the apple
to the ground could affect things much farther
from Earth’s surface -- like the Moon?
It was kind of counterintuitive, because the
Moon orbits Earth, instead of crashing straight
into the ground like an apple that falls off
a tree.
But Newton realized that the Moon was still
being pulled toward Earth -- it was just moving
sideways so quickly that it kept missing.
That’s what was keeping it in orbit.
If gravity was keeping the Moon in orbit, what if it affected the behavior of any two objects --
like a planet orbiting the
Sun?
That’s the official version of the story
-- the one Newton himself used to tell.

Portuguese: 
 
Com muita chance, te falaram da história da maçã de Newton em algum momento.
A história conta que um dia, ele estava sentado sob uma macieira no jardim de sua mãe,
quando uma maçã caiu da árvore.
Foi quando Newton teve sua grande epifania: algo estava puxando aquela maçã em direção à Terra.
E aquilo o levou a outra ideia: E se a maçã também estivesse puxando a Terra, mas você simplesmente
não podia ver, pois o efeito da força da maçã na Terra era bem menos óbvia?
Alguns anos depois, Newton estava sentado no mesmo jardim quando ele teve uma outra grande inspiração:
E se a mesma força que puxava a maçã para o chão pudesse afetar coisas muito mais distantes
da superfície da Terra -- como a Lua?
Foi meio que contra-intuitivo, pois a Lua orbita a Terra, ao invés de colidir diretamente
no chão como uma maçã que cai de uma árvore.
Mas Newton percebeu que a Lua estava sendo puxada em direção a Terra -- ela estava apenas se movendo
ao redor tão rapidamente que sempre errava a Terra. Isso era o que a estava mantendo em órbita.
Se a gravidade estava mantendo a Lua em órbita, e se ela afetasse o comportamento de quaisquer dois objetos --
como um planeta orbitando o Sol?
Essa é a versão oficial da história -- a que o próprio Newton costumava contar.

Spanish: 
[Tema musical]
Probablemente, te han hablado de la historia de
la manzana de Newton en algún momento.
La historia cuenta que un día, él estaba sentado
bajo un manzano en el jardín de su madre,
cuando una manzana cayó del árbol.
Fue entonces cuando Newton tuvo su gran realización:
Algo estaba tirando esa manzana hacia abajo en la Tierra.
Y que condujo a otra idea: ¿Y si la manzana también
estaba tirando de la Tierra, pero no lo
podía distinguir, porque el efecto de la
la fuerza de la manzana en la Tierra era menos evidente?
Unos años más tarde, Newton estaba sentado en el mismo jardín cuando tuvo otro golpe de inspiración:
¿Qué pasa si la misma fuerza que tiró de la manzana
al suelo podría afectar las cosas mucho más lejos
de la superficie de la Tierra - como la Luna?
Era una especie de contra-intuición, ya que la
Luna orbita alrededor de la Tierra, en lugar de estrellarse en contra
del suelo como una manzana que cae
un árbol.
Pero Newton se dio cuenta de que la Luna era atraída hacia la Tierra - pero esta se movía
de lado tan rápidamente que no acertaba el suelo.
Eso es lo que la estaba manteniendo en órbita.
Si la gravedad estaba manteniendo la Luna en órbita, ¿que tal si esa fuerza afectara el comportamiento de dos objetos
como un planeta en órbita alrededor del
Sol?
Esa es la versión oficial de la historia
- la que el propio Newton solía contar.

German: 
[Titelmusik]
Wahrscheinlich hast du die Geschichte von Newtons Apfel schon einmal gehört.
Sie sagt, dass er einmal unter einem Apfelbaum im Garten seiner Mutter saß
als ein Apfel herunterfiel.
Und da hatte Newton seine große Erleuchtung: Etwas zog den Apfel auf die Erde herunter.
Und das führte zu einer weiteren Idee: Was, wenn der Apfel auch an der Erde zog, aber man
konnte das nicht merken, denn der Effekt der Kraft des Apfels auf die Erde war weniger klar.
Ein paar Jahre später saß Newton in demselben Garten als er einen anderen Geistesblitz hatte:
Was, wenn die gleiche Kraft, die den Apfel zu Boden zog, auch andere Dinge betreffen könnte, die viel weiter
von der Oberfläche der Erde entfernt sind -- wie der Mond?
Das war nicht intuitiv, weil der Mond die Erde umkreist und nicht auf ihn fällt
wie der Apfel, der vom Baum fällt.
Aber Newton stellte fest, dass der Mond trotzdem zur Erde gezogen wurde -- er bewegte sich nur
so schnell zur Seite, dass er sie verfehlte. So blieb er in der Umlaufbahn.
Wenn die Schwerkraft den Mond auf der Umlaufbahn hielt, was wenn sie das Verhalten von allen Gegenständen beeinflusst --
wie einem Planet, der die Sonne umläuft?
Das ist die offizielle Version der Geschichte -- die, die Newton selbst gewöhnlich erzählt hat.

Indonesian: 
[Theme Music]
Odds yang, Anda telah menceritakan kisah
apel Newton di beberapa titik.
Cerita berlanjut bahwa suatu hari, dia duduk
di bawah pohon apel di kebun ibunya,
ketika sebuah apel jatuh dari pohon.
Saat itulah Newton memiliki realisasi grand:
Sesuatu yang menarik apel yang turun ke bumi.
Dan yang menyebabkan ide lain: Bagaimana jika apel
adalah menarik di bumi, juga, tapi Anda hanya
tidak tahu, karena efek dari
kekuatan apel di Bumi kurang jelas?
Beberapa tahun kemudian, Newton sedang duduk di taman yang sama ketika ia mengalami stroke lain inspirasi:
Bagaimana jika gaya yang sama yang menarik apel
ke tanah dapat mempengaruhi hal-hal lebih jauh
dari permukaan bumi - seperti Bulan?
Itu jenis berlawanan dengan intuisi, karena
Bulan mengorbit Bumi, bukan menabrak langsung
ke dalam tanah seperti sebuah apel yang jatuh
pohon.
Tapi Newton menyadari bahwa Bulan masih
ditarik menuju Bumi - itu hanya bergerak
sideways begitu cepat sehingga terus hilang.
Itulah yang menjaganya agar tetap di orbit.
Jika gravitasi adalah menjaga Bulan di orbit, bagaimana jika itu mempengaruhi perilaku setiap dua benda -
seperti planet mengorbit
Matahari?
Itu versi resmi dari cerita
- Satu Newton sendiri digunakan untuk memberitahu.

Arabic: 
لابد وأنك قد سمعت بقصة تفاحة نيوتن
في نقطة ما من حياتك.
القصة هي أنه في أحد الأيام، كان يجلس
تحت شجرة تفاح في حديقة أمه،
عندما سقطت تفاحة من الشجرة.
وهنا قام نيوتن بإكتشافه الكبير:
شيء ما كان يجذب تلك التفاحة نحو الأرض.
وهذا قاده لفكرة أخرى:
ماذا لو كانت التفاحة تجذب الأرض أيضاً،
ولكنك لا تشعر، لأن تأثير قوة التفاحة
على الأرض كانت أضعف ظهوراً؟
بعد عدة سنوات، كان نيوتن جالساً في نفس
الحديقة عندما أدرك شيئاً آخر:
ماذا لو كانت القوة التي جذبت التفاحة إلى
الأرض تستطيع التأثير على أشياء أبعد بكثير
عن سطح الأرض--
مثل القمر؟
كان الأمر محيّراً لأول وهلة، لأن القمر
يدور حول الأرض، بدلاً عن الإندفاع نحوها
مثل التفاحة التي سقطت من الشجرة.
ولكن نيوتن أدرك أن القمر كان فعلاً ينجذب
نحو الأرض -- ولكنه كان يتحرك جانبياً
بسرعة شديدة لذا كان غير قادراً على إصابتها.
هذا ما كان يبقيه في مداره.
إن كانت  الجاذبية تبقي القمر في مداره،
فماذا لو كانت تؤثر على سلوك أي جسمين --
مثل كوكب يدور حول الشمس؟
هذه هي النسخة الرسمية من القصة --
القصة التي كان نيوتن يحكيها بنفسه.

Turkish: 
[Jenerik]
Büyük ihtimalle hayatınızın bir noktasında Newton'ın elma hikayesini duydunuz.
Hikaye şöyle: Bir gün, Newton annesinin bahçesinde bir elma ağacının altında otururken
bir elma, ağaçtan yere düşer.
Newton bu müthiş şeyi o zaman fark eder: Bir şey, o elmayı yere çekiyordu.
Bu da başka bir düşünceye yol açtı: Ya elma da dünyayı geri çekiyorduysa, ama
farkedemiyorduk çünkü elmanın uyguladığı kuvvet çok daha az farkedilebilirdi?
Birkaç yıl sonra, Newton aynı bahçede otururken başka bir ilham anı yaşadı:
Ya elmayı yere çeken güç, Dünya'dan çook uzaktaki şeylere
de etki edebiliyorduysa? --- Mesela Ay gibi?
Biraz garip bir düşünce çünkü Ay, elma gibi yere düşmek yerine, Dünya'nın
etrafında dönüyor.
Ama Newton'ın farkettiği, Ay'ın hala Dünya'ya doğru çekildiği,
ama bunun yana doğru ve çok hızlı olmasından dolayı sürekli ıskalıyor olduğuydu.
Eğer yerçekimi Ay'ı eksende tutuyorduysa, ya başka herhangi iki nesnenin davranışını da etkiliyorduysa? --
Mesela bir gezegenin güneş etrafında dönmesini?
Bu, hikayenin resmi versiyonu -- Newton'ın anlattığı versiyon.

Croatian: 
[Glazba]
Vjerojatno ste barem jednom čuli priču o Newtonovoj jabuci.
Prema priči je jednog dana sjedio ispod stabla jabuke u majčinom vrtu
kada je jabuka pala sa stabla.
Tada je Newton imao svoju veliku spoznaju da nešto vuče jabuku dolje prema Zemlji.
A to je dovelo do druge ideje: Što ako jabuka također povlači Zemlju, ali se to jednostavno
ne vidi jer je utjecaj jabučine sile na Zemlju manje očit?
Nekoliko godina kasnije, Newton je sjedio u istom vrtu kada je imao još jedan nalet inspiracije:
Što ako ista sila koja vuče jabuku prema tlu može utjecati na stvari puno dalje
od Zemljine površine -- na primjer Mjesec?
To je bilo malo kontraintuitivno jer Mjesec kruži oko Zemlje umjesto da pada ravno
na tlo kao što jabuka pada sa stabla.
Ali Newton je shvatio da nešto svejedno povlači Mjesec prema Zemlji -- samo što se kreće
u stranu toliko brzo da je stalno promašuje. To ga drži u orbiti.
Ako gravitacija drži Mjesec u orbiti, što ako utječe na ponašanje bilo koja dva objekta --
na primjer planeta u orbiti oko Sunca?
To je službena verzija priče -- koju je sam Newton nekad pričao.

German: 
Die meisten Historiker denken, dass er die Geschichte etwas beschönigt hat, aber es ist wahrscheinlich etwas Wahres daran.
Ob die Apfel-Geschichte wirklich passiert ist oder nicht, Newton dachte, dass seine Idee vielversprechend ist.
Die Idee, dass die Schwerkraft alles beeinflusst, einschließlich der Umlaufbahnen anderer Planeten und Monde.
Also fing er an, nach einer Gleichung zu suchen, die genau beschreiben würde, wie die Schwerkraft auf Gegenstände wirkt --
ob es nun ein Apfel ist, der zu Boden fällt, oder der Mond, der die Erde umkreist.
Newton wusste, dass wie auch immer diese Schwerkraft funktioniert, würde sie sich wahrscheinlich verhalten
wie jede andere Kraft auf einen Gegenstand -- sie wäre gleich der Masse des Gegenstands mal seiner Beschleunigung.
Die Masse zu ermitteln war leicht -- es ist die Masse des Apfels oder des Monds.
Es war etwas schwieriger, herauszufinden, welche Faktoren die Beschleunigung in der Gleichung beeinflussten.
Das erste, von dem Newton feststellte, dass er es berücksichtigen muss, war der Abstand.
Wenn ein Gegenstand nah an der Erdoberfläche ist, wie ein Apfel im Baum, beschleunigt die Schwerkraft ihn
mit etwa 10 m/s^2.
Aber der Mond hat eine Beschleunigung, die nur etwa ein 3600stel von der des fallenden Apfels beträgt.
Der Mond ist tatsächlich etwa 60mal weiter von der Erde entfernt als der Apfel --

Portuguese: 
A maioria dos historiadores acham que ele estava embelezando ao menos um pouquinho, mas provavelmente tinha algum fundo de verdade.
Se a história da maçã aconteceu mesmo ou não, Newton achou que sua ideia parecia promissora.
A ideia de que a gravidade possa afetar tudo, inclusive as órbitas de outros planetas e satélites.
Então ele começou a buscar uma equação que descreveria precisamente a forma que a força gravitacional faziam os objetos se comportarem --
fosse uma maçã caindo no chão, ou a Lua orbitando a Terra.
Newton sabia que como quer que essa força funcionasse, ela provavelmente se comportaria como
qualquer outra força resultante em um objeto -- ela seria igual à massa do objeto vezes sua aceleração (F = m*a).
A parte da massa era fácil -- seria apenas a massa de uma maçã ou da Lua.
Seria um pouco mais difícil descobrir os fatores que estariam afetando a parte da aceleração na equação.
A primeira coisa que Newton percebeu foi que ele teria que levar em conta a distância.
Quando um objeto está próximo à superficie da Terra, como uma maçã em uma árvore, a gravidade faz
com que ela acelere à aproximadamente 10 metros por segundo ao quadrado (m/s^2).
Mas a Lua tem uma aceleração que é apenas mais ou menos 1/3600 da da maçã.
A Lua também está aproximadamente 60 vezes mais distante do centro da Terra do que a maçã

