
French: 
Généralement, ce qui distingue une vie épanouie d'une frustrée est un ingrédient qui ne fait pas partie du
curriculum d'éducation, et qui sonne vague, stupide et Californien dans le mauvais sens du terme.
La Confiance.
C'est une leçon d'humilité que de réaliser que multiples grandes réussites ne sont pas du à un talent supérieur
ou un savoir-faire technique, mais simplement de cet étrange entrain de l'âme qu'on appelle la Confiance.
Mais pourquoi est-il si facile d'en manquer?
C'est en partie un vestige du passé.
Des centaines d'années durant, il n'y avait tout simplement pas d'opportunités d'espoir
car la majorité d'entre nous étaient serfs ou esclaves.
et le principal mécanisme de survie psychologique était de garder la tête baissée et ses attentes basses.
Chacun d'entre nous portons un peu de cet héritage du passé,
une attitude intérieure de servitude qui menace l'esprit de notre ère moderne, démocratique et technologique.
L'espoir semble parfois dangereux.

Chinese: 
常常區別出自我實現與否的人生要素，
不是學校會教的事之一，
而這可以聽起來相當地模糊不清，傻氣，
和一種很差的加州人口吻。
自信
了解到多少的偉大成就
不是高人一等的才能或技術知識所造就，
而不過是莫名的飄然內心狀態，
我們稱之為自信。
為什麼我們如此容易缺乏自信？
部分是因為，對於過去揮之不去的宿醉。
數千年以來，大部份的人就是沒有改變的機會：
一直當著農奴或奴隸，
而使人撐下去過活的中心思想就是
一直低下頭和降低我們的期待。
我們每個人多少還帶著一些自古以來的遺產，
一種威脅著我們心靈
直到現今民主科技發達年代的內在農奴態度。
希望，可以感覺到危險。

Modern Greek (1453-): 
Συχνά αυτό που διαχωρίζει πλήρεις από ανεκπλήρωτες ζωές είναι ένα στοιχείο που δεν συμπεριλαμβάνεται στο εκπαιδευτικό σύστημα
και μπορεί να ακούγεται ασαφές και ανόητο
Αυτοπεποίθηση
Είναι ταπεινωτικό να συνειδητοποιεί κανείς πόσα μεγάλα επιτεύγματα δεν ήταν το αποτέλεσμα ανωτέρου ταλέντου ή τεχνογνωσίας
αλλά αυτής της παράξενης ψυχικής ζωντάνιας που αποκαλούμε αυτοπεποίθηση
Γιατί είναι όμως τόσο εύκολο να μην έχουμε αυτοπεποίθηση;
Εν μέρει είναι ένα υπόλλειμμα του παρελθόντος
Για χιλιάδες χρόνια, για τους περισσότερους απο εμάς, απλά δεν υπήρχαν ευκαιρίες για ελπίδα
ήμασταν δουλοπάροικοι και σκλάβοι
και η κύρια ψυχολογική ικανότητα επιβίωσης ήταν να κρατάμε το κεφάλι κάτω και τις προσδοκίες μας χαμηλά
Ο καθένας από εμάς κουβαλάει ακόμα μέσα του ένα κομμάτι από την κληρονομιά του παρελθόντος
μια στάση εσωτερικής δουλικότητας που απειλεί το πνεύμα μας μέσα στα πλαίσια μιας δημοκρατικής, τεχνολογικής και σύγχρονης εποχής
Η ελπίδα μοιάζει επικίνδυνη

iw: 
מה שלרוב מבדיל בין חיים של משמעות לחיים ללא משמעות, הוא מרכיב אשר לא נלמד בתוכנית הלימודים
ושיכול להישמע עמום, טיפשי וקליפורני (מקליפורניה) בקטע רע
ביטחון
זה משפיל להבין כמה הישגים נהדרים לא קרו כתוצאה של כישרון גדול או ידע טכני
רק הציפוי המוזר הזה של הנפש, שאני מכנים ביטחון.
למה ביטחון הוא משהו שכל כך קל לחסור בו?
באופן חלקי, זה האנגאובר מהעבר.
במשך אלפי שנים, לרובנו, פשוט לא היתה שום הזדמנות לפתח תקווה:
היינו צמיתים ועבדים,
והמיומנות המרכזית הפסיכולוגית שעזרה לנו לשרוד היתה להשאיר את ראשינו כפוף, ואת ציפיותינו נמוכות.
כל אחד מאיתנו עדיין מחזיק קצת ממסורת העבר,
גישה של השתעבדות פנימית אשר מאיימת על רוחנו עמוק אל תוך העידן הדמוקרטי, טכנולוגי, מודרני.
תקווה יכולה להיות מסוכנת.

Russian: 
То, что часто отличает полную жизнь от неполной - это компонент, который не является частью образовательной программы,
и который может звучать расплывчато, глупо, и калифорнийски в плохом смысле этого слова.
Уверенность.
Умиротворяюще осознавать то, как много великих достижений не были результатами превосходного таланта или технических ноу-хау,
а только той странной душевной энергией, которую мы называем уверенностью.
Почему так легко не испытывать уверенность?
Отчасти, это пережиток прошлого.
На протяжении тысяч лет для большинства из нас просто не было возможности для надежды:
мы были холопами и рабами,
и наш основной психологический навык выживания заключался в том, чтобы держать голову низко, а ожидания еще ниже.
Каждый из нас по-прежнему несет в себе немного наследства от этого прошлого,
отношение внутреннего крепостного права, угрожающего нашему духу в демократическую, технологическую, современную эпоху.
Надежда может быть опасной.

Czech: 
Co obvykle dělí naplněné životy od těch nenaplněných je určitá přísada, která není součástí vzdělávacích osnov.
Může to znít vágně (bezobsažně), hloupě a "americky"
Sebedůvěra
Je ponižující uvědomit si jak hodně skvělých úspěšných výkonů není výsledkem vzácného talentu nebo technických schopností
pouze ta zvláštní chuť k životu kterou nazýváme sebedůvěra.
Proč je tak snadné sebedůvěru postrádat?
Částečně je to pozůstatek z minulosti.
Po tisíce let, pro většinu z nás nebylo moc příležitosti k naději.
byli jsme nevolníci a otroci,
a ústředním  psychologickým  instinktem přežití bylo nechat svou hlavu dole a naše očekávání nízko.
Každý z nás si pořád nese kousek tohoto odkazu z minulosti,
postoj vnitřního nevolnictví, který ohrožuje našeho ducha hluboko v demokratické, technologické a moderní době
Naděje může být vnímána jako nebezpečná.

