سلام من به همه خوش‌آمد می‌گویم
و می‌خواهم متنی را راجع به رابرت ساپولسکی 
بخوانم که از اینترنت پیدا کرده‌ام.
فردی به خوبی راجع به اون نوشته است، من نمی‌توانستم بهتر از او بنویسم.
هنگامی که پسری در نیویورک بود،
رابرت ساپولسکی رویای زندگی در ماکت‌هایی از آفریقا 
که در موزه‌ی ملی تاریخ طبیعی می‌دید را در سر می‌پروراند.
در ۲۱ سالگی به آفریقا رفت و به گروهی از بابون‌ها پیوست.
اگرچه زندگی یک زیست‌شناس برای او جذاب بود
چون می‌توانست از بروکلین بگریزد
ولی در واقع او هیچ وقت مردم را رها نکرد.
استعداد داستان‌گویی او سبب شد نیویورک تایمز بنویسد
اگر جین گودال را با یک کمدین ترکیب کنید،
ممکن است کتابی مانند خاطرات یک نخستی‌سان بنویسد،
نوشته‌های ساپولسکی راجع به اولین سال‌هایش
به عنوان یک زیست‌شناس در طبیعت.
یگانگی زاویه‌ی دید ساپولسکی در مورد سرنوشت بشر
از مهارت او در ترکیب یافته‌هایش در
طبیعت و کشفیاتش در عصب‌شناسی می‌آید.
ویژگی برجسته‌ی ساپولسکی این است که علم را به جامعه
و زندگی انسان را به طبیعت او پیوند می‌زند.
او به دنبال پرسش‌های ذهن انسان می‌رود
همان پرسش‌هایی که ارسطو، کپرنیک
و شیکسپیر را نیمه شب بیدار نگه می‌داشتند.
برای بیشتر از ۳۰، سال ساپولسکی زمان خود را
بین کار میدانی روی نخستی‌سانان و
تحقیقات دقیق علمی عصب‌شناسی (نورولوژی)
در آزمایشگاهش در استنفورد تقسیم‌ کرده‌است.
به همین دلیل او می‌تواند به سادگی از بحثی درباره‌ی
سلسله‌مراتب نخستی‌سانان
به توضیحی در مورد
چگونگی کارکرد نوروترنسمیتر‌ها در هنگام
فشار عصبی برود و حضار را هم بخنداند.
ساپولسکی با شوخ‌طبعی خاصش
به این اخبار تکان‌دهنده می‌نگرد
و به این امید دلخوش می‌کند که
ما می‌توانیم با قد‌هایی کوچک در زندگی روزمره‌ی خود
برخی از این مشکلات را حل کنیم
ظرفیت‌هایی را در انسان‌ها برای جلو‌گیریاز این مشکلات
با گام‌های ساده در زندگی روزمره می‌یابد.
شوخ‌طبعی و انسانیتی که به بحث‌های چالش‌برانگیز می‌آورد
ساپولسکی را به یک سخنران شگفت‌انگیز تبدیل می‌کند.
همان‌طور که خواهید دید.
او در زمینه‌های گسترده‌ای تدریس می‌کند،
استرس و بیماری‌های مرتبط با آن، بابون‌ها،
زیست‌شناسیِ فردیتِ ما و …
هر چه که شما بگوید.
ساپولسکی برنده‌ی جایزه‌ی مک آرتور،
استاد زیست‌شناسی و عصب‌شناسی در دانشگاه استنفورد
و محقق در موسسه‌ی تحقیقات پرایمت‌ها (نخستی‌سانان)
در موزه‌ی ملی کنیاست.
در سال ۲۰۰۸، نشنال جئوگرافیک و PBS،
مستند یک ساعته‌ای راجع به استرس نمایش‌ دادند
که به توضیح در مورد ساپولسکی و کارش
می‌پرداخت.
ساپولسکی جایزه‌ی لویس توماس دانشگاه راکفلر
برای نویسندگی درباره‌ی علم را دریافت کرده ‌است.
مقالات او در نشریاتی مانند
Discover و The Newyorker چاپ شده‌اند
و هر دو هفته یک بار ستونی در وال استریت ژورنال
با نام ذهن و عین (Mind and Matter) می‌نویسد.
علاوه بر خاطرات یک پرایمت (نخستی‌سان)،
ساپولسکی چهار کتاب دیگر نوشته‌ است،
مشکل تستوسترون،
چرا گورخر‌ها زخم معده نمی‌گیرند،
و مانکیلاو:‌و دیگر مقالاتی در باب زندگی ما به عنوان حیوانات
و آخرین کتاب او،
رفتار: زیست‌شناسی انسان‌ها در بهترین و بدترین حالتمان.
از همکار عصب‌شناسم دیوید ایگل‌من در استنفورد
نقل می‌کنم،
آخرین کتاب او همان‌قدر گسترده‌است که عمیق است
و رنگین و هیجان آور و انگیزه‌بخش است.
ساپولسکی از تخصص عمیقش استفاده می‌کند تا
بنیادی‌ترین سوالات درباره‌ی انسان بودن را بپرسد،
از رفتار‌های نفرت‌بار تا رفتار‌های محبت‌آمیزِ
ما از وسوسه‌ی ما به انسان‌زدایی تا از نو انسان شدن.
ما خوش‌حالیم که رابرت دعوت ما را پذیرفت
تا درباره‌ی زیست‌شناسی انسان‌ها در بهترین
و بدترین حالتمان صحبت کند.
حامیان مالی این برنامه کمکی سخاوت‌مندانه
از طرف کریستینا و حمید مقدم به
برنامه‌ی ایران شناسی استنفورد
و کمک آزمایشگاه علوم شناختی
و رفتاری
و گروه علوم شناختی هستند.
لطفا همه با هم به آقای رابرت ساپولسکی
خیر مقدم بگوییم.
ممنون.
خب
غریب است که این همه تماشاچی در این جا باشد
و کنجکاو نباشند که این‌ها در امتحان مطرح خواهند شد یا نه.
خیلی ممنون از همه‌ی شما برای بودن در این جا.
بگذارید این جا صحبتم را کمی غیر متعارف شروع کنم.
بگذارید با رویایی که در کودکی داشتم شروع کنم.
رویای روزی که هیتلر را دستگیر کردم.
محافظانش را شکست دادم و به مخفیگاهش رسیدم.
لاگرش (نوعی هفت‌تیر) را از دستش گرفتم و با هم درگیر شدیم.
زمینش زدم و به او دست‌بند زدم.
و توانستم بگویم: آدولف هیتلر
تو را به دلیل جنایاتت علیه بشریت دستگیر می‌کنم.
در این جا حفظ روایت خودستایانه‌ی این خیال
دشوار می‌شود
و جلو‌گیری از تهوع دشوار می‌نماید.
اگر هیتلر را در دست داشتم چه می‌کردم؟
در واقع سخت نبود اگر
خودم را در آن موقعیت می‌گذاشتم.
نخاعش را از گردن می‌بریدم،
چشم‌هایش را در می‌آوردم،
پرده گوشهایش را پاره می‌کردم،
زبانش را می‌بریدم
و سرطانی وارد بدنش می‌کردم که
تک تک سلول‌هایش را تحت‌تاثیر قرار دهد.
از کودکی این رویا را در سر داشتم،
و هنوز هم گاهی اوقات دارم،
و در آن زمان‌ها،
ضربان قلبم تند‌تر می‌شود
و سریع‌تر نفس می‌کشم
همه‌ی این نقشه‌ها برای شرورترین انسانِ تاریخ،
کسی که بیش از همه لایق زجر و مجازات است.
اما مشکل این‌جاست که
من نه به روح اعتقاد دارم، نه به شیطان
و همین‌طور نه به مجازات.
من فکر می‌کنم شرور تنها مناسب عنوان
یک تئاتر موزیکال است.
در عین حال آدم‌های زیادی وجود دارند
که دوست دارم آن‌ها را مرده ببینم. اما
من مخالف مجازات مرگم.
فیلم‌ها خشن باسمه‌ای زیادی وجود دارند
که دوست دارم ببینم اما
طرفدار کنترل شدید اسلحه هستم.
اما یک بار به لیزرتگ رفتم و از پنهان‌شدن در گوشه‌ای
و شلیک‌کردن به مردم بسیار لذت بردم.
به عبارت دیگر، من همان انسان سردرگم
و پریشانم
وقتی پای خشونت به میان می‌آید.
حالا نمی‌خواهم راجع به مشکلاتی که به عنوان
یک گونه خشن داریم سخنرانی کنم.
ما از دوش برای پخش گاز‌های سمی،
از نامه برای انتقال سیاه زخم،
از هواپیما‌های پر از مسافر به عنوان سلاح
و از تجاوز به عنوان یک استراتژی نظامی
استفاده کرده‌ایم.
ما به شکل خفت‌باری گونه‌ای خشن هستیم.
اما در این مورد حداقل دو مشکل وجود دارد،
اول این که ما از خشونت متنفر نیستیم.
ما از نوعِ بدِ خشونت متنفریم.
وقتی که از نوع خوبش باشد،
هیجان‌زده می‌شویم،
به تکاپو می‌افتیم
تا آن را ببینیم و مدال می‌دهیم.
ما به شکل نا‌هم‌گونی به عوامل آن رای می‌دهیم
و با کسانی که در آن بهترینن ازدواج می‌کنیم.
وقتی نوعِ درستِ خشونت است،
عاشقش هستیم.
پیچیدگیِ دیگر،
گونه‌ی خشن بودنِ ماست، (نحوه‌ی خشن بودن گونه‌ی ماست)
ما بسیار عجیب هستیم.
برخی اوقات مانند یک شامپانزه‌ی پیر،
سنگی بزرگ بر می‌داریم
و مغز کسی را با آن متلاشی می‌کنیم
اما در برخی موارد دیگر،
به شکل وحشیانه‌ای خشن هستیم در حالی که
بار متابولیک کارمان بیش از کشیدن یک ماشه،
امضای یک فرمان، نگاه به سمتی دیگر
یا ذمِ شبیه به مدح
یا منفعلانه خشن بودن نیست.
ما به شکل‌های عجیبی خشونت را اعمال می‌کنیم.
بگذارید یکی از عجیب‌ترین نمونه‌های خشونت را
که شنیده‌ام، برایتان بگویم.
این مورد به اندونزی و دهه‌ی ۶۰ میلادی مرتبط است.
در اواسط دهه‌ی شصت، کودتایی در آن‌جا حکومت را بر‌انداخت
و حکومت یک گروه دست‌راستی نظامی دیکتاتور را
برای ۳۰ سال بعد آغاز کرد.