English: 
Most historians think he was embellishing at least
a little, but there probably is some truth to it.
Whether or not the thing with the apple actually
happened, Newton thought his idea seemed promising.
The idea that gravity might affect everything, including
the orbits of other planets and moons.
So he started looking for an equation that
would accurately describe the way the gravitational force made objects behave --
whether it was an apple falling on the ground, or the Moon orbiting Earth.
Newton knew that however this gravitational
force worked, it would probably behave like
any other net force on an object -- it would
be equal to that object’s mass, times its acceleration.
The mass part was easy enough -- it would
just be the mass of the apple or the Moon.
It was going to be a little harder to figure
out the factors that were affecting the acceleration part of the equation.
The first thing Newton realized he’d have
to take into account was distance.
When an object is close to the Earth’s surface,
like an apple in a tree, gravity makes it
accelerate at about 10 meters per second squared.
But the Moon has an acceleration that’s
only about a 3600th of that falling apple.
The Moon also happens to be about 60 times
as far from the center of Earth as that apple would be --

Turkish: 
Birçok tarihçi onun hikayeyi en azından biraz süslediğini düşünüyor, ama büyük ihtimalle biraz gerçeklik payı var.
Elma olayı oldu ya da olmadı, Newton, fikrinin  umut verici olduğunu düşündü.
Yerçekiminin ayı ve gezegenleri, her şeyi etkilediği düşüncesi.
Bu nedenle yerçekminin nesnelerin hareketini tanımladığı bir formül aramaya başladı, --
Bu nesne ya bir elmanın düşmesi ya da Ay'ın dönmesi olsun.
Fakat Newton, bu yerçekimi kuvveti nasıl çalışıyorduysa, büyük ihtimalle bir nesne üzerindeki başka herhangi bir kuvvet gibi
davranacaktı -- Yani nesnenin kütlesi ile ivmesinin çarpımına eşit olurdu.
Kütle kısmı yeterince kolaydı -- Sadece elmanın veya Ay'ın kütlesi olacaktı.
Denklemin "ivme" kısmına etki edecek faktörleri anlayabilmek zor olacaktı
Newton'ın farkettiği ilk şey, uzaklığı hesaba katması gerektiğiydi.
Elma veya ağaç gibi, nesneler Dünya'nın yüzeyine yakın olduğunda, yerçekimi, nesneyi
10 metre / saniye kare hızında hızlandırır.
Fakat Ay'ın ivmesi, düşen elmanınkinin 1/3600'ı.
Ayrıca ay, Dünya'nın merkezinden elmanın olduğunun 60 katı daha uzakta, ve

Indonesian: 
Kebanyakan sejarawan berpikir ia menghiasi setidaknya
sedikit, tapi mungkin ada beberapa kebenaran itu.
Apakah atau tidak hal dengan apel sebenarnya
terjadi, Newton pikir idenya tampak menjanjikan.
Gagasan bahwa gravitasi dapat mempengaruhi segala sesuatu, termasuk
orbit planet dan bulan lainnya.
Jadi dia mulai mencari persamaan yang
akan akurat menggambarkan cara gaya gravitasi membuat benda berperilaku -
apakah itu sebuah apel jatuh di tanah, atau Bulan mengorbit Bumi.
Newton tahu bahwa bagaimanapun ini gravitasi
kekuatan bekerja, mungkin akan berperilaku seperti
setiap gaya total lainnya pada objek - itu akan
sama dengan massa yang objek, kali percepatannya.
Bagian massa cukup mudah - itu akan
hanya menjadi massa apel atau Bulan.
Ini akan menjadi sedikit lebih keras untuk angka
out faktor yang mempengaruhi bagian percepatan persamaan.
Hal pertama Newton menyadari bahwa ia harus
untuk memperhitungkan adalah jarak.
Ketika sebuah benda dekat permukaan bumi,
seperti apel di pohon, gravitasi membuatnya
mempercepat di sekitar 10 meter per kuadrat kedua.
Tapi Bulan memiliki akselerasi yang
hanya sekitar 3600 itu apel jatuh.
Bulan juga terjadi menjadi sekitar 60 kali
jauh dari pusat bumi sebagai yang apple akan -

iw: 
רוב ההיסטוריונים סבורים שהוא שיפץ אותה, לפחות מעט, אבל יתכן ויש בה מעט אמת.
בין אם הסיפור עם התפוח באמת קרה, ניוטון חשב שהרעיון שלו נראה מבטיח.
הרעיון שכבידה משפיעה על הכל, כולל ההקפות של פלנטות אחרות וירחים.
אז הוא החל בחיפוש אחר משוואה שתתאר במדויק את איך שכוח הכבידה גורם לעצמים להתנהג.
בין אם זה היה תפוח שנופל לקרקע, או הירח שמקיף את כדור הארץ.
ניוטון ידע שלא משנה כיצד עובד כוח הכבידה הזה, הוא בוודאי יתנהג כמו
כל כוח שקול אחר על עצם- הוא יהיה שווה למסה של העצם, כפול התאוצה שלו.
החלק של המסה היה קל- זה פשוט המסה של התפוח או הירח.
זה היה טיפה יותר מסובך להבין את הגורמים שמשפיעים על החלק של התאוצה במשוואה.
הדבר הראשון שניוטון הבין שהוא צריך לקחת בחשבון הוא מרחק.
כשעצם קרוב יותר לפני כדור הארץ, כמו תפוח על עץ, כוח הכבידה גורם לו
להאיץ בבערך 10 מטר לשנייה כל שנייה
אבל לירח יש תאוצה של בערך 1 חלקי 3,600 משל התפוח הנופל.
גם מרחק הירח ממרכז כדור הארץ גדול פי 60 ממרחק התפוח מהמרכז.

Croatian: 
Većina povjesničara misli da ju je dotjerao barem malo, ali vjerojatno u njoj ima nešto istine.
Bilo da se stvar sa jabukom dogodila ili ne, Newton je mislio da se njegova ideja čini obečavajućom.
Ideja da bi gravitacija mogla utjecati na sve, uključujući orbite drugih planeta i mjeseca.
Zato je počeo tražiti jednadžbu koja bi točno opisala način na koji gravitacijska sila predmete tjera da se ponašaju na određeni način --
bilo da je riječ o jabuci koja pada na tlo ili o Mjesecu dok kruži oko Zemlje.
Newton je znao da bi se kako god da gravitacijska sila funkcionira vjerojatno ponašala kao
bilo koja druga ukupna sila nad objektom -- bila bi jednaka masi tog objekta puta njegova akceleracija.
Masu je dosta jednostavno dobiti -- bila bi to samo masa jabuke ili mjeseca.
Bilo je malo teže otkriti faktore koji utječu na akceleracijski dio jednadžbe.
Prvo što je Newton shvatio da bi trebao uzeti u obzir je bila udaljenost.
Kada je predmet blizu Zemljine površine, kao na primjer jabuka na stablu, gravitacija ga
ubrzava otprilike 10 metara u sekundi na kvadrat.
Ali Mjesec ima akceleraciju koja je samo 3600-ina akceleracije padajuće jabuke.
Također ispada da je Mjesec otprilike 60 puta dalje od središta Zemlje nego što bi ta jabuka bila --

French: 
La plupart des historiens pensent qui'il l'a un peu embellie, mais il y a certainement une part de vérité.
Que l'histoire de la pomme ce soit vraiment passée ou pas, Newton trouvait son idée prometteuse.
L'idée que la gravité peut tout influencer, y compris les orbites des autres planètes et lunes.
Il a donc commencé à chercher une équation qui décrirait précisément la façon dont la force gravitationnelle influence le comportement des objets --
que ce soit une pomme tombant sur le sol, ou la Lune orbitant autour de la Terre.
Newton savait que bien que cette force gravitationnelle fonctionnait bien, elle se comporterait comme
tout autre force nette agissant sur un objet -- elle serait égale à la masse de l'objet, fois son accélération.
La partie masse était assez facile -- ce serait juste la masse de la pomme ou de la Lune.
Par contre ça allait être plus difficile de déterminer les facteurs affectant la partie accélération de l'équation.
Newton réalisa que, en premier lieu, il devait prendre en compte la distance.
Quand un objet est proche de la surface terrestre, comme une pomme dans un arbre, la gravité le fait
accéléré d'environ 10 mètres par seconde carrée.
Mais la Lune a une accélération 3600 fois moins élévé que la pomme qui tombe.
La Lune se situe aussi est environ 60 fois plus loin du centre de la Terre que la pomme --

Arabic: 
معظم المؤرخين يعتقدون أنه كان يبالغ حتى 
ولو قليلاً، ولكنها تحتوي على بعض الحقيقة.
سواء حصل القسم المتعلق بالتفاحة أو لم 
يحصل، اعتقد نيوتن أن الفكرة واعدة.
فكرة أن الجاذبية قد تكون مؤثرة على كل شيء،
حتى مدارات الكواكب الأخرى والأقمار.
لذا بدأ البحث عن معادلة تصف بدقة الطريقة
تأثير قوة الجاذبية على سلوك الأجسام --
سواء كانت تفاحة تسقط على الأرض،
أو القمر الذي يدور حول الأرض.
علم نيوتن أن مهما كانت طريقة عمل 
قوة الجاذبية هذه، فهي ستتصرف
مثل أي قوة أخرى على الجسم --
ستساوي كتلة ذلك الجسم مضروبة بتسارعه.
القسم المتعلق بالكتلة كان سهلاً بما يكفي،
سيكون من السهل حساب كتلة الأرض أو القمر.
ولكنه سيكون من الصعب حساب العوامل
التي تؤثر على قسم التسارع من المعادلة.
أول شيء أدرك نيوتن هو أنه سيضطر
لأخذه بعين الإعتبار هو المسافة.
عندما يكون الجسم قريباً من سطح الأرض،
مثل تفاحة في شجرة،
تجعله الجاذبية يتسارع بمعدل
عشرة أمتار في الثانية المربعة.
ولكن تسارع القمر يساوي
واحد على 3600 من تسارع التفاحة الساقطة.
وبعد القمر عن مركز الأرض
يساوي 60 ضعف بعد تلك التفاحة عن المركز.

Spanish: 
La mayoría de los historiadores creen que él embelleció la historia al menos
un poco, pero probablemente hay algo de verdad en ella.
Sea o no la cosa con la manzana en realidad
sucedido, Newton pensó que su idea parecía prometedora.
La idea de que la gravedad podría afectar a todo, incluso
las órbitas de otros planetas y lunas.
Así que empezó a buscar una ecuación que
pudiera describir con precisión la forma en que la fuerza de gravedad hace que los objetos se comporten -
ya sea si se trataba de una manzana cayendo en el suelo, o la Luna orbitando la Tierra.
Newton sabía que como sea que esta fuerza gravitacional trabajara , probablemente se comportaría como
cualquier otra fuerza neta sobre un objeto - que la haría
ser igual a la masa del objeto por su aceleración.
La parte de masa era bastante fácil - solo sería la masa de la manzana o la Luna.
Pero iba a ser un poco más difícil descifrar los factores que estaban afectando a la parte de la aceleración en la ecuación.
La primer cosa de la que Newton se dio cuenta, fue que tenía que considerar la distancia.
Cuando un objeto está cerca de la superficie de la Tierra,
como una manzana en un árbol, la gravedad hace que se
acelere a unos 10 metros por segundo al cuadrado.
Pero la Luna tiene una aceleración que es
sólo alrededor de una 3600 parte de esa manzana cayendo.
Sucede, también, que la Luna está cerca de 60 veces
tan lejos del centro de la Tierra como la manzana lo estaría -

German: 
und 60 zum Quadrat ist 3600.
Daher schloss Newton, dass die Schwerkraft zwischen zwei Gegenständen mit steigendem Abstand zwischen ihnen abnimmt.
Oder genauer gesagt, dass er von dem Quadrat des Abstandes abhängt.
Dann ist da noch die Masse.
Nicht die Masse des Apfels oder des Mondes -- die Masse des anderen Objekts, dass in dem Tanz der
Schwerkraft mitspielt: in diesem Fall, die Erde.
Newton stellte fest, dass je größer die Masse von zwei Gegenständen ist, die aneinander ziehen,
umso stärker auch die Schwerkraft zwischen ihnen ist.
Nachdem er den Abstand zwischen zwei Gegenständen und ihre Massen einbezogen hatte,
hatte Newton das Meiste für seine Gleichung für die Schwerkraft zusammen:
Die Schwerkraft war proportional zur Masse der beiden Gegenstände miteinander multipliziert
und geteilt durch den Abstand zwischen ihnen zum Quadrat.
Aber sie musste viel kleiner sein, sonst würde man eine Kraft beobachten, mit der alltägliche Gegenstände einander anziehen.
Wie dieser Zauberwürfel, der dort steht, anstatt auf mich zuzukommen.
Die Schwerkraft zwischen uns beiden muss also sehr klein sein.
Newton fügte daher seiner Gleichung eine Konstante hinzu -- eine sehr kleine Zahl, die die
Schwerkraft zu einem Bruchteil dessen macht, was du sonst ausrechnen würdest.
Er nannte sie G.

