
Dutch: 
Vertaald door: Peter van de Ven
Nagekeken door: Axel Saffran
Ik ga het vandaag met jullie hebben
over een andere manier
van beschouwen wat echt is.
Het is lastig vast te stellen wat echt is,
want onze kennis is niet onbeperkt,
dus maken we altijd
een aantal vooronderstellingen
over wat het meest echt is.
En het doet er echt toe
wat je als meest echt beschouwt,
want je baseert
de beslissingen die je neemt
die de hele loop van je leven bepalen
op die vooronderstellingen,
of je dat nou inziet of niet.
En heb je verkeerde vooronderstellingen,
of zelfs als ze onvolledig zijn,
dan zul je daar
een hoge prijs voor betalen.
En de vooronderstellingen
die we in onze cultuur gebruiken,
ook al hebben ze ons in staat gesteld
krachtige technologie te ontwikkelen,
zijn zodanig onvolledig
dat we daar een prijs voor betalen

English: 
Transcriber: Peter van de Ven
Reviewer: Tanya Cushman
So I'm going to talk to you today
about a different way
of looking at what real is.
It's not easy to figure out what real is,
because we don't really have
infinite knowledge,
and so we're always making
some sets of presuppositions
about what's most real.
And it really matters
what you assume is most real
because you base
the decisions that you make
that run the entire course of your life
on those assumptions,
whether you recognize it or not.
And if you get the assumptions wrong,
or even if you leave them incomplete,
you're going to pay a big price for it.
And the assumptions
that we use in our culture,
although they've enabled us to develop
a tremendously potent technology,
are incomplete in ways
that have also cost us

English: 
and that are extremely dangerous.
Since the scientific age began,
we've lived in a universe
where the bottom strata of reality
is considered to be
something that's dead -
like dirt.
It's like it's matter.
It's objective.
It's external.
And there isn't any element of it
that lends any reality to phenomena
like meaning or purpose -
that's all being relegated
to the subjective
and in some ways to the illusory.
But it's by no means self-evident
that that set of
presuppositions is correct,
because we lack infinite knowledge
and there's many things
about the structure of being
that we don't understand -
the main one being consciousness.
We can't account for it at all,

Dutch: 
en dat ze extreem gevaarlijk zijn.
Sinds het wetenschappelijk tijdperk begon,
hebben we in een universum geleefd
waarin de onderste laag van de realiteit
wordt beschouwd als iets dat dood is --
als vuil.
Het is materie.
Het is objectief.
Het is iets uitwendigs.
En we vinden daarin niets terug
dat enige realiteit toeschrijft
aan zaken als zin of bestemming --
dat wordt allemaal gedegradeerd
tot het subjectieve
en soms ook tot het denkbeeldige.
Maar het spreekt volstrekt niet voor zich
dat die vooronderstellingen correct zijn,
omdat onze kennis niet onbeperkt is
en omdat we veel aspecten van
de structuur van zijn niet begrijpen --
en de belangrijkste daarvan is bewustzijn.
Daar begrijpen we niets van

Dutch: 
en we begrijpen niet
welke rol het lijkt te spelen
in de transformatie
van potentie naar verwezenlijking,
een rol die wordt onderkend
door natuurkundigen,
al bijna honderd jaar lang.
Dit blijft een van de grootste
onopgeloste mysteries in de wetenschap.
Er zijn andere manieren
om te beschouwen wat echt is
en die andere manieren
hebben hun voordelen
en een van die voordelen
is dat ze ons beschermen.
Weten dat we op een andere manier
naar de realiteit kunnen kijken,
beschermt ons van bepaalde aandoeningen.
En moderne mensen zijn vatbaar
voor een behoorlijk aantal aandoeningen
die voortkomen uit de vooronderstellingen
van de systemen waarmee ze
de realiteit definieren.
En een van die aandoeningen
is een soort nihilistische hopeloosheid
die een resultaat is van het besef
dat in de ultieme analyse
niets echt enige betekenis heeft.
En omdat het leven moeilijk is --
en die betekenis
kun je zeker niet ontwijken --
kan het moeten opgeven van je geloof
in een transcendente betekenis

English: 
and we can't account
for the role it appears to play
in the transformation
of potential into actuality,
which is a role that's been
recognized by physicists
for almost a hundred years now
and which remains one of the biggest
unsolved mysteries in science.
There are other ways
of looking at what's real,
and these other ways have some advantages,
and one of the advantages they have
is that they protect us:
knowing these other ways of operating
within reality or defining reality
protect us from certain kinds
of pathologies.
And modern people are prone
to a fair number of pathologies
that stem from the assumptions
of the systems they use to define reality.
And one of those pathologies
is a kind of a nihilistic hopelessness
which is a consequence of the recognition
that in the final analysis
nothing really has any meaning.
And because life is difficult -
and that's a meaning
that you can't escape -
being forced to abandon your belief
in a positive or a transcendent meaning