Spanish: 
Lo que muchas veces distingue vidas realizadas de incompletas, es un ingrediente que no forma parte del currículum educativo,
y que puede sonar ambiguo, tonto y californiano, en el mal sentido.
Confianza.
Es acogedor darse cuenta de cuántos grandes logros no fueron el resultado de un talento superior o conocimientos técnicos,
sino del extraño vigor del alma que llamamos "confianza".
¿Por qué es tan común que nos falte confianza?
En parte, es un vestigio del pasado.
Por miles de años, para la mayoría de nosotros, simplemente no había oportunidad para la esperanza:
éramos sirvientes y esclavos,
y la principal habilidad de supervivencia psicológica era la de mantener nuestras cabezas agachadas y nuestras expectativas bajas.
Cada uno de nosotros acarrea un poco de ese legado del pasado,
una actitud internalizada de servidumbre que amenaza nuestro espíritu, sumergiéndolo en una era democrática, tecnológica y moderna.
La esperanza puede sentirse peligrosa.

Arabic: 
ما يميز عادة الحياة المليئة بالإنجازات عن غيرها هو عنصر غير موجود في المناهج التعليمية
وهذا يمكن أن يبدو مُبهمًا وسخيفًا وكالفورنيًا بالمعنى السيء
الثقة بالنفس
من المذهل إدراك أن العديد من الإنجازات العظيمة  لم تكن نتيجة موهبة فائقة أو براعة تقنية
والحال أنها بسبب قوة دفع غريبة بالروح نسميها الثقة
لمَ من السهل جدًا أن تُفقد الثقة؟
جزئيًا يعود السبب لترسبات من الماضي
من آلاف السنين لم تُسنح لكثيرٍ منا فرصٌ للأمل
حيث كنا خدمًا وعبيدًا
والمهارة النفسية الأساسية الباقية كانت إبقاء رؤوسنا للأسفل (خانعة) وتوقعاتنا مُتَدَنية.
كـل واحدٍ منا مازال يحمل القليل من إرث الماضي
فهو موقف من العبودية الداخلية الذي يهدد معنوياتنا المتعمقة في العصر الديموقراطي التكنولوجي الحديث
يمكن أن يشعرك الأمل بالخطر.

Portuguese: 
O que, muitas vezes, distingue vidas completas das incompletas, é um ingrediente que não faz parte do currículo educacional
e pode soar vago, bobo e, de uma maneira ruim, superior.
Confiança
É uma lição de humildade perceber quantas grandes conquistas não foram resultado de talento superior ou conhecimento técnico,
mas apenas aquela estranha leveza de espírito que nós chamamos de confiança.
Por que é tão fácil nos faltar confiança?
Parcialmente, é um vestígio do passado.
Por milhares de anos, para a maioria de nós, simplesmente não haviam oportunidades para esperança:
nós éramos servos e escravos,
e a habilidade de sobrevivência psicológica principal era manter nossas cabeças e expectativas baixas.
Cada um de nós carrega um pouco do legado desse passado,
uma atitude de servidão interna, que ameaça nosso espírito nessa era democrática, tecnológica e moderna.
Esperança pode parecer perigosa.

Vietnamese: 
Những điều phi thường những cuộc sống tầm thường là một yếu tố không nằm trong chương trình giáo dục,
và điều đó có thể nghe mơ hồ, ngớ ngẩn, và "California" theo nghĩa xấu.
Sự tự tin.
Thật là nhục nhã khi nhận ra có biết bao thành tựu to lớn trong lịch sử đã không được làm nên bởi những người siêu tài năng hoặc các bậc thiên tài kỹ thuật,
chúng chỉ đơn giản đạt được bởi những tâm hồn có 
"sự tự tin".
Tại sao chúng ta lại dễ thiếu tự tin đến như vậy?
Một phần, cũng là do quá khứ.
Hàng nghìn năm bị đô hộ, đối với hầu hết chúng ta, chỉ đơn giản là không có dù chỉ cơ hội nhỏ nhoi để có thể hi vọng:
chúng ta từng là nông nô và nô lệ.
Và chúng ta đã sống được qua ngày là vì đã cúi thấp đầu và kỳ vọng ít.
Mỗi người trong chúng ta vẫn còn mang chút di sản từ quá khứ đó,
Chúng ta buột phải chấp nhận sự an phận trong vỏ bọc của dân chủ, công nghệ và sự hiện đại.
Hy vọng có thể nguy hiểm.

Polish: 
To, co często odróżnia życie spełnione od niespełnionego jest czymś, czego nie uczą w szkołach
i może brzmieć niejasno, głupio 
i kalifornijsko w złym sensie.
Pewność siebie
Poniżające jest uświadomienie sobie, że wiele osiągnięć nie było wynikiem talentu lub wiedzy,
a zaledwie tej dziwnej cząstki duszy, 
którą nazywamy pewnością siebie.
Dlaczego tak często nam jej brakuje?
Po części, to "kac" z przeszłości.
Przez tysiące lat nie było dla nas 
wiele okazji do żywienia nadziei:
byliśmy służącymi i poddanymi,
a główna umiejętność przetrwania polegała
 na niewychylaniu się i nieoczekiwaniu zbyt wiele.
Każdy z nas wciąż ma trochę z naszych przodków,
postawę uległości, która zagraża nam 
w demokratycznej, technologicznej, współczesnej erze.
Nadzieja może być niebezpieczna.

German: 
Was oft den Unterschied zwischen einem erfüllten und einem unerfüllten Leben ausmacht, ist eine Zutat, die nicht Teil des normalen Lehrplans ist
und sich schwammig und albern anhören kann:
Vertrauen.
Es ist ernüchternd zu erkennen, wie viele große Errungenschaften nicht das Resultat eines überragenden Talents oder technischen Know-Hows waren,
sondern lediglich das Ergebnis dieser seltsamen Schwungkraft der Seele, die wir Vertrauen nennen.
Warum mangelnt es uns so leicht daran?
Zum Teil liegt es an unserer Geschichte.
Tausende Jahre gab es für die meisten von uns keine Hoffnung:
Wir waren Leibeigene oder Sklaven,
und die wichtigste psychologische Überlebenskunst war es, unseren Kopf gesenkt und unsere Erwartungen niedrig zu halten.
Jeder von uns trägt noch ein wenig von dem Erbe aus dieser Vergangenheit in sich,
eine innere Hörigkeit, die unseren Geist bis tief in die demokratische, technologische Moderne hinein bedroht.
Hoffnung kann sich gefährlich anfühlen.