French: 
et 60 au carrée vaut 3600.
Ainsi, Newton réalisa que la force gravitationnelle entre deux objets devenait plus faibles quand ils étaient plus éloignées.
Plus précisément, elle doit dépendre du carré de la distance entre deux objets.
Et puis il y a la masse.
Pas la masse de la pomme ou de la Lune -- mais la masse de l'autre objet impliqué
dans cette danse gravitationnelle : dans notre cas, la Terre.
Newton realisa que plus la masse des objets s'attirant l'un vers l'autre était grandes
plus la force gravitationnelle serait fortes entre eux.
Une fois pris en compte la distance entre les deux objets, et leurs masses,
Newton avait presque toute son équation pour décrire le comportement de la gravité:
La force gravitationnelle était proportionnelle au produit de la masse des deux objets,
divisé par le carré de la distance entre eux.
Cependant elle doit être beacoup plus petite sinon vous verriez une force attirer tout les objet autour de vous.
Comme ce Rubik's cube qui se tient devant là au lieu d'être attiré vers moi.
Donc la force gravitationnelle entre nous doit être très faible.
C'est pourquoi Newton ajouta une constante à son équation -- un nombre si minuscule qu'elle ferait que
la force gravitationnele ne soit qu'une infime partie de ce que l'on calculerait sinon.
Il l'appela G.

Indonesian: 
dan 60 kuadrat adalah 3600.
Jadi Newton pikir bahwa gaya gravitasi
antara dua benda harus mendapatkan yang lebih kecil yang jauh terpisah mereka.
Lebih khusus lagi, harus bergantung pada jarak
antara dua benda kuadrat.
Kemudian ada massa.
Tidak massa apel atau Bulan - yang
massa benda lain yang terlibat dalam
tari gravitasi: dalam hal ini, Earth.
Newton menyadari bahwa semakin besar massa
dari dua benda menarik satu sama lain,
semakin kuat gaya gravitasi akan
berada di antara mereka.
Setelah ia diperhitungkan kejauhan
antara dua benda, dan massa mereka,
Newton memiliki sebagian persamaan nya untuk
cara gravitasi berperilaku:
Gaya gravitasi sebanding dengan
massa dua benda dikalikan bersama-sama,
dibagi dengan kuadrat dari jarak antara
mereka.
Tapi itu harus jauh lebih kecil, atau Anda akan melihat kekuatan
menarik bersama benda yang paling sehari-hari.
Seperti, bahwa kubus Rubik yang tinggal di tempat itu bukan ditarik ke arah saya.
Jadi gaya gravitasi antara kami
harus sangat kecil.
Jadi Newton menambahkan konstan untuk persamaan nya
- Jumlah yang sangat kecil yang akan membuat
gaya gravitasi hanya sebagian kecil dari
apa yang Anda menghitung sebaliknya.
Dia menyebutnya G.

Arabic: 
ومربع العدد 60 هو 3600.
إذاً اكتشف نيوتن أن قوة الجذب بين جسمين
تصغر كل ما كبرت المسافة بينهما.
بشكل أدق، إنها تعتمد على مربع
المسافة بين جسمين.
ثم تأتي الكتلة.
لا كتلة القمر أو التفاحة --
كتلة الأشياء الأخرى المشتركة
برقصة الجاذبية هذه:
في هذه الحالة، الأرض.
أدرك نيوتن أن كل ما زادت
كتلة الجسمين الذان يجذبان بعضهما،
تزيد قوة الحذب بينهما.
حالما أخذ بعين الإعتبار المسافة
بين جسمين، وكتلتهما،
حصل نيوتن على معظم معادلته الخاصة
بسلوك الجاذبية:
قوة الحاذبية تتناسب مع جداء قيمتي الكتلتين،
مقسماً على مربع المسافة بينهما.
ولكن كان يجب أن تكون أصغر بكثير وإلا لرأيت
قوةً تجذب أغلب الأجسام التي تراها يومياً.
مثل، معكب الروبيك هذا بقي
في مكانه بدلاً من أن ينجذب نحوي.
إذاً لابد أن قوة الجاذبية
بيننا صغيرة جداً.
لذا أضاف نيوتن ثابتاً إلى معادلته --
عدداً صغيراً جداً
يجعل شدة قوة الجاذبية مجرد
جزءٍ بسيط مما كانت ستساويه بدونه.
وأسماه G.

iw: 
ו60 בריבוע זה 3,600
אז ניוטון הבין שכוח הכבידה בין שני עצמים, נעשה חלש יותר ככל שהמרחק בינם גדל.
ויותר ספציפית, הוא תלוי במרחק בין שני העצמים, בריבוע.
ואז ישנה מסה.
לא המסה של התפוח או הירח, אלא המסה של העצם השני שמעורב
בריקוד הכבידתי: במקרה הזה, כדור הארץ.
ניוטון הבין שככל שהמסה של שני הגופים שמושכים זה את זה גדולה
כך מתחזק הכוח הכבידתי בינם.
וברגע שהוא לקח בחשבון את המרחק בין 2 עצמים, והמסות שלהם
ניוטון השיג כבר את רוב המשוואה שלו לתיאור התנהגות הכבידה:
הכוח הכבידתי היה פרופורציונלי למסות של שני הגופים, מוכפלות זו בזו
חלקי ריבוע המרחק בינם.
אבל הכוח היה צריך להיות הרבה יותר חלש, אחרת היינו רואים משיכה בין רוב הדברים בעולם.
כמו למשל, הקוביה ההונגרית הזאת נותרת במקומה במקום להימשך לכיווני
לכן הכוח הכבידתי בינינו צריך להיות קטן מאוד.
אז ניוטון הוסיף קבוע למשוואה שלו-מספר קטן מאוד שיהפוך
את הכוח הכבידתי לאחוז זעיר ממה שהייתם מחשבים אחרת.
הוא קרא לו G

Portuguese: 
e 60 ao quadrado é 3600.
Então, Newton descobriu que a força gravitacional entre dois objetos deve ser menor quando maior for a distância entre eles.
Mais especificamente, ela deve depender da distância entre os dois objetos, ao quadrado.
Daí, havia a massa.
Não a massa da maçã ou da Lua -- a massa do outro objeto envolvido na
dança gravitacional: nesse caso, a Terra.
Newton percebeu que quanto maior as massas desses dois objetos se atraindo,
mais forte seria a força gravitacional entre eles.
Uma vez que ele tenha levado em consideração a distância entre os dois objetos, e suas massas,
Newton tinha a maior parte de sua equação para descrever como a gravidade funcionava:
A força gravitacional era proporcional à massa dos dois objetos multiplicadas entre si,
divididas pelo quadrado da distância entre seus centros.
Mas ela tinha que ser bem menor, ou então você veria uma força puxando todos os objetos ao redor pro mesmo lugar.
Tipo, aquele cubo de Rubik (Cubo Mágico) está parado lá onde ele está, ao invés de estar sendo puxado em direção à mim.
Ou seja, a força gravitacional entre nós deve ser muito pequena.
Então Newton acrescentou uma constante à sua equação -- um número bem pequeno que faria a
força gravitacional ser somente uma pequena fração do que seria se você calculasse de outra forma.
Ele a chamou de G.

Croatian: 
a 60 na kvadrat je 3600.
Tako da je Newton shvatio da gravitacijska sila između dva objekta mora biti manja što su oni udaljeniji jedan od drugog.
Točnije, mora ovisiti o udaljenosti između dva objekta na kvadrat.
A tu je i masa.
Ne masa jabuke ili Mjeseca -- masa drugog objekta uključenog u
gravitacijski ples, u ovom slučaju, Zemlje.
Newton je shvatio da što su veće mase dvaju predmeta koji se privlače,
to je jača gravitacijska sila među njima.
Kada je uzeo u obzir udaljenost između dvaju objekata i njihove mase,
Newton je imao veći dio svoje jednadžbe za način na koji se gravitacija ponaša:
Gravitacijska sila je proporcionalna masama dvaju objekata pomnoženim zajedno
podijeljeno s kvadratom udaljenosti između njih.
Ali trebala je biti puno manja, inače bi vidjeli silu kako vuče većinu svakodnevnih predmeta.
Na primjer, ova Rubikova kocka ostaje gdje je umjesto je ja vučem prema sebi.
Dakle gravitacijska sila između nas mora biti jako mala.
Zato je Newton dodao konstantu svojoj jednadžbi -- jako mali broj koji učini
gravitacijsku silu samo malim dijelom onoga što bi u protivnom izračunali.
Nazvao ju je G.

Spanish: 
y del 60 al cuadrado es 3600.
Así Newton imaginó que la fuerza gravitatoria
entre dos objetos debe volverse menor entre más apartados estén.
Más específicamente, depende de la distancia
entre los dos objetos al cuadrado.
Luego estaba la masa.
No la masa de la manzana o la Luna - la
masa del otro objeto que participa en la
danza gravitacional: en este caso, la Tierra.
Newton se dio cuenta de entre más grande sean las masas
de los dos objetos que se atraen el uno al otro,
más fuerte sería la fuerza gravitacional entre ellos.
Una vez que había tomado en cuenta la distancia
entre dos objetos, y sus masas,
Newton tuvo la mayor parte de su ecuación para
la forma en la que se comportaba la gravedad:
La fuerza de la gravedad era proporcional a
la masa de los dos objetos multiplicados juntos,
dividido por el cuadrado de la distancia entre
ellos.
Pero tenía que ser mucho más pequeña, o de lo contrario vería una fuerza juntar a la mayoría de los objetos cotidianos.
Al igual que el cubo de Rubik se queda justo donde está en lugar de ser atraído hacia mí.
Por lo que la fuerza gravitacional entre nosotros
debe ser muy pequeña.
Así que Newton añadió una constante a su ecuación
- Un número muy pequeño que haría que la
fuerza gravitatoria fuera sólo una pequeña fracción de
lo que se calcula de otra manera.
Lo llamó G.

English: 
and 60 squared is 3600.
So Newton figured that the gravitational force
between two objects must get smaller the farther apart they are.
More specifically, it must depend on the distance
between the two objects squared.
Then there was mass.
Not the mass of the apple or the Moon -- the
mass of the other object involved in the
gravitational dance: in this case, Earth.
Newton realized that the greater the masses
of the two objects pulling on each other,
the stronger the gravitational force would
be between them.
Once he’d taken into account the distance
between two objects, and their masses,
Newton had most of his equation for
the way gravity behaved:
The gravitational force was proportional to
the mass of the two objects multiplied together,
divided by the square of the distance between
them.
But it had to be a lot smaller, or else you’d see a force
pulling together most everyday objects.
Like, that Rubik’s cube is staying right where it is instead of being pulled towards me.
So the gravitational force between us
must be very small.
So Newton added a constant to his equation
-- a very small number that would make the
gravitational force just a tiny fraction of
what you’d calculate otherwise.
He called it G.

Turkish: 
60'ın karesi 3600.
Böylece Newton farketti ki iki nesne arasındaki yerçekimi, birbirlerinden uzaklaştıkça gittikçe daha küçülüyor olmalı.
Dahası, aradaki uzunluğun karesine bağlı olmalı.
Sırada kütle vardı.
Elmanın veya Ay'ın değil, yerçekiminde bulunan diğer nesnenin kütlesi --
Bu durumda, Dünya'nın.
Newyon farketti ki, birbirini çeken iki nesnenin kütleleri arttıkça,
oluşan yerçekimi kuvveti de daha güçlü olurdu.
Uzunluk ve nesnelerin kütlelerini hesaba kattıktan sonra
Newton yerçekiminin davranışının çoğu için formülü bulmuştu:
Yerçekimi kuvveti, nesnelerin kütleleri çarpımı
aralarındaki mesafenin karesine bölümüyle orantılıydı.
Ama bundan çok, çok daha küçük olmalıydı, yoksa her gün kullandığınız nesnelerin birbirini çektiğini görürdünüz.
Mesela önümdeki Rubik küp orada durmak yerine bana doğru hareket ederdi.
Yani aramızdaki yerçekimi çok küçük.
Bu nedenle, Newton, formülüne, formülde olmasaydı çok daha büyük değerlere
ulaşmanızı engelleyecek bir sabit ekledi.
Adını G Koydu. (Feriha koymadı)

iw: 
והוא קרא למשוואה המלאה שלו: 
Fg=GMm\r^2
"כוח הכבידה האוניברסלי".
לניוטון לא היה מושג איזה מספר יהיה G. הוא רק ידע שהוא יהיה מספר
זעיר, ושם את האות G במשוואה שלה כמחזיקת מקום.
לאחר מאה שנים, הנרי קוונדיש, מדען בריטי נוסף, ערך מדידות מדוייקות
עם חלק מהציוד המדוייק ביותר של זמנו, והבין שG הייתה שווה לבערך
6.67 * 10^-11 N*m^2/kg^2
והנה, ניוטון צדק לגבי היותה של G גדולה מספר קטן ביותר.
ואפילו שלא ידע במדוייק את ערכה של G בזמנו,
ניוטון ידע מספיק כדי לבסס את חוק הכבידה האוניברסלי שלו.
הוא תיאר את הכבידה ככוח בין כל 2 עצמים, ופרסם את המשוואה שלו לחישובו.
ואז ניוטון לקח את זה צעד אחד קדימה-ובכן, טכנית שלושה צעדים קדימה.
בערך 50 שנים לפני כן, אסטרונום בשם יוהאנס קפלר ניסח שלושה חוקים
שתיארו את הדרך בה מסלולי הקפה פועלים.
והתחזיות האלה תאמו כמעט באופן מושלם את המסלולים שאסטרונומים ראו בשמיים

Portuguese: 
E ele chamou a equação completa, F = GMm/r^2, a Lei da Gravitação Universal.
Newton não tinha ideia de que número o G seria, entretanto. Ele apenas sabia que seria um número
pequeno, e colocou a letra G em sua equação como um constante a ser descoberta.
Mais ou menos um século depois, Henry Cavendish, outro cientista britânico, fez medidas cuidadosas
com alguns dos instrumentos mais sensíveis da época e descobriu que G era igual
a aproximadamente 6,67*10^-11 N*m^2/kg^2.
Então realmente, Newton estava certo sobre o G tendo que ser bem pequeno.
Mas mesmo que ele não soubesse o valor exato de G na época,
Newton sabia o suficiente para estabelecer sua Lei da Gravitação Universal.
Ele descreveu a gravidade como uma força entre 2 objetos quaisquer, e publicou sua equação para calcular tal força.
Então, Newton levou as coisas um passo adiante -- bem, tecnicamente três passos adiante.
Mais ou menos 50 anos antes, um astrônomo chamado Johannes Kepler desenvolveu três leis
que descreviam como as orbitas funcionavam.
E aquelas predições descreviam quase perfeitamente as órbitas que os astrônomos viam no céu.