و در سال بعد حدود نیم میلیون اندونزیایی
توسط گروه‌های مرگ جناح راست کشته‌شدند.
اگر شما یک روشن‌فکر بودید،
اگر چپ‌گرا‌ بودید،
اگر به یک اقلیت غیرخودی تعلق داشتید،
گروه‌های مرگ بی‌رحم به روستا‌ی شما می‌آمدند
و به نحوی منظم تک تک انسان‌های
آن روستا را می‌کشتند.
دهه‌ها بعد هنگامی که وی. اس. نایپاول
در اندونزی سفر می‌کرد
داستا‌ن‌هایی راجع به آن زمان می‌شنید.
او بار‌ها این داستان عجیب را شنید
که بعضی اوقات این گروه‌های مرگ همراه خود
ارکستری از نوازندگان موسیقی سنتی اندونزی
را می‌آوردند.
دیوانه‌وار است.
یک روز او به یکی از افسران سال‌خورده‌ی
آن گروه‌های مرگ برخورد.
او داشت با او صحبت می‌کرد و
آن مرد به روستاییان و شهرنشینانی که برای حفظ کشور کشته بود می‌بالید.
در انتها نایپاول گفت: می‌دانی،
من داستان عجیبی شنیده‌ام که شما
بعضی اوقات ارکستر‌های موقری را 
به این فجایع می‌بردید، حقیقت داره؟
و مرد گفت: او بله، هر وقت که می‌توانستیم،
یک گروه از نوازندگان را با خود می‌بردیم.
نایپاول گفت: چرا این کار را می‌کردید؟
مرد تعجب کرد و در یک جمله
هر آن چه که در مورد خشونتِ ما عجیب است
را خلاصه کرد،
گفت: طبیعتا تا زیبا‌ترش کنیم.
هیچ نخستی‌سان دیگری در زمین نمی‌تواند
خشونت ما را درک کند
وقتی ارکستر می‌بریم تا زیبا‌ترش کنیم.
عجیب‌ترین چیز در مورد این که
ما به شکل فجیعی خشن‌ترین گونه هستیم
این است که ما در عین حال
نوع‌دوست‌ترین، یاری‌کننده‌ترین
و هم‌دل‌ترین گونه بر روی زمینیم
و داریم در این زمینه‌ها بهتر هم می‌شویم.
در نظر بگیرید که تک تک چیز‌هایی که این‌جا هستند
در سده‌ی اخیر اختراع شده‌اند.
همه‌ی این‌ها راه‌هایی برای گسترش چتر هم‌دلی و حمایت
به شکل های مختلف و در مسیر‌هایی غیرمترقبه هستند.
ما گونه‌ای فوق‌العاده خشن هستیم.
ما به شکل خارق‌العاده‌ای هم‌دل و تعامل‌گر هستیم.
چگونه می‌توان زیست‌شناسی ما را 
در بهترین و بدترین حالت‌مان توجیه کرد؟
حالا یک چیز به وضوح بسیار خسته‌کننده است 
در راه فهمیدن چرایی رفتار‌های عجیب ما به عنوان
نخستی‌سانی در میان همه‌ی این نخستی‌سانان،
بسیار ملال‌آور است
اگر فقط در پی جنبه‌ی حرکتی آن باشید.
مغزتان به نخاعتان به ماهیچه‌هایتان می‌گوید کاری را بکند
و آفرین، شما رفتار کرده‌اید.
چیزی که بسیار جالب‌تر است فهم معنی رفتارهاست.
زیرا در یک موقعیت شما ماشه را می‌کشید
و اقدامی زننده است. در شرایطی دیگر،
شما قهرمانانه و ایثارگرانه به خود شلیک می‌کنید
و اقدامی شگفتی‌آفرین و شجاعانه است.
در موقعیتی شما دستتان را در دست کسی 
می‌گذارید و لحظه‌ای پر از هم‌دلی عمیق است
در حالی که رفتار حرکتی کاملا مشابهی
می‌تواند گام اول یک خیانت عمیق باشد.
چالش فهم رفتار ما، فهم چهارچوب آن است.
و واقعا سخت است.
حالا چیزی که واضح است این است
که شما راه به جایی نخواهید برد
اگر بخواهید بگویید این بخشی از مغز است
که همه چیز را توضیح می دهد.
یا این هورمون یا این ژن یا این تجربه‌ی کودکی
یا هر چیزی از این دست.
این که این یک چیز همه چیز را توضح می‌دهد.
در عوض، اگر می‌خواهیم این رفتار‌های پیچیده
و مبتنی بر شرایط را درک کنیم،
باید به لایه‌های مختلفی نگاه کنیم.
خب یکی از این رفتار‌ها رخ می‌دهد،
فوق‌العاده است، زننده است یا
به شکل گنگی در این میان است.
و ما این سوال زیست‌شناختی را 
می‌پرسیم که چرا این رفتار رخ داد.
و وقتی این پرسش را مطرح می‌کنیم،
عملا پهنه‌ای گسترده از پرسش‌ها را مطرح می‌کنیم.
ثانیه‌ای پیش از اتفاق، در سیستم عصبی آن شخص
چه گذشت که به ماهیچه‌ها فرمان آن کارِ خوب، بد یا میانه را داد؟
اما همچنین می‌پرسیم در فاصله‌ی ثانیه تا دقیقه‌ی قبل
در جهان ]پنج[ حسی چه گذشت که آن نورون‌ها را فعال کرد؟
و همچنین می‌پرسیم در سطح هورمونی،
ساعت‌ها یا روزهای قبل چه رخ داده
که موجود را کمتر یا بیشتر به
آن محرکِ حسی حساس کرده است.
و همین‌طور عقب‌تر تا زمان بلوغ، کودکی و
زندگی جنینی و پیش‌تر تا زمانی که شما
تنها یک تخم بارور شده بوده‌اید.
و بعد می‌رسیم به این که
پیشینیان شما چه فرهنگی را ابداع‌ کرده بودند
و در چه زیست‌بوم‌هایی و تحت چه نیرو‌های تکاملی‌‌ای
که همه‌ی این‌ها را شکل داده‌اند.
اگر بخواهید به پاسخی برسید باید سوال
را در همه‌ی این سطوح بررسی کنید.
خب. از این شروع می‌کنیم که رفتاری از ما سر زده
و اولین صورت سوالِ “چرا رخ داد؟” را مطرح می‌کنیم.
در مغز چه گذشت یک ثانیه پیش از آن که
آن ماشه در آن شرایط کشیده شود یا پیش از آن
لمسِ دستِ وابسته به شرایط.
چرا آن روی داد؟
اگر از ابتدا می‌خواهیم با بدترین
رفتار‌های انسانی شروع کنیم،
با بخشی از مغز شروع می‌کنیم به نام
ناحیه‌ی آمیگدال. آمیگدال مرتبط با خشم است،
مربوط به خشونت است، آمیگدال یک موش،
یک میمون یا یک انسان را تحریک کنید
و خشونتی بی دلیل خواهید دید.
ناحیه‌ی آمیگدال
را از بین ببرید
و دیگر نمی‌توانید
شاهد خشونت(ی) باشید.
آمیگدال با خشونت سر و کار دارد.
(اما) اگر با یک آمیگدالوژیست به صحبت بنشینید
و بپرسید آمیگدال مربوط به چیست؟
خشم اولین واژه‌ای نیست که به آن اشاره خواهد کرد.
اولین کلمه ترس است.
آمیگدال مربوط به ترس است.
راجع به فوبیا و ترس‌های ذاتی است.
حتی مهم‌تر از این مربوط به این است که
یاد می‌گیرید از چیز‌ها بترسید.
ترس شرطی شده و چنین‌چیز‌هایی.
به عبارت دیگر نمی‌توان زیست‌عصب‌شناسی خشونت
را فهمید بدون فهم زیست‌عصب‌شناسی ترس.
در دنیایی که هیچ نورونی در ناحیه‌ی آمیگدال
برانگیخته نشود،
گرگ‌ها و بره‌ها بیشتر کنار هم خواهند خوابید.
حالا، نکته‌ی جالب راجع به آمیگدال کار جالبی 
‌است که با اطلاعات حسی می‌کند.
چیزی رسما ترسناک می‌بینید.
وای نه یک مار زنگی.
این اطلاعات چطور در مغز شما پردازش می‌شود؟
مستقیم‌ترین جواب این است که اطلاعات بینایی
به ایستگاه بین‌راهی حواس، تالاموس، می‌رود
و تالاموس آن را به کورتکس بینایی 
(visual cortex) می‌فرستد.
و بعد یک پروژه‌ی نمایشگاه‌ علمی شروع می‌شود.
اولین لایه‌ی کورتکس بینایی
آن را به پیکسل‌هایی خرد می‌کند.
لایه‌ی بعدی خط‌ها را شناسایی می‌کند
لایه‌ی بعدی خط‌های متحرک و همین‌طور لایه‌های بعد.
و می‌رود در حافظه‌ی شما و کتاب طلاییتان از مار‌ها.
سپس جایی در کورتکستان می‌گوید:
وای بر من، این یک مار زنگی‌است.
احتمالا باید دوستان در آمیگدال را مطلع کنیم.
این از دیدگاه سیستم عصبی بسیار کند است.
معلوم شده است که راه دیگری هم وجود دارد.
میان‌بری هست.
اولین جرعه‌های اطلاعات بینایی که به تالاموس می‌رسند
میان‌بری پیش رو دارند که به آمیگدال می‌رود.
به دیگر سخن، هنگامی که کورتکس بینایی در حال
فهمیدن دفترچه‌ی راهنما در لایه‌ی دوم است
آمیگدال می‌داند که شما به یک مار زنگی نگاه می‌کنید.
به عبارت دیگر،
آمیگدال شما می‌داند پیش از آن که شما از آن آگاه باشید.
و همه‌ی این‌ها در طول چند صد میلی‌ثانیه است. 
چند دهم ثانیه.
خب، این عالی‌است. خیلی خوب است که ناحیه‌ی
آمیگدال شما می‌داند به یک مار زنگی نگاه می‌کنید.
فوق‌العاده است. ولی سکه روی دیگری هم دارد.
دلیلی وجود دارد که با این وجود، کورتکس بینایی
شما با آن پیچیدگی دست و پنجه نرم می‌کند.
برای اطمینان از دقت شماست.
به دلیل واکنش بسیار سریع آمیگدال به
اطلاعات، همه‌ی شرایط برای خطا کردن آماده‌است.
و پیش از آن که بدانید فکر می‌کنید 
آن فردی که ظاهر خاصی دارد،
کسی که موبایلش در دستش است،
اسلحه در دست دارد و شما ماشه را می‌کشید.