Indonesian: 
Apa yang biasanya membedakan antara hidup terpenuhi dengan hidup tidak terpenuhi adalah unsur yang bukan merupakan bagian dari kurikulum pendidikan
dan ini mungkin terdengar tidak biasa dan konyol.
"Kepercayaan diri"
Dengan rendah hati, kita menyadari betapa banyaknya pencapaian bukan merupakan hasil dari bakat lebih atau pengetahuan teknis,
tapi semata dari kegirangan jiwa yang kita sebut sebagai "kepercayaan diri".
Kenapa kita mudah sekali kurang percaya diri?
Sebagian, mungkin karena bekas-bekas dari masa lalu.
Selama ribuan tahun, sebagian besar dari kita telah tidak memiliki peluang untuk harapan:
Dulu kita merupakan hamba dan budak,
dan kemampuan utama psikologi kita untuk bertahan hidup yaitu untuk tetap tunduk dan tidak berharap banyak.
Beberapa dari kita masih membawa jejak sejarah tersebut dari masa lalu,
sikap kehambaan di dalam diri yang mengancam semangat kita, menuju jaman modern, canggih, dan demokratik.
Harapan bisa menjadi bahaya.

Persian: 
اون چیزی که بین زندگی های کامیاب و زندگی های بی ثمر فرق میذاره ماده ایه که جزو برنامه درسی نیست.
ممکنه مبهم، احمقانه یا ساده اندیشانه و خوش بینانه جلوه کنه.
اعتماد بنفس.
خیلی آموزنده است فهمیدن این که چه مقدار از دستاوردهای بزرگ حاصل هوش برتر یا کار بلدی فنی
نبودن بلکه فقط نتیجه اون حال خوش روحی بودن که بهش میگیم اعتماد بنفس.
پس چرا نداشتن اعتماد بنفس انقدر راحته؟
یه علتش خماری تاریخی و بقایای گذشته است.
هزاران سال برای بیشتر ماها هیچ امید و انتخابی نبود:
یا برده بودیم یا رعیت.
و مهارت روانی اصلی این بود که سرمون رو بندازیم پایین و قناعت کنیم.
همه ما کمی از اون میراث رو هنوز با خودمون داریم.
یه حال رعیت زادگی درونی که روحمون رو در دنیای مدرن و مردم سالار امروزی تهدید می کنه.
آرزوهای بزرگ برامون حس خطر ایجاد می کنن.

English: 
What often distinguishes fulfilled from unfulfilled lives is an ingredient that's not part of the educational curriculum,
and that can sound vague, silly, and Californian in the bad sense.
Confidence
It's humbling to realize just how many great achievements haven't been the result of superior talent or technical know-how,
merely that strange buoyancy of the soul that we call confidence.
Why is confidence so easy to lack?
Partly, it's a hangover from the past.
For thousands of years, for most of us, there simply were no opportunities for hope:
we were serfs and slaves,
and the central psychological survival skill was to keep our heads down and our expectations low.
Each of us still carries a little of the legacy from that past,
an attitude of inner serfdom that threatens our spirit deep into a democratic, technological, modern age.
Hope can feel dangerous.

Romanian: 
Ce adesea  separă o viață împlinită de una neîmplinită este un ingredient ce nu face parte din programa școlară
și care poate suna vag,prostesc sau de tip cinematografic  în sensul rău al cuvântului.
ÎNCREDERE
Este înjositor sa realizezi cât de multe realizări nu au fost rezultatul unui talent superior sau a cunoștințelor tehnice,
ci mai degrabă acea ciudata bună dispoziție a sufletului pe care o numim încredere.
De ce ne lipsește  atât de ușor încrederea?
În mare parte este o urmare a trecutului.
De mii de ani,pentru majoritatea dintre noi,pur și simplu nu exista nici un fel de oportunități pentru a spera:
eram servitori și sclavi,
și principala aptitudine psihologică de supraviețuire era să ne plecăm capurile și nivelul așteptărilor jos.
Fiecare dintre noi încă mai poartă un pic din moștenirea din trecut,
o atitudine de iobăgie interioară care ne amenință spiritul chiar în adâncul unei ere democratice,moderne și tehnologice.
Speranța poate să pară periculoasă.

Persian: 
والدینی هم هستند که نصیحت های کوچکی بما کردند:
"به ما ها این چیزها نیومده" یا "فکر کردی کی هستی؟"
باید با منشا اون نصیحت های دفاعی پدر و مادرها همدردی کنیم.
اونا زمانی یه استراتژی دفاعی برای بقا و پیشگیری از شرم و تحقیر بودن.
مدرسه هم الزاما خیلی کمکی نکرده.
می خواستن که ما پسرا و دخترای خوبی باشیم و به اتوریته ی مستقر اعتماد کنیم.
ولی ما هم دیگه بیش از مدت لازم به نهادهای موجود معتقد باقی موندیم.
حالا خیلی مطیع هر چی از ما خواسته میشه انجام میدیم.
یه بخش از بزرگ شدن درک این واقعیت دردناکه که
آدم بزرگ ها هم جواب همه سوالات رو ندارن. پس ما کاملا حق داریم،
در واقع وظیفه داریم بعضی قید ها رو بشکنیم و مستقل فکر کنیم.
باید نوعی از عدم تواضع حساب شده رو یاد بگیریم.
حسی که بعد از بیست سال اطاعت اجباری می تونه عجیب باشه.
باید بطور سازنده و مثبتی نسبت به منبع قدرت مشکوک باشیم.