Arabic: 
وسمى معادلته الكاملة، F=GMm/r^2،
قانون الجذب الكوني.
لم يكن نيوتن يعرف أي رقم سيكون G،
ولكنه علم أنه سيكون رقماً صغيراً جداً،
ووضع الحرف G في معادلته لملء مكانه.
بعد ذلك بحوالي قرن، هينري كافانديش، عالم
بريطاني آخر، قام بحسابات دقيقة،
باستخدام أكثر أدوات عصره حساسية،
واكتشف أن قيمة G تساوي تقريباً:
6.67 * 10^-11 N*m^2/kg^2.
إذاً كان نيوتن محقاً حيال صغر
قيمة الرقم G.
ولكن حتى لو يعلم قيمة G بدقة آنذاك،
كان لدى نيوتن ما يكفي ليؤسس
قانون جذبه.
وصف الجاذبية بأنها قوة بين أي جسمين،
وونشر معادلته لحساب شدة تلك القوة.
ثم صعّد نيوتن الأمور درجة --
أو، في الواقع، ثلاثة درجات.
قبل خمسين سنة، استنتج عالم فلك اسمه 
يوهان كيبلر ثلاثة قوانين
والتي وصفت عمل المدارات.
وهذه التوقعات طابقت بشكل مثالي تقريباً
المدارات التي رآها علماء الفلك في السماء.

Turkish: 
Tüm, evrensel yerçekimi yasası formülüne de: F=G.M.m / r^2 dedi.
Newton'ın büyük G'nin ne olacağı hakkında pek bir fikri yoktu, sadece
çok küçük bir sayı olacağını bildiğinden yer tutacak bir harf olarak G'yi koydu.
Yaklaşık bir asır sonra, Henry Cavendish, başka bir Britanyalı bilim adamı, zamanının en hassas ölçüm aletleriyle
dikkatli ölçümler yaptı ve G'nin
6.67 * 10^-11 N.m^2 / kg^2 olduğunu buldu.
Yani, Newton, G'nin bayağı küçük bir sayı olması konusunda haklıydı.
Fakat zamanında G'nin tam değerini bilmese de,
yasasını oturtmak için yeterince bilgiye sahipti.
Yerçekimini, 2 nesne arasındaki kuvvet olarak tanımladı ve bu kuvveti hesaplamak için olan denklemini yayınladı.
Daha sonra Newton olayları bir adım ileri aldı -- eh, teknik olarak 3 adım ileri.
Yaklaşık 50 sene önce Johannes Kepler adı bir gökbilimci, eksenleri tanımlayan
3 yasa bulmuştu.
Ve bu tahminler, gökbilimcilerin havada gördükleri eksenlere neredeyse mükkemmel oturuyordu.

Spanish: 
Y llamó a esta ecuación completa, F = GMm / r ^ 2,
la ley de la gravitación universal.
Aunque Newton no tenía idea de qué número  sería G. Sólo sabía que sería un pequeño
número y pusó la letra G en la ecuación
como un marcador de posición.
Cerca de un siglo más tarde, Henry Cavendish, otro científico británico, hizo cuidadosas mediciones
con algunos de los instrumentos más sensibles
del tiempo, y descubrió que G era igual
a alrededor de 6,67 * 10 ^ -11 N * m ^ 2 / kg ^ 2.
Así que de hecho, Newton tenía razón sobre que G tenía que ser bastante pequeña
Sin embargo, a pesar de que no conocía el valor exacto de G en el momento,
Newton tuvo suficiente para establecer su ley
de la gravitación universal.
Él describió la gravedad como una fuerza entre 2 objetos cualesquiera, y publicó su ecuación para calcular esa fuerza.
Entonces Newton tomó las cosas un paso más allá - bueno,
técnicamente tres pasos más allá.
Cerca de 50 años atrás, un astrónomo llamado
Johannes Kepler había dado a conocer tres leyes
que describen la forma en que las órbitas trabajaban.
Y esas predicciones encajaban casi perfectamente con 
las órbitas que los astrónomos estaban viendo en el cielo.

Indonesian: 
Dan dia disebut persamaan penuh ini, F = GMM / r ^ 2,
hukum gravitasi universal.
Newton tidak tahu apa nomor G besar akan
menjadi, meskipun. Dia hanya tahu itu akan menjadi kecil
jumlah, dan menempatkan huruf G ke dalam persamaan-nya
sebagai pengganti.
Sekitar satu abad kemudian, Henry Cavendish, lain
Ilmuwan Inggris, membuat pengukuran hati-hati
dengan beberapa instrumen yang paling sensitif
waktu, dan tahu bahwa G adalah sama
sekitar 6.67 * 10 ^ -11 N * m ^ 2 / kg ^ 2.
Jadi memang, Newton benar tentang besar G memiliki
cukup kecil.
Tapi meskipun dia tidak tahu persis
nilai G besar pada saat itu,
Newton memiliki cukup untuk menetapkan hukum-Nya
gravitasi universal.
Dia menggambarkan gravitasi sebagai kekuatan antara setiap 2 benda, dan diterbitkan persamaan nya untuk menghitung kekuatan itu.
Kemudian Newton mengambil hal-hal langkah lebih lanjut - baik,
teknis tiga langkah lebih lanjut.
Sekitar 50 tahun sebelumnya, seorang astronom bernama
Johannes Kepler telah datang dengan tiga hukum
yang menggambarkan cara orbit bekerja.
Dan prediksi tersebut hampir cocok dengan sempurna
orbit yang astronom yang melihat di langit.

French: 
Et il appela l'équation complète, F = GMm/r^2, la loi de gravitation universelle.
Newton ne savait pas du tout quel nombre était grand G. Il savait simplement que ce serait un petit
nombre, et mis la lettre G dans son équation juste comme un paramètre.
Environ un siècle plus tard, Henry Cavendish, un autre scientifique britannique, pris de précises mesures
avec les instruments les plus précis et sensibles de son époque, et découvrit que G valait
à peu près 6.67 * 10^-11 N*m^2/kg^2.
En fin decompte, Newton avait raison sur le fait que grand G devait être très petit.
Et même si il ne connaissait pas exactement la valeur de G à ce moment là,
Newton avait assez pour établir sa loi universelle de la gravitation.
Il décrit la gravité comme une force entre deux objets, et publia son équation servant à calculer cette force.
Ensuite, Newton est allé un pas plus loin -- bon en fait, trois pas plus plus loin.
50 ans plus tôt, un astronome nommé Johannes Kepler avait trouvé 3 lois
expliquant la façon dont les orbites fonctionnaient.
Et ces prédictions vérifiaient quasi parfaitement ce que les astronomes observaient dans le ciel.

English: 
And he called this full equation, F = GMm/r^2,
the law of universal gravitation.
Newton had no idea what number big G would
be, though. He just knew it would be a tiny
number, and put the letter G into his equation
as a placeholder.
About a century later, Henry Cavendish, another
British scientist, made careful measurements
with some of the most sensitive instruments
of the time, and figured out that G was equal
to about 6.67 * 10^-11 N*m^2/kg^2.
So indeed, Newton was right about big G having
to be quite small.
But even though he didn’t know the exact
value of big G at the time,
Newton had enough to establish his law
of universal gravitation.
He described gravity as a force between any 2 objects, and published his equation for calculating that force.
Then Newton took things a step further -- well,
technically three steps further.
About 50 years earlier, an astronomer named
Johannes Kepler had come up with three laws
that described the way orbits worked.
And those predictions almost perfectly matched
the orbits that astronomers were seeing in the sky.

German: 
Und er nannte seine volle Gleichung, F = GMm/r^2, das universelle Gravitationsgesetz.
Newton hatte allerdings keine Ahnung, welche Zahl G sein würde. Er wusste nur, dass sie eine winzige
Zahl sein musste, und setzte den Buchstaben G als Platzhalter in seine Gleichung.
Etwa ein Jahrhundert später machte Henry Cavendish, ein weiterer britischer Wissenschaftler, genaue Messungen
mit einigen der sensibelsten Messinstrumenten seiner Zeit, und fand heraus, dass G
etwa 6,67 x 10^-11 Nm^2/kg^2 entspricht.
Newton hatte also Recht damit, dass G sehr klein sein musste.
Aber obwohl er der genauen Wert von G zu seiner Zeit nicht kannte,
hatte er genug gelernt, um sein Gravitationsgesetz aufzustellen.
Er beschrieb die Schwerkraft als eine Kraft zwischen zwei Gegenständen und veröffentlichte seine Gleichung, mit der die Kraft bestimmt werden konnte.
Dann führte Newton alles noch einen Schritt weiter -- also, eigentlich drei Schritte weiter.
Etwa 50 Jahre zuvor hatte ein Astronom namens Johannes Kepler drei Gesetze erfunden,
die beschrieben, wie Umlaufbahnen funktionieren.
Und diese Vorhersagen passten fast perfekt zu den Umlaufbahnen, die Astronomen am Himmel beobachteten.

Croatian: 
A ovu je ukupnu jednadžbu nazvao F = GMm/r^2, zakon univerzalne gravitacije.
Ali Newton nije imao pojma koji bi broj veliko G bilo. Samo je znao da je mali
broj, i stavio je slovo G u jednadžbu kao zamjenu.
Otprilike stoljeće kasnije je Henry Cavendish, još jedan Britanski znanstvenik, obavio oprezna mjerenja
sa nekim od najosjetljivijih instrumenata tog vremena te je shvatio da je G jednako
otprilike 6.67 * 10^-11 Nm^2/kg^2.
Tako da et stvarno, Newton je bio u pravu, znao je da veliko G mora biti jako malo.
Ali iako nije znao točnu vrijednost velikog G u to vrijeme,
Newton je imao dovoljno toga za ustanoviti svoj zakon univerzalne gravitacije.
On je opisao gravitaciju kao silu između bilo koja 2 predmeta i objavio je svoju jednadžbu za izračun te sile.
Onda je Newton otišao korak dalje -- pa, tehnički tri koraka dalje.
Otprilike 50 godina ranije astronom Johannes Kepler je otkrio tri zakona
koji opisuju kako orbite funkcioniraju.
I ta predviđanja su se skoro savršeno poklopila s orbitama koje su astronomi vidjeli na nebu.

German: 
Deshalb wusste Newton, dass sein universelles Gravitationsgesetz zu den Kepler'schen Gesetzen passen musste,
oder er müsste erklären, warum Kepler falsch lag.
Zum Glück für Newton passte sein Gravitationsgesetz nicht nur zu den Kepler'schen Gesetzen,
er konnte es auch benutzen, in Kombination mit seinen drei Gesetzen der Bewegung und Berechnung, um die Kepler'schen Gesetze zu beweisen.
Nach Kepler waren die Umlaufbahnen der Planeten Ellipsen -- keinen Kreise --
mit der Sonne als einem Brennpunkt der Ellipse -- einem der beiden zentralen Punkte, die eine Ellipse beschreiben.
Und das ist als erstes Kepler'sches Gesetz bekannt, und ist auf alle elliptischen Umlaufbahnen anwendbar
-- nicht nur die von Planeten.
Die Laufbahn unseres Mondes um die Erde ist auch eine Ellipse, und die Erde ist ein Brennpunkt dieser Ellipse.
Das zweite Kepler'sche Gesetz ist, dass wenn du eine Linie von dem Planeten zur Sonne zeichnest, sie immer
die gleiche Fläche in einer gegebenen Zeit überstreicht.
Wenn die Erde an ihrem am weitesten von der Sonne entfernten Punkt ist, zum Beispiel, überstreicht sie im Laufe
eines Tages eine Fläche, die wie ein sehr langes, sehr dünnes, schiefes Pizzastück aussieht.
Und wenn wir der Sonne am nächsten sind, wird die Laufbahn an einem Tag

French: 
Donc Newton savait que sa loi universelle de la gravitation devait vérifier les lois de Kepler,
ou alors il devrait trouver un moyen d'expliquer en quoi Kepler avait tord.
Heuresement pour Newton, non seulement sa loi de la gravitation fonctionne avec les lois de Kepler,
mais en plus il était de l'utiliser, avec l'aide de ses trois lois du mouvement et du calcul infinitésimal, pour prouver les lois de Kepler.
Selon Kepler, les orbites des planètes sont des ellipses -- et non des cercles --
avec le Soleil situé l'un des foyer de l'ellipse -- l'un des deux points importants pour décrire la courbure d'une ellipse.
Et voilà ce qu'on appele la première loi de Kepler, elle s'applique en fait à toute orbite
elliptique -- pas seulement à celle des planètes.
L'orbite de notre lune est aussi une ellipse, et la Terre occupe l'un des foyers de cette ellipse.
La deuxième loi de Kepler dit que si vous tracez une ligne d'une planète au soleil, elle balayera
toujours la même aire pour un même temps donné.
Quand la Terre se situe à son point le plus éloigné du Soleil, le temps d'une journée
nous avons couvert une aire qui ressemble à une fine et longue part de pizza.
Et au point le plus proche du Soleil, un jour passé va couvrir une aire

