
Spanish: 
¡Hola! Soy John Green. Bienvenido a Crash Course
Literatura. Hoy vamos a hablar acerca de
Edipo. Leo Tolstoy, una vez escribió que:
"Todas las familias felices se parecen, pero cada famlia infeliz
es infeliz a su manera. "Y ciertamente esperemos que no haya familia tan infeliz como la
de Edipo.
Los antiguos dramaturgos griegos eran realmente especializados en la familia disfuncional. Quiero decir, ellos
tenía obras sobre esposas matando asus maridos, los padres matando a los niños, los niños matando a los padres,
hermanos matándose unos a otros, y también escribierón tragedias. Pero es difícil imaginar
una más trágica, y disfuncional familia que la del Clan de Tebano del que Sófocles escribe en
Edipo Rey. Quiero decir, a excepción de las Kardashians.
John del pasado: ¡Sr. Green, Sr. Green!
¿Quiénes son las Kardashians? ¡Eso suena exótico!
¿Es algo de Star Wars?
Oh sí, Yo del pasado! Tú no sabes
sobre las Kardashians. En este momento, para ti,
la única Kardashian de la que sabes es OJ Simpson de abogado de defensa.
De todos modos, no te preocupes por eso. Solo imagina una luz verde al otro lado de la bahía
que representa la gloria que nunca llegará.
¡Eso es las Kardashians!
(Intro)

Arabic: 
مرحًبا، أنا جون غرين.
أهًلا بكم في سلسلة Crash Course الأدبية.
سنتحدث اليوم عن أوديب.
كتب ليو تولستوي يوًما ما مقولة مشهورة
وهي "أن كل العائلات السعيدة متشابهة،
لكن كل عائلة تعيسة
تعيسة بطريقتها الخاصة".
وأتمنى ألا تكون هناك عائلة تعيسة
بقدر تعاسة عائلة أوديب.
المؤلفون المسرحيون من قدماء الإغريق
يتخصصون في العائلات المضطربة.
لديهم مسرحيات عن زوجات قتلن أزواجهن،
وآباء وأمهات قتلوا أبناءهم
وأبناء قتلوا آباءهم وأمهاتهم،
وإخوة وأخوات قتلوا بعضهم البعض.
وكتبوا أيًضا المسرحيات المأساوية.
لكن يصعب تخيل عائلة مضطربة أكثر مأساوية
من العائلة الطيبية التي كتب عنها سوفوكليس
في "الملك أوديب".
باستثناء عائلة كارداشيان.
سيد غرين، سيد غرين، من هي عائلة كارداشيان؟
يبدو اسًما غريًبا
هل هو اسم من Star Wars؟
نعم، لم أكن في الماضي
أعرف عن عائلة كارداشيان.
حالًيا، الشخص الوحيد الذي تعرفه من عائلة
كارداشيان هو محامي أو جيه سمسون.
على أي حال، لا تقلق،
تخيل فقط ضوًءا أخضر على الجانب الآخر للخليج
يمثل المجد الذي لن تحققه أبًدا،
هذه هي عائلة كارداشيان.

Modern Greek (1453-): 
Γειά σας! Είμαι ο John Green. Καλωσήρθατε στο Crush Course Λογοτεχνία. Σήμερα θα μιλήσουμε για
τον Οιδίποδα. Ο Λέο Τόλστόι έγραψε κάποτε ότι "Όλες οι χαρούμενες οικογένειες είναι ίδιες, άλλα όλες οι δυστυχισμένες
οικογένειες είναι δυστυχισμένες με τον δικό τους τρόπο". Και σίγουρα ελπίζω ότι δεν υπάρχει οικογένεια δυστυχισμένη όσο αυτή του Οιδίποδα.
Η αρχαία ελληνική τραγωδία πραγματικά ειδικέυεται σε δυσλειτουργικές οικογένειες. Εννοώ,
είχαν έργα όπου οι σύζυγοι σκότωναν τους άντρες τους, γονείς τα παιδιά τους, παιδιά τους γονείς τους,
αδέλφια σκοτώνονταν μεταξύ τους, και επίσης έγραψαν τραγωδίες. Αλλά είναι δύσκολο να φανταστείς
μία πιο τραγική, δυσλειτουργική οικογένεια από την Θυβαϊκή φατριά που ο Σοφοκλής εξιστόρησε στο
Οιδίπους Τύραννος. Εννοώ, πέρα από τους Καρντάσιανς
John από το Παρελθόν: Κύριε Green, κύριε Green! Ποιοί είναι οι Καρντάσιας; Ακούγονται εξωτικοί!
Είναι από τον Πόλεμο των Άστρων;
Α ναι όντως Εαυτέ μου από το Παρελθόν. Δεν γνωρίζεις για τους Καρντάσιανς. Αυτήν την στιγμή, εσύ
ο μόνος Καρντάσιαν που ξέρεις είναι ο δικηγόρος υπεράσπισης του Ο.J Simpson.
Τέλοσπάντων, δεν έχει σημασία. Απλά φαντάσου ένα πράσινο φως στην απέναντι όχθη
που αντιστοιχεί στη δόξα που ποτέ δεν θα αποκτήσεις. Αυτοί είναι οι Καρντάσιαν!

German: 
Hi! Ich bin John Green. Willkommen bei Crash Course Literatur. Heute werden wir über Ödipus reden.
Leo Tostoy hat einmal geschrieben: "Alle glücklichen Familien sind einander ähnlich, aber jede unglückliche
Familie ist auf ihre besondere Weise unglücklich." Und ich hoffe, dass keine Familie so unglücklich ist wie
die von Ödipus.
Antike griechische Dramatiker haben sich wirklich auf dysfunktionale Familien spezialisiert. Ich meine, sie
hatten Stücke, in denen Frauen ihre Männer, Eltern ihre Kinder, Kinder ihre Eltern, und Geschwister
sich gegenseitig töten, und sie haben auch Tragödien geschrieben. Aber es ist schwer, sich eine tragischere
dysfunktionalere Familie vorzustellen als die thebische Sippe, über die Sophokles in König
Ödipus schreibt. Ich meine, abgesehen von den Kardashians.
Mr. Green, Mr. Green! Wer sind die Kardashians? Das klingt exotisch!
Ist das etwas aus Star Wars?
Ach ja, Ich der Vergangenheit! Du kennst die Kardashians nicht. Im Moment ist der einzige
Kardashian, den du kennst, OJ Simpsons Verteidiger.
Egal, macht nichts. Stell dir einfach ein grünes Licht auf der anderen Seite der Bucht vor,
dass die Pracht darstellt, die du nie erreichen wirst. Das sind die Kardashians!
[Titelmusik]

English: 
Hi! I'm John Green. Welcome to Crash Course
Literature. Today we're going to talk about
Oedipus. Leo Tolstoy once famously wrote that
"All happy families are alike, but each unhappy
family is unhappy in its own way." And I certainly
hope that there's no family as unhappy as Oedipus's.
Ancient Greek playwrights really specialized
in the dysfunctional family. I mean, they
had plays about wives killing husbands, parents
killing children, children killing parents,
siblings killing each other, and they also
wrote tragedies. But it's hard to imagine
a more tragic, dysfunctional family than the
Theban clan that Sophocles writes about in
Oedipus the King. I mean, except for the Kardashians.
John from the Past: Mr. Green, Mr. Green!
Who are the Kardashians? That sounds exotic!
Is it something from Star Wars?
Oh yeah, Me from the Past! You don't know
about the Kardashians. Right now, to you,
the only Kardashian you know is OJ Simpson's
defense attorney.
Anyway, don't worry about it. Just imagine
a green light on the other side of the bay
that represents the glory you'll never reach.
That's the Kardashians!

Modern Greek (1453-): 
 
Εντάξει λοιπόν, ο Οιδίποδας είναι βασιλιάς των Θηβών, αφού έλυσε τον γρίφο της Σφίγγας και έσωσε
την πόλη από την καταστροφή. Αλλά τώρα ένας λοιμός έχει ρημάξει την Θήβα, και διάφοροι μάντεις
και εντόσθια πουλιών υποδεικνύουν ότι είναι εξαιτίας του δολοφόνου του παλαιού βασιλιά Λάιου, ο οποίος ακόμα ζει
εκεί ατιμώρητος. Ο Οιδίποδας αποφάσησε να διερευνήσει τον φόνο, μόνο για να ανακαλύψει ότι - απίστευτο -
ΑΥΤΟΣ είναι ο δολοφόνος του Λάιου και παντρεύτηκε την βασίλισσα Ιοκάστη. ΜΕΤΑ ανακαλύπτει
οτί ο Λάιος ήταν στην πραγματικότητα ο πατέρας του, και η Ιοκάστη είναι η μητέρα του, που σημαίνει ότι έχει κάνει τέσσερα παιδιά
με την μάνα του, εκπληρώνοντας μία προγενέστερη προφητεία, διότι τα εντόσθια πουλιών δεν είναι ποτέ λάθος.
Είναι το κλασσικό "Κατά λάθος σκότωσε τον πατέρα του και παντρεύτηκε τη μάνα του" Γινόταν από πολύ παλιά
Ο Φρόυντ μπορεί να πει πολλά σχετικά με αυτό στο Crash Course Psychology.
Τέλοσπάντων, η Ιοκάστη κρεμιέται και ο Οιδίποδας βγάζει τα μάτια του με την καρφίτσα της
και μετά αυτοεξορίζεται. Σε μεταγενέστερα έργα, οι δύο γιοί του δολοφονούν ο ένας τον άλλον και μία από
τις κόρες του αυτοκτονεί. Οπότε.... Ξέρεις, θα μπορούσε να έχει πάει και καλύτερα η φάση.

German: 
Okay, also Ödipus ist der König von Theben, nachdem er das Rätsel der Sphinx gelöst und die Stadt
vor der Zerstörung bewahrt hat. Aber jetzt verwüstet eine Plage Theben, und verschiedene Orakel
und Vogeleingeweide legen nahe, dass es daran liegt, dass der Mörder des alten Königs, Laios, noch immer
ungestraft lebt. Ödipus untersucht den Mord, nur um zu entdecken, dass - haltet euch fest -
ER derjenige ist, der Laios getötet und seine Königin, Iokaste, geheiratet hat. DANN stellt er fest,
dass Laios eigentlich sein Vater war, und Iokaste ist seine Mutter, also hatte er vier Kinder
mit seiner Mutter, und damit eine frühere Prophezeiung erfüllt, denn Vogeleingeweide irren sich nie. Es ist
der alte "Töte aus Versehen deinen Vater, heirate aus Versehen deine Mutter"-Plot. Er geht weit zurück.
Freud kann euch davon viel in Crash Course Psychologie erzählen.
Jedenfalls hängt Iokaste sich und Ödipus sticht seine Augen mit ihrem Schmuck heraus,
und geht dann ins Exil. In darauf folgenden Stücken ermorden seine zwei Söhne sich gegenseitig und eine
seiner Töchter begeht Selbstmord. Also ... Naja, es hätte besser laufen können.

English: 
[Theme Music]
Okay, so Oedipus is King of Thebes, having
solved the riddle of the Sphinx and saved
the city from destruction. But now a plague
is devastating Thebes, and various oracles
and bird entrails suggest it's because the
murderer of the old king, Laius, still lives
there unpunished. Oedipus decides to investigate
the murder, only to discover that -- mind blown --
HE is the one who killed Laius and
married his queen, Jocasta. THEN he finds
out that Laius was actually his father, and
Jocasta is his mother, so he's had four children
with his mom, fulfilling an earlier prophecy,
because bird entrails are never wrong.
It's the old "Accidentally Kill Your Father, Accidentally
Marry Your Mother" plot. It goes way back.
Freud can tell you a lot about it in Crash
Course Psychology.
Anyway, Jocasta hangs herself and Oedipus
gauges out his own eyes with her jewelery,
then goes into exile. In subsequent plays,
his two sons murder each other and one of
his daughters commits suicide. So... You know,
it could have gone better.