English: 
can leave you weak
at times when you really
can least afford to be weak.
And there's more important pathologies
that it's opened us up to too:
pathologies of belief.
And I think we saw the most
horrifying examples of that -
hopefully the most horrifying examples -
in the 20th century,
where people
whose belief systems
were shattered, at least in part,
by the competition between religious
and scientific viewpoints
turned in large numbers
to mass movements that were
in every way a substitute,
a more rational, in some sense, substitute
for religious beliefs
that appeared no longer tenable.
And the consequence of that was -
it was just about annihilation
because we came close
to annihilation twice,
once in the '60s and once in the '80s.
And even without
the totality of annihilation,
we lost hundreds of millions of people
as a consequence of pathological
belief systems in the 20th century.
So if belief systems become pathological,

Dutch: 
zorgen dat je zwak bent
juist op de momenten
dat je niet zwak kunt zijn.
En het maakt ons kwetsbaar
voor nog belangrijker aandoeningen:
aandoeningen van geloof.
En daarvan hebben we
de meest gruwelijke voorbeelden gezien --
de meest gruwelijke, hoop ik --
in de 20ste eeuw,
waar mensen wiens geloofssystemen
werden verbrijzeld, ten minste deels,
door verschillen tussen religieuze
en wetenschappelijke visies,
zich in groten getale aansloten
bij massabewegingen
die in alle opzichten
een vervanging waren,
zeg maar een meer rationele vervanging,
voor religieuze geloven
die niet langer houdbaar leken.
En de consequentie was bijna vernietiging,
want we kwamen twee keer
dicht bij vernietiging,
in de jaren 60 en in de jaren 80.
En zelfs zonder
een volledige vernietiging,
verloren we honderden miljoenen mensen
als gevolg van pathologische
geloofssystemen in de 20e eeuw.
Als geloofssystemen pathologisch worden,
kan die pathologie in potentie

Dutch: 
de belangrijkste dreiging
voor ons bestaan vormen.
En als je ook maar een klein beetje
in Darwin gelooft,
dan begrijp je
dat de dingen die je bestaan
het meest bedreigen,
de meest werkelijke dingen zijn.
Je moet er iets aan doen.
Hier is een andere benadering.
[Phainesthai]
Ik begin met de definitie van dit woord.
Van dit woord 'phainesthai'
is het woord 'fenomeen' afgeleid.
Fenomenen zijn de dingen
die aan je verschijnen,
en phaineshtai betekent 'voortschijnen'.
En fenomenologen,
die geïnteresseerd waren
in dat voortschijnen van dingen,
vooronderstelden dat de dingen
die jou het meest belangrijk leken,
de meest echte dingen waren.
En ik denk dat er veel voor te zeggen is
dat je brein daar ook op is afgestemd,
want je brein reageert
op dingen die betekenis hebben
voordat ze de beleving construeert
die jij interpreteert als een object.
En de reden daarvoor
is dat de betekenis van dingen
op een bepaalde manier meer echt is,
en belangrijker is dan de perceptie
van dingen als objecten.

English: 
that pathology can pose
the biggest threat, possibly,
to our very existence.
And if you're a Darwinian in any sense,
you have to understand
that the things that pose
the biggest threats to your survival
are the most real things.
They have to be dealt with.
Now, here's another way
of looking at things.
[Phainesthai]
I'll start with
the definition of this word.
This word "phainesthai" is the root word
of phenomena, phenomenon.
Phenomena are the things
that appear to you,
and phainesthai means to shine forth.
And the phenomenologists,
who were interested
in the shining forth of things,
made the presumption
that the things that manifested
themselves to you as most meaningful
were the most real things.
And I think you can make a strong case
that that's actually
how your brain's wired
because your brain is wired
to react to things that have meaning
before they construct the perceptions
that you think of as objects.
And the reason for that
is because the meaning of things
is more real, in some sense,
but more important than
the view of things as objects.

Dutch: 
Zo is er een beroemde onenigheid
tussen filosofen en psychologen
die zegt dat als je een klif nadert,
je geen klif ziet;
je ziet een 'val-plaats'.
Je ziet het niet eerst als object, klif,
waar je vervolgens de betekenis
van val-plaats aan toekent;
nee, de perceptie
van val-plaats komt eerst
en de abstractie van de objectieve klif,
als het al gebeurt, komt veel later --
veel later conceptueel gezien,
want ook een baby kan een klif opmerken,
en veel later historisch gezien.
Dichters hebben het fenomeen opgemerkt,
de voortschijnende realiteit,
en het vaak geassocieerd met de jeugd,
en terecht, denk ik.
Ik denk dat je brein
niet zo'n remmende structuur is
als je nog kind bent,
voor het volledig is ontwikkeld,
dus er zijn neurologisch redenen voor,
maar er zijn ook redenen
die voortkomen uit levenservaring.
Je kunt bij kinderen zien
dat ze meer openstaan
voor dingen dan volwassenen.