Arabic: 
إذاً، علم نيوتن أن قانون الجذب الكوني
يجب أن يتناسب مع قوانين كبلر،
أو سيتوجب عليه إيجاد طريقة لإثبات
خطأ كبلر.
لحسن حظ نيوتن، لم يناسب قانون جاذبيته
قوانين كبلر فقط، بل واستطاع استخدامه
بالإضافة لقوانينه الثلاثة الخاصة بالحركة
والتفاضل، لإثبات قوانين كبلر.
بالإستناد لكبلر، مدارات الكواكب كانت
قطوعاً ناقصة - وليست دوائراً - حيث تشكل
الشمس أحد مراكز القطع الناقص -- هذه واحدة
من النقطتان المركزيتان اللاتي استخدمت لوصف
انحناء القطع. وهذا يعرف باسم قانون كبلر
الأول، ويمكن تطبيقه على أي مدار إهليلجي.
وليس فقط مدارات الكواكب.
مدار كوكبنا حول الأرض إهليلجي أيضاً،
والأرض إحدى مراكز ذلك القطع الناقص.
قانون كبلر الثاني هو أنك إن رسمت خطاً
من كوكب إلى الشمس،
فسيمسح نفس المساحة
خلال فترة زمنية معطاة.
عندما تكون الأرض في أبعد نقطة عن الشمس،
مثلاً، على مدار يوم واحد
سنكون غطينا مساحة تبدو مثل قطعة بيتزا
شديدة الطول والنحول، بجهة أكبر من الأخرى.
وعندما نكون في أقرب نقطة من الشمس،
مدار يوم واحد

Indonesian: 
Jadi, Newton tahu bahwa hukum-Nya universal
gravitasi harus sesuai dengan hukum Kepler,
atau ia harus menemukan beberapa cara untuk menjelaskan
mengapa Kepler adalah salah.
Beruntung bagi Newton, hukum gravitasi
tidak hanya cocok dengan hukum Kepler,
ia mampu menggunakannya, dalam kombinasi dengan nya
tiga hukum gerak dan kalkulus, untuk membuktikan hukum Kepler.
Menurut Kepler, orbit planet-planet
yang elips - sebagai lawan lingkaran -
dengan Sun pada satu fokus elips - satu
dari dua titik pusat digunakan untuk menggambarkan bagaimana kurva elips.
Dan itulah yang dikenal sebagai Kepler pertama
hukum, dan itu benar-benar berlaku untuk setiap elips
orbit - bukan hanya orang-orang dari planet.
orbit kami bulan mengelilingi bumi juga merupakan
elips, dan bumi berada pada satu fokus elips itu.
Hukum kedua Kepler adalah bahwa jika Anda menggambar
garis dari sebuah planet ke matahari, itu akan selalu
menyapu daerah yang sama-berukuran dalam diberikan
jumlah waktu.
Ketika Bumi berada pada titik terjauh dari
Sun, misalnya, selama satu hari
kami akan telah mencakup area yang terlihat seperti
sangat panjang, sangat tipis, agak-miring pizza slice.
Dan ketika kita berada di titik terdekat kami ke
Sun, satu hari senilai orbit akan menyapu

Spanish: 
Así, Newton sabía que su ley de gravitación universal tenía que encajar con las leyes de Kepler,
o tendría que encontrar alguna manera de explicar
por qué Kepler estaba equivocado.
Por suerte para Newton, su ley de la gravitación
no sólo encaja con las leyes de Kepler,
él también fue capaz de usarla, en combinación con su
tres leyes del movimiento y cálculo, para demostrar las leyes de Kepler.
De acuerdo con Kepler, las órbitas de los planetas
eran elipses - contrario a las órbitas circulares -
con el Sol en uno de los focos de la elipse - una
de los dos puntos centrales que se utilizan para describir cómo se "dibuja" una elipse
Y eso es lo que se conoce como la primera ley de Kepler y que en realidad se aplica a cualquier órbita
elíptica - no sólo las de los planetas.
La órbita de la Luna alrededor de la Tierra es también una
elipse, y la Tierra se encuentra en uno de los focos de esa elipse.
La segunda ley de Kepler fue que si se traza
una línea de un planeta al Sol, siempre va
a barrer un área del mismo tamaño dentro de una determinada
cantidad de tiempo.
Cuando la Tierra se encuentra en su punto más alejado del
Sol, por ejemplo, durante el transcurso de un día
habremos cubierto un área que se parece a
una porción de pizza muy larga, delgada y un poco desigual
Y cuando estamos en nuestro punto más cercano al Sol, el valor de la órbita de un día barrerá

Turkish: 
Yani Newton, yasasının Kepler'e uymak zorunda olduğunu biliyordu,
Öbür türlü, Kepler'in neden haksız olduğunu açıklamak zorundaydı.
Newton şanslı ki,  yasaları sadece Kepler'inkilere uymakla kalmadı,
kalkülüs ve kendi 3 temel hareket yasasıyla birlikte Kepler'in yasalarını kanıtladı da.
Kepler'e göre, gezegen eksenleri, daire değil elipslerdi.
Güneş, bu elipsin odak noktasıydı ve 2 merkez noktasından biri elipsin nasıl eğrildiğini tanımlamakta kullanılabilirdi.
Bu, Kepler'in 1. yasası olarak da bilinir ve tüm elipler için geçerlidir,
sadece gezegenlerin eksenleri için değil.
Ay'ımızın Dünya etrafındaki ekseni de bir elips, ve o elipsin odak noktası Dünya.
Kepler'in 2. yasası, eğer gezegenden Güneş'e bir çizgi çizdiniz mi, belirli bir zaman aralığında her zaman
aynı miktarda alanı tarayacak olmasıydı.
Mesela, Dünya Güneş'ten en uzak noktasındayken, 1 gün boyunca
çok uzun,  ince ve dengesiz bir pizza dilimi gibi duran bir alanı tarayacaktır. [Şekil kolay anlaşılması için abartılmıştır.]
Ve Dünya Güneş'e en yakın yerdeyken, 1 günlük dönüş daha kalın ve kısa

Portuguese: 
Então, Newton sabia que sua lei da gravitação universal devia estar de acordo com as Leis de Kepler
ou ele teria que encontrar alguma forma de explicar que Kepler estava errado.
Felizmente para Newton, sua lei da gravitação não apenas batia com as leis de Kepler,
como ele podia usá-la, combinando com as suas 3 leis do movimento e cálculo, pra provar as leis de Kepler.
De acordo com Kepler, as órbitas dos planetas eram elipses -- e não circulares --
com o Sol em um dos focos da elipse -- um dos dois pontos centrais usados para descrever como a elipse se curva.
E isso era o que era conhecida a primeira lei de Kepler, e ela na verdade se aplica a qualquer órbita elíptica --
não apenas as dos planetas.
A nossa órbita lunar ao redor da Terra também é uma elipse, e a Terra está em um dos focos dessa elipse.
A segunda lei de Kepler era que se você desenhar uma linha de um planeta até o Sol, ela vai sempre
varrer a mesma área dentro do mesmo espaço de tempo.
Quando a Terra está em seu ponto mais distante do Sol, por exemplo, ao longo de um dia
nós iremos ter coberto uma área que parece muito longa, bem fina, parecendo um pedaço magrelo de pizza.
E quando nós estivermos no ponto mais próximo do Sol, o equivalente a um dia de órbita varrerá

English: 
So, Newton knew that his law of universal
gravitation had to fit with Kepler’s laws,
or he’d have to find some way to explain
why Kepler was wrong.
Luckily for Newton, his law of gravitation
not only fit with Kepler’s laws,
he was able to use it, in combination with his
three laws of motion and calculus, to prove Kepler’s laws.
According to Kepler, the orbits of the planets
were ellipses -- as opposed to circles --
with the Sun at one focus of the ellipse -- one
of the two central points used to describe how the ellipse curves.
And that’s what’s known as Kepler’s first
law, and it actually applies to any elliptical
orbit -- not just those of the planets.
Our moon’s orbit around Earth is also an
ellipse, and Earth is at one focus of that ellipse.
Kepler’s second law was that if you draw
a line from a planet to the sun, it’ll always
sweep out the same-sized area within a given
amount of time.
When Earth is at its farthest point from the
Sun, for example, over the course of one day
we’ll have covered an area that looks like
a very long, very thin, kinda-lopsided pizza slice.
And when we’re at our closest point to the
Sun, one day’s worth of the orbit will sweep

Croatian: 
Tako da je Newton znao da se ili njegov zakon univerzalne gravitacije mora poklopiti sa Keplerovim zakonima
ili mora naći načina da objasni zašto je Kepler bio u krivu.
Srećom za Newtona, njegov zakon gravitacije ne samo da se uklapao u Keplerove zakone,
također ga je mogao koristiti u kombinaciji sa svoja tri zakona kretanja i računom da dokaže Keplerove zakone.
Po Kepleru su orbite planeta elipse -- a ne krugovi --
sa Suncem u jednom fokusu elipse -- jednoj od dvije centralne točke koje se koriste za opis zakrivljenosti elipse.
To je znano kao Keplerov prvi zakon i zapravo vrijedi za bilo koju eliptičku
orbitu -- ne samo za orbite planeta.
Orbita našeg mjeseca oko Zemlje je također elipsa, a Zemlja je u jednom fokusu te elipse.
Keplerov drugi zakon tvrdi da ako povučete liniju od planeta do Sunca, ona će uvijek
preći preko iste površine u zadanom vremenu.
Kada je Zemlja najudaljenija od Sunca, na primjer, tijekom jednog dana
ćemo tako dobiti površinu koja izgleda kao jako dugačka, jako tanka, malo kosa kriška pizze.
A kada smo najbliže Suncu, jedan dan orbite će preći

iw: 
אז ניוטון ידע שחוק הכבידה האוניברסלי שלו יהיה חייב להתאים עם חוקי קפלר,
או שהוא יצטרך למצוא דרך להסביר מדוע קפלר טעה.
למזלו של ניוטון, חוק הכבידה שלו לא רק התאים עם חוקי קפלר,
הוא גם הצליח להשתמש בו, בשילוב עם שלושת חוקי התנועה שלו וחדו"א, כדי להוכיח את חוקי קפלר.
על פי קפלר, מסלולי ההקפה של הפלנטות היו אליפסות, ולא עיגולים
עם השמש באחד ממוקדי האליפסה-אחת משתי נקודות המתארות את האליפסה.
וזהו החוק הראשון של קפלר, שתקף לכל מסלול הקפה אליפסי
ולא רק של פלנטות.
מסלול ההקפה של הירח שלנו גם הוא אליפסה, כשכדור הארץ באחד ממוקדי האליפסה.
החוק השני של קפלר הוא שאם תציירו קווים מפלנטה לשמש, הם תמיד יחתכו
אזורים שווים באליפסה בפרקי זמן שווים.
כשכדור הארץ בנקודה הרחוקה ביותר שלו מהשמש לדוגמה, במהלך יום אחד
אנחנו נכסה שטח שנראה כמו חתיכת פיצה ארוכה וצרה.
וכשאנחנו בנקודה הקרובה ביותר לשמש, יום אחד של הקפה יכסה

Indonesian: 
keluar daerah yang lebih seperti pendek, gemuk
potongan pizza.
Hukum kedua Kepler mengatakan kepada kita bahwa jika kita
mengukur mereka berdua, dua potong pizza
akan memiliki area yang sama persis.
Hukum ketiga adalah sedikit lebih teknis,
tapi pada dasarnya sebuah pengamatan tentang
apa yang terjadi ketika Anda mengambil terpanjang - atau
semimayor - radius orbit planet
dan kubus itu, kemudian membagi bahwa dengan periode
dari orbit planet, kuadrat.
Menurut Kepler, rasio yang harus
sama untuk setiap planet tunggal -
dan sekarang kita tahu bahwa itu adalah, hampir persis.
Untuk setiap planet tunggal yang mengorbit Matahari,
rasio yang baik 3,34 atau 3,35.
Dan! Newton mampu menjelaskan mengapa yang sebenarnya,
orbit diamati di langit malam kadang-kadang
menyimpang sangat sedikit dari prediksi Kepler
- Misalnya, dengan memiliki orang-orang rasio yang sedikit berbeda.
Apa Kepler tidak tahu, dan Newton pikir
out, adalah bahwa planet dan bulan semua
menarik satu sama lain, dan kadang-kadang, yang
tarik cukup kuat untuk mengubah orbitnya hanya sedikit.
Ada satu hal lagi kita harus menunjukkan
tentang hukum gravitasi Newton universal,
yang adalah bahwa hal itu sesuai dengan apa yang kita harapkan persamaan
untuk gaya total harus seperti, menurut Newton.

Spanish: 
un área que es más como una pequeña y gorda rebanada de pizza.
La segunda ley de Kepler nos dice que si medimos ambos "pedazos" , esas dos porciones de pizza
tendrán la misma área.
Su tercera ley es un poco más técnica,
pero es básicamente una observación acerca de
lo que sucede cuando se toma el más largo - o
semimayor - radio de la órbita de un planeta
y se eleva al cubo , y luego dividir eso por el período de la órbita del planeta al cuadrado.
Según Kepler, esa relación debe ser
la misma para cada planeta -
y ahora sabemos que eso es así, casi exactamente.
Para cada planeta que orbita alrededor de nuestro Sol,
que la relación es o bien 3,34 o 3,35.
¡Y! Newton fue capaz de explicar por qué las actuales
órbitas observadas en el cielo nocturno a veces
se desviaban ligeramente de las predicciones de Kepler
- por ejemplo, por tener esas proporciones ligeramente diferentes.
Lo que no sabía Kepler y Newton descifró, era que todos los planetas y las lunas eran
atraídos el uno al otro, y, a veces, que
esa atracción era lo suficientemente fuerte como para cambiar sus órbitas sólo un poco.
Hay una cosa más que debemos señalar
sobre ley de gravitación universal de Newton,
la cual es que se adapte a como debe lucir la ecuación de fuerza neta según Newton.