به عبارت دیگر، آمیگدال اطلاعاتی ویژه
در مرز خشم و ترس را می‌گیرد.
اما بعضی اوقات این اطلاعات ویژه چندان دقیق نیستند.
بخش بعدی مغز، ناحیه‌ای به نام اینسولا.
اینسولار کورتکس.
هر پستانداری که دوست دارید را بردارید
و به آن مقداری غذای پوسیده،
چندش آور و فاسد‌شده بدهید تا بخورد. 
به محض این‌که می‌خورد
اینسولا سبب این اتفاقات می‌شود: حیوان دهانش
را باز می‌کند، استفراغ می‌کند
و معده‌اش تخلیه می‌شود، همه چیز ‌را
بیرون می‌ریزد.
اینسولا به شما اجازه نمی‌دهد که
خود را با غذای سمی مسموم کنید.
این خیلی خوب است.
شما تعدادی دانشجوی سال اولی داوطلب را 
پیدا می‌کنید که بروند در دستگاه اسکن مغز
و مقداری غذای ترشیده و بدبو را بخورند 
و مثل قبل اینسولا تحریک می‌شود.
اما این بار به جای این که غذای فاسد بخورند 
فقط بخواهید که به آن فکر کنند.
آن پاهای کوچک را در حالی که
به لبانتان فشار می‌آورند تصور کنید
و در این حین اینسولار کورتکستان فعال می‌شود.
دربیشتر پستانداران کارش انزجار حس چشایی 
است.
در ما هم‌چنین فکر به انزجار چشایی را 
هم انجام می‌دهد.
و بعد چیزی حتی جالب‌تر. 
به فرد غذایی چندش‌آور ندهید.
از او نخواهید که خوردن چیزی چندش آور 
را تصور کند.
به آن‌ها بگویید چیز دیگری که نفرت‌انگیز 
است را تصور کنند.
از آن‌ها بخواهید چیزی که از نظر اخلاقی زشت
است را تصور کنند و اینسولا فعال می‌شود.
(شعارِ عکس: آلاباما رو سفید نگه دارید)
در انسانها این بخش همچنین انزجار اخلاقی 
را بر عهده دارد.
و احتمالا ۴۰ تا ۵۰ هزار سال قبل وقتی 
که ما مفهوم هنجارشکنی را ساختیم
که می‌تواند این قدر شدید شود که زننده باشد
جلسه‌ای داشتند و گفتند: ما نمی‌توانیم
بخش جدید در مغز اختراع کنیم،
اینسولا که کار اشمئزاز غذایی را انجام 
می‌دهد، رفتار مشمئزکننده. نمی‌دانم. شبیه به نظر می‌آید.
گسترشش دهید. 
به من کمی چسب بدهید.
و حال یک دفعه اینسولای شما انزجار اخلاقی 
را هم انجام می‌دهد (کُد می‌کند).
به همین دلیل است که اگر چیزی به اندازه‌ی 
کافی از نظر اخلاقی انزجار آور باشد دلتان
جوری می‌شود، زبانتان طعم بدی را
حس‌می‌کند، احساس تهوع می‌کنیم.
خب این بسیار خوب است که یک نیروی درونی 
ما را از کارهای زشت باز می‌دارد.
اما مشکلی هم با این موضوع وجود دارد، 
این که کاری که از یک نفر به شدت انزجارآور
است از نظر فردی دیگر بسیار عادی است یا 
حتی مطلوب است.
به عبارت دیگر، انزجار اخلاقی مطلق نیست.
و مشکل نیروی درونی انزجار اخلاقی این است 
که از شما استدعا می‌کند که از آن مانند
کاغذ لیتموس برای سنجش خوب و بد در دنیا 
استفاده کنید.
خب اگر این کمی متفاوت از چیزی است که به طور
عادی انجام می‌دهم و احساس تهوع می‌کنم.
غلط است، غلط، غلط.
و این خِرَدِ دل‌زدگی بنیان، علت برخی 
تصمیم‌گیری‌های اخلاقی بسیار بد است.
خب، پس چیزی که در مورد ایسنولا دیدیم این 
است که برای بیشتر پستانداران کارش
انزجار حسی است اما برای ما در عوض کارش انزجار 
اخلاقی است که شدیدا وابسته به شرایط است.
و چیزی که این جا می‌بینیم این است که 
اینسولا نقشی اساسی در تصمیم‌گیری ما بازی
می‌کند که صرفا چون چیزی بسیار متفاوت است، 
همه‌ی اخطار‌های درونی ما روشن می‌شوند
که چیزی خراب است، نمی‌توانم به شما بگویم 
چرا ولی وقتی آن‌ها آن کار را می‌کنند به وضوح غلط است.
و اولین بخشی از مغز که اینسولا این اخبار 
را به آن فریاد می‌زند ناحیه‌ی آمیگدال است.
در همین زمان بخش دیگری از مغز هم به این‌ها 
مرتبط است، کورتکس جلویی.
کورتکس جلویی جالب‌ترین بخش مغز است.
جدید‌ترین بخشی است که تکامل پیدا کرده است.
ما بیشترین مقدار آن را به تناسب (مغزمان) 
در مقایسه با همه‌ی گونه‌های دیگر داریم.
کورتکس جلویی چه می‌کند؟
شما را مجبور می‌کند که کار 
درست را بکنید اگرچه سخت‌تر باشد.
به تاخیر انداختن لذات، برنامه‌ریزی بلند‌مدت، 
کنترل واکنش‌های آنی و تنظیم احساسات. کورتکس
جلویی بخشی از مغز است که می‌گوید، صبر 
کن، صبر کن، صبر کن. خوش‌حال خواهی بود
از انجام آن. همه‌ی آن کارهای سخت را می‌کند 
وقتی که درست هستند.
حالا طبیعتا کورتکس جلویی و آمیگدال ارتباط 
زیادی با هم دارند این طور است که کورتکس
جلویی زمان زیادی را برای فرستادن پیام‌های 
بازدارنده به آمیگدال صرف می‌کند که می‌گویند:
اگر من جای تو بودم آن کار را نمی‌کردم، 
می‌دانم که الان خیلی وسوسه‌کننده به نظر می‌آید.
پشیمان خواهی شد از آن. من این 
کا‌را نمی‌کردم. نمی‌کردم. این‌ها به آمیگدال
می‌روند پیش از آن که اطلاعات میان‌بر به 
آن برسند و کاری احمقانه و آنی انجام شود.
و برداشتی که از این می‌توان کرد این است 
که ارتباط آمیگدال و کورتکس جلویی بالا
به پایین است. تنها کاری که کورتکس جلویی 
با آمیگدال می‌کند این است که او را به
اعتدال مسیحی پند می‌دهد. در غیر این صورت 
این رابطه بسیار یک‌طرفه است. اما در واقعیت،
این ارتباط دو طرفه است، زیرا دائما مثال‌های 
آن را می‌بینیم.
این در هر لحظه‌ی وسوسه شدن، ترس یا استرس 
یا … مشهود است. شما تصمیمی می‌گیرید که
در لحظه فوق‌العاده به نظر می‌رسد اما بقیه‌ی 
عمرتان را به ندامت از آن می‌گذرانید. اه،
یک طرفه نیست. پایین به بالا توضیح‌دهنده‌ی 
وقتی است که تصمیمی که فکر می‌کنیم درست
است را می‌گیریم ولی ممکن است یک و نیم 
ثانیه بعد آن طور فکر نکنیم.
و این درباره‌ی کل این موضوع که کار سخت‌تر 
را وقتی درست است انجام دهیم صدق می‌کند.
کار درست بسیار شرایط محور است. منظورم 
این است که، به این فکر کنید.
همه‌ی این‌ها شرایطی هستند که شما
نیاز به خودکنترلی تا موفق شوید.
منظورم این است که، به این نگاه کنید. شما 
در شرایطی هستید که وسوسه می‌شوید که برای
منافع شخصی‌تان دروغ بگویید و دارید با 
این وسوسه مبارزه می‌کنید.
کورتکس جلویی شما نقشی اساسی در این مبارزه دارد.
ولی لحظه‌ای که تصمیم می‌گیرید که دروغ بگویید
کورتکس جلویی شما در درست انجام دادن آن 
نقشی کلیدی پیدا می‌کند.
یادت باشد، هر از گاهی ارتباط چشمی برقرار 
کن، نگذار صدایم خش‌دار شود و کنترل …
این ناحیه‌ی خیلی پیچیده‌ای در مغز است که هم 
در مبارزه با وسوسه نقشی اساسی دارد، هم
وقتی تصمیم می‌گیرید دروغ بگویید کمک می‌کند 
آن را خوب انجام دهید.
ناحیه‌ی بسیار بسیار پیچیده‌ای است
خب پس کورتکس جلویی باعث می‌شود کار درست 
را انجام دهید اگرچه سخت‌تر باشد. این تا
حد زیادی یک رفتار چهارچوب‌محور است. و 
نکته‌ی اصلی این است که کورتکس جلویی یک
بخش درخنشده‌ی مغزی نیست که تنها در شناخت 
نقش داشته باشد.
دائما در حال دست و پنجه نرم کردن
با حس تعفن ذاتی‌ است که از پایین می‌آید.
رابطه به شدت دو طرفه است.
چند ناحیه‌ی مغزی دیگر. یکی دیگر سیستم 
دوپامینی. دوپامین انقال‌دهنده‌ی نورونی‌ای
است که یک استفاده‌ی آن در مغز و در سیستم 
دوپامینی مزولیمبیک (mesolimbic) است. دوپامین
مربوط به لذت است، مربوط به پاداش است. 
کوکائین با سیستم دوپامینی کار می‌کند.
به یک موش، میمون یا انسان پاداشی بی دلیل 
بدهید، سیستم دوپامینی فعال می‌شود.
دوپامین مربوط به پاداش است.
اما کم کم مردم فهمیدند که به چیزی بسیار 
جذاب‌تر از آن مرتبط است.
این وضعیت را در نظر بگیرید.
نوری به عنوان سیگنال در 
یک اتاق می‌آید. این سیگنال به این معنی
است که اگر کنار این اهرم بروید و آن را 
ده بار بفشارید، پاداش می‌گیرید. سیگنال
نشان‌دهنده‌ی شروع فرایند است، کار را انجام 
بده و پاداش را بگیر.
وقتی که آن موش، میمون یا انسان این رابطه 
را در مي‌یابد چه می‌شود؟
دوپامین کِی زیاد می‌شود؟
آیا وقتی که پاداش را می‌گیرید 
زیاد می‌شود؟ قطعا نه.
وقتی زیاد می‌شود که سیگنال می‌آید.