English: 
And so, for example, a famous
philosopher-psychologist division said
that when you approach a cliff,
you don't see a cliff:
you see a falling-off place.
It isn't that it's an object - cliff -
to which you attribute
the meaning of falling-off place to;
it's the falling-off-place
perception comes first,
and the abstraction
of the objective cliff,
if it ever happens at all,
comes much later -
much later conceptually,
because even babies can detect cliffs,
and much later historically.
Poets have noticed this phenomena,
shining-forth reality,
and they've often associated it
with childhood,
and I think for good reasons.
I think your brain is not so much
of an inhibitory structure
when you're a child,
before it's fully developed,
and so there's neurological
reasons for noting it,
but there's also reasons that stem
from the level of lived experience.
You can tell when you're around children
that they're open to things
in a way that adults aren't.

English: 
They're wide-eyed with wonder.
And adults like being around children
for that reason.
Because although the child
takes an awful lot of care
and is a terrifying object,
in some ways, to behold,
if you have a relationship with the child,
because they're so vulnerable,
part of the way they pay you back
is they open up your eyes -
your eyes that have been closed
by your experience
and that have learned to shield out
the things that shine forth.
And when you have a child,
you can look through its eyes again,
and, to me, it's like
they're on fire, in a sense -
they're like a candle
or something burning brightly.
I think that's partly because
we actually don't screen out fire -
we actually see fire -
and that's why we can't
not look at it when it's around.
I think the same thing happens
when you're in love with someone -
if it's genuine love.
Because genuine love gives you a hint
of what could be in the future
if you could just set yourself right -
you get a glimpse
of what could be in the future
if you fall in love.
You don't get that without work,
but you get a glimpse,
and I think it's because
when you fall in love -

Dutch: 
Ze staan open uit verbazing.
En volwassenen zijn graag bij kinderen
om die reden.
Want ook al vraagt een kind
ontzettend veel zorg
en kunnen ze angstaanjagend zijn
als je er een relatie mee hebt,
omdat ze zo kwetsbaar zijn,
één manier waarop ze je terugbetalen,
is dat ze je de ogen openen --
je ogen die door je ervaring zijn gesloten
en die hebben geleerd de dingen
die voortschijnen uitfilteren.
En als je een kind hebt,
kun je weer door hun ogen kijken
en het lijkt mij soms wel
of ze licht geven --
als een kaars of iets dat helder brandt.
Dat komt misschien gedeeltelijk
doordat we vuur niet wegfilteren --
we zien vuur echt --
en daarom moeten we
er altijd naar kijken als het er is.
Volgens mij gebeurt iets soortgelijks
als je verliefd ben op iemand --
als het echte liefde is.
Want echte liefde geeft je een glimp
van wat de toekomst kan zijn
als je jezelf maar kon rechtzetten --
je krijgt een glimp
van wat de toekomst kan zijn
als je verliefd wordt.
Je krijgt hem niet zomaar,
maar je ziet een flits,
en dat komt denk ik
omdat als je verliefd wordt --

English: 
and I believe this is likely
a biochemical transformation -
is the perceptual structures that
normally stop you from seeing people -
because you really don't see people;
you just see shadows -
the barriers are lifted temporarily,
and what's really there shines through,
and it's overwhelming.
But to stay in that state,
well, it requires a tremendous
amount of moral effort -
is really the right way
of thinking about it.
Wordsworth said about children:
"There was a time
when meadow, grove and stream,
The earth, and every common sight
To me did seem
Apparelled in celestial light,
The glory and the freshness of a dream.
It is not now as it hath been of yore;
Turn wheresoe'er I may,
By night or day,
The things which I have seen
I now can see no more.
Earth fills her lap
with pleasures of her own;
Yearnings she hath
in her own natural kind,
and even with something
of a mother's mind,

Dutch: 
en volgens mij is dat
een biochemische transformatie --
de perceptuele structuren die je normaal
ervan weerhouden mensen te zien --
want je ziet mensen niet echt,
je ziet maar schaduwen --
die filters zijn tijdelijk uitgeschakeld,
en wat er echt is, schijnt voort
en dat is overweldigend.
Maar om in die staat te blijven,
dat vergt een enorme morele inspanning --
zo kun je dat nog het best zien.
Wordsworth zei over kinderen:
"Er was een tijd
dat weide, bosjes en beekjes,
De aarde en ieder normaal verschijnsel
Mij gekleed leken in een hemels licht,
De glorie en de frisheid van een droom.
Het is niet meer zoals het is geweest;
Waar ik ook mag kijken,
Bij dag of bij nacht,
De dingen die ik ooit aanschouwde,
kan ik nu niet meer zien.
De aarde vult haar schoot
met haar eigen genoegens;
Ze heeft verlangens
op haar eigen unieke manier
en zelfs met een moederachtige geest,

