
Indonesian: 
Translator: Indriani S
Saya ingin menceritakan kisah
tentang kematian dan arsitektur.
Seratus tahun lalu, kita umumnya meninggal
akibat penyakit menular seperti pneumonia,
yang bila sudah menyerang, akan sebabkan
kematian dengan cepat.
Orang umumnya meninggal di rumah, 
di kasur sendiri, dirawat oleh keluarga,
meski itu merupakan pilihan standar
karena banyak orang tidak bisa 
mengakses perawatan medis.
Lalu, di abad ke-20 banyak hal
yang berubah.
Orang kembangkan obat baru 
seperti penisilin
sehingga orang bisa mengobati
penyakit menular itu.
Teknologi medis baru, 
seperti mesin sinar-X diciptakan.
Dan karena alatnya 
begitu besar dan mahal,
kita perlu bangunan besar 
dan terpusat untuk menyimpannya,
yang berkembang menjadi 
rumah sakit modern kita.
Setelah Perang Dunia II,
banyak negara mendirikan 
sistem kesehatan universal
agar semua orang yang perlu perawatan
bisa menerimanya.

Macedonian: 
Translator: Julia Kalaputi
Reviewer: Renata Gjoreska
Би сакала да ви раскажам приказна
за смртта и архитектурата.
Пред сто години умиравме
од зарази како пневмонија,
кои, ако нѐ фатеа, брзо ќе нѐ однесеа.
Умиравме дома, во нашите постели
под грижа на семејството,
иако тоа беше единствената опција
зашто многу луѓе немаа пристап
до медицинска нега.
Потоа, во ХХ-от век многу
работи се променија.
Откривме нови лекарства како пеницилинот
за да можеме да ги лекуваме
заразните болести.
Откриени беа нови медицински технологии, 
како Х-зрачењето.
И бидејќи беа големи и скапи,
ни беа потребни големи, централизирани
згради за нив
и тие станаа нашите современи болници.
По Втората светска војна,
многу земји основаа универзални
здравствени системи
и секој кој имаше потреба
од лекување можеше да го има.

Russian: 
Переводчик: Oksana Vakulina
Редактор: Anna Kotova
Я хочу рассказать вам историю
о смерти и архитектуре.
Сотни лет назад мы обычно умирали
от инфекционных болезней вроде пневмонии.
Стоило им нами завладеть,
как мы тут же попадали на тот свет.
Как правило, мы умирали дома,
в своей постели в окружении близких,
хотя зачастую это был
единственный вариант,
потому что многим была недоступна
медицинская помощь.
В двадцатом веке многое изменилось.
Мы создали новые лекарства, например,
пенициллин, который позволяет
лечить эти инфекции.
Появились новые технологии,
такие как рентгеновские аппараты.
И потому, что они такие большие
и дорогостоящие,
нам понадобились огромные здания,
чтобы разместить их.
Так появились современные больницы.
После Второй мировой войны
многие страны создали единые
системы здравоохранения,
позволяющие оказывать помощь
всем, кто в ней нуждается.

Vietnamese: 
Translator: Hồng Khánh Lê
Reviewer: Vi Phan
Tôi xin kể một câu chuyện
về cái chết chết và kiến trúc
Cách đây 100 năm, chúng ta có thể chết 
vì mắc các bệnh như là viêm phổi,
Nếu bị nhiễm bệnh,
chúng sẽ cướp đi mạng sống ta rất nhanh
Chúng ta có thể chết tại nhà,
trên giường, trong sự chăm sóc của gia đình,
mặc dù đó là một chọn lựa bắt buộc
vì nhiều người không có điều kiện
được chăm sóc y tế
Rồi trong thế kỷ 20
nhiều thứ đã thay đổi.
Chúng ta phát triển nhiều loại thuốc
như penicillin
để có thể điều trị
các bệnh truyền nhiễm này.
Công nghệ y khoa mới được 
sáng chế ra, như máy X-quang.
Vì máy móc còn quá lớn và đắt tiền,
chúng ta cần những tòa nhà lớn
để bảo quản thiết bị,
và biến chúng trở thành 
những bệnh viện hiện đại.
Sau Đệ Nhị Thế Chiến,
nhiều nước thiết lập hệ thống 
y tế toàn diện
để mỗi người dân cần
đến thì đều được đáp ứng.

French: 
Traducteur: Marie Quagliozzi
Relecteur: Serge Brosseau
J'aimerais vous raconter une histoire
sur la mort et l'architecture.
Il y a cent ans, on mourait souvent de
maladies infectieuses, comme la pneumonie,
qui nous emportaient vite
si on les attrapait.
On mourait à la maison,
dans nos lits, auprès de nos familles,
même si c'était par défaut,
car beaucoup n'avaient
pas accès aux soins médicaux.
Et puis, au 20e siècle,
beaucoup de choses ont changé.
On a créé des médicaments,
comme la pénicilline,
pour traiter ces maladies infectieuses
et inventé des techniques médicales
comme la radiographie.
Les machines étaient si
grosses et coûteuses
qu'il a fallu des grands
bâtiments centralisés où les mettre,
bâtiments devenus
nos hôpitaux aujourd'hui.
Après la 2e guerre mondiale,
beaucoup de pays ont créé
des systèmes de couverture
rendant les soins accessibles à tous.

Serbian: 
Prevodilac: Mile Živković
Lektor: Milenka Okuka
Želela bih da vam ispričam priču
o smrti i arhitekturi.
Pre sto godina, umirali smo
od zaraznih bolesti, poput upale pluća,
koje su veoma brzo postajale fatalne,
ukoliko bismo ih dobili.
Umirali smo kod kuće, u svojim krevetima,
dok je na nas pazila porodica,
mada to je bila ustaljena praksa,
pošto dosta ljudi nije imalo
pristup medicinskoj nezi.
Onda se dosta toga promenilo u 20. veku.
Razvili smo nove lekove, poput penicilina
kako bismo lečili te zarazne bolesti.
Izmišljene su nove medicinske tehnologije,
poput rendgenskih zraka.
A pošto su bile tako velike i skupe,
za njih su nam bile potrebne
velike, centralizovane zgrade
koje su postale moderne bolnice.
Nakon Drugog svetskog rata,
mnoge zemlje su uspostavile
jedinstvene sisteme zdravstvene nege
tako da bi negu mogao da dobije
svako kome je potrebna.

Modern Greek (1453-): 
Μετάφραση: Christina Pefani
Επιμέλεια: Lucas Kaimaras
Θα ήθελα να σας πω μια ιστορία
για τον θάνατο και την αρχιτεκτονική.
Πριν από 100 χρόνια πεθαίναμε κυρίως από 
μολυσματικές ασθένειες όπως η πνευμονία,
αν αρρωσταίναμε απ' αυτές,
αποδημούσαμε πολύ γρήγορα.
Συνήθως πεθαίναμε στο σπίτι, 
στο κρεβάτι μας, με τους δικούς μας,
αν και αυτή ήταν η δεδομένη επιλογή,
αφού πολλοί δεν είχαν πρόσβαση 
σε ιατρική περίθαλψη.
Ξαφνικά, στον 20ο αιώνα, πολλά άλλαξαν.
Ανακαλύψαμε νέα φάρμακα
όπως την πενικιλλίνη
και μπορέσαμε να θεραπεύσουμε
τις λοιμώδεις ασθένειες.
Αναπτύχθηκαν νέες τεχνολογίες,
όπως τα ακτινολογικά μηχανήματα.
Και καθώς αυτά ήταν μεγάλα κι ακριβά,
χρειαστήκαμε μεγάλα κτίρια 
σε κεντρικό σημείο για να τα στεγάσουμε,
τα οποία και έγιναν 
τα σύγχρονα νοσοκομεία μας.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο,
πολλές χώρες καθιέρωσαν 
εθνικό σύστημα υγείας,
ώστε όλοι 
να έχουν πρόσβαση σε θεραπείες.

Chinese: 
譯者: Yamei Huang
審譯者: Ashley Chang
我想和各位講一個
關於死亡和跟建築風格的故事。
一百年前，
人們多死於傳染性疾病，如肺炎
一旦病情蔓延，
很快就會奪走我們的生命。
我們往往選擇死在家裡，
臨終前，在自己的床上，受家人照顧，
雖然這是內定好的選擇
因為很多人缺乏醫療照護。
接著到了二十世紀，一切大不同。
研發出新的藥物像是盤尼西林
所以我們可以治療傳染性疾病。
新的醫療科技，
像是 X 光機也在這時出現。
這些器材龐大且昂貴，
需要放置在寬敞集中的場所，
這些地方漸漸形成現代的醫院。
第二次世界大戰之後，
許多國家建立全民醫療照護系統
任何有需要的人都能接受治療。

Dutch: 
Vertaald door: Dick Stada
Nagekeken door: Els De Keyser
Ik wil je een verhaal vertellen
over de dood en architectuur.
100 jaar geleden gingen we meestal dood 
aan infectieziekten als longontsteking,
die ons vlot wegnamen, als ze aanhielden.
We gingen thuis dood,
in ons eigen bed, verzorgd door familie.
Dat was de normale gang van zaken,
omdat weinig mensen 
toegang hadden tot medische zorg.
Maar in de twintigste eeuw
veranderde er veel.
We ontwikkelden medicijnen
als penicilline,
waarmee we infectieziekten
konden genezen.
Nieuwe medische technologieën
als röntgenapparaten werden uitgevonden.
En omdat die zo groot en duur waren,
moesten ze in grote, gecentraliseerde
gebouwen staan.
Dat werden onze moderne ziekenhuizen.
Na de Tweede Wereldoorlog
zetten veel landen 
algemene gezondheidszorg op,
zodat iedereen behandeld kon worden.

Mongolian: 
Translator: Marla Munkh-Achit
Reviewer: Indra Ganzorig
Би та бүхэнд үхэл болоод уран барилгын
тухай түүх ярьж өгье.
Зуун жилийн өмнө, бид хатгаа мэтийн
халдварт өвчнөөс болж нас бардаг байсан.
Хэрвээ нэг тусчихвал
удалгүй өнгөрдөг байв.
Бид өөрсдийн гэртээ, орондоо, 
гэр бүлийнхнээрээ сахиулан
нас бардаг байсан нь
бидэнд сонголт үгүй,
хүмүүс эмнэлгийн тусламж
авах боломжгүй байсных юм.
Ингээд 20-р зуунд 
олон зүйл өөрчлөгдсөн.
Бид пеницилин шиг эмийг шинээр бүтээн
халдварт өвчнийг эмчилж эхэлсэн.
Рентгений аппарат шиг шинэ технологийн
дэвшлүүд бүтээгдсэн.
Тэд маш овортой мөн үнэтэй байсан учир
тэднийг хадгалах том, нэгдсэн 
барилгууд хэрэг болж,
орчин үеийн эмнэлэг бий болсон.
Дэлхийн II дайны дараа,
ихэнх орнууд нэгдсэн 
эрүүл мэндийн тогтолцоотой болж
хүн бүрт эмчлүүлэх боломж олгосон.

Burmese: 
Translator: Myo Aung
Reviewer: sann tint
ကျွန်မဟာ သေဆုံးမှု နဲ့ ဗိသုကာ
အကြောင်း ပုံပြင်ကို ပြောပြချင်တယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တရာတုန်းက ကျွန်မတို့ဟာ
အဆုတ်ရောင်ရောဂါလို
ကူးစက်ရောဂါ ဖြစ်လာရင် လျင်မြန်စွာ
သေဆုံးခဲ့ကြရတာများပါတယ်။
အိမ်မှာ၊ မိမိကုတင်းတွေပေါ်မှာ၊
မိသားစုရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ၊
ပုံမှန်ဆိုသလို သေခဲ့ကြရတာပါ၊
လူတွေ အများစုဟာ ဆေးကုသမှုကို
မရယူနိုင်ခဲ့ကြလို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ၂၀ ရာစုထဲမှာကျတော့
အရာတော်တော်များများ ပြောင်းလာခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ပင်နီစလင် လို
ဆေးဝါးအသစ်တွေကို တီထွင်လာနိုင်ကြလို့
ခုနကလို ကူးစက်ရောဂါတွေကို
ကုစားလာနိုင်ခဲ့ကြတယ်။
ပြီးတော့ ဓာတ်မှန် စက်လို
နည်းပညာအသစ်တွေ ပေါ်လာခဲ့ကြတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ သိပ်ကြီးမားခဲ့ကြကာ
ဈေးကြီးခဲ့ကြလို့၊
အဲဒါတွေကို ထားရှိနိုင်ဖို့အတွက် ကြီးမားတဲ့
ဗဟိုအဆောက်အအုံတွေ လိုလာခဲ့တယ်၊
အဲဒီလိုနည်းဖြင့် ခေတ်ပေါ် ဆေးရုံတွေ
ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ကြတယ်။
ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကြီးရဲ့ နောက်မှာ၊
နိုင်ငံ အများအပြားတို့ဟာ အထွေထွေ
ကျန်းမာရေး စန်စ်တွေကို ထူထောင်ခဲ့ကြရာ
ကုသမှု လိုအပ်သူတိုင်းဟာ
ကုသမှုကို ရရှိလာနိုင်ပါတယ်။

Italian: 
Traduttore: Chiara Rizzo
Revisore: Gianluca Ara
Vi racconterò una storia 
sulla morte e l'architettura.
Un secolo fa, si moriva 
di malattie infettive come la polmonite,
Una volta infettati, 
la morte arrivava veloce.
Si moriva a casa, nel proprio letto, 
accuditi dai propri cari,
in effetti era pressoché automatico
perché molte persone 
non ricevevano le cure mediche.
Poi, nel XX secolo 
cambiarono parecchie cose.
Arrivarono nuovi farmaci 
come la penicillina
per curare 
queste malattie infettive.
Furono ideate nuove tecnologie mediche 
come i Raggi-X.
E visto che erano 
così ingombranti e costose,
ci volevano grandi edifici 
centralizzati per contenerle,
che sono poi diventati 
i moderni ospedali.
Dopo la Seconda Guerra Mondiale,
molti paesi adottarono 
dei sistemi sanitari universali
così chiunque aveva bisogno di cure 
poteva riceverle.

Slovenian: 
Translator: Žiga Domevšček
Reviewer: Greta Gašparac
Rada bi vam povedala zgodbo
o smrti in arhitekturi.
Pred stotimi leti smo umirali
zaradi bolezni, kot je pljučnica.
Če smo zboleli, smo tudi kmalu umrli.
Umirali smo doma,
na domači postelji v krogu družine.
Drugače ni šlo,
saj večina ni imela dostopa
do zdravstvene oskrbe.
V 20. stoletju se
stvari spremenijo.
Razvili smo penicilin,
da smo lahko zdravili bolezni.
Izumili smo nove naprave,
kot je rentgen.
A te naprave so bile
velike in drage,
in zato smo potrebovali
centralizirane stavbe,
ki so postale današnje bolnišnice.
Po 2. svetovni vojni
so države uvedle univerzalno
zdravstveno zavarovanje,
tako je imel vsak dostop do oskrbe.

Polish: 
Tłumaczenie: Vicky Stankiewicz-Vladimirov
Korekta: Kacper Borowiecki
Chcę opowiedzieć wam historię
o śmierci i architekturze.
Sto lat temu ludzie umierali
na choroby zakaźne, jak zapalenie płuc,
które szybko kończyły się śmiercią.
Umierało się we własnym domu,
własnym łóżku, pod opieką rodziny.
Była to standardowa opcja,
bo wiele osób nie miało dostępu
do fachowej opieki medycznej.
W XX wieku wiele się zmieniło.
Powstały nowe leki, takie jak penicylina,
co umożliwiło leczenie chorób zakaźnych.
Pojawiły się nowe techniki,
takie jak aparat rentgenowski.
Taki sprzęt był drogi
i zajmował dużo miejsca,
potrzebne były więc duże,
scentralizowane ośrodki,
które stały się nowoczesnymi szpitalami.
Po II Wojnie Światowej
wiele państw wprowadziło
powszechną opiekę zdrowotną,
z której korzystać mógł każdy.

Albanian: 
Translator: Elona Shatri
Reviewer: Alba Xhani
Do të dëshiroja të ju tregoja një histori
për vdekjen dhe arkitekturën.
Njëqind vjet më parë, ne rrezikonim të 
vdisnim nga sëmundje ngjitëse si pneumonia,
e cila, nëse na mbante për gjatë
mund të na merrte shumë shpejt.
Vdekja na gjente në shtëpi, në vetë 
shtratet tona, të mbikqyrur nga familjet,
meqënëse kjo ishte zgjedhja e vetme,
sepse shumë njerëz nuk kishin
qasje në përkujdesin shëndetsor.
Ndërsa pastaj në shekullin e 20-të
shume gjëra ndryshuan.
Zhvilluam medikamente të reja
si penicilinën
ashtu që ne të mund t'i trajtonim
këto sëmundje ngjitëse.
Medikamente të reja sikurse
teknologjia e rrezeve X u zbuluan
Dhe duke qënë se se ato ishin 
kaq të mëdha dhe të shtrenjta,
na duheshin ndërtesa të mëdha 
qëndrore, ku t'i mbanim ato,
dhe kështu u krijuan 
spitale tona moderne.
Pas Luftës se Dytë Botërore,
shumë vende themeluan sisteme
universale të kujdesit shëndetsor
ashtu që kushdo mund të merrte 
trajtimin e nevojshëm.

Romanian: 
Traducător: Ana Joldes
Corector: Alexandra Masgras
Aș dori să vă spun o poveste 
despre moarte și arhitectură.
Acum o sută de ani, se murea 
de boli infecțioase, precum pneumonia,
care, odată instalate, 
ne luau rapid dincolo.
Se murea acasă, în pat,
în sânul familiei,
asta era pe atunci opțiunea standard
întrucât mulți nu aveau acces la medic.
Însă multe s-au schimbat 
în secolul douăzeci.
Am introdus noi medicamente ca penicilina
pentru a putea trata 
aceste boli infecțioase.
S-au inventat noi tehnologii medicale 
precum razele X.
Și fiindcă erau atât de mari 
și costisitoare,
a fost nevoie de clădiri mari 
și centralizate pentru a le depozita,
acestea devenit mai apoi 
spitalele moderne.
După al Doilea Război Mondial,
multe țări au introdus sisteme 
naționale de sănătate
în beneficiul oricărei persoane în nevoie.

Armenian: 
Translator: Siranush Aleksanyan
Reviewer: Kristine Sargsyan
Ես ուզում եմ պատմել մահվան ու
ճարտարապետության մասին:
Հարյուրավոր տարիներ առաջ մենք մահանում
էինք թոքերի բորբոքումից,
եթե դրանք շարունակվեին
կսպանիեն մեզ շատ արագ:
Մենք մահանում ենք տանը, մեր անկողնում
հարազատների խնամքի ներքո
չնայաց դա այլ տարբերակ է
քանի որ շատ մարդիկ բուժվելու 
հնարավորություն չունեն:
20-րդ դարում շատ բաներ փոխվեցին:
Հայտնվեց նոր դեղամիջոց՝ պենիցիլին,
այդպիսով մենք կարող էինք բուժել 
հիվանդությունները:
Նոր սարքավորումներ ստեղծվեցին, ինչպիսինն է
ռենտգենի ապառատը:
Քանզի դրանք մեծ էին ու շատ
թանկարժեք,
մեզ անհրաժեշտ էին խոշոր, կենտրոնացված
շենքեր,
և դրանք դարձան մեր նոր հիվանդանոցները
Երկրորդ ՀՊ-ից հետո
շատ երկրներ հիմնեցին առողջապահական
համակարգեր
որ, կարիք ունեցողները բուժում ստանային:

Latvian: 
Translator: Anete D
Reviewer: Kristaps Kadiķis
Es vēlos jums pastāstīt
par nāvi un arhitektūru.
Pirms simts gadiem mēs mirām
no tādām slimībām kā pneimonija,
kas, reiz saķerta,
būtu mūs pievārējusi ātri vien.
Mēs mēdzām mirt mājās,
savās gultās, ģimenes aprūpēti,
lai gan tas bija pamata variants,
jo daudziem cilvēkiem
nebija pieeja medicīniskajai aprūpei.
Tad 20. gadsimtā daudz kas mainījās.
Mēs atklājām tādas zāles kā penicilīns,
lai varētu ārstēt
šīs infekciozās slimības.
Izgudroja jaunas medicīnas tehnoloģijas,
piemēram, rentgena aparātu.
Tā kā tās bija tik lielas un dārgas,
mums vajadzēja lielas,
centralizētas ēkas, kur tās glabāt,
un tās kļuva par mūsdienu slimnīcām.
Pēc Otrā pasaules kara
daudzas valstis ieviesa vispārējas
veselības aprūpes sistēmas,
lai jebkurš, kam vajadzēja
ārstēšanu, to saņemtu.