Croatian: 
površinu koja je više nalik kraćoj, ali široj kriški pizze.
Keplerov zakon nam kaže da bismo kada bismo izmjerili te dvije kriške pizze otkrili
da imaju točno istu površinu.
Njegov treći zakon je malo više tehničke prirode, ali u biti je zapažanje o tome
tome što se dogodi kada se uzme najdulji radijus -- odnosno veliku poluos -- orbite planeta,
kubira ga se, onda se to podijeli sa periodom orbite planeta na kvadrat.
Po Kepleru taj omjer bi trebao biti isti za svaki planet --
i sada znamo da i je, skoro točno.
Za svaki planet koji kruži oko našeg Sunca, taj omjer je ili 3.34 ili 3.35.
I! Newton je mogao objasniti zašto stvarne, promatrane orbite na noćnom nebu nekad
odstupaju jako malo od Keplerovih predviđanja -- na primjer tako što imaju te malo drugačije omjere.
Ono što Kepler nije znao, a što je Newton otkrio je to da planeti i mjeseci svi
povlače jedni druge i nekada je to povlačenje dovoljno jako da samo malo promjeni njihove orbite.
Ima još jedna stvar koju bi trebali istaknuti kod Newtonovog zakona univerzalne gravitacije,
a to je to da se uklapa u način na koji bi jednadžba za ukupnu silu trebala izgledati po Newtonu.

English: 
out an area that’s more like a short, fat
pizza slice.
Kepler’s second law tells us that if we
measure them both, those two pizza slices
will have the exact same area.
His third law is a little more technical,
but it’s basically an observation about
what happens when you take the longest -- or
semimajor -- radius of a planet’s orbit
and cube it, then divide that by the period
of the planet’s orbit, squared.
According to Kepler, that ratio should be
the same for every single planet --
and now we know that it is, almost exactly.
For every single planet that orbits our Sun,
that ratio is either 3.34 or 3.35.
And! Newton was able to explain why the actual,
observed orbits in the night sky sometimes
deviated very slightly from Kepler’s predictions
-- for example, by having those slightly different ratios.
What Kepler didn’t know, and Newton figured
out, was that the planets and moons were all
pulling on each other, and sometimes, that
pull was strong enough to change their orbits just a little bit.
There’s one more thing we should point out
about Newton’s law of universal gravitation,
which is that it fits what we expect the equation
for a net force should look like, according to Newton.

Turkish: 
bir pizza dilimi kadar bir alan tarayacaktır.
Kepler'in 2. yasası bize bu iki pizza alanını ölçersek, bize
tamamen aynı değeri vereceklerini söyler.
3 Yasası biraz daha tekniksel, basitçe bir gezegenin ekseninin yarıçapının uzunluğunun veya yarısının alınıp
bu değerin küpünün alınıp, o gezegenin periyodunun karesine bölünmesiyle ilgili
bir gözlemle ilgili bir yasa.
Kepler'e göre, bu oran her gezegen için tamamen aynı olmalıydı,
ve *neredeyse* öyle olduğunu biliyoruz.
Güneş'in etrafında dönen her bir gezegen için, bu oran ya 3.34 ya da 3.35'e eşit.
Ve, Newton, havada gözlemlenebilen gezegen hareketlerinin eksenlerinin Kepler'in tahminlerinden
çok az bir miktarda kaymasını (3.34 - 3.35 olması gibi) açıklamayı başardı.
Kepler'in bilmediği ve Newton'ın anladığı şey ise gezegenlerin hepsinin birbirini çektiği...
...ve bu çekme gücünün bazen eksenleri kaydırdığıydı.
Newton'ın evrensel yasası hakkında belirtmemiz gereken önemli başka bir şey ise...
...Newton'a göre bir "Net Kuvvet" formülünün nasıl gözükmesi gerekiğine uyması.

French: 
qui ressemble une petite et épaisse part de pizza.
La seconde loi de Kepler dit que si nous les mesurons , ces deux parts de pizzas
ont exactement la même aire.
Sa troisième loi est un peu plus technique, mais c'est simplement une observation sur
ce qui se passe quand vous prenez le plus long rayon -- ou demi grand axe -- de l'orbite d'une planète
l'élevé au cube, puis le divisé par la période de l'orbite de la planète, au carré.
Selon Kepler, le rapport doit être identique pour n'importe quelle planète --
et aujourd'hui nous savons que c'est presque exacte.
Pour n'importe quelle planète orbitant autour du Soleil, ce rapport est de 3.34 ou 3.35.
Encore une fois ! Newton était capable pourquoi les orbites observées durant la nuit
déviaient un peu des prédictions de Kepler -- par exemple, en ayant des rapports variant légèrement.
Ce que Kepler ne savait pas et que Newton a découvert,  c'est que les planètes et les lunes s'attiraient
les unes vers les autres, et que souvent, cette attirance était assez forte pour faire varier un peu l'oribite.
Une dernière chose à dire à propos de la loi universelle de gravitation de Newton,
c'est qu'elle correspond à ce à quoi une équation d'une force nette devrait ressembler, selon Newton

Portuguese: 
uma área que mais parece um pequeno  gorducho pedaço de pizza.
A segunda lei de Kepler nos diz que se nós medirmos ambas, aqueles dois pedaços de pizza
terão exatamente a mesma área.
Sua terceira lei é um pouco mais técnica, mas é basicamente uma observação sobre
o que acontece quando você pega o mais longo ou semi-maior -- raio de uma órbita planetária
e eleva ao cubo, daí divide-a pelo período da órbita do planeta elevada ao quadrado.
De acordo com Kepler, o raio deve ser o mesmo para cada planeta --
e agora nós sabemos que é, quase que exatamente.
Para cada um dos planetas que orbita o Sol, a razão é ou 3,34 ou 3,35.
E! Newton foi capaz de explicar o porquê a real órbita observada no céu noturno
desviava bem pouco das predições de Kepler -- por exemplo, encontrando essas razões com diferenças bem pequenas (3,34 e 3,35).
O que Kepler não sabia, e Newton descobriu, foi que os planetas e satélites estavam todos
puxando uns aos outros, e algumas vezes, aquela atração era forte o suficiente para mudar um pouco suas órbitas.
Há mais uma coisa que nós devemos mostrar sobre a lei da gravitação universal de Newton,
que é que ela funcione da forma que a gente espera que uma equação de força resultante deva funcionar, de acordo com Newton.

iw: 
שטח שיראה כמו חתיכת פיצה עבה וקצרה.
החוק השני של קפלר אומר לנו שאם נמדוד את שתיהן, לשתי חתיכות הפיצה האלו
יש את אותו השטח.
החוק השלישי שלו טיפה יותר טכני, אבל הוא בעיקרון תצפית על
מה שקורה כשלוקחים את הרדיוס הארוך ביותר של מסלול ההקפה של הפלנטה
ומעלים אותו בשלישית, ואז מחלקים אותו בזמן ההקפה של הפלנטה, בריבוע.
על פי קפלר, היחס הזה זהה לכל פלנטה המקיפה את הכוכב.
ועכשיו אנחנו יודעים שזה נכון, כמעט.
לכל אחת מהפלנטות המקיפות את השמש שלנו, היחס הזה הוא 3.34 או 3.35.
וגם! ניוטון יכל להסביר מדוע המסלולים האמיתיים שנמדדו בשמי הלילה, מידי פעם
סטו במעט מהתחזיות של קפלר-לדוגמה, עם יחס טיפה שונה.
מה שקפלר לא ידע, וניוטון הבין, הוא שכל הפלנטות והירח
מושכים אחד את השני, ולפעמים, המשיכה הזו חזקה מספיק כדי לשנות את המסלול שלהם, רק טיפה.
יש עוד דבר אחד שכדאי שנציין לגבי חוק הכבידה האוניברסלי,
ושהוא-שהחוק מתאים לאיך שהיינו מצפים ממשוואת כוח שקול תראה, על פי ניוטון.

Arabic: 
سيغطي مساحة تشبه قطعة بيتزا
قصيرة وسمينة.
قانون كبلر يقول أننا إن قسنا كلاً منهما،
سيكون لقطعتا البيتزا نفس المساحة تماماً.
قانونه الثالث تقني بعض الشيء،
ولكنه جوهرياً ملاحظة
عمّا يحدث إن أخذت أطول - أو شبه أطول -
 نصف قطر لمدار كوكب وكعّبته
ثم قسمته على مربع الزمن الذي 
يستغرقه الكوكب لإتمام مداره.
بالإستناد إلى كبلر، تلك النسبة
ستكون هي ذاتها لكل الكواكب --
ونحن نعلم أنها فعلاً ذاتها،
أو تقريباً ذاتها.
بالنسبة لكل كوكب يدور حول شمسنا،
تلك النسبة هي إما 3.34 أو 3.35.
وكان نيوتن قادراً على أن يفسر لماذا تنحرف
أحياناً الأجرام التي نراها في سماء الليل
عن توقعات كبلر انحرافاً خفيفاً،
كمثال، عن طريق ذلك الإختلاف البسيط بالنسب.
ولكن ما لم يعلمه كبلر، واكتشفه نيوتن،
أن الكواكب والأقمار كلها
تجذب بعضها، وأحياناً، ذلك الجذب كان
كبيراً بما يكفي لتغيير مداراتهم قليلاً.
يوجد شيء آخر علينا الإشارة إليه
في قانون نيوتن للجذب الكوني،
وهو أن معادلته تشبه معادلة محصلة قوى،
بحسب نيوتن.

German: 
eine Fläche überstreichen, die mehr wie ein kurzes, dickes Pizzastück aussieht.
Das zweite Kepler'sche Gesetz sagt uns, dass wenn wir beide messen, diese beiden Pizzastücke
genau die gleiche Fläche haben.
Sein drittes Gesetz ist etwas theoretischer, im gründe ist es eine Beobachtung darüber,
was passiert, wenn du den den größten Radius -- oder die große Halbachse -- einer Planetenlaufbahn nimmst
und ihn quadrierst und ihn dann durch die Periodendauer der Laufbahn zum Quadrat teilst.
Nach Kepler sollte dieses Verhältnis für jeden einzelnen Planeten gleich sein --
und wir wissen, dass das fast genau stimmt.
Für jeden einzelnen der Planeten, die unsere Sonne umlaufen, ist dieses Verhältnis entweder 3,34 oder 3,35.
Und! Newton konnte erklären, warum die tatsächlich beobachteten Laufbahnen am Nachthimmel manchmal
etwas von Keplers Vorhersagen abweisen -- zum Beispiel mit diesen etwas unterschiedlichen Verhältnissen.
Was Kepler nicht wusste und Newton herausfand, war, dass die Planeten und Monde alle
gegenseitig aneinander zogen, und manchmal war dieser Sog stark genug, um ihre Laufbahn leicht zu verändern.
Es gibt noch eine Sache, die wir über Newtons Gesetz der universellen Gravitation herausstellen sollten,
und das ist, dass sie dazu passt, wie wir erwarten würden, dass eine Gleichung für eine Kraft aussehen sollte, nach Newton.

Portuguese: 
Da segunda lei do movimento de Newton, nós sabemos que a força resultante é igual a massa vezes a aceleração.
O que a lei da gravitação universal está dizendo, é que quando a força resultante agindo sobre um objeto
vem da gravidade, a aceleração é igual a massa do objeto maior -- tipo a Terra --
dividida pela distância entre os dois objetos, vezes G.
Então, você lembra como nós temos descrito a aceleração gravitacional na superfície da terra como g?
Bom, g miúsculo é na verdade igual ao G vezes a massa da Terra, dividida pelo raio da Terra ao quadrado.
... Matemática!
E nós podemos usar essa equação da aceleração gravitacional para ajudar a NASA com um desafio
que eles estão engajados exatamente agora.
Nós queremos enviar seres humanos a Marte. Mas nós temos que ter certeza que suas roupas espaciais funcionarão
corretamente em uma gravidade marciana.
Uma forma que a NASA testa roupas espaciais é fazendo com que astronautas voem em aviões especiais --
algumas vezes chamados de Cometas Vomitantes.
Eles voam em arcos que deixam os testadores das roupas espaciais experimentarem peso reduzido -- ou nenhum peso
-- por períodos curtos de tempo.
Para simular a gravidade marciana, o plano de vôo terá que tentar atingir a aceleração gravitacional
que você experimentaria se você começasse a pular na superfície de Marte.

