
English: 
Could a Nazi scholar have understood the
ecstatic god Dionysus better than we have?
And if so...
how exactly have we misunderstood him?
Well...
Imagine if will that you're guiding
a school excursion to a local museum
And that you are standing in front of...
...this painting over here
asking one of your students
to give you their impression
Suppose he replied by saying that
"It's a painting of four people."
Now, although correct, you would probably
find his answer a little frustrating...
...as more was expected.
Something relating
to the quality of the artwork...
...or to its meaning.
And so you address the entire class
this time by asking what do you think 
made the artist create this painting
So...
...another student raises his hand
and calls for your immediate attention
"I know, I know" he says...

Modern Greek (1453-): 
Μήπως τελικά ένας ιστορικός των Ναζί,
κατάλαβε το Διόνυσο καλύτερα από εμάς;
Και αν ναι... με ποιό τρόπο;
Λοιπόν...
Φανταστείτε ότι οδηγείτε
μια σχολική εκδρομή σ' ένα μουσείο
Και ότι στέκεσαι μπροστά ...
...σε αυτόν εδώ τον πίνακας
ρωτώντας έναν από τους μαθητές σας
να σας πούν την εντύπωση τους
Ας υποθέσουμε ότι απαντάει λέγοντας ότι
"Είναι ένας πίνακας τεσσάρων ανθρώπων."
Αν και θα ήταν σωστό, πιθανώς να βρίσκατε 
την απάντηση του λίγο απογοητευτική ...
... καθώς θα περιμένατε περισσότερα.
Κάτι σε σχέση
με την ποιότητα του έργου...
... ή τους νοήματος του.
Έτσι λοιπόν, απευθύνεστε σε ολόκληρη την τάξη,
ρωτώντας αυτή τη φορά:
«τι πιστεύετε  πως έκανε τον καλλιτέχνη 
να φτιάξει αυτόν τον πίνακα;»
Ετσι...
... ένας άλλος μαθητής σηκώνει το χέρι του
και ζητά την άμεση προσοχή σας
«Ξέρω, ξέρω,» λέει ...

Spanish: 
¿Podría un erudito nazi haber comprendido al
eufórico dios Dioniso mejor que nosotros?
Y de ser así...
¿De qué forma hemos fallado al comprenderlo?
Bien...
Imaginen que son los guías de
una excursión escolar a un museo local
y que están parados frente a
esta pintura
y le piden a uno de sus estudiantes
su impresión sobre ella.
Supongamos que su alumno responde diciendo
"Es una pintura de cuatro personas".
Ahora, aunque esté correcta, probablemente
consideren su respuesta un poco frustrante
ya que esperaban que
mencionara más
por ejemplo, algo relacionado
a la calidad de la pintura
o a su significado.
Y entonces, se dirigen a toda la clase
esta vez preguntando qué piensan
que hizo al artista crear esta pintura.
Entonces...
otro estudiante levanta la mano
y les llama su atención.
"Yo sé, yo sé", dice.

Modern Greek (1453-): 
...ο λόγος που το έκανε
ήταν ότι περπατούσε στην εξοχή...
την ώρα που άλλοι τέσσερις
έτυχε να περπατούν
κι έτυχε να κρατάει
ένα πινέλο στα χέρια του.
Ως τώρα, όλα αυτά θα πρέπει να ακούστηκαν
λιγάκι παράξενα
Και είναι!
Αλλά αυτό που θα σας πω
είναι ακόμη πιο παράξενο:
Ότι αυτό ακριβώς είναι που κάνουμε...
...όταν προσπαθούμε να καταλάβουμε 
τις παγανιστικές θρησκείες
Ξεχνώντας, ότι πολύ πριν
καταλήξουν σαν δόγμα ...
οι θρησκείες ήταν ταυτόσημες
με την καλλιτεχνική έκφραση
και αυτή η τέχνη
είναι το προϊόν μιας «εντύπωσης»
που κάνει η ίδια ζωή σ' ένα συγκεκριμένο άτομο,
αρκετά ευαίσθητο για να τη λάβει
ο οποίος μετά
προσπαθεί να την ξαναδιμηουργίσει
απεικονίζοντας τη
μέσω χορού, μουσικής και ποίησης
και να τη μοιραστεί
με την υπόλοιπη κοινωνία του.