Hungarian: 
Fordító: Lili Pinter
Lektor: Paula Puskadi
Szeretnék elmondani egy történetet
a halálról és építészetről.
100 évvel ezelőtt a fertőző betegségek,
mint például a tüdőgyulladás, ha elkaptuk,
gyorsan a halálunkat okozva
vittek el minket.
A halál egyedül ért utol minket, a saját 
ágyunkban a családunkkal körülvéve,
de ez volt a rosszabb alternatíva,
mert sokaknak nem volt 
hozzáférése egészségügyi ellátáshoz.
A 20. században sok minden megváltozott.
Úgy gyógyszereket fejlesztettünk,
mint a penicillin, a fertőző betegségek 
gyógyítására.
Új egészségügyi technológiákat, 
például röntgent, találtunk fel.
De ezek nagyok voltak és drágák,
így szükségünk lett központi, nagy
tároló épületekre,
ezeket hívjuk ma modern kórházaknak.
A II. Világháború után
egyetemes egészségügyi
rendszert épített ki sok ország,
így mindenki hozzájárulhatott
egészségügyi ellátáshoz.

Portuguese: 
Tradutor: Fernando Gonçalves
Revisor: Leonardo Silva
Gostaria de contar uma história
sobre morte e arquitetura.
Há 100 anos, tendíamos a morrer
de doenças infecciosas como pneumonia,
que, se tomassem conta,
levariam-nos rapidamente.
Morríamos em casa, em nossas
próprias camas, aos cuidados da família,
embora esta fosse a opção convencional,
já que poucas pessoas
tinham acesso à assistência médica.
E então, no século 20,
muitas coisas mudaram.
Desenvolvemos novos remédios
como a penicilina,
então, poderíamos tratar
aquelas doenças infecciosas.
Novas tecnologias médicas como as máquinas
de raio X foram inventadas.
Mas como elas eram muito grande e caras,
precisávamos de locais grandes
e centralizados para mantê-las,
então vieram nossos hospitais modernos.
Após a Segunda Guerra Mundial,
muitos países criaram
sistemas de saúde universais,
então, todos que precisavam
de tratamento poderiam obtê-lo.

Ukrainian: 
Перекладач: Mary-Jane Nightingale
Утверджено: Khrystyna Romashko
Мені б хотілося розповісти вам
про смерть та архітектуру.
Сто років тому люди помирали здебільшого
від таких інфекційних хвороб, як пневмонія,
через які, якщо б вони збереглися до 
сьогодні, ми б помирали швидко.
Люди зазвичай помирали вдома, у
власних ліжках, доглянуті родиною,
хоча це було не єдиним варіантом,
бо багато з них не мали
доступу до медичного догляду.
А потім, у 20 столітті, дуже
багато змінилося.
Ми розробили нові ліки,
такі як пеніцилін,
тож отримали змогу лікувати 
інфекційні хвороби.
Були винайдені нові технології у
медицині, такі як рентген.
Та через те, що вони були об'ємними
та дорогими,
нам стали потрібні централізовані
місця для їх утримання,
це і є наші сучасні лікарні.
Після Другої світової війни
багато країн прийняли єдину 
систему медичного догляду,
щоб всі, кому потрібне лікування,
змогли його отримати.

German: 
Übersetzung: Angelika Lueckert Leon
Lektorat: Simone Lackerbauer
Ich möchte Ihnen eine Geschichte 
über Tod und Architektur erzählen.
Vor 100 Jahren starben wir
an Infektionskrankheiten
wie Lungenentzündung,
die, wenn es uns erwischte,
uns recht schnell dahinrafften.
Wir starben meist zu Hause in 
unseren Betten, von der Familie versorgt,
wobei das der Normalzustand war,
da vielen Zugang zu 
medizinischer Versorgung fehlte.
Im 20. Jahrhundert
änderte sich dann vieles.
Wir entwickelten
Medikamente wie Penizillin,
um diese Infektionskrankheiten 
zu behandeln.
Neue Medizintechnologien, 
wie Röntgenmaschinen, wurden erfunden.
Und da sie so groß und teuer waren,
brauchten wir große, zentralisierte 
Gebäude zur Aufbewahrung,
und daraus wurden unsere 
modernen Krankenhäuser.
Nach dem 2. Weltkrieg
richteten viele Länder
Gesundheitssysteme ein,
damit jeder, der Behandlung benötigte, 
diese auch erhielt.

Korean: 
번역: Alicia Chong
검토: JongEok Yang
여러분에게 죽음과 건축에 대한
이야기를 하려고 합니다.
100년 전, 인간은 페렴같은 
전염병으로 인해 죽곤했죠.
그러한 병에 걸리게되면,
우리의 목숨을 빠르게 앗아갔습니다.
우리는 주로 가족이 돌보는 집에서,
침대에 누워서 마지막 숨을 거뒀지만,
이 선택 밖에 없었습니다,
왜냐하면 많은 사람들에게
의료시설 부족했으니까요.
그리고 20세기에는 
많은 것이 변했습니다.
전염병을 치료하기 위해 
페니실린같은 새로운 약을 만들었고,
엑스레이 기계처럼 새로운 
의료기술도 발명되었습니다.
그것들은 너무 크고 비쌌기 때문에,
보관할 수 있는 넓고 집중화된
건물들이 필요했습니다.
그리고 그것은 현대 
병원들이 됐죠.
세계 2차 대전 이후,
많은 나라들이 보편적 
건강관리제도를 구축했습니다.
누구라도 치료가 필요하면 
받을 수 있도록 하기위해서요.

Croatian: 
Prevoditelj: Anonymous Contributor
Recezent: Mislav Ante Omazić - EFZG
Želim vam ispričati
priču o smrti i arhitekturi.
Prije sto godina, često smo umirali od
zaraznih bolesti, kao što je upala pluća,
koje bi nam, kada bi nas uhvatile,
ubrzo oduzele život.
Pretežno smo umirali u svom domu,
u krevetima dok se obitelj brinula o nama,
iako je to bilo dosta često
jer puno ljudi nije imalo 
pristup zdravstvenoj njezi.
I onda se u 20. stoljeću
puno stvari promijenilo.
Razvili smo nove lijekove,
kao što je penicilin
kako bismo mogli liječiti zarazne bolesti.
Izumljeni su novi medicinski aparati,
kao što je rendgen.
Zbog toga što su bili veliki i skupi,
trebali smo velike, centralizirane
zgrade u kojima bi ih držali,
koje su postale naše moderne bolnice.
Nakon II. svjetskog rata,
puno je zemalja postavilo
opće zdravstvene ustanove
kako bi svi koji ga trebaju,
imali pristup liječenju.

English: 
I'd like to tell you a story
about death and architecture.
A hundred years ago, we tended to die
of infectious diseases like pneumonia,
that, if they took hold,
would take us away quite quickly.
We tended to die at home,
in our own beds, looked after by family,
although that was the default option
because a lot of people
lacked access to medical care.
And then in the 20th century
a lot of things changed.
We developed new medicines like penicillin
so we could treat
those infectious diseases.
New medical technologies
like x-ray machines were invented.
And because they were
so big and expensive,
we needed large, centralized
buildings to keep them in,
and they became our modern hospitals.
After the Second World War,
a lot of countries set up 
universal healthcare systems
so that everyone who needed
treatment could get it.

Spanish: 
Traductor: Carlos Arturo Morales
Revisor: Ciro Gomez
Quisiera contarles una historia
sobre muerte y arquitectura.
Hace cien años, la tendencia era a morir
de enfermedades como neumonía,
que, si progresaban,
acababan con nosotros muy rápido.
Lo frecuente era morir en casa, 
en la cama, cuidados por la familia,
que era la opción común
ya que muchos no tenían acceso
a servicios de salud.
Luego, en el siglo XX,
cambiaron muchas cosas.
Se desarrollaron nuevas drogas
como la penicilina
y se pudo tratar esas
enfermedades infecciosas.
Se inventaron nuevas tecnologías
como los rayos X.
Y como las máquinas eran 
tan grandes y costosas,
se necesitaban grandes edificios
centralizados
que se convirtieron
en los hospitales modernos.
Después de la Segunda Guerra Mundial
muchos países montaron
sistemas universales de salud
para que todos pudieran obtener
los tratamientos necesarios.
Como resultado de aquello,

Arabic: 
المترجم: Allam Zedan
المدقّق: Lalla Khadija Tigha
أود أن أحكي لكم قصة عن الموت وفن العمارة.
قبل مائة سنة، اعتدنا الموت جراء 
أمراض معدية كالالتهاب الرئوي،
حتى أنها إن استحكمت فينا،
ستأخذ أرواحنا بسرعة.
اعتدنا على الموت في المنزل،
في فراشنا، في ظل رعاية العائلة،
مع أن ذلك كان الخيار الافتراضي
لأن الكثير من الناس لم يتمكنوا 
من الحصول على الرعاية الطبية.
ثم تغيرت الكثير من الأشياء 
في القرن العشرين.
قمنا بتطوير أدوية جديدة كالبنسلين
كي نستطيع علاج هذه الأمراض المعدية.
واخترعت معدات طبية جديدة 
كأجهزة التصوير بالأشعة السينية.
ولأنها كانت كبيرة ومكلفة جدًا،
احتجنا إلى مبانٍ ضخمة ومركزية لحفظها فيها،
فأصبحت مستشفياتنا الحديثة.
وبعد الحرب العالمية الثانية،
أقامت العديد من الدول 
أنظمة رعاية صحية شاملة
حتى يستطيع الجميع ممن 
يحتاجون العلاج الحصول عليها.

Portuguese: 
Tradutor: Margarida Ferreira
Revisora: António Ribeiro
Gostava de vos contar uma história 
sobre a morte e a arquitetura.
Há cem anos, morríamos 
de doenças infecciosas
como a pneumonia
que, se desse forte, 
nos levava rapidamente.
Morríamos em casa, na nossa cama, 
assistidos pela família,
embora essa fosse uma opção inevitável
porque muita gente não tinha acesso
a cuidados médicos.
Depois, no século XX, muita coisa mudou.
Arranjámos novos medicamentos, 
como a penicilina,
para podermos tratar 
essas doenças infecciosas.
Inventaram-se novas tecnologias médicas 
como as máquinas de raios X.
E como eram grandes e dispendiosas,
precisámos de edifícios grandes, 
centralizados, para as guardar
que se tornaram 
nos nossos hospitais modernos.
Depois da II Guerra Mundial,
muitos países instituíram 
sistemas de saúde universais
para tratamento de todos 
os que precisassem.

Swedish: 
Översättare: Anette Smedberg
Granskare: Annika Bidner
Låt mig berätta en historia
om död och arkitektur.
För hundra år sedan dog vi
av infektioner som lunginflammation,
som, om de fick grepp,
ganska omgående tog livet av oss.
Man dog hemma, i sin säng,
omgiven av sin familj,
det var det vanligaste scenariot
eftersom man inte
hade tillgång till sjukvård.
Men på 1900-talet
skedde stora förändringar.
Nya mediciner som penicillin utvecklades
så infektionssjukdomar kunde botas.
Nya medicinska tekniker
som röntgenmaskinen uppfanns.
Eftersom de var stora och dyra,
behövdes stora, centraliserade byggnader,
vilka blev grunden
till våra moderna sjukhus.
Efter andra världskriget,
utformade många länder
allmänna sjukvårdssystem
så att de som behövde kunde få vård.

Thai: 
Translator: Rawee Ma
Reviewer: Chatthip Chaichakan
ฉันอยากจะเล่าเรื่อง
ความตายกับสถาปัตยกรรม
100 ปีก่อน ผู้คนตายด้วยโรคติดเชื้อ
เช่น โรคปอดบวม
ซึ่งถ้าเมื่อติดเชื้อไปแล้ว
สามารถฆ่าเราตายได้อย่างรวดเร็ว
เรามักจะเสียชีวิตที่บ้าน ในเตียงเราเอง 
โดยมีครอบครัวคอยดูแล
แม้ว่าจะเป็นทางเลือกที่จำยอม
เพราะผู้คนส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าถึง
บริการทางการแพทย์ได้
และแล้วในศตวรรษที่ 20 
หลายสิ่งหลายอย่างได้เปลี่ยนไป
เราได้คิดค้นยาใหม่ ๆ อย่างเพนนิซิลิน
เราจึงสามารถรักษาโรคติดเชื้อเหล่านั้นได้
เทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่
อย่างเครื่องเอ็กซเรย์ก็ได้ถูกคิดค้นขึ้น
และด้วยเหตุที่มันมีขนาดใหญ่และราคาแพง
เราจึงจำเป็นต้องใช้ตึกขนาดใหญ่
เพื่อใช้ติดตั้งพวกมัน
ตึกเหล่านั้นกลายมาเป็นโรงพยาบาลสมัยใหม่
หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 2
หลายๆ ประเทศเริ่มมี
ระบบดูแลสุขภาพแบบถ้วนหน้า
ทำให้ทุกคนที่จำเป็นต้องได้รับการรักษา
สามารถเข้าถึงได้

Catalan: 
Translator: Anna Comas-Quinn
Reviewer: Òscar Aznar Alemany
M'agradaria explicar-vos una història 
sobre la mort i l'arquitectura.
Fa cent anys, ens moríem 
d'infeccions, com la pneumònia,
que, si ens agafaven fort
se'ns enduien ben de pressa.
Normalment ens moríem a casa, 
al llit, cuidats per la família,
això era la opció més normal
perquè la majoria
no tenia accés a la medicina.
Al segle XX van cambiar
molt les coses.
Noves medecines, com la penicil·lina,
permetien curar 
les malalties infeccioses.
Es van inventar noves tecnologies,
com els raigs X.
I com que eren tan grans i cares,
calia construir grans edificis
on posar-les,
que es van convertir 
en els hospitals moderns.
Després de la Segona Guerra Mundial,
molts països van crear
sistemes de sanitat universals
perquè tothom pogués accedir 
al tractament necessari.

Persian: 
Translator: Mohammad Reza Minoosepehr
Reviewer: soheila Jafari
میخوام داستانی براتون بگم 
درباره مرگ و معماری.
تا صدسال پیش افراد اغلب در اثر 
بیماری های عفونی می مردن،
مثل ذات الریه که اگر کسی می گرفت
سریعا میمرد.
افراد اغلب در کنار خانواده خود در منزل
در بستر بیماری می مردند.
این نوع مردن خیلی عمومی بود
چون دسترسی به مراقبت های پزشکی
برای همه میسر نبود.
در قرن بیستم،خیلی چیزها تغییر کرد.
بشر پنیسلین را درست کرد
که درمان کننده بیماری های عفونی بود.
فناوری پزشکی جدید ابداع شد.
مانند دستگاه رادیوگرافی.
از آنجا که این وسایل اغلب 
بزرگ و گران قیمت بودن
برای نگهداری آنها
مکانهای بزرگتری نیاز بود
که همان بیمارستانهای مدرن امروزی هستن.
بعد از جنگ جهانی دوم
اکثر کشورها سیستم درمان جهانی ایجاد کردن
که در دسترس همگان بود.

Japanese: 
翻訳: Yuko Yoshida
校正: Naoko Fujii
今日は 死と建築について
お話しします
百年前 私たちは肺炎などの感染症で
命を落とすことが多く
病気にかかってからは
あっという間でした
自宅のベッドで
家族に看取られながら死ぬのが
一般的でした
医療が広く行き渡って
いなかったからです
20世紀に入って
多くのことが変わりました
ペニシリンといった
新薬が開発され
感染症の治療も
できるようになりました
レントゲン撮影機などの
医療技術も開発されました
そうした機械は
非常に大きく高価だったため
それらを集中管理するための
大きな建物も必要になり
現代の病院の姿ができました
第二次世界大戦後
多くの国で
国民皆保険制度が導入され
誰もが必要なときに
医療を受けられるようになりました

Czech: 
Překladatel: Jana Medonosová
Korektor: Libor Supcik
Chtěla bych vám povědět příběh 
o smrti a architektuře.
Před sto lety, jsme umírali na infekční 
nemoce jako například zápal plic.
Když propukly, 
smrt nastala rychle.
Umírali jsme doma, ve svých postelích,
starala se o nás rodina,
ale byla to často i jediná možnost,
jelikož plno lidí nemělo přístup k
lékařské péči.
A poté ve 20. století
se plno věcí změnilo.
Vyvinuli jsme nové léky jako penicilin,
abychom mohli tyto infekční nemoci léčit.
Byly vynalezeny nové technologie
jako třeba rentgen.
A protože byly veliké a drahé,
potřebovali jsme pro ně
velké, centralizované budovy.
a z nich se staly 
naše moderní nemocnice.
Po druhé světové válce
mnoho zemí vytvořilo 
všeobecný systém zdravotní péče,
aby lékařskou pomoc mohl dostat
kdokoli ji potřeboval.

Chinese: 
翻译人员: Min WANG
校对人员: William Choi
我想跟大家讲述一个关于死亡和建筑的故事。
一百年前，人类往往死于像肺炎这样的传染病，
一旦感染上这些疾病，
就会很快夺走我们的生命。
而我们往往死在自己的床上，
在家里由亲人照顾，
虽然这是一个默认选择，
因为许多人缺乏医疗护理。
在20世纪，许多状况经已
发生不少改变。
我们发明了很多新药，例如盘尼西林，
因此可医治那些传染病。
也发明出一些新的医疗技术，
像 X 光机。
但是这些仪器体积太庞大且太昂贵，
它们需要安置在大型的中心建筑，
而这些建筑就变成现代的医院。
二战之后，
许多国家设立普及的医疗保健系统，
以便大家需要治疗时也得到照顾，

Kurdish: 
Translator: Sarhand Rasul
Reviewer: halo fariq
حەز دەکەم چیرۆکێکتان بۆ بگێڕمەوە سەبارەت 
بە مەرگ و تەلارسازی.
سەد ساڵێک لەمەوبەر، زیاتر بە دەرد
دەمردین. بۆ نموونە هەوکردنی سی،
گەر دەردەکان بەردەوام بوونایە، ئەوا بە 
زوویی لەناودەچووین.
لە ماڵەوە دەمردین، لە پێخەفەکانماندا، 
لە ناو خێزانەکانمان،
هەرچەندە ئەوە هەڵبژێرێکی ناچاری بوو
چوون زۆربەی خەڵکی پێویستیان بە 
چاودێری پزیشکی بوو.
دواتر لەسەدەی بیستدا زۆر شت گۆڕان.
دەرمانی نوێمان پەرەپێدا وەک پەنسیلین
و توانیمان دژی نەخۆشییە درمەکان 
بەکاریان بهێنین.
ئامێری تەکنەلۆجیای نوێی پزیشکی داهێنرا
وەک تیشک.
لەبەر ئەوەی گەورە و گران بوون،
پێویستمان بە بینای گەورە بوو بۆ ئەو
ئامێرانە،
دواتر بوون بە نەخۆشخانە مۆدێرنەکانمان.
لە دوای جەنگی جیهانی دووەم،
چەند وڵاتێک سیستەمی
تەندرووستی جیهانیان پەرەپێدا
تا هەموو کەس 
بەکاری بهێنێت.