Spanish: 
A partir de la segunda ley de Newton del movimiento, sabemos
que una fuerza neta es igual a la masa multiplicada por la aceleración.
Lo que la ley de la gravitación universal está diciendo,
es que cuando la fuerza neta que actúa sobre un objeto
proviene de la gravedad, la aceleración es igual
a la masa del objeto más grande - como la Tierra -
dividido por la distancia entre los
dos objetos al cuadrado, multiplicada por G.
Así que, sabes que hemos estado describiendo la aceleración gravitacional en la superficie de la Tierra como g.
Bueno, g es en realidad igual a G,
multiplicado por la masa de la Tierra, dividido por el radio de la Tierra al cuadrado.
...¡Matemáticas!
Y podemos usar esta ecuación de aceleración gravitacional para ayudar a la NASA con un desafío
que están enfrentando en este momento.
Queremos enviar seres humanos a Marte. Pero tenemos
que asegurarnos que sus trajes espaciales funcionarán
adecuadamente en la gravedad de Marte.
Una manera en que la NASA pone a prueba los trajes espaciales es haciendo volar astronautas en aviones especiales
- a veces llamados cometas del vomito -
Ellos vuelan en arcos que permiten a los probadores de los trajes experimentar un peso reducido - o ninguno
- Por períodos cortos de tiempo.
Para simular la gravedad de Marte, el plan de vuelo
tendrá que apuntar a la aceleración de la gravedad
que experimentarías si empezarás a saltar sobre la superficie de Marte

Turkish: 
Newton'ın 2. yasasından, net kuvvetin ivme ve kuvvetin çarpımına eşit olduğunu biliyoruz.
Evrensel yerçekimi yasasının söylediği şey ise, bir nesneye etki eden kuvvetin kaynağı yerçekimi olduğunda,  ivme,
büyük olan nesnenin (Dünya gibi) kütlesi iki nesne arasındaki nesnenin
uzunluğuna bölünmesi çarpı G'ye eşit olduğu.
Hani Dünya'nın yüzeyindeki ivmeyi tanımlamak için "g"yi kullanıyorduk ya,
Bu küçük "g" aslında büyük "G" çarpı dünya'nın kütlesinin Dünya'nın yarıçapına bölünmesine  eşit!
...Matematik!
Ve bu denklemi NASA'nın şu an yerçekimsel ivmeyle ilgili karşılaştığı bir sorunu...
...çözmek için kullanabiliriz.
İnsanları Mars'a göndermek istiyoruz, fakat uzaydaki kıyafetlerinin Mars'ın yerçekiminde çalışacağından
emin olmamız gerekiyor.
NASA'nın bu uzay kıyafetlerini test etme yollarından biri, astronotları "Kusmuk Kuyrukluyıldızları" denen...
...özel uçaklarda uçurarak yapılıyor.
Uzay kıyafetlerini test edecek kişilerin, kısa süre için azaltılmış, bazen de hiç hissedilmeyen ağırlık..
...sağlayan kavislerde uçıyorlar.
Mars yerçekimi simülasyonunu yaratabilmek için, uçuş planı, Mars'ın yeryüzünde gezmeye başladığınızdaki ivmeye eşit bir yerçekimi ivmesini
sağlayacak bir şekilde uçmaya uygun olması gerekli.

iw: 
מהחוק השני של ניוטון, אנחנו יודעים שהכוח השקול שווה למסה כפול התאוצה.
מה שחוק הכבידה האוניברסלי אומר, הוא שכשהכוח השקול שפועל על עצם
מגיע מכבידה, התאוצה שווה למסה של העצם הגדול יותר-כמו כדור הארץ
חלקי המרחק בין שתי העצמים בריבוע, כפול G.
אז, אתם זוכרים איך שסימנו את התאוצה הכבידתית בפני השטח של כדור הארץ כ-g?
ובכן, g למעשה שווה לG כפול מסת כדור הארץ, חלקי רדיוס כדור הארץ בריבוע.
...מתמטיקה!
ואנחנו יכולים להשתמש במשוואה הזו לתאוצת הכובד כדי לעזור לנאס"א באתגר
איתו הם מסתבכים עכשיו.
אנחנו רוצים לשלוח אנשים למאדים, אבל עלינו לוודא שחליפות החלל שלהם יעבדו
כמו שצריך בכבידה המאדימית.
דרך אחת בה נאס"א בודקת חליפות חלל, היא על ידי העפת אסטרונאוטים במטוסים מיוחדים
שלפעמים נקראים "שביטי קיא".
הם טסים בקשתות שגורמות לבודקי החליפות לחוש כבידה מוחלשת, או אפס כבידה
למשך פרקי זמן קצרים.
בכדי לדמות את הכבידה במאדים, תוכנית הטיסה תצטרך לכוון לתאוצת הכובד
שתחוו אם התחלתם לקפץ על פני השטח של מאדים.

English: 
From Newton’s second law of motion, we know
that a net force is equal to mass times acceleration.
What the law of universal gravitation is saying,
is that when the net force acting on an object
comes from gravity, the acceleration is equal
to the mass of the bigger object -- like Earth --
divided by the distance between the
two objects, times big G.
So, you know how we’ve been describing the gravitational acceleration at Earth’s surface as small g?
Well, small g is actually equal to big G,
times Earth’s mass, divided by Earth’s radius, squared.
...math!
And we can use this equation for gravitational
acceleration to help NASA out with a challenge
they’re grappling with right now.
We want to send humans to Mars. But we have
to make sure that their spacesuits will work
properly in Martian gravity.
One way that NASA tests spacesuits is by
flying astronauts on special planes --
sometimes called Vomit Comets.
They fly in arcs that let the spacesuit-testers
experience reduced weight -- or none at all
-- for short periods of time.
To simulate Martian gravity, the flight plan
will need to aim for the gravitational acceleration
you’d experience if you started hopping
around on the surface of Mars.

French: 
Grâce à la seconde loi du mouvement de Newton, nous savons que la force nette est égale à la masse fois l'accélération.
Ce que la loi universelle de gravitation dit, c'est que lorsque une force agissant sur un objet
est dû à la gravité, l'accélération est égale à la masse d'un plus gros objet -- comme la Terre --
divisée par la distance entre les deux objets, fois grand G.
Donc, maintenant savez-vous comment on a pu décrire l'accélération gravitationnelle à la surface de la Terre avec petit g ?
En bien en fait, petit g est égale à grand G, fois la masse de la Terre, divisée par le rayon de la Terre au carré.
...math!
Et nous pouvons utiliser cette équation de l'accélération gravitationnelle pour aider la NASA à surmonter un défi
qu'elle rencontre en ce moment.
On veut envoyer des hommes sur Mars. Cependant, nous voulons être certains que leurs combinaisons spatiales pourront
fonctionner correctement à la gravité martienne.
L'une des façons de la NASA de tester ces combinaisons et d'envoyer des astronautes voler dans des avions spéciaux --
appelés parfois Machine à Vomir.
Ils volent en arc ce qui permet aux testeurs de combinaisonts de diminuer leurs poids -- jusqu'à 0 parfois --
-- pour une courte durée.
Pour simuler la gravité martienne, le vol devra simuler l'accélération gravitationnelle
que vous ressentiriez si vous vous amusiez à bondir sur la surface de Mars.

Arabic: 
من قانون حركة نيوتن الثاني، نعلم أن محصلة
القوى تساوي جداء الكتلة والتسارع.
يقول قانون الجذب الكوني أنه عندما
تكون محصلة القوى التي تؤثر على جسم
نانجة عن الجاذبية، التسارع يساوي
كتلة الحسم الأكبر - مثل الأرض -
مقسومة على المسافة بين الجسمين،
ضرب G.
إذاً، أتعلمون كيف كنا نشير لتسارع الجاذبية
على سطح الأرض بحرف g صغير؟
حسناً،g الصغير يساوي G الكبير مضروباً بكتلة
الأرض، ومقسوماً على مربع نصف قطر الأرض.
... الرياضيات!
 نستطيع استخدام هذه المعادلة لتسارع
الجاذبية لمساعدة الناسا في تحدٍ
يواجهونه حالياً.
نريد أن نرسل بشراً إلى المريخ.
ولكننا نريد التأكد من أن بذلاتهم الفضائية
ستعمل بشكل صحيح في الجاذبية المريخية.
إحدى الطرق التي تختبر بها الناسا بذلاتها
هي بوضع رواد الفضاء على طائرات خاصة --
أحياناُ تسمى نيازك القيء.
يطيرون في أقواس تدع مختبري البذلات
يختبرون انخفاض الوزن - أو انعدامه -
لفترات قصيرة من الزمن.
لمحاكاة الجاذبية المريخية، ستحتاج الطائرة
لأن تحاول الوصول لتسارع الجاذبية
الذي قد تختبره إن كنت تقفز
على سطح المريخ.

Indonesian: 
Dari hukum kedua Newton tentang gerak, kita tahu
bahwa gaya total sama dengan massa kali percepatan.
Apa hukum gravitasi universal mengatakan,
adalah bahwa ketika gaya total yang bekerja pada sebuah benda
berasal dari gravitasi, percepatan sama
dengan massa dari objek yang lebih besar - seperti Bumi -
dibagi dengan jarak antara
dua benda, kali besar G.
Jadi, Anda tahu bagaimana kami sudah menjelaskan percepatan gravitasi di permukaan bumi sebagai g kecil?
Nah, g kecil sebenarnya sama dengan G besar,
massa kali Bumi, dibagi dengan radius Bumi, kuadrat.
... Matematika!
Dan kita bisa menggunakan persamaan ini untuk gravitasi
akselerasi untuk membantu NASA dengan tantangan
mereka bergulat dengan sekarang.
Kami ingin mengirim manusia ke Mars. Tapi kami memiliki
memastikan bahwa antariksa mereka akan bekerja
benar di gravitasi Mars.
Salah satu cara yang NASA tes antariksa adalah dengan
astronot di pesawat khusus terbang -
kadang-kadang disebut Vomit Komet.
Mereka terbang di busur yang membiarkan ruang angkasa-penguji
Pengalaman mengurangi berat badan - atau tidak sama sekali
- Untuk jangka waktu yang singkat.
Untuk mensimulasikan gravitasi Mars, rencana penerbangan
harus bertujuan untuk percepatan gravitasi
Anda akan mengalami jika Anda mulai melompat
sekitar di permukaan Mars.

German: 
Aus dem zweiten Newton'schen Bewegungsgesetz wissen wir dass eine Kraft gleich einer Masse mal der Beschleunigung ist.
Das universelle Gravitationsgesetz besagt, dass wenn die Kraft, die auf einen Gegenstand wirkt,
die Schwerkraft ist, die Beschleunigung gleich der Masse des größeren Gegenstands -- wie der Erde --
geteilt durch den Abstand der beiden Gegenstände zum Quadrat mal G ist.
Also, weißt du warum wir die Beschleunigung durch die Schwerkraft auf der Erdoberfläche als klein g bezeichnen?
Naja, klein g ist gleich groß G mal der Masse der Erde, geteilt durch den Erdradius zum Quadrat.
... Mathe!
Und wir können diese Gleichung für die Beschleunigung der Schwerkraft nutzen, um der NASA bei einer Herausforderung zu helfen,
mit der sie gerade kämpfen.
Wir wollen Menschen auf den Mars schicken. Aber wir müssen sicherstellen, dass ihre Raumanzüge richtig
funktionieren werden in der Schwerkraft auf dem Mars.
Eine Art, wie die NASA Raumanzüge testet, ist indem sie Astronauten mit speziellen Flugzeugen --
manchmal Kotzbomber genannt -- fliegen lassen.
Sie fliegen in Bögen, die die Raumanzug-Tester reduzierte -- oder keine -- Schwerkraft spüren lassen
für kurze Zeit.
Um die Schwerkraft auf dem Mars zu simulieren, muss das Flugzeug die Beschleunigung anstreben,
die du erfahren würdest, wenn du auf dem Mars herumhüpfen würdest.

Croatian: 
Iz Newtonovog drugog zakona kretanja znamo da je ukupna sila jednaka masa puta akceleracija.
Ono što nam zakon univerzalne gravitacije govori je to da kada ukupna sila koja djeluje na neki objekt
dolazi od gravitacije, akceleracija je jednaka masi većeg objekta -- na primjer Zemlje --
podijeljene udaljenosti između dva objekta, puta veliko G.
Dakle, znate kako smo opisivali gravitacijsku akceleraciju kod Zemljine površine kao malo g?
Pa malo g je zapravo jednako veliko G puta Zemljina masa, podijeljeno sa Zemljinim polumjerom na kvadrat.
...matematika!
I možemo koristiti tu jednadžbu za gravitacijsku akceleraciju kako bi pomogli NASA-i sa izazovom
sa kojim se upravo sada bave.
Želimo slati ljude na Mars, ali moramo biti sigurni da će njihova svemirska odijela raditi
kako treba u marsovskoj gravitaciji.
Jedan način na koji NASA testira svemirska odijela je tako da austronaute stavljaju na posebne avione --
koji se nekad zovu bljuvaći kometi.
Lete u lukovima koji omogućuju ljudima koji testiraju svemirska odijela da iskuse manju težinu -- ili nimalo težine
-- na kratko vrijeme.
Da bi simulirali marsovsku gravitaciju, plan leta je takav da cilja na gravitacijsku akceleraciju
koju bi iskusili da počnete skakutati po površini Marsa.