Arabic: 
حسًنا إذن،
أوديب هو ملك "طيبة".
بعد أن حل لغز السفينكس
وأنقذ المدينة من الدمار.
لكن الآن، يدمر الطاعون طيبة
وعدة عّرافات ونبوءات
تشير إلى أن السبب هو أن قاتل الملك القديم
لايوس يعيش هناك بدون أن ينال عقابه.
قرر أوديب التحقيق في جريمة القتل،
فاكتشف أن... مفاجأة كبيرة
أنه هو من قتل لايوس وتزوج بملكته جوكاستا.
ثم أدرك أن لايوس هو والده
وجوكاستا هي والدته
إذن، فقد أنجب أربعة أطفال من والدته
مما حقق نبوءة مسبقة
لأن نبوءات أحشاء الطيور لا تخطئ أبًدا.
إنها الحبكة المعتادة عن قتل والدك
والزواج بوالدتك بلا قصد.
إنها قديمة جًدا.
يستطيع فرويد إخباركم بالكثير عنها
في سلسلة Crash Course لعلم النفس.
على أي حال، شنقت جوكاستا نفسها،
وأوديب يقتلع عينيه بنفسه بمجوهراتها
ثم يذهب إلى المنفى.
في مسرحيتين لاحقتين،
يقتل ابناه بعضهما البعض
وإحدى بناته تنتحر
لذا... كان من الممكن أن تكون حياته أفضل.

Spanish: 
Bueno, por lo Edipo es el rey de Tebas, que tiene resuelve el enigma de la Esfinge y salvando
la ciudad de la destrucción. Pero ahora una plaga esta desvastando Tebas , y varios oráculos
y entrañas de aves sugieren que es debido a que el asesino del viejo rey, Layo, aún vive
sin castigo. Edipo decide investigar
el asesinato, sólo para descubrir que - ¡mind
blown! - Él es quién mató a Layo y
se casó con su reina, Yocasta. Luego se encuentra
que Layo era en realidad su padre, y
Yocasta es su madre, por lo que ha tenido cuatro hijos
con su madre, cumpliendo una profecía anterior, debido a que las entrañas de aves nunca se equivocan.
Es el viejo dicho: "matar accidentalmente a tú Padre, accidentalmente casarte con tú madre igual a: trama". Va forma de regresar.
Freud le puede decir mucho acerca de ello en Crash  Cuorse Psicología.
De todos modos, Yocasta se ahorca y Edipo se saca sus propios ojos, con sus joyas,
luego va al exilio. En obras posteriores,
sus dos hijos asesinan entre sí y una de
sus hijas se suicida. Así que ... Ya sabes,
podría haber ido mejor.

Arabic: 
إذن، لنفهم السياق،
كان المسرح مهًما جًدا لدى الإغريق.
فإن كنت مواطًنا رجًلا،
لست امرأة أو عبًدا
فقد كان حضور المسرح هو واجبك الوطني.
كان أشبه بالانتخاب.
باستثناء أنه كان يبدأ
بطقوس تضحية بالحيوانات
أي أنه لا يشبه الانتخاب.
لكن هذه الفكرة عن الواجب الوطني
مثيرة للاهتمام
لأن الكثير من المسرحيات تطرح أسئلة
معقدة جًدا
عن السلطة والسيطرة وعن حكمة الحكام.
أي أن مؤلفي المسرحيات أخفوا تعليقاتهم
بجعل أحداث المسرحيات تدور في حقب سابقة
أسطورية، أو في بلاد أخرى، كما فعل شكسبير.
لكن ذلك كان مثيًرا جًدا آنذاك،
وأهم ما في الأمر
أن أفضل تلك المسرحيات
ما زالت مشوقة حتى الآن.
ثلاثة مؤلفين مسرحيين
يقدم كل منهم أربع مسرحيات
دائرة من ثلاث مآٍس مرتبطة ببعضها البعض،
ثم مسرحية لمخلوق الساطير.
التي ستكون مضحكة، وتضم عادة
أعضاء ذكرية ضخمة، ونكات عن الفضلات.
يشاهد المواطنون المسرحية تلو الأخرى
بينما يحدد الحكام الفائز.
أي أنه كان أشبه بمهرجان "صندانس"
أو "كان"
ولكن مع تضحيات من الحيوانات
ولم تكن هناك صفقات للتوزيع المسرحي بالملايين.
لكن كانت هناك أمجاد.
للأسف، لدينا جزء بسيط فقط
من هذه المسرحيات اليوم
فقد ُفقدت الكثير منها على امتداد
الألف عام
ومن بينها التي ُدمرت في حريق مكتبة الإسكندرية.

English: 
So for a little context, theater was a really
big deal to the Greeks. I mean, if you were
a male citizen -- not a woman, not a slave
-- attending it was your civic duty. It was
sort of like voting, except that it began
with ritual animal sacrifice, so it was really
nothing like voting. But this civic duty aspect
is interesting, because a lot of the plays
ask really troubling questions about power
and control and the wisdom of rulers. Like,
playwrights masked their commentary by setting
plays in earlier, mythic eras or in foreign
lands, just like Shakespeare did. But they
were quite provocative then, and what's most
important is that the best of them are still
interesting now.
Three playwrights would each present four
plays: a cycle of three related tragedies,
and then a satyr play, which would be funny and would
often involve enormous phalluses and/or poop jokes.
Citizens would watch play after play while
judges would determine a winner. So it was
kind of like Sundance or Cannes, but again,
with the ritual animal sacrifice, and there
was no multi-million dollar theatrical distribution
deals. You know, but there was glory.
Unfortunately, we only have a small portion
of these plays today -- many were lost over
the millennia, including some that were destroyed
at the burning of the Library of Alexandria.

German: 
Ein bisschen Kontext: das Theater war den Griechen wirklich wirchtig. Ich meine, wenn ihr ein
männlicher Bürger wart - keine Frau, kein Sklave - dann war der Besuch eure bürgerliche Pflicht. Es war
etwa wie Wahlen, nur dass es mit einem rituellen Tieropfer begann, also in Wirklichkeit war es
überhaupt nicht wie Wahlen. Aber der Aspekt der bürgerlichen Pflicht ist interessant, denn viele der Stücke
stellen wirklich beunruhigende Fragen über Macht und Kontrolle und die Weisheit von Herrschern.
Bühnenautoren kaschierten ihre Kritik, indem sie die Stücke in früheren, mystischen Epochen oder fremden
Länder spielen ließen, wie Shakespeare es tat. Aber sie waren damals sehr provokativ, und
am wichtigsten, die besten sind heute noch interessant.
Drei Dramatiker präsentierten jeweils vier Stücke: einen Kreislauf von drei verwandten Tragödien,
und dann ein Satyspiel, dass lustig war und häufig riesige Phallusse und/oder
Scheißwitze enthielt.
Bürger sahen sich Stück um Stück an, während Preisrichter einen Gewinner bestimmten. Also war es
etwa wie Sundance oder Cannes, aber noch mal, mit den rituellen Tieropfern, und ohne
Multi-Millionen Dollar Gilde für theatralische Verbreitung. Aber dafür gab es Ruhm.
Unglücklicherweise haben wir heute nur noch einen kleinen Teil dieser Stücke - viele sind über die
Jahrtausende verloren gegangen, inlusive einiger, die im Brand der Bibliothek von Alexandria zerstört wurden.

Modern Greek (1453-): 
Οπότε για να δώσουμε μία ιδέα, το θέατρο ήταν αρκετά σημαντική φάση  για τους Έλληνες. Εννοώ, αν ήσουν
αρρένας πολίτης - όχι γυναίκα ούτε σκλάβος- ήταν υποχρέωση σου να παραβρίσκεσαι. Ήταν
σαν να ψηφίζεις, αλλά ξεκίνησε με τελετουργικές θυσίες ζώων, οπότε βασικά
καμία σχέση με το να ψηφίζεις. Αλλά αυτή η συμμετοχή στα κοινά οπτική είναι ενδιαφέρουσα, επειδή σε πολλά έργα
θέτονται πολύ δύσκολα ερωτήματα σχετικά με την εξουσία και τον έλεγχο και την σοφία των κυβερνώντων. Ουσιαστικα,
οι τραγικοί ποιητές έκρυβαν τον σχολιασμό τους με το να τοποθετούν την πλοκή σε προγενέστερες, μυθικές εποχές ή σε ξένα
μέρη, όπως έκανε και οι Σέξπηρ. Αλλά ήταν αρκετά τολμηρά για την εποχή τους, και είναι
αξιοσημείωτο ότι τα καλύτερα αρχαία έργα είναι ενδιαφέροντα ακόμα και τώρα.
Τρεις ποιητές παρουσίαζαν τέσσερα έργα ο καθένας: έναν κύκλο από τρεις σχετικές μεταξύ τους τραγωδίες
και μετά ένα σατυρικό έργο, το οποίο ήταν αστείο και συνήθως περιελάμβανε τεράστιους φαλλούς και/ή αστεία με σκατούλες.
Οι πολίτες θα παρακολουθούσαν το ένα έργο μετά το άλλο καθώς οι κριτές θα καθόριζαν τον νικητή. Οπότε ήταν
κάτι σαν το Sundance ή το φεστιβάλ των Καννών, αλλά και πάλι, με την τελετουργική θυσία ζώων, και δεν υπήρχαν
πανάκριβες συμφωνίες διανομής. Αλλά, ξέρεις, έπαιζε δόξα.
Δυστυχώς, έχουμε μόνο ένα μικρό ποσοστό αυτών των έργων σήμερα - τα περισσότερα έχουν χαθεί μέσα
στις χιλιετίες, συμπεριλαμβανομένων μερικών που καταστράφηκαν όταν κάηκε η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.

Spanish: 
Vamos por un poco de contexto: el teatro era en realidad, gran cosa para los griegos. Quiero decir, si tú fueras
un ciudadano de sexo masculino - no una mujer, no un esclavo- Asistir era tu deber cívico.
Era algo así como la votación, salvo que empieza con el sacrificio ritual de animales , así que en realidad no tiene
nada de votar. Pero este aspecto deber cívico es interesante, porque muchas de las obras
hacen preguntas muy inquietantes sobre el poder y el control y la sabiduría de los gobernantes.
Como, dramaturgos enmascaran sus comentarios mediante la ubición de las obras en eras miticas o tierras desconocidas
al igual que Shakespeare hizo. Pero
eran bastante provocativas entonces, y lo que es más
importante es que lo mejor de ellos todavía son interesantes ahora.
Tres dramaturgos debian cada presentar  cuatro obras: un ciclo de tres tragedias relacionadas,
y luego una obra sátira, lo que sería divertido y que a menudo implican enormes falos
chistes y / o caca.
Los ciudadanos observaban la obra tras obra, mientras que los jueces determinan un ganador. Y así fue
algo así como Sundance o Cannes, pero de nuevo, con el sacrificio ritual de animales , y no
hubo varios millones de dólares de distribución en salas de teatro. Pero ya sabes, había gloria.
Por desgracia, sólo tenemos una pequeña porción de estas obras hoy - muchas se perdieron a tavés
de los milenios, incluyendo algunos que fueron destruidos en el incendio de la Biblioteca de Alejandría.

Spanish: 
En días de Sófocles, el elenco era hecho por tres actores masculinos, algunos de los cuales asumieron múltiples
roles, y también un coro. Los dramaturgos eran normalmente directores, compositores,
escenógrafos, y a menudo también el actor principal,
aunque al parecer, Sófocles no apareció
en sus obras, porque era, supongo, un terrible actor.
Pero los coros fueron extraídas de la  ciudadanía ateniense, y por lo general se desempeñó como como soporte
para el público, afirmando la sabiduría convencional, haciendo las preguntas que un típico
miembro de la audiencia pudo haber echo. Los actores llevaban máscaras que eran de lino y pelos, así
como enormes túnicas y sandalias de plataforma para que pudieras verlos, incluso si estuvieras
en los asientos baratos.
Así Sófocles vivió a lo largo de casi todo
el V siglo AC, y escribió 123
obras de teatro. Tenemos siete. 
Quien sabe qué tipo de locos
terminó con las otras.
La primera persona que ofrece la crítica literaria del drama griego era mi viejo némesis, Aristóteles,
quien te acordarás estaba equivocado acerca de todo.
Este era un tipo que cree que la gente estaba

English: 
In Sophocles' day, the cast was made of three
male actors, some of whom took on multiple
roles, and also a chorus. Playwrights were
typically the director, the composer, the
set designer, and often also the lead actor,
although apparently, Sophocles did not appear
in his plays because he was, I guess, a terrible
actor.
But the choruses were drawn from the Athenian
citizenry, and generally served as like, stand
ins for the audience, asserting conventional
wisdom and asking the questions that a typical
audience member might. The actors wore masks
that were made of linen and hairs, as well
as enormous robes and platform sandals so you could still see them, even if you were in the cheap seats.
So Sophocles lived throughout nearly all of
the fifth century B.C.E, and he wrote 123 plays.
We have seven. Who knows what kind of
crazy stuff people got up to in the other ones.
The first person to offer literary criticism
of Greek drama was my old nemesis, Aristotle,
whom you'll remember was wrong about everything.
This was a guy who believed that people were