English: 
And no unworthy aim,
The homely nurse doth all she can
To make her foster child, her inmate, Man,
Forget the glories he hath known,
And that imperial palace whence he came."
And what Wordsworth means by this
is that as you develop
as a competent adult -
which is precisely the direction
towards which you should develop -
much of what you're doing
is actually closing in and narrowing.
You're closing in and narrowing
towards a particular goal
and a particular way of being.
And that's necessary,
because as you develop,
you have to develop
towards a particular way of being
or you don't develop at all,
and you can't stay a child forever.
That goes sour of its own accord.
And so human beings are destined
to close their perceptions in,
to sharpen themselves
and to focus on very little
so that they can at least do that.
But the price we pay for that
is that we start to replace

Dutch: 
En geen onwaardig doel,
De huiselijke zorgster doet al wat zij kan
Haar pleegkind, haar gevangene, de mens,
De glorie die hij kende te doen vergeten
En dat keizerlijke paleis
waar hij vandaan kwam."
Wat Wordsworth hiermee bedoelt,
is dat terwijl je je ontwikkelt
tot competent volwassene --
en dat is precies de richting
waarin je je moet ontwikkelen --
veel van wat je doet feitelijk
versmallen en vernauwen is.
Je versmalt en vernauwt
richting een specifiek doel
en een specifieke manier van zijn.
En dat moet ook,
want tijdens die ontwikkeling,
moet je groeien richting
een specifieke manier van zijn,
ander ontwikkel je niets
en je kunt niet altijd kind blijven --
dat loopt vanzelf fout af.
Dus het is het lot van mensen
om hun percepties te vernauwen,
zichzelf aan te scherpen
en zich te concentreren op heel weinig,
zodat ze dat tenminste kunnen.
Maar de prijs daarvoor

English: 
the relationship we have
with untrammeled reality
with the shadows
that are only complex enough
to let us do what we need
to do and no more.
And although we've become more competent,
in other ways we've become more blind.
And we kind of know how this happens.
It happens from the bottom up.
This is a Magritte painting,
and the painting has
an obvious meaning, in a sense,
which is that we're blinded,
even to what's right in front of us,
by the objects that we see.
And we think that seeing
is letting in the light,
but it's only letting in
a very small fraction of the light
because we're only capable
of contemplating
a small fraction of everything
whenever we're doing any particular thing.
Very much of what we're doing
is screening things out.
Very much of your cortex is inhibitory.
And Magritte is trying
to get at that with that idea.
There's a businessman there,
dressed in his uniform.
He can't see beyond the immediate thing
that's in front of his eyes.
How does that happen?

Dutch: 
is dat we onze relatie met de ongebonden
realiteit beginnen te vervangen
met de schaduwen
die net complex genoeg zijn
om ons onze taak te laten uitvoeren,
maar meer ook niet.
En ook al zijn we competenter geworden,
we zijn ook blinder geworden.
En wet weten ongeveer wel hoe dit gebeurt:
van de grond af aan.
Dit is een schilderij van Magritte
en de betekenis ervan
is duidelijk, in zekere zin,
namelijk dat we zelfs blind zijn
voor wat zich recht voor onze ogen bevindt
door de objecten die we zien.
En we denken dat zien
betekent het licht binnenlaten,
maar het is het binnenlaten
van een fractie van het licht,
want we kunnen alleen
een fractie van alles verwerken
wanneer we bezig zijn
met een specifiek ding.
Dus heel veel van wat we doen,
is dingen wegfilteren.
Veel van wat je cortex doet, is remmen.
En Magritte probeert dat
zo uit te beelden.
Daar staat een zakenman in zijn uniform.
Hij kan niet meer zien
dan wat er direct voor zijn neus is.
Hoe komt dat?

English: 
Let's say you're a baby.
The first thing you learn.
You learn - you build your body
from the bottom up.
You build your perceptual
and action structures from the bottom up.
You learn to move your arm.
You learn to close your hand.
Then you learn to do things
that are practical with those abilities.
You lift a spoon.
Well, you have to do that
to feed yourself.
You learn to move a plate.
You learn to set the table -
that's starting to become social now
because you can set the table
for you and for other people.
You learn to make a meal -
that's a more complex sequencing of
motor activities and perceptual abilities
that's very focused.
As you continue to develop,
the things you chain together
become more and more complex
but also more specific -
you have to care for your family,
which means there's all sorts
of other things you're not doing.
You have to find a good job,
which almost everyone, when they're young,
experiences as the contemplation
of a limitation.
Well, not everyone, but many people
think, "Oh no," you know,
"I'm going to have to settle
for this role.
I don't want to only be that role,"

Dutch: 
Wat leer je het eerst als baby?
Je leert je lichaam
van de grond af op te bouwen.
Je bouwt je perceptuele
en actiestructuren van de grond af aan.
Je leert je arm te bewegen.
Je leert je hand dicht te doen.
Je leert dingen te doen
die praktisch zijn met die vaardigheden.
Je tilt een lepel op.
Dat moet ook wel
als je jezelf wilt voeden.
Je leert een bord vast te houden.
Je leert de tafel te dekken --
en hier begint het sociaal te worden,
want je kunt de tafel dekken
voor jezelf en voor anderen.
Je leert koken --
een complexere reeks motorische acties
en perceptuele vaardigheden
die heel gericht is.
Terwijl je je verder ontwikkelt,
worden de ketens van je acties
steeds complexer,
maar ook specifieker --
je moet voor je gezin zorgen,
wat betekent dat er
allerlei dingen zijn die je niet doet.
Je moet een goede baan vinden,
wat iedereen, op jonge leeftijd,
ervaart als vernauwend.
Misschien niet iedereen,
maar velen denken: 'o nee,
ik moet me nu beperken tot deze rol.
Ik wil niet alleen die rol zijn.'

English: 
but it's better to be that role
than no role at all.
And maybe the way
through the role to the other side
is through the role, not around it.
There's no avoiding the responsibility
of narrowing and shaping and specializing.
Be a good parent.
Well, that's a sacrifice you make
for the next generation.
Be a good partner -
the same thing.
Be a good citizen.
It's easy for young people,
in particular, to be skeptical of that
because the old society
is always corrupt and archaic and blind,
and to become a member of that
seems to be in part to allow yourself
to adopt that same aged blindness.
But that thing also educates you;
it shapes every word you speak.
It's something that you
have to be grateful to,
even in its aged and archaic form.
And it's part of the necessities
of human responsibility
that you become a good citizen.
And that means, in some sense,
giving up more of what could be -

Dutch: 
Maar je kunt beter die rol zijn
dan helemaal geen rol.
En misschien is de weg naar de overkant
wel door die rol heen, en niet eromheen.
Je kunt de verantwoordelijkheid van
vernauwen en specialiseren niet ontwijken.
Wees een goede ouder.
Dat offer breng je
voor de volgende generatie.
Wees een goed partner --
zelfde verhaal.
Wees een goed burger.
Met name jonge mensen
zijn daar sceptisch over,
want de oude maatschappij
is altijd corrupt en archaïsch en blind,
en om daar een lid van te worden
lijk je diezelfde ingebakken blindheid
over te moeten nemen.
Maar dat ding ontwikkelt jou ook;
het leert je ieder woord dat je kent.
Het is iets dat je dankbaar moet zijn,
zelfs in zijn verouderde, archaische vorm.
En menselijke verantwoordelijkheid
vereist onder meer
dat je een goed burger wordt.
En dat betekent nog meer opgeven
wat zou kunnen zijn --

English: 
at least to sustain what is.
There's a satirical song
from the late 1890s, English:
"I am the very model
of a modern Major-General,
I've information, vegetable,
animal and mineral,
I know the kings of England,
and I quote the fights historical,
From Marathon to Waterloo
in order categorical..."
And the satire is, well,
he has the knowledge,
he's an official functionary,
and it's very difficult to do that,
but in the same way
it's very limited and categorical,
and of course an artist
would object to that.
But it's better than nothing at all,
and that's the alternative.
Well, maybe what's above good citizen -
sometimes good citizen is not so good.
If you are a good citizen
of Nazi Germany or the Soviet Union
or of Mao's China,
you were narrowed in a particular way,
and then maybe in a necessary way,
but also in a very pathological way,
and so it seems to be
that there has to be something,

Dutch: 
of op zijn minst te onderhouden wat is.
Er is een satirisch liedje
van rond 1890, Engels:
"Ik ben een typische
moderne generaal-majoor,
Ik heb informatie, groenten,
vlees en mineralen,
Ik ken de koningen van Engeland
en ik haal de historische veldslagen aan,
van Marathon tot Waterloo
in categorische volgorde..."
Het satirische is hier
dat hij de kennis heeft,
hij heeft een officiële functie,
en dat valt niet mee,
maar op hetzelfde moment
is dat beperkt en categorisch,
en daar zou een kunstenaar
tegen protesteren.
Maar het is beter dan niks
en dat is het alternatief.
Wat misschien boven
een goed burger staat --
soms is een goed burger niet zo goed.
Als je een goed burger was
van Nazi-Duitsland of de Sovjet-unie
of van Mao's China,
werd je op een bepaalde manier beperkt;
misschien op een benodigde manier,
maar wel op een pathologische manier.
Dus lijkt het alsof er iets moet zijn --