German: 
Man könnte zudem Eltern gehabt haben, die subtile Botschaften gesendet haben:
"Menschen wie wir tun so etwas nicht." 
„Für wen hälst du dich eigentlich...“
Wir sollten Mitgefühl gegenüber diesen Abwehrhaltungen unserer Eltern haben:
Sie dienten dem Schutz, waren eine Überlebensstrategie, und ein Entkommen vor potentieller Erniedrigung.
Die Schule hat auch nicht geholfen.
Sie wollte uns zu guten Jungs und Mädchen erziehen und brachte uns bei, auf die bestehenden Autoritäten zu vertrauen.
Es könnte sein, dass wir uns zu lange auf diese existierenden Institutionen verlassen haben
und nun leiden wir darunter, zu nachgiebig zu sein, sobald etwas von uns gefordert wird.
Ein Teil des Erwachsenwerdens beinhaltet die schmerzliche Erkenntnis,
dass man als Erwachsener nicht alle Antworten hat.
Daher haben wir jedes Recht - sogar die Pflicht - Regeln zu brechen und unabhängig zu denken.
Wir müssen eine kalkulierte Art der Respektlosigkeit erlernen.
Dies kann sich jedoch nach 20 Jahren erzwungenen Gehorsams recht ungewohnt anfühlen.
Wir sollten uns ein konstruktives Misstrauen gegenüber Autoritäten aneignen:

Spanish: 
Podría, adicionalmente, haber habido padres que nos enviaban mensajes sutiles:
"Personas como nosotros no." "¿Quién crees que eres?"
Deberíamos ser compasivos sobre la razón de esos mensajes paternales defensivos;
eran una protección, una estrategia de supervivencia, y un escape a la humillación.
La escuela no era necesariamente de gran ayuda tampoco;
querían niñas y niños buenos, y nos enseñaban a confiar en la autoridad establecida.
Pero nosotros podríamos, ingenuamente, haber puesto demasiada fe, por demasiado tiempo, en las instituciones existentes,
y ahora sufrir por hacer lo que sea que nos pidan, con demasiada obediencia.
Parte de convertirse en adulto debería ser: aceptar el doloroso descubrimiento de que
los adultos no tienen realmente las respuestas,
y por lo tanto, de que tenemos todo el derecho, es más, el deber, de romper ciertas reglas y reflexionar independientemente.
Debemos aprender una forma calculada de falta de respeto,
lo que puede ser algo sorprendente después de veinte años de obediencia forzada.
Debemos aprender a sospechar constructivamente de la autoridad:

Czech: 
Mohou tu být nadto ještě rodiče, kteří vysílají poněkud záludná sdělení:
"Lidé jako my nejsou takoví. Za koho se považuješ?"
Měli bychom je vnímat soucitně, vzhledem k tomu odkud se tyto ústupové rodičovské vzkazy berou.
Byla to ochranná strategie přežití a únik před ponížením.
Škola také zrovna moc nepomohla.
Škola chtěla aby jsme byli dobří kluci a holky a naučila nás věřit v pevně stanovenou autoritu.
Ale možná jsme naivně zašli moc daleko při vkládání tolika důvěry do existujících institucí,
a teď trpíme z příliš poslušného vykonávání čehokoliv co je po nás žádáno.
Vypadá to, že část procesu dospívání je bolestivě čelit skutečnosti, že
dospělí vlastně nemají všechny odpovědi,
a proto, máme všechna práva, dokonce  povinnost, porušovat určitá pravidla a promýšlet věci nezávisle.
Potřebujeme se učit záměrné neúctě,
která může být překvapující věcí, zvlášť po dvaceti letech vnucované poslušnosti
Potřebujeme se naučit tvořivým způsobem podezřívat autoritu,

French: 
Et puis nos parents nous ont peut être transmis un message plus ou moins subliminal
"Les gens ne nous aiment pas."
"Pour qui te prends-tu?"
On peut avoir de la compassion pour la source de ce message parental défensif:
C'était une protection, une stratégie de survie, une manière d'éviter l'humiliation.
Puis l'école ne nous a pas forcément aidé non plus;
voulant qu'on soit de bons petits garçons et filles, elle nous appris à faire confiance en l'autorité établie.
Mais l'on y aura peut être naïvement trop cru, comptant trop sur ces institutions
et on en souffre à présent en faisant trop docilement tout qu'on nous demande.
Devenir adulte semble impliquer qu'on accepte la réalisation douloureuse que
les adultes n'ont en fait pas les réponses,
et donc, qu'on a le droit, même le devoir, de ne pas suivre certaines règles et de penser les choses par soi-même.
Il serait bon d'apprendre une forme d'irrespect calculée,
ce qui peut surprendre après plus ou moins 20 ans d'obéissance imposée.
Il serait bon d'apprendre à se méfier constructivement de l'autorité:

Indonesian: 
Mungkin ada beberapa orang tua yang menyampaikan pesan halus:
"Orang seperti kita tidak...", "Kamu pikir kamu siapa?"
Kita seharusnya merasa kasihan dari mana pesan-pesan orang tua tersebut berasal.
Pesan tersebut merupakan suatu perlindungan, strategi untuk bertahan hidup, dan suatu pelarian dari penghinaan.
Sekolah juga tidak selalu menolong.
Mereka menginginkan kita untuk menjadi anak-anak yang patuh, dan mengajarkan kita untuk tunduk kepada kewewenangan yang ada.
Tetapi kita bisa, secara polosnya dengan waktu yang panjang, menaruh terlalu banyak kepercayaan kepada lembaga yang ada,
dan sekarang menderita dari terlalu menurut kepada hal apapun yang kita disuruh.
Sebagian dari menjadi dewasa yaitu untuk merangkul kenyataan yang menyakitkan
bahwa orang dewasa sebenarnya tidak memiliki seluruh jawaban,
dan sehingga kita memiliki hak dan kewajiban untuk melanggar beberapa peraturan dan memikirkan berbagai hal secara mandiri.
Kita harus belajar bentuk dari sikap tidak menghormati yang selayaknya,
yang bisa menjadi suatu hal yang mengagetkan setelah 20 tahun dipaksa patuh.
Kita perlu mempelajari suatu kecurigan konstruktif terhadap kekuasaan:

Chinese: 
此外，可能有父母會隱約傳達出意思：
“像我們這樣的人不會這麼做。” 
“你以為你是誰？”
我們應該對那些帶有保護性的父母觀念
感到同情或憐憫;
那些觀念代表著保護，生存之道，
和避免被人譏笑的守則。
學校也不必然會在這方面幫助到;
它希望我們當個乖乖的男孩或女孩，
還教我們去信任建立起來的權威。
但是，我們可能天真地依此道走得太久，
太信任於現存體制，
導致現在受苦於有點太順從地
去做每一件要求我們的事。
成為一個成人的過程中，
似乎是開始去擁抱惱人的發現，
成年人並沒有真正的答案，
因此，我們有權利，也是一種義務，
打破特定的規則與獨立地思考。
我們需要去看透存心藐視的意圖，
在20多年後看來，可能令人驚訝的壓迫服從。
我們需要去學習如何有建設性地去質疑當局：