German: 
Welche Beschleunigung ist das?
Nun, aus Newtons universellem Gravitationsgesetz wissen wir, dass die Beschleunigung an
der Oberfläche der Mars gleich G mal der Masse des Mars geteilt durch den Radius zum Quadrat ist.
Wir wissen zufällig auch schon, wie groß die Masse und der Radius des Mars sind, was... hilft.
Wenn wir also die Zahlen einsetzen, können wir die Beschleunigung durch die Schwerkraft an der Marsoberfläche berechnen:
Sie beträgt etwa 3,7 m/s^2.
Das ist die Beschleunigung, die du auf dem Mars erfahren würdest, und die die Piloten des Kotzbombers anstreben, wenn sie fliegen --
etwa 38% der Beschleunigung, die die erfährst, wenn du hier auf der Erde vom Boden hochspringst.
Nun, hunderte von Jahren nach Newton benutzt die NASA immer noch seine Formeln.
Ja, ich würde sagen, er war ziemlich wichtig.
Heute hast du gelernt, wie Newton sein universelles Gravitationsgesetz aufgestellt hat.
Wir haben auch über die drei Kepler'schen Gesetze gesprochen und die Beschleunigung der Schwerkraft auf der Marsoberfläche berechnet.
Crash Course Physics wird in Zusammenarbeit mit PBS Digital Studios produziert. Du kannst zu ihrem Kanal

French: 
Donc, combien vaut cette accélération ?
Et bien, à partir de la loi universelle de graviation de Newton, nous savons que l'accélération de tout objet
à la surface de Mars serait égale à grand G fois la masse de Mars, divisé par le rayon de Mars au carré.
En fait nous connaissons déjà la mars et le rayon de Mars, ce qui... aide beacoup.
Donc, en remplaçant par les nombres, on peut calculer l'accélération gravitationnele à la surface de Mars:
elle devrait être d'environ 3.7 mètres par seconde carré.
Voilà l'accélération que vous ressentiriez sur Mars, c'est ce que la Machine à Vomir tente de maintenir lors du vol --
environ 38% de l'accélération que vous ressentez lorsque vous sauter sur le sol ici sur Terre.
Finalement, des centaines d'années àprès Newton, la Nasa utilise toujours ses maths.
Ouais, on peut dire qu'il était important.
Aujourd'hui, nous avons appris comment Newton est parvenu à sa loi de la gravitation universelle.
Nous avons aussi parlé des trois lois de Kepler et calculé l'accélération gravitationnelle à la surface de Mars.
Crash Course Physique est produit en association avec PBS Digital Studios. Vous pouvez vous diriger

Croatian: 
Dakle, kolika bi bila ta akceleracija?
Pa, po Newtonovom zakonu univerzalne gravitacije, znamo da bi akceleracija stvari na
Marsovoj površini bila jednaka veliko G puta masa Marsa podijeljeno s Marsovim polumjerom na kvadrat.
Također već znamo Marsovu masu i polumjer, što nam pomaže.
Dakle, kada ubacimo brojeve trebali bi izračunati gravitacijsku akceleraciju na površini Marsa,
trebala bi biti otprilike 3.7 metara u sekundi na kvadrat.
To je akceleracija koju biste iskusili na Marsu, i koju piloti bljuvaćeg kometa pokušavaju održati kada lete --
Otprilike 38% akceleracije koju biste iskusili kada padate na Zemlji.
Dakle, sto godina nakon Newtona, NASA i dalje koristi njegovu matematiku.
Da, ja bih rekla da je on jaka stvar.
Danas ste naučili kako je Newton otkrio svoj zakon univerzalne gravitacije.
Također smo pričali o Keplerova tri zakona i izračunali gravitacijsku akceleraciju na površini Marsa.
Crash Course Physics se proizvodi u suradnji sa  PBS Digital Studios. Možete otići

Portuguese: 
Então, qual seria essa aceleração?
Bom, pela lei da gravitação universal de Newton, nós sabemos que a aceleração das coisas na
superfície de Marte seria igual a G, vezes a massa de Marte, dividida pelo raio de Marte ao quadrado.
Nós também já sabemos a massa de Marte e seu raio, que... ajuda.
Então, substituindo os números, nós podemos calcular a aceleração gravitacional na superfície de Marte:
deve ser em torno de 3,7 m/s^2.
Essa é a aceleração que você experimentaria em Marte, e que os pilotos do Cometa Vomitante tentam atingir quando eles voam --
em torno de 38% da aceleração que você experimenta quando você pula do chão aqui na Terra.
Então, centenas de anos depois do dia de Newton, NASA ainda está usando sua matemática.
Sim, eu diria que ele foi muito importante.
Hoje você aprendeu sobre como Newton desenvolveu sua lei da gravitação universal.
Nós também falamos sobre as três leis de Kepler e calculamos a aceleração gravitacional na superfície de Marte.
Crash Course Physics é produzido em associação com PBS Digital Studios. Você pode ir até

iw: 
אז, מהי התאוצה הזאת?
ובכן, מחוק הכבידה האוניברסלי של ניוטון, אנחנו יודעים שהתאוצה של דברים
בפני השטח של מאדים יהיו שווים לG כפול המסה של מאדים, חלקי הרדיוס שלו בריבוע.
אנחנו גם כבר יודעים את המסה והרדיוס של מאדים... דבר שעוזר.
אז, אם נכניס את המספרים, אנחנו יכולים לחשב את תאוצת הכובד בפני השטח של מאדים:
היא צריכה להיות בערך 3.7 מטרים לשנייה בריבוע.
זוהי התאוצה שתחוו במאדים, והתאוצה שצריכים לכוון אליה טייסי שביטי הקיא כשהם טסים.
בערך 38% מהתאוצה שתחוו כשתקפצו מהקרקע כאן בכדור הארץ.
אז, מאות שנים אחרי ימיו של ניוטון, נאס"א עדיין משתמשת במתמטיקה שלו.
כן, הייתי אומרת שהוא היה די חשוב.
היום למדתם כיצד ניוטון חשב על חוק הכבידה האוניברסלי שלו.
דיברנו גם על שלושת חוקי קפלר, וחישבנו את תאוצת הכובד בפני השטח של מאדים.
פיזיקה של Crash Course מופקת בשיתוף עם PBS Digital Studios. אתם יכולים ללכת לערוץ שלהם

Turkish: 
Peki, bu ivme neye eşit?
Newton'ın yerçekimi yasasından, Mars'ın yüzeyindeki ivmenin büyük G çarpı Mar'sın kütlesi
...bölü Mars'ın yarıçapının karesi olduğunu biliyoruz.
Ve Mars'ın yarıçapı ve kütlesini de biliyoruz... Azıcık yardımcı oluyor tabi.
Numaraları yerleştirdiğimizde, Mars'ın yüzeyindeki ivmeyi hesaplayabiliyoruz.
yaklaşık 3.7 metre / saniye kare olmalı.
Mars'ta hissedeceğiniz, ve uçaklarda test edilen ivmenin büyüklüğü bu,,...
...yani dünyada zıpladığınızda hissettiğiniz ivmenin yaklaşık %38'i.
Yani, Newton'dan yüzlerce yıl sonra, NASA hala matematiğini kullanıyor.
Ben derim ki,  harbiden büyük adammış.
Bugün, Newton'ın yerçekimi yasasını nasıl bulduğunu öğrendiniz!
Ayrıca Kepler'in 3 yasası hakkında konuştuk ve Mars'ın yüzeyindeki ivmeyi hesapladık!
Crash Course Physics, PBS Digital Studios işbirliği ile üretilmektedir, onların kanalına gidip

English: 
So, what would that acceleration be?
Well, from Newton’s law of universal gravitation,
we know that the acceleration of stuff at
Mars’s surface would be equal to big G,
times the mass of Mars, divided by Mars’s radius squared.
We also happen to know Mars’s mass and radius
already, which ... helps.
So, plugging in the numbers, we can calculate the gravitational acceleration at Mars’s surface:
it should be about 3.7 meters per
second squared.
That’s the acceleration you’d experience on Mars, and what the Vomit Comet pilots try to attain when they fly --
about 38% of the acceleration that you experience when you jump off the ground here on Earth.
So, hundreds of years after Newton’s day,
NASA is still using his math.
Yeah, I’d say he was a pretty big deal.
Today, you learned about how Newton
came up with his law of universal gravitation.
We also talked about Kepler’s three laws, and calculated the gravitational acceleration on the surface of Mars.
Crash Course Physics is produced in association
with PBS Digital Studios. You can head over

Indonesian: 
Jadi, apa yang akan percepatan itu?
Nah, dari hukum gravitasi Newton universal,
kita tahu bahwa percepatan barang di
permukaan Mars akan sama dengan G besar,
kali massa Mars, dibagi dengan radius Mars kuadrat.
Kami juga kebetulan tahu massa dan radius Mars
sudah, yang ... membantu.
Jadi, menghubungkannya dengan angka, kita dapat menghitung percepatan gravitasi di permukaan Mars:
itu harus sekitar 3,7 meter per
detik kuadrat.
Itulah percepatan Anda akan mengalami di Mars, dan apa pilot Vomit Comet mencoba untuk mencapai ketika mereka terbang -
sekitar 38% dari percepatan yang Anda alami ketika Anda melompat dari tanah di Bumi.
Jadi, ratusan tahun setelah hari Newton,
NASA masih menggunakan matematika.
Ya, aku akan mengatakan dia adalah kesepakatan yang cukup besar.
Hari ini, Anda belajar tentang bagaimana Newton
datang dengan hukum gravitasi universal.
Kami juga berbicara tentang tiga hukum Kepler, dan menghitung percepatan gravitasi di permukaan Mars.
Crash Course Fisika diproduksi di asosiasi
dengan PBS Digital Studios. Anda dapat kepala

Arabic: 
إذاً، ماذا سيكون ذلك التسارع؟
حسناً، نعلم من قانون نيوتن للجذب
الكوني أن تسارع الأشياء
على سطح المريخ سيساوي G ضرب كتلة المريخ
تقسيم مربع نصف قطر المريخ.
ونحن نعلم بالفعل كتلة المريخ ونصف قطره،
مما... يساعد.
إذاً، بإضافة الأرقام، نستطيع حساب تسارع
الجاذبية على سطح المريخ :
يجب أن يساوي 3.7 أمتار على الثانية المربعة.
هذا هو التسارع الذي قد تختبروه على المريخ،
وما يحاول طيارو نيازك القيء الوصول إليه
عندما يطيرون. حوالي 38% من التسارع الذي
ستختبره عندما تقفز عن الأرض هنا على الأرض.
إذاً، بعد زمن نيوتن بمئات السنين،
لا زالت الناسا تستخدم قوانينه الرياضية.
أجل، إنه عظيم برأيي.
اليوم تعلمتم عن كيفية اكتشاف
نيوتن لقانونه عن الجاذبية الكونية.
كما تكلمنا عن قوانين كبلر الثلاثة،
وحسبنا تسارع الجاذبية على سطح المريخ.
Crash Course Physics ينتج بالتعاون مع
PBS Digital Studios. تستطيعون الذهاب

Spanish: 
Así que, ¿cuál sería esa aceleración?
Pues bien, a partir ley de gravitación universal de Newton,
sabemos que la aceleración de la materia en
la superficie de Marte sería igual a G,
multiplicado por la masa de Marte, dividido por el radio de Marte al cuadrado.
También sucede que ya conocemos la masa y el radio de Marte, lo que... ayuda .
Por lo tanto, poniendo los números, se puede calcular la aceleración de la gravedad en la superficie de Marte:
que debe ser de aproximadamente 3,7 metros por
segundo al cuadrado.
Esa es la aceleración que experimentaría en Marte, y lo que los pilotos cometa del vómito tratan de alcanzar cuando vuelan -
aproximadamente el 38% de la aceleración que experimenta cuando se salta aquí en la Tierra.
Así, cientos de años después de la época de Newton,
La NASA sigue utilizando sus matemáticas.
Sí, yo diría que era una gran cosa.
Hoy en día, usted aprendió acerca de cómo Newton
dedujo su ley de la gravitación universal.
También hablamos de las tres leyes de Kepler, y se calculó la aceleración de la gravedad en la superficie de Marte.
Curso acelerado de la física se produce en asociación
con PBS Digital Studios. Puedes ir

iw: 
כדי לבדוק תוכניות מדהימות כמו Deep Look, The Good Stuff, ו-PBS Space Time.
פרק זה של Crash Course צולם ב
Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
עם העזרה של האנשים המדהימים האלה, והגרפיקה המדהימה של הצוות בThought Cafe

Arabic: 
لقناتهم لمشاهدة برامجهم مثلDeep Look و
The Good Stuff, و PBS Space Time.
هذه الحلقة من Crash Course صورت في إستديو
Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
بمساعدة هؤلاء الناس الرائعين وفريق
رسومياتنا الرائع Thought Cafe.

English: 
to their channel to check out amazing shows
like Deep Look, The Good Stuff, and PBS Space Time.
This episode of Crash Course was filmed in
the Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
with the help of these amazing people and
our equally amazing graphics team is Thought Cafe.

Portuguese: 
o canal deles e checar shows incríveis como Deep Look, The Good Stuff e Space Time.
Esse episódio de Crash Course foi filmado no Estúdio Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course.
com a ajuda dessas pessoas extraordinárias e nosso igualmente incrível time de gráficos é o Thought Café.

Indonesian: 
untuk saluran mereka untuk memeriksa pertunjukan menakjubkan
seperti mendalam Lihat, The Good Stuff, dan PBS Space Time.
episode Crash Course difilmkan di
Dokter Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
dengan bantuan orang-orang luar biasa dan
sama menakjubkan tim grafis kami adalah Pemikiran Cafe.

Spanish: 
a su canal de revisar increíbles espectáculos
como Mirada profunda, las cosas buenas, y PBS tiempo de espacio.
Este episodio de Crash Course fue filmada en
el doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Estudio
con la ayuda de estas personas increíbles y
nuestro equipo de gráficos igualmente sorprendente es Pensamiento Cafe.

German: 
wechseln und tolle Shows ansehen wie Deep Look, The Good Stuff und PBS Space Time.
Diese Folge von Crash Course wurde in den Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studios gedreht
mit Hilfe dieser erstaunlichen Menschen und unser ebenso erstaunliches Grafik-Team ist Thought Cafe.

French: 
vers leur chaîne pour voir des émissions géniales comme Deep Look, The Good Stuff, et PBS Space Time.
Cet épisode de Crash Course a été filmé au Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
avec l'aide de toutes ces personnes géniales et
notre équipe de graphiste est Thought Café.

Croatian: 
na njihov kanal i pogledati nevjerojatne emisije kao što su Deep Look, The Good Stuff i PBS Space Time.
Ova epizoda Crash Coursa je snimana u the Doctor Cheryl C. Kinney Crash Course Studio
uz pomoć ovih nevjerojatnih ljudi, a naš jednako nevjerojatan tim za grafiku je Thought Cafe.

Turkish: 
"Deep Look", "The Good Stuff" ve "PBS Space Time" gibi muhteşem şovlarına göz atabilirsiniz!
Crash Course'un bu bölümü Doktor Cheryl C. Kinney Crash Course Stüdyosu'nda ve...
...Thought Cafe'deki müthiş insanlarla ve aynı müthişlikteki grafik takımımızın yardımıyla çekildi.