Spanish: 
"La razón es
que estaba caminando por el campo
y divisó a cuatro personas
que también iban caminando
mientras él estaba sosteniendo el
pincel en sus manos".
Todo esto debería sonar
bastante extraño.
¡Y así es!
Pero lo que voy a sugerir
es aún más extraño:
Esto es exactamente lo que hacemos
al tratar de comprender las religiones paganas
ya que olvidamos que, mucho antes
que se consideraran dogmas
las religiones eran inseparables
de la expresión artística
y el arte
es el producto de una impresión
una impresión hecha por la vida en un individuo en particular
lo suficientemente sensible como para recibirla
quien luego trata de recuperarla
representándola
a través de la danza, la música y la poesía,
y compartiéndola con el resto de su comunidad.

English: 
...the reason he made it
was that he was walking the countryside...
when for other people
happened to be walking along
and he just happened to be holding the
paintbrush in his hands.
By now, all this should sound
rather strange
And it is!
But what I'm about to suggest
is even stranger:
That this is exactly what we do
when trying to understand pagan religions
Forgetting, that long before
they came down as dogma...
religions were inseparable
from artistic expression
and that art
is the product of an impression
an impression made by life on a particular individual
sensitive enough to receive it
who then tries to recapture
that impression
by representing ιτ...
...through dance, music and poetry,
and share it with the rest of his community.

Modern Greek (1453-): 
Και αυτός ήταν ακριβώς ο τρόπος
που ένας Γερμανός διανοούμενος
αναγκασμένος να φορέσει τη σβάστικα
τριγυρισμένος από το σκοτάδι του πολέμου
προσπάθησε να χρησιμοποιήσει
για να καταλάβει τον «τρελό θεό» Διόνυσο
και μοιραστεί το με τους υπόλοιπους.
Χρειάζονται χρόνια
για να σκοτώσεις έναν θεό ...
... αλλά τρεις στοχαστές
φαίνεται πως τα κατάφεραν
Ο Δαρβίνος, ο Φρόυντ, και ο Μαρξ.
Έτσι ξεκινά η εισαγωγή ενός από τα πιο σημαντικά βιβλία για την ελληνική θρησκεία
Ο συγγραφέας του, Γουώλτερ Φ. Όττο
γεννήθηκε το 1874 κοντά στις Ελβετικές Άλπεις
Αρχικά προοριζόταν να σπουδάσει θεολογία
όμως άλλαξε στους Κλασικούς
Αν και θα μπορούσαμε να το πούμε
ότι δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τη θρησκεία

Spanish: 
Y este era exactamente el tipo
de entendimiento que un erudito alemán
obligado a usar la esvástica,
rodeado por la oscuridad de la guerra, trató de lograr
sobre el desenfrenado dios Dioniso
y lo compartió con el resto de nosotros.
Se necesita mucho tiempo para matar a un dios
pero tres grandes pensadores
parecen haberlo hecho para el hombre moderno:
Darwin, Freud y Marx.
Así comienza la introducción a uno de los
libros más importantes sobre la antigua religión griega.
Su autor, Walter Friedrich Otto,
nació en 1874, cerca de los Alpes Suizos.
Originalmente, estaba destinado a estudiar teología,
pero prefirió los estudios clásicos.
Aunque podríamos decir que
nunca se alejó mucho de la religión

English: 
And this was exactly the type
of understanding that a German scholar
forced to wear the swastika,
surrounded by the darkness of war tried to achieve
about the mad god Dionysus
And share it with the rest of us.
It takes a long time to kill a god...
...but three great thinkers
seem to have really done it for modern man.
Darwin, Freud and Marx.
So begins the introduction to one of the most
important books on ancient Greek religion
Its author, Walter Friedrich Otto
was born in 1874 near the Swiss Alps
He was originally destined to study theology
but changed to the Classics
Although, we could say that
he never really strayed far from religion

English: 
but only made a switch
from the view of an Evangelical Christian
to the wild gaze of the Greek gods
In the rise of the Nazi regime...
he was forced to replace the former director
of classical studies
In the university of Königsberg
and was appointed head of a committee 
that was to oversee the legacy of Friedrich Nietzsche.
Working through Europe's darkest hours 
Otto was a no short supply of religious symbols
as the Nazis were determined...
...to revive parts of what they saw
as the mythic heritage of their race
the Indo-Europeans who brought with them
the cults of the thunder-god
Zeus or Wotan
for the Greeks and Germans respectively
Hitler's "New Rome" would be adorned 
with eagle crests.
The swastika,
first discovered in the site of Homer's Troy...
became the nation's flag
while the lightning Runes of Wotan