Slovak: 
Translator: Lucia Daubnerova
Reviewer: Ivana Kopisova
Chcela by som vám rozpovedať príbeh
o smrti a architektúre.
Pred 100 rokmi sa umieralo
na nákazlivé choroby
ako zápal pľúc, ktoré, keď sa nezastavili,
s nami rýchlo skoncovali.
Obyčajne sa umieralo doma v posteli,
kde sa o umierajúcich starala ich rodina.
Bolo to bežné, lebo mnohí
nemali prístup
k zdravotnej starostlivosti.
Neskôr, v 20. storočí, sa veľa zmenilo.
Vyvinuli sa nové lieky ako penicilín
a takéto infekčné choroby sa dali liečiť.
Vyvinuli sa nové technológie ako röntgen.
Nakoľko tieto prístroje
boli veľké a drahé,
boli potrebné veľké centralizované budovy,
ktoré sa premenili na dnešné nemocnice.
Po 2. svetovej vojne si mnohé krajiny
zriadili všeobecné zdravotné poistenie,
aby všetci mohli dostávať
potrebnú starostlivosť.
Výsledkom bolo,

Marathi: 
Translator: Arvind Patil
Reviewer: Virendra Rathod
मला कथा सांगायची आहे. ती आहे
मृत्यू व वास्तुविशारदाची.
शंभर वर्षापु्रवी आपला मृत्यू होत असे 
न्यूमोनिनीया सारख्या संसर्गजन्य रोगाने.
या रोगाने ग्रासल्यावर, शांतपणे 
मृत्युस सामोरे जावे लागे.
आपल्या घरात आपला मृत्यू होई
अंथरुणात, कुटुंबाने काळजी घेऊनही
त्यावेळी हाच एकमेव पर्याय होता
खूपजणांना वैद्यकीय सेवा 
मिळत नसे.
पण विसाव्या शतकात याबाबत 
खूपच बदल झाला.
पेनिसिलीनचा शोध लागला.
त्यामुळे संसर्ग रोगावर इलाज उपलब्ध झाला
वैदकीय क्षेत्रात
क्ष किरणांचा शोध लागला.
पण ते खूप मोठे व महाग होते
त्यासाठी मध्यवर्ती ठिकाणी मोठ्या 
इमारती लागायच्या
ते त्यावेळचे आधुनिक दवाखाने होते
दुसऱ्या महायुद्धानंतर
अनेक देशांनी जागतिर 
आरोग्यकेंद्रे उभारली
जेणेकरून गरजुपैकी 
प्रत्येकास उपचार मिळावा .

Lithuanian: 
Translator: Sandra Dragūnaite
Reviewer: Andrius Družinis-Vitkus
Norėčiau papaskoti istoriją 
apie mirtį ir architektūrą.
Prieš šimtą metų, mirdavome nuo 
infekcinių ligų, kaip plaučių uždegimas,
kuriam įsitvirtinus, 
mirtis ateidavo greitai.
Buvo įprasta mirti namie, savo lovose, 
prižiūrimiems savo šeimos narių,
nors ši galimybė buvo 
numatyta iš anksto,
nes daug žmonių negalėjo
gauti medicininės pagalbos
Ir tada, 20-e amžiuje 
daugelis dalykų pasikeitė.
Mes sukūrėme naujus vaistus – peniciliną,
kad galėtume išgydyti 
šias infekcines ligas.
Išrastos naujos medicinos technologijos,
kaip rentgeno aparatai.
Ir dėl to, kad jie buvo dideli ir brangūs
mums reikėjo didelių, centralizuotų 
pastatų, kur galėtume juos laikyti,
ir taip jie tapo mūsų 
moderniomis ligoninėmis.
Po II Pasaulinio karo,
daug valstybių įkūrė visuotines 
sveikatos apsaugos sistemas,
kad kiekvienas, kuriam reikia gydymo
galėtų jį gauti.

Turkish: 
Çeviri: Kemal Ertas
Gözden geçirme: Sercan Arpacı
Size ölüm ve mimari hakkında 
bir hikaye anlatmak istiyorum.
Yüz yıl önce, zatürre gibi bulaşıcı 
hastalıklardan ölüyorduk;
yakalandığımız takdirde 
ölümümüz hızlı oluyordu.
Çoğunlukla evlerimizde, ailemiz 
bize bakarken, yataklarımızda ölüyorduk.
Gerçi bunun nedeni,
çoğu insanın sağlık 
hizmetlerinden faydalanamamasıydı.
Sonra, 20. yüzyılda 
çok şey değişti.
Bulaşıcı hastalıkları
tedavi edebilmek
için penisilin gibi
yeni ilaçlar ürettik.
Röntgen cihazları gibi
yeni tıp teknolojileri geliştirildi.
Bu cihazlar büyük ve pahalı
olduğundan,
bizim de onlara uygun merkezi,
büyük binalar yapmamız gerekti.
Böylece o binalar
modern hastanelerimiz oldu.
II. Dünya Savaşı'ndan sonra
birçok ülke, tedaviye 
ihtiyacı olan herkesin tedavi
olabilmesi için evrensel sağlık
hizmet sistemleri kurdu.

iw: 
מתרגם: Ido Dekkers
מבקר: Tal Dekkers
הייתי רוצה לספר לכם סיפור 
על מוות וארכיטקטורה.
לפני מאה שנים, נהגנו למות
ממחלות מדבקות כמו דלקת ראות,
שאם הן תפשו, היו הורגות אותנו די במהירות.
נהגנו למות בבית, במיטות שלנו,
מטופלים על ידי משפחה.
זו הייתה ברירת המחדל
כי להרבה אנשים לא הייתה גישה לטיפול רפואי.
ואז, במאה ה-20, הרבה דברים השתנו.
פיתחנו תרופות חדשות כמו פניצילין
כך שיכולנו לטפל במחלות המדבקות האלו.
הומצאו טכנולוגיות רפואיות חדשות,
כמו מכונת הרנטגן.
ובגלל שהן היו כל-כך גדולות ויקרות,
היינו צריכים בניינים גדולים ומרכזיים
כדי לשים אותן,
והם נהפכו לבתי החולים המודרניים שלנו.
אחרי מלחמת העולם השנייה,
הרבה מדינות הקימו מערכות
ביטוח בריאות אוניברסליות
כך שכל מי שהיה זקוק לטיפול יכל לקבל אותו.

Kurdish: 
ئەنجامیش ئەوەبوو کاتی ژیان زیادی کرد بۆ ٤٥
لە سەرەتای سەدەدا
بۆ ئەمڕۆ کە دوو ‌هێندەیە.
سەدەی بیستەم کاتی گەشبینیەکی گەورە بوو 
لە بارەی بەدەستهێنانەکانی زانستەوە،
بەڵام کاتێک هەموو تەرکیزەکان لەسەر 
ژیان بوون، مردن لەیاد چووەوە،
تەنانەت نزیکبوونەوەمان لە مردن
زۆر دراماتیکی گۆڕا.
ئێستا، من تەلارسازێکم،
ساڵ و نیوێکە لەم گۆڕانکاریانە دەکۆڵمەوە
و چ مانایەک دەدەن بۆ تەلارسازی
لەبارەی مەرگ و مردنەوە.
ئێمە ئێستا زیاتر بە شێرپەنجە و نەخۆشی 
دڵ دەمرین،
واتە زۆر لە ئێمە ماوەیەکی زۆرە 
نەخۆشییە درێژخایەنەکانمان هەیە
لە کۆتای ژیانماندا.
لەو ماوەیەدا
کاتێکی زۆر لە نەخۆشخانە و خان و 
ماڵە چاودێریەکان بەسەر دەبەین،
پێش ئەوەی بێینە ناو نەخۆشخانە
مۆدێرنەکانمانەوە.
ئەزانن ئەو ڕووناکییە فلۆریانە و
مەڕمەڕە بێکۆتاکان
و ئەو ڕیزە کورسیە ناخۆشانە.
تەلارسازی نەخۆشخانە ناوبانگێکی خراپی
بەدەست هێناوە.
بەڵام شتە سەرسوڕهێنەرەکە ئەوەیە کە، 
پێشتر نەخۆشخانەکان وانەبوون.
ئەمە L'Ospedale degli Innocenti ە ، 
ساڵی ١٤١٩ لەلایەن بورنولاسکی درووست کراوە

Portuguese: 
O resultado foi que 
a esperança de vida aumentou
de cerca de 45 anos, no início do século,
quase para o dobro atualmente.
O século XX foi uma época de enorme otimismo
quanto ao que a ciência podia oferecer,
mas, com todo esse interesse pela vida,
a morte ficou esquecida,
apesar de a nossa abordagem à morte 
ter mudado drasticamente.
Sou arquiteta.
Há ano e meio que tenho 
estudado estas mudanças
e o que é que elas significam 
para a arquitetura ligada à morte.
Hoje morremos mais de cancro 
e de doenças cardíacas.
Isso significa que muitos de nós teremos
um longo período de doença crónica
no final da nossa vida.
Durante esse período,
passaremos muito tempo em hospitais, 
casas de repouso e lares.
Já todos estivemos num hospital moderno.
Conhecemos aquelas luzes fluorescentes 
e os corredores intermináveis,
aquelas fileiras de cadeiras incómodas.
A arquitetura hospitalar 
merece a sua má reputação.
Mas o que é surpreendente 
é que não foi sempre assim.
Este é o L'Ospedale degli Innocenti, 
construído em 1419 por Brunelleschi,

iw: 
התוצאות היו שתוחלת החיים התארכה
מבערך 45 שנים בתחילת המאה,
לכמעט כפול מזה היום.
המאה ה-20 הייתה תקופה של המון אופטימיות
בנוגע למה שהמדע יכול להציע,
אבל עם כל ההתמקדות בחיים, המוות נשכח,
אפילו כאשר הגישה שלנו למוות 
השתנתה באופן דרמתי.
עכשיו, אני ארכיטקטית,
ובמשך השנה וחצי האחרונות
בחנתי את השינויים האלה
ואת המשמעות שלהם לארכיטקטורה
הקשורה למוות וגסיסה.
עכשיו אנחנו נוטים למות מסרטן ומחלות לב,
והמשמעות של זה היא שתהיה לנו
תקופה ארוכה של מחלות כרוניות
לקראת סוף חיינו.
לאורך התקופה הזו,
סביר להניח שנבלה הרבה זמן
בבתי חולים, הוספיס ובתי אבות.
עכשיו, כולנו היינו בבית חולים מודרני.
אתם מכירים את אורות הפלורסנט
והמסדרונות האין-סופיים
ואת שורות הכסאות הלא נוחים.
ארכיטקטורה של בתי-חולים
הרוויחה את המוניטין הרע שלה.
אבל הדבר המפתיע הוא, שזה לא תמיד היה כך.
זה "בית החולים של התמימים",
שנבנה בשנת 1419 על-ידי ברונלסקי,

Korean: 
그 결과로 세기 시작시 45세의 수명이
오늘날 2배로 증가하게 됐습니다.
20세기는 과학이 무엇을 해줄 수 
있는지에 매우 낙관적이던 때였습니다.
하지만 사는것에 집중한 나머지
죽음은 잊혀졌고,
우리가 죽음을 대하는 방법마저 
급격히 변했습니다.
저는 건축가입니다.
그리고 지난 일년 반동안
저는 이 변화들을 보며
죽음과 죽는 것이 건축에게
어떤 의미인지도 살펴봤습니다.
우리는 주로 암과 
심장병으로 죽습니다.
그 말은 즉, 많은 사람들이 
만성질환을 오래 앓게 된다는 겁니다,
삶의 끝자락에서 말이죠.
그 기간 동안 우리는,
병원, 호스피스, 보호시설에서 
많은 시간을 보낼 것입니다.
그럼, 우리 모두다 
현대 병원에는 가봤었죠.
형광등, 끝없는 복도와 수많은 
불편한 의자들을 다들 아시죠.
병원 건축은 평판이 나쁩니다.
하지만 놀라운건,
항상 이렇지 않았습니다.
이것은 1419년에 브루넬레스키가 
지은 로스페달리 델리 이노첸티입니다.

Vietnamese: 
Kết quả là tuổi thọ được kéo dài 
từ khoảng 45 tuổi vào đầu thế kỷ
đến nay đã tăng gần gấp đôi.
Thế kỷ 20 là thời kỳ lạc quan nhất
mà khoa học đã ban tặng cho con người,
nhưng quá tập trung vào cuộc sống,
cái chết bị dần quên,
thậm chí cách tiếp cận cái chết
đã thay đổi đáng kể.
Hiện tôi là kiến trúc sư,
và trong một năm rưỡi qua
tôi đã quan sát những thay đổi này
chúng có ý nghĩa gì trong tương quan
kiến trúc - sự chết.
Chúng ta vẫn có thể chết vì
ung thư và bệnh tim,
có nghĩa là nhiều người trong 
chúng ta sẽ có thời gian dài bệnh tật
ở gần cuối cuộc đời.
Trong giai đoạn đó,
chúng ta trải qua nhiều thời gian ở bệnh 
viện, trại tế bần, nhà dưỡng lão.
Chúng ta đều đã từng ở
trong 1 bệnh viện hiện đại.
Các bạn thấy dãy đèn huỳnh quang
và những hành lang dài thăm thẳm
với những dãy ghế dài, không thoải mái.
Chính kiến trúc bệnh viện
đã tạo ra cảm giác phản cảm này.
Nhưng điều ngạc nhiên nhất là 
trước đây không phải là như vậy.
Đây là L'Ospendale degli Innocenti,
do Brunelleschi xây năm 1419

French: 
Résultat, la durée de vie est passée
de 45 ans au début du siècle
à presque le double aujourd'hui.
Le 20ème siècle était très optimiste
quant à ce que la science pouvait apporter
mais avec cet enthousiasme pour la vie,
la mort fut oubliée,
et notre approche de la mort
changea radicalement.
Bon, je suis architecte,
et j'ai passé les derniers 18 mois
à réfléchir à ces changements,
et à leur sens pour l'architecture
liée à la mort et aux mourants.
Aujourd'hui, on meurt souvent de cancers
ou de maladies du cœur,
beaucoup d'entre nous connaîtront
une longue période de maladie chronique
à la fin de notre vie.
Pendant cette période,
nous passerons sûrement beaucoup de temps
dans des établissements de santé.
Bon, vous êtes tous déjà allés
dans un hôpital,
vous voyez ces lumières fluorescentes,
ces couloirs sans fin
et ces rangées
de chaises inconfortables.
L'architecture des hôpitaux
mérite sa mauvaise réputation.
Mais étonnamment,
ça n'a pas toujours été comme ça.
Voici l'Ospedale degli Innocenti,
construit en 1419 par Brunelleschi,

Catalan: 
I com a resultat, l'esperança de vida
va passar dels 45 anys a principi de segle
a gairebé el doble avui en dia.
El segle XX va ser un temps d'optimisme 
sobre el que la ciència ens podia oferir,
però amb tota aquesta atenció en la vida, 
ens vam oblidar de la mort,
inclús quan canviava totalment
com veiem la mort.
Jo sóc arquitecta
i durant l'últim any i mig
he investigat aquests canvis
i el que signifiquen per l'arquitectura
relacionada amb la mort.
Avui en dia ens morim
de càncer o malalties del cor,
per tant, molts patirem
un llarg període de malaltia crònica
al final de la vida.
Durant aquest període,
passarem molt de temps
en hospitals, hospicis i residències.
Tots hem estat en un hospital modern.
En coneixem els fluorescents
i els passadissos interminables
i les cadires incòmodes.
L'arquitectura dels hospitals
s'ha guanyat la mala reputació que té.
Però el que sorprèn és que
no sempre havia estat així.
Aquest és L'Ospedale degli Innocenti, 
construït el 1419 per Brunelleschi,

Slovak: 
že priemerná dĺžka života vzrástla
z približne 45 rokov na začiatku storočia
na takmer dvojnásobok dnes.
20. storočie bolo plné optimizmu o tom,
čo veda dokáže ponúknuť,
ale so všetkou pozornosťou
upriamenou na život
sme zabudli na smrť,
dokonca sa dramaticky zmenilo
aj to, ako ju vnímame.
Som architektka
a pozorovala som tieto zmeny
posledný rok a pol.
Rozmýšľala som,
čo znamenajú pre architektúru
a jej vzťah so smrťou.
Dnes sa umiera
na rakovinu a srdcové choroby
a to znamená, že mnohí
budeme ku koncu života dlho
trpieť chronickými chorobami.
Pravdepodobne strávime veľa času
v nemocniciach, hospicoch a domovoch.
Všetci sme boli v nemocnici.
Poznáme tie fluorescentné svetlá,
nekonečné chodby
a rady nepohodlných stoličiek.
Nemocničná architektúra
má právom zlú povesť.
Prekvapujúce je, že nie vždy to tak bolo.
Toto je L'Ospedale degli Innocenti,
ktorú postavil v roku 1419 Brunelleschi,

Chinese: 
結果人們的壽命
在這個世紀初以來
人們的壽命從 45 歲
到現在幾乎增加了兩倍。
二十世是科學發展最為樂觀的時代，
人們一直關注壽命議題，
卻忽略死亡的議題，
甚至死亡的方法也有戲劇性的改變。
既然，我是個建築師，
過去一年半來我關注這些改變
以及這些變化
對建築與死亡關連的意義。
現代人大多死於癌症或是心臟疾病，
也就是說，
大部分的人臨終前
會長時間面臨慢性疾病。
在這段期間，
我們大部份的時間在醫院裡、
安養院、居家照顧中心。
我們去過現代化的醫院。
你知道那些日光燈和沒有盡頭的長廊
以及一排排坐起來不舒服的椅子。
醫院建築已擁有壞名聲。
但令人訝異的是
不是所有的醫院皆是如此。
這是 1419 年由布魯內勒斯基
所建造的孤兒院，

Dutch: 
De levensverwachting steeg
van 45 jaar aan het begin van de eeuw,
naar bijna het dubbele vandaag de dag.
In de 20ste eeuw was men optimistisch
over wat de wetenschap kon bieden,
maar men richtte zich 
alleen op het leven en niet op de dood,
ondanks onze
veranderende aanpak van de dood.
Ik ben architect,
en ik heb de laatste anderhalf jaar
deze veranderingen bekeken
en wat ze betekenen voor architectuur
in relatie tot de dood.
Tegenwoordig gaan we meestal dood
aan kanker of hartaandoeningen.
Velen zullen dus langer
chronisch ziek zijn
aan het einde van ons leven.
Tijdens die periode
zullen we veel tijd in ziekenhuizen, 
hospices en zorginstellingen doorbrengen.
Iedereen is weleens
in een ziekenhuis geweest.
Je kent die tl-lampen wel
en die eindeloze gangen
en die rijen ongemakkelijke stoelen.
Ziekenhuisarchitectuur heeft 
haar slechte reputatie verdiend.
Maar dat was gek genoeg
niet altijd zo.
Dit is l'Ospendale degli Innocenti,
gebouwd in 1419 door Brunelleschi,

Serbian: 
Kao posledica toga, životni vek
je porastao sa oko 45 na početku veka
do skoro duplo više danas.
20. vek je bio vreme ogromnog optimizma
u vezi sa tim šta nauka ima da ponudi,
ali potpunim usredsređivanjem na život,
zaboravili smo smrt,
iako se naš pristup smrti 
promenio drastično.
Ja sam arhitekta
i proteklih godinu i po
posmatrala sam ove promene
i šta one znače za arhitekturu
vezanu za smrt i umiranje.
Sada umiremo od raka i bolesti srca
i to znači da će mnogi od nas proći
kroz dug period hronične bolesti
pred kraj naših života.
Tokom tog perioda,
verovatno ćemo provesti dosta vremena
u bolnicama i domovima za negu.
Svi smo bili u modernoj bolnici.
Znate ta fluorescentna svetla
i beskrajne hodnike
i redove neudobnih stolica.
Arhitektura bolnica zaslužila je
svoju lošu reputaciju.
Ali iznenađujuće je to
da nije bilo oduvek ovako.
Ovo je "L'Ospedale degli Innocenti",
koju je 1419. sagradio Bruneleski,

Mongolian: 
Үр дүнд нь зууны эхэнд 
дундаж наслалт 45 байсан бол
өнөөдөр хоёр дахин уртассан байна.
20-р зуун нь шинжлэх ухааны боломжуудын
талаарх өөдрөг үзлийг авчирсан ч
амьдруулах дээр хэтэрхий их анхаараад,
үхэл гэдэг зүйл мартагдаж эхэлсэн ба
үхлийг хэрхэн хүлээн авах нь 
хүртэл өөрчлөгдсөн.
Одоо би архитектор хүн,
өнгөрсөн жил хагасын турш би
эдгээр өөрчлөлтийг судалж
энэ нь архитекторын салбарт
юу гэсэн үг болохыг ойлгосон.
Бид одоо хорт хавдар,
зүрхний өвчнөөр өнгөрдөг болсон,
энэ нь бидний ихэнх нь амьдралынхаа
төгсгөлд хууч өвчнөөр
өвдөж байна гэсэн үг юм.
Энэ хугацааг бид
ихэвчлэн эмнэлэг, 
сувилалын газарт өнгөрөөдөг.
Бид бүгд орчин үеийн эмнэлэгт орж үзсэн.
Та нар тод цагаан гэрэл,
урт хонгилуудыг мэднэ.
Мөн тэр урт тухгүй сандлууд.
Эмнэлгийн барилгууд муухай нэртэй.
Сонирхолтой нь энэ үргэлж ийм байгаагүй.
Энэ 1419 онд Брунелескийн барьсан
Гэмгүйчүүдийн эмнэлэгийн барилга,

Czech: 
Výsledkem bylo, že průměrná délka života
se prodloužila z 45 let na začátku století
na téměř dvojnásobek k dnešnímu dni.
20. století bylo období plné optimismu,
co všechno může věda nabídnout,
ale soustředěním se na život,
se zapomnělo na smrt,
i když náš přístup k smrti se
dramaticky změnil.
Já jsem architektka
a již rok a půl roku sleduji
tyto změny,
a co znamenají pro architekturu
spojenou se smrtí a umíráním.
Nyní umíráme na rakovinu a srdeční choroby
a to znamená, že mnohé z nás 
čeká dlouhá nemoc
na konci našeho života.
Během té doby
strávíme mnoho času v nemocnicích,
hospicech a pečovatelských domech.
Všichni jsme někdy byli 
v moderní nemocnici.
Znáte to, všechny ty zářivky,
nekonečné chodby
a řady nepohodlných židlí.
Architektura nemocnic 
si získala nechvalnou pověst.
Je překvapující,
že tomu tak nebylo vždy.
Toto je L'Ospedale degli Innocenti,
postavená v 1419 Brunelleschim,

Romanian: 
Asta a dus la creșterea speranței de viață
de la 45 de ani, la începutul secolului,
la aproape dublu azi.
Secolul XX fost plin de optimism 
față de ce poate oferi știința,
dar toată atenția fiind acordată vieții,
moartea a fost uitată,
chiar și perspectiva asupra morții
s-a schimbat radical.
Sunt arhitect,
iar pentru ultimul an și jumătate
am observat aceste schimbări
și semnificația lor arhitecturală
legată de moarte și deces.
Acum se moare mai mult de cancer 
și boli cardiovasculare,
însemnând că mulți vom suferi 
de boli cronice o perioadă lungă
spre sfârșitul vieții.
În acea perioadă,
e destul de probabil că vom petrece 
mult timp în spitale, ospicii și aziluri.
Cu toții am fost deja 
într-un spital modern.
Cunoașteți luminile fluorescente,
coridoarele interminabile
și rândurile de scaune inconfortabile.
Arhitectura spitalelor și-a câștigat
o reputație proastă.
În mod surprinzător, nu a fost mereu așa.
Acesta e L'Ospedale degli Innocenti,
construit în 1419 de Brunelleschi,

Arabic: 
وكانت النتيجة ازدياد عمر السكان 
من حوالي 45 في بداية القرن
إلى ضعف ذلك اليوم.
كان القرن العشرين وقت تفاؤل عظيم 
بشأن ما يستطيع العلم تقديمه،
ولكن مع كل التركيز على الحياة،
تم نسيان الموت،
حتى أن طريقتنا للموت تغيرت بشكل كبير.
الآن، أنا مهندسة معمارية،
وكنت طيلة السنة والنصف الماضية 
أنظر إلى هذه التغيرات
وإلى ما تعنينه بالنسبة لفن العمارة 
الذي يتصل بالموت والاحتضار.
نحن الآن نميل إلى الموت 
جراء السرطان أو مرض القلب،
وما يعنيه ذلك هو أن الكثير منا
سيعانون فترة طويلة من مرض مزمن
في نهاية حياتنا.
وخلال تلك الفترة،
من الأرجح أننا سنقضي الكثير من الوقت 
في المستشفيات ودور العجزة ودور الرعاية.
الآن، قد كنا جميعًا في مستشفيات حديثة.
تعرفون مصابيح الفلوريسنت هذه 
والدهاليز التي لا تنتهي
وهذه الأسطر من الكراسي غير المريحة.
اكتسبت عمارة المستشفيات سمعة سيئة.
ولكن الشيء المدهش هو 
أنها لم تكن دومًا هكذا.
هذا هو لوسبيدالي ديلي إنوشنتي 
الذي بُني عام 1419 على يد برونالسكي،

Modern Greek (1453-): 
Αποτέλεσμα ήταν το προσδόκιμο ζωής,
από τα 45 που ήταν στην αρχή του αιώνα,
σήμερα σχεδόν να έχει διπλασιαστεί.
Ο 20ος αιώνας ήταν εποχή αισιοδοξίας
σε σχέση με την προσφορά της επιστήμης,
αλλά, με τόση επικέντρωση στη ζωή,
ο θάνατος ξεχάστηκε,
με την προσέγγισή μας 
ν' αλλάζει ραγδαία.
Ως αρχιτέκτονας,
τον τελευταίο ενάμιση χρόνο
μελετάω αυτές τις αλλαγές
και την επίδρασή τους στην αρχιτεκτονική
την συναφή με τον θάνατο.
Πλέον πεθαίνουμε από καρκίνο
και καρδιακές νόσους,
κι αυτό σημαίνει πως πολλοί από εμάς
θα περάσουμε μια χρόνια ασθένεια
στο τέλος της ζωής μας.
Την περίοδο αυτή,
προβλέπεται να περάσουμε πολύ χρόνο
σε νοσοκομεία, ιδρύματα και κλινικές.
Όλοι έχουμε βρεθεί 
σε σύγχρονα νοσοκομεία,
με τα φώτα φθορίου
και τους ατέλειωτους διαδρόμους
και τις σειρές με 
τις άβολες καρέκλες τους.
Η αρχιτεκτονική των νοσοκομείων
έχει κερδίσει επάξια την κακή της φήμη.
Αυτό όμως που προκαλεί έκπληξη
είναι ότι δεν ήταν πάντα έτσι.
Αυτό είναι το Οσπεντάλε ντέλι Ινοτσέντι, 
χτίστηκε το 1419 από τον Μπρουνελέσκι,

Portuguese: 
Como resultado, a expectativa de vida
subiu de 45 anos, no início do século,
para quase o dobro hoje em dia.
O século 20 foi bastante otimista
sobre o que a ciência poderia oferecer,
mas todo o foco estava na vida,
a morte foi esquecida,
assim como a nossa abordagem
à morte mudou drasticamente.
Bom, eu sou arquiteta,
e há um ano e meio tenho
observado estas mudanças,
e o que elas significam para a arquitetura
relacionada à morte e a sua chegada.
Agora tendemos a morrer
de câncer e doenças cardíacas,
ou seja, muitos de nós passaremos
por um longo período de doenças crônicas
ao fim de nossas vidas.
Durante este período,
provavelmente, ficaremos muito tempo
em hospitais e asilos.
Bem, todos nós já estivemos
num hospital moderno.
Conhecemos aquelas luzes fluorescentes,
os corredores sem fim
e aquelas fileiras
de cadeiras desconfortáveis.
A arquitetura hospitalar
mereceu sua má reputação.
Mas, surpreendentemente,
nem sempre foi assim.
Este é o L'Ospedale degli Innocenti,
construído em 1419 por Brunelleschi,

Burmese: 
အဲဒါရဲ့ ရလဒ်အဖြစ် ရာစုနှစ် အစပိုင်းမှာ
၄၅ နှစ်သာရှိခဲ့တဲ့ မျှော်မှန်းချက် အသက်ဟာ
ဒီနေ့ဆိုရင် နှစ်ဆနီးနီး မြင့်မားလာခဲ့ပါပြီ။
ဒီလိုနဲ့ ၂၀ ရာစုဟာဖြင့် သိပ္ပံပညာရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်
တွေကြောင့် သိပ်ကို အကောင်းမြင်ခဲ့ကြတဲ့ ရာစုပါ၊
အားလုံးက အသက်ရှင်ရေးကို အလေးထားခဲ့ကြကာ
သေဆုံးမှုဆိုင်ရာ ချဉ်းကပ်မှု
အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည့်တိုင်အောင်၊
သေဆုံးမှုကို မေ့သွားခဲ့ကြတယ်၊။
ဒီမှာရပ်နေတဲ့ ကျွန်မဟာ ဗိသုကာပညာရှင်ပါ၊
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ခွဲကျော်မှာ ကျွန်ဟာ
အဲဒီလို အပြောင်းအလဲတွေကို စောင့်ကြည့်နေကာ
သေဆုံးခြင်း နဲ့ သေကြေမှုဆိုင်ရာ ဗိသုကာတွေအတွက်
၎င်းတို့ရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို လေ့လာခဲ့ပါတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မတို့ဟာ ကင်ဆာ ဒါမှမဟုတ်
နှလုံးရောဂါကြောင့် သေကြပါတယ်၊
တနည်းအားဖြင့် ကျွန်မတို့ထဲက အများစုတို့ဟာ
သူတို့ဘဝ အဆုံးပိုင်းမှာ နာတာရှည်
ရောဂါတွေကို ခံစားကြရမှာကို ဆိုလိုပါတယ်။
အဲဒီလို နှစ်များအတွင်းမှာ
ကျွန်မတို့ဟာ ဆေးရုံတွေ နဲ့ ဘိုးဘွားရိပ်သာ
စောင့်ရှောက်ရေး ဌာနမှာ နေထိုင်ဖို့များပါတယ်။
ခေတ်ပေါ် ဆေးရုံကို ကျွန်မတို့ အားလုံး
ရောက်ခဲ့ဘူးကြပါတယ်။
ဓာတ်မီးချောင်းများ နဲ့ အဆုံးအဆမရှိလို့
ထင်ရတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတွေကို၊
ထိုင်ရတာ အဆင်မပြေတဲ့ ကုလားထိုင်
အတန်းတွေကို ရှင်တို့ သတိရကြမှာပါ။
ဆေးရုံတွေရဲ့ ဗိသုကာ
နာမည်ဆိုး ထွက်နေပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ အံ့အားသင့်စရာ အချက်က
အမြဲတမ်း အဲဒီလို မဟုတ်ခဲ့ခြင်းပါပဲ။
ဒါကတော့ Brunelleschi က ၁၄၉၁ ခုနှစ်မှာ
ဆောက်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ L'Ospedale degli Innocenti ပါ၊

Russian: 
Как результат, продолжительность жизни
увеличилась с 45 лет в начале века
до почти 90 лет сегодня.
XX век стал периодом огромного оптимизма,
связанного с достижениями науки.
Но сфокусировавшись на жизни,
мы совсем забыли о смерти,
хотя наш подход к ней 
претерпел большие изменения.
Я архитектор.
И последние полтора года
я изучала эти изменения
и как смерть и то, как мы умираем,
отразились в архитектуре.
Сегодня это чаще происходит
из-за рака и болезней сердца.
Это значит, что многие из нас проходят
через длительный период болезни
в конце своей жизни.
Всё это время
мы проводим в больницах, хосписах
или домах престарелых.
Все мы бывали в современных больницах.
Вам знакомы эти флуоресцентные лампы,
бесконечные коридоры
и шеренги неудобных кресел.
Больничная архитектура
завоевала дурную репутацию.
Удивительно, но так было не всегда.
Это «Приют для невинных»,
построенный в 1419 году Брунеллески —

Marathi: 
परिणामतः शतकाच्या आरंभी आयुर्मर्यादा 
45 हून अधिक झाली
आज ती दुप्पट म्हणजे 90 झाली
विसाव्या शतकाने मोठी आशा निर्माण केली 
विज्ञानाच्या कार्याबाबत
जीवनावर दिल्या गेलेल्या लक्षाने 
मृत्यूचा विसर पडला.
मरणाकडे पहाण्याचा आपला दृष्टीकोन
नाटकीयरित्या बदलला
मी वास्तुविशारद आहे.
दीड वर्षापासून होणारे बदल मी पहातोय .
वास्तुविशारदासाठी काय अर्थ आहे 
मृत्यू व जीवनाचा .
आज आपण बळी पडतो 
कर्करोग व हार्ट अँटक यांना.
त्याचा अर्थ आपणापैकी अनेकांना 
दीर्घकाळ जुनाट आजाराने ग्रासले जाते.
आयुष्याच्या शेवटी .
त्याकाळात,
आपण वेळ घालवितो
दवाखान्यात, आरोग्यकेंद्रात
आपण आधुनिक दवाखान्यात जातो .
न संपणारे व्हरांडे झगमगणारे दिवे
असुविधाजनक खुर्च्यांच्या रांगा
दवाखान्याच्या वास्तु बांधणीची
बरीच बदनामी झालेली आहे .
पण आश्चर्याची गोष्ट आहे 
पूर्वी असे नव्हते .
हे पहा लोस्पिटलि देजील इंनोचेन्ति,
बृनेलेस्की,ने १४१९ मध्ये बांधलेले.

Turkish: 
Bunun sonucunda yüzyılın başında
45 olan ortalama yaşam süresi
bugün kendini neredeyse ikiye katladı.
20. yüzyıl, bilimin sunabileceklerine 
dair iyimserliğin doruk noktasıydı,
fakat yaşama bu denli odaklanırken,
hatta ölüme yaklaşımımızın
büyük oranda değişmesine rağmen;
ölümü unuttuk.
Ben bir mimarım,
ve bir buçuk yıldır, bu değişimlerin
ölümle, ölmek eylemiyle ve aynı
zamanda mimari yapılar için ne 
anlama geldiğine bakıyorum.
Bugün çoğumuz kanserden ya da 
kalp hastalıklarından ölüyoruz,
yani çoğumuz hayatımızın son 
evrelerinde uzun ve kronik bir
hastalık sürecinden geçiyoruz.
Bu süreç boyunca,
muhtemelen hastanelerde, kliniklerde 
ve bakım evlerinde bol zaman geçireceğiz.
Herkes modern bir hastanede bulunmuştur.
Hani bilirsiniz, florasan lambalar,
sonu gelmeyen koridorlar
ve sıralanmış rahatsız sandalyeler.
Hastane mimarisi, kötü ününü
sonuna kadar hak eder.
Fakat ilginç olan şu:
Daha önce durum böyle değildi.
Gördüğünüz, zamanının en ünlü 
ve ilham verici mimarlarından olan

Italian: 
Fu così che l'aspettativa di vita crebbe 
dai 45 anni di inizio secolo
a quasi il doppio dei giorni nostri.
Nel XX secolo c'era pieno ottimismo 
su ciò che la scienza poteva offrire,
ma con tutto il focus sulla vita, 
la morte fu dimenticata,
persino la visione della morte 
cambiò drasticamente.
Io sono un architetto,
e durante l'ultimo anno e mezzo 
ho studiato questi cambiamenti
e cosa significano per l'architettura 
in relazione con la morte.
Ora si muore di cancro 
e disfunzioni cardiache,
e questo significa che molti di noi 
soffriranno a lungo di malattie croniche
alla fine della vita.
Durante questo periodo,
probabilmente verremo ricoverati a lungo 
in ospedali, ospizi e case di cura.
Noi tutti siamo stati 
in un ospedale moderno.
Avete presenti le luci fluo, 
quei corridoi infiniti
e quelle file di sedie scomodissime.
L'architettura ospedaliera nel tempo 
si è guadagnata una pessima reputazione.
Ma la cosa sorprendente è 
che non è stato sempre così.
Questo è l'Ospedale degli Innocenti, 
costruito nel 1419 dal Brunelleschi,

Latvian: 
Tādējādi dzīves ilgums palielinājās
no apmēram 45 gadiem gadsimta sākumā
līdz gandrīz divtik lielam vecumam
mūsdienās.
20. gadsimts bija liela optimisma laiks
par to, ko zinātne varētu piedāvāt,
bet ar visu uzsvaru uz dzīvi,
nāve tika aizmirsta,
lai gan krasi mainījās mūsu pieeja nāvei.
Es esmu arhitekte,
un pēdējā pusotra gada laikā
esmu skatījusies uz šīm pārmaiņām
un ko tās nozīmē arhitektūrai,
kas saistīta ar nāvi un miršanu.
Tagad mēs mēdzam mirt
no vēža un sirds slimībām,
un tas nozīmē, ka daudzi no mums
mūža beigās ilgstoši slimos
ar hroniskām slimībām
Šajā laika posmā
mēs visticamāk pavadīsim daudz laika
slimnīcās un aprūpes namos.
Mēs visi esam bijuši mūsdienu slimnīcā.
Jūs zināt tās fluorescentās gaismas
nebeidzami garajos gaiteņos
un rindas ar neērtajiem krēsliem.
Slimnīcu arhitektūra 
ir pelnījusi savu slikto slavu.
Taču pārsteidzošā kārtā
tā tāda nav bijusi vienmēr.
Lūk, Brunelleski 1419. gadā celtā
L'Ospedale degli Innocenti.