این همان “آره” است، من می‌دانم این چگونه 
کار می‌کند. عالی خواهد شد. من کنار این
اهرم هستم و آن را فشار می‌دهم. فوق‌العاده 
است.
دوپامین مربوط به پاداش است. اما بیشتر 
از آن مربوط به انتظار پاداش است.
و شگفت‌انگیز این که اگر جلوی صعود دوپامین 
را بگیرید، موجود اهرم را فشار نمی‌دهد.
مربوط به رفتار هدف محور است. درباره‌ی 
جویش پاداش است نه خود پاداش.
حال من نشان دادم که اگر شما در این شرایط 
اهرم را فشار دهید پاداش می‌گیرید. اهرم
را فشار دهید و جایزه بگیرید. ۱۰۰٪ مواقع. 
چه می‌شود اگر آزمایش را تغییر دهیم به
این که اهرم را فشار دهید و تنها در ۵۰٪ 
مواقع پاداش بگیرید؟ روند دوپامین چه تغییری می‌کند؟
به شکل دیوانه‌واری افزایش می‌یابد.
برای این که، شما چه کرده‌اید؟ شما واژه‌ای 
حساس را به عصب‌شیمی‌ مسئله اضافه‌ کرده‌اید.
کلمه‌ی شاید. و هیچ چیز مانند "شاید" دوپامین 
را افزایش نمی‌دهد. درست بر مرز بین این
تصور که امروز روز بختم بلند است ولی من 
آدم چرتی هستم ولی نه امروز روز شانس من
است. ولی نه من افتضاح هستم. و همین‌طور 
بین این دو نوسان می‌کند.
و آن شاید — هیچ چیز مانند تشدید بی‌الگو 
رفتار پاداش‌جو را افزایش نمی‌دهد.
یک شاید در آن‌جا. و این چیزی است که 
نوروساینتیست‌هایی که لاس‌وگاس را ساختند
دقیقا می‌دانند. قدرت آن را.
خب دوپامین این جا چه می‌کند؟ به پاداش 
مربوط است. حتا بیشتر از آن به چشم‌داشتِ
پاداش مربوط است. حتی بیشتر به رفتار هدف‌جو 
برای رسیدن به جایزه. و چیزی که می‌بینیم
این است که “شاید” به شدت سیستم را تحریک 
می‌کند.
و اگر می‌خواهید کاری کنید که یک موجود 
به شدت دوپامین ترشح کند تنها کافی‌است
شرایطی فراهم کنید که در آن کسی که هنجار 
شکنی کرده تنبیه می‌شود.
به این موضوع برخواهیم گشت.
خب، چند ناحیه‌ی مغزی دیگر، شکنج دوکی‌شکل 
(Fusiform gyrus). مختص به نخستی‌سانان
است. چهره‌ها را تشخیص می‌دهد. سینگولیت 
جلویی (Anterior cingulate)، به حس هم‌دردی
مربوط است، حس کردن درد دیگران. اما هر 
دو جزئیاتی دارند.
تعدادی صورت نشان دهید،
فیوزفورم کورتکس فعال می‌شود. صورت کسی 
از نژاد دیگری را نشان دهید و به طور میانگین،
چندان فعالیت نشان نمی‌دهد. صورت چندان 
تشخیص داده نمی‌شود. صورت به همان دقت
یادتان نخواهد ماند.
فیلمی از فرو کردن سوزنی در دست شخصی را 
نشان دهید. سینگولیت جلویی باعث هم‌دردی
می‌شود. اگر رنگ پوست دست با رنگ پوستتان 
فرق کند، چندان فعال نخواهد شد.
صورت چه کسی؟ درد چه کسی؟
این‌ها تعیین‌کننده هستند.
خب، این تازه به ما شهودی کلی می‌دهد. نوک 
کوه یخ اتفاقاتی است که یک ثانیه پیش از
بروز رفتار روی می‌دهند. ولی مغز یک جزیره‌ی 
منزوی نیست. و وقتی که ما یکی از این رفتار‌های
خوب، بد یا میانه را بررسی می‌کنیم، چرایی 
این رفتار‌ها را هم می‌پرسیم.
چیزی که به ثانیه‌ها تا دقایق قبل مرتبط است.
کدام اطلاعات حسی بر آمیگدال، کورتکس جلویی 
و بقیه‌ی نواحی موثر بوده‌اند؟ تا کجا این
ارتباط ادامه دارد؟ ‌و من در این صفحه خلاصه‌ای 
از تعداد زیادی تحقیق مختلف آورده‌ام که
نشان می‌دهند اطلاعات حسی ما رفتار ما را 
به روش‌هایی که اصلا اطلاعی از آن‌ها نداریم
تغییر می‌دهند.
مثلا، نقشی از دو چشم در ایستگاه اتوبوس 
بگذارید و مردم کمتر زباله می‌ریزند. در
بازی‌های آنلاین عکسی از دو چشم را برای 
کمتر از یک ثانیه به شکل نیمه‌خودآگاه،
نمایش دهید و شخص کمتر تقلب می‌کند. بخشنده‌تر 
می‌شود.
شما زیر نظر هستید.
به شخصی روغن جگر ماهی تلخ بدهید تا بخورد. 
تا دقایقی در برابر هنجار شکنی سخت‌گیرتر خواهند بود.
مزه‌ی بد را با رفتار بد اشتباه 
می‌گیرند.
یا این چطور؟ شخصی را در اتاقی بنشانید 
و به او پرسشنامه‌ای راجع به عقاید سیاسی‌اش
بدهید تا پر کند. اگر زباله‌هایی بد بو در اتاق 
باشد در مسائل اجتماعی محافظه‌کارتر می‌شود.
تاثیری بر دید‌گاه‌های اقتصادی‌تان 
یا دید‌گاه‌های جئوپولیتیکی‌تان ندارد.
راجع به کسری تجارت ما با سوازی‌لند همان‌گونه 
فکر می‌کنید که امروز صبح می‌کردید.
ولی آن‌چیز‌ها و سبک‌های ‌زندگی متفاوت 
آن‌ها ناگهان به آن‌چیز‌های نفرت‌انگیز‌و
غلط، غلط، غلط تبدیل می‌شود صرفا به خاطر 
اخطار‌های انزجار درونی که به خاطر زباله‌های
بد بو در اتاق فعال شده اند.
این چطور؟ کسی را بر یک صندلی چوبی سخت 
یا یک مبل راحت بنشانید و از او بخواهید
فرم‌های تقاضای شغل را بررسی کند. اگر بر 
یک صندلی سخت بنشینید، بیشتر حس می‌کنید
اقدام‌کنندگان شخصیتی سخت و بی‌انعطاف دارند. 
شما آن‌ها را افرادی کله‌شق می‌بینید
چون روی یک صندلی سخت نشسته‌اید.
یه این چطور؟ چند سال پیش، مقاله‌ای در 
نشریه‌ی PNAS، یکی از ژورنال‌های علمی بسیار
معتبر، چاپ شده بود که در کشوری همه‌ی 
جلسات بررسی عفو زندانیان را در طول یک
سال مطالعه‌ کرده بودند، ۵۰۰۰ جلسه، و دیده‌بودند 
که چه کسانی محکومیتشان ادامه پیدا کرد
و چه کسانی عفو شدند و تاثیر عوامل مختلف 
را بررسی کردند. و به نتیجه‌ای بسیار عجیب رسیدند.
بهترین پیش‌بینی‌کننده‌ی تصمیم عفو یا ادا‌مه‌ی 
زندان تعداد ساعاتی بود که از وعده‌ی غذایی
قاضی می‌گذشت. اگر دقیقا پس از غذا پیش 
یک قاضی بروید شانسی ۶۰٪‌ای برای عفو شدن
دارید. چهار ساعت بعد به صفر می‌رسد. فقط 
همین خط. در ادامه وقت ناهار می‌شود، سپس
پایین می‌رود، عصرانه و سپس دوباره پایین 
می‌رود.
چه چیز‌هایی راجع به این مطالعه جالب است. 
اولا که ما تقریبا فرایند زیست شناختی آن
را می‌دانیم. سطح قند خون با این که سیستم 
عصبی چقدر می‌تواند با تمام توان کار کند
مرتبط است. و با تمام توان کار کردن در 
مورد کورتکس جلویی به چه معنی است؟
دیدن دنیا از دید فردی دیگر. تلاش برای فکر کردن 
به عوامل مخففه‌.
کورتکس جلویی به انرژی زیادی نیاز دارد 
تا بتواند کار سخت‌تر را انجام دهد.
و چیزی که حیرت‌آورتر است این است که اگر 
دو ثانیه پس از تصمیم‌گیری به آن قاضی‌ها
بگویید: خب چرا این فرد را به زندان بازگرداندید 
ولی دیگر عفو شد؟ نمی‌گویند به دلیل قند خون من.
به دلایل مختلف اشاره خواهند کرد، 
مانند یک کلاس فلسفه‌ی سال اول دانشگاه
یا چنین چیزی. در حالی که عوامل موثر بر 
این تصمیم درونی بوده‌اند.
اطلاعات حسی داخل بدن 
بر آن تاثیرگذار بوده است.
در پایان، بالا چپ، غم‌انگیزترین یافته‌ی 
در این زمینه، این که اگر انسان‌ها را داخل
دستگاه اسکن مغزی بگذارید و به آن‌ها چهره‌های 
مختلف را نشان دهید. هر کدام مثلا یک دهم
ثانیه، سرعت بالایی که تمرکز بر تصاویر 
ممکن نباشد. و به طور میانگین می‌بینید
که آمیگدال برای تصویر انسان‌های نژاد‌های 
دیگر فعال می‌شود.
اوه چه بد. طوری ساخته شده که در سطح دهم 
ثانیه واکنش نژادپرستانه نشان دهد. آیا
این اجتناب نا‌پذیر است؟
حال آزمایش را 
کمی متفاوت انجام دهید.
من به تازگی فهمیدم که سن فرانسیسکو یک 
تیم بیسبال دارد و احتمالا رقیبی
دارند که بسیار برای رویارویی با آن خود 
را آماده می‌کنند. حالا شما صورت‌ها را
نشان می‌دهید و همه کلاه بیس‌بال پوشیده‌اند. 
و اگر شما یکی از طرفداران سن فرانسیسکو
را داشته باشید، اگر بازیکن تیم خودی باشد 
یک جواب می‌گیرید. اگر از تیم رقیب باشد،
آمیگدال تحریک می‌شود بدون این که ارتباطی 
با رنگ پوست داشته باشد.
آه خدای من، سرشت طبیعی نژاد پرستی انسانی، 
لعنتی، تنها چیزی که لازم است این فرهنگی‌است
که ما یک یا دو قرن پیش ابداع کرده‌ایم. 