Spanish: 
y solo hizo un cambio
desde el punto de vista de un cristiano evangélico
a la mirada salvaje de los dioses griegos.
En el surgimiento del régimen nazi
se vio obligado a reemplazar al ex director
de estudios clásicos
en la universidad de Königsberg
y fue nombrado jefe de un comité
para supervisar el legado de Friedrich Nietzsche.
Ya que trabajó durante la época más oscura de Europa,
Otto estuvo rodeado de símbolos religiosos
debido a que los nazis estaban determinados
a revivir partes de lo que consideraron
como la herencia mítica de su raza
y los indoeuropeos trajeron con ellos
los cultos del dios del trueno
Zeus o Wotan
para los griegos y alemanes respectivamente.
La "Nueva Roma" de Hitler estaría adornada
con crestas de águila.
La esvástica
descubierta por primera vez en el sitio de la Troya de Homero
se convirtió en la bandera de la nación
mientras las runas de Wotan

Modern Greek (1453-): 
μονάχα άλλαξε 
από την ματιά ενός Ευαγγελικού Χριστιανού
στο άγριο βλέμμα των Ελλήνων θεών
Στην άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος ...
αναγκάστηκε να αντικαταστήσει τον  πρύτανης 
των Κλασικών Σπουδών
Στο πανεπιστήμιο του Königsberg
και διορίστηκε επικεφαλής μιας επιτροπής 
που θα επέβλεπε την κληρονομιά του Φρίντριχ Νίτσε.
Δουλεύοντας στις πιο σκοτεινές ώρες της Ευρώπης 
ο Όττο είχε περίσευμα από θρησκευτικά σύμβολα
καθώς οι Ναζί ήταν αποφασισμένοι ...
... για να αναζωογονήσουν κομμάτια
από  τη μυθική κληρονομιά της φυλής τους
των Ινδο-Ευρωπαίων που έφεραν μαζί τους
τη λατρεία του θεού-κεραυνού
Του Δία, ή Όντιν
για τους Έλληνες και τους Γερμανούς αντίστοιχα
Η "Νέα Ρώμη" του Χίτλερ
θα διακοσμούταν με λάβαρα αετών.
Η σβάστικα...
που ανακαλύφθηκε πρώτα
στις ανασκαφές της Τροίας...
έγινε η σημαία του έθνους
ενώ οι "ρούνοι της αστραπής" του Όντιν

English: 
...the German Zeus,
would soon become the insignia of the SS
And just as Hitler was being appointed Chancellor
in 1933
Otto wrote a book on the Greek god Dionysus.
It opens with a story from Plutarch...
...where the captain of a ship
sailing near the island of Paxos
...was forced to proclaim
that the gods were dead.
And they were...
...as around the first Christian century
Greek religion stopped being experienced
and began to be... read about.
So this German scholar
set his own sails to show...
What Dionysus truly was...
...back when the mad howls of his Bacchae
were heard in the sylvan forests of Greece.
His book was met with mixed reception
as some believed that Otto...
was aiming, not as much to a clarification 
but a revival of paganism

Spanish: 
el Zeus alemán,
pronto se convertirían en la insignia de las SS.
Y justo cuando Hitler estaba siendo nombrado Canciller
en 1933
Otto escribió un libro sobre el dios griego Dioniso.
Este comienza con una historia de Plutarco
en que el capitán de un barco
navegando cerca de la isla de Paxos
se vio obligado a proclamar
que los dioses estaban muertos.
Y así fue
ya que alrededor del primer siglo cristiano
la religión griega dejó de ser experimentada
y a su vez, solo se leía sobre ella.
Entonces, este erudito alemán
emprendió su propio camino para mostrar
lo que Dioniso realmente era
por ejemplo, cuando los locos aullidos de su bacantes
se escuchaban en los bosques selváticos de Grecia.
Su libro fue recibido con recepción mixta
ya que algunos creían que Otto apuntaba
no tanto a una aclaración,
sino que a un renacimiento del paganismo

Modern Greek (1453-): 
... του "Γερμανού Δία,"
σύντομα θα γινόταν το διακριτικό των SS
Και όπως ο Χίτλερ διοριζόταν Καγκελάριος
το 1933
Ο Όττο έγραψε ένα βιβλίο για τον Διόνυσο.
Ανοίγει με μια ιστορία από τον Πλούταρχο ...
... όπου ο καπετάνιος ενός πλοίου
που ταξίδευε κοντά στους Παξούς
... αναγκάστηκε να διακηρύξει πως
"οι θεοί ήταν νεκροί."
Και ήταν πράγματι...
... καθώς, κατά τον πρώτο Χριστιανικό αιώνα
Η ελληνική θρησκεία σταμάτησε να βιώνεται
και άρχισε απλά... να διαβάζεται.
Έτσι, αυτός ο Γερμανός καθηγητής
έβαλε τη δική του πλώρη προς το να δείξει ...
Αυτό που πραγματικά ήταν ο Διόνυσος ...
... τότε που το μανιασμένο ουρλιαχτό των Βακχών του
αντιχούσε στα άγρια δάση της Ελλάδας.
Το βιβλίο του γνώρισε μικτή υποδοχή
καθώς κάποιοι πίστευαν ότι ο Όττο ...
στοχεύει, όχι τόσο σε μια διευκρίνιση 
αλλά μια αναβίωση του παγανισμού