Persian: 
در نتیجه طول عمر افراد 
از ۴۵ سال در ابتدای قرن
تا به امروز تقریبا دو برابر شده است.
قرن بیستم، دوران نگرشهای خوش بینانه
به خدمات علم بود
اما در این تکیه زیاد علم بر زندگی
- با وجود فراموش شدن مرگ-
شیوه های مردن به تدریج تغییر کردند.
من یک معمارم.
در طول یک سال و نیم گذشته، 
این تغییرات رو دنبال کردم.
تلاش کردم تا معنی و رابطه مرگ رو 
با معماری پیدا کنم.
حالا ما اغلب در اثر
سرطان یا سکته قلبی می میریم.
این بدین معنی است که اکثر افراد
در آخر عمر به مدت طولانی
درگیر بیماری های مزمن هستن.
در طول این مدت
زمان زیادی رو در بیمارستانها
و یا مراکز مراقبت درمانی می گذرانیم.
همه ما بیمارستانهای مدرن رو تجربه کردیم
همه با این ردیف لامپ های مهتابی
و راهرو های بی انتها
و این صندلی های نامساعد آشنا هستن.
معماری بیمارستانها شهرت خوبی نداره.
اما نکته جالب اینه که 
اینها همیشه اینجوری نبودن.
اینجا مرکز درمانی لواسپیدل است
ساخت برونولسکی در سال ۱۴۱۹

Slovenian: 
Življenjska doba se je od začetka
prejšnjega stoletja podvojila.
20. stoletje je bil čas velikega
optimizma glede znanosti,
a zaradi osredotočenosti na življenje,
je bila smrt pozabljena,
spremenil se je tudi naš pristop do nje.
Sem arhitektka
in v preteklem letu in pol
sem opazovala te spremembe,
kaj pomenijo za arhitekturo
v povezavi s smrtjo in umiranjem.
Sedaj umiramo zaradi
raka in srčnih bolezni,
to pa pomeni dolga obdobja
kronične bolezni
ob koncu našega življenja.
Med tem obdobjem
bomo veliko časa preživeli v 
bolnišnicah, hospicih in domovih za oskrbo.
Vsi smo že bili v sodobni bolnišnici.
Fluorescentne luči, neskončni hodniki,
in nešteto neudobnih stolov.
Arhitektura bolnišnic si
zasluži slab sloves.
Presenetljivo pa je,
da vedno ni bilo tako.
To je Bolnišnica nedolžnih,
leta 1419 jo je zgradil Brunelleschi,

Chinese: 
结果是人类寿命从世纪初的约45岁
大幅提高至现今的近乎两倍。
20世纪是人类对科学发展
感到很乐观的时代，
但是由于对生命的关注，
卻忽略了死亡。
甚至我们应对死亡的方法
也发生巨大变化。
现在我是一名建筑师，
过去的一年半，我一直在关注这些变化，
以及它们对那些跟死亡相关的建筑有何意义。
现在人类往往死于癌症及心脏疾病，
这意味着我们当中许多人
在生命最后一段时间
会长时间受慢性病的侵袭。
在那段时间里，
我们会大部分时间在医院、
疗养院及护理中心。
现在我们都去过现代的医院。
你们看到那样的荧光灯、无尽的走廊，
及那几排一点也不舒服的椅子。
医院建筑的名声已经很坏。
但是奇妙的是，并不总是如此。
这是1419年由Brunelleschi
兴建的孤儿院，

Ukrainian: 
В результаті, тривалість життя збільшилася
з 45 на початку століття
до майже 90 років сьогодні.
20 століття було часом великих сподівань
на можливості науки,
але через таку сфокусованість на житті,
про смерть забули,
навіть наше наближення до смерті
дуже змінилося.
Я архітектор,
та вже півтора року я спостерігаю
за цими змінами
та тим, що вони означають для архітектури,
яка пов'язана зі смертю.
Тепер люди помирають здебільшого
від раку та хвороб серця,
а це означає, що багато з нас пройдуть
довгий час з хронічними хворобами
в кінці нашого життя.
У цей період
ми, скоріш за все, проведемо багато часу у
лікарнях, притулках, будинках престарілих.
Ми всі були у сучасних лікарнях.
Вам знайоме це флуорисцентне світло
та нескінченні коридори,
та ряди незручних стільців.
Архітектура лікарень заслуговує на свою
погану репутацію.
Але дивує те, що так було не завжди.
Це L'Ospedale degli Innocenti, побудована
у 1419 році Брунелескі,

Spanish: 
la esperanza de vida pasó
de unos 45 años a comienzos de siglo,
a casi el doble hoy en día.
El siglo XX fue de gran optimismo
por lo que la ciencia podía ofrecer,
pero con toda la atención en la vida,
nos olvidamos de la muerte,
y hasta la forma de percibirla
cambió dramáticamente.
Soy arquitecta,
y he estado observando estos cambios
el último año y medio.
pensando en lo que significan
para la arquitectura
y su relación con la muerte.
La tendencia actual es a morir
de cáncer y de enfermedades del corazón,
y eso significa que muchos
padeceremos largas enfermedades 
crónicas hacia el final de la vida.
Seguramente pasaremos mucho tiempo
en hospitales y clínicas en ese tiempo.
Todos hemos estado 
en hospitales modernos.
Conocemos esas luces fluorescentes,
esos corredores interminables
y esas filas de sillas incomodas.
La arquitectura hospitalaria
tiene bien ganada su mala reputación.
Lo sorprendente es que no siempre fue así.
Este es el L'Ospedale degli Innocenti,
construido en 1419 por Brunelleschi,

Indonesian: 
Hasilnya adalah perpanjangan usia 
dari hanya 45 tahun di awal abad
sampai nyaris 2 kali lipatnya sekarang.
Abad ke-20 masa dengan optimisme besar
mengenai hal yang bisa ditawarkan sains.
Tapi dengan semua fokus terarah pada 
kehidupan, kematian dilupakan,
meski cara kita hadapi kematian
berubah drastis.
Saya seorang arsitek,
yang selama satu setengah tahun terakhir 
memperhatikan perubahan ini
dan artinya bagi arsitektur berkaitan
dengan kematian dan sekarat.
Kita kini umumnya meninggal 
akibat penyakit kanker dan jantung,
hingga mengindikasikan banyak diantara
kita yang akan melalui penyakit kronis panjang
pada akhir usia kita.
Selama masa itu,
kita mungkin akan habiskan banyak waktu di
rumah sakit, klinik atau panti perawatan.
Kini, kita semua pernah 
ke rumah sakit modern.
Anda tahu lampu neon dan 
koridor panjang tanpa akhir,
berikut deretan kursi yang tidak nyaman.
Arsitektur rumah sakit telah meraih 
reputasi yang buruk.
Tapi, hal mengejutkan adalah 
ternyata tidak selalu seperti ini.
Ini adalah L'Ospedale degli Innocenti, 
yang dibangun 1419 oleh Brunelleschi,

Macedonian: 
Тоа резултираше во продолжување на 
животниот век од 45 на почетокот на векот
до речиси двојно повеќе денес.
20-от век беше време на огромен оптимизам 
кон напредокот во науката,
но, заради целосно фокусирање
кон животот се заборави смртта,
иако пристапот кон смртта
драстично се промени.
Јас сум архитект,
и изминатава година и пол 
ги гледав овие промени
и што значат тие за архитектурата
во однос на смртта и умирањето.
Сега умираме од рак и срцеви заболувања,
а, тоа значи дека многумина од нас ќе имаат
долги периоди на хронични заболувања
на крајот на животот.
За време на тој период,
веројатно ќе поминеме многу време 
во болници и домови за нега.
Сите сме биле во болница.
Ги знаете оние флуоросцентни светла
и бескрајните ходници
и низата на неудобни столици.
Болничката архитектура
го заслужи лошиот углед.
Но, изненадувачки е што не било
отсекогаш така.
Ова е „Болницата на невините“,
изградена во 1419 год. од Брунелески,

English: 
The result was that lifespans extended
from about 45 at the start of the century
to almost double that today.
The 20th century was this time of huge 
optimism about what science could offer,
but with all of the focus on life,
death was forgotten,
even as our approach to death
changed dramatically.
Now, I'm an architect,
and for the past year and a half
I've been looking at these changes
and at what they mean for architecture
related to death and dying.
We now tend to die
of cancer and heart disease,
and what that means is that many of us
will have a long period of chronic illness
at the end of our lives.
During that period,
we'll likely spend a lot of time 
in hospitals and hospices and care homes.
Now, we've all been in a modern hospital.
You know those fluorescent lights
and the endless corridors
and those rows of uncomfortable chairs.
Hospital architecture
has earned its bad reputation.
But the surprising thing is,
it wasn't always like this.
This is L'Ospedale degli Innocenti,
built in 1419 by Brunelleschi,

Albanian: 
Rezultati ishte zgjatja e jetës së
njeriut nga 45 në fillimin e shekullit
deri ne dyfishin e saj këto ditë.
Me zhvillimin e shkencës, shekulli i 20-të
ishte një shekull mjaft shpresëdhënës,
por me gjithë këtë vëmendje mbi jetën,
vdekja u harrua,
madje edhe qasja jonë ndaj
vdekjes ndryshoi në mënyrë drastike.
Unë jam arkitekte,
dhe për një vit e gjysëm 
po kërkoj për këto ndryshime
dhe kuptimin që ato kanë për arkitekturen 
në lidhje me vdekjen dhe të vdekurit
Ne tani mund të vdesim nga 
kanceri apo semundje zemre,
që do të thotë se shumë nga ne
do të përballemi një periudhë të gjatë
me sëmundje kronike në fund të jetës.
Gjatë kësaj periudhe,
me shumë mundësi, ne do të kalojmë 
mjaft kohë në spitale e azile.
Ne të gjithë kemi qenë në
spitale moderne.
Ju i njihni ato drita floureshente
në korridoret pafund të gjata
dhe ata rreshta me karrige 
të parehatshme.
Arkitektura e spitaleve
ka fituar një nam të keq.
Por çuditërisht
nuk ka qenë gjithmonë kështu.
Ky është L'Ospedale degli Innocenti,
i ndërtuar në vitn 1419 nga Brunelleschi,

Armenian: 
Արդյունք այն էր, որ դարի սկզբում 
կյանքը երկարեց մինչև 45
գրեթե 2 անգամ:
20-րդ դարը շատ մեծ հաջողություն բերեց
գիտությանը
բայց կենտրոնանալով կյանքի վրա
բոլորը մորացան մահվան մասին,
անգամ մեր մոտեցումը փոխվեց դեպի մահը:
Հիմա ես ճարտարապետ եմ,
վերջին մեկ ու կես տարվա ընթացքում
հետևում էի այս փոփոխություններին
ու նրան, թե ինչպես է կապված 
ճարտարապետությունը մահվան հետ:
Մարդիկ հիմա մահանում են քաղցկեղից
ու սրտի արատից,
և սա նշանակում է, որ մեզնից շատերը
քրոնիկ հիվանդություններ կունենան
մեր կյանքի վեջում:
Այդ ընթացքում
մենք երկար ժամ էր կանցկացնենք 
հիվանդանոցներում:
Բոլորս էլ եղել ենք ժամանակակից
հիվանդանոցում:
Գիտենք ֆլուորեսցենտային լույսերի, 
անվերջ միջանցքների
ու այնտեղ շարված անհարմար աթորների
մասին:
Հիվանդանոցի ճարտարապետությունը
ունի բավականին վատ համբավ:
Բայց իրականում, միշտ չէ, որ այն
ունեցել է այսպիսի համբավ:
Լ՛օսպեդալե դելի Ինոսենտի հիվանդանոցը
կառուցել է Բրունելեսկին 1419թ,

Japanese: 
その結果 20世紀初頭には
45歳だった寿命も
現在では ほぼ２倍にまで
延びました
20世紀は 科学の力に
多大な期待が寄せられた時代ですが
「生」の面ばかりが取り上げられ
「死」は忘れ去られていました
死の迎え方が
劇的に変わったにもかかわらずです
さて 私は建築家で
この１年半の間
こうした変化が
死にまつわる建築に
どんな意味をもたらすか考えてきました
今 私たちの死因で多いのは
がんや心臓疾患です
つまり多くの人は
長い間 慢性の疾患をかかえて
人生の終わりを迎えます
その間
多くの時間を 病院やホスピス
介護施設で過ごします
皆さん 現代の病院は
ご存知でしょう
蛍光灯や 延々と続く廊下
そして 座り心地の悪い椅子
病院建築の評判は
悪いですね
でも 驚かれるでしょうが
昔から そうだったわけではありません
こちらはインノチェンティ養育病院
1419年にブルネレスキが設計しました

Croatian: 
Zbog toga se životni vijek produljio
s oko 45 godina na početku stoljeća
na skoro dvostruko više danas.
20. stoljeće je bilo vrijeme 
ogromnog optimizma
oko znanosti 
i mogućnosti koje nam nudi,
ali zbog cijelog fokusa oko života,
smrt je bila zaboravljena,
iako se naš pristup smrti
promijenio dramatično.
Ja sam arhitekt,
i tijekom prošlih godinu i pol
sam promatrala ove promjene
i što to znači za arhitekturu
povezanu za smrt i umiranje.
Sada često umiremo od
raka i bolesti srca,
što znači da će mnogi od nas imati
duga razdoblja kroničnih bolesti
na kraju naših života.
Kroz taj period,
najvjerojatnije ćemo provesti puno vremena
u bolnicama, domovima za nemoćne i njegu.
Svi smo bili u modernoj bolnici.
Znate za fluorescentna svjetla
i beskrajne hodnike
i za redove neudobnih stolica.
Arhitektura bolnica je
zaradila svoj loš ugled.
Ali, iznenađujuće je to,
da nije oduvijek bilo ovako.
Ovo je L'Ospedale degli Innocenti,
izgrađena 1419. od strane Brunelleschija,

Polish: 
Średnia długość życia wynosiła
około 45 lat na początku XX wieku,
dzisiaj zaś żyjemy prawie dwa razy dłużej.
W XX wieku wiele oczekiwano od nauki,
a skupiając się tylko na życiu,
zapominano o śmierci.
Nasz stosunek do niej
radykalnie się zmienił.
Jestem architektem,
a przez ostatnie półtora roku
przyglądałam się tym zmianom
i ich znaczeniu dla architektury
związanej ze śmiercią i umieraniem.
Teraz najczęściej umieramy
na raka i choroby serca,
a to oznacza, że wielu z nas
pod koniec życia
będzie przechodzić przewlekłą chorobę.
Wtedy pewnie spędzimy dużo czasu
w szpitalach, hospicjach
lub domach opieki.
Każdy z nas był w nowoczesnym szpitalu.
Znacie te świetlówki,
niekończące się korytarze
i rzędy niewygodnych krzeseł.
Architektura szpitalna
zasługuje na swoją złą reputację.
Co ciekawe, nie zawsze jednak tak było.
To L'Ospedale degli Innocenti z 1419 roku,
wzniesiony przez Brunelleschiego,

Hungarian: 
Az eredmény az lett, hogy a század 
elején az élettartam 45-ről
majdnem a duplájára nőtt mára.
A 20.század tele volt optimizmussal,
hogy a tudomány mi mindent hozhat,
de a középpontban az élet állt,
a halál elfelejtődött, úgy is, amikor
a halálhoz való közeledésünk
drámaian megváltozott.
Én egy építész vagyok
és az elmúlt másfél évet
a változások kutatásával töltöttem,
és azzal, hogy hogyan függ össze
az építészet a halállal.
Most a halálunkat rák és szívproblémák
okozzák, ami azt jelenti,
hogy sokan fogunk hosszas,
krónikus betegségtől szenvedni
az életük végén.
Az alatt az idő alatt
rengeteg időt fogunk tölteni
kórházakban, és öregotthonokban.
Mindenki járt már egy modern kórházban,
és látta a fluoreszkáló fényeket
a végtelen folyosókat,
és a kényelmetlen székek sorait.
A kórház építészet
elnyerte a rossz hírnevét.
De a meglepő az, hogy
ez nem volt mindig így.
1419-ben Brunelleschi, korának egyik híres
és legbefolyásosabb építésze,

Swedish: 
Det resulterade i att medellivslängden
ökade från ca 45 år i början av 1900-talet
till nästan det dubbla idag.
1900-talet präglades av stor optimism
kring vad vetenskapen kunde erbjuda,
men med allt fokus på livet,
glömdes döden bort,
även om inställningen
till döden ändrades avsevärt.
Jag arbetar som arkitekt,
och under de senaste 2,5 åren
har jag studerat dessa förändringar
och betydelsen för arkitekturens
relation till döden och döendet.
Idag tenderar vi att dö
av cancer och hjärtsjukdomar,
vilket innebär att många av oss
kommer att vara långvarigt sjuka
i slutet av våra liv.
Under den perioden
kommer vi troligtvis spendera mycket tid
på sjukhus, hospice och sjukhem.
Vi har väl alla besökt
ett modernt sjukhus.
Ni känner till det fluorescerande ljuset,
de ändlösa korridorerna
och raderna med obekväma stolar.
Sjukhusarkitekturen har förtjänat
sitt dåliga rykte.
Men överraskande nog
har det inte alltid varit så här.
Detta är L'Ospedale degli Innocenti,
byggt 1419 av Brunelleschi,

Lithuanian: 
Viso to pasekmė - gyvenimo trukmės 
pailgėjimas nuo 45-ių, amžiaus pradžioje,
iki beveik dvigubai šiandien.
20-as amžius tai – didžiulio optimizmo metas, 
dėl to, ką mokslas galėjo pasiūlyti,
bet gyvenimo svarbiausias
akcentas, mirtis, buvo pamiršta,
net ir mūsų požiūris į mirtį 
dramatiškai pasikeitė.
Aš esu architektė,
ir pusantrų metų stebėjau šiuos pokyčius
ir ką jie reiškia architektūrai, 
sisijusia su mirtimi.
Dabar dažniausiai mirštame nuo vėžio
ir širdies ligų,
ir tai reiškia, kad daugeliui iš mūsų 
gresia lėtinių ligų periodas
mūsų gyvenimo pabaigoje.
Šiame periode,
mes praleisime daug laiko ligoninėse, 
slaugos ir priežiūros namuose.
Mes esame visi buvę modernioje ligoninėje.
Mes žinome tas fluorescentines šviesas ir 
nesibaigiančius koridorius
ir tas nepatogių kėdžių eiles.
Ligoninių architektūra 
įgijo blogą reputaciją.
Bet stebinantis dalykas ir tai,
kad taip nebuvo visą laiką.
Tai L'Ospedale degli Innocenti ligoninė, 
kurią pastatė Brunelleschi 1419 metais.