Modern Greek (1453-): 
Στην εποχή του Σοφοκλή,  το καστ αποτελείτο από τρεις άντρες ηθοποιούς, κάποιο από τους οποίους αναλάμβαναν πολλαπλούς
ρόλους, καθώς επίσης και τον χορό. Οι θεατρικοί συγγραφείς ήταν συγχρόνως σκηνοθέτες, συνθέτες,
σκηνογράφοι και συχνά ο πρωταγωνιστής, αν και από ότι φαίνεται, ο Σοφοκλής δεν εμφανιζόταν
στα έργα του επειδή υποθέτω ήταν απαράδεκτος ηθοποιός.
Όμως ο χορός αποτελούταν απο Αθηναίους πολίτες, και γενικά η λειτουργία τους ήταν σαν μιμούνται
το κοινό (κοινή γνώμη), επιβεβαιώνοντας την κοινή λογική και θέτοντας ερωτήσεις που ένα μέσο
μέλος του κοινού θα είχε. Οι ηθοποιοί φορούσαν μάσκες φτιαγμένες από λινό και τρίχες, καθώς και
τεράστιους μανδύες και παπούτσια πλατφόρμες ώστε να μπορείς να τους δεις ακόμα και άν καθόσουν πίσω πίσω.
Ο Σοφοκλής λοιπόν έζησε κατά τη διάρκεια σχεδόν ολόκληρου του πέμπτου αιώνα Π.Χ. και έγραψε 123 έργα.
Μας έχουν μείνει εφτά. Ποιός ξέρει τί τρελαμάρες έκαναν οι χαρακτήρες του στα υπόλοιπα.
Το πρώτο άτομο που άσκησε κριτική στο ελληνικό δράμα ήταν η παλαιά μου νέμεσις, ο Αριστοτέλης
τον οποίο θα θυμάστε έκανε λάθος για τα πάντα. Αυτός ήταν ένας τύπος που πίστευε ότι οι άνθρωπο ήταν

German: 
In Sophokles Tagen bestand die Besetzung aus drei Männern, von denen einige mehrere Rollen
einnahmen, und außerdem einen Chor. Bühnenautoren waren normalerweise die Regisseure, Komponisten,
Bühnenbildner, und häufig auch die Hautrolle, auch wenn Sophokles anscheinend nicht in seinen
Stücken auftrat, weil er, schätze ich, ein schrecklicher Schauspieler war.
Aber die Chöre wurden von Athener Bürgern gebildet, und dienten als Art Vertreter für die
Zuschauer, indem sie die gängige Meinung vertraten und die Fragen stellten, die ein typischer
Zuschauer stellen würde. Die Schauspieler trugen Masken aus Leinen und Haaren, sowie
riesige Umhänge und Sandalen mit Absatz, sodass man sie noch sehen konnte, selbst wenn man
auf den billigen Plätzen saß.
Sophokles lebte während beinahe des ganzen fünften Jahrhunderts v.Chr., und er schrieb einhundert
und dreiundzwanzig Stücke. Wir haben sieben. Wer weiß was für verrückte Dinge die Leute in
den anderen getrieben haben.
Die erste Person, die literarische Kritik am griechischen Drama geübt hat, war mein alter Erzfeind, Aristoteles,
von dem ihr wisst, dass er in allem falsch lag. Das war jemand, der glaubte, dass Menschen

Arabic: 
في أيام سوفوكليس، كان طاقم الممثلين
يتألف من ثلاثة ممثلين ذكور
يؤدي بعضهم عدة أدوار،
إضافة إلى جوقة.
كان المؤلفون المسرحيون هم عادة
من يخرجون ويكتبون الموسيقى ويصممون الديكور
وغالًبا ما يكونون أيًضا الممثلين الرئيسيين.
لكن يبدو أن سوفوكليس
لم يشارك في مسرحياته قط
أظنه كان ممثًلا سيًئا.
لكن المنشدين كان يتم اختيارهم عادة
من مواطني أثينا.
وكانوا عادة يقومون بدور
البديل للجمهور
لتقديم الحكم التقليدية
وطرح الأسئلة التي قد يطرحها أحد الجمهور.
كان الممثلون يضعون أقنعة
ُتصنع من الكتان والشعر
إضافة إلى أردية ضخمة وصنادل بنعل سميك
لتستطيعوا رؤيتهم
حتى إن كنتم في المقاعد الرخيصة.
إذن، عاش سوفوكليس تقريًبا
طوال القرن الخامس قبل الميلاد
وكتب 123 مسرحية، لدينا منها سبع.
من يدري ما الأفعال الجنونية
التي قام بها الناس في المسرحيات الأخرى؟
أول شخص قدم نقًدا أدبًيا للدراما الإغريقية
كان خصمي القديم أرسطو.
الذي تتذكرون أنه كان مخطًئا في كل شيء.
كان هذا الرجل يؤمن بأن الناس ُولدوا
ليكونوا عبيًدا.

English: 
naturally born to slavery. Except, he was
actually kind of right about a lot of theatre
stuff. It pains me to say this, because I
do genuinely despise him, but Aristotle had
a lot of interesting ideas about story. For
instance, he noticed that in a lot of stories,
the main character has a recognition and a
reversal. He's also responsible for a lot
of classical ideas about tragedy and comedy,
and Oedipus fits his definition of tragedy
very well -- probably because it was his favorite
play.
Aristotle defines tragedy as, quote, "An imitation
of an action that is serious, complete, and
of a certain magnitude." Tragedy is also meant
to evoke both pity and fear. I mean, when
Oedipus returns at the play's end wearing
a new mask that shows his gouged out eyes,
you feel bad for him; you also feel afraid.
But here's the tricky part. Aristotle wrote
that tragedy should afflict a mostly good
character who makes a big mistake. I mean,
it can't be about a bad character, because
then you don't feel any pity. And it can't
be about a perfect character who does everything

Arabic: 
لكنه كان محًقا نوًعا ما
بشأن الكثير من الأمور المتعلقة بالمسرح.
يؤلمني أن أقول هذا، لأني أكرهه فعًلا
لكن أرسطو قدم أفكار كثيرة مثيرة للاهتمام
بشأن القصة.
فمثًلا، لاحظ أنه في الكثير من القصص
يكون للشخصية الرئيسية
حالة إدراك وتراجع.
كما أنه مسؤول أيًضا عن الكثير من الأفكار
الكلاسيكية عن التراجيديا والكوميديا
وتناسب مسرحية أوديب تعريفه
للتراجيديا بشكل جيد
ربما لأنها كانت مسرحيته المفضلة.
يعرف أرسطو المأساة على أنها
"تقليد عمل جاد وكامل وله أهمية كبيرة".
يفترض بالمأساة أيًضا أن تثير الشفقة والخوف.
فحين عاد أوديب في نهاية المسرحية
وقد وضع قناًعا جديًدا
يبينن عينيه المقتلعتين
تشعر بالاستياء لأجله، كما تشعر بالخوف.
لكن إليكم الجزء المحير.
كتب أرسطو أن المأساة يفترض
أن تصيب شخصية صالحة
ترتكب خطأ كبيًرا.
لا يمكن أن تتحدث عن شخصية شريرة،
لأنك عندها لن تشعر بأي شفقة.
ولا يمكن أن تكون عن شخصية مثالية
تقوم بكل شيء بالطريقة الصحيحة
ومع ذلك، تعاني نهاية مأساوية

Modern Greek (1453-): 
από τη φύση τους γεννημένοι δούλοι. Μόνο που, στην πραγματικότητα είχε αρκετά δίκιο σχετικά με το θέατρο.
Με πονάει να το παραδέχομαι αυτό, γιατί πραγματικά τον συχαίνομαι, αλλά ο Αριστοτέλης είχε
αρκετές ενδιαφέρουσες ιδέες για την πλοκή. Για παράδειγμα, είχε προσέξει ότι σε πολλές ιστορίες
ο βασικός χαρακτήρας έχει αναγνώριση και ανατροπή. Είναι επίσης υπεύθυνος για πολλές
κλασσικές ιδέες σχετικά με την τραγωδία και την κωμωδία, και ο Οιδίποδας ταιριάζει στον ορισμό της τραγωδίας
πολύ καλά - πιθανώς γιατί ήταν το αγαπημένο του έργο.
Ο Αριστοτέλης ορίζει την τραγωδία ως "η μίμηση σημαντικής και ολοκληρωμένης πράξης
που να έχει έκταση." . H τραγωδία υποτίθεται ότι προκαλεί συμπόνια και φόβο. Εννοώ, όταν
ο Οιδίποδας επιστρέφει στο έργο φορώντας μία νέα μάσκα που δείχνει ότι τα ξεριζωμένα του μάτια,
αισθάνεσαι άσχημα για αυτόν, αλλά φοβάσαι κίολας.
Αλλά εδώ είναι το ζόρικο σημείο. Ο Αριστοτέλης έγραψε ότι οι τραγωδία θα πρέπει να συμβαίνει σε έναν κατά κύριο λόγο καλό
χαρακτήρα ο οποίος κάνει ένα μεγάλο λάθος. Εννοώ, δεν μπορεί να συμβεί σε έναν κακό χαρακτήρα γιατί
μετά δεν θα τον λυπάσαι. Και ούτε μπορεί να αναφέρεται σε έναν τέλειο χαρακτήρα που κάνει  τα πάντα

German: 
naturgemäß als Sklaven geboren wurden. Allerdings lag er tatsächlich irgendwie richtig, was viele Dinge des
Theaters betraf. Es schmerzt mich, das zu sagen, weil ich ihn wirklich verabscheue, aber Aristoteles hatte
viele interessante Ideen über Geschichten. Zum Beispiel bemerkte er, dass in vielen Geschichten
die Hauptperson eine Erkennung und einen Umschlag hat. Er ist auch verantwortlich für viele
der klassischen Ideen über Tragödige und Komödie, und Ödipus entspricht seiner Definition der Tragödie
sehr gut - wahrscheinlich, weil es sein Lieblingsstück war.
Aristoteles definiert Tragödie als, Zitat, "Nachahmung einer guten und in sich geschlossenen Handlung von
bestimmter Größe". Tragödie soll außerdem sowohl Mitleid als auch Schrecken hervorrufen. Ich mein, wenn
Ödipus am Ende des Stückes zurückkehrt und eine neue Maske trägt, die seine ausgestochenen Augen zeigt,
dann tut er einem leid, aber man hat auch Angst.
Aber hier ist der schwierige Teil. Aristoteles schrieb, dass Tragödien einem vorrangig guten Charakter,
der einen großen Fehler macht, zustoßen solle. Ich meine, es kann kein schlechter Charakter sein, weil
man dann kein Mitleid empfindet. Und es kann kein perfekter Charakter sein, der alles richtig

Spanish: 
naturalmente nace en la esclavitud. Excepto, que en realidad tenía razón en un motón de cosas de teatro.
Me duele decir esto, porque yo
genuinamente lo desprecio, pero Aristóteles tenía
un montón de ideas interesantes sobre la historia.
 Por ejemplo: se dio cuenta de que en una gran cantidad de historias,
el personaje principal tiene un reconocimiento y un reversión. Él es también responsable de una gran cantidad
de las ideas clásicas sobre la tragedia y la comedia,
y Edipo se adapta su definición de la tragedia
muy bien - probablemente porque era su obra favorita.
Aristóteles define la tragedia como, cito, "Una imitación
de una acción que se toma en serio, completa y
de cierta magnitud ". La tragedia también se destina a evocar tanto la compasión y el miedo. Quiero decir, cuando
Edipo regresa al final de la obra, lleva
una nueva máscara que muestra sus ojos arrancados,
te sientes mal por él;  pero también sientes miedo.
Pero aquí está la parte difícil. Aristóteles escribió que la tragedia debe afligir casi siempre a
un personaje bueno que hace un gran error. Quiero decir, no puede ser sobre un peronaje malvado, porque
entonces no se siente ninguna pena. Y no puede ser de un carácter perfecto que lo hace todo

Spanish: 
bien y todavía sufre un trágico final, porque:
1 -  no sería muy satisfactorio, y
2 -  implicaría que el universo no
recompensa la bondad y castiga el mal, que es
tipo de un pensamiento aterrador.
Así en cambio, tiene que ser de un tipo bueno aquejado de una hamartia, o ha-marsha,
dependiendo de lo pretencioso que eres.
Esta palabra es a veces mal traducido, incluyendo
por el protagonista de mi novela, Bajo La Misma Estrella - disponible en las librerías de todo el mundo -
Como un defecto trágico. Pero, en realidad, es un término de la arqueria, que significa que apuntas a objetivo
pero fallas.
Ahora, yo argumentaría que en los dos mil quinientos años desde
Edipo, ha habido algunas muy buenas tragedias
que evocan el miedo y la piedad sin el argumento
que el universo está interesado en la vida
de los individuos, pero ya sabes, este es la
definición clásica.
Así Edipo realmente pudo ... Oh oh, mi escritorio a desaparecido. Eso significa que es hora de que de
La Carta Abierta.
 Hola, Chewbacca.
Una Carta Abierta al Héroe Trágico, un tipo
de personaje, por supuesto, ejemplificado por Chewbacca.
Era un wookie. Era fuerte. Él era leal.
Él era un gran hombre, o al menos, una gran wookie.
Pero fue su lealtad, un rasgo deseable,
que también, en última instancia, le hizo una especie de

English: 
right and still suffers a tragic end, because: one,
that wouldn't be very satisfying; and two, it would
imply that the universe doesn't reward goodness
and punish evil, which is kind of a terrifying thought.
So instead, it has to be about a good guy
afflicted with a hamartia, or a ha-marsha,
depending on how pretentious you are. This
word is sometimes mistranslated, including
by the protagonist of my novel, The Fault
in Our Stars -- available in book stores everywhere
-- as a tragic flaw. But actually, it's a
term from archery that means you aim for the
bulls eye, but you miss. Now, I would argue
that in the twenty-five hundred years since
Oedipus, there have been some very good tragedies
that evoke fear and pity without the argument
that the universe is interested in the lives of individuals,
but you know, this is the classical definition.
So could Oedipus really... Uh oh, my desk
disappeared. That means it's time for the
open letter. Hey there, Chewbacca.
An open letter to the tragic hero, a type
of character, of course, exemplified by Chewbacca.
He was a wookie. He was strong. He was loyal.
He was a great man, or at least, a great wookie.