Spanish: 
y fue atacado instantáneamente
por la iglesia cristiana.
Si se nos permite resumir las opiniones de Otto,
podríamos decir que
mucho antes de que las religiones se convirtieran en dogmas
y las reglas fueran escritas
en libros que llegaron a ser considerados benditos
las religiones eran rituales, "cultus" o cultos
como Otto repite a lo largo de su libro.
Una especie de interpretación de canto y danza
el vestirse de animales antes de sacrificios
el ritual de vestir sus cráneos... la oración.
Estas representaciones podrían y deberían ser apreciadas
como cualquier otro trabajo artístico
ya que intentan recuperar una visión de lo que la vida
es realmente, detrás de lo superficial
una visión que viene en destellos de inspiración
que a menudo se desvanecen muy rápidamente.

English: 
and he was instantly attacked
by the Christian Church.
If we are allowed to sum Otto's views
with some permission, we could say that...
...long before religions became dogma...
...and rules were written down
in books that came to be considered holy...
religions were rituals, "cultus" or cults
as Otto repeats throughout his book.
A sort of performance art of song and dance
the dressing up of animals before sacrifice
the ritual wearing of their skulls... the praying
these performances could and should be appreciated
as any other work of art
As the attempt recapture a vision of what life
truly is behind the surface
A vision that comes in flashes of inspiration
that are often gone even quicker

Modern Greek (1453-): 
και δέχτηκε αμέσως επίθεση
από τη Χριστιανική Εκκλησία.
Εάν θέλαμε να συνοψίσουμε τις απόψεις του Όττο,
θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι ...
... πολύ προτού οι θρησκείες γίνουνε δόγμα ...
... και να γραφτούν οι κανόνες τους
σε βιβλία που ύστερα θεωρήθηκαν ιερά ...
οι θρησκείες ήταν τελετουργίες,
"cults" όπως τις λέει ο Όττο μέσα στο βιβλίο του.
Ένα είδος "performance"
από τραγούδια και χορούς
το ντύσιμο των ζώων πριν από τη θυσιά
το τελετουργικό φόρεμα των κρανίων τους...
τις προσευχές
αυτές οι παραστάσεις μπορούν και πρέπει
να εκτιμηθούν όπως οποιοδήποτε άλλο έργο τέχνης
Καθώς η προσπάθεια ανακτά ένα όραμα τι ζωή
πραγματικά είναι πίσω από την επιφάνεια
Ένα όραμα που έρχεται
σε αναλαμπές εμπνεύσεως
που χάνονται ακόμα πιο γρήγορα

English: 
Works of art when seen as wholes
and not taken apart in the hands of critics
are "Impressions of Life"
they are what is left behind when...
...life reveals itself
in one of its many aspects to the artist.
When the Greek painter of Pavlos Samios
decided to sit down and paint these passerbys.
He could have done so in any number of ways
but instead he chose a style
that seems to show life at its loneliest
being alone together
To say that he was a painter of people therefore
is besides the point...
...for he was a true painter only to the degree
that he showed an aspect of reality...
...that is also true.
Likewise Otto consistently uses the term: 
"True God"
to mean a God that reveals and aspect of life,
that is also true.

Modern Greek (1453-): 
Τα έργα τέχνης, όταν αντιμετοπίζονται σαν σύνολα,
και δεν αποδομούνται στα χέρια των κριτικών
είναι «Εντυπώσεις της Ζωής»
είναι αυτό που μένει πίσω όταν ...
... η ζωή αποκαλύπτεται
σε μια από τις πολλές πτυχές του για τον καλλιτέχνη.
Όταν ο Έλληνας ζωγράφος του Παύλος Σάμιος
αποφάσισε να ζωγραφίσει τους περαστικούς.
Θα μπορούσε να το έκανε με πολλούς τρόπους
αλλά αντ 'αυτού επέλεξε ένα στυλ
που φαίνεται να δείχνει τη ζωή στο πιο μοναχικό της
...το να είσαι «μόνος μαζί.»
Για να πούμε επομένως
ότι «ζωγράφιζε ανθρώπους» είναι άσχετο ...
... γιατί ήταν αληθινός ζωγράφος μόνο στο βαθμό
που έδειξε μια πτυχή της πραγματικότητας ...
... αυτό είναι επίσης αληθινή.
Ομοίως, ο Όττο χρησιμοποιεί τον όρο: 
«Αληθινός Θεός»
για να πει έναν θεό που αποκαλύπτει
μια πλευρά της ζωής...
...που είναι επίσης αληθινή.