Thai: 
ด้วยเหตุผลนี้ทำให้ช่วงชีวิตคนที่เฉลี่ย 45 ปี
ตอนเริ่มต้นศตวรรษนี้
เพิ่มเกือบเป็น 2 เท่าในปัจจุบัน
ศตวรรษที่ 20 เป็นช่วงเวลาแห่งการมองโลกในแง่ดีว่า
วิทยาศาสตร์ให้อะไรกับเราได้บ้าง
แต่ท่ามกลางจุดเน้นทั้งหลายว่าด้วยชีวิต
ความตายกลับถูกหลงลืมไป
แม้ว่าการมองความตายของ พวกเรา
ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
เอาล่ะ ฉันเป็นสถาปนิกค่ะ
และเป็นเวลาปีครึ่งแล้ว
ที่ฉันได้เฝ้ามองการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้
และมองว่า มันมีความหมายอย่างไรต่อสถาปัตยกรรม
ที่เกี่ยวข้องกับความตายและการรอความตาย
คนเราตอนนี้มีแนวโน้มตายด้วย
โรคมะเร็งกับโรคหัวใจ
และนั่นหมายความว่าพวกเราส่วนใหญ่ต้อง
ใช้เวลาอันยาวนานกับความเจ็บป่วยเรื้อรัง
ในช่วงสุดท้ายของชีวิตเรา
ในช่วงเวลานั้น
เราต้องใช้เวลาอันยาวนานในโรงพยาบาล
สถานพักฟื้น หรือบ้านพักดูแล
ตอนนี้ เราต่างเคยเข้าไปในโรงพยาบาลสมัยใหม่
คุณจะพบเห็นแสงจากหลอดไฟ
และทางเดินที่ทอดยาวไม่สิ้นสุด
และแถวนั่งของเก้าอี้ที่นั่งไม่สบายเลย
สถาปัตยกรรมของโรงพยาบาลขึ้นชื่อในทางไม่ดี
แต่เรื่องที่น่าประหลาดใจคือ
ไม่ใช่ทุกโรงพยาบาลจะเป็นแบบนั้น
นี่คือ ลอสปิเดลี เดลิ อินนอเช็นติ 
ที่สร้างในปี 1419 โดย บรูเนเลสกิ

German: 
Das Ergebnis: Die Lebenszeit erhöhte sich 
von 45 zu Beginn des Jahrhunderts
auf etwa das Doppelte heute.
Das 20. Jahrhundert war
eine Zeit großen Optimismus
bezüglich der Chancen der Wissenschaft,
aber durch die Fokussierung auf
das Leben vergaß man den Tod,
obwohl sich der Zugang 
zum Tod extrem veränderte.
Nun bin ich Architektin
und sah mir in den vergangenen 
anderthalb Jahren diesen Wandel an,
seine Bedeutung für die Architektur,
die mit Tod und Sterben zu tun hat.
Wir sterben häufig an Krebs 
und Herzerkrankungen,
was bedeutet, dass viele von uns
am Lebensende eine lange Zeit
chronischer Krankheit erleben werden.
Während dieser Periode
werden wir viel Zeit in Kliniken, Hospizen
und Pflegeheimen verbringen.
Wir waren alle schon in modernen Kliniken.
Sie kennen die Neonleuchten, 
die endlosen Flure
und diese Reihen mit unbequemen Stühlen.
Krankenhausarchitektur hat 
ihren schlechten Ruf verdient.
Aber überraschenderweise 
war das nicht immer so.
Das ist das L'Ospedale degli Innocenti, 
1419 von Brunelleschi erbaut,

Kurdish: 
یەکێک لە ناودارترین و کاریگەردارترین
تەلارسازی سەردەمی خۆی بووە.
کاتێ لەم بینایە دەڕوانم و بیر لە 
نەخۆشخانەکانی ئەوڕۆ دەکەمەوە،
ئەوەی سەرسامم دەکات بەرزویستی بیناکەیە.
بەڕاستی بینایەکی مەزنە.
ئەم کراوانەی هەیە لە ناوڕاستدا
تا هەموو ژوورەکان ڕووناکی خۆر و
هەوای نوێیان هەبێت،
ژوورەکان گەورەن و بنمیچی بەرزیان هەیە،
و نەخۆشەکانی زیاتر هەست بە ئارامی
دەکەن.
جوانیشە.
بە ڕێگەیەک، ئێمە بیرمان چووەوە کە 
ئەمە شیاوە بۆ نەخۆشخانە.
گەر بینای باشترمان بوێت کە تێیدا بمرین، 
دەبێت لەبارەیەوە بدوێین،
چوونکە دەزانین بابەتی مەرگێکی نائارام،
لەسەری نادوێین،
و پرسیار ناکەین ئێمە وەک کۆمەڵ چەندێک
لە مەرگ نزیکبووینەتەوە.
یەکێک لە شتەکان کە زۆر سەرنجی
ڕاکێشام لە توێژینەوەکەمدا،
چۆنیەتی گۆڕانی ڕاستەقینەی بارودۆخکە بوو.
ئەمە یەکەمین سوتێگەبوو لە بەریتانیا،
کە لە ساڵی ١٨٧٠ دا درووستکرا.
کە بۆ یەکەم جار بنیاتنرا
دووچاری ناڕەزایی گوندنشینەکان بوو.
سوتێنگە لەدیدی کۆمەڵەوە پەسەند نەبوو،
لەسەدا ٩٩.٨ ی خەڵکی دەنێژران.
تەنها سەد ساڵ دواتر، سێ چارەکی ئێمە 
دوای مردن دەسوتێنرێین.

Hungarian: 
megépítette az Ospedale degli Inoccenti-t.
A mai kórházakra gondolva 
ránézek erre az épületre,
és ami leginkább lenyűgöz engem
az az épületnek a törekvése.
Mert ez egy nagyszerű építmény.
Középen udvarokkal van tele,
így minden szoba kap napsütést
és friss levegőt,
a szobák tágasak, magas belmagassággal,
ami egy kényelmes teret teremt.
Gyönyörű épület.
A lehetőség, hogy mi építhetünk egy ilyen
kórházat, el lett felejtve.
Na most ha jobb épületekben akarunk 
meghalni akkor beszélnünk kell róla,
de kényelmetlennek találjuk
a halál témáját,
így nem beszélünk róla,
és nem is kérdőjelezzük meg a
társadalom hozzáállását a témához.
A legjobban az lepett meg
kutatásaim során,
hogy milyen változó
a hozzáállás a halálhoz.
Ez az első krematórium az
Egyesült Királyságban,
Wokingban volt felépítve,
az 1870-es évek alatt.
Az építkezés során helyi
feszültségek forrása lett.
A hamvasztás nem volt elfogadott, 
a halottak 99.8%-a el lett temetve.
És mégis, 100 évvel később, három-
negyedét hamvasztjuk el halottainknak.

Portuguese: 
que foi um dos mais famosos
e influentes arquitetos de sua época.
Quando olho para esta construção
e penso nos hospitais de hoje,
o que me espanta
é a ambição desta construção.
É realmente uma grande construção.
Tem esses pátios no centro,
então, todos os quartos
recebem a luz do dia e ar fresco;
os quartos são grandes
e têm pés-direitos altos,
então, parecem ser mais confortáveis.
E também é belo.
De certo modo, nós nos esquecemos
que isto é possível para um hospital.
Agora, se quisermos locais melhores
para morrer, temos que falar a respeito,
mas como achamos
o tema "morte" desconfortável,
não falamos sobre ele,
e não questionamos como nós,
como sociedade, abordamos a morte.
Uma das coisas que mais
me surpreenderam na minha pesquisa
é como as atitudes são realmente mutáveis.
Este é o primeiro
crematório do Reino Unido,
que foi construído 
em Woking nos anos 1870.
E quando foi construído,
houve protestos na vila local.
A cremação não era socialmente aceitável,
e 99,8% das pessoas eram enterradas.
Porém, apenas uma centena de anos depois,
três quartos de nós somos cremados.

Spanish: 
uno de los arquitectos más famosos
e influyentes de su tiempo.
Cuando miro este edificio
y pienso en los hospitales actuales,
me sorprende su ambición.
Es una edificación realmente grandiosa.
Tiene estos patios en el centro
para que todos los cuartos
tengan luz de día y aire fresco,
grandes, con cielorrasos altos
para que resulten más confortables 
a sus ocupantes.
Y es también hermoso.
De alguna forma, hemos olvidado que
esto es posible incluso para un hospital.
Pero, si queremos mejores lugares 
para morir, tenemos que hablar sobre ello,
y como la muerte es un tema incómodo
no hablamos de ella
y no cuestionamos la forma
como la sociedad lo trata.
Una de las cosas que más me sorprendió
en mi investigación, sin embargo,
es cuán susceptibles al cambio
son nuestras actitudes.
Este es el primer crematorio
del Reino Unido,
construido en Woking hacia 1870.
Cuando se construyó
hubo protestas en la población.
La cremación no era socialmente aceptada;
Se enterraba al 99,8 % de las personas.
Hoy, a solo cien años de aquello,
el 75 % de la gente es cremada.

Portuguese: 
que foi um dos arquitetos mais famosos 
e mais influentes do seu tempo.
Quando olho para este edifício 
e depois penso nos hospitais de hoje,
o que me espanta 
é a ambição deste edifício.
É realmente um edifício fantástico.
Tem estes pátios no meio
de modo que todos os quartos 
têm luz natural e ar puro.
Os quartos são grandes e têm tetos altos,
por isso sentimo-nos 
confortáveis dentro deles.
E também é belo.
A verdade é que esquecemos que isso
também é possível para um hospital.
Se quisermos edifícios melhores para morrer,
temos que falar nisso
mas, como achamos 
que o assunto da morte é incómodo,
não falamos nisso.
Não questionamos como é que 
a sociedade aborda a morte.
Uma das coisas que me surpreendeu, 
na minha investigação,
é como as atitudes podem mudar tanto.
Este é o primeiro crematório 
do Reino Unido
que foi construído em Woking
na década de 1870.
Quando foi construído, 
houve protestos na aldeia local.
A cremação não era socialmente aceitável
e 99,8% das pessoas eram sepultadas.
No entanto, cem anos depois, 
três quartos escolhem a cremação.

Marathi: 
तो त्याकाळी एक प्.रसिद्ध व प्रभावशाली 
वास्तुविशारद होता
या दवाखान्याकडे मी जेव्हा पाहते 
आणि आजच्या दवाखान्यांचा विचार करते
तेव्हा मला नवल वाटते
या इमारतीच्या यशाचे.
मध्यभागी असलेल्या या अंगणामुळे 
सर्व खोल्यांना दिवसाचा
प्रकाश व हवा मिळे .
खोल्या मोठ्या होत्या 
त्यांची छते उंच होत्या .
आत असणाऱ्यांना आरामशीर वाटे .
ते सुंदरही होते
हे आपण विसरलो 
पण असा दवाखाना असू शकतो
जर चांगल्या इमारती हव्या असतील
मृत्यूसाठी तर त्याचा विचार केले पाहिजे.
पण मृत्यूचा विचार आपल्याला 
अस्वस्थ करणारा असतो .
त्याबद्दल आपण बोलत नाही .
आपण प्रश्नही विचारत नाही 
समाजाच्या मृत्यूविषयी दृष्टिकोनाबाबत .
माझ्या शोधतील एका गोष्टीने मी चकित झाले,
बदलत्या दृष्टीकोनाने
ब्रिटन मधील ही स्मशानभूमी आहे .
१८७० मध्ये बांधलेली .
बांधकामाच्या सुरवातीस 
तेथील ग्रामस्थांनी विरोध केला .
दह्नास सामाजिक मान्यता नव्हती 
९९.8 टक्के लोकांना दफन करीत. 
शंभर वर्षानंतर आपल्यापैकी 
तीनचतुर्थौश लोकांना धन केले जाते

Armenian: 
ով եղել է իր ժամանակի ամենահայտնի
ճարտարապետներից մեկը:
Եվ ես, որ նայում եմ այդ շենքին, հետո 
մտացում՝ այսօրվա հիվանդանոցի մասին
ինձ զարմացնում է մի բան՝ այդ շենքի 
փառասիրությունը:
Դա իսկապես հրաշալի
շինություն է:
Այն մեջտեղում ունի մի քանի բակ,
ինչով էլ պայմանավորված է սենյակների
լույսը, մաքուր օդը
սենյակներն էլ մեծ են ու ունեն բարձր
առաստաղներ,
որպեսզի մարդիկ հարմարավետ զգան իրենց:
Եվ դա նաև գեղեցիկ է:
Մեկ-մեկ մենք մորանում ենք, որ դա 
նույնպես հնարավոր է հիվանդանոցում:
Եթե մենք ուզում ենք մահանալու համար ավելի
լավ շենքեր, պիտի խոսենք դրանց մասին,
բայց քանզի մենք համարում ենք մահվան մասին
թեման անհարմար,
մենք չենք խոսում դրա մասին,
և չենք հարցնում, թե որպես հասարակություն
ինչպես ենք մոտենում մահին:
Իմ հետազոտության մեջ ինձ զարմացնող 
բաներից մեկն այն էր,
թե իրականում վերաբերմունքները ինչքան
փոփոխական են լինում:
Սա առաջին դիակիզարանն է Միացյան 
Թագավորությունում,
որը կառուցվել է Յոկինգում, 1870-ական
թվականներին:
Շենքը կառուցելուց հետո,
շատ բողոքներ եղան գյուղում:
Դիակիզումը սոցիալապես ընդունելի չէր
և մարդկանց 99,8 տոկոսին թաղում էին:
Եվ ընդհամենը 100 տարի հետո, մեզնից
երեք քառորդն է դիակիզվել:

Swedish: 
som var en av de mest berömda och
inflytelserika arkitekterna under sin tid.
När jag tittar på den
och jämför med dagens sjukhus,
överraskas jag av byggnadens kvaliteter.
Den är helt enkelt fantastisk.
Den har innergårdar
så att alla rum
får in dagsljus och friskluft,
rummen är stora med högt i tak,
så att de känns behagligare att vistas i.
Vacker är den också.
På något vis, har vi glömt
att det ens är möjligt för ett sjukhus.
Om vi vill ha byggnader
som är mer anpassade för döende,
måste vi börja diskutera det,
men eftersom vi upplever ämnet
som obehagligt,
pratar vi inte om det,
och vi ifrågasätter inte heller
hur samhället hanterar ämnet.
En av de saker som förvånade mig mest
i min forskning,
var hur attityderna förändrats genom åren.
Detta är det första krematoriet
i Storbritannien,
och det uppfördes i Working på 1870-talet.
När det byggdes protesterade byborna.
Kremering var inte socialt accepterat,
99,8 procent av de döda begravdes.
Trots det kremeras 75 procent idag,
bara 100 år senare.

Vietnamese: 
một trong những kiến trúc sư nổi tiếng
nhất và có tầm ảnh hưởng lúc đương thời.
Khi tôi nhìn tòa nhà này
và nghĩ về những bệnh viện ngày nay,
điều làm tôi kinh ngạc chính là 
tham vọng của tòa nhà.
Nó đúng là một tòa nhà tuyệt vời.
Nó có những sân lớn ở giữa
để các phòng đều có ánh 
sáng trời và thoáng khí,
có phòng rộng,
và trần nhà cao,
do đó chúng cho cảm giác
rất thoải mái khi ở trong.
Và rất đẹp.
Chúng ta phần nào quên đi
rằng mình đang ở bệnh viện.
Nếu ta muốn có tòa nhà tốt hơn để hấp 
hối, thì ta phải nói tới tòa nhà này,
nhưng vì ta thấy chủ đề
chết chóc không thoải mái,
nên không nói tới,
chúng ta không thắc mắc cách
1 xã hội tiếp cận cái chết.
Điều làm tôi ngạc nhiên
nhất trong nghiên cứu của tôi
là sự thay đổi của thái độ.
Đây là nhà hỏa táng đầu tiên tại Anh,
được xây dựng ở Woking trong
thập niên 1870.
Khi tòa nhà này được xây dựng,
nhiều người dân trong làng phản đối.
Việc hỏa táng không được xã hội chấp nhận,
và 99,8% người dân được chôn cất khi chết.
Mãi đến 100 năm sau,
3/4 chúng ta mới chịu hỏa táng.

Ukrainian: 
одним з найбільш відомих та впливових
архітекторів свого часу.
І коли я дивлюся на цю будівлю, і коли 
думаю про сучасні лікарні,
мене дивує задум цієї будівлі.
Це найсправді велична будівля.
Посередині в ній є двір,
щоб у всіх кімнатах було сонячне
світло, свіже повітря,
кімнати великі, з високою стелею,
щоб у них було комфортно знаходитися.
І вона також дуже гарна.
Якимсь чином ми забули, що таке взагалі
можливо у лікарні.
Якщо ми хочемо кращі будівлі для 
смерті, ми маємо говорити про це,
бо через те, що ми вважаємо тему смерті
незручною,
ми про це не говоримо,
ми не задаємося питанням, як ми, як
суспільство, ставимося до смерті.
Тим не менш, найбільше у моєму 
дослідженні мене дивує те,
наскільки змінним є наше ставлення
насправді.
Це перший крематорій у Великій Британії,
побудований у 1870-х роках.
І коли його побудували, у місцевому селі
почалися протести.
Кремація не була прийнятною у суспільстві,
99,8 % людей хоронили.
І вже через 100 років три четвертих 
населення кремували.

Persian: 
که یکی از مشهورترین و تاثیر گذارترین 
معماری های زمان خودش بوده.
وقتی این رو با بیمارستانهای امروز 
مقایسه کردم
چیزی که برام جالب بود
نگاه عمیق در ساخت بنا بود.
بنای واقعا محشری است.
یک حیاط بزرگ در وسط هست
اینجوری اطاق ها می تونن
نور و هوای تمیز داشته باشن.
اطاق های بزرگ با سقف های بلند،
که احساس راحت بودن رو به آدم میده.
خیلی هم زیبا هستن.
امروز فراموش کردیم که میشه
بیمارستان ها رو این شکلی هم ساخت.
اگر ساختمانی می حواهید که در آن بهتر بمیرید پس
باید در این مورد صحبت کنیم
ولی چون موضوع مرگ رو مناسب نمی دونیم،
معمولا دربارش صحبت نمی کنیم،
اصلا از خودمون نمی پرسیم
رویکرد امروز جامعه به مرگ چیست.
یه مورد جالب که در حین تحقیقات متوجه شدم
شکل واقعی این تغییرات بود.
این اولین کوره مرده سوزی در بریتانیاست،
که در دهه ۱۸۷۰ میلادی فعال بوده.
وقتی این بنا ساخته شد،
در روستاها تظاهراتی شکل گرفت.
تقریبا ۹۹.۸ درصد از افراد دفن می شدن
و سوزاندن اجساد قابل قبول نبود.
اما صد سال بعد،
سه چهارم افراد سوزانده می شدند.

French: 
l'un des architectes les plus connus
et influents de son temps.
Quand je regarde ce bâtiment,
et le compare aux hôpitaux de nos jours,
je suis impressionnée
par l'ambition de cette construction.
Ce bâtiment est simplement génial.
Il y a ces cours au centre :
chaque chambre a la lumière du jour
et de l'air frais,
et les chambres sont grandes,
et hautes de plafond,
si bien qu'elles sont juste
plus agréables à vivre.
Et puis, aussi, c'est joli.
Quelque part, on a même oublié que cela
était possible pour un hôpital.
Maintenant, si nous voulons de meilleurs
endroits où mourir, il faut en parler,
mais comme le sujet de la mort
nous indispose
on n'en parle pas,
et on ne questionne pas la façon
dont on aborde la mort.
Cela dit, l'un des aspects les plus
surprenants de mes recherches,
c'est de voir comme
les attitudes changent.
Voici le premier crématorium
du Royaume-Uni,
construit à Woking dans les années 1870.
Au départ, il y a eu des manifestations
dans le village.
La crémation n'était pas acceptée,
et 99,8% des gens se faisaient enterrer.
Pourtant, seulement cent ans plus tard, 
les 3/4 d'entre nous se font incinérer.

Russian: 
одним из самых знаменитых и влиятельных
архитекторов своего времени.
Когда я сравниваю это здание
с современными больницами,
больше всего меня потрясает масштаб.
Здание Брунеллески грандиозно.
Четырёхугольный внутренний двор
обеспечивает свет и свежий воздух
во всех комнатах.
В этих просторных помещениях
с высокими потолками
намного удобнее находиться.
И они так прекрасны!
Мы почему-то забыли, 
что подобное возможно в больнице.
Если мы хотим умирать в лучших зданиях,
нам придётся говорить об этом.
Но так как говорить о смерти неловко,
мы предпочитаем молчать
и не ставим под вопрос то, как наше
общество подходит к проблеме смерти.
Одним из самых удивительных открытий
для меня стало
насколько, на самом деле, мы переменчивы
в этом вопросе.
Это первый в Великобританни крематорий,
построенный в Уокинге в 1870-х.
Строительство крематория вызвало
протесты местных жителей.
Кремация была неприемлема,
и 99,8% людей хоронили по старинке.
Прошло всего сто лет, и вот уже
три четверти населения кремируют.

Catalan: 
un dels arquitectes més famosos
i influents del seu temps.
I quan mires aquest edifici i
penses en els hopitals d'avui,
el que em sorprèn és
l'ambició d'aquest edifici.
És ben bé un gran edifici.
Té aquests patis al mig
perquè les habitacions
tinguin claror i aire fresc,
i les habitacions són grans
amb els sostres alts,
perquè siguin més acollidores
per als pacients.
I és bonic també.
Sembla que ens haguem oblidat
que això és possible en un hospital.
Si volem millors edificis 
on morir, n'hem de parlar,
però com que el tema de la mort
no ens resulta fàcil
no en parlem,
i no qüestionem com la societat 
ens plantegem la mort.
Una de les coses que més em va sorprendre
de la investigació
és la facilitat amb què canvien 
les actituds.
Aquest és el primer crematori 
del Regne Unit,
construït a Woking als voltants del 1870.
Quan el van construir, hi va haver
protestes a la localitat.
La cremació no era acceptable socialment, 
el 99,8 % de la gent s'enterrava.
Ara, cent anys després, es crema
en el 75 % dels casos.