و این که هر کدام “ما” یا “دیگران” بیسبالی
تلقی می‌شود از رنگ پوست مهم‌تر است و شما 
افراد را دوباره دسته‌بندی کرده‌اید.
بنابراین هر لحظه ما با اطلاعات حسی مانند
این تحریک می‌شویم و تحت تاثیر آن هستیم
و در نیمی از مواقع هیچ اطلاعی از آن نداریم
یا نمی‌توانیم تصور کنیم که به قضاوت‌های ما مرتبط است
خب، حالا عقب‌تر برویم. رفتاری از ما بروز 
کرده‌است. چه چیزی در ساعت‌ها تا روز‌های
گذشته به آن مربوط است؟ ارتباط هورمون‌ها 
با اتفاقی که این‌جا می‌افتد چیست؟ حالا
اگر راجع به انسان‌ها در بدترین حالت‌شان 
صحبت می‌کنیم، از همین ابتدا می‌دانیم راجع
به چه هورمونی صحبت ‌کنیم، تستوسترون.
خب چرا تستوسترون مهم است؟ چرا نر‌های هر 
گونه و فرهنگی چنان مشکلی در این سیاره هستند؟
به خاطر این است که تستوسترون شما 
را مهاجم می‌کند. تستوسترون شما را مهاجم
نمی‌کند. این کاری‌است که واقعا می‌کند:
پنج میمون رزوس نر را بردارید و آن‌ها در 
یک گروه بگذارید. آن‌ها را بگذارید تا
سلسله مراتبی از قدرت شکل بگیرد. آ ب را سه بار 
شکست می‌دهد. ب هیچ‌گاه آ را شکست نمی‌دهد.
این سلسله‌ی قدرت است. حال سی را بردارید 
و به آن تستوسترون تزریق کنید. به سی مقدار
زیادی تستوسرتون دهید طوری که همه‌ی نورون‌های 
ناحیه‌ی آمیگدالش تقویت شوند (شاخ در بیاورند)
آیا حالا سی بیشتر دعوا می‌کند؟
البته.
آیا این اتفاقی است که می‌افتد؟
آیا سی برای آ و ب مشکل ساز ‌می‌شود؟
قطعا نه. 
سی کاری به آ و ب ندارد. اتفاقی که می‌افتد
این است که سی کابوسی برای دی و ای می‌شود.
تستوسترون تهاجم را ابداع نمی‌کند. تستوسترون 
الگو‌های تهاجم اجتماعی موجود را تقویت
می‌کند. و به نظر می‌آید حتی کاری از این 
هم ظریف‌تر می‌کند. و مردم دارند می‌فهمند
که کاری که در حقیقت می‌کند این است که 
وقتی موقعیت اجتماعی‌تان به خطر می‌افتد،
باعث می‌شود هر کاری لازم است را بکنید 
تا موقعیت‌تان را حفظ کنید.
حالا اگر شما یک بابون باشید و کسی موقعیت 
شما را به چالش بکشد، راه شما برای حفظ
آن دعوا کردن است. این دو مترادف اند. اگر 
شما انسان باشید، اوضاع کمی پیچیده‌تر است.
مثلا شما می‌توانید یک بازی اقتصادی طراحی 
کنید که افراد با پیشنهاد‌های سخاوت‌مندانه
جایگاه پیدا می‌کنند. اگر به آن‌ها تستوسترون 
دهید، در بازی بخشنده‌تر می‌شوند.
به عبارت دیگر، اگر شما به تعدادی راهب 
بودایی تستوسترون دهید، آن‌ها به شکل غیر
قابل کنترلی کار‌های خیرخوانه‌ی مختلف انجام 
می‌دهند. مشکل این نیست که تستوسترون ما
را خشن‌تر می‌کند، مشکل این است که ما تهاجم 
را به آسانی با منزلت ارج می‌دهیم.
حال اگر راجع به روی خوب رفتار‌هایمان صحبت 
کنیم، هورمونی که سریعا به ذهن می‌آید اکسیتوسین
است. اکسیتوسین رسما بهترین هورمون دنیاست. 
باعثِ روابط مادر-نوزاد، میان جفت‌ها، اعتماد،
شفافیت، هم‌کاری و بخشندگی می‌شود.
به مگس‌های میوه اکسیتوسین بدهید و شنوندگان 
بهتری می‌شوند. همه‌ی این‌گونه اتفاقات.
اکسیتوسین رفتار جامعه‌دوستانه را شدت می‌بخشد. 
اکسیتوسین چنین کاری نمی‌کند اگر دقیق‌تر نگاه کنید.
مثالی از این موضوع: این چند سال پیش در 
هلند انجام‌شده است. به داوطلبان این مسئله‌ی
کلاسیک فلسفی داده شده بود، مسئله‌ی تراموا. 
ترمز تراموایی خراب ‌شده‌است و در حال پیش‌روی
در ریل‌است. پنج نفر را خواهد کشت.
آیا درست است که کسی را هل دهیم تا کشته 
شود و تراموا متوقف شود؟ آیا می‌شود
یک نفر را فدا کرد تا پنج نفر نجات یابند؟ 
چیز‌های سودگرایانه مقدماتی.
فلاسفه راجع به این مسئله بحث می‌کرده‌اند
نمی‌دانم، از وقتی ارسطو اولین تراموایش را سوار شد.
به نظر می‌آید که روش بیان مسئله مهم است. 
آیا درست است که کسی را هل دهیم در برابر
این که آیا درست است که اهرمی را بکشیم 
که مسیر را عوض کند و شخص کشته شود؟ از
مردم جواب‌هایی کاملا متفاوت می‌گیرید. 
خب. به این داوطلبان مسئله‌ی تراموا را
دادند و نکته‌ی کلیدی این تحقیق این بود که 
به فردی که قرار بود هلش دهید اسمی نسبت دادند.
یا کسی با یک اسم کلاسیک، خوب و قدیمی هلندی 
مانند دیرک یا پیتر یا چنین چیزی بود یا
نامی از یکی از گروه‌هایی بود که به طور 
عمده تصویری منفی در ذهن هلندی‌ها دارند.
مردم آلمان، آه بله جنگ جهانی دوم و هم‌چنین 
مردمی با اسم‌های مسلمانان.
خب الان شما یک انتخاب دارید: آیا دیرک 
را به ریل می‌اندازید؟ ولفگانگ را چطور؟
محمود چطور؟ و معلوم شده که اگر به مردم 
اکسیتوسین دهید محتمل‌تر است که دیرک را
نگه دارند و اتو، ولفگانگ و محمود را هل 
دهند. اکسیتوسین ما را جامعه‌-‌دوست‌تر نمی‌کند.
ما را نسبت به کسانی که آن‌ها 
را خودی می‌دانیم مهربان‌تر می‌کند.
اگر مسئله آن‌ها هستند ما را سنگ‌دل‌تر و
سودگرا‌تر می‌کند.
پس در هر دو حالت، هورمون‌هایی داریم که 
بر مغزمان و سیستم عصبیمان تاثیر می‌گذارند.
اما بسیار خفیف‌تر از چیزی که ممکن است 
فکر کنید. و مشکل با تستوسترون این است
که ما تهاجم را با منزلت به آسانی پاداش 
می‌دهیم، نه این که تستوسترون سببِ آن است.
و نکته‌ی اکسیتوسین این است که ما را اجتماع‌دوست‌تر 
نمی‌کند، شکافِ میان «ما» و «دیگران» را بیشتر می‌کند.
خب حالا عقب‌تر برویم. چند هفته تا چند 
ماه قبل چطور؟ نکته‌ی کلیدی در این مورد
این است که به نظر می‌رسد در این بازه مغز 
تغییر می‌کند. مغز به شدت تغییر می‌کند.
نورون‌ها (سلول‌های عصبی) پیوند‌های جدید 
برقرار می‌کنند. قبلی‌ها را از بین می‌برند.
ناحیه‌های مغزی بزرگتر می‌شوند، کوچک‌تر 
می‌شوند.
این بزرگ‌ترین انقلاب است، بالا چپ. معلوم 
شده است که مغز بزرگسال در یک ناحیه نورون‌های
جدید تولید می‌کند. نورون‌هایی کاملا جدید 
تحت شرایطی خاص. مغز نوروپلاستیسیتی
(neuroplasticity، قابلیت تغییر اتصالات نورونی)
دارد.
چیز‌هایی بسیار عجیب با همه نوع
جزئیات این‌جا وجود دارد.
همین اول بگویم، گرچه در مغز این پتانسیل 
عظیم برای تغییر وجود دارد، محدودیت‌هایی
هم هست. هیچ مقداری از نوروپلاستیسیتی هیچ 
یک از ما را یو یو ما (Yo-Yo Ma) نمی‌کند.
یا الان هیچ مقداری از نوروپلاستیسیتی نمی‌تواند 
کاری برای شما بکند اگر نخاعتان قطع شده باشد.
علاوه بر این، و مهم‌تر، نوروپلاستیسیتی 
پدیده‌ای خنثی‌ارزش است. نوروپلاستیسیتی
می‌تواند شما را قدیس بسیار بهتری کند یا 
شما را در پاک‌سازی نژادی روستاها بهتر کند.
به خودی خود خوب یا بد نیست.
حال عقب‌تر برویم. در مورد بلوغ چطور؟
به نظر می‌آید که همه چیز راجع به
بلوغ با دو حقیقت توضیح داده می‌شود.
نخست این که 
سیستم دوپامینی شما با تمام توان کار می‌کند
وقتی ۱۱ یا ۱۲ ساله هستید. دوم این که وقتی 
نوجوان هستید کورتکس جلویی شما نیمه‌پخته
است. تا وقتی که به حدود ۲۵ سالگی نرسیده‌اید 
کورتکس جلویی شما به طور کامل به کار نیفتاده است.
به عبارت دیگر، اگر نوجوانان مانند نوجوانان 
رفتار می‌کنند دلیلی جز این ندارد.
مسائل لحظه‌ای، و جست‌و‌جو برای احساسات و خواستن 
چیز‌های نو، و تاثیر هم‌سالان بر هم و میل
به همرنگی با جماعت و همه‌ی این‌ها. و این 
چه ربطی به هدف ما دارد؟
ارتباط این با آن لحظه‌ای که ماشه
را خواهید کشید یا نه چیست؟
چیزی که به ما می‌گوید این است که پایان 
دوران بلوغ و اوایل بزرگ‌سالی وقتی است
که محیط بیشترین تاثیرش را بر کورتکس جلویی‌ای 
که شما در دوران بزرگ‌سالی خواهید داشت
یه جا می‌گذارد. و این تاثیری کلیدی دارد.