Arabic: 
فأوًلا، لن يكون لن يكون ذلك مرضًيا
وثانًيا، سيشير ذلك إلى أن الكون
لا يكافئ الخير ويعاقب الشر.
وهي فكرة مرعبة.
إذن، يجب أن تتحدث عن شخص صالح واجه
عيًبا ما أو "عيًبا خلقًيا منذ الحياة الجنينية"
وفًقا لدرجة عجرفتك.
قد تتم ترجمة هذه الكلمة بطريقة خاطئة أحياًنا
كما فعل بطل روايتي "The Fault In Our Stars"
المتوفرة في المكتبات في كل مكان
على أنها تعني عيب مأساوي.
لكنها في الواقع مصطلح من رياضة الرماية
تعني أنك تستهدف المركز، لكنك تخطئ.
أرى أنه في الـ2500 عاًما منذ تأليف أوديب
كانت هناك الكثير من القصص المأساوية
التي تثير الخوف والشفقة
بدون حجة أن الكون يهتم بحياة الأفراد
لكن هذا هو التعريف الكلاسيكي.
إذن، هل يستطيع أوديب حًقا...
اختفى مكتبي
وذلك يعني أن الوقت حان للرسالة المفتوحة.
مرحًبا يا تشوباكا.
رسالة مفتوحة للبطل المأساوي
وهو شخصية يمثلها تشوباكا.
كان كائًنا كثيف الشعر،
كان قوًيا ومخلًصا.
كان رجًلا عظيًما،
أو على الأقل، كائًنا عظيًما كثيف الشعر.
لكن ولاءه، وهي صفة مرغوبة

German: 
macht und trotzdem ein tragisches Ende erleidet, weil erstens, das nicht sehr befriedigend wäre, und
zweitens, bedeuten würde, dass das Universum Tugend nicht belohnt und Böses nicht bestraft, was
ein ziemlich erschreckender Gedanke ist.
Stattdessen muss es um einen guten Mensch gehen, der geplagt wird von Hamartia, oder Ha-marscha,
je nach dem wie überlich man ist. Das Wort ist manchmal falsch übersetzt, unter anderem
von dem Hauptcharakter meines Romans Das Schicksal ist ein mieser Verräter - überall erhältlich -
als ein tragischer Fehler. Aber eigentlich ist es ein Begriff im Bogen schießen, der bedeutet, dass man
aufs Schwarze zielt, aber nicht trifft. Ich würde behaupten, dass es in den zweieinhalb tausend Jahren
seit Ödipus einige gute Tragödien gab, die Furcht und Mitleid erregen ohne das Argument, dass
das Universum an individuellen Leben interessiert ist, aber naja, das hier ist die
klassische Definition.
Also, könnte Ödipus wirklich... Oh oh, mein Schreibtisch ist verschwunden. Das heißt es ist Zeit für
den offenen Brief. Hallo, Chewbacca.
Ein offener Brief an den tragischen Helden, eine Art Charakter, der natürlich von Chewbacca veranschaulicht
wird. Er war ein Wookie. Er war stark. Er war loyal. Er war ein großer Mann, oder zumindest ein großer Wookie
Aber es war seine Loyalität, eine wünschenswerte Eigenschaft, die ihn letztendlich zu einem

Modern Greek (1453-): 
σωστά και παρόλα αυτά υποφέρει ένα τραγικό τέλος, γιατί αφενώς, αυτό δεν θα ήταν ιδιαίτερα ικανοποιητικό και κατά δεύτερον, θα
υπονοούσε ότι το σύμπαν δεν ανταμοίβει την καλοσύνη και τιμωρεί το κακό, που είναι μία είδους τρομαχτική σκέψη.
Αντίθετα λοιπόν, αφορά ένα καλό τύπο που βαραίνεται από αμαρτία, ή αμαρτάνει
ανάλογα από πόσο ψώνιο είσαι. Αυτή η λέξη μερικές φορές μεταφράζεται λάθος, συμπεριλαμβανομένου
του πρωταγονιστή του δικού μου βιβλίου, "Τhe Fault in our Stars" - που διατίθεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία
- σαν τραγικό ελάττωμα. Αλλά στην πραγματικότητα, είναι ένας όρος από την τοξοβολία που σημαίνει ότι στοχεύεις το
κέντρο του στόχου αλλά αστοχείς. Τώρα θα αντικρούσω ότι στα 2500 χρόνια από τον
Οιδίποδα, έχουν υπάρξει μερικές πολύ καλές τραγωδίες, που προκαλούν φόβο και συμπάθεια χωρίς το επιχείρημα
ότι το σύμπαν έχει κάποιο ενδιαφέρον στις ζωές τον συγκεκριμένων ατόμων, αλλά ξέρεις, αυτός είναι ο κλασσικός όρος της τραγωδίας.
Οπότε θα μπορούσε άραγε ο Οιδίποδας... Ω.. το γραφείο μου εξαφανίστηκε. Αυτό σημαίνει ότι είναι ώρα για
την ανοικτή επιστολή. Γεια σου Τσουμπάκα.
Ανοικτή επιστολή στον τραγικό ήρωα, ένα είδος χαρακτήρα, φυσικά, ενσαρκωμένου στην περίπτωση μας από τον Τσουμπάκα.
Ήταν ένα γούκι. Ήταν δυνατός. Ήταν πιστός. Ήταν ένας σπουδαίος άνθρωπος, ή τουλάχιστον ένα σπουδαίο γούκι.

Arabic: 
هي التي جعلته في النهاية بطًلا معقًدا.
فقد قدم تشوباكا عهًدا لهان سولو
فإن عبثت مع هان سولو،
فسيمزق تشوباكا ذراعيك.
وبالنسبة إلى من يعرفون عالم Star Wars
خارج الأفلام
فأنتم تعرفون أنه في النهاية،
ثبت أن ذلك مأساوي فعًلا.
تشوباكا، أنت بطل
لكن بطولتك هي التي قضت عليك في النهاية
مع أفضل أمنياتي، جون غرين.
إذن، هل أوديب شخصية صالحة؟
وهل ارتكب خطأ عظيًما؟
فلننتقل إلى فقاعة الأفكار.
في بداية المسرحية،
يبدو أوديب ملًكا عظيًما.
فقد وصفه الكاهن بأنه
"الرجل الذي يتقدم لمواجهة كل مخاطر الحياة"
حين جاء الكاهن ليخبره عن معاناة المدينة
قال له أوديب إنه يعرف عنها مسبًقا
"عرفت القصة قبل أن ترويها".
أوديب قلق أصًلا بشأن ما يحدث لشعبه
وأرسل شقيق زوجته كريون
لزيارة وسيطة روحية ومعرفة مصدر الوباء.
وعلينا ألا ننسى أن أوديب
أنقذ المدينة مرة من قبل
حين حل لغز السفينكس.
السفينكس كان يتكون من جسد امرأة وجناحي نسر،
ومزاج سيئ جًدا.

Modern Greek (1453-): 
Αλλά ήταν η πίστη του, ένα επιθυμητό χαρακτηριστικό που επίσης τον έκανε ένα είδος περίπλοκου ήρωα.
Εννοώ, ο Τσουμπάκα έδωσε όρκο αίματος με τον Χαν Σόλο, οπότε αν έμπλεκες με τον Χαν Σόλο, ο Τσουμπακα
θα σου ξεριζώσει τα χέρια. Και εκείνους από εσάς που γνωρίσουν τον Πόλεμο των Άστρων πέρα από
τις ταινίες, ξέρετε ήδη ότι στο τέλος αυτό αποδεικνύεται τραγικό. Τσουμπάκα. είσαι
ένας ήρωας, αλλά ο ηρωισμός σου έφερε και την καταστροφή σου. Με εκτίμηση, John Green.
Είναι λοιπόν ο Οιδίποδας ένας καλός χαρακτήρας και έχει κάνει και ένα σπουδαίο λάθος; Για να πάμε στην Φούσκα της Σκέψης.
Στην αρχή λοιπόν, του έργου, ο Οιδίποδας σίγουρα φαίνεται γαμάτος βασιλιάς, εννοώ,
ο ιερέας τον αποκαλεί " ο πρώτος μεταξύ των αντρών της εποχής του" . Ότα ο ιερέας
έρχεται να του πει για τα δεινά της πόλης, ο Οιδίποδας λέει ότι το γνωρίζει ήδη:
"Ξέρω την ιστορία πριν μου την πεις"
Ο Οιδίποδας είναι ήδη ανήσυχος για όσα γίνονται στους ανθρώπους του - στην πραγματικότητα έχει στείλει
τον κουνιάδο του Κρέοντα να επισκεφθεί το μαντείο για να μάθει την αιτία του λοιμού.
Και ας μην ξεχνάμε ότι ο Οιδίποδας έχει ήδη σώσει την πόλη μία φορά απαντώντας τον γρίφο
της Σφίγγας. Η Σφίγγα είχε σώμα γυναίκας, φτερά αετού, και  πραγματικά

Spanish: 
héroe complicado.
Quiero decir, Chewbacca hizo un juramento de sangre a Han Solo, así que si te metes con Han Solo, Chewbacca
va a rasgar sus brazos fuera. Y para aquellos de
ustedes que conocen el universo de Star Wars fuera
las películas, usted ya sabe que con el tiempo,
eso prueba ser trágico. Chewbacca, eres
un héroe, pero es su heroísmo, que también era
en última instancia, tú perdición.
Mis mejores deseos, John Green.
¿Por lo tanto, Edipo es un buen personaje, y si lo es
comete un gran error? Bueno, vamos a ir a
la Burbuja de Pensamiento.
AL principio de la obra, Edipo
Definitivamente parece ser un rey A ++, quiero decir,
el sacerdote lo llama "el primero de los hombres todas las posibilidades de esta vida ". Cuando el sacerdote
viene a decirle sobre el sufrimiento en la
ciudad, Edipo dice que ya estaba al tanto:
"Conozco la historia antes de que le dijiste a él."
Edipo ya está preocupado por lo que está pasando a su pueblo; de hecho, él ha enviado
su cuñado, Creonte, para visitar un oráculo
y averiguar el origen de la peste.
No olvidemos de que Edipo ya a
salvado la ciudad una vez, al responder el enigma
de la Esfinge; la Esfinge tenía el cuerpo de
una mujer, las alas de un águila, y un muy