Serbian: 
koji je bio jedan od najpoznatijih
i najuticajnijih arhitekata svog vremena.
Kada pogledam ovu zgradu
i razmislim o bolnicama danas,
zapanjuje me ambicija ove zgrade.
To je prosto sjajna zgrada.
U sredini ima dvorišta
tako da sve sobe imaju
dnevnu svetlost i svež vazduh,
a sobe su prostrane i imaju visoke plafone
tako da je prosto udobnije
boraviti u njima.
Takođe je prelepa.
Nekako smo zaboravili da to i može
da bude slučaj sa bolnicom.
Ako želimo bolje zgrade u kojima se umire,
onda moramo da pričamo o tome,
ali pošto nam je tema smrti neprijatna,
ne pričamo o tome
i ne preispitujemo to kako mi
kao društvo pristupamo smrti.
Ipak, jedna od stvari koja me je najviše
iznenadila u mom istraživanju
je koliko su stavovi promenljivi.
Ovo je prvi krematorijum
u Ujedinjenom Kraljevstvu,
koji je sagrađen u Voukingu 1870-tih.
Kada je sagrađen, u lokalnom selu
odvijali su se protesti.
Kremiranje nije bilo
društveno prihvatljivo
i 99,8% ljudi je sahranjivano.
Ipak, samo sto godina kasnije,
tri četvrtine nas se kremira.

Chinese: 
他是當時最有名，
最有影響力的建築師之一。
當我看著這棟建築物
再想想現在的醫院建築，
令我驚訝的是
這棟建築物的偉大目標。
真是一座偉大的建築物。
中間有個庭院
所以每個房間
都有陽光和新鮮空氣，
房間很大，有很高的天花板，
住在裡面感到更加舒服。
這建築物也很美。
不知怎麼地，
我們忘了這是一家醫院。
如果我們要死在比較好的地方，
那我們要來討論一下，
因為我們發現死亡這個議題
讓人感到不舒服，
我們就逃避不想談，
作為社會一份子
不去問死亡的方式。
在我的研究中，
最令我感到驚奇的一件事是
多變的態度實際上是如何變化的。
這是英國第一座火葬場，
於 1870 年建造於英國沃金。
在建造完成之初，
當地居民提出抗議。
火葬不為當時的社會所接受，
有 99.8% 的人選擇土葬。
100 年後的今天，
有四分之三的人選擇火葬。

Latvian: 
Viņš bija viens no sava laika slavenākajiem
un ietekmīgākajiem arhitektiem.
Un, kad es skatos uz šo ēku
un domāju par slimnīcām mūsdienās,
mani pārsteidz šīs ēkas mērķis.
Tā vienkārši ir patiesi laba ēka.
Tai vidū ir pagalmi,
lai visām istabām būtu
dienas gaisma un svaigs gaiss,
un istabas ir lielas,
ar augstiem griestiem,
tāpēc tajās ir daudz patīkamāk uzturēties.
Un tā ir arī skaista.
Kaut kā mēs esam aizmirsuši, ka kas tāds,
runājot par slimnīcu, maz ir iespējams.
Ja gribam labākas ēkas mirstošajiem,
mums par to ir jārunā,
bet, tā kā nāves temats
mums liek justies neērti,
mēs par to nerunājam,
un mēs necenšamies saprast,
kā mēs kā sabiedrība pieejam nāvei.
Viena no lietām, kas mani pētot 
visvairāk pārsteidza, ir tas,
cik mainīga patiesībā ir mūsu nostāja.
Lūk, pirmā krematorija Lielbritānijā,
kas uzcelta 1870. gados Vokingā.
Kad to sākumā uzcēla,
vietējā ciematā bija protesti.
Kremēšana nebija sabiedrībā pieņemta,
un 99,8 procentus cilvēku apglabāja.
Un tomēr tikai simts gadus vēlāk
trīs ceturtdaļas no mums kremē.

Czech: 
což byl jeden z nejslavnějších a
nejvlivnějších architektů své doby.
Když se podívám na tuto budovu,
a pak si představím nemocnice dnes,
co mě překvapí, je ambice této budovy.
Je to prostě úžasná budova.
Má uprostřed tato nádvoří,
aby všechny pokoje měly
denní světlo a čerstvý vzduch,
a všechny pokoje jsou velké
a mají vysoké stropy,
takže působí mnohem pohodlněji.
A taky je krásná.
Nějak jsme zapomněli, že toto je možné
i pro nemocnice.
Takže, pokud chceme lepší budovy 
pro umírající, pak o tom musíme mluvit,
ale protože je téma smrti 
nám nepříjemné,
nemluvíme o tom,
a neřešíme jak my, jako společnost, 
přistupujeme ke smrti.
Jedna z věcí, které mě v mém výzkumu 
překvapily nejvíc je,
jak moc lze měnit postoje.
Toto je první krematorium v Británii,
které bylo postaveno ve Wokingu
v 70. letech 18. století.
A když bylo postaveno, 
místní proti tomu protestovali.
Kremace nebyla společensky přijatelná,
a 99,8 % lidí bylo pohřbíváno do země.
A přesto, o sto let později, 
tři čtvrtiny lidí jsou zpopelněny.

Croatian: 
koji je bio jedan od najpoznatijih
i najutjecajnijih arhitekta u tom vremenu.
I kada gledam ovu zgradu
i onda pomislim na današnje bolnice,
zadivljuje me ambicija ove zgrade.
To je jednostavno stvarno sjajna zgrada.
Ima ta dvorišta u sredini
Tako da sve sobe imaju
dnevno svjetlo i svjež zrak,
te su sobe velike i imaju visoke stropove,
tako da je udobnije biti u njima.
I još je prekrasna.
Nekako smo zaboravili da je to
uopće moguće za jednu bolnicu.
Ako želimo bolje bolnice za umiranje,
onda moramo o tome pričati,
ali samu temu smrti smatramo neugodnom,
ne razgovaramo o tome,
i ne propitujemo kako se mi,
kao društvo, nosimo sa smrću.
Jedna od stvari koja me je
iznenadila najviše je
koliko su zapravo promjenjivi stavovi.
Ovo je prvi krematorij
u Ujedinjenom Kraljevstvu,
koji je izgrađen u Wokingu 1870-ih.
I kada je prvi put izgrađen,
izbili su prosvjedi u lokalnom selu.
Kremiranje nije bilo društveno 
i 99,8 % ljudi je bilo zakopano.
Pa opet, samo sto godina kasnije,
tri četvrtine nas biva kremirano.

Mongolian: 
тэрээр тухайн цаг үеийн хамгийн
алдартай архитекторуудын нэг.
Энэ барилгыг хараад
орчин үеийн эмнэлэгүүдтэй харьцуулвал,
барилгын эрч хүч нь намайг 
хамгийн ихээр гайхшруулдаг.
Энэ үнэхээр гайхалтай барилга.
Голдоо ийм талбайтай болохоор
өдөртөө өрөөнд нар тусч,
цэвэр агаар орж,
өрөө нь зайтай бөгөөд 
өндөр таазтай учраас
дотор нь байхад илүү эвтэйхэн.
Мөн их үзэсгэлэнтэй.
Ямартай ч бид эмнэлэг ч гэсэн
ийм гоёмсог байж болно гэдгийг мартсан.
Одоо бид үхэхдээ илүү сайхан барилгад
байхыг хүсвэл үүнийг ярих ёстой,
гэхдээ бид үхлийн тухай ярих дургүй учир
үүнийг ярьдаггүй.
Мөн бид нийгэм үхэлд хэрхэн
ханддаг талаар асуудаггүй.
Миний судалгаанаас намайг хамгийн их
гайхшруулсан зүйл нь
хандлага хэрхэн өөрчлөгддөг тухай юм.
Энэ бол Их Британий анхны чандарлах газар,
1870-аад онд Уокинг барьсан.
Анх баригдахад нь ойролцоох тосгонд
жагсаал болсон.
Тэр үед чандарлахыг хүлээн зөвшөөрдөггүй 
нас барагсдын 99.8%-ийг оршуулдаг байсан.
Гэхдээ зуухан жилийн дараа
бидний 75% чандарлагддаг болсон.

Lithuanian: 
Jis vienas žymiausių ir įtakingiausių 
architektų tuo metu.
Žvelgiu į šį pastatą ir 
galvoju apie ligonines šiandien,
ir tai, kas mane stebina yra
šio pastato ambicija.
Tai tiesiog tikrai puikus pastatas.
Pastato viduryje yra kiemeliai,
kad kiekvieną kambarį pasiektų
dienos šviesa ir gaivus oras,
kambariai yra dideli su aukštomis lubomis,
kad jie galėtų jaustis maloniai būdami viduje.
Tai taip pat labai gražu.
Kažkaip, mes pamiršome,
kad tai net įmanoma ligoninėms.
Jei norime geresnių pastatų, kur numirti,
mums reikia kalbėti apie tai,
bet, kadangi jaučiamės nejaukiai
kalbėdami apie mirtį,
mes apie tai tiesiog nesikalbame,
ir neklausiame kaip mes
kaip visuomenė žvelgiame į mirtį.
Vienas iš dalykų mano tyrime, 
kuris mane nustebino,
kokie permainingi požiūriai iš tiesų yra.
Čia pirmasis krematoriumas 
Jungtinėje Karalystėje,
pastatytas 1870 metais Woking'e.
Ir šis pirmasis statinys susilaukė 
protestų vietiniame kaime.
Palaikų deginimas nebuvo priimtinas 
ir 99,8 % žmonių buvo laidojami.
Ir tik praėjus 100 metų trys ketvirčiai
iš mūsų yra sudeginami.

Dutch: 
een van de beroemdste en 
invloedrijkste architecten van die tijd.
Als ik naar dit gebouw kijk, en bedenk
hoe ziekenhuizen er nu uitzien,
ben ik verbaasd over de ambitie
van dit gebouw.
Het is echt een geweldig gebouw.
Met die binnenplaatsen,
zodat alle kamers daglicht
en frisse lucht hebben.
Met grote kamers
en hoge plafonds,
waardoor het prettiger is
om in te verblijven.
En het is ook nog mooi.
We waren vergeten dat
zoiets ook nog bij een ziekenhuis kan.
Voor betere gebouwen voor het overlijden,
moeten we erover praten,
maar omdat we het onderwerp dood
ongemakkelijk vinden,
hebben we het er niet over,
en vragen ons niet af hoe we
als samenleving de dood benaderen.
Ik was tijdens mijn onderzoek
het meest verbaasd
over hoe veranderlijk houdingen zijn.
Dit is het eerste crematorium in Engeland,
dat in 1870 in Woking werd gebouwd.
Toen de bouw begon,
werd er geprotesteerd in het dorp.
Cremeren werd niet algemeen geaccepteerd.
99,8 procent van de mensen werd begraven.
En nu, maar een eeuw later,
wordt driekwart gecremeerd.

Italian: 
uno dei più famosi e influenti 
architetti della sua epoca.
Guardando questo edificio 
e pensando agli ospedali di oggi,
ciò che mi ha affascinato 
è l'ambizione di questo palazzo.
È davvero enorme.
Ha un cortile al centro
così le camere hanno tutte 
luce naturale e aria fresca,
le stanze sono grandi 
e i soffitti sono alti,
così i pazienti 
sono più a loro agio all'interno.
Ed è anche bello.
In qualche modo, abbiamo dimenticato 
che per un ospedale tutto ciò è possibile.
Quindi, se vogliamo edifici migliori 
dove morire, allora dovremo parlarne,
ma dato che ci mette a disagio 
parlare di morte,
non ne parliamo,
e non parliamo di come noi 
come società affrontiamo la morte.
Una delle cose che più mi ha colpita 
durante le mie ricerche, però,
è come l'atteggiamento sia così volubile.
Questo è il primo forno crematorio 
nel Regno Unito,
che è stato costruito a Woking nel 1870.
E quando è stato costruito, 
ci sono state proteste nel villaggio.
Il forno crematorio era inaccettabile,
e il 99,8 per cento dei defunti fu sepolto.
Appena un secolo dopo, 
i tre quarti dei morti venivano cremati.

Thai: 
หนึ่งในสถาปนิกที่มีชื่อเสียงและได้รับ
การยอมรับมากที่สุดในเวลานั้น
และตอนที่ฉันมองอาคารนี้แล้วลองคิด
เปรียบเทียบกับโรงพยาบาลทุกวันนี้
สิ่งที่ทำให้ฉันทึ่งคือ ความมุ่งมั่นฝันใฝ่ของอาคารนี้
มันเป็นอาคารที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
มันมีที่เปิดโล่งตรงกลางนี้
ทำให้ทุกห้องได้รับแสงแดดและอากาศบริสุทธิ์
ห้องก็ใหญ่และมีเพดานสูง
ทำให้คนไข้รู้สึกสะดวกสบายใจ
ที่จะเข้ารักษาตัว
และมันก็สวยงามมากด้วย
ไม่รู้ยังไงนะคะ เราได้ลืมไปแล้วว่าสิ่งเหล่านี้
เกิดขึ้นได้กับโรงพยาบาล
ทีนี้ ถ้าเราต้องการมีอาคารที่ดีกว่าสำหรับรอการตาย
เราก็จะต้องพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้
แต่เพราะเรารู้สึกว่า การพูดเรื่องความตาย
ทำให้เรารู้สึกไม่สบายใจ
เราจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้
และเราไม่เคยตั้งคำถามว่า
เราในฐานะสังคมหนึ่งมองความตายอย่างไร
ทว่า ในงานวิจัยของฉัน
สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจมากที่สุด
คือ ความเป็นไปได้ในการเปลี่ยนแปลงทัศนคติเหล่านั้น
นี่คือที่เผาศพแห่งแรกในอังกฤษ
ที่ถูกสร้างขึ้นที่โวกกิ้งในทศวรรษ 1870
และตอนที่ที่นี่ถูกสร้างขึ้นช่วงแรกๆ
มีการประท้วงเกิดขึ้นในหมู่บ้านรอบๆ
สังคมตอนนั้นไม่ยอมรับเรื่องการเผาศพ
และ 99.8 % ของคนจะถูกฝัง
และแล้วอีก 100 ปีต่อมา 
3 ใน 4 ของเรานำศพไปเผาแทน

Burmese: 
သူ့ခေတ်ကာလတုန်းက ဩဇာအကြီးမားဆုံး
ဗိသုကာဆရာပါ။
ကျွန်မ အဲဒီ အဆောက်အဦကို ကြည့်ပြီးနောက်
ဒီနေ့ ဆေးရုံတွေကို စဉ်းစားကြည့်တဲ့ အခါမှာ၊
အဆောက်အဦရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို
အံ့အားသင့်မိပါတယ်။
အဲဒါဟာ တကယ့်ကို ဧရာမ အဆောက်အဦကြီးပါ။
အလယ်မှာ ဒီလိုဝင်းခြံတွေ ရှိနေရာ
အခန်းတွေ အားလုံးဟာ နေရောင်နဲ့
လေကောင်းလေသငန့်ကို ရရှိကြပါတယ်၊
အခန်းတွေ ကြီးမားကြကာ
၎င်းတို့ရဲ့ အမိုးဟာ မြင့်မားပါတယ်၊
အဲဒီမှာ နေထိုင်ရတာ ပိုလို့ကို
သက်သောင့်သက်သာ ရှိပုံရပါတယ်။
ပြီးတော့ ၎င်းဟာ လှပါတယ်။.
တကယ်တော့၊ ဆေးရုံအတွက်တောင်မှ
အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်တာကို ကျွန်မတို့ မေ့သွားကြပါပြီ။
သေဆုံးဖို့အတွက် အဆောက်အဦတွေကို
ပိုကောင်းစေချင်ရင် အဲဒါကို ပြောကြရပါမယ်၊
သေဆုံးမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာတွေကို
ကျွန်မတို့ မပြောဆိုအပ်ဘူးလို့
ယူဆထားကြလို့ မပြောကြပါဘူး၊
ပြီးတော့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ သေဆုံးမှုအားချဉ်းကပ်မှု
အကြောင်းကိုလည်း မပြောကြပါဘူး။
ကျွန်မရဲ့ သုတေသနထဲမှာ
ကျွန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့တဲ့ အချက်က၊
ပြောင်းလဲဖို့အတွက် လက်တွေ့ရှိနေကြတဲ့
စိတ်နေစိတ်ထားတွေပါပဲ။
ဟောဒါက ယူကေထဲက ပထမဦးဆုံး
မီးဂြိုဟ်ရုံပါ၊
၁၈၇၀ ပြည့်နှစ်များမှာ စအလုပ်လုပ်လာခဲ့တယ်။
ပထမဦးဆုံး ဆောက်လုပ်မှုဆိုတော့၊
ဒေသထဲက ရွာထဲတွင် ကန့်ကွက်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။
မီးရှို့သင်္ဂြိုဟ်မှုကို လူတွေက လက်မခံခဲ့ကြလို့
လူ ၉၉.၈ ရာခိုင်နှုန်းအထိကို မြေထဲမြှုပ်နှံခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီနောက် နှစ်တရာသာရှိသေး၊ ကျွန်မတို့ထဲက
လေးပုံတပုံဟာ မီးသင်္ဂြိုဟ်မှုကို လက်ခံလာကြတယ်။

Polish: 
najsłynniejszego i najbardziej wpływowego
architekta tamtych czasów.
Kiedy patrzę na tę budowlę
i rozmyślam o dzisiejszych szpitalach,
najbardziej zaskakuje mnie
ambicja tego budynku.
To naprawdę wspaniały budynek.
W środku ma dziedzińce,
dzięki czemu wszystkie sale
są jasne i przewiewne,
sale są przestronne i wysokie,
co daje poczucie większego komfortu.
Poza tym jest piękny.
Zapomnieliśmy, że szpital
może tak wyglądać.
Aby stworzyć umierającym lepsze warunki,
trzeba o tym rozmawiać,
ale temat śmierci sprawia, 
że czujemy się nieswojo,
więc porzucamy temat,
nie kwestionujemy 
społecznego podejścia do śmierci.
Podczas badań najbardziej zaskoczyła mnie
zmienność tego podejścia.
To jest pierwsze brytyjskie krematorium,
zbudowane w Woking
w latach '70 XIX wieku.
Jego budowa wywołała protesty mieszkańców.
Kremacja była społecznie nie do przyjęcia,
99,8% zmarłych chowano w ziemi.
Teraz, zaledwie 100 lat później,
3/4 z nas zostanie skremowanych

Macedonian: 
еден од најпознатите и највлијателните
архитекти во тоа време.
Кога ја гледам оваа болница и помислувам
на денешните болници
ме восхитува амбицијата на оваа болница.
Таа е навистина прекрасна зграда.
Има двор на средината
и сите соби имаат дневна светлина
и свеж воздух,
а собите се големи со високи тавани,
така што се чувствувате поудобно.
Убава е.
Имаме заборавено дека и болниците
можат да бидат убави.
Ако сакаме поубави места за умирање,
треба да зборуваме за тоа,
бидејќи сметаме дека темата за смртта
е непријатна
и не зборуваме за неа,
и не се прашуваме на кој начин
општеството гледа на смртта.
Во моите истражувања најмногу ме изненади
фактот колку ставовите можат
да бидат променливи.
Ова е првиот крематориум во В.Британија
изграден во Вокинг во
70-те години на XIX -от век.
Кога беше изграден, се случија
протести во селото.
Кремирањето не беше општествено прифатено -
99,8% од луѓето беа закопувани.
Но после 100 год. бројот на кремирани 
изнесува три четвртини.