Dutch: 
ook al is het toepassen
van dat beperkte perspectief wel nodig --
dat er iets moet zijn dat erboven staat.
En dat is ook hetgeen
wat je het gevoel kan teruggeven
van een oprechte verstrengeling
met de diepste en meest zinvolle
waarheden in het leven.
Dat gaat over een goede persoon zijn.
Dat staat boven goed burgerschap;
het is iets anders.
Het heeft iets te maken
met individuele ontwikkeling.
En ook dat zit ons ingebakken.
Dus het lijkt de bedoeling dat we
verliezen wat we hadden, te specialiseren,
maar eenmaal gespecialiseerd,
om te heropenen.
Als we eenmaal de vaardigheden
bij onszelf hebben ingebouwd
en de realiteit beter aankunnen,
omdat we zijn aangepast
en flexibeler zijn geworden,
dan kunnen we die deuren
weer gaan openen.
En ik geloof dat je zenuwstelsel
is ontworpen om je daarbij te helpen
als je het niet tegenwerkt,
als je het merkt.
En je merkt dat
door te letten op de dingen
die zich aan je manifesteren,
die zich interessant voordoen --
ze grijpen je.
En ze grijpen je precies daar
waar die vage kaart die je volgt

English: 
even though adopting
that restricted viewpoint is necessary,
there has to be something above it.
And I think that's also the thing
that can restore the sense you have
of a true entanglement with the deepest
and most meaningful realities of life.
And that's the issue
of being a good person.
It's above being a citizen;
it's something else.
It has to do with the development
of individuality.
And I think we're also wired for that.
So it looks like we're wired
to lose what we had, to specialize,
but then once we're
specialized, to reopen.
Once we've got the skills
built into our body
and then can handle reality
because we're more adapted
and more fluid and more flexible,
then we can start opening the doors again.
And I believe that your nervous system
is set up to help you do that
if you don't interfere with it,
if you notice.
And you notice that
by paying attention to the things
that manifest themselves to you,
that shine forth as interesting -
they grab you.
And where you're grabbed
is where the obscuring map you live in

English: 
isn't obscuring the reality
that's underneath.
It's like there's a hole in the map,
and the light shines through that
and you're attracted to that.
And that will pull you along.
That's when your interest
is seized by something.
That's your nervous system
doing that; you don't do that.
It's an unconscious force.
You could even say it was
the world itself talking to you.
And the phenomenologists
did feel that way.
And it's a real phenomenon,
not a secondary thing,
and you know that
because you can't live without it.
You die, you stultify, you get cynical,
you get nihilistic or you adopt
some wild belief system
if you don't have the attachment
to some genuine life-giving
meaning in your own life.
And it's a hard thing to follow that
because it doesn't necessarily put you
into perfect juxtaposition with society,
because it's not society.
It's not being a good citizen;
it's something else.
It's also the thing that rebuilds
how you would be a good citizen.
The Egyptians knew about this
a long time ago.
They didn't really know they knew,

Dutch: 
de onderliggende realiteit niet vervaagt.
Er lijkt een gat in de kaart te zitten
en daar schijnt het licht doorheen
en dat trekt je aan.
En het zal je meetrekken.
Dat is wanneer je interesse
in iets wordt gewekt.
Dat doet je zenuwstelsel;
jij doet dat niet zelf.
Het is een onbewust proces.
Je zou zelfs kunnen zeggen
dat de wereld tegen je praat.
En zo zien de fenomenologen het ook.
En het is een echt fenomeen,
geen afgeleid iets,
en dat weet je ook
want je kunt niet leven zonder.
Je gaat dood, je wordt cynisch,
je wordt nihilistisch
of neemt een wild geloofssysteem aan
als je geen houvast hebt
aan oprechte betekenis
die je leven zin geeft.
En het is moeilijk om dat te doen,
want het kan je op gespannen voet
zetten met de maatschappij,
want die is het niet.
Het is geen goed burgerschap;
het is iets anders.
Het is ook datgene wat jou weer
in staat stelt een goed burger te zijn.
De Egyptenaren wisten dit al lang geleden.
Ze wisten niet echt dat ze het wisten,

English: 
because they acted things out in drama
and portrayed them mythologically
because they didn't have the capacity
to articulate the ideas fully.
But the Egyptians worshiped the human eye.
They worshiped the eye
because they knew
the eye was what paid attention -
like, we're really visual creatures -
and your eye is automatically attracted
to the things that manifest themselves,
or shine forth, in front of you,
and you have to look at them.
If you pay attention
to the things that shine forth,
because what you're seeing
is the reality instead of the map,
you're gaining access to
the real information that's in the world.
It's not prepackaged information.
Because that can be false.
It's the real information flowing out
from the ground of being,
and if you pay attention to that,
it will help you move towards the goals
that you've already established
for yourself as a good citizen,
that are part of the inbuilt
value structure that you've adopted,
but at the same time,
it will do something else.
It will lead you to transform
the nature of those goals.
Because as you pursue the thing
that guides your interest