خب پس نوجوانی تماما راجع به بلوغ دوپامینی 
و عدم بلوغ کورتکس جلویی است. اما نکته‌ی
مهم این جا این است که کورتکس جلویی آخرین 
بخشی از مغز است که به کار می‌افتد و بنابر‌این
طبق تعریف بخشی است که کمتر از همه توسط 
ژن‌ها و بیشتر از همه توسط تجربه و محیط شکل می‌گیرد.
و اصلا این گونه باید باشد، برای این که 
چه چیزی است که دشوار و ظریف است و
مسلط شدن بر آن بیش از هر چیز دیگر وقت نیاز 
دارد؟
نسبیت فرهنگی. قوانینی که شرایط مربوط‌اند.
“قتل نکن” (اشاره به ده فرمان عهد عتیق) 
ولی خیلی خوب است که آن‌ها را بکشی.
و تو دروغ نمی‌گویی ولی این زمان مناسبی‌است 
برای دروغ گفتن. و ریا، و خود‌خواهی
و این که هیچ ژنی نقشه‌ی این کار‌ها را ندارد. 
کورتکس جلویی شما ۲۵ سال زمان نیاز دارد
تا در این چیز‌ها متبحر شود.
عقب‌تر برویم، کودکی چطور؟ چه ارتباطی با 
مغز بزرگسال و آن تصمیمی که در آن ثانیه
می‌گیرید دارد؟ همه‌ی این‌ها دور مفهومی 
ساخته شده‌ که کاملا بدیهی است،
این که کودکی مهم است
و کودکی‌های مختلف بزرگسالان مختلفی 
را تولید می‌کنند.
و سوال اساسی در آن زمینه‌ این است که:
چگونه کودکی‌های مختلف کورتکس‌های جلویی،
آمیگدال‌ها و … مختلفی را نتیجه می‌دهند؟
چه مکانیسم‌هایی باعث می‌شوند که
تجربه‌های اولیه برای یک عمر تاثیرات 
دائمی ساختاری بر مغز و رفتار بگذارند؟
این ما را به زمینه‌ی بسیار بسیار محبوبی 
به نام اپی‌ژنتیک می‌رساند.
ژنتیک، ژن‌های شما، توالی دی ان ای شماست،
تجربیات این‌ها را تغییر نمی‌دهد.
چیزی که تجربه‌ی اپی‌ژنتکی تغییر می‌دهد 
تنظیم بیان آن ژن‌هاست.
زمان فعال شدنشان.
خب در عمل چگونه است؟ بسیار جالب است که 
معلوم شده است که در دنیای موش‌های مادر،
برخی موش‌ها مادر‌های بهتری از دیگر موش‌ها 
هستند.
خب چه موشی مادری خوب حساب می‌شود؟
فرزندش را زیاد در آغوش می‌گیرد، زیاد می‌لیسدش، 
زیاد تمیزش می‌کند. این یک موش مادر فوق‌العاده است.
و به نظر می‌آید که اگر شما به عنوان یک 
بچه موش مادری چنین پر توجه داشته باشد،
تغییراتی اپی ژنتیکی در مغزتان رخ می‌دهد.
و در نتیجه هنگام بزرگسالی هورمون‌های استرس
کمتری به جریان‌خونتان ترشح می‌کنید.
عالی
ولی با یک نتیجه‌ی مهم.
خب پس به خاطر این که شما هنگام نوزادی، 
بسیار نوازش شده بودید و لیس زده شده بودید
مغزتان از نظر اپی‌ژنتیکی تغییر کرده است. 
و حالا به عنوان یک فرد بالغ
شما سطح پایین‌تری از هورمون‌های استرس دارید.
وقتی مادر می‌شوید، به خاطر همین همین پایین‌بودن،
فرزندتان را بیشتر لیس‌خواهید زد 
و بیشتر نوازش می‌کنید.
و بنابراین این خصلت به نسل بعدی منتقل
خواهد شد.
نه از طریق ژن‌ها که به وسیله‌ی محیط.
تغییرات تجربه‌بنیان در تنظیم بیانِ ژن‌ها.
و همین اتفاق می‌تواند پیش از تولد هم بیافتد. 
شما یک جنین موش هستید و با انبوهی از هورمون‌های
استرس رو‌به‌رو می‌شوید. چرا؟ به خاطر این 
که مادرتان استرس دارد و هورمون‌های بسیاری
را وارد جریان خونش می‌کند. که وارد جریان 
خون شما می‌شود، که وارد مغزتان می‌شود
و سبب تغییرات اپی‌ژنتیکی می‌شود مانند 
این که ناحیه‌ی آمیگدالتان بزرگ‌تر خواهد شد
و به خطر حساس‌تر خواهد بود و سطح 
هورمون‌های استرس شما بالاتر‌ خواهد بود
و در نتیجه وقتی باردار می‌شوید
جنین شما در معرض مقدار بیشتری
از این هورمون‌های استرس خواهد بود
به عبارت دیگر، محیط اولیه همه‌ی جنبه‌های 
مغز و سیستم اندوکرینی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
و مهم‌تر این که، به خاطر این تغییرات 
اپی‌زنتیکیِ پیش از تولد، محیط با تولد
شروع نمی‌شود، این تغییرات می‌توانند تاثیری 
درازمدت داشته باشند، به طول عمر، حتا در
طول چند نسل.
خب، حالا یک مرحله عقب‌تر. کودکی یا دوران 
جنین را فراموش کنید،
زمانی که تنها تخمی
بارورشده بودید چطور؟
ژن‌ها چه تاثیری بر آن دارند؟
و هیچ موضوعی بحث‌انگیز‌تر از نقش
ژن‌ها در رفتار، در این سخنرانی وجود ندارد.
و این به این دلیل است که ما این روز‌ها 
در در‌دوره‌ی به شدت شور‌زده‌ای در مورد
ژنتیک زندگی می‌کنیم. ما توالی ژنوم انسان 
را فهمیده‌ایم. می‌توانند این کار را در
یک بعد از ظهر انجام دهند اگر به ،می‌دانید، 
مک دونالد درست بروید.
ژنوم، کدِ کد‌ها، جام مقدس. این مفهوم که
ژنتیک شما هر آن‌چه بر شما می‌گذرد را شکل می‌دهد.
نکته این است که ژن‌های شما هیچ ایده‌ای 
از کاری که می‌کنند ندارند. گفتن این که
یک ژن می‌داند که برای مثال کی می‌خواهد 
زیست‌ِ سلول را تنظیم کند مانند این است
که بگوییم دستور پخت کیک می‌داند که شما 
چه زمانی کیک را می‌خواهید بپزید
یا این که او تصمیم می‌گیرد
که کِی کیک را بپزید.
ژن‌ها خود بیانِ (فعال‌شدنِ) خود را تنظیم 
نمی‌کنند. چه چیزی بیان ژن‌ها را تنظیم می‌کند؟
محیط.
محیط می‌تواند بسیار موضعی 
باشد. پیرامون یک سلول که انرژی‌اش دارد
تمام می‌شود و این یک ژن را بیان می‌کند 
که پروتئین انتقال‌دهنده‌ی گلوکز را زیاد
می‌کند و سلول انرژی بیشتری می‌گیرد. محیط 
را تغییر دهید، فعالیت ژن را تغییر می‌کند
و مسئله را حل می‌کنید.
یا محیط می‌تواند در سطح کل بدن باشد. مقدار 
زیاد تستوسترون و در نتیجه در این سلول‌های
ماهیچه‌ای، ژن‌های خاصی بیان می‌شوند و 
ماهیچه‌ها بزرگ می‌شوند.
توده‌ی عضلانی شما بیشتر می‌شود.
یا محیط می تواند محیط در مفهوم متداول آن باشد.
شما تازه زایمان کرده‌اید، فرزندتان را 
می‌بویید و در نتیجه ژن‌هایی بیان می‌شوند
و شما اکسیتوسین می‌سازید. خدای من، ژن‌ها 
تمام زندگی را هدایت می‌کنند.
شما باسن کودکتان را می‌بویید و در نتیجه
ژن‌هایی فعال می‌شوند. ژن‌ها واقعا نمی‌دانند چه می‌کنند.
بیان ژن‌ها توسط محیط تنظیم می‌شود.
و نکته‌ی مهم این است که محیط‌های مختلف 
ژن‌های یکسان را به شکل‌های مختلف تنظیمِ بیان می‌کنند.
به نوشتن هیچ یک از این‌ها 
فکر نکنید. چیزی که این جا داریم تعداد
زیادی ژن است که در فقط محیط‌های خاص تاثیرات 
خاصی بر رفتار دارند.
برای هدف ما، مورد قرمز جالب‌ترین است،
ژنی به نام 
(MAO-alpha (MonoAmine Oxidase alpha
ارتباطی با سروتونین که یک انتقال 
دهنده‌ی نورونی است دارد. تنها چیزی که
مهم است این است که با دو طعم (اَلِل) مختلف 
وجود دارد. و طبق بررسی‌ها یکی از آن‌ها
شما را تهاجمی‌تر می‌کند.
چند سال پیش، پژوهشی بسیار بسیار بزرگ انجام 
شد که ۱۷ هزار کودک را در چند دهه زیر نظر
گرفت. و نتیجه این بود که اگر شما نسخه‌ی 
غلط این ژن را داشته باشید، به عنوان یک
جوان، به احتمال بیشتری سابقه‌ی خلاف‌کاری 
دارید
اگر و فقط اگر در کودکی از شما سوء
استفاده شده باشد.
اگر از شما سوء استفاده 
نشده باشد، تاثیرش صفر است.
به عبارت دیگر، مسئله کدام ژن یا کدام محیط 
نیست، برهمکنش میان آن‌هاست که اهمیت دارد.
و به عبارت دیگر ژن‌ها برای هیچ‌چیز تصمیم 
نمی‌گیرند.
در عوض، آن‌ها توسط محیط تنظیم می‌شوند.
به شکلی که بی‌معنی‌است که بپرسیم که یک 
ژن چه می‌کند یا یک محیط چه تاثیری دارد،
فقط برهمکنشِ میان آن‌ها معنا‌دار است.
خب این عالی‌است، این به ما می‌گوید که
چرا ژن‌های یک پنگوئن در میان صحرای آفریقا
ممکن است متفاوت کار کنند.
ولی بله، شما پنگوئن‌ها 
را آنجا نخواهید دید.
ولی شما انسان‌ها را آنجا می‌بینید و
همین‌طور در قطب شمال و در توندرا و
در جنگل‌های بارانی و در جوامع چند همسره و
تک همسره و سرمایه‌داری و سوسیالیستی.