English: 
But it was his loyalty, a desirable trait, that also,
ultimately, made him kind of a complicated hero.
I mean, Chewbacca made a blood oath to Han
Solo, so if you mess with Han Solo, Chewbacca's
gonna rip your arms off. And for those of
you who know the Star Wars universe outside
the movies, you already know that eventually,
that does prove tragic. Chewbacca, you're
a hero, but it's your heroism that also was
ultimately your undoing. Best wishes, John Green.
So, is Oedipus a good character, and does he make a
great mistake? Well, let's go to the Thought Bubble.
So, at the beginning of the play, Oedipus
definitely seems like an A++ king, I mean,
the priest calls him "the first of men in
all the chances of this life." When the priest
comes to tell him about the suffering in the
city, Oedipus says he knows about it already:
"I have known the story before you told it."
Oedipus is already worried about what's happening
to his people -- in fact, he's dispatched
his brother-in-law, Creon, to visit an oracle
and find out the source of the pestilence.
And let's not forget that Oedipus has already
saved the city once by answering the riddle
of the Sphinx; the Sphinx had the body of
a woman, the wings of an eagle, and a really

German: 
komplizierten Helden machte.
Ich meine, Chewbacca hat Han Solo einen Blutschwur geleistet, also wenn du dich mit Han Solo anlegst, dann
reißt Chewbacca dir den Arm ab. Und für diejenigen, die das Star Wars Univerusm außerhalb der
Filme kennen, ihr wisst bereits, dass es sich letztlich als tragisch erweist. Chewbacca, du bist
ein Held, aber es ist dein Heroismus, der letztendlich dein Verderben war.
Beste Grüße, John Green.
Also, ist Ödipus ein guter Charakter und macht er einen großen Fehler? Nun, lasst uns zur
Denkblase gehen.
Am Anfang des Stückes erscheint Ödipus als ein Eins A König. Ich meine,
der Priester nennt ihn "der Menschen Erster bei den Schickungen seiner Lebensbahn". Als der Priest
ihm von den Leiden in seiner Stadt erzählt, sagt Ödipus, dass er davon bereits weiß,
"Ich kannte die Geschichte, bevor du sie erzähltest."
Ödipus sorgt sich bereits darum was seinen Leuten widerfährt - tatsächlich hat er seinen
Schwager, Kreon, entsandt, in Orakel zu besuchen und den Grund für die Pestilenz zu finden.
Und lasst uns nicht vergessen, dass Ödipus die Stadt bereits gerettet hat, indem er das Rätsel der Sphinx
beantwortet hat; die Sphinx hatte den Körper einer Frau, die Flügel eines Adler uns eine wirklich

German: 
schlechte Laune. Sie hatte es sich zur Regel gemacht jeden zu töten, der ihr Rätsel fasch beantwortete.
Ich meine, es braucht ziemlich viel Mut zu versuchen das Rätsel zu lösen. Er ist ein guter Mensch;
er ist ein großer König, richtig? Naja.
Ich meine, als Kreon ihm eine Antwort gibt, die Ödipus nicht gefällt, beschuldigt er Kreon, sich gegen ihn
zu verschwören. Er hat auch harte Worte für den blinden Seher, Teiresias, als Teiresias
Ödipus richtigerweise als Quelle der Seuche nennt. Als der Schäfer zu Ödipus gebracht
wird und sich weigert, die Wahrheit über Ödipus' Geburt zu sagen, da er weiß, dass das den König
aufbringen wird, droht Ödipus dem Mann mit Folter.
Dann ist da die Mehrdeutigkeit, wo er das Ziel verfehlt hat. Ich meine, was war Ödipus' Fehler in
dem Stück? War es Laios an der Kreuzung zu töten? Ich meine, das war vielleicht etwas aggressiv,
aber Sophokles macht deutlich, dass Laios ziemlich aggressiv fuhr und Ödipus
sich selbst verteidigt hat. War es, dass er mit Iokaste geschlafen hat? Das ist ziemlich ekelig, aber er hatte
keine wirkliche Wahl. Sie wurde ihm zusammen mit dem Königreich dargeboten, als er die Sphinx
besiegt hat; und wie gesagt, er behandelt die anderen Charaktere eher schäbig, aber das sind
kleine Fehler, keine großen. Vielleicht ist sein Fehler, dass er seinem Schicksal davonlaufen

Modern Greek (1453-): 
κακό ταμπεραμέντο. Είχε τη συνήθεια να σκοτώνει όποιον απαντούσε λανθασμένα τον γρίφο της. Εννοώ λοιπόν, ξέρεις,
απαιτείται μεγάλο κουράγιο για να δοκιμάσεις να απαντήσεις τον γρίφο. Είναι ένας καλός τύπος: είναι ένας σπουδαίος βασιλιάς, σωστά; Εε?
Εννοώ, όταν ο Κρέοντας δίνει απάντηση που δεν αρέσει στον Οιδίποδα, ο Οιδίποδας τον κατηγορεί ότι συνομωτεί
εναντίων του. Λέει και μερικές κακίες στον τυφλό μάντη Τειρεσία όταν ο Τειρεσίας
σωστά κατανομάζει τον Οιδίποδα ως την πηγή του λοιμού. Όταν φέρνουν τον βοσκός στον
Οιδίποδα και αντιστέκεται να αποκαλύψει την αλήθεια για την γέννηση του Οιδίποδα, επειδή ξέρει ότι θα αναστατώσει
τον βασιλιά, ο Οιδίποδας απειλεί τον άντρα με βασανιστήρια.
Έπειτα υπάρχει ασάφεια σε όλο αυτό. Εννοώ, ποιό ήταν όντως το λάθος του Οιδίποδα σε αυτό το
έργο; Ότι σκότωσε τον πατέρα του στο σταυροδρόμι; Εννοώ, αυτό είναι μάλλον κάπως επιθετικό,
αλλά ο Σοφοκλής ξεκαθαρίζει αρκετά ότι ο Λάιος ήταν αρκετά επιθετικός οδηγός άρματος, και ο Οιδίποδας
έδραξε σε αυτοάμυνα. Ήταν το λάθος του ότι κοιμήθηκε με την Ιοκάστη; Η αλήθεια είναι ότι αυτό είναι κάπως αηδία, αλλά
και πάλι, δεν είχε όντως επιλογή. Του παραδόθηκε μαζί με βασίλειο όταν νίκησε
την Σφίγγα, και όπως είπαμε, φέρεται σε άλλους χαρακτήρες αρκετά άτσαλα, αλλά αυτά είναι
μικρά λάθη, όχι σπουδαία. Ίσως το λάθος του είναι ότι πίστεψε ότι θα μπορούσε να

Spanish: 
mal carácter. Tenía la costumbre de matar a todo el mundo quien respondió a su enigma incorrectamente. Así que
decir, ya sabes, toma una pizca de coraje
para tratar de responder al enigma. Él es un buen tipo;
él es un gran rey, ¿no?
 Buee.
Quiero decir, cuando Creonte da respuestas que Edipo
no le gusta, Edipo lo acusa de conspirar
en su contra. Él también tiene algunas palabras duras
para el vidente ciego Tiresias, cuando Tiresias
correctamente nombres Edipo como la fuente de la
contagio. Cuando el pastor se llevó a
Edipo y se resiste a revelar la verdad de
Nacimiento de Edipo, porque sabe que va a molestar
el rey, Edipo amenaza al hombre con la tortura.
Luego está la ambigüedad de la falta
referencia. Quiero decir, ¿cuál fue el error de Edipo en esta
obra? ¿Fue matando Layo en una encrucijada?
Quiero decir, eso es tal vez es un poco agresivo,
pero Sófocles hace que sea bastante claro que Layo tenía un momento de rabia en el carruaje, y Edipo
estaba actuando en defensa propia.
¿Estaba durmiendo con Yocasta? Bueno, eso es bastante asqueroso, pero
de nuevo, no es realmente una opción. Ella se presentó a él junto con el reino, cuando derrotó
la Esfinge, y como hemos dicho, trata a otros personajes de manera bastante cutre, pero son
pequeños errores, en lugar de grandes. Puede ser
su error es creer que puede correr más rápido o

Arabic: 
واعتادت على قتل كل من يجيب إجابة
خاطئة عن لغزها.
أي أنه يجب توفر قدر من الشجاعة
لمحاولة الإجابة عن اللغز.
إنه رجل صالح، وملك عظيم، صحيح؟
حين قدم كريون إجابات لم تعجب أوديب
اتهمه أوديب بأنه يتآمر عليه.
كما وجه كلمات قاسية
إلى العراف الكفيف تايريسيوس
حين يذكر تايريسيوس اسم أوديب
على أنه مصدر الوباء، ويكون محًقا.
حين تم إحضار الراعي إلى أوديب
ورفض الكشف عن حقيقة ميلاد أوديب
لأنه يعرف أن ذلك سيغضب الملك،
هدد أوديب الرجل بالتعذيب.
وهناك غموض تفويت الهدف.
ماذا كان خطأ أوديب في هذه المسرحية؟
هل كان قتل لايوس عند مفترق الطرق؟
ربما كان ذلك تصرًفا عدائًيا
لكن سوفوكليس وّضح لنا أن لايوس
كان لديه مشكلة قيادة العربة بعنف
وكان أوديب يدافع عن نفسه،
هل السبب هو مضاجعة جوكاستا؟
هذا مقزز جًدا، لكنه ليس خياًرا متاًحا.
فقد تم تقديمها إليه مع المملكة
حين هزم السفينكس
وكما قلنا، إنه يعامل الشخصيات الأخرى
معاملة سيئة
لكن هذه أخطاء صغيرة، وليست عظيمة.

English: 
bad temper. She had the habit of killing everyone who
answered her riddle incorrectly. So, I mean, you know,
it takes a measure of courage to try to answer the
riddle. He's a good guy; he's a great king, right? Meh.
I mean, when Creon gives answers that Oedipus
doesn't like, Oedipus accuses him of plotting
against him. He also has some harsh words
for the blind seer, Tiresias, when Tiresias
correctly names Oedipus as the source of the
contagion. When the shepherd is brought to
Oedipus and resists revealing the truth of
Oedipus' birth, because he knows it will upset
the king, Oedipus threatens the man with torture.
Then there's the ambiguity of missing the
mark. I mean, what was Oedipus' error in this
play? Was it killing Laius at the crossroads?
I mean, that's maybe a little bit aggressive,
but Sophocles makes it pretty clear that Laius
had some chariot-era road rage, and Oedipus
was acting in self-defense. Was it sleeping
with Jocasta? Well, that's pretty icky, but
again, not really a choice. She was presented
to him along with the kingdom when he defeated
the Sphinx, and as we've said, he treats other
characters pretty shabbily, but those are
small mistakes, rather than great ones. Maybe
his mistake is believing he can outrun or

Arabic: 
ربما كان خطؤه الإيمان بأنه يستطيع
أن يتغلب على قدره أو يتهرب منه
لكن لو قيل لك إنك ستقتل والدك
وستتزوج بوالدتك
ألم تكن ستحاول الهرب من ذلك؟
ربما تقولون لأنفسكم "لو سمعت نبوءة"
"بأني سأكون قاتل أبي وأمي..."
"لتجنبت الشجار مع الرجال كبار السن
والجنس مع النساء المسنات".
وهذا منصف، لكن تذكروا أن لايوس وجوكاستا
حاولا قتل أوديب
وسمعا نبوءة عن ذلك أيًضا.
إذن، نشأ أوديب عند ملك وملكة كورنث
وافترض أنهما والداه.
كيف يمكن اعتبارك مخطًئا
بأن تبقى بعيًدا عن والديك
وأثناء ذلك، أن تنقذ مدينة طيبة؟
وإن لم تستطع الهروب من قدرك،
فكيف سيكون قدرك نتيجة أخطائك؟
إذن، تعتمد المسرحية كثيًرا
على المفارقات الساخرة.
الرجل الذي يبدو الأذكى هو الأكثر جهًلا
والرجل الذي أنقذ طيبة
هو من يدمرها في الواقع.
التنوير يؤدي إلى العمى الكتابي.
لكن ذلك، إضافة إلى الغموض المذكور سابًقا
هو ما جعل المسرحية ممتعة
لكل هذه الأجيال من البشر.
نحن الجمهور ندرك هذه المفارقات
بطريقة لا يدركها أحد على المسرح