Spanish: 
Las obras de arte que son apreciadas en su totalidad
y no están fraccionadas por críticos
son "impresiones de vida".
Son lo que queda cuando
la vida se revela al artista
en uno de sus muchos aspectos.
Cuando el pintor griego Pavlos Samios
decidió sentarse y pintar a estos transeúntes
podría haberlo hecho de muchas maneras
pero, en cambio, eligió un estilo
que parece mostrar la vida en su forma más solitaria:
el estar solo pero en compañía.
Decir que era un pintor de personas es algo irrelevante
porque él fue un verdadero pintor solo en la medida
que mostró un aspecto de la realidad
que también es cierto.
Del mismo modo, Otto usa constantemente el término
"Dios verdadero"
para referirse a un Dios que revela un aspecto de la vida
que también es cierto.

Spanish: 
¿Y qué hay de Dioniso?
¿Era realmente un dios del vino y la intoxicación?
Muchos lo pensarían así, y si se les pide que fundamenten
cómo se originó su religión
podrían decir algo como:
"A los griegos les gusta el vino, el vino te emborracha...
por lo tanto, los griegos crearon
un 'dios borracho del vino'".
Lo cual es exactamente como decir que a Samios
simplemente le gustaba pintar personas.
Como habrán adivinado,
lo que falta en ambas explicaciones
es la forma en que estos elementos
son agrupados
para recuperar la visión particular del mundo
tal como la vio el artista.
Ausentes están los aullidos de las mujeres
que resonaban a través de los bosques selváticos
anunciando el regreso del dios.
Ausente está el terror sagrado que se sentía tan fuerte
como un éxtasis borracho, y en agudo contraste.

Modern Greek (1453-): 
Και τι γίνεται με τον Διόνυσο;
Ήταν πραγματικά θεός
του κρασιού και της μέθης;
Πολλοί το πίστευαν,
και τους ρωτήσεις για σου εξηγήσουν...
πώς δημιουργήθηκε η θρησκεία του ...
... μπορεί να απαντήσουν κάτι όπως:
"Στους Έλληνες αρέσει κρασί,
το κρασί σε μεθάει..."
έτσι οι Έλληνες δημιούργησαν ένα
«μεθυσμένο θεός του κρασιού.»
Που είναι σαν να λέμε ότι του Σάμιου 
του άρεσε απλά να ζωγραφίζει ανθρώπους.
Όπως καταλαβαίνεται
αυτό που λείπει και στα δύο...
... είναι ο τρόπος με τον οποίο
συνδυάζονται αυτά τα κομμάτια ...
για να αποδώσουν το μοναδικό όραμα του κόσμου όπως τον είδε ο καλλιτέχνης.
Από την απάντηση αυτή, λοίπουν τα ουρλιαχτά
των γυναικών που αντηχούσαν στα δάση ...
... ανακοινώνοντας την επιστροφή του θεού.
Λείπει ο ιερός τρόμος που ένιωθαν οι πιστοί
όσο δυνατά ένιωθαν και τη μεθηστική έκσταση.

English: 
And how about Dionysus?
Was he really a god of wine and intoxication?
Many would think so, and if pressed to explain
how his religion came to be...
...they might say something like:
"The Greeks like wine, wine makes you drunk..."
so therefore the Greeks created
a "drunken god of wine"
Which is exactly like saying that Samios 
simply liked to paint people.
As you might have guessed
what is missing in both accounts is...
... the way in which these elements
are put together
to recapture the artists unique
vision of the world as he saw it.
Μissing are the howls of women
that resonated through the sylvan forests...
...announcing the god's return.
Lost the holy terror that was felt as strong 
as the drunken ecstasy, and in sharp contrast.