گونه‌ای در زمین وجود ندارد که در محیط‌های 
متفاوت‌تری زندگی کند.
پس طبق تعریف گونه‌ای بر زمین وجود ندارد
که از بند جبر ژنتیکی آزادتر از ما باشد.
خب، برگردیم به تخم بارور شده. این پایان 
کار ماست. ولی اعجاب‌آور است که باید باز
هم عقب برویم. برای این که بتوانیم موضوع 
را بفهمیم باید بپرسیم پیشینیان ما چه می‌کرده‌اند؟
چه نوع فرهنگی را ابداع کرده‌ بودند؟ چرا 
که این موضوع بر انسان بالغی که خواهید
شد تاثیرگذار است.
معلوم شده است که نوع فرهنگی که ساخته‌اند 
بسیار وابسته به زیست‌بومی است که در آن
زندگی می‌کرده‌اند. برای مثال، در سراسر 
جهان، از نظر آماری، اقوام بیابان‌گرد بیشتر
ادیان تک خدایی ابداع‌ کرده‌اند. اقوام 
ساکن در جنگل‌های بارانی بیشتر ادیان چند
خدایی با همه‌ی دنباله‌های آن را ساخته‌اند.
الگویی دیگر، وقتی انسان‌هایی که در قبیله‌های 
کوچک شکارچی زندگی می‌کرده‌اند را بررسی
می‌کنید، خدایانشان تقریبا در همه‌ی موارد 
کمتر به کار‌هایی که انسان‌ها می‌کنند اهمیت
نمی‌دهند. تنها هنگامی که انسان‌ها در جوامع 
با جمعیت به اندازه‌ی کافی زیاد که در آن‌ها
غریبه‌ها با هم ارتباط دارند، زندگی می‌کنند، 
خدایان واعظ اخلاق را می‌سازند.
خدایانی که ما را زیر نظر دارند، ما را 
قضاوت می‌کنند و
خدایانی که آن دو چشم بالای
ایستگاه اتوبوس هستند.
این هنگامی است که ما این قدر پیچیده شده‌ایم
که نمی‌توانیم خودمان انجامش دهیم.
یا تمایزی دیگر در روش‌های سنتی تامین زندگی 
است. در دنیای سنتی مردم یا، مانند بالا
چپ، شکارچی هستند یا، بالا راست، کشاورزند 
و باغ‌دارند یا در وسط دام‌دارند.
اقوام دام‌دار در چمن‌زار‌ها و بیابان‌ها
با دسته‌ی شتر‌ها، گاو‌ها، بز‌هایشان و … کوچ می‌کنند.
یک آسیب‌پذیری خاص وجود دارد وقتی دام‌دار 
هستید.
اگر شما در جنگل‌های بارانی شکارچی باشید، 
افراد بد نمی‌توانند یک شب بیایند و جنگلتان
را بدزدند. اگر کشاورز باشید نمی‌تواند 
کسی بیاید و ۱۰ هکتار زمینتان را بدزدد.
ولی اگر دام‌دار باشید دیگران می‌توانند 
شب بیایند و دام‌هایتان را بدزدند.
دام‌هایتان را از پیشتان ببرند.
در همه‌جای جهان دام‌داران کوچ‌نشین فرهنگ‌هایی 
حول کیفر خشونت، طبقات شوالیه‌ها، کشتار‌های
غیرت‌مندانه و انتقام‌های قبیله‌ای چند 
قرنه استوارند. و چیزی که از لحظاتی پس
از تولد معلوم است این است که اگر کودکی 
در فرهنگ غیرت‌بنیان باشید مادرتان با صدایی
بلند‌تر با شما حرف می‌زند و شما را برای 
بازه‌های زمانی کوتاه‌تری در آغوش می‌گیرد
به نسبت این که در فرهنگ‌های دیگر به دنیا 
بیایید.
اگر شما در فرهنگی جمع‌گرا باشید، مادرتان 
در هفته‌ی اول حیاتتان برای مدت طولانی‌تری
از شما پرستاری می‌کند تا این که در یک 
فرهنگ فرد‌گرا متولد شوید. به دیگر سخن،
در همان چند دقیقه‌ی نخست پس از تولد، هر 
آن چه که می‌بینیم توسط فرهنگی که پیشینیانمان
قرن‌ها پیش ساخته‌اند شکل می‌گیرد.
به عبارت دیگر، زیست‌بوم‌ها فرهنگ‌ها را 
شکل می‌دهند که مغز‌ها را شکل می‌دهند که
در نهایت رفتار را شکل‌ می‌دهد.
و برخی از این تفاوت‌ها حتا در
دقایق اولیه‌ی زندگی مشهود هستند.
به عبارت دیگر، مغز‌ها، اندام‌ها، رفتار‌ها
و فرهنگ‌ها همه با هم تکامل می‌یابند.
در نهایت اگر ما این قدر عقب‌رفتیم که راجع 
به چیز‌هایی مانند ژن‌ها صحبت می‌کنیم،
طبق تعریف راجع به تکامل صحبت می‌کنیم. 
تکامل رفتار چه ارتباطی با این‌ها دارد؟
تفکر مدرن راجع به تکامل رفتار از گذشته 
این تفکر که ما برای بقای گونه‌ی خود و
زنده‌ماندن خوب رفتار می‌کنیم را پس زده 
است. ما برای انتقال ژن‌هایمان به نسل بعدی
خوب رفتار می‌کنیم.
تفکر معاصر تکامل بر سه بنیان استوار است. 
نخست، انتخاب فردی.
کاری که ارگانیسم‌ها می‌کنند این است که
تا آن‌جا که بتوانند کپی‌هایی از ژن‌هایشان
را به نسل بعدی می‌دهند،
تولیدمثل موفق را بیشینه می‌کنند.
مفهومِ ژن خودخواه.
و این بسیاری از رفتار‌های انسان‌ها را 
توضیح می‌دهد. برای مثال، ۱۶ درصد جمعیت
زمین نوادگان چنگیز‌خان هستند، موفق‌ترین 
انسان تاریخ در تولید مثل.
همه‌ی انواع انسان‌های قدرت‌مند فعالیت می‌کنند
تا موفقیت خود را در تولیدمثل بیشینه کنند.
بنیان بعدی، بله بعضی وقت‌ها شما بیشترین 
تعداد ژنی را که می‌توانید انتقال می‌دهید
اما برخی اوقات راهی حتی بهتر از این کمک 
به بستگانتان در انتقال ژن‌هاست.
انتخاب خویشاوندی.
و انسان‌ها راهی برای
انتخاب خویشاوندی ابداع کرده‌اند
که بقیه‌ی پرایمت (نخستی‌سان)‌ها
را در حسادت می‌گذارد.
ما می‌توانیم ثروت مادی‌مان را به خویشاوندانمان 
بدهیم. وراثت وجود دارد. ما راهی برای بزرگ‌کردن
اختلاف‌ها در طول نسل‌ها داریم. این روش 
انتخاب خویشاوندی منحصر به ماست.
بنیان آخر. انتخاب فردی یا کمک به بستگان 
یا بعضی وقت‌ها انتخابی برای همکاری با
بیگانگان وجود دارد. تعامل‌گر و نوع‌دوست بودن
نسبت به آنان مادامی که آنان مشابه عمل می‌کنند.
روابط همکاری متقابل.
و ما به وضوح آن را در سطحی انجام می‌دهیم 
که هیچ گونه‌ی دیگری قادر به آن نیست.
این که «من پشت تو را می‌خارانم و تو پشت من» 
را فراموش کنید. ما معامله‌ی پای‌آ‌پای،
اقتصاد و همه‌ی این چیز‌ها را اختراع کرده‌ایم.
به عبارت دیگر، بنیان‌های تفکر مدرن تکاملی 
بخش زیادی از رفتار‌های انسان را توضیح می‌دهند.
مگر این که کمی دقیق‌تر نگاه کنید.
انتخاب فردی؟
و ما برخی گروه‌های مذهبی را داریم
که ازدواج نمی‌کنند مانند «شیکر»‌ها و
منقرض شدن را برمی‌گزینند.
که ژن‌های شما را انتقال نمی‌دهند.
رفتار تنها برای منافع خویشان؟
و ما خانواده‌های ترکیبی با کودکانی به
سرپرستی گرفته شده از سراسر زمین را داریم.
یا همکاری متقابل. ما با غریبه‌ها همکاری 
می‌کنیم اگر آن‌ها هم چنین کنند؟
به این فکر کنید. این رفتاری است که شامپانزه‌ها 
کوچک‌ترین درکی از آن نمی‌توانند داشته باشند.
شما در کشوری خارجی هستید و به فرودگاه 
می‌روید. شما این کشور را ترک خواهید کرد
و دیگر هیچ‌گاه به آن پا نخواهید گذاشت.
هیچ یک از انسان‌هایی که می‌بینید را در 
آینده نخواهید دید. و شما به ترمینال می‌روید
و لحظه‌ای درنگ می‌کنید تا در را برای کسی 
باز نگه‌دارید. همه چیز درباره‌ی تکامل
اعمال متقابل و همکاری می‌گوید راهی وجود 
ندارد که این رفتار همه‌گیر شود،
و این مشخصه‌ی ماست.
به دیگر سخن، تکامل اخلاق که بر اساس این 
سه اصل ساخته شده، بخش قابل توجهی از رفتار
دیگر گونه‌ها را توضیح می‌دهد و بخش زیادی 
از رفتار ما را هم توضیح می‌دهد
مگر این‌که دقیق‌تر نگاه کنید.
خب، ما به چه رسیدیم؟ ما اکنون رسما رخ 
دادن یک رفتارهایمان را دیده‌ایم. اگر بخواهید
این رفتار را بفهمید باید همه چیز از یک 
میلی‌ثانیه قبل تا میلیون‌ها سال انتخاب
طبیعی و فشار تکاملی را بررسی کنید. به 
عبارت دیگر، یک نفر در این مرحله می‌تواند
رسما به این نتیجه برسد که مسئله پیچیده 
است.
چقدر عالی، من باید پنجاه دقیقه می‌نشستم 
تا به این نتیجه برسم؟ پیچیده است؟
بیاید سعی کنیم این نتیجه‌گیری را کمی مفید‌تر 
کنیم. پیچیده‌است
پس بسیار دقیق و محتاط و مطمئن باش که
چه شده است پیش از این که ادعا کنی
که دلیل رفتاری را فهمیده‌ای. مخصوصا
اگر رفتاری‌است که داری در مورد آن قضاوت 
تندی می‌کنی.