Dutch: 
want ze voerden het op in toneelstukken
en schetsten het mythologisch,
omdat ze niet de capaciteit hadden
om de ideeën goed te articuleren.
Maar de Egyptenaren
aanbaden het menselijk oog.
Ze aanbaden het oog
omdat ze wisten
dat het oog de aandacht gaf --
we zijn echt visuele wezens --
en je oog wordt onmiddellijk getrokken
door de dingen die zich voor jou
manifesteren, of voortschijnen,
en je moet ernaar kijken.
Als je aandacht hebt
voor de dingen die voortschijnen,
want dan zie je de realiteit
en niet je kaart,
dan krijg je toegang tot de echte
informatie die de wereld biedt.
Het is geen voorverpakte informatie.
Die kan verkeerd zijn.
Het is echte informatie die voortvloeit
uit de grond van het bestaan
en als je dat aandacht geeft,
zal het je helpen de doelen te bereiken
die je jezelf al gesteld had
als een goed burger,
die deel zijn van je aangenomen
ingebouwde waardenstructuur,
maar op hetzelfde moment
zal het iets anders doen:
het zorgt ervoor dat je
die doelen transformeert.
Want terwijl je nastreeft
wat je interesse heeft gewekt

Dutch: 
en je er meer en meer
informatie over krijgt,
doordat je die informatie verwerkt --
wat feitelijk leren is --
bouw je jezelf om naar een ander persoon,
een sterker en beter geïnformeerd persoon,
en een meer volledig persoon,
een persoon met meer
integriteit en kracht,
en met meer richting.
En op hetzelfde moment
differentieer je je kaart.
Dus je leeft meer en meer
in de echte wereld.
Dus terwijl je je specifieke doel nadert,
zelf als dat doel cultureel bepaald is,
word je getransformeerd
door wat je onderweg leert
en het transformeert de aard van je doel.
Dingen schijnen voort.
Daar is een reden voor.
En dat weet je ook,
want als je bezig bent met iets
dat je interesse heeft,
dat je aandacht heeft,
dan voel je je levend,
dan is het leven de moeite waard.
Het is zo de moeite waard,
dat je die vraag niet eens meer stelt.
De vraag zelf verdwijnt,
omdat de zin waarmee je
verbonden bent zo krachtig is
dat ze de tegenspoed wegdrukt
die normaal gesproken het leven typeert.

English: 
and more and more information is revealed,
then by absorbing that information -
which is learning, essentially -
you build yourself
into a different person,
a stronger and more informed person,
and a more intact person,
a person with more integrity
and with more strength
and with more direction.
And at the same time,
you differentiate your map.
So you're living more and more
in the real world.
So as you approach your specific goal,
even if it's a culturally
conditioned goal,
the learning that you do
along the way transforms you
and it transforms the nature of your goal.
Things shine forth.
There's a reason for that.
And you know that because
when you're attending to something
you're interested in
and you're engaged in,
that's when you're alive,
that's when life is worthwhile.
It's so worthwhile that in those moments,
you don't even ask the question about it.
The question itself goes away
because the meaning
that you're united with is so powerful
that it can push back the adversity
that would otherwise characterize life.

English: 
Nietzsche said the person
who has a why can bear any how.
And that's a really useful thing to know
because you think, well,
we're very vulnerable creatures
and our life ends catastrophically
and terrible things happen
and how can we bear that?
And the answer to that is,
and always has been,
that you have to be in sync
with something that's beyond you
because that synchrony
gives you the strength that you need
to bear your terrible limitations.
You see this played out; people know this.
Everyone knows this.
It's just our culture
isn't good at articulating it.
We've lost a lot of this.
We haven't developed
our knowledge about this
as much as we've developed
knowledge of the objective world.
And we're paying for it.
You see it in weird places.
On the right here,
there's an old symbol at the bottom.
It's called the round chaos,
and the alchemists believed
that the round chaos
was the thing that held
what the world was ultimately made of,
the thing that was most real.
And they conceptualized it
as something like information.
They thought about it
as a combination of spirit and matter.

Dutch: 
Nietzsche zei dat iemand
die een 'waarom' heeft,
alle 'hoe's kan dragen.
En dat is heel goed om te weten,
want je denkt, nou, we zijn heel kwetsbaar
en ons leven eindigt met een catastrofe
en er gebeuren vreselijke dingen;
hoe verdragen we dat?
En het antwoord daarop is altijd geweest
dat je verbonden moet zijn
met iets dat dieper gaat dan jij,
want die band geeft je de kracht
die vreselijke beperkingen te verdragen.
Je ziet het gebeuren; mensen weten dit.
Iedereen weet dit.
Onze cultuur kan het alleen
niet goed verwoorden.
We zijn dat grotendeels kwijt.
We hebben onze kennis hiervan
niet zo goed ontwikkeld
als onze kennis van de objectieve wereld.
En dat kost ons.
Je ziet het op rare plaatsen.
Hier rechtsonder staat een oud symbool.
Het heet de ronde chaos
en de alchemisten geloofden
dat de ronde chaos
bij elkaar hield waar de aarde
uiteindelijk van gemaakt was,
de meest werkelijke element.
En ze conceptualiseerden het
als zoiets als informatie.
Ze zagen het als een combinatie
van geest en materie.