Modern Greek (1453-): 
αποφύγει τη μοίρα του, αλλά και σε εσένα αν λέγανε ότι θα σκοτώσεις τον πατέρα σου και θα παντρευτείς
την μητέρα σου, δεν θα προσπαθούσες να τα αποφύγεις;
Τώρα ίσως να σκέφτεσαι, "Ναι, αν είχα μία προφητεία ότι θα γινόμουν πατροκτόνος
και θα πηδούσες την μάνα σου - Εγώ τουλάχιστον θα απέφευγα να μαλώνω με μεγαλύτερους άντρες και να κάνω σεξ με μεγαλύτερες γυναίκες"
Και ναι είναι δίκαιο, αλλά θυμηθείτε, ο Λάιος και η Ιοκάστη είχαν αποπειραθεί να σκοτώσουν τον Οιδίποδα - και εκείνοι έλαβαν
μία προφητεία σχετικά με αυτο το θέμα, έτσι λοιπόν ο Οιδίποδας ανατράφηκε από τον βασιλιά και την βασίλισσα της Κορίνθου,
οι οποίοι υπέθετε ότι είναι οι γονείς του. Πώς είναι λάθος να μείνεις πολύ μακριά από τους
γονείς σου και στην πορεία να σώσεις την πόλη των Θηβών; Και αν δεν μπορείς να ανατρέψεις την μοίρα σου,
πώς είναι η μοίρα σου αποτέλεσμα των ελλατωμάτων σου;
Οπότε το έργο βασίζεται σε πολλές ειρωνίες. Ο τύπος που φαίνεται ο εξυπνότερς, είναι στην πραγματικότητα
ο πιο ανίδεος. Ο άντρας που σώζει την Θήβα είναι στην πραγματικότητα αυτός που την καταστρέφει. Η επιφοίτηση
οδηγεί σε κυριολεκτική τύφλωση... Αλλά αυτό σε συνδιασμό με την προαναφερόμενη ασάφεια, είναι
αυτό που κάνει το έργο τόσο απολαυστικό σε τόσες πολλές γενιές ανθρώπων. Εμείς στο κοινό

German: 
oder entkommen kann, aber wenn dir gesagt würde, dass du deinen Vater ermorden und deine Mutter
heiraten wirst, würdest du nicht auch versuchen dem zu entkommen?
Vielleicht denkt ihr euch, "Wenn ich eine Prophezeiung hören würde, dass ich ein Vatermörder und
ein Mutter-- werden würde, dann würde ich Kämpfe mit älteren Männern und Sex mit älteren Frauen vermeiden."
Schön und gut, aber erinnert euch, Laios und Iokaste hatten versucht Ödipus zu töten - sie erhielten
auch eine Prophezeiung darüber, und Ödipus wurde von König und Königin von Korinth aufgezogen,
von denen er annahm, dass sie seine Eltern waren. Wie ist es ein Fehler, weit von deinen Eltern
zu bleiben und dabei die Stadt Theben zu retten? Und wenn du deinem Schicksal nicht entkommen kannst,
wie ist dein Schicksal eine Folge deiner Fehler?
Also hängt das Stück stark von Ironie ab. Der Typ, der am Schlausten erscheint, ist eigentlich der
Unwissenste; der Mann, der Theben rettet, ist derjenige, der es zerstört; Erleuchtung
führt zu wortwörtlicher Blindheit... Aber das, zusammen mit der genannten Mehrdeutigkeit, ist ein Großteil
dessen, was das Stück so unterhaltsam für so viele Generationen von Menschen macht. Wir als Zuschauer

Spanish: 
escapar de su propio destino, pero si le dijeron que ibas a asesinar a tu padre y te casas con
tu madre, ¿no tratarias de escapar de el?
Ahora, tal vez usted está pensando, "Bueno, si he oído una profecía que iba a ser parricida
y con mi madre.... lo haría, ya sabes, evitar peleas con hombres de mayor edad y el sexo con las mujeres mayores ".
Y bastante justo, pero recuerda, Layo y Yocasta
había intentado matar a Edipo - recibieron
una profecía acerca de esto, también, así que Edipo fue criado por el rey y la reina de Corinto,
quien asumió eran sus padres. ¿Cómo es
un error quedarse muy lejos de su
padres de familia y en el proceso, salvar la ciudad
de Tebas? Y si no puedes correr más rápido que tu destino,
¿cómo es su destino consecuencia de sus defectos?
Así que la obra depende mucho de ironías. los
tipo que parece el más inteligente es en realidad el
más ignorante; el hombre que salvó Tebas es en realidad la destrucción de ella; ilustración
conduce a la ceguera literal ... Pero eso, combinado
con la ambigüedad mencionada, es mucho
de lo que está hecha la obra por lo que lo han disfrutado muchas generaciones de personas. Nosotros, en la audiencia,

English: 
escape his own fate, but if you were told
you were gonna murder your father and marry
your mother, wouldn't you try to escape it?
Now, maybe you're thinking, "Well if I heard
a prophecy that I was going to be a father-killer
and a mother-- I would, you know, avoid fights
with older men and sex with older women."
And fair enough, but remember, Laius and Jocasta
had attempted to kill Oedipus -- they received
a prophecy about this, too, so Oedipus was
brought up by the king and queen of Corinth,
who he assumed were his parents. How is it
a mistake to stay very far away from your
parents and in the process, save the city
of Thebes? And if you can't outrun your fate,
how is your fate a result of your flaws?
So the play depends a lot on ironies. The
guy who seem the smartest is actually the
most ignorant; the man who saved Thebes is
actually the one destroying it; enlightenment
leads to literal blindness... But that, combined
with the aforementioned ambiguity, is a lot
of what's made the play so enjoyable to so
many generations of people. We, in the audience,

German: 
erkennen diese Ironie, wie niemand auf der Bühne es tut - zumindest bis ganz am Schluss.
 
Ihr erinnert euch, dass Ödipus sagt, "Ich kannte die Geschichte, bevor du sie erzähltest"? So gut wie
jeder der Zuschauer kennt die Geschichte auch, bevor sie erzählt wird.
Ich mein, ihr kanntet die Grundzüge dieser Geschichte, bevor ihr das Stück gelesen habt,
oder? Die Lücke zwischen dem, was wir Zuschauer wissen, und was die Charaktere auf der Bühne wissen,
verursacht Unbehagen und Angst für sie, und es treibt die Spannung hoch.
Ödipus ist eine Detektivgeschichte, bei der sich herausstellt, dass der Detektiv der Mörder ist, und der
Detektiv weiß das nicht, aber der Leser schon, und mit jeder neuen Szene, jedem neuen Hinweis
zieht sich das Netz enger und enger um Ödipus zusammen. Jedes Mal, wenn ein Bote mit angeblich
guten Narichten kommen: "Hey, der König von Korinth ist tot", "Hey, der König von Korinth
war nicht dein Vater", wird Ödipus näher an seine eigene Schuld geführt.
Und an verschiedenen Punkten versucht Iokaste Ödipus zu überzeugen, nicht weiter zu forschen, aber
Ödipus kann es nicht lassen. Er will die ganze Geschichte wissen. Für mich zumindest ist das das
Bewundernswerte, aber auch das Bemitleidenswerte.
Das Stück fragt, ob Wissen etwas Gutes ist. Ich meine, Teiresias sagt: "Weh! Schrecklich ist es,

Arabic: 
حتى النهاية على الأقل.
أتذكرون حين قال أوديب
"عرفت القصة قبل أن ترويها"؟
الجميع في الجمهور يعرفون القصة أيًضا
قبل روايتها.
وربما عرفتم ملخص القصة
قبل أن تقرأوا المسرحية، صحيح؟
الفجوة بين ما نعرفه بين الجمهور
وما تعرفه الشخصيات على المسرح
ُتشعرنا بالانزعاج والخوف عليهم،
وتثير الاهتمام.
أوديب هي قصة محقق
يتبين فيها أن المحقق هو القاتل
والمحقق لا يعرف ذلك، لكن القارئ يعرفه.
إذن، في كل مشهد جديد، وكل دليل جديد
تشتد العقدة على أوديب أكثر فأكثر.
كلما جاء المرسال وهو يحمل خبًرا ساًرا
"مات ملك كورينث"،
"ملك كورينث لم يكن والدك".
يقترب أوديب من حقيقة شعوره بالذنب.
وفي عدة أوقات، تحاول جوكاستا إقناع أوديب
بألا يتحرى أكثر
لكن أوديب لا يستطيع منع نفسه.
فهو يريد معرفة الحقيقة كاملة.
بالنسبة إلي على الأقل، هذا ما يثير الإعجاب
فيه، وهو أيًضا ما يثير الشفقة.
تسأل المسرحية إن كانت المعرفة شيًئا جيًدا

Modern Greek (1453-): 
γνωρίζουμε όλες αυτές τις ειρωνίες με έναν τρόπο που κανείς στην σκηνή γνωρίζει - τουλάχιστον μέχρι το τέλος.
Θυμηθείτε πως ο Οιδίποδας λέει "Εγώ γνώριζα ήδη την ιστορία πριν την πεις"; Βασικά ο
καθένας στο κοινό επίσης γνωρίζει την ιστορία πρωτού ειπωθεί.
Εννοώ, μάλλον ήδη ξέρατε τα βασικά κομμάτια της ιστορίας πριν όντως διαβάσετε το έργο, ε;
Το περιθώριο μεταξύ του τι ξέρει το κοινό και τί γνωρίζουν οι χαρακτήρες στην σκηνή
μας κάνουν να νοιώθουμε άβολα και φοβισμένοι για εκείνους, και αυτό εντείνει την ένταση.
Ο Οιδίποδας είναι μία ιστορία μυστηρίου όπου αποκαλύπτεται ότι ο ντετέκτιβ είναι ο δολοφόνος, και
ο ντετέκτιβ δεν το γνωρίζει, αλλά ο αναγνώστης το ξέρει, οπότε με κάθε νέα σκηνή, με κάθε νέο
στοιχείο, το δίχτυ τραβιέται όλο και περισσότερο στενά γύρω από τον Οιδίποδα. Κάθε φορά που ο αγγελιοφόρος έρχεται
με υποτειθέμενα καλά νέα: "Ε, ο βασιλιάς της Κορίνθου είναι νεκρός", "Ε, ο βασιλιάς της Κορίνθου
δεν ήταν ο πατέρας σου", ο Οιδίποδας οδηγείται πιο κοντά στην  αλήθεια της δικής του ενοχής..
Και σε αρκετά σημεία, η Ιοκάστη προσπαθεί να πείσει τον Οιδίποδα να μην διερευνήσει περισσότερο, αλλά ο Οιδίποδας
δεν μπορεί να σταματήσει τον εαυτό του. Θέλει να μάθει όλην την ιστορία. Για εμένα τουλάχιστον, αυτό είναι αξιοθαύμαστο
για εκείνον αλλά και το κρίμα της υπόθεσης.
Το έργο διερωτάει εάν το να γνωρίζεις είναι καλό πράγμα. Εννοώ, ο Τειρεσίας λέει "Ωιμέ, πόσο τρομερή

English: 
are aware of all these ironies in a way that
no one on stage is -- at least until the very end.
Remember how Oedipus says, "I have known the
story before you told it"? Well, just about
everyone in the audience also knows the story
before it's told.
I mean, you probably knew the outlines of
this story before you actually read the play, right?
The gap between what we know in the
audience and what the characters know on stage
makes us uncomfortable and scared for them,
and it ratchets up the tension.
Oedipus is a detective story where it turns
out, the detective is the murderer, and the
detective doesn't know it, but the reader
does, so with each new scene, with each new
clue, the net draws more and more tightly
around Oedipus. Every time a messenger comes
with supposedly good news: "Hey, the King
of Corinth is dead," "Hey, the King of Corinth
wasn't your father," Oedipus is lead closer
to the truth of his own guilt.
And at several points, Jocasta tries to persuade
Oedipus not to inquire further, but Oedipus
can't help himself. He wants to know the whole
story. For me, at least, that's what's admirable
about him, and also what's pitiable.
The play asks whether knowing is a good thing.
I mean, Tiresias says: "Alas, how terrible

Spanish: 
son conscientes de todas estas ironías de una manera que nadie en el escenario es - al menos hasta el
fin.
Recuerda cómo Edipo dice: "Yo he conocido la
historia antes de que le dijiste a ella " Bueno, casi
todos en la audiencia también conoce la historia
antes de que se le dijo.
Quiero decir, es probable que supiera los contornos de
esta historia antes de que leas la obra,
¿cierto? La brecha entre lo que sabe la
audiencia y lo que los personajes saben en el escenario
nos hace incómodo y asustado por ellos,
y se cierra más la tensión.
Edipo es una historia de detectives donde gira entorno al detective que es el asesino, y la
detective no lo sabe, pero el lector
hace, así que con cada nueva escena, con cada nueva
pista, la red sustrae cada vez más fuerza
alrededor de Edipo. Cada vez que un mensajero viene
con, supuestamente, una buena noticia: "Hey, el Rey
de Corinto está muerto "," Hey, el rey de Corinto
no era tu padre ", Edipo esta más cerca 
a la verdad de su propia culpa.
Y en varios puntos, Yocasta intenta persuadir
Edipo no continuar la investigación, pero Edipo
no puede ayudarse a sí mismo. Él quiere saber todo
historia. Para mí, al menos, eso es lo que es admirable
de él, y también lo que es lamentable.
La obra se pregunta si saber es una buena cosa.
Quiero decir, Tiresias dice: "¡Ay, qué terrible

