Tabii ki OWS sonrası neler olacağını şu anda bilemiyoruz,
ancak daha önce konuşulmayan şeyler artık konuşulabilir hale geliyor
ve bunun için yeni bir dil yaratılmalıdır.
OWS'nin önemli yanı da budur.
Eğer bu deneyimdeki Trajediyi görmek
ve bundan ders almak istiyorsak,
Anne Applebaum'un,
(Gulag üzerine fena olmayan bir kitap yazmış,
Polonya Dışişleri Bakanı liberal-sağcı Sikorski'nin eşi olan kadın)
OWS üzerine yazdıklarına bakmalıyız:
Çünkü OWS'ye karşı verilen en feci tepki budur:
"Bu siyaset değildir",
"İfade özgürlüğünün kullanılmasından ibaret bir harekettir",
"Tamamen iktidarsızlar, çünkü hiçbir önerileri yok"
diyor,
... sonra da şunu öneriyor:
"Sokakta bağırıp çağıracaklarına,
siyasete girsinler, gerçek siyaset yapsınlar!"
... ve bir sonuç çıkaramasa da doğru bir saptama yapıyor:
"Uluslararası kapitalizm bugün o denli güçlüdür ki,
ulus devletin demokratik kurumları süreçleri kontrol edemez durumdadır"
Gerisini aynen okuyorum:
"Küreselleşme artık açıkça Batı Demokrasisinin
meşruluğunu gözardı etmektedir".
Meali:
'Bugün kapitalizme bir şeyler oluyor ve kontrolden çıkıyor,
ve elimizdeki siyasal yapı da bu durumla baş edemiyor'
Önce söyledikleri ile bu saptamayı bir araya getirince
vardığı tuhaf çıkarım şöyle oluyor:
'bu durumun kaçınılmaz olduğunu kabul etmemiz
ve bildiğimiz siyaset oyununu oynamaya devam etmemiz gerekir.'
OWS ise
işte tam da bu şantaja hayır diyordu:
"Hayır! Oyunun (siyasetin) kuralları değiştirlmelidir!"
"Siyasete, yeni kurallar getirilmeli, yeni siyasal aygıtlar oluşturulmalıdır"
Tam da bu anlamda arkadaşım
Alain Badiou'nun kışkırtıcı tespiti çok yerindedir:
"Bugün düşman, kapitalizm, emperyalizm falan değildir,
asıl düşman, DEMOKRASİDİR!"
Bundan kastettiği tabii ki totaliter bir hayal değil,
bugünkü kurumları ve işleyişi ile yetersizliği ortada olan
çok partili parlamenter demokrasinin yerine
başka bir demokratik siyasal düzenin bulunması ve kurulmasıdır.
Halihazırdaki yetersizlikleriyle bugün geçerli demokraside,
ulusal düzeyde yasal düzenlemeler ile yapabilecekleriniz,
hatta devletleştirme vb girişimleriniz bile,
çözüme giden bir mücadele olamayacaktır.
Öyleyse OWS'nin işlevi,
şimdilik ancak bir olumsuzlama düzeyindedir.
Boksta 'sarılarak kilitlemek' (clinching) denen bir hareket vardır:
Hasımla başedemediğiniz noktada ona sarılırsınız.
Bill Clinton gibi akıllı kapitalistler de,
OWS'nin sonradan ortaya çıkabilecek potansiyelini
şimdiden kontrol altına alabilmek için böyle yapmışlardır.
"Biz arkadaşız, haklısınız, sizi anlıyoruz,
söyleyin ne yapmalı, öneri getirin, sizi dinliyoruz," vb...
Hayır !
Yaklaştırmayın.
Tartışma ve eleştiri mesafesini koruyun.
Hasmın diline teslim olmaktansa, susmak daha iyidir.
Şimdi "Utopya" üzerine konuşacağım.
Toplumsal düzenin değişebileceğine dair görüşleri
"Utopya"
olarak algılarız.
Bu algımızda bir problem var!
Şöyle ki:
"Olanaksız" ve "Olanaklı" nitelendirmeleri,
bugün çok karmaşık ve muğlak nitelendirmelerdir...
Günümüzde "Olanaklı" ve "Olanaksız" olan şeylerden bahsederken,
nasıl da çelişkili bir algıya sahip olduğumuzu hiç fark ettiniz mi?
Bir yandan artık hemen her şeyin "Olanaklı" hale geldiği
bir dünyada yaşıyoruz:
Teknolojide, özel zevklerde...
Biogenetik ve klonlama gibi tekniklerle neredeyse ölümsüz olacağız,
organlar değiştirilebilecek,
tekgnostik düş denen,
beyninizdeki tüm birikiminin başka bedenlere yüklenebileceği teknolojiler...
Yani herşey "Olanaklı"...
sekste de ne isterseniz "Olanaklı":
şaka değil, NY'ta bir cerrah,
ne yapıyormuş, biliyor musunuz:
Penisinizi ikiye kesiyor,
böylece aynı anda iki kadınla seks yapabiliyorsunuz.
Nasıl olduğunu sormayın, ama oluyormuş...
Yani herşey "Olanaklı",
Ay'a, Mars'a yolculuk,
sonsuza kadar yaşamak...
Ama münasebetsiz biri çıkar da:
"Sağlık harcamaları için vergileri %1 artıralım"
derse,
"Hayır, sakın ha! Rekabet ruhunu bozar"
Tuhaf değil mi?