Dutch: 
Het was een combinatie
van geest en materie,
en zoiets is informatie feitelijk ook,
want als je ermee in contact kwam,
dan nam je wat informatie
en bouwde jezelf daaruit op --
het spirituele element --
en je nam je wat informatie
en bouwde de wereld ermee --
het materiële element.
En ze zagen die realiteit
als iets dat eerder kwam
dan het spirituele of materiële
en dat het die realiteit was
die voortscheen.
En dat is gedramatiseerd in verhalen,
moderne verhalen van transformatie.
De meest interessante plaats
waar het terugkwam, was in Harry Potter,
waar centraal in Harry Potter's thema
een spel staat, genaamd Quidditch.
En in Quidditch, wat een spel is,
kun je het spel winnen
door een spel te spelen
dat buiten Quidditch ligt.
Je wint het spel Quidditch
door het vinden, het volgen
van iets dat je wenkt,
een gouden ding dat glimt en beweegt.
Als je het vangt,
dan win je het spel
samen met je hele team.
En daarin vind je
de steen van wederopstanding:
het is een diamant, een juweel.
Het idee is

English: 
It was a combination of spirit and matter,
which is what information is, in a sense,
because when you interacted with it,
you took some of the information
and you built yourself out of it -
that was the spiritual element -
and took some information
and built the world out of it -
the material element.
And they thought of the reality itself
as something that preceded
the spiritual and the material
and that that reality
was what shone forth.
And that's been dramatized in tales,
modern tales of transformation.
The most interesting place it's popped up
is in the Harry Potter stories,
where central to the Harry Potter theme
is a game called Quidditch.
And in Quidditch, which is a game,
the way you win the game
is by playing a game that's
sort of outside the Quidditch game.
You win the Quidditch game
by finding, following
this thing that beckons,
this golden thing that glimmers
and moves around.
If you catch that,
then you win the game
and so does your whole team.
And inside that is the resurrection stone:
it's a diamond, it's a jewel.
The idea is that

English: 
if you follow the thing that manifests
itself to you as interesting,
it will lead you through adversity,
lead you to do difficult things,
and as that happens -
but not beyond your capacity,
because it's tempered for that -
what will happen is
as you hit yourself against the world,
pursuing what you're interested in,
you'll tap yourself into alignment.
Your molecules, your structure,
internal structure,
will become non-contradictory -
like the internal structure of a jewel,
which is something that reflects light -
that makes you hard and durable
and able to bear the terrible conditions
of existence without becoming corrupt.
T.S. Eliot said something about this:
"We shall not cease from exploration,
and the end of all our exploring
will be to arrive where we started
and to know the place for the first time."
And that's a five-line summary
of the most remarkable elaboration

Dutch: 
dat als je datgene volgt
wat je interessant vindt,
zal het je door tegenspoed heen loodsen
en door moeilijke opgaven,
en ondertussen --
niet boven je kunnen,
daar is het op afgestemd --
wat er gebeurt is
dat terwijl je botst met de wereld
in je jacht op wat je interessant vindt,
je in harmonie komt.
Je moleculen, je structuur,
je interne structuur,
verliezen hun tegenstrijdigheden --
als de interne structuur van een juweel,
iets dat licht weerkaatst --
wat jou hard en duurzaam maakt
en klaar voor de vreselijke omstandigheden
van het bestaan zonder corrupt te worden.
T.S. Eliot zei hier iets over:
"We zullen niet stoppen met ontdekken,
en aan het eind van alle ontdekkingen
zullen we aankomen waar we begonnen
en die plaats voor het eerst begrijpen."
En dat is een samenvatting in vijf regels
van de meest opmerkelijke uitwerking

Dutch: 
van de aard van de relatie
tussen individueel menselijk bewustzijn
en de werkelijkheid zelf
die ooit is opgeschreven,
en de culminatie van een gedachtesysteem
dat zich over duizenden jaren
heeft ontwikkeld
en dat we kwijt zijn
en niet goed kunnen verwoorden.
Volg wat je interesse heeft.
Het brengt je naar tegenspoed
en erdoorheen;
het zal je transformeren
van een burger naar een individu
en dan zullen de deuren weer opengaan.
En op dat punt ben je
sterk genoeg voor je leven.
En op dat punt
ben je sterk genoeg niet te vervallen
in pathologische geloofssystemen
en mee te werken
aan de vernietiging der dingen.
Dankjewel.

English: 
of the nature of the relationship
between the individual human consciousness
and reality itself
that's ever been penned
and the culmination of a system of thought
that's been developing
over thousands and thousands of years,
which we have lost
and cannot properly articulate.
Follow what you're interested in.
It'll take you to adversity
and then through it;
it'll transform you
from a citizen into an individual,
and then the doors will open again,
and at that point, you're
strong enough to have your life.
And at that point,
you're strong enough not to fall prey
to pathological belief systems
and work towards
the destruction of things.
Thank you.