Spanish: 
En una de las primeras menciones escritas de Dioniso
encontrada en la Ilíada de Homero.
El dios ni siquiera es mencionado
en relación al vino
sino que como "menomenos": loco o furioso.
En contraste, la imagen de la "bacana alegre"
con la que que estamos tan familiarizados gracias a las pinturas del Renacimiento
donde aparece un Dioniso gordo y borracho
con una sonrisa entumecida en su rostro
no era de origen griego, sino romano.
Y vino de una cultura que,
si bien tuvo el dinamismo para conquistar el mundo
careció del sentido claramente griego de la tragedia.
Lo que realmente falta en la idea de Dioniso
como dios del vino
es su naturaleza dual
el hecho de que el mismo Dios que fue llamado
"polygethes" y "ploutodotis"
"alegre" y "proveedor de riquezas"
condujo a sus devotos a la locura y la muerte

English: 
In one of the first written mentions of Dionysus
found in Homer's Iliad
The God is not even mentioned
in relation to wine
but as men "menomenos": mad or raging.
In contrast, the image of "Joyful Bacchus"
that we are so familiar with from Renaissance paintings
with Dionysus fat and drunk
with a numb smile across his face
was not Greek in origin... but Roman.
And came from a culture that,
while it had the dynamism to conquer the world
it lacked the...
distinctly Greek sense of tragedy.
What is truly missing from the idea of Dionysus
as the god of wine
...is his dual nature.
The fact that the same God who was called:
"polygethes" and "ploutodotis"
joyful one, and giver of riches
drove his devotees to madness and death

Modern Greek (1453-): 
Σε μία από τις πρώτες αναφορές του Διονύσου,
από στην Ιλιάδα του Ομήρου
Ο θεός δεν αναφέρεται καν
σε σχέση με το κρασί...
...αλλά ως «μαινόμενος.»
Σε αντίθεση, η εικόνα που μας έγινε γνωστή
από τους πίνακες της Αναγέννησης
με τον Διόνυσο παχύ και μεθυσμένο
με ένα χαζό χαμόγελο στο πρόσωπό του
δεν ήταν καν ελληνική... αλλά Ρωμαϊκή.
Και προήλθε από μια κουλτούρα που,
ενώ είχε τη δύναμη να κατακτήσει τον κόσμο
της έλλειπε το...
καθαρά ελληνικό αίσθημα της τραγωδίας.
Αυτό που λείπει από την ιδέα του Διονύσου
ως ο θεός του κρασιού
... είναι η διπλή του φύση.
Το γεγονός ότι ο ίδιος Θεός που κλήθηκε:
«πολυγηθής» και «πλουτοδότης»
οδήγησε τους πιστούς του στην τρέλα...
...και το θάνατο.

English: 
like in Euripides Bacchae.
Where the king of Thebes is torn apart 
from the hands of his own mother
... during her ecstasy.
There, just like everywhere else in Greek poetry,
Dionysus represents the fullness of life
a fullness that once achieved
begins to overflow
and seeks deliverance in death
the tragic stage of ancient Athens then 
became the only place where this paradox lied in unity
and where the lovable and the horrible
lived in close intimacy
because the Greeks
were not the first to discover
that death will eventually come
and succeed life
but the first to understand
it was there all along...
inter-woven with its ecstasy.
In a way that to fully understand...
...one must go mad!

Modern Greek (1453-): 
όπως στις Βάκχες του Ευριπίδη.
Όπου ο βασιλιάς της Θήβας κομματιάζεται 
από τα χέρια της ίδιας του της μητέρας
...κατά τη διάρκεια της ιερής της έκστασης.
Εκεί, όπως και αλλού στην ελληνική ποίηση
Ο Διόνυσος αντιπροσωπεύει
το πλήρωμα της ίδιας της ζωής
Ένα πλήρωμα που όταν πια επιτευχθεί
αρχίζει να ξεχειλίζει
και ψάχνει την απελευθέρωση στο θάνατο
η τραγική σκηνή της αρχαίας Αθήνας 
έγινε το μόνο μέρος όπου το παράδοξο αυτό...
...παρουσιάστηκε ενωμένο.
Και όπου το αξιαγάπητο και το φρικτό
ζήσανε σαν συγγενείς
γιατί οι Έλληνες
δεν ήταν οι πρώτοι που ανακάλυψαν
ότι ο θάνατος θα έρθει τελικά
και θα διαδεχτεί τη ζωή
αλλά οι πρώτοι που κατάλαβαν
ότι ήταν εκεί εξ' αρχής...
αναμειγμένος με την έκστασή.
Και με τρόπο που για να το κατανοήσει κάποιος...
... πρέπει ίσως να τρελαθεί!

Spanish: 
como en Las Bacantes de Eurípides
donde el rey de Tebas es destrozado
en las manos de su propia madre
durante su éxtasis.
Allí, como en toda la poesía griega,
Dioniso representa la plenitud de la vida.
una plenitud que, una vez lograda
comienza a desbordarse
y busca la liberación en la muerte.
La etapa trágica de la antigua Atenas entonces
se convirtió en el único lugar donde esta paradoja radicaba en la unidad
y donde lo adorable y lo horrible
convivía en intimidad cercana
porque los griegos
no fueron los primeros en descubrir
que la muerte eventualmente vendrá
y triunfará sobre la vida
sino que los primeros en entender
que estuvo allí todo el tiempo...
entretejida con su éxtasis.
De una manera que para entender esto completamente
...¡uno debe volverse loco!