Herşeyin "Olanaklı" olduğu bu dünyada,
ekonomik düzenin temellerine dokunan bir noktayı sorgulamaya kalkarsanız,
en küçük bir değişiklik öneriniz bile,
"OLANAKSIZDIR".
Arkadaşım Fredric Jameson'un
dediği gibi:
"Dünyanın sonuna dair her türlü senaryoyu bile
hayal etmek bile "olanaklı" iken,
kapitalizmin sonunu hayal etmek "olanaksızdır"".
Dünya'ya göktaşı çarpar, herşey değişir,
ama kapitalizm değişmez!
Sonsuza kadar kalır.
Tabii ki işler göründüğü kadar basit değil:
Yani, bakınız:
Yakın zamanda Çin'de hoşuma giden bir şey oldu:
2011 Nisan'ında Çin'de tuhaf bir şey oldu:
ilk duyduğumda acaba hayal mi görüyorum,
ya da gırgır mı geçiyorlar diye düşündüm,
Çin'deki arkadaşıma email ile sordum, doğruladı!
Geçen Nisan ayında Çin'de,
tüm kitle iletişim araçlarında,
(TV'de, filmlerde, radyolarda, kitaplarda, dizilerde)
zaman yolculuğu ve kurgu-tarih öykülerinin
yayımlanması yasaklanmış!
Resmi gerekçe de şöyle:
Çin halkının öyle asil bir tarihi var ki,
böyle aptalca ve yüzeysel öykülerle tarihimizi bulandırmamak gerekir.
Asıl korkulan şeyin ne olduğu ise çok açık:
İnsanların farklı bir dünyayı kurgulamasından korkuluyor.
Ama gerçekten üzücü olan ise,
Batı Avrupa'da ve ABD'de bizlerin
bu konuda yasaklanmamıza bile yer olmamasıdır.
Çinlilerin böyle bir yasaklama ile karşı karşıya kalmaları
onlar adına iyi alamettir:
Demek ki hala farklı bir düzeni kurgulama yetisine sahipler.
Bizler,
yasaklama olmasa bile kökten bir değişimi kurgulayamıyoruz.
İşte, neyse ki bugün değişmeye başlayan budur:
OWS'in sonucu ne oldu?
İlk elde, tabii ki hiçbir şey...  Herkes gündelik hayatına geri döndü.
Ama bir şekilde değişimin hem "Olanaklı" olduğu,
hem de "Gerekli" olduğu algısı başgösterdi.
OWS'nin verdiği ders,
başka bir toplum olabileceğine dair bir utopya değil,
bu düzenin sonsuza kadar devam edemeyeceğine dair bir dersti.
"Avrupa'da görece iyi bir yaşantımız var, bunu koruyalım"
diyen dürüst liberallere cevabım şudur:
Asıl sizin bu söylediğiniz utopyadır!
Düzen, kaçınılmaz olarak bazı sert yol ayrımlarına yaklaşıyor.
Birşey yapılmazsa, yeni bir buyurgan [otoritarian]
düzene gireceğimiz açıktır.
Bu yeni otoriter düzen,
daha önceki gibi öyle bıyıklı bir önderin çıkıp
duman attıracağı bir düzen olmayacaktır.
Bu kez daha farklı,
biraz Berlusconi tarzına benzeyen bir rejim olacaktır:
çılgın kuralların, tuhaf özgürlüklerin, öznel keyif oyunlarının,
keçilerle seks yapacağınız,
kendinizi özgürce kırbaçlatabileceğiniz
her tür eğlenceyi yaşayabileceğiniz,
FAKAT
Düzenin aynen devam edeceği bir rejim olacaktır.
İşte tipik post-modern bir dünya...
Buyurgan Düzen artık eskiden olduğu gibi
özveri ile, disiplinle, ceza ile, bıyıkla değil,
zevk-merkezli [hedonistic] bir ahlak anlayışı ile
işleyecektir.
"Tadını çıkar!"
"Kendini baştan yarat!"
vb komutlara tabi olacağınız
iyi ayar çekilmiş ve denetimli bir düzen olacaktır.
Böyle bir düzene doğru evrildiğimizin işaretlerini
hemen her alanda görebilirsiniz.
Bir örnek: ekoloji.
Üç yıl önce Çin'de olan Deprem,
belki de tarihte ilk kez insanoğlunun sebep olduğu bir depremdi.
Depremden önce, Çinli yerbilimciler uyarmıştı:
Üç boğazla birleştirerek oluşturdukları o dev yapay gölleri biliyorsunuz,
toplam boyu 400km'yi buluyor,
ve bu göller fay hatlarının üzerindeymiş.
Plakaların tam birbirine dayandığı bu yerde
deprem olacağını öngörmüşlerdi, o günlerde oradaydım,
söylemişlerdi, burada deprem olacak diye...
Susturuldular, araştırmalarını yayımlamaları engellendi,
ama neyse ki şimdi,
Çin Hükümeti bu konuda bilgisi olduğunu kendisi kabul etti.
Araştırmacıların uyarılarını dinlemedikleri için
hata yaptıklarını kabul ettiler.
Yapay olarak tetiklenen bu deprem,
doğal sürecinde gerçekleşseydi daha hafif olacaktı.