Romanian: 
În plus ar fi putut exista părinți care să ne fi trimis mesaje subtile cum ar fi:
"Așa ceva nu este pentru oameni ca noi." "Cine te crezi?"
Trebuie să simțim compătimire în legătură cu proveniența unor astfel de mesaje parentale defensive;
erau o protecție,o strategie de supraviețuire și o evitare a umilirii.
Nici școala nu ne-a ajutat numaidecât;
a vrut ca noi să fim copii buni și ne-a învățat să ne încredem în autoritatea consacrată.
Dar sar putea ca noi ,din naivitate să fi făcut acest lucru de prea mult timp, punându-ne prea mult  încrederea în instituțiile deja existente
și acum suferim  de a face ceea ce ni se cere un pic prea ascultători.
O parte importantă din devenirea noastră ca adulți pare să fie faptul de a îmbrățișa realizarea dureroasă că
adulții nu dețin defapt toate răspunsurile,
și de aceea avem orice drept,defapt îndatorire să încălcăm anumite reguli și să gândim independent.
Trebuie să învățăm o modalitate calculată de lipsă de respect,
care poate fi un lucru surprinzător după douăzeci de ani sau mai mult de ascultare forțată.
Trebuie să învățăm o punere la îndoială constructivă a autorității:

Arabic: 
بالإضافة إلى ذلك  لربما  كان الآباء هم من أرسلوا رسائل مبطنة من قبيل:
-أناس مثلنا لا..
-" من تعتبر نفسك ؟"
يجب أن نتساءل برأفة من أين جاءت تلك الرسائل الدفاعية الأبوية
فقد كانت بمثابة حماية، خطة نجاة أو هروب من الإذلال
لم تساعد المدرسة في ذلك أيضًا
لقد أرادت منّا أن نكون فتيان وفتيات جيدين، علمتنا أن نثق في السلطة القائمة.
ولكن يبدو أننا بسذاجة قد أمضينا وقتًا طويلًا نكرس إيمانًا كبيرًا بالمؤسسات الموجودة
و نعاني الآن من فعل أي شيء يُطلب منا، أيًا كان مع القليل من الطاعة أيضًا.
إن جزءً من تحولك لراشدًا هو تقبّل الإدراك المؤلم بأن
البالغين في الحقيقة لا إجابات عندهم،
ولذلك، نحن لدينا كل الحق -بل الواجب- أن نخرق قوانين معينة وأن نفكر بالأمور باستقلال.
نحن نحتاج أن نتعلم شكلًا واعيًا ومحسوبًا من التمرد
والذي يمكن أن يكون مفاجئًا بعد 20 سنة أو نحو ذلك من الطاعة الجبرية
نحتاج أن نتعلم الاشتباه وعدم الثقة بالسُلطة:

iw: 
בנוסף, יתכן שהיו גם הורים ששלחו לנו מסר עדין:
"אנשים כמונו לא.." "מי אתה חושב שאתה?"
עלינו להתייחס בסלחנות כלפי מקורם של המסרים ההוריים הללו;
הם נאמרו לצורך הגנה, אסטרטגיית הישרדות, ובריחה מהשפלה.
גם בית הספר לא בהכרח עזר;
שם רצו מאיתנו להיות ילדים וילדות טובים, ולימדו אותנו לסמוך על הרשות הסמכותית.
אך אנחנו, בתמימות, הלכנו עם זה רחוק מדי, כשאנו סומכים יתר על המידה במוסדות הקיימים
ועכשיו אנו סובלים כאשר אנו עושים את מה שמצופה מאיתנו בצייתנות יתר.
חלק מלהפוך לאדם בוגר משמעותו לאמץ את ההבנה הכואבת לפיה
למבוגרים למעשה אין את התשובות,
ולכן, יש לנו את הזכות, ולמעשה החובה, לשבור חוקים מסוימים ולחשוב על הדברים באופן עצמאי.
עלינו ללמוד באופן מחושב על חוסר כבוד,
אשר יכול להיות דבר מפתיע אחרי עשרים ומשהו שנים של ציות מוחלט.
אנחנו צריכים ללמוד חשד מובנה של רשות:

Russian: 
К тому же могут быть родители, которые давали тонкие намеки:
"Такие, как мы, этого не делают". 
"За кого ты себя принимаешь?"
Мы должны испытывать сочувствие по поводу того, откуда берут корни эти оборонительные родительские сообщения;
они были защитой, стратегией выживания, и выходом от унижения.
Школа тоже не совсем помогала;
она хотела, чтобы мы были хорошими мальчиками и девочками, и научила нас верить в укоренившуюся власть.
Но, возможно, мы по наивности вложили слишком много веры в существующие учреждения,
и теперь страдаем от выполнения того, что нам сказано, слишком послушно.
Кажется, частью взросления является болезненное осознание того, что
взрослые на самом деле не имеют ответов,
и что, следовательно, мы имеем полное право и даже обязанность, нарушать определенные правила и продумать вещи самостоятельно.
Нам нужно научиться вычисляемой форме неуважения,
что может быть неожиданным через двадцать с чем-то лет насильственного послушания.
Нам нужно научиться конструктивному подозрению власти:

Portuguese: 
Pode ter havido também pais que passaram mensagens sutis:
"Pessoas como nós, não." "Quem você pensa que é?"
Nós devemos nos sentir compadecidos sobre de onde vieram estas mensagens parentais defensivas,
elas eram uma proteção, uma estratégia de sobrevivência e uma escapatória para a humilhação.
Escolas também não ajudaram muito;
queriam que fossemos bons meninos e meninas e nos ensinou a confiar em uma autoridade estabelecida.
Mas nós podemos, inocentemente, ter ido muito longe, colocando muita fé nas instituições existentes,
e agora sofremos por fazer tudo que nos é pedido, um pouco obediente demais.
Parte de se tornar um adulto parece ser abraçar a dolorosa percepção que
adultos, na verdade, não têm as todas respostas,
e portanto, nós temos todo o direito, senão o dever, de quebrar certas regras e pensar as coisas independentemente.
Nós precisamos aprender uma forma dosada de desrespeito,
que pode ser uma coisa surpreendente depois de 20 anos ou mais de obediência forçada.
Nós precisamos aprender a suspeitar construtivamente das autoridades:

Polish: 
Rodzice również mogli wysyłać nam subtelne przekazy:
"Ludzie tacy jak my - nie." "Za kogo się uważasz?"
Powinniśmy zrozumieć, skąd te defensywne rodzicielskie przekazy pochodziły;
były ochroną, strategią przetrwania, 
ucieczką od upokorzenia.
Szkoła również niekoniecznie pomagała;
chciała, żebyśmy byli dobrymi dziećmi 
i nauczyła nas ufać autorytetom.
Mogliśmy przez to naiwnie pokładać 
zbyt wiele wiary w instytucje
i teraz cierpimy posłusznie robiąc 
wszystko, co nam karzą.
Częścią dorastania wydaje się być 
pogodzenie się z bolesnym faktem, że
dorośli nie znają wcale wszystkich odpowiedzi,
a zatem mamy prawo, wręcz obowiązek, 
łamać pewne zasady i myśleć niezależnie.
Musimy nauczyć się wyrachowanego braku szacunku,
który może wydawać się zaskakujący po około dwudziestu latach wymuszonego posłuszeństwa.
Musimy nauczyć się konstruktywnej 
podejrzliwości wobec autorytetów:

Modern Greek (1453-): 
Ίσως υπήρξαν επιπρόσθετα γονείς, που έστελναν διακριτικά μηνύματα
''Άνθρωποι σαν εμάς δεν..." 
"Ποιός νομίζεις πως είσαι;"
Θα έπρεπε να νιώθουμε συμπονετικά για την πηγή αυτών των αμυντικών γονεϊκών μηνυμάτων
ήταν μια προστασία, μια τακτική επιβίωσης και μια απόδραση από τον εξευτελισμό
Ούτε το σχολείο βοηθούσε απαραίτητα
μας ήθελε καλά κορίτσια και αγόρια και μας έμαθε να εμπιστευόμαστε την αναγνωρισμένη εξουσία
Ίσως όμως, αφελώς, να έχουμε συνεχίσει να εμπιστευόμαστε υπερβολικά τους υπάρχοντες θεσμούς,
και τώρα να υποφέρουμε επειδή κάνουμε υπάκουα οτιδήποτε μας ζητηθεί
Μέρος της ενηληκίωσης φαίνεται πως είναι η επίπονη συνειδητοποίηση
οτι οι "μεγάλοι" δεν έχουν όλες τις απαντήσεις
και κατα συνέπεια έχουμε κάθε δικαίωμα, ή πιο σωστά το καθήκον να παραβιάζουμε κάποιους κανόνες και να σκεφτόμαστε ανεξάρτητα
Πρέπει να μάθουμε να εφαρμόζουμε μια μορφή προμελετημένης ασέβειας
κάτι που μπορεί να μοιάζει απρόσμενο μετά απο είκοσι χρόνια υποχρεωτικής υπακοής
Πρέπει να μάθουμε να είμαστε εποικοδομητικά καχύποπτοι απέναντι στην εξουσία

Vietnamese: 
Và có thể, thêm nữa, các bậc cha mẹ 
cũng thường nói rằng:
"Làm nghề đó rủi ro lắm con à.", "Mày giao du với thể loại bạn bè gì vậy?"
Chúng ta nên cảm thấy biết ơn về những lời đó của cha mẹ;
đó là một sự bảo vệ, một chiến lược sống còn, và một lối thoát khỏi sự sỉ nhục.
Trường học cũng chả giúp ích được gì cho chúng ta.
Họ muốn ta trở thành những cô cậu bé ngoan ngoãn và dạy ta để có niềm tin vào công cuộc gây dựng của chính quyền.
Nhưng có thể, chúng ta đã quá ngây thơ, đặt quá nhiều niềm tin vào các tổ chức hiện tại,
và bây giờ ta đang phải cam chịu làm bất cứ điều gì họ yêu cầu một cách hơi quá phục tùng.
Một phần của việc là một người trưởng thành là phải đối mặt với thực tại đau đớn rằng
kể cả khi lớn lên, chúng ta vẫn chưa có câu trả lời thích đáng về những điều chúng ta được dạy và được bảo phải làm.
Và do đó, tất cả chúng ta có mọi quyền, thực chất là nghĩa vụ, phải "phá luật", và tự mình suy nghĩ một cách độc lập và rõ ràng.
Chúng ta cần học một môn tính toán của "sự thiếu tôn trọng"
đó có thể là một điều đáng ngạc nhiên sau hơn hai mươi năm hoặc lâu hơn sống dưới sự bắt buột phải phục tùng.
Chúng ta cần học một sự nghi ngờ về tính xây dựng của chính quyền:

English: 
There might, in addition, have been parents who sent out subtle messages:
"People like us don't." "Who do you take yourself for?"
We should feel compassionate about where those defensive parental messages came from;
they were a protection, a survival strategy, and an escape from humiliation.
School didn't necessarily help either;
it wanted us to be good boys and girls, and taught us to trust in established authority.
But we may, naively, have gone on too long, putting too much faith in existing institutions,
and now suffer from doing whatever is asked of us a little too obediently.
Part of becoming an adult seems to be to embrace the painful realization that
grown-ups don't actually have the answers,
and therefore, that we have every right, indeed a duty, to break certain rules and think things through independently.
We need to learn a calculated form of disrespect,
which can be a surprising thing after twenty years or so of enforced obedience.
We need to learn a constructive suspicion of authority:

Vietnamese: 
Một con đường nằm giữa "sự tuân thủ tuyệt đối" ở một mặt và "sự hoài nghi ủ rũ" ở mặt khác.
Ngoài ra, sự tự tin dường như liên quan đến một sự can đảm để chấp nhận sự không hoàn hảo.
Có một sự cám dỗ rằng ta nên rủ bỏ khi mọi thứ không được hoàn hảo như ta muốn,
nhưng "công thức của sự hoàn hảo" lại được chúng ta bỏ lại dưới gầm giường,
nhưng, rất nhiều vĩ nhân đã nói về những lỗi lầm của họ, tuy vậy, đã không "nhấn chìm" họ.
Sự tự tin bắt đầu với một năng lực để tha thứ cho chính bản thân mình vì đã sợ và lo lắng khi lần đầu tiên làm việc gì đó .
Nghĩ về "cái chết" cũng là một việc cần thiết.
Không phải để chúng ta buồn đời và ủ rũ, mà là để chúng ta sợ, có ích cho việc thúc đẩy bản thân vào hành động ngay và luôn.
Nỗi sợ sẽ vấp ngã sẽ phải nhường chỗ cho một mối nguy hiểm thật sự là: Hối tiếc vì chưa bao giờ cố gắng.