English: 
The basic nature of Dionysus then...
...is madness!
and if wine is made sacred by his presence
it's because it's pleasure is deep
and there is something that flows with it, 
always...
...something related to tears.
And where could this image
have come from?
Because if Otto was correct
when he wrote that "the face of every God
is the face of the world"
then, for Dionysus to be mad...
...much more than drunk
there must be the face of the world...
...which is also mad!
and one it is accessible to us through ritual.
Since the romantics...
...it has become commonplace
to say along with Schelling
that no one can create without
a constant return to madness.
Only that we don't need to appeal to him...

Spanish: 
La naturaleza básica de Dioniso entonces
...¡es la locura!
Y si el vino se hace sagrado por su presencia
es porque el placer es profundo
y hay algo que fluye con él
siempre
algo relacionado con las lágrimas.
¿Y de dónde podría haber venido esta imagen?
Porque si Otto estaba en lo correcto
cuando escribió que "el rostro de cada dios
es la cara del mundo"
entonces, para que Dioniso enloquezca
mucho más que estar borracho
debe existir una cara del mundo
¡que también está loca!
y una que es accesible para nosotros a través de rituales.
Desde los románticos
ha sido común
estar de acuerdo con Schelling
sobre que nadie puede crear sin
un constante retorno a la locura.
Solo que no es crucial citarlo

Modern Greek (1453-): 
Η αληθινή φύση του Διονύσου λοιπόν ...
...είναι η τρέλα!
και αν το κρασί καθίσταται ιερό
από την παρουσία του.
είναι επειδή η ευχαρίστηση του είναι βαθιά
και υπάρχει κάτι που ρέει μαζί του, 
πάντα...
... κάτι που σχετίζεται με δάκρυα.
Και πού θα μπορούσε να έρχεται
η εικόνα αυτή;
Διότι αν ο Όττο είχε δίκιο...
όταν έγραψε ότι «το πρόσωπο κάθε θεού
είναι το πρόσωπο του κόσμου»
τότε, για να είναι ο Διόνυσος τρελός...
...πολύ περισσότερο από μεθυσμένος
πρέπει να υπάρχει το πρόσωπο του κόσμου ...
... που είναι επίσης τρελό!
ένα πρόσωπο που είναι προσβάσιμο σε μας
μέσω τελετουργίας.
Από τους ρομαντικούς και ύστερα...
... έχει γίνει πια συνηθισμένο
να λέμε μαζί με τον Σέλινγκ
ότι κανείς δεν μπορεί να δημιουργήσει 
χωρίς μια συνεχής επιστροφή στην τρέλα.
Μόνο που,
δεν χρειάζεται να μας το πει εκείνος ...

Modern Greek (1453-): 
αφού οι περισσότεροι από εμάς
έχουμε νιώσει ότι η επιθυμία για δημιουργία
μπορεί να είναι κι επιθυμία για καταστροφή.
Ότι ο έρωτας είναι πάντα ποτισμένος
με την αίσθηση...
...ότι πεθαίνεις μέσα στο άλλον.
Λες και, όσο πιο ζωντανή γίνεται
αυτή η εδώ η ζωή...
...τόσο πιο κοντά πλησιάζουμε στο θάνατο
και με τρόπους που να τους καταλάβεις
πρέπει να ίσως να τρελαθείς
Ο Διόνυσος λοιπόν δεν ήταν τότε ο θεός του κρασιού
αλλά κάτι που και το κρασί μπορεί να αποκαλύψει
Είναι εκπληκτικό πώς περίπου όταν
ο Όττο έγραψε το βιβλίο του στη Γερμανία
υπήρχε μικρή ανησυχία διεθνώς
για την ανόδου του Χίτλερ
αλλά τουλάχιστον ένας διαφώνησε
Ήταν ο πατέρας της ψυχολογίας βάθους,
Καρλ Γιούνγκ
που, σύμφωνος με τις ιδέες του Όττο
είδε στον δικτάτορα
μια ενσάρκωση του Όντιν
το γερμανικό θεός της βροντής
ισοδύναμο με τον Δία

Spanish: 
ya que la mayoría de nosotros
ha sentido que la necesidad de crear
también puede ser un impulso destructivo.
Que enamorarse siempre está impregnado de un sentimiento de
morir en el otro.
Como si cuanto más viva esta vida se vuelve para nosotros
más nos acercamos a la muerte
de formas que, para comprenderlas completamente,
uno debe volverse loco.
Dioniso entonces no era el dios del vino
sino de algo que el vino también puede revelar.
Es sorprendente cómo alrededor de la época en
que Otto escribió su libro en Alemania
hubo poca preocupación internacional
sobre el potencial ascenso de Hitler al poder
pero al menos un hombre decidió discrepar.
Fue el padre de la psicología profunda:
Carl Jung
quien, muy en línea con los escritos de Otto
vio en el dictador fascista
una encarnación de Wotan
el dios del trueno germánico
equivalente a Zeus.