حال، برای اهداف من، مهم‌ترین چیز از این 
عرصه‌های شبه‌واقعیاتی که در اینجا گفته‌ام،
همه‌ی این‌ها در یک چیز مشترک‌اند.
آن‌ها تغییر می‌کنند.
آن‌ها می‌توانند در طول زمان تغییر کنند. 
در نتیجه‌ی تجربه تغییر می‌کنند.
آن‌ها در بازه‌های زمانی کوتاه و طولانی
به بنیادی‌ترین شکل‌ها تغییر می‌کنند.
زیست‌بوم‌ها تغییر می‌کنند. این سنگ‌تراشه‌ای 
از یک اسب آبی‌است که ۳۰۰۰ سال پیش در میان
صحرای آفریقا کشیده شده است وقتی که صحرای 
آفریقا چمن‌زاری پرنشو و نما بوده. اکوسیستم‌ها
تغییر می‌کنند. فرهنگ‌ها تغییر می‌کنند. 
در سده‌ی ۱۸‌ام میلادی ترسناک‌ترین مردم
اروپا سوئدی‌ها بودند. آن‌ها کل قرن را به
وحشی‌گری در اروپا صرف کردند و بعد اتفاقی افتاد.
چیزی عوض شد. و این کاری است که 
ارتش سوئد اکنون می‌کند. بیش از یک قرن
است که آن‌ها جنگی نداشته‌اند. فرهنگ‌ها 
تغییر می‌کنند. فرهنگ‌ها شدیدا تغییر می‌کنند.
مهم‌تر از همه‌ی این‌ها، مغز تغییر می‌کند. 
اتصالات جدید، از دست‌دادن قدیمی‌ها، انبساط،
انقباض‌. مغز‌ها تغییر می‌کنند، رفتار‌های 
تغییر می‌کنند، مردم تغییر می‌کنند.
برخی اوقات تغییر در اندازه‌های اعجاب‌آوری
رخ می‌دهد. می‌تواند دهه‌ها طول بکشد.
این مرد، جان نیوتن (John Newton)، متألهی 
بریتانیایی بود که در دوران سال‌خوردگی‌اش،
اوایل قرن ۱۹ام میلادی نقشی اساسی در لغو 
برده‌داری در امپراطوری بریتانیا داشت.
و به عجیب این که وقتی جوان بود، جان نیوتن 
به عنوان کاپیتان یک کشتی برده‌کشی
امرار معاش می‌کرد.
پس از این که از دریا بازنشسته شد، دهه‌ها 
به سرمایه‌گذاری در تجارت برده و ثروت اندوزی
از این راه پرداخت تا وقتی که روزی چیزی 
تغییر کرد. چیزی تغییر کرد. چیزی که آن
را در سرودی روحانی که او را مشهور کرد 
متجلی‌است. سرود روحانی برکت شگفت‌انگیز
(Amazing Grace).
حالت دیگری از تغییر می‌تواند در طول چند 
دهه رخ دهد. در سمت چپ مردی است به نام
زنجی آبه (Zenji Abe) در صبح‌گاه ۶ دسامبر 
۱۹۴۱ کمی پیش از رهبری اسکادران بمب‌افکن‌های
ژاپنی که به پرل هاربر (Pearl Harbor) حمله‌کردند. 
او یکی از خلبانان هدایت‌کننده‌ی آن بود.
و سمت راست زنجی‌است ۵۰ سال بعد که مردی 
سال‌مند شده، او به پرل هاربر آمد و در
مراسمی که برای نجات‌یافتگان سال‌مند آن 
برگزار می‌شد شرکت کرد. و پیش آن‌ها رفت
و با انگلیسی دست و پاشکسته از آن‌ها برای 
کاری که انجام داده بود عذر خواست.
پس تغییر می‌تواند در این سطح رخ دهد.
برخی اوقات تغییر می‌تواند در عرض چند ساعت 
تا چند روز صورت پذیرد. یکی از مهم‌ترین
وقایع جنگ جهانی اول، متارکه‌ی کریسمس ۱۹۱۴ 
است. اولین کریسمس،‌اولین دسامبر، قدرت‌های
مختلف توافق کردند که آتش‌بسی سه ساعته 
پیش از شامگاه کریسمس در سنگر‌ها در فرانسه
برقرار شود تا سربازان دو طرف بتوانند کشته‌شدگانشان 
را از منطقه‌ی مورد معارضه بازگردانند.
پس مخاصمه تمام شد و مردم آمدند که کشته‌شدگانشان 
را باز‌گیرند.
و بعد شروع کردند به کمک‌کردن به سربازان
طرف دیگر که کشته‌شدگانشان را بازگردانند.
و سپس به هم کمک کردند که
در زمین یخ زده قبر بکَنند.
و بعد با هم شروع به انجام تشریفات و مراسم 
تدفین کردند، در حالی که برای مردگان یک
دیگر دعا می‌کردند. و پیش از این که تمام 
شود شام کریسمس را با هم خوردند و با هم
دعا کردند، به هم کادو دادند و آواز خواندند. 
و بعد روز بعد در سنگر‌های فرانسه
سربازان آلمانی و انگلیسی با هم فوتبال 
بازی می‌کردند و امتیاز‌ها را می‌شمردند.
با هم اسلحه تبادل کردند و آدرس تبادل می‌کردند 
تا بتوانند یک دیگر را پس از جنگ ملاقات
کنند. و با هم شرط می‌بستند که بالای 
سر دیگری را هدف بگیرند و بزنند بدون آن
که به هم آسیب برسانند. برای افسران چند 
روز طول بکشید تا وارد مسئله شوند و با
تهدید به شلیک به این افراد آن‌ها را مجبور 
کنند که برگردند و سعی کنند هم را بکشند.
و نکته‌ی اصلی این است که همه‌ی فرهنگ‌پذیری 
و همه‌ی آن آموزش‌های نظامی و همه‌ی آن
پروپاگاندا در عرض چند ساعت رنگ باخت که 
چه کسی "ما" و چه کسی "دیگری" حساب می‌شود.
"ما" مایی هستیم که در این سنگر‌ها هستیم. 
همه‌ی ما در این سنگر‌های لعنتی. و "دیگران"
همه‌ی افسر‌هایی هستند که در پشت خط‌های 
مقدم ما را برای قدرتشان به کشتن می‌دهند.
و این در عرض فقط چند ساعت رخ داد.
و بعضی وقت‌ها تغییر می‌تواند در چند دقیقه 
رخ دهد.
یکی از چیز‌هایی که نهضت زد جنگ در ایالات متحده‌ را
در طولِ جنگ ویتنام بیش از هر چیز دیگر جرقه‌زد،
فاجعه‌ی می لای (My Lai) بود.
دسته‌ای از سربازان آمریکایی به روستای 
می لای که بی دفاع بود،‌هیچ سلاحی نداشت
و از سالمندان و کودکان تشکیل شده بود رفتند 
و ۳۵۰ تا ۵۰۰ شهروند را کشتند.
بدن‌های تکه تکه شده، تجاوز گروهی قبل از کشتن، 
قتل همه‌ی حیوان‌های آن‌جا، سوزاندن مزارع.
قساوتی تکان‌دهنده. تکان‌دهند. تا حدی به 
خاطر این که دولت آمریکا تا یک سال آن را
پنهان کرد. تکان‌دهنده به خاطر این که وقتی 
بالاخره آن را پذیرفتند، تنها در یک رودستی
به فرمانده نتیجه داد. و تکان‌دهنده به 
این دلیل که، تقریبا قطعا، این تنها باری
نیست که چنین اتفاقی می‌افتد.
سمت راست مردی است به نام هیو تامپسون. 
این کسی‌ است که به یه کشتار می لای پایان داد.
تامپسون خلبان هلیکوپتر بود. او هلیکوپتر 
مسلحی که بالای روستا پرواز می‌کرد را هدایت
می‌کرد و گزارش‌هایی مبنی‌بر تیر‌اندازی 
در آن‌جا دریافت کرده بود. با این فرض که
سربازان آمریکایی زیر حمله‌ی ویتکانک‌ها 
بودند آن‌جا فرود آمد تا ببیند چه کمکی می‌تواند بکند
از هلیکوپتر خارج شد و سربازان آمریکایی را 
دید که به خانم‌های پیر در سر شلیک می‌کردند.
آمریکا‌یی‌هایی را دید که کودکان را از 
مادران مرده‌شان جدا می‌کردند تا بکشند.
و این مرد فهمید که چه اتفاقی دارد می‌افتد. 
و در آن لحظه تعدادی کمی از روستاییان زنده
مانده بودند که در گوشه‌ای از روستا بودند 
و گروهی از سربازان آمریکایی به سمت آن‌ها می‌رفتند.
و این مرد هلیکوپترش را برداشت و میان آن 
دو فرود آمد، مسلسل‌هایش را به سمت سربازان
آمریکایی نشانه گرفت و گفت: اگر یک حرکت 
دیگر بکنید شما را خواهم کشت.
به عبارت دیگر، در طول چند دقیقه او این که 
چه کسی ما و چه کسی دیگری‌ است را کاملا تغییر داد.
و نکته‌ی اصلی همه‌ی این آدم‌ها این است 
که هیچ کدام نواحی‌مغزی‌ای ندارند که ما
نداشته باشیم. هیچ‌کدام انتقال‌دهنده‌های 
نورونی جدید اختراع نکرده است.
اپی‌ژنتیک در آن‌ها همان‌طور رخ می‌دهد که در 
ما رخ می‌دهد. آن‌ها هورمون‌های مشابهی دارند،
همه چیز مشابه است. آن‌ها هم پاچه‌های شلوارشان 
را یکی یکی می‌پوشند، همان‌گونه که ما می‌پوشیم.
تقریبا هیچ کدام از آن‌ها از پیش نشانه‌ای از پیش
نداشت که آن فرد توانایی چنین تغییر عظیمی را دارد.
خب فکر می‌کنم چیزی که در نهایت به آن رسیدیم
معکوس کلیشه‌‌‌ی سانتایانیکی است که
کسانی که تاریخ را نمی‌خوانند محکوم به تکرار آن هستند.
چیزی که این جا داریم، فکر می‌کنم،
در واقع کاملا معکوس این است.
کسانی که تاریخ تغییرات فوق‌العاده‌ی
انسان‌ها را نمی‌خوانند
و علم پشت آن را نمی‌فهمند که
چرا این‌ها محتمل‌ترند،
آن‌هایی از ما که این‌ها را بررسی نمی‌کنند
محکوم به ناتوان در تکرار این‌ها هستند.
پس با این موضوع، ممنون از توجه‌تان و
در بهترین و بدترین لحظاتتان موفق باشید.