Russian: 
путю между полной податливостью с одной стороны, и угрюмым скептицизмом, с другой.
Кроме того, уверенность в себе, кажется, включает в себя смелость принять несовершенство.
Заманчиво никогда не сходить с места, когда все обязано быть идеальным,
но это рецепт для оставания под кроватью,
и все же, как часто так называемые "великие жизни" были пронизаны ошибками, которые, тем не менее, не утопили их?
Доверие начинается со способности прощать себе ужасы первой попытки.
Смерть тоже является необходимой мыслью.
Мы должны использовать ее не для того, чтобы и дальше печалить нас, а чтобы напугать нас, плодотворно, для совершения какого-либо действия.
Наш страх не справиться должен уступить дорогу единственной реальной опасности, которая существует: никогда не попытаться.

Chinese: 
一條在完全地服從與悶悶不樂地懷疑
兩者之間的道路。
此外，自信似乎包含著接受不完美的勇氣。
每一件事物必須是完美才能開始進行
的想法是非常誘人的，
不過，有一個對付裹足不前的良方，
所謂“成功的人生”，充滿著許多令人疑惑的錯誤
然而，這並不會使人生一蹶不振。
自信開始於容許一個人對於出師不利的恐懼。
死亡也是一種必須的助力。
我們應該因此而警惕，有效地驅使我們採取行動，
而不是進一步地打擊自我。
我們用於害怕失敗的恐懼，應拿來對付真正厲害的危險:
裹足不前。

Arabic: 
فهو طريق بين الانصياع الكُلي من ناحية والارتياب  المتجهم من ناحية أخرى.
بالإضافة إلى ذلك فإن الثقة تتضمن الشجاعة في تقبل عدم الكمال.
فمن المُغري عدم عمل شيء حينما يجب أن يكون كل شيء مثالي
ولكن هذه وصفة (للهروب) والبقاء تحت السرير
وأيضاً كما يقال عادةً "الحياة العظيمة" هي الممزقة بثقوب من الأخطاء وبالرغم من ذلك لم تُغرقها
تبدأ الثقة من القدرة على مسامحة النفس على أهوال المحاولة الأولى.
الموت فكرة ضرورية أيضًا.
يجب أن نستغله ليس لزيادة حزننا بل من أجل إخافتنا لاتخاذ بعض الخطوات المثمرة.
يجب أن يرشدنا خوفنا من الفشل إلى أن الخطر الحقيقي هو عدم المحاولة
ترجمة:فريق أُترجمautrjim@

Czech: 
zlatá střední cesta mezi úplným přijetím a ostražitou nedůvěrou.
Kromě toho se zdá, že sebedůvěra souvisí s odvahou přijmout nedokonalost.
Je lákavé nikdy se do toho nedat, když všechno má být perfektní,
ale to je recept pro setrvávání pod postelí
a k tomu ještě často takzvané "úspěšné životy" byli vždy propleteny omyly, které je nicméně nepotopily.
Sebedůvěra začíná naší schopností (kapacitou) odpustit sami sobě pocit hrůzy z prvních pokusů.
Také je třeba brát v úvahu smrt.
Neměli bychom to dělat proto, abychom se ještě více rmoutili, ale abychom se pozitivně vybudili k nějaké akci.
Náš strach z neúspěchu by měl uvolnit cestu jedinému pravému nebezpečí, které tu je: nebezpečí nikdy se o nic nepokusit.

Indonesian: 
suatu jalur dimana satu sisi yaitu kepatuhan total, dan satu sisi skeptisisme.
Dan juga, kepercayaan diri mencakupi keberanian untuk menerima ketidaksempurnaan.
Memang sangat menggoda untuk tidak bergerak ketika semuanya harus menjadi sempurna,
tapi itu merupakan suatu gejala yang untuk selalu bersembunyi,
dan tetap, sesering apapun orang-orang yang memiliki kehidupan hebat telah diterpa oleh berbagai kesalahan, tetap saja tidak menjatuhkan mereka.
Kepercayaan diri dimulai dari kemampuan untuk mengampuni diri sendiri dari kegagalan percobaan pertama.
Kematian merupakan suatu hal yang perlu dipikirkan juga.
Kita harus memikirkannya bukan untuk membuat kita lebih sedih, tetapi untuk menakuti kita agar kita mulai bertindak.
Rasa takut kita untuk berbuat kesalahan harus disisihkan oleh bahaya yang sesungguhnya, yaitu TIDAK PERNAH MENCOBA.

iw: 
דרך שבין ציות מוחלט מצד אחד, וספקנות קודרת באחר.
בנוסף, נראה שביטחון מעורב באומץ לקבל חוסר מושלמות.
זה מפתה לא להתחיל דברים רק כי הכל חייב להיות מושלם,
אבל זה מתכון להישארות מתחת למיטה,
ובכל זאת, באיזו תדירות אלו שחיים את מה שנקרא "חיים מדהימים" היו מוצפים בטעויות, שעם זאת, לא הטביעו אותם.
ביטחון מתחיל עם היכולת של אדם לסלוח לעצמו על הזוועות של הניסיון הראשון.
מוות, הוא גם כן מחשבה נחוצה.
עלינו להשתמש בה לא בכדי להעציב את עצמנו יותר, אך כדי להפחיד את עצמנו, בכדי לפרוח, ולעשות מעשה.
הפחד שלנו מלהסתבך צריך לפנות את דרכו לסכנה היחידה שקיימת והיא: לעולם לא לנסות.

Persian: 
یه راه میانه بین اطاعت مطلق و شکاکیت تلخ و لجاجت.
علاوه بر این لازمه ی اعتماد بنفس اینه که کمال  گرا نباشیم.
اگر بخوایم همه چیزعالی باشه تا ما راه بیافتیم هرگز راه نمی افتیم.
و باید زیر تخت بمونیم.
ولی زندگی های بزرگ خیلی وقتا پر از خطاهایی بوده که آدمای بزرگ رو نکشته.
اعتماد بنفس از بخشیدن خودمون بخاطر وحشت از اولین پرش شروع میشه.
به مرگ هم باید فکر کرد.
نه این که غمگین بشیم بلکه باید باعث بشه یه اقدامی بکنیم.
ترس از شکست باید جای خودش رو بده به ترس از تنها خطر واقعی: اینکه هرگز امتحان و تلاش نکنیم.
ترجمه: ایمان فانی (برای دوبله)

Spanish: 
un camino entre la complacencia total y el malhumorado escepticismo.
Adicionalmente, la confianza parece involucrar coraje para aceptar la imperfección.
Es tentador no comenzar un camino cuando todo tiene que ser perfecto,
pero eso es una receta para quedarse debajo de la cama,
y aún así, cuán frecuentemente "grandes vidas" han estado enredadas por errores, que sin embargo, no lograron hundirlas.
La confianza comienza por la capacidad de perdonarse a uno mismo los horrores del primer intento.
La muerte también es un pensamiento necesario.
Deberíamos usarla no para entristecernos aún más, sino para asustarnos, fructíferamente, para tomar acciones.
Nuestro miedo a equivocarnos debería abrirnos los ojos al único peligro real que existe: el de nunca intentarlo.

Portuguese: 
um caminho entre total conformidade de um lado, e ceticismo sisudo do outro.
Além do mais, confiança parece envolver alguma coragem para aceitar imperfeição.
É tentador nunca começar quando tudo tem que ser perfeito;
mas isso é uma receita para continuar debaixo das cobertas.
E ainda, as chamadas "pessoas extraordinárias" são comumente cheias de erros e, todavia, não afundaram.
Confiança começa com a capacidade de perdoar a si mesmo pelos horrores da primeira tentativa.
Morte também é um pensamento necessário.
Nós devemos usá-la, não para nos entristecer, mas para que, proveitosamente, nos assuste a tomar certas medidas.
Nosso medo de estragar tudo deve dar lugar para o único perigo real: o de nunca tentar.

French: 
un chemin entre la conformité totale et le scepticisme renfrogné.
La confiance implique aussi le courage d'accepter l'imperfection.
Bien que tentant de ne jamais s'y mettre tant que tout n'est pas encore parfait,
c'est une recette pour rester à jamais sous la couette,
et ceci alors que quantité de "vies grandioses" sont farcies d'erreurs sans en avoir été gâchées pour autant.
La confiance commence avec la capacité à se pardonner les horreurs de la première fois.
La mort est toutefois une pensée nécessaire.
Plutôt que de l'utiliser pour s'attrister, on ferait mieux de l'utiliser pour se mouvoir, de peur, en action.
Notre crainte de rater devrait laisser sa place au réèl danger: celui de ne jamais essayer.

German: 
einen Mittelweg zwischen absoluter Nachgiebigkeit und mürrischer Skepsis.
Hinzu kommt, dass zum (Selbst)-Vertrauen der Mut gehört, die Unvollkommenheit zu akzeptieren.
Es ist schwer in die Gänge zu kommen, wenn alles was man tut perfekt sein muss.
Es bietet die perfekte Ausrede, sich unter der Bettdecke verkriechen zu können.
Oft sind die Lebensverläufe großer Persönlichkeiten mit Fehlern gespickt, die sich trotzdem nicht unterkriegen haben lassen.
Selbstvertrauen beginnt mit der Fähigkeit, sich selbst die Schrecken des ersten Anlaufs zu vergeben.
Der Tod ist auch ein hilfreicher Gedanke.
Nicht um sich  traurig zu stimmen, sondern um sich auf produktive Weise Angst zu machen.
Unsere Angst zu versagen sollte der einzigen wirklichen Gefahr Platz machen: Es nie versucht zu haben.

English: 
a path between total compliance on the one hand, and sullen skepticism on the other.
In addition, confidence seems to involve a courage to accept imperfection.
It's tempting never to get going when everything has to be perfect,
but that's a recipe for remaining under the bed,
and yet, how often so-called "great lives" have been riddled with errors, that nevertheless, didn't sink them.
Confidence begins with a capacity to forgive oneself the horrors of the first go.
Death is a necessary thought too.
We should use it not to further sadden us, but to scare us, fruitfully, into taking some action.
Our fear of messing up should give way to the only real danger there is: that of never trying.

Modern Greek (1453-): 
ένα μονοπάτι ανάμεσα στην απόλυτη υποταγή και τον ψυχρό σκεπτικισμό
Επίσης η αυτοπεποίθηση εμπεριέχει και το κουράγιο να αποδεχτεί κανείς την απουσία της τελειότητας
Είναι δελεαστικό να μην αρχίσεις ποτέ την προσπάθεια, αν τα πάντα θα πρέπει να είναι τέλεια
όμως αυτή είναι η συνταγή για να μείνει κανείς κάτω από το κρεβάτι
κι όμως, "σπουδαίες ζωές" ήταν γεμάτες με λάθη που παρ'ολα αυτά δεν τις μείωσαν
η αυτοπεποίθηση ξεκινάει με την ικανότητα να συγχωρήσουμε τον εαυτό μας για τα λάθη της πρώτης προσπάθειας
ο θάνατος είναι επίσης μια απαραίτητη σκέψη
θα πρέπει να χρησιμοποιούμε τη σκέψη αυτή, όχι για να λυπηθούμε αλλά για να μας παρακινήσει να λάβουμε δράση
ο φόβος της αποτυχίας θα πρέπει να υποχωρήσει μπροστά στον μόνο αληθινό κίνδυνο: Τον κίνδυνο να μην προσπαθήσεις ποτέ

Polish: 
kompromisu pomiędzy uległością a sceptycyzmem.
Pewność siebie to również odwaga, 
żeby zaakceptować niedoskonałości.
To kuszące, aby nigdy nie działać, bo 
wszystko musi być perfekcyjne,
lecz to przepis na pozostanie pod łóżkiem,
a jednak, często "wspaniałe życia" były 
pełne pomyłek, które niemniej ich nie zniszczyły.
Pewność siebie rozpoczyna się od zdolności 
do przebaczenia sobie początkowych tragedii.
Śmierć to również niezbędny aspekt.
Powinniśmy używać jej do zmotywowania się, 
aby podjąć jakieś działanie.
Nasz lęk przed porażką powinien zostać zastąpiony przez jedyny słuszny lęk: przed nigdy nie spróbowaniem.

Romanian: 
o cărare între ascultare totală pe de o parte și scepticism ursuz pe de altă parte.
În completare,încrederea pare să implice curajul să acceptăm imperfecțiunea.
Este tentant ca niciodată să te pornești la drum când totul trebuie să fie perfect.
dar acest lucru este o rețetă pentru a rămâne sub pat.
Și totuși cât de adesea așa zisele "vieți pline de măreție"au avut parte de erori care totuși nu i-ai doborât.
Încrederea începe cu capacitatea să ne iertăm pentru greșelile primelor încercări.
Și moartea este un gând necesar.
Ar trebuii s-o folosim nu să continuăm să fim speriați ci s-o folosim ca pe o sperietoare care să ne determine în cele din urmă să trecem la treabă.
Frica noastră de a o nu o da în bară ar trebuii sa lase loc singurului pericol care există:acela de a nu încerca niciodată.