English: 
since most of us
have felt that the urge to create
can also be a destructive urge.
That falling in love is always infused with a feeling of...
...dying into the other.
As if the more alive this life becomes for us the
the nearer we approach death
and in ways that to fully comprehend
one must go mad
Dionysus then was not the god of wine
but something that wine can also reveal
it is surprising how around the time
that Otto wrote his book back in Germany
there was little worry internationally
of Hitler's potential rise to power
but at least one man beg to differ.
He was the father of depth psychology,
Carl Jung
who, much in line with Otto's writings
saw in the fascist dictator
an incarnation of Wotan
the Germanic Thunder God
equivalent to Zeus

Spanish: 
A Jung no le importaba mucho
la geopolítica de Europa
pero sí su mitología
y reconoció en Hitler
no una presencia política, sino mítica
y tanto como estamos entrenados para descartar
todo lo que no se ajusta al análisis científico
el ensayo de Jung, también titulado "Wotan"
representó algo
que todos los racionalistas de Europa no pudieron.
Y si se puede ver a Wotan guiando
el tercer Reich
entonces se puede ver a Dioniso
a lo largo de la década de 1960
donde la juventud en toda Europa y los Estados Unidos
quedaron impactados por la misma impresión de vida
que primero creó al Dios loco.
¿Podemos seguir insistiendo
que puntos de vista como los de Otto y Jung
no son más que
cuentos de hadas para adultos
y ese éxtasis
puede ocurrir sin llevar al terror

Modern Greek (1453-): 
Ο Γιουνγκ δεν ενδιαφερόταν πολύ
η γεωπολιτική της Ευρώπης ...
... αλλά με τη μυθολογία της
και αναγνωρίστηκε στο Χίτλερ
όχι απλώς μια πολιτική, αλλά μια μυθική παρουσία
και όσο κι αν έχουμε μάθει να απορρίπτουμε 
οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται με την επιστήμη
Το δοκίμιο του Jung, με τίτλο "Wotan"...
απεικόνισε κάτι που
όλοι οι ορθολογιστές της Ευρώπης δε μπόρεσαν.
Και αν κανείς μπορεί να δει τον Όντιν
να καθοδηγεί το Τρίτο Ράιχ..
...τότε μπορεί να δει και το Διονύσο
σε όλη τη δεκαετία του 1960
Όπου οι νέοι της Ευρώπη και Αμερικής
μυήθηκαν από την ίδια «εντύπωση της ζωής...»
... που δημιούργησε για πρώτη φορά
τον τρελό θεό.
Μπορούμε να επιμένουμε ότι γνώμες όπως αυτές
του Όττο και του Γιούνγκ
δεν είναι τίποτα άλλο από...
παραμύθια για ενήλικες
και ότι η έκσταση μπορεί να συνεχίσει 
χωρίς ποτέ να οδηγήσει στον τρόμο

English: 
Jung did not care much about
the geopolitics of Europe...
...but its mythology
and recognized in Hitler
not a political but a mythical presence
and as much as we're trained to dismiss 
anything that does not conform to scientific analysis
Jung's essay, also titled "Wotan"...
depicted something
that all the rationalists of Europe could not.
And if Wotan can be seen guiding
the Third Reich...
...then Dionysus can be seen
throughout the 1960s
Where the youth across Europe and the US
were struck by the same impression of life...
... that first created the mad God.
We can keep insisting
that views like those of Otto's and Jung's
are nothing but
fairy tales for adults
and that ecstasy
can go without ever leading into terror

English: 
and that what happened to this city of Thebes
in Euripides Bacchae...
can never befall Europe...?

Spanish: 
y que lo que le pasó a la ciudad de Tebas
en Las Bacantes de Eurípides
nunca puede caer sobre Europa?

Modern Greek (1453-): 
και αυτό που συνέβη σε αυτήν την πόλη της Θήβας
στις Βάκχες του Ευριπίδη
δεν μπορεί ποτέ να συμβεί στην Ευρώπη...;