English: 
is wisdom when it brings no profit to the
man that's wise." And Oedipus, at least, personally,
probably would have been happier living in
ignorance, although, then, the plague would
have continued to devastate Thebes.
So I think the play ultimately suggests that
even though ignorance can be bliss, Oedipus'
search for truth is right and just and brave
and uncompromising, and that's what makes
him great. It's also what ruins his life,
as the critic E.R. Dodds says, "What causes
his ruin is his strength and courage, his
loyalty to Thebes and his loyalty to the truth."
And so, finally, thankfully, I do find myself
disagreeing with Aristotle, because I don't
think that Oedipus was a great man ruined
by a great error. I think the story is more
complicated than that. So, could Oedipus ever
really have escaped his fate? Probably not.
I mean, there are occasional examples in Greek myth of gods softening of fate or finding a loophole, but those are rare.
So when you read Oedipus, you realize there
are actually two stories: one is about what's

Spanish: 
es la sabiduría cuando no trae ningún beneficio a la
el hombre que es sabio. "Y Edipo, al menos, en lo personal,
probablemente habría sido más feliz viviendo en la ignorancia, aunque, a continuación, la plaga haría
han continuado devastando Tebas.
Así que creo que la obra sugiere que en última instancia, a pesar de que la ignorancia puede felicidad,
la búsqueda de  la verdad por Edipo es correcta y justa y valiente y sin concesiones, y eso es lo que hace
lo grande. Es también lo que arruina su vida, como el crítico dice E. R. Dodds, "Lo que causa
su ruina, es su fuerza y ​​su coraje; su
lealtad a Tebas y su lealtad a la verdad ".
Y así, por fin, gracias a Dios, me encuentro a mí mismo en desacuerdo con Aristóteles, porque yo no
creo que Edipo era un gran hombre arruinado por un gran error. Creo que la historia es más
complicada que eso. ¿Pudo Edipo  realmente haber escapado a su destino? Probablemente no,
Quiero decir, hay ejemplos ocasionales la mitología griega, de dioses ablandado el destino o
usando un vacío legal, pero son raros.
Así que cuando lees Edipo, te das cuenta de que son en realidad dos historias: una es sobre lo que

Modern Greek (1453-): 
είναι η σοφία όταν δεν φέρνει κέρδος σε αυτόν που γίνεται σοφός" Και ο Οιδίποδας, τουλάχιστον προσωπικά
μάλλον θα ήταν πολύ πιο ευτυχισμένος ζώντας στην άγνοια, αν και τότε ο λοιμός θα
είχε συνεχίσει να ρημάζει την Θήβα.
Οπότε νομίζω ότι το έργο τελικά υποδηλώνει ότι ακόμα και η άγνοια μπορεί να είναι ευλογία. Η αναζήτηση
της αλήθειας από τον Οιδίποδα είναι σωστή, δίκαιη και γενναία και αδιαπραγμάτευτη, και αυτό είναι που τον κάνει
σπουδαίο. Είναι και αυτό που του καταστρέφει τη ζωή, όπως λέει και ο κριτικός Ε.R. Dodds: " Αυτό που προκαλεί
την καταστροφή του είναι η δύναμη και το κουράγιο του, η πίστη του στην Θηβα και η πίστη του στην αλήθεια"
Και έτσι λοιπόν, ευτυχώς, βρίσκω τον εαυτό μου να διαφωνεί με τον Αριστοτέλη, επειδή δεν
νομίζω ότι ο Οιδίποδας ήταν ένα σπουδαίος άνθρωπος που καταστράφηκε άπο ένα μεγάλο λάθος. Νομίζω ότι η ιστορία είναι πιο
περίπλοκη. Οπότε, θα μπορούσε ο Οιδίποδας όντως να ξεφύγει από την μοίρα του; Μάλλον όχι.
Εννοώ, υπάρχουν τυχαία παραδείγματα σε ελληνικούς μύθους με θεούς που μαλακώνουν την μοίρα ή βρίσκουν τρύπες, αλλά αυτά είναι σπάνια.
Οπότε όταν διαβάζεις Οιδίποδα, συνειδητοποιείς ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν δύο ιστορίες: μία σχετικά με το τί

German: 
weise sein, wo's keinen Lohn dem Weisen bringt." Und Ödipus, zumindest persönlich,
wäre wohl glücklicher gewesen, hätte er in Unwissenheit gelebt, obwohl, dann hätte die Plage
weiterhin Theben verwüstet.
Ich denke, dass das Stück zeigt, dass auch wenn Unwissenheit ein Segen sein kann, Ödipus'
Suche nach der Wahrheit ist richtig und gerecht und tapfer und kompromisslos, und das macht ihn
so großartig. Es zerstört auch sein Leben, wie der Kritiker E. R. Dodds sagt: "Was seine Ruin
verursacht ist seine Stärke und Mut, seine Loyalität zu Theben und seine Loyalität zur Wahrheit."
Und so, letztendlich, glücklicherweise, stimme ich Aristoteles nicht zu, weil ich nicht denke,
dass Ödipus ein großer Mann war, der von einem großen Fehler ruiniert wurde. Ich denke, die Geschichte
ist komplizierter als das. Also, hätte Ödipus seinem Schicksal entkommen können? Wahrscheinlich nicht.
Ich meine, es gibt ab und zu Beispiele in der griechischen Mythologie von Göttern, die das Schicksal
mildern oder Auswege finden, aber die sind selten.
Wenn man Ödipus liest, erkennt man, dass es eigentlich zwei Geschichten sind: eine handelt davon,

Arabic: 
قال تايريسيوس، "ما أسوأ الحكمة"
"حين لا تجلب الفائدة لصاحبها"
وأوديب، شخصًيا على الأقل
ربما كان سيكون أسعد لو عاش في جهله
رغم أنه عندها،
كان الطاعون سيستمر في تدمير طيبة.
إذن، أظن المسرحية تقول
إنه رغم أن الجهل قد يكون نعمة
إلا أن بحث أوديب عن الحقيقة
هو صحيح وعادل وشجاع وغير متنازل.
وذلك ما يجعله عظيًما.
كما أن ذلك هو ما يدمر حياته،
كما قال الناقد إي. آر. دودز
"ما تسبب له بالدمار هو قوته وشجاعته"
"وولاؤه لطيبة وللحقيقة"
أخيًرا، ولحسن الحظ، أجد نفسي
أخالف أرسطو في الرأي
لأني لا أظن أن أوديب كان رجًلا عظيًما
أفسده خطأ كبير.
أظن القصة أكثر تعقيًدا من ذلك.
فهل كان أوديب قادًرا على الهروب من قدره حًقا؟
كلا على الأرجح.
فهناك أمثلة أحياًنا في الأساطير الإغريقية
عن قيام الآلهة بتحسين مصير أحدهم
أو إيجاد ثغرة لتغييره، لكن ذلك نادر.
إذن، عند قراءة أوديب،
تدرك أن هناك قصتين

Modern Greek (1453-): 
έχει ήση συμβεί και μία για το τι συμβαίνει τώρα. Είναι η δεύτερη που ενδιαφέρει τον
Σοφοκλή, δηλαδή η φάση με τον φόνο του πατέρα και τον γάμο με τη μητέρα - αυτά γίνονται στο παρελθόν,
εκτός σκηνής. Ο Σοφοκλής επικεντρώνεται στις επιλογές που Οιδίποδα κάνει ελεύθερα για να βρει την πηγή
του λοιμού, ακόμα και όταν αυτό σημαίνει την βγάλει τα ίδια του τα μάτια ώστε να μην μπορεί
να δει τους γονείς του στον κάτω κόσμο.
Άρα ο Οιδίποδας δεν μπορεί να ξεφύγει από την μοίρα του, αλλά έχει ένα μέρος ελεύθερης βούλησης, κάνει
μερικές επιλογές. Αυτό που είναι ενδιαφέρον με τον Σοφοκλή δεν είναι τόσο η εκπλήρωση της προφητείας
αλλά το ΠΩΣ εκπληρώνεται και πως αυτό επιδρά στο παρόν.
Όπως ο κριτικός A.W.Gomme το έθεσε: " Οι θεοί γνωρίζουν ποιο θα είναι το τελικό σκορ σε έναν αγώνα
ποδοσφαίρου, αλλά εμείς και πάλι πρέπει να παίξουμε". Στην τελική, η νίκη, λέει ο Gomme,
"θα εξαρτηθεί από την ικανότητα, αποφασιστηκότητα, την φυσική κατάσταση των παικτών και λίγο από την τύχη"
Αντί να χρησιμοποιείς το έργο για να θέσουμε μία πάλη μεταξύ μοίρας και ελεύθερης βούλησης, ο Σοφοκλής
ενδιαφέρεται να θέτει ερωτήματα για την μοίρα ΚΑΙ την ελεύθερη βούληση. Θέλω να πω, όταν βλέπουμε τον Οιδίποδα,
πρέπει να αναρωτηθούμε, "Πόσο έλεγχο έχουμε στις ζωές μας; Πόσα

German: 
was bereits passiert ist, und eine davon, was gerade geschieht. Es ist die zweite, die Sophokles
interessiert. Den Vater töten und die Mutter heiraten - das Zeug geschieht in der Vergangeheit, hinter den
Kulissen. Sophokles konzentriert sich auf die Entscheidungen, die Ödipus frei trifft, um die Quelle
der Plage zu finden, auch wenn es bedeutet, dass er sich selbst belastet und seine Augen aussticht, damit er
seine Eltern in der Unterwelt nicht ansehen muss.
Ödipus kann seinem Schicksal nicht entkommen, aber er hat ein Maß an freiem Willen, er trifft einige
Entscheidungen. Was Sophokles interessiert ist weniger die Erfüllung der Prophezeiung,
als WIE sie erfüllt wird, und wie das die Gegenwart beeinflusst.
Wie der Kritiker A. W. Gomme sagte: "Die Götter kennen das Endergebnis des Fußballspiels,
aber wir müssen es immer noch spielen." Am Ende wird der Sieg, so Gomme, "abhängen
von dem Geschick, der Entschlossenheit, der Fitness der Spieler, und einem bisschen Glück."
Anstatt das Stück zu verwenden um eine Art Debatte von Schicksal vs. freiem Willen auszutragen, ist
Sophokles daran interessiert, Fragen über sowohl das Schicksal als auch den freien Willen zu stellen. Wenn
wir Ödipus sehen, sollen wir uns fragen: "Wie viel Kontrolle haben wir über unsere Leben? Wie viel ist

Spanish: 
ya sucedió, el otro es sobre lo que ocurre ahora. 
Es el segundo que interesa
a Sófocles, como, matar al padre y casarse
la madre; estas cosas pasan en el pasado,
fuera del escenario. 
Sófocles se concentra en las elecciones que Edipo toma libremente al encontrar la fuente
de la plaga, incluso si significa que se ve implicando
a sí mismo, de arrancar los ojos para no
tener que mirar a sus padres en el inframundo.
Así que Edipo no puede escapar a su destino, tienen un poco de liberta de desición, él tiene algunas
opciones. Lo que es interesante de Sófocles
no es tanto el cumplimiento de la profecía
es como se ha cumplido y la forma en que afecta a el presente.
A medida que el crítico A.W. Gomme dijo, "Los dioses
saber cuál es el resultado final del fútbol
juego será, pero todavía tenemos que jugar. "
En última instancia, la victoria, según Gomme:
"dependerá de la habilidad, la determinación, la
la aptitud de los jugadores, y un poco de suerte ".
En lugar de utilizar la obra para organizar una especie debate del destino versus el libre albedrío, Sófocles
está interesado en hacer preguntas de ambos:
El destino y el libre albedrío. Quiero decir, cuando vemos a Edipo,
debemos preguntarnos: "¿Cuánto control tenemos sobre nuestras vidas? ¿Cuánto nos

