Translator: Mijerita Khachatryan
Reviewer: Kristine Sargsyan
Եթե դուք ապրում եք Երևանում, ապա համոզված եմ,
որ հաճախ եք օգտվում մայրաքաղաքում առկա
բազմաթիվ ժամանցի վայրերից:
Օրինակ, ձեզանից քանի՞սն է նախընտրում
ազատ ժամանակն անցկացնել բացօթյա սրճարաններում:
Իսկ քանի՞սն է նախընտրում, օրինակ,
կինոթատրոն գնալ:
Ես էլ կցանկանայի ընկերներիս հետ
ազատ ժամանակս անցկացնել կինոթատրոնում
կամ գնալ բոուլինգ խաղալու:
Ցավոք սրտի, իմ հայրենի քաղաք Ճամբարակում
չկային ժամանցի վայրեր ոչ փոքրիկների,
ոչ մեծահասակների և ոչ էլ երեխաների,
ոչ էլ երիտասարդների համար:
Ես՝ որպես մեր քաղաքի ակտիվ երիտասարդության
ներկայացուցիչ, որոշեցի լուծում տալ այս հարցին:
Ընկերներիս հետ մշակեցի մի փոքրիկ
բիզնես պլան և անցա դրա իրագործմանը:
Հարևաններից մի քանի սեղան, աթոռ հայթայթեցինք,
տատիկիս հետ կռիվ տալով տանից
ծաղկամաններ ու սպասք վերցրեցի
և բակի ծառերի ստվերում բացեցինք մի փոքրիկ սրճարան:
Ինչեր ասես, որ չէինք անում սրճարանն
աշխատացնելու համար:
Նույնիսկ հարևանից սուրճ էինք վերցնում,
եփում էինք և հենց նույն հարևանին էլ վաճառում:
Բայց արդյունքում բոլորս շատ գոհ էինք:
Շարունակ պարի դասեր, միջոցառումներ էինք
կազմակերպում և մեր ժամանակն ուրախ էինք անցկացնում:
Երբևէ նկատե՞լ եք, թե որքան ենք մենք՝ հայերս
բողոքում, դժգոհում, գանգատվում:
Ինչպես նշում է հայ սոցիոլոգ Ահարոն Ադիբեկյանը.
<<Երբ 2 հայ հանդիպում են, պարտադիր խոսում են
իրենց դարդերից ու անհաջողություններից:
Մինչդեռ երբ հանդիպում են ամերիկացիները,
շարունակ պնդում են, որ ամեն ինչ լավ է>>:
Սակայն սոցիոլոգը նշում է, որ մեզ շատ քիչ բան է
պետք երջանիկ զգալու համար:
Այնուամենայնիվ, իրավիճակը մշտապես
բացասաբար է գնահատում Հայաստանում 70%-ը,
մարզերում ՝ 60%-ը, համայնքներում՝ 50%-ը,
ընտանիքում՝ 33%-ը:
Որպես օրինակ հիշեցի մի դեպք:
Քայլում էի փողոցով և պատահաբար լսեցի,
թե ինչպես են մի խումբ երիտասարդներ բողոքում
քաղաքի ոչ մաքուր վիճակից,
գովերգում են եվրոպական քաղաքների մաքրությունը
և աղբ թափելով քայլում:
Գնահատականը թողնում եմ ձեզ:
Եթե ցանկանում ենք ապրել բարեկարգ միջավայրում,
պետք չէ սպասել հրաշքների,
փոխարենը պետք է գործել,
պետք չէ բողոքել:
Ակամայից հիշեցի դպրոցական տարիներս:
Կարծում եմ բոլորդ էլ գիտեք,
որ այսօր, հատկապես տարիներ առաջ
դպրոցում աշակերտին դպրոց կանչող շատ քիչ բան կար:
Հին աթոռ-նստարաններ, խունացած գրատախտակներ,
երբեմն նաև չջեռուցվող դասասենյակներ:
Մեր դասարանը, գումարած այս խնդիրներին,
չուներ նաև դասասենյակ:
Բայց հոգ չէր:
Պետք չէր բողոքել, պետք էր գործել:
Մի քանի ամիս շարունակ կարգապահ վարքի շնորհիվ
շահեցինք բոլոր ուսուցիչների սիրտը.
հիմա էլ բոլորը պատրաստ էին մեզ տրամադրել
իրենց դասասենյակը:
Ընտրեցինք պատմության դասասենյակը:
Նախ, շատ մաքուր էինք պահում,
անհրաժեշտության դեպքում օգնում էինք
դպրոցի մաքրությամբ զբաղվող աշխատակիցներին
և ամեն ինչ անում էինք, որպեսզի ջերմ մթնոլորտ
ստեղծեինք:
Որպես արդյունք, շուտով դպրոց եկող առաջին
հյուրին ուղեկցում էին մեր դասասենյակ:
Իսկ որ ամենակարևորն էր, շուտով մեր օրինակին
սկսեցին հետևել դպրոցի բոլոր դասարանները:
Արդյունքում ունեինք բարեկարգ դպրոց
բարեկարգ դասարաններով:
Վստահ եմ, որ ներկա գտնվողների մեծ մասը
հավատացել է Ձմեռ պապիկի գոյությանը:
Ես էլ հավատում էի և սպասում էի, թե երբ կտեսնեմ
իմ Ձմեռ պապիկին:
Ցավոք սրտի, այդպես էլ չեղավ:
Երբ արդեն մեծ էի, որոշեցի, որ ինքս պետք է դառնամ
Ձմեռ պապիկ և թույլ չտամ, որ մեր բակի
փոքրիկները անցնեն իմ դառը փորձի միջով:
Դարձյալ յուրայիններիս հետ անցա իմ ծրագրի իրագործմանը:
Որպես նվեր վերցրեցինք պարզապես փուչիկներ,
փոքրիկ խաղալիքներ և կոնֆետներ:
Հավատացեք, ամանորյա հրաշքը կատարվեց:
Կարծում եմ հասկացաք, որ շարունակ բողոքելը,
ոչինչ չանելը երբեք ոչ մի արդյունքի չեն հանգեցնի:
Փոխարենը մի փոքր երևակայություն,
ջանասեր աշխատանք և ամեն ինչ կստացվի:
Անհնարին ոչինչ չկա:
Անհրաժեշտ է ժամանակ, անհրաժեշտ է համբերություն
և կարևորը՝ ցանկություն:
Ելույթս կցանկանամ ավարտել Մարկ Տվենի
հետևյալ խոսքերով. <<Քո կյանքի 2 կարևոր օրերն են
այն օրը, երբ դու ծնվեցիր և այն օրը,
երբ բացահայտեցիր, թե ինչու>>:
