
Persian: 
نویسنده روس لئو تولستوی به رمان اعتقاد داشت، نه بعنوان سرگرمی،
بلکه بعنوان وسیله ای برای آموزش روح و روان و رفرم و اصلاح.
رمان پیش او برترین رسانه است برای شناخت دیگران،
به ویژه آنها که از بیرون جذاب نیستند،
تا ازین رهگذر انسانیت و تحمل خود را زیاد کنیم.
او در 1828 در یزنایا پولیانا، املاک خانوادگی وسیعی درصد مایلی جنوب مسکو زاده شد،
جایی که کم و بیش همه ی عمر خانه اش بود.
والدینش وقتی کوچک بود مردند و توسط خویشان پرورش یافت.
در دانشگاه ضعیف بود، استادی اینطور توصیفش کرده:
ناتوان و بی علاقه نسبت به آموختن!
چند سالی به قمار و میگساری و افتادن دنبال زنهای کولی گذراند،
پیش از آن که بعنوان افسر توپخانه به جنگ کریمه بپیوندد.
در اوایل سی سالگی ازدواج کرد.
همسرش سوفیا که از خانواده ای فرهیخته و با فرهنگ بود،
تنها 18 سال داشت. 13 فرزند آوردند،
که نه تایشان زنده ماندند.

Portuguese: 
o autor russo leo tolstoy foi um crente do romance não só como fonte de entretenimento  mas também como ferramenta de educação psicológica e reforma.
Romances eram, aos seus olhos, o meio supremo onde podemos conhecer os outros
especialmente, aqueles que parecem desagradáveis por fora
e, portanto, expandir nossa humanidade e tolerância
Leo Tolstói nasceu em 1828 em Yasnaya Polyana
uma enorme propriedade de família, a cem milhas ao sul de Moscou
que seria seu lar sazonalmente para o resto de sua vida
seus pais morreram enquanto ele era jovem
e ele foi criado por parentes
ele falhou na universidade e um professor o descreveu
como sendo incapaz e desmotivado a aprender
ele passou alguns anos apostando e bebendo e perseguindo mulheres ciganas antes de se alistar como
um oficial da artilharia durante a guerra Crimean
Casou-se aos seus 30 anos, sua esposa Sophia, que vinha de um sofisticado e elevado culturalmente, tinha apenas 18 anos
eles tiveram 13 filhos, dos quais 9 sobreviveram à infância
foi um casamento difícil.

Turkish: 
Rus yazar Leo Tolstoy, romanın bir eğlence kaynağı olmadığını
Ancak psikolojik eğitim ve reform için bir araç olduğunu düşünürdü.
Tolstoy’a göre, roman insanları tanımak için kullanılabilecek en yüce araçtır.
Özellikle dışarıdan bakılınca çok nahoş görünenler için
Böylece insanlığımızı ve toleransımızı genişletiriz.
Leo Tolstoy 1928 yılında,
varlıklı büyük bir ailede, Moskova’nın 100 mil güneyinde Yasnaya Polyana’da doğmuştur.
Hayatının geri kalanını düzensiz aralıklarla evinde geçirdiği olurdu.
Tolstoy genç yaşta ailesini kaybetti
ve akrabaları tarafından yetiştirildi
Tolstoy üniversitede başarısızdı.
Onun öğretmeni  Tolstoy’u eğitime karşı beceriksiz ve isteksiz olarak tanımlardı.
Kırım savaşında topçu subayı olarak görev yapmadan önce, hayatının birkaç yılını
kumar oynayarak,
içki içerek ve roman kadınlarının peşinde koşarak geçirmiştir.
Tolstoy otuzlu yaşların başında evlendi.
Henüz 18 yaşında olan karısı Sofia, yüksek kültüre sahip sofistike bir aileden gelmiştir.
13 çocukları oldu ama ne yazık ki 9’u hayatta kalabildi.
Zor bir evlilikti.

English: 
The Russian novelist, Leo Tolstoy was a believer in the novel not as a source of entertainment
but as a tool for psychological
education and reform.
It was in his eyes, the supreme medium by which we can get to know others
especially those who might from the outside seem unappealing
and thereby expand our humanity and tolerance.
Leo Tolstoy was born in 1828 at Yasnaya Polyana,
a huge family estate, a hundred miles south of Moscow.
It was to be his home on and off for the rest of his life.
His parents died when he was young
and he was brought up their
relatives.
He flopped at university.
One lecturer described him as being unable
and unwilling to learn.
He spent a few years gambling and
drinking and chasing gypsy women before
signing on as an artillery officer in
the Crimean War.
He got married in his early thirties.
His wife Sophia, who came from a sophisticated high-cultured background was only 18.
They had 13 children, 9 of whom
survived infancy.
It was a difficult marriage.

Serbian: 
Руски писац, Лав Толстој веровао је у романе не само као извор забаве
већ и као алат за психолошко едуковање и реформу.
У његовим очима, био је то врховно средство преко којег можемо да упознамо остале,
поготову оне који можда споља не изгледају привлачно,
и тиме проширујемо нашу хуманост и толеранцију.
Лав Толстој је рођен 1828 у Јасној Пољани,
огромном породичном имању, сто километара јужно од Москве.
То ће, са извесним прекидима, бити његов дом до краја живота.
Његови родитељи су умрли док је био млад
тако да га је одгајала родбина.
Није имао успеха на факултету.
Један професор га је описао као неспособног и незаинтересованог за учење.
Провео је пар година тако што се коцкао, пио и јурио циганке пре него што
се пријавио као артиљеријски официр у Кримском рату.
Оженио се у раним тридесетим.
Његова жена Софија, која је долазила из софистициране породице, имала је 18 година.
Имали су 13 деце, од којих је њих 9 преживело рано детињство.
Био је то тежак брак.

Portuguese: 
Havia enormes discussões sobre sexo e amargura dos dois lados.
Leo cultivou uma longa barba, tornou-se um fanático por exercícios e passava a maior parte do tempo em seu escritório
O que ele fazia lá era escrever vários livros extremamente bem sucedidos, dentre eles "Guerra e Paz", "Anna Karenina" e "A Morte de Ivan Ilyich".
Tolstói não acreditava na ideia da arte somente pela arte
Ele investia profundamente na crença de que boa arte deveria nos fazer menos moralistas e críticos.
E deveria ser um suplemento à religião

English: 
There were huge arguments about sex and bitterness on both sides.
Leo grew a very long beard,
became a fitness fanatic and
spent most of his time in his study.
What he did there was to write several
hugely successful books among them
"War and Pace",  "Anna Karenina" and "The Death of Ivan Ilyich".
Tolstoy didn't believe in the idea of art for art's sake.
He was deeply invested in the belief that good art should make us less moralistic and judgmental
and should be a supplement to religion
in terms of developing our
reserves of kindness and morality.
This crusading moralistic side of Tolstoy has often been ignored by modern critics
who don't wish to dirty art with a
mission,
but it is in fact the most important side of Tolstoy,
and none of his efforts can properly be appreciated without keeping it in mind.
Tolstoy's first great novel was "War and Peace" published in 1869, when he was 41.
In it, we meet Natasha Rostova, a delightful free-spirited young woman.
At the start she's engaged to Andrei, a kind and sincere man who loved her
deeply,

Turkish: 
Her iki taraftada seks hakkında büyük isteksizlik ve kavgalar vardı.
Tolstoy, sakalını bayağı uzattı.
Fitness fanatiği oldu ve
Zamanının büyük kısmını çalışmaya harcadı
Bu çalışmaların yanı sıra büyük bir başarıyla yazmış olduğu kitaplar vardır.
Bunlar  ‘’War and Peace’’,’’ Anna Karenina’’ ve ‘’ The Death of Ivan Ilyich’’.
Tolstoy ; ‘’ Sanat sanat içindir’’ anlayışını benimsememiştir.
Tolstoy iyi bir sanatın bizleri daha az ahlakçı ve yargılayıcı yaptığı fikriyle donanmıştır.
Dine bağlı olmamız
bizleri nezaket ve ahlaki yönden geliştirir.
Tolstoy’un bu ahlakçı mücadeleci yanı diğer modern eleştirmen tarafından sık sık göz ardı edilirdi.
Ki bu eleştirmenlerde sanatı kirletmemeyi misyon edinenlerdir.
Fakat bu Tolstoy’un en önemli tarafıydı.
ve çabalarının hiçbiri akılda tutulmaksızın hakkıyla takdir edilmemiştir.
Tolstoy’un ilk büyük romanı,41 yaşındayken yazmış olduğu ve 1869 yılında yayımlanan ‘’ War and Peace’’ olmuştur.
Romanda karşılaştığımız Natasha Rostova karakteri, özgür ruha sahip neşeli bir genç kadındır.
İlk başta,kibar,samimi ve Natashayı derinden seven Andrei ile nişanlıydı

Serbian: 
Било је жустрих свађа о сексу и гордости са обе стране.
Лав је пустио веома дугачку браду,
постао опседнут вежбањем и
проводио већину времена учећи.
Успео је да напише неколико веома успешних књига, међу њима
"Рат и Мир", "Ана Карењина" и "Смрт Ивана Илича".
Толстој није веровао у идеју уметности у сврху уметности.
Дубоко је вервао да ваљана уметност треба да нас начини мање моралним и осуђивачки настројеним
и да треба да буде додатак религији
у смислу развијања наше доброте и моралности.
Ову моралну страну Толстоја, модерни критичари често занемарују
јер не желе да окаљају уметност циљем
али то је у ствари најбитнија страна Толстоја,
и ништа од његових дела се не може адекватно оценити ако немамо то у виду.
Толстојева прва велика новела био је "Рат и мир", издата 1869, када је имао 41 годину.
У њој, упознајемо Наташу Ростову, љупку и слободноумну младу девојку.
На почетку новеле верена је за Андреја, љубазног и искреног човека који је искрено воли,

Persian: 
ازدواج سختی بود با بحثهای تندی درباره سکس و دلخوری های دو جانبه.
لئو ریش خیلی بلندی گذاشت، در بدن سازی افراط  پیشه کرد و بیشتر وقتش را در اتاق مطالعه می گذراند.
آنجا چند کتاب به شدت موفق نوشت.
از جمله: "جنگ و صلح" "آنا کارنینا" و "مرگ ایوان ایلیچ"
تولستوی خریدار باور "هنر برای هنر" نبود.
عمیقا پایبند بود به اینکه هنر خوب باید از خشکه مقدسی و قضاوت ما کم کند،
و مکملی باشد برای مذهب در پروردن ذخایرمهربانی و وجدان ما.
منتقدین مدرن اغلب این جنبه اخلاق گرا و مبارز تولستوی را یادشان می رود.
آنها نمی خواهند هنر را به رسالتی خاص بیالایند،
ولی این مهمترین جنبه  از اوست و کارهایش بدون در نظر گرفتن آن قابل فهم نیست.
اولین رمان بزرگ تولستوی جنگ و صلح بود، انتشار در 1869 در 41 سالگی.
درآن ما ناتاشا روستوف را می بینیم:
خانمی شاد، جوان و آزادمنش.
در آغاز او نامزد آندره است مردی مهربان و بیریا که عمیقا دوستش دارد،

Turkish: 
ama oldukça duygusallıktan uzak ve negatif yönlüdür.
Andrei İtalya’ya seyahat ederken
Natasha ,Antole adında yakışıklı, alaycı ve serseri birinin büyüsüne kapılır
Antole, Natashayı baştan çıkartarak ,onunla kaçmaya ikna eder.
gerçi Natashanın ailesi onu son dakikada durdurmayı başardı.
Herkes Nastaha’ya öfkelendi ve şoka uğradılar
Bu çılgınca hareket Tasha’nın umutlarını yetirmesine ve ailesini derinden utandırmasına neden oldu.
Dünya standartlarına göre , Natasha kötü bir şekilde başarısız oldu.
Eğer biz böyle bir insanla karşı karşıya gelseydik
Hemen şöyle bir sonuca varabilirdik ki Natashanın yalanları alışılmışın üstündeydi.
O kadar çok yalan söyledi ki ; Sadece kendini düşündü ve hak ettiği şeyi buldu.
ama Tolstoy’un görüşü şu ki , Natasha’nın aklında olan düşünceleri ele alırsak,
Bizim İlgimizi çekmez ve çekmeyecektir de.
Gerçekte kendine düşkün ,ciddiyetsiz,özverisiz değil.
Natasha kaygılı erkek arkadaşı tarafından terkedilmiş hissinde olan seksüel açıdan da bir şey tecrübe etmemiş bir kadındır.
Natasha son derece içinden geldiği gibi davranan sıcak
ve eğlenceyle coşkuyla kolay kandırılabilir birisidir.

English: 
But is also rather emotionally remote
and avoidant.
While Andrey is away travelling in Italy,
Natasha meets a handsome cynical waster called Anatole and falls under his spell.
He almost manages to seduce her and persuades her to run away with him.
Though her family managed to stop her at the very last minute.
Everyone is appalled and furious with
Tasha.
This sort of madness wrecks her own prospects and deeply shames her family.
By the world standards, Natasha has failed terribly.
If we encountered a news clip about such a person,
we might rapidly come to the conclusion that she lies beyond the range of normal sympathy.
She had so much; she thought only of herself, she got what she deserved.
And yet Tolstoy’s view is that if we grasp what things are like for Natasha inside her mind,
we can’t and won’t withdraw our sympathy.
She isn’t in truth self-indulgent, frivolous or totally lacking in devotion.
She’s just a sexually inexperienced young woman who feels abandoned by her preoccupied boyfriend.
She is someone who has a deeply impulsive and warm nature
and is easily carried away by joy and happiness.

Persian: 
ولی بلحاظ عاطفی دوری گزین و دست نیافتنی است.
هنگامی که آندره در سفر ایتالیاست، ناتاشا آناتولِ خوش قیافه، ولخرج و بدبین را ملاقات می کند.
و تسلیم افسون او می شود.
چیزی نمانده آناتول اغوایش کند تا با هم فرار کنند،
که خانواده در لحظه آخر جلویش را می گیرد.
همه از ناتاشا منزجر و خشمگین می شوند.
این جنون هم آینده اش را خراب کرده و هم خانواده اش را شرمگین.
با معیار دنیا، ناتاشا حسابی خراب کرده!
اگر در جراید خبری در مورد چنین کسی بخوانیم،
ممکن است بلافاصله نتیجه بگیریم که او ورای محدوده نرمال همدردی قرار گرفته.
همه چیز داشته، فقط به خودش فکر کرده پس حقش بوده!
ولی دیدگاه تولستوی آن است که وقتی ما شرایط درون ذهن ناتاشا را درک کنیم،
نمی توانیم با او همدردی نکنیم.
در واقع او خود خواه، سبک سر و کاملا فاقد از خود گذشتگی نیست،
او صرفا زن جوان و از نظر جنسی بی تجربه ای است که حس می کند دوست پسر پر مشغله ذهنی اش ترکش کرده،
او رفتاری عمیقا تکانه ای و طبیعتی گرم دارد،
و خوشی و شادی براحتی حواسش را پرت می کند.

Serbian: 
али з исто време је емотивно удаљен и избегава је.
Док је Андреј на путу за Италију,
Наташа упознаје згодног циничног расипника, Анатолеа, и заљубљује се у њега.
Замало да је успео да је заведе и убеди да побегне са њим.
Међутим њена породица је успела да је спречи у томе у последњем моменту.
Сви су згрожени и бесни на Наташу.
Овај дебакл је нарушио њен углед и дубоко осрамотио њену породицу.
Према стандардима околине, Наташа је потпун промашај.
Када бисмо чули причу о оваквој особи,
брзо бисмо закључили да таква особа не заслужује емпатију.
Имала је толико тога, али је мислила само на себе, добила је оно што је заслужила.
Али Толстојево мишљење је да када бисмо размислили како је Наташи унутар њеног ума,
не би могли ни хтели да изоставимо наше симпатије.
Она заправо није  самољубива, немарљива и непосвећена.
Она је само сексуално неискусна млада жена која се осећа одбачено од стране њеног момка.
Она је неко ко заиста има импулсивну и срдачну нарав
и лако се заноси ужитком и срећом.

Turkish: 
O aynı zamanda diğer insanların moralini bozmaktan fazlasıyla çekinirdi.
Onu , dolap çeviren , manipülatif olan Anatole ile sorun haline getiren şey de budur.
Tolstoy, bunu yaparak bizi Natasha’nın yanında tutuyor.
Etik bir hayat için temel olduğuna inandığımız bir hareketin provasına başlamasını istiyor.
Eğer diğer insanların hayatlarını tam olarak derinden görebilseydik.
Onlar bize tek yönlü ve normal soğuk bir şekilde görünmezdi.
Biz onlara hakettikleri ve gerçekten ihtiyaç duydukları gibi kibarca davranırdık.
Hiç kimse bu affedilmezlik ve sempati çemberinin dışında olamaz.
Tolstoy için hoş olmayan karakteri anlamamıza yardımcı olmak bu romanın özel görevidir.
Anna Karenina’nın kocası kurgunun içindeki ilk başlarda en itici karakterlerden biridir.
Aynı adlı büyük romanın kahramanı
Görkemli ve sert Karenindir.
Roman bir trajedidir.
Olağanüstü bir genç süvari subayı olan Vronsky’ye aşık olduğu zaman yaşamı değişen
güzel,akıllı, hayat dolu ve cömert yürekli evli Anna’nın öyküsünü anlatıyor.
Anna’nın kocası Kont Alexei Alexandrovich Karenin
Sıklıkla Anna’ya karşı kayıtsız kalan ve duygusal özlemlerinden hiçbirine cevap veremeyen

Persian: 
همچنین شدیدا نگران ناامید کردن دیگران است که باعث ایجاد مشکل با آناتولِ حیله گر و متقلب می شود.
تولستوی ما را طرفدار ناتاشا نگه می دارد و تمرینمان می دهد،
برای امری که معتقد است سنگ بنای زندگی اخلاقی است:
اگر بدقت به زندگی درونی دیگران نظر اندازیم،
دیگر به چشممان عادی، سرد و تک بعدی نخواهند بود."
به آنها مهری نثار خواهیم کرد که حقیقتا لازم دارند و شایسته اش هستند.
هیچ کس نباید از دایره همدردی و بخشش بیرون بیافتد.
برای تولستوی یک وظیفه بخصوص رمان کمک به ما برای درک آدمهای به اصطلاح نا خوشایند است.
یکی از کاراکترهای بدوا پر دافعه رمانهای او شوهر آنا کارنیناست.
دررمانی به همین نام، او شوهر ظاهرا متفرعن و سفت و سخت انا است،
این تراژدی قصه ی آنای زیبا، باهوش، سرزنده، قلبا سخاوتمند و متاهل است،
که زندگی اش با عشق ورونسکی، افسر جوان وتحسین برانگیز سواره نظام از هم می پاشد،
و همسرش الکسی کارنین صاحب منصب عالی رتبه، بهانه گیر، مقام پرست و آدابدان دولت است،

Serbian: 
Она се, такође, јако брине да ће изневерити друге људе,
и баш због тога упада у невољу са манипулативним Анатолеом.
Толстој нас држи на страни Наташе.
и чинећи то, тера нас на корак који сматра темељем етничког живота.
Када бисмо мало боље видели унутрашњост других,
не би нам се чинили хладно и статично,
и третирали бисмо их са срдачношћу која им је потребна и коју заслужују.
Нико не заслужује да се према њему опходи без симпатије и опраштања.
За Толстоја, главни задатак новеле је да нам помогне да разумемо "несимпатичне" јунаке.
Један од испрва најодбојнијих ликова је муж Ане Карењине,
јунакиње његовог истоименог романа,
велелепни и уштогљен Карењин.
Књига, која је трагедија, прича нам причу о прелепој, мудрој, живахној и дарежњивој удатој жени, Ани,
чији се живот распада када се заљуби у Вронског,
изврсног младог официра.
Анин муж - гроф Алексеј Александрович Карењин
је владин званичник који је ситничав и оптерећен положајем у друштву

English: 
She is also acutely worried about letting other people down,
which is what leads her into trouble with the scheming and manipulative Anatole.
Tolstoy keeps us on Natasha’s side
and by doing so, he is getting us to rehearse a move he believes is fundamental to an ethical life:
if we more accurately saw the inner lives of others,
they couldn’t appear to us in the normal cold and one-dimensional way,
and we would treat them with the kindness which they truly need and deserve.
No one should be outside the circle of sympathy and forgiveness.
For Tolstoy, a particular task of the novel is to help us to understand the so-called ‘dislikeable’ characters.
One of the most initially repellant characters in his fiction is the husband of Anna Karenina,
the heroine of his great novel of the same name,
the pompous and stiff Karenin.
The novel, a tragedy, tells the story of the beautiful, clever, lively and generous hearted married Anna,
whose life falls apart when she falls in love with Vronsky,
a splendid young cavalry officer.
Anna’s husband – Count Alexei Alexandrovich Karenin
is a fussy, status conscious, mannered high-ranking government official

Persian: 
که اغلب نسبت به آنا سخت و سرد است و ناتوان است از پاسخ به عواطف او.
با پیش رفتن رابطه آنا و ورونسکی،
نگرانی عمده شوهرش  شایعاتی است که ممکن است جایگاهش را خدشه دار کند،
گویا نسبت به خود ازدواجش هیچ حس صادقانه ای ندارد،
ظاهرا و به سادگی سرد و سبع بنظرمی رسد.
ولی بعد آنا فرزند نامشروعش را بدنیا می آورد،
بیمار است و در صحنه ای عمیقا منقلب کننده کارنین شدیدا متاثر می شود. برای مادر و نوزاد می گرید و انا را می بخشد.
آنا می گوید:"نمی توانی مرا ببخشی"، ولی الکسی ناگهان خلسه ای روحانی را تجربه می کند،
که ناگهان شادی به او می بخشد که هرگز نمی شناخته!
دلش پر از حسِ شادِ عشق و بخشش نسبت به دشمن می شود،
زانو می زند و سر بر انحنای بازوی آنا می گذارد،
و مثل بچه کوچکی هق هق می کند.
بخاطر قضاوت سلیم توستوی ما ابعادی کاملا نامنتظرازین مرد را می بینیم.
زندگی درونی او اصلا آنچه انتظار داریم و از بیرون قضاوت می کنیم نیست،
ولی نکته تولستوی آن است که کارنین ابدا شخصی استثنایی نیست،

Serbian: 
и који је често рђав према Ани и није способан да одговори на њене емотивне чежње.
Док се Анина афера са Вронским развија, главна брига њеног мужа је да
то може да доведе до оговарања у друштву што би ослабило његов углед.
Изгледа као да нема никаква искрена осећања о самом браку.
Одаје утисак хладноће и зверства.
Али тада Ана рађа љубавниково дете,
она је болесна, и у врло дирљивој сцени Карењин је дубоко потресен,
плаче за новорођечем,  за мајком, и опрашта Ани:
Не, не можеш ми опростити, каже Ана.
Али он је осетио изненадно блажено духовно стање које му је од једном дало срећу какву до тад није познавао:
радостан осећај љубави и опраштања његовим непријатељима му је испунило срце.
Клекнуо је доле, и положивши главу на Анине руке; плакао је као мало дете.
Захваљујући разумном Толстоју, видимо сасвим неочекиване делове човека.
Његово унутрашње стање није ни по чему онакво какво бисмо очекивали, гледајући га споља.
Али Толстојева поента је да Карењин заправо није изузетан лик.
Он је само нормална мешавина доброг и лошег.

Turkish: 
telaşlı, statü bilincine sahip, iyi planlanmış yüksek rütbeli bir devlet görevlisidir.
Vronskyle Anna’nın meseleri büyürken , Annanın kocasıda
Bu durumun kamuoyuna zarar verebilecek sosyal dedikodulara yol açmasından endişeliydi.
O evliliğe karşı hiçbir samimi duygusu olmadığını hissettiriyordu.
Soğuk ve acımasız bir şekilde gelir.
Ama o sırada Anna sevgilisinin çocuğunu doğurur.
Kız hasta,çok dokunaklı bir sahnede Kareninin ilikleri sızlar.
Aniden gözlerinden yaş süzülür ve Annayı affeder .
Anna : ‘’hayır , beni affedemezsin ‘’
Ancak aniden ,hayatında daha önce hiç bilmediği yeni bir mutluluğa sebep olan ruh haline büründü.
Düşmanları için affedici ve sevgi dolu bir yürek olmuştur.
Karenin diz çöktü ve başını Anna’nın koluna koyarak aynı küçük bir çocuk misali hüngür hüngür ağladı.
Akıllı Tolstoy sayesinde , adamın tamamen beklenmedik yönlerini görebiliyoruz.
Onun iç hayatı bizim dışardan görüp yargılayacağımız bir şekilde olmayabilir.
Ancak Tolstoy’un belirtmesine göre,Karenin gerçektende fevkalade bir karakter değildir.
Karenin sadece iyi ve kötü karakterin birleşimidir.

English: 
who is often callous towards Anna and  unable to answer any of her emotional yearnings.
As Anna’s affair with Vronsky develops, her husband’s main worry is that
it might lead to social gossip which could undermine his public standing.
He appears to have no sincere feelings at all about the marriage itself.
He comes across as simply cold and brutish.
But then Anna gives birth to her lover’s child,
she is ill, and in a highly touching scene Karenin is deeply moved,
weeps for the infant, for the mother, and forgives Anna:
No, you can’t forgive me, says Anna.
And yet he suddenly felt a blissful spiritual condition that gave him all at once a new happiness he had never known:
a glad feeling of love and forgiveness for his enemies filled his heart.
He knelt down, and laying his head in the curve of Anna’s arm; he sobbed like a little child.
Thanks to the judicious Tolstoy, we see entirely unexpected aspects of the man.
His inner life is not at all what we would expect, judging from the outside.
But Tolstoy’s point is that Karenin is not really an exceptional character.
He is just the normal mixture of bad and good.

Serbian: 
Врло је уобичајено за наизглед одбојне људе да поседују огромне скривене резерве нежности,
да имају димензије у својим особинама које су веома различите
и често много боље од оних које њихова претећа спољашњост сугерише.
Позвани смо на путовање које се може упоредити са овим и односи се на још једног лика из Толстојеве фикције,
хероја књиге "Смрти Ивана Илича", објављене 1886.
На почетку новеле, упознајемо Ивана, судију на високом  суду на врху друштва
који делује себично, ташто и цинично.
Али једног дана док је помагао да се окаче завесе,
Иван је пао са мердевина и постао свестан унутрашњег бола
који је први знак болести која је ускоро дијагнозирана као фатална,
Имаће још само пар месеци да живи.
Како му је здравље опадало, Иван је проводио доста времена код куће седећи на фотељи.
Његова породица, свесна колико би незгодна његова смрт била за њихов друштвени и новчани положај,
почињу да презиру и њега и његову болест.
Он им узвраћа плаховитошћу и злоћудношћу.
Али изнутра, Иван пролази кроз низ просветљења.
Осврће се на свој живот и искупљује се за његову површност.

Persian: 
او فقط مخلوط عادی و معمول خوب و بد است،
کاملا شایع است که آدمهای نسبتا ناخوشایند ذخایر عظیم و مدفون ملاطفت و مهربانی داشته باشند.
با ابعاد شخصیتی متفاوت و بسیار زیباتراز آنچه دافعه ظاهرشان به ما می گوید.
در رمانی دیگراز او به سفری قابل مقایسه در ارنتباط با کاراکتر دیگری دعوت می شویم،
قهرمان "مرگ ایوان ایلیچ" که در سال 1886 منتشر شد.
در آغاز ایوان را می بینیم، قاضی عالی رتبه در راس هرم اجتماعی،
که خودخواه، توخالی و تلخ بنظر می رسد،
ولی یک روز هنگام کمک برای آویختن پرده ها از نردبان می افتد،
و خبر دار از دردی می شود که نخستین علامت بیماری است که بزودی لاعلاج تشخیص داده می شود،
چند ماهی دیگربیشترزنده نیست.
هر چه سلامتش رو به افول می رود، زمان بیشتری را نشسته در کاناپه در خانه می گذراند،
خانواده اش که فهمیده اند مرگش چقدر می تواند به موقعیت مالی و اجتماعی شان لطمه زند،
شروع به ابراز دلخوری و کم طاقتی نسبت به ایوان بیمارمی کنند،
او هم متقابلا بد خلقی و بی تابی می کند،
ولی باطنا حقایقی بر او آشکار می شوند و تجلی می کنند:
به زندگی پشت سر می نگرد و در رنج کفاره پوچی و بی مایگی عمرش را می دهد،

English: 
It is highly usual for rather off-putting people to have huge reserves of buried tenderness,
to have dimensions to their characters very different from
and often much nicer than those that their forbidding appearance suggests.
We are invited on a comparable journey in relation to another character in Tolstoy’s fiction,
the hero of the The Death of Ivan Illych,  published in 1886.
At the start of the novel, we meet Ivan, a high court judge at the pinnacle of society
who appears selfish, vain and cynical.
But one day, while helping hang some curtains,
Ivan falls from a ladder and becomes aware of an inner pain
which is the first sign of a disease which is soon diagnosed as fatal.
He will have just a few months left to live.
As his health declines, Ivan spends a lot of time sitting on the sofa at home.
His family, aware at just how inconvenient his death will be to their social and financial standing,
begin to resent him and his illness.
He’s short and ill-tempered back.
And yet inside, Ivan is going through a range of epiphanies.
He looks back over his life and atones for its shallowness.

Turkish: 
Bilindiği üzere, İtici görünen insanlar hakikatinde şefkati içlerinin büyük bir yerine gömerler.
Onun karakterleri birbirinden çok farklı boyutta
ve korkutucu görünüşünden çok daha hoştur.
1886’da yayınlanan The Death of Ivan Ilych’nın kahramanı olan
Tolstoy’un kurgularındaki bir başka karakterle ilişkisi olarak karşılaştırılabilir bir yolculuğa davet ediliriz
Roman başında , bencil ,kendine beğenmiş ve alaycı görünen toplumun zirvesinde bulunan
yüksek mahkeme hakimi Ivanla tanışırız.
Ancak bir gün , perdeleri asmaya yardım ederken
Ivan merdivenlerden düşüyor ve
ölümcül olarak tanımlanan bir hastalığın ilk işareti olan bir iç kanamanın farkına varıyor
Sadece bir aylık ömrü kalacaktır.
Bir yandan zayıflarken Ivan zamanının büyük bir kısmını evde kanepede oturarak geçirir
Ailesi yalnızca kendi sosyal ve finansal saygınlığını nasıl uygunsuz olacağının farkındadır.
Ivanın ailesi bu durum karşısında gerilmeye başlar
O kısa ve aksi bir insana dönüştü.
ve hala içinde çok değişik kişiliklere büründü.
Hayatının geri kalanına bakar ve yüzeyselliğin kefaretini çeker

English: 
He becomes newly sensitive to nature
and to the ordinary kindness of his manservant,
a humble uneducated man of peasant stock.
He grows furious at the stupid way
in which everyone avoids paying attention to the one really crucial fact about life:
that we all die.
He realises that our mortality should be constantly before our minds
and should inspire continual kindness and sympathy.
As he dies, Tolstoy imagines Ivan finally feeling pity and forgiveness for all those around him.
As is typical in his writing,
Tolstoy recounts in detail the vast philosophical and psychological dramas going on inside his hero’s head.
All that those around him – the doctors and his family
get to see is a sullen man who spends a lot of time with his face to the wall
and yet we can see a visionary, a prophet and a man of outstanding moral courage and generosity.
In writing about Ivan,
Tolstoy wanted us to see his life as representative of all human potential,
if only we could wake up to it before it is too late.

Serbian: 
Изненада постаје емотиван према природи
и према уобичајеној доброти својих слуга,
скромном и необразованом  човеку сељачког соја.
Рађа му се бес према глупавом начину
на који сви од нас избегавамо да обратимо пажњу на најбитнију чињеницу живота:
да сви умиремо.
Схвата да би наша смртност требала непрестано да нам буде на памети
што би требало да нас надахне на непрекидну доброту и наклоност.
Док умире, Толстој замишља Ивана како коначно сажаљева све оне око себе.
Као што је типично за његова дела,
Толстој у детаљ описује филозофске и психолошке процесе у мислима јунака.
Сви око њега- доктори и његова породица
виде суморног човека који проводи већи део времена гледајући у зид
али са друге стране ми видимо визионара, пророка и човека са извандредном моралном смелошћу и великодушности.
Док је писао о Ивану,
Толстој је желео да видимо његов живот као представу људског потенцијала,
када бисмо само моги да га схватимо пре него што је прекасно.

Persian: 
یه نحو تازه ای به طبیعت و به محبت بی پیرایه خدمتکارش دقیق و حساس می شود،
مرد رعیتی افتاده و درس ناخوانده،
از بی توجهی  احمقانه همه نسبت به تنها حقیقت حیاتی زندگی خشمگین می شود :
"این که همه ما خواهیم مرد".
می فهمد که فانی بودنمان باید مدام یادمان باشد،
و مدام تشویقمان کند به مهرورزی و دلسوزی.
تصویر تولستوی از ایوان حین جان دادن، تصویرکسی است که عاقبت بر همه اطرافیانش رحم می آورد و می بخشدشان.
آن گونه که رسم تولستوی است او به تفصیل می پردازد به جزییات درام فلسفی و روانشناسانه که در مغز قهرمان می گذرد،
آنچه اطرافیان، اطبا و خانواده اش می بینند، مردی عبوس است با صورتی اغلب رو به سقف اتاق،
ولی ما آدمی ژرف نگرمیبینیم، یک پیغمبر، مردی با شجاعت اخلاقی و سخاوتی برجسته و والا.
در نوشتن درباره ایوان تولستوی می خواست ما  زندگی او را مثل نماینده همه توانایی انسانی ببینیم.
ایکاش قبل از آنکه خیلی دیر شود بیدار شویم.

Turkish: 
O doğaya
eğitimsiz hizmetkarının sıradan şefkatine
yeni bir şekilde duyarlı hale gelir
Herkesin hayat hakkında önemli tek gerçeği dikkate
almaktan kaçındığı saçma bir şekilde öfkeyle büyüdüğü
hepimizin öleceği gerçeği.
O , ölümümüzün her zaman akıllarımızdan önce olmasını ve
Sonsuz nezaket ve iyi niyet aşılaması gerektiğini farketti
Tolstoy ölürken , sonunda Ivan ‘ ın ona merhamet ve affettiğini hayal etti
Tıpkı yazılarındaki gibi  Tolstoy , içindeki kahramanın
Kafasında büyük felsefik ve psikolojik oyununu etraflıca hikayeledi
Etrafındaki herkes ; doktorlar ve ailesi
Yüzünü duvara bakarak zamanını geçiren somurtkan bir adam görüyordu
Ve görebildiğimiz bir elçi ,göze çarpan ahlaki değeri ve cömertliği olan bir adam görseli
Ivan hakkındaki yazısında
Tolstoy hayatını tamamiyle bir insan potansiyelinin yansıması olarak görmemizi isterdi
Eğer çok geç olmadan uyanabilecek olsak

Persian: 
در حدود هفتاد سالگی تولستوی نظراتش را در مورد نویسندگی در مقاله ای بلند گرد آورد،
"هنر چیست؟" این از مهمترین کتابهای اوست.
در آن تولستوی بیان می کند که هنر رسالتی بزرگ دارد،
او می گوید : "با هنر احساس های پست تر، نامهربان تر، کمتر مفید بحال بشریت، رانده و جایگزین می شوند با عواطفی مهرآمیز تر،
که بیشتر بکارمی آیند چه فردی و چه در کل.
و این هدف هنر است.
در مقام نویسنده ای چیره و هوشربا، تولستوی می دانست رمان باید سرگرم کننده باشد،
وگرنه ما آن را نخواهیم خواند،
ولی همچنین قبول کرده بود که رمان باید خصلت دیگری هم داشته باشد،
پشتیبانی کلیدی در مسیر پر دست انداز خود ما بسوی پختگی و مهربانی،
و رمان با دسترسی به مکانی اینکار را می کند که نیاز داریم ولی اغلب دست ما به آن نمی رسد،
زندگی درونی و باطنی دیگران.
در "هنر چیست" او بیشتر در مورد دیگر نویسندگان نوشت،
ولی دستیافتهای خود اوست که فروتنانه و غیر مستقیم برایمان جمع بندی می شود:
نویسندگان بزرگ فقط بکار کمک به وقت گذرانی خوانندگان نمی آیند،
نوشته های ایشان باید گونه ای درمان باشد،
تلاشی برای آموزش ما بسوی سلامت عاطفی،

Turkish: 
Hemen hemen yetmişindeyken Tolstoy uzun bir deneme yazısındaki yazar olma düşüncesiyle birlikte uyum içinde çalıştı
Sanat nedir ?
Onun en önemli kitaplarından biridir.
Tolstoy bu kitabında sanatın büyük bir misyonu olduğunu öne sürüyor
Muhteşem sanat yoluyla bize daha az duygu , nezaket ve gerekli olan iyi insanlığın ,
Münferit ve kitlesel olarak bize daha iyi hizmet eden , daha nazik hiselerle zorla dışarı çıkarılmış ve de dışarı çıkarılmış olduğunu söylüyordu
İşte bu sanatın amacıdır
Fevkalede  yetenekli ve karşı konulmaz bir yazar olarak
Tolstoy  romanınlarının eğlendirici olması gerektiğinin
Ya da açıkça bizim okurken sıkılmayacağımızı biliyordu
Ama ayrıca o romanların başka birşeye daha yönelmesi gerektiğine ikna oldu
Olgunluk ve nezakete giden kendi zorlu yolumuz için kilit destek olduğuna
Ve romanlar bunu yapabilir çünkü ihtiyaç duyduğumuz ama nadiren girme imkanı bulduğumuz bir yere girebilirler
Diğer insanların iç dünyalarına
Burada ki sanat nedir? Tolstoy çoğunlukla diğer yazarların içleri hakkında yazardı
Ama bu gerçekten onun başarısı,dolaylı ve mütevazılıkla özetlerdi
Büyük yazarlar okuyucularına sadece vakit geçirmek için olanak sağlamamalılar
Yazıları bir terapi yöntemi gibi olmalı,

English: 
When he was about seventy, Tolstoy pulled together his thinking about being a writer in a long essay,
What is art?
It is one of his most important books.
In it, Tolstoy proposes that art has a great mission.
Through great art, he tells, us ‘Lower feelings – less kind and less needed for the good of humanity
are forced out and replaced by kinder feelings which better serve us individually and collectively.
This is the purpose of art.’
As a supremely skilled and seductive writer,
Tolstoy knew that novels need to be entertaining,
or we simply won’t bother to read them.
But he was also convinced that they have to aspire to be something else as well:
key supports for our own stumbling path to maturity and kindness.
And they can do this because they are able to get into a place we need  but rarely have access to:
the inner lives of other people.
In What is art?, Tolstoy was mostly writing about the works of other authors,
but it is really his own achievement that he is, indirectly and modestly, summing up.
Great writers shouldn’t ever be just helping their readers pass the time.
Their writing must be a form of therapy,

Serbian: 
Када је имао око 70 година, Толстој је сумирао његов утисак о томе како је то бити писац у дугачком есеју,
Шта је то уметност?
То је једна од његових најбитнијих књига.
У њој, Толстој предлаже да уметност има велику мисију.
Кроз уметност, поручује нам "Нижа осећања- мање лепа и мање потребна за добробит друштва
су смењена племенитијим осећањима која су боља за нас индивидуално и колективно.
То је сврха уметности."
Као крајње вешт и заводљив писац,
Толстој је знао да новеле морају да буду забавне,
у супротном се не би ни трудили да их прочитамо.
Али је исто тако био убеђен да новеле морају да теже још нечему:
да буду подршка на нашем нестаблином путу ка сазревању и племенитости.
И оне могу да ураде тако нешто јер су способне да нас одведу на место које нам треба али ретко кад му имамо приступ:
у животе других људи.
У "Шта је уметност?", Толстој је највише писао о делима других аутора,
али је заправо на индиректан и скроман начин, сумирао своја дела.
Велики писци својим читаоцима никад не би требало само да помажу у убијању времена.
Њихово писање треба да буде један облик терапије,

English: 
an attempt to educate us towards emotional health and ethical good sense.
As they aged, the tensions between Leo and and his wife Sophia grew.
He complained that they had “totally opposite ideas of the meaning of existence”.
Ye he insisted that even as Sophia  “grew more and more irritable, despotic and uncontrollable”
he continued to love her,
though he admitted that he had given up trying to express his feelings.
“There is no greater tragedy than the tragedy of the marital bed”, he wrote.
Finally, when he was past eighty, Tolstoy couldn’t take it any more,
and deserted his wife and family.
He ran away in the middle of a freezing November night,
caught pneumonia and died at the nearby railway station,
where he was waiting for a train.
Tolstoy’s funeral was a major public occasion.
Thousands showed up from across Russia and the world.
This was fitting, for his central proposal has enormous social implications.
Tolstoy realised that our picture of what other people are like
is a great driving force of relationships, economics and politics.
He held up the tantalising idea that art could be the major vehicle for getting more accurate

Persian: 
و خوش ذوقی اخلاقی.
تنش روابط لئو و همسرش سوفیا هر چه پیرتر شدند بیشتر شد،
تولستوی می نالید که آنها درباره ی مفهوم زندگی دو نظر کاملا مخالف دارند،
هر چه سوفیا کج خلق تر، مستبد تر و مهار ناپذیرتر می شد، تولستوی اصرار داشت که هنوز او را دوست دارد،
ولی اعتراف می کرد که دیگر احساسش را بیان نمی کند.
نوشت: "هیچ تراژدی بزرگتر از تراژدی تختخواب زناشویی نیست."
سرانجام با گذر از هشتاد سالگی طاقت تولستوی تمام شد،
و خانواده و همسرش را ترک کرد،
در یک نیمه شب سرد ماه نوامبر از خانه گریخت، سینه پهلو کرد و
و در ایستگاهی در آن نزدیکی در انتظار قطار جان سپرد.
خاکسپاری تولستوی رویداد مردمی بزرگی شد.
هزاران نفر از تمام روسیه و جهان شرکت کردند.
و جایش را داشت زیرا پیشنهاد های او پیامدهای عظیم اجتماعی با خود می آورد،
تولستوی فهمید که تصویر ذهنی ما از دیگران مشوق و محرک بزرگ ما در روابطمان، اقتصادمان و سیاستمان است.
او تشنگی به این ایده را بیدار کرد که هنر می تواند وسیله اصلی باشد برای

Turkish: 
Bizi ruh sağlığı ve ahlaki sağ duyuya yönelik eğitecek bir girişim gibi olmalıdır
Yıllar geçtikçe Leo ve eşi Sophia’nın arasındaki  gerginlik arttı
O,var oluşun anlamı hakkında tamamıyla zıt fikirlere sahip olduklarından şikayet ederdi.
Sophia’nın daha da asabi ,despot ve kontrol edilemez oluşuna rağmen
Leo onu sevmeye devam etti,
duygularını açıkça ifade etmekten vazgeçtiğini belirtti.
‘’Evlilik ilişkisinden daha büyük bir trajedi yok’’ diye yazdı.
En sonunda seksenini geçtiğinde Tolstoy daha fazla dayanamadı
Eşini ve ailesini terketti
Dondurucu bir kasım ayı gecesinde kaçtı
Treni beklediği istasyonun yakınında
Zatürreye yakalandı ve öldü
Tolstoy’un cenazesi büyük bir olay olmuştur.
Rusya ve tüm dünyadan binlerce kişi geldi
Bu onun esas amacının muazzam çıkarımı için uygundu
Tolstoy,diğer insanların nasıl olduğu ile ilgili simgemizin
İnsan ilişkileri,ekonomi ve politikanın büyük destekçisi olduğunu fark etmiştir
Sanatın daha kesin ve hoş olması için onun araç

Serbian: 
покушај да нас подуче о емотивном здрављу и етички добром.
Како су године пролазиле, тензија између Лава и његове жене Софије је расла.
Жалио се како имају "сасвим другачије идеје о смислу живота".
Међутим, говорио је да чак и поред тога што Софија "постаје све више и више иритантна, тиранин и неконтролисана"
он наставља да је воли,
али је признао да је одустао од идеје о исказивању својих емоција.
"Не постоји већа трагедија од трагедије брачне постеље", написао је.
Коначно, када је прешао осамдесету, Толстој више није могао да издржи,
и напустио је своју жену и породицу.
Побегао је усред ледене новембарске ноћи,
задобио је упалу плућа и умро је на оближњој железничкој станици,
где је чекао воз.
Толстојева сахрана био је велики јавни догађај.
Хиљаде људи из Русије и из света се појавило.
Ово је било адекватно, јер је његова главна идеја имала огромне друштвене последице.
Толстој је схватио да је наша слика о другим људима
велики покретач пријатељства, економије и политике.
Имао је идеју о томе како уметност може бити користан алат за добијање прецизније

English: 
and often much kinder – ideas about what is going on in the minds and lives of other people.
His body was taken back to his house and buried in the garden,
under some trees where he liked to play as a child.

Serbian: 
и често много срдачније слике о томе шта се дешава у туђем уму и у животима других људи.
Његово тело је однето назад до његове куће и закопано је у башти,
испод дрвећа где је волео да се игра док је био дете.

Persian: 
دستیابی به درک دقیق تر و اغلب خیلی مهربانتر ذهن و زندگی دیگران.
پیکرش را به خانه برگرداندند و در باغ زیر درختانی بخاک سپردند که در کودکی آنجا بازی می کرد. ترجمه ایمان فانی

Turkish: 
Olma fikrini benimsenmesi diğer insanların hayatları ve zihinlerinde neler olduğu fikirleri
Bedeni evine geri getirildi ve bahçede
Çocukken oynamayı sevdiği ağaçların altında yakıldı.