Arabic: 
إحداهما عما حدث مسبًقا،
والأخرى عما يحدث الآن.
الرواية الثانية هي التي تثير اهتمام سوفوكليس
مثل قتل الأب، والزواج بالأم
وقعت تلك الأحداث في الماضي
بعيًدا عن المسرح.
سوفوكليس يركز على الخيارات
التي اتخذها أوديب بإرادته
إيجاد مصدر الوباء
حتى إن كان ذلك يعني توريط نفسه
أو اقتلاع عينيه لئلا ينظر إلى عينيه
في العالم السفلي.
إذن، لا يستطيع أوديب الهروب من قدره،
لكن لديه شيء من الإرادة الحرة.
ويتخذ بعض الاختيارات.
المثير للاهتمام بالنسبة إلى سوفوكليس
ليس هو تحقق النبوءة
بقدر ما هو طريقة تحققها،
وكيف يؤثر ذلك على الحاضر.
كما قال الناقد أيه دبليو غوم
"تعرف الآلهة النتيجة النهائية
لمباراة كرة القدم
لكننا نلعبها رغم ذلك".
في النهاية، يقول غوم إن الانتصار
يعتمد على المهارة والتصميم
ولياقة اللاعبين، وعلى بعض الحظ.
بدًلا من استخدام المسرحية
لخوض نقاش عن القدر مقابل الإرادة
يهتم سوفوكليس بطرح أسئلة
عن القدر والإرادة.
أعني أننا عند مشاهدة أوديب
علينا أن نسأل أنفسنا
"ما مقدار السيطرة التي نمتلكها على حياتنا؟"

English: 
already happened, and one is about what's
happening now. It's the second one that interests
Sophocles, like, killing the father and marrying
the mother -- that stuff happens in the past,
offstage. Sophocles concentrates on the choices
that Oedipus freely makes to find the source
of the plague, even when it means implicating
himself to gouge out his eyes so that he won't
have to look at his parents in the underworld.
So Oedipus can't escape his fate, but he does
have a measure of free will, he does make
some choices. What's interesting to Sophocles
isn't so much the fulfillment of the prophecy
as HOW it is fulfilled, and how that affects
the present.
As the critic A.W. Gomme put it, "The gods
know what the final score of the football
game will be, but we still have to play it."
Ultimately, the victory, Gomme says, "will
depend on the skill, the determination, the
fitness of the players, and a little on luck."
Instead of using the play to stage some sort
of fate versus free will debate, Sophocles
is interested in asking questions of both
fate AND free will. I mean, when we see Oedipus,
we should ask ourselves, "How much control
do we have over our lives? How much do we

German: 
der Genetik, dem Privileg, der Erziehung, dem Zufall, den Entscheidungen, die wir fällen,
geschuldet?" Und das sind auch heute noch relevante Fragen.
Natürlich dachte nicht jeder, dass das der interessanteste Teil des Stückes war.
Sigmund Freund entschied, dass der Grund, warum es so erfolgreich ist, war, dass jeder
am sogenannten "Ödipus-Komplex" leidet. Freud beschreibt das in Die Traumdeutung
als "das Schicksal, unseren ersten sexuellen Impuls und unseren ersten Hass und unseren
ersten mörderischen Gedanken gegen unseren Vater zu richten." Aber, fürs Protokoll, Ödipus hat keinen
Ödipus-Komplex. Seine Tragödie handelt von einem Mann, der gezielt versucht zu vermeiden seinen
Vater zu töten und seine Mutter zu schwängern, nicht von einem Mann, der es insgeheim möchte.
Letztendlich ist Ödipus so ein großartiges Stück, weil man es auf viele Arten lesen kann,
und es unsere Leben auf viele Arten anregt. Ich meine, ist er ein großer Mann? Macht er einen großen Fehler?
Erleidet er sein Schicksal wegen persönlichen Fehlern oder aufgrund der Natur des Universums?
Das sind große, interessante Fragen, und es ist schön zu wissen, dass Menschen sie seit Jahrtausenden

English: 
owe to genetics, to privilege, to upbringing,
to accident, to the choices that we do or
don't make?" And those are relevant questions
today.
Now, of course, not everyone thought that
was the most interesting part of the play.
Like, Sigmund Freud decided that the reason
the play was so successful is because everyone
suffers from a so-called "Oedipus Complex."
Freud described this in the Interpretation
of Dreams as "the fate to direct our first
sexual impulse and our first hatred and our
first murderous thought against our father."
But, for the record, Oedipus does not have
an Oedipus Complex. His tragedy is about a
man who deliberately tries to avoid killing
his father and impregnating his mother, not
about a man who secretly wants to.
But ultimately, what makes Oedipus such a
great play is that it stands up to many readings,
and can inform our lives in many ways. I mean,
is he a great man? Does he make a great mistake?
Does he suffer his fate because of personal
flaws or because of the nature of the universe?
Those are big, interesting questions, and
it's nice to know that people have been asking

Arabic: 
"كم ندين للجينات والامتيازات
والتربية والصدفة"
"والخيارات التي نتخذها أو لا نتخذها؟"
وهذه أسئلة وثيقة الصلة بالموضوع اليوم.
بالطبع، لم يعتبر الجميع أن هذا هو الجزء
الأكثر إثارة للتشويق في المسرحية.
فقد قرر سيغموند فرويد أن سبب نجاح المسرحية
أن الجميع يعانون ما يسمى "عقدة أوديب".
وصف فرويد هذا في كتابه "تفسير الأحلام"
على أنه "القدر لتوجيه أول دافع جنسي لدينا
باتجاه أمهاتنا"
"وأول شعور بالكراهية وأمنية بالقتل
ضد آبائنا".
لكن أود الإشارة إلى أن أوديب
لم يكن مصاًبا بعقدة أوديب.
فقد كانت مأساته تتحدث عن رجل
حاول متعمًدا تفادي قتل والده
والإنجاب من والدته.
وليست عن رجل يرغب بذلك في السر.
لكن في النهاية، ما يجعل أوديب
مسرحية رائعة
هو أنها تتحمل الكثير من التفسيرات
ويمكنها إثراء حياتنا بعدة طرق.
أعني هل هو رجل عظيم؟
هل ارتكب خطأ كبيًرا؟
هل عانى بسبب قدره بسبب عيوبه الشخصية؟
أم بسبب طبيعة الكون؟
هذه أسئلة مهمة ومثيرة للاهتمام.

Modern Greek (1453-): 
χρωστάμε σε γονίδια, προνόμια, μεγάλωμα, τύχη, επιλογές που κάνουμε ή
όχι;" Και αυτές είναι σύχρονες ερωτήσεις και σήμερα.
Τώρα φυσικά, δεν νομίζουν όλοι ότι αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του έργου.
Όπως ο Φρόυντ αποφάσισε ότι ο λόγος που το έργο ήταν τόσο επιτυχές ήταν επειδή όλοι
υποφέρουν από το απονομαζόμενο "Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα". Ο Φρόυντ το περιέγραψε στην Ερμηνεία
των Ονείρων ως "η μοίρα να απευθύνουμε τις πρώτες σεξουαλικές ορμές προς την μητέρα μας και μίσος και
δολοφονικές σκέψεις εναντίον του πατέρα μας". Αλλά, επίσημα, ο Οιδίποδας δεν έχει
Οιδιπόδειο Σύμπλεγμα. Η τραγωδία του είναι ενός άντρα που επίτηδες προσπαθεί να αποφύγει να σκοτώσει
τον πατέρα του και να γκαστρώσει την μητέρα του, όχι για έναν άντρα που κρυφά θέλει να το κάνεις.
Αλλά στο τέλος, αυτό που κάνει τον Οιδίποδα τόσο σπουδαίο έργο είναι ότι παίρνει πολλές ερμηνείες
και μπορεί να ενημερώσει τις ζωές μας με πολλούς τρόπους. Θέλω να πω, είναι σπουδαίος άντρας; Κάνει ένα τεράστιο λάθος;
Υποφέρει την μοίρα του εξαιτίας των προσωπικών του ελαττωμάτων ή εξαιτίας της φύσης του σύμπαντος;
Αυτά είναι μεγάλα, ενδιαφέροντα ερωτήματα και είναι ωραίο να γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι τα θέτουν

Spanish: 
deberse a la genética, a privilegiar, para la crianza,
al accidente, a las elecciones que hacemos o
no hacer? "Y esas son preguntas relevantes hoy en día.
Ahora, por supuesto, no todo el mundo piensa que
era la parte más interesante de la obra.
Al igual que, Sigmund Freud decidió que la razón
la obra tuvo tanto éxito es porque todo el mundo
sufre de un denominado "complejo de Edipo."
Freud describió esto en la Interpretación
De Los Sueños como "la destino de dirigir nuestro primer impulso sexual y nuestro primera odio y nuestro
primer pensamiento asesino contra nuestro padre ".
Pero, para que conste, Edipo no tiene
un complejo de Edipo. Su tragedia es sobre un
hombre que deliberadamente trató de evitar la muerte
su padre y la impregnación de su madre, no
sobre un hombre que secretamente quiere.
Pero en última instancia, lo que hace de Edipo tal
gran juego es que se pone de pie a muchas lecturas,
y puede informar a nuestras vidas de muchas maneras. Quiero decir: ¿Es que un gran hombre que comete un gran error?
¿Se sufre su destino debido personales
defectos o debido a la naturaleza del universo?
Esas son preguntas grandes e interesantes, y
es bueno saber que la gente ha estado preguntándose

Modern Greek (1453-): 
για χιλιετίες. Σας ευχαριστώ που παρακολουθήσατε, θα τα πούμε την επόμενη εβδομάδα.
Το Crush Course φτιάνεται με τη βοήθεια όλων αυτών των καλών ανθρώπων, και υπάρχει χάρις
της υποστήριξης των συνδρωμητών μας μέσω του Subbable. Το συγκεκριμένο επισόδειο Crash
Course σας ήρθε χάρις τους συν-παραγωγούς Jim Origio και Matt Elie, οπότε θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε
όλους και όλους τους συνδρομητές μας στο Subbable. Mπορείτε να βρείτε πολλά δωράκια κλικάροντας
το link εδώ. Υπάρχει επίσης ένα λινκ στις πληροφορείες του βίντεο παρακάτω. Σας ευχαριστώ που παρακολουθήσατε
και όπως λέμε στην πόλη μου, μην ξεχνάτε να είσαστε υπέροχοι.

Spanish: 
ellos durante milenios.
Gracias por vernos, nos vemos la proxima semana.
Crash Course se hace con la ayuda de todas estas buenas personas, y existe gracias
al apoyo de nuestros suscriptores en
Subbable. Este episodio particular de Crash
Course fue traído a usted por los co-patrocinadores Jim Origio y Matt Elie, por lo que queremos agradecerle
a ellos y todos nuestros suscriptores a Subbable.
Usted puede encontrar grandes gratificaciones por clic que
enlazar allí mismo. También hay un enlace en la Sobre el vídeo a continuación. Gracias por ver,
y como decimos en mi ciudad natal,
Don't Forget To Be Awesome.

English: 
them for millennia. Thanks for watching, I'll
see you next week.
Crash Course is made with the help of all
of these nice people, and it exists thanks
to the support of our subscribers over at
Subbable. This particular episode of Crash
Course was brought to you by co-sponsors Jim
Origio and Matt Elie, so we want to thank
them and all of our subscribers at Subbable.
You can find great perks by clicking that
link right there. There's also a link in the
video info below. Thank you for watching,
and as we say in my hometown, don't forget
to be awesome.

Arabic: 
ومن اللطيف أن نعرف أن الناس يطرحونها
منذ ألف عام.
أشكركم على المشاهدة، سأراكم الأسبوع المقبل.
تم إعداد Crash Course
بمساعدة هؤلاء الأشخاص اللطفاء
وهو موجود بفضل دعم مشتركينا
في موقعٍ Subbable.
هذه الحلقة بالتحديد من Crash Course
مقدمة برعاية الشريكين جيم أوريجو ومات إيلي.
ونريد أن نشكرهم
ونشكر كل مشتركينا فيٍ Subbable.
يمكنكم إيجاد مكافآت رائعة
بالضغط على هذا الرابط.
وهناك أيًضا رابط في الجزء المخصص
لوصف الفيديو. شكًرا للمشاهدة.
وكما نقول في بلدتي،
لا تنسوا أن تكونوا رائعين.

German: 
gestellt haben. Danke fürs Zuschauen, ich sehe euch nächste Woche.
Crash Course ist gemacht mit Hilfe all dieser netten Menschen, und es existiert dank
der Unterstützung unserer Abonnenten auf Subbable. Diese bestimmte Folge von Crash
Course wurde co-gesponsert von Jim Origio und Matt Elie, und wir wollen ihnen danken,
genau wie all unseren Abonnenten auf Subbable. Ihr könnt tolle Vorteile finden, indem ihr den Link
hier anklickt. Es gibt auch einen Link unten in der Video Information. Danke fürs Zuschauen,
und wie wir in meiner Heimatstadt sagen, Don't Forget To Be Awesome.