Albanian: 
që ishte një nga arkitektët më të famshëm
dhe me më ndikim në atë kohe.
Dhe kur shikoj këtë ndërtesë
dhe mendoj për spitalet sot,
çfarë më mahnit, është
qëllimi i kësaj ndërtese.
Është me të vërtetë një
ndërtesë e mrekullueshme.
Ka tri oborre në mes
ashtu që të gjitha dhomat
të jenë plot dritë dhe ajër të pastër,
dhe dhomat janë të mëdha
me tavane të larta,
dhe të bëjnë të ndihesh 
më rehat kur je brenda.
Dhe gjithashtu duket bukur.
Ne e kemi harruar disi,
që kjo është e mundur për një spital.
Tani, nëse duam ndërtesa më të mira për të
vdekur, atëhere duhet të diskutojmë,
por pasi ne nuk ndjehemi rehat 
të flasim për vdekjen
ne nuk flasim rreth saj,
dhe nuk e vëmë në pyetje se si 
ne si shoqëri i afrohemi vdekjes.
Një nga gjërat që më befason më së
shumti në kërkimet e mia,
është se sa ndryshojnë
në fakt qëndrimet.
Ky është krematoriumi i parë në 
Mbretërinë e Bashkuar,
që u ndërtua në Woking ne vitet 1870.
Dhe kur u ndertua për herë të parë,
në fshat kishte protesta.
Djegia e trupit nuk pranohej nga shoqëria
dhe 99.8% e njerëzve varroseshin.
Edhe tani, vetëm 100 vjet më vonë,
tre te katertat prej trupave tanë digjen.

Slovenian: 
eden najbolj znanih in najvplivnejših
arhitektov tistega časa.
Ko pogledam to stavbo in pomislim
na današnje bolnišnice,
me začudi ambicija stavbe.
Čudovita stavba.
Dvorišča na sredini,
tako ima vsaka soba dnevno
svetlobo in svež zrak,
velike sobe z visokimi stropi,
v njih se pač počutiš bolj udobno.
Pa še lepo je.
Nekako smo pozabili,
da obstaja ta možnost za bolnišnice.
Če želimo boljše stavbe za umirajoče,
se moramo o tem pogovarjati,
a ker nam je ta tema neprijetna,
se ne pogovarjamo
in ne sprašujemo, kako
družba pristopa do smrti.
Pri moji raziskavi pa me je
najbolj presenetilo,
kako zlahka lahko spremenimo odnos.
To je prvi krematorij v Veliki Britaniji,
zgrajen v letih 1870 v Wokingu.
Ko je bil zgrajen,
so vaščani protestirali.
Sežig je bil družbeno nesprejemljiv,
pokopanih je bilo 99,8 odstotka ljudi.
A le sto let kasneje
se 75 odstotkov ljudi odloči za žaro.

Slovak: 
jeden z najslávnejších a najvplyvnejších
architektov tej doby.
Keď vidím túto stavbu a pomyslím
na dnešné nemocnice,
prekvapuje ma jej ambicióznosť.
Je to skutočne veľkolepá stavba.
V strede sú dvory,
aby mali všetky izby
denné svetlo a čerstvý vzduch,
izby sú veľké, s vysokými stropmi
a vďaka tomu pohodlnejšie pre pacientov.
Je aj krásna.
Nejako sme zabudli, že slová krásna
a nemocnica môžu stáť pri sebe.
Ak však chceme lepšie miesta na smrť,
musíme o nej hovoriť.
Smrť je ťažká téma,
a preto o nej nehovoríme
a nespochybňujeme spôsob,
akým k nej spoločnosť pristupuje.
Jedna z vecí, ktoré ma pri mojom výskume
najviac prekvapili,
bolo do akej miery sú naše postoje
náchylné na zmenu.
Toto je prvé krematórium
vo Veľkej Británii
postavené vo Workingu okolo roku 1870.
Keď ho postavili, obyvatelia protestovali.
Kremáciu spoločnosť neprijímala.
Pochovávalo sa 99,8 % mŕtvych.
Dnes, iba 100 rokov odvtedy, sa podrobí
kremácii 75 % mŕtvych.

English: 
who was one of the most famous
and influential architects of his time.
And when I look at this building
and then think about hospitals today,
what amazes me is
this building's ambition.
It's just a really great building.
It has these courtyards in the middle
so that all of the rooms
have daylight and fresh air,
and the rooms are big
and they have high ceilings,
so they just feel
more comfortable to be in.
And it's also beautiful.
Somehow, we've forgotten
that that's even possible for a hospital.
Now, if we want better buildings
for dying, then we have to talk about it,
but because we find the subject
of death uncomfortable,
we don't talk about it,
and we don't question how we
as a society approach death.
One of the things that surprised me
most in my research, though,
is how changeable attitudes actually are.
This is the first crematorium in the U.K.,
which was built in Woking in the 1870s.
And when this was first built,
there were protests in the local village.
Cremation wasn't socially acceptable,
and 99.8 percent of people got buried.
And yet, only a hundred years later,
three quarters of us get cremated.

Arabic: 
الذي كان أحد أشهر 
وأكثر المعماريين تأثيرًا في زمانه.
عندما أنظر إلى هذا المبنى
ثم أفكر بشأن المستشفيات اليوم،
ما يدهشني هو طموح هذا المبنى.
إنه مبنى رائع بحق.
إنه يحوي ساحات في الوسط
حتى تتمتع جميع الغرف 
بضوء الشمس والهواء النقي،
والغرف كبيرة وذات أسقف عالية،
وبذلك فهي تكون مريحة لمن يدخلها.
وهي جميلة أيضًا.
بطريقة ما، فقد نسينا أن 
ذلك ممكن بالنسبة للمستشفيات.
الآن، إن أردنا مباني أفضل للموت، 
إذًا فعلينا الحديث عنها،
ولكن لأننا نجد موضوع الموت غير مريح،
لا نتحدث عنه،
ولا نتساءل حول طريقتنا كمجتمع للموت.
ومع ذلك، إن أحد أكثر الأشياء 
التي أدهشتني خلال بحثي،
هو مدى تغير المواقف.
هذه هي المحرقة الأولى في المملكة المتحدة،
والتي بنيت في مدينة وركينغ
في سبعينيات القرن السابع عشر.
وعندما بنيت هذه لأول مرة،
كانت المظاهرات تعم القرية.
لم تكن المحرقة مقبولة اجتماعيًا،
وتم إحراق 99.8% من الناس.
وعلى الرغم من ذلك، بعد مائة سنة فقط،
أحرق ثلاثة أرباعنا.

Korean: 
그는 그 시대에 가장 유명하고 
영향력있는 건축가 중 한명이었어요.
그리고 저는 이 건물을 보고
오늘날의 병원들을 생각하면,
저를 놀라게 하는것은 
이 건물의 깊은 뜻입니다.
정말 멋진 건물이에요,
중앙에는 이런 마당도 있어서,
모든 방안에 햇빛과 
맑은 공기가 들고,
방들은 크고 천장도 높고요.
그래서 지내기가 훨씬 쾌적합니다.
그리고 매우 아름다워요.
웬일인지, 병원들도 그럴 수 있다는 것을 
우리는 잊고있었어요.
더 좋은 건물에서 죽고 싶다면, 
그것에 대해 이야기를 해야합니다.
그런데 우리는 죽음이라는 주제가
불편하기 때문에 말을 안하죠.
그리고 우리가 하나의 사회로써
죽음을 어떻게 대하는지도 묻지않습니다.
제 연구조사 중 가장 놀란 한가지는,
태도가 얼마나 변덕이 심한지였습니다.
이것은 영국의 첫 화장터인데요
1870년도에 오킹에서 지어졌습니다.
그리고 이것이 맨처음 지었을때,
지역 주민들이 시위를 했습니다.
화장은 사회적으로 용인되지 않았고,
99.8프로의 사람들은 땅에 묻었습니다
그런데 불과 100년후에는, 
3/4명의 사람들이 화장을 합니다.

Indonesian: 
salah seorang arsitek 
paling terkenal & berpengaruh di masanya.
Ketika memandang bangunan ini, 
lalu memikirkan rumah sakit saat ini,
hal yang membuat saya takjub adalah 
ambisi pada bangunan ini.
Ini benar-benar bangunan hebat.
Dengan halaman di tengah
hingga semua kamar 
terkena sinar dan udara segar,
sementara kamarnya besar 
dan beratap tinggi,
agar kamarnya terasa lebih nyaman
untuk ditempati.
Dan ini juga terkesan indah.
Entah bagaimana, kita melupakan bahwa 
itu pun memungkinkan untuk rumah sakit.
Bila kita menginginkan bangunan lebih baik
untuk meninggal, kita perlu membahasnya.
Tapi karena topik kematian 
terasa tidak nyaman,
kita tidak membicarakannya,
dan kita tak persoalkan cara kita 
sebagai masyarakat hadapi kematian.
Hal yang paling mengejutkan saya
dalam penelitian, kendati begitu,
adalah betapa mudahnya perilaku berubah.
Ini krematorium pertama di Inggris,
yang dibangun oleh Woking
pada tahun 1870-an.
Saat pertama kali dibangun terjadi protes
dari warga desa.
Kremasi belum diterima secara sosial 
dan 99,8 persen orang dikubur.
Namun sekarang, hanya satu abad kemudian, 
tiga perempat orang dikremasi.

Japanese: 
ブルネレスキは 当時
最も有名で影響力のあった建築家です
今日の病院と比べると
この建物が
いかに意欲的なものか
感心させられます
ただただ素晴らしい建物です
中央に このような中庭があり
どの部屋でも
日差しと新鮮な空気が取り込め
部屋自体も大きく
天井も高いので
居心地が良いように
作られています
さらに美しくもあります
病院でも こんな風にできるのを
私たちは忘れてしまったようです
死を迎える建物を良くしたいなら
死について話さないといけません
死というと
とかく敬遠されがちで
死について話すことも
社会が死にどう向き合うか
問題にすることもありません
でも 私が研究を進めるなかで
最も驚いたのは
人々の態度の
変わりやすさです
こちらは
イギリス初の火葬場で
1870年代にウォキングという町に
建てられました
火葬場が初めてできたとき
地元では反対運動が起こりました
火葬は社会的に受け入れられておらず
当時 99.8％は土葬でした
でも たった百年で
４分の３が火葬されるまでに変わります

German: 
der einer der einflussreichsten und
berühmtesten Architekten seiner Zeit war.
Wenn ich dieses Gebäude ansehe und
dann an die heutigen Kliniken denke,
erstaunt mich das Ziel dieses Gebäudes.
Einfach ein großartiger Bau!
Es besitzt diese Innenhöfe im Zentrum,
wodurch alle Räume 
Tageslicht und Frischluft haben.
Die Räume sind groß und haben hohe Decken,
wodurch man sich 
in ihnen noch wohler fühlt.
Und es ist so wunderschön.
Irgendwie haben wir vergessen, dass das
für ein Krankenhaus sogar möglich ist.
Wollen wir bessere Gebäude zum Sterben,
dann müssen wir darüber reden,
aber da uns das Thema Tod unbequem ist,
sprechen wir nicht darüber.
Und wir stellen nicht infrage, 
wie die Gesellschaft zum Tod steht.
In meiner Recherche hat mich 
vor allem eine Sache überrascht:
wie veränderbar Einstellungen sind.
Das ist das erste Krematorium 
in Großbritannien.
Es wurde in den 1870ern in Woking gebaut.
Bei diesem ersten Bau 
gab es Protest vor Ort.
Einäscherung war nicht gesellschaftsfähig,
99,8 % der Menschen wurden begraben.
Trotzdem werden nur 100 Jahre später 
drei Viertel von uns eingeäschert.

Romanian: 
unul dintre cei mai celebri și influenți
arhitecți ai vremii sale.
Când privesc această clădire,
gândindu-mă apoi la spitalele de azi,
ce mă uimește este energia clădirii.
E o clădire cu adevărat uimitoare.
Are trei curți interioare în mijloc,
astfel ca toate încăperile
să aibă lumină și aer curat,
încăperile sunt mari
și au tavane înalte,
devenind mult mai confortabile.
Și e de asemenea frumoasă.
Cumva uitasem că asta 
este posibil pentru spitale.
Dacă ne dorim clădiri mai bune în care
să murim, trebuie să discutăm despre asta,
dar fiindcă subiectul morții 
ni se pare incomod,
îl evităm
și nu dezbatem felul în care privim,
ca societate, moartea.
Ce m-a surprins cel mai mult
în cercetarea mea,
e cât de schimbătoare ne sunt percepțiile.
Acesta e primul crematoriu 
din Marea Britanie,
construit în Woking în 1870.
Construcția sa a provocat proteste
în satul din apropiere.
Incinerarea era inacceptabilă
și 99,8% din oameni erau înmormântați.
Și totuși, la doar 100 de ani după aceea,
trei sferturi dintre noi sunt incinerați.

Turkish: 
Brunelleschi'nin 1419'da yaptığı 
"L'Ospedale degli Innocenti".
Bu binaya bakıp, günümüzdeki hastaneleri
düşündüğümde,
beni etkileyen bu binanın
duruşu oluyor.
Gerçekten harika bir yapı.
Ortasında tüm odaların temiz hava
ve güneş ışığı almasına yardımcı
olan bir avluya sahip,
odalar ise geniş ve 
tavanları yüksek olduğundan,
odalarda olmak insanı
oldukça rahat hissettiriyor.
Ayrıca çok güzel bir görüntüsü var.
Nasıl olduysa, böyle bir hastane binası 
olabileceğini unutmuşuz.
Ölmek için daha güzel binalar istiyorsak
ölüm hakkında konuşmak zorundayız,
fakat ölüm konusunu
rahatsız edici bulduğumuz için
konuşmuyor ve toplumsal olarak
ölüme nasıl baktığımızı
sorgulamıyoruz.
Araştırmam sırasında beni en çok 
şaşırtan şeylerden biri,
aslında tavırların değişime ne 
kadar meyilli olduğuydu.
Bu Birleşik Krallık'taki ilk 
krematoryum,
1870'lerde Woking tarafından yapılmış.
İlk inşa edildiğinde, yerel halkın 
protestolarına hedef olmuş.
Kremasyon toplumca kabul görmüyordu,
ve insanların %99,8'i defnediliyordu.
Ama sadece yüz yıl sonra; bugün, her üç 
kişiden biri kremasyonu seçiyor.

iw: 
אחד מהארכיטקטים המפורסמים והמשפיעים בזמנו.
וכשאני מסתכלת על הבניין הזה
ואז חושבת על בתי חולים היום,
מה שמדהים אותי זו השאפתנות של הבניין הזה.
זה באמת פשוט בניין מדהים.
יש לו חצרות במרכז
כך שכל החדרים מקבלים אור שמש ואוויר צלול,
והחדרים גדולים עם תקרות גבוהות,
כך שפשוט מרגיש יותר נוח להיות בהם.
וזה גם יפהפה.
איכשהו, אנחנו שכחנו
שזה אפילו אפשרי לבית חולים.
עכשיו, אם אנחנו רוצים בניינים יותר טובים
בשביל לגסוס, אז אנחנו חייבים לדבר על זה.
אבל בגלל שהנושא של מוות
יוצר אצלנו אי-נוחות,
אנחנו לא מדברים על זה,
ואנחנו לא מפקפקים באיך
אנחנו כחברה ניגשים למוות.
אחד הדברים שהפתיעו אותי
הכי הרבה במחקר שלי, עם זאת,
זה כמה הדעות ברות שינוי למעשה.
זה הקרמטוריום הראשון באנגליה,
שנבנה בווקינג ב 1870.
וכשזה נבנה לראשונה, היו מחאות בכפר המקומי.
שריפה לא היתה מקובלת חברתית,
ו 99.8 אחוז מהאנשים נקברו.
ועדיין, רק מאה שנים מאוחר יותר,
שלושה רבעים מאיתנו נשרפים.

Modern Greek (1453-): 
έναν από τους πιο διάσημους και πρωτοπόρους 
αρχιτέκτονες της εποχής του.
Όταν κοιτάζω αυτό το κτίριο
και σκέφτομαι τα σημερινά νοσοκομεία,
αυτό που με συνεπαίρνει είναι
η φιλοδοξία αυτού του κτιρίου.
Είναι ένα πραγματικά υπέροχο κτίριο.
Έχει αυλές στο κέντρο,
ώστε όλα τα δωμάτια να έχουν
φυσικό φως και αέρα,
και τα δωμάτια είναι μεγάλα και ψηλοτάβανα
για να δίνουν την αίσθηση της άνεσης.
Άσε που είναι και όμορφο.
Κάπου ξεχάσαμε ότι αυτό θα μπορούσε
να ισχύει για ένα νοσοκομείο.
Αν θέλουμε τα κτίρια όπου θα πεθάνουμε
να είναι καλύτερα, ας το συζητήσουμε,
αλλά, νιώθοντας άβολα 
με το θέμα του θανάτου,
δεν μιλάμε γι' αυτό,
ούτε αμφισβητούμε την προσέγγιση
της κοινωνίας προς τον θάνατο.
Ωστόσο, αυτό που κατά την έρευνά μου
με εξέπληξε περισσότερο,
είναι το πόσο εύκολα αλλάζουν
οι διάφορες απόψεις.
Εδώ είναι το πρώτο κρεματόριο
στο Ηνωμένο Βασίλειο,
που χτίστηκε στο Γουόκινγκ
την δεκαετία του 1870.
Όταν πρωτοχτίστηκε,
υπήρχαν αντιδράσεις στο κοντινό χωριό.
Η αποτέφρωση δεν ήταν κοινωνικά αποδεκτή,
με την ταφή να είναι στο 99,8%.
Κι όμως, μόλις 100 χρόνια μετά,
τα 3/4 από εμάς αποτεφρώνονται.

Chinese: 
Brunelleschi是他那个时代
其中一个最具影响力的建筑师。
当我看着这个建筑，
再想想我们今天的医院，
让我惊奇的是这栋建筑的追求，
这真是一个极棒的建筑。
在这中间有个庭院，
这样所有的房间都有阳光和新鲜空气，
这些房间很大，有很高的天花板，
住进去更舒服。
它也很美。
莫名其妙我们就忘了，这居然是医院。
如果我们想在更好的建筑里离世，
我们要好好谈论它，
但是我们发现死亡的话题让人不舒服，
我们就不想谈，
我们都不去查问
我们作为一个社会怎样迎接死亡。
然而，在研究中最让我感到惊奇
的其中一件事，
就是态度实际是怎样变化的。
这是英国的第一个火葬场，
建于1870年代。
在它初建之时，当地村庄很多人抗议。
火葬并不被广泛接受，
99.8%的人选择埋葬。
但是，仅一百年后，
我们四分之三的死者选择火葬。

Modern Greek (1453-): 
Οι άνθρωποι είναι αληθινά
πολύ ανοιχτοί στις αλλαγές
αν τους δοθεί η δυνατότητα
να τις συζητήσουν.
Αυτή την συζήτηση για τον θάνατο
και την αρχιτεκτονική
ήταν που ήθελα να ξεκινήσω,
όταν έκανα την πρώτη μου έκθεση
στην Βενετία τον Ιούνιο,
που ονομάστηκε «Θάνατος στην Βενετία».
Σχεδιάστηκε να είναι αρκετά παιχνιδιάρικη
ώστε το κοινό να συμμετέχει κυριολεκτικά.
Να ένα από τα εκθέματά μας,
ένας διαδραστικός χάρτης του Λονδίνου,
που δείχνει πόσα από τα ακίνητα στην πόλη
έχουν παραχωρηθεί στον θάνατο,
και περνώντας το χέρι σας 
πάνω από τον χάρτη,
αποκαλύπτεται το όνομα του ακινήτου,
του κτιρίου ή του νεκροταφείου.
Ένα ακόμα έκθεμά μας 
ήταν μια σειρά από κάρτες
που το κοινό μπορούσε να πάρει μαζί του.
Αυτές έδειχναν σπίτια και νοσοκομεία
και νεκροταφεία και νεκροτομεία,
με τις ιστορίες των διαφορετικών χώρων
από τους οποίους περνάμε 
πριν και μετά τον θάνατο.
Θέλαμε να δείξουμε 
ότι το ΠΟΥ πεθαίνουμε
παίζει κεντρικό ρόλο στο ΠΩΣ πεθαίνουμε.
Το πιο περίεργο ήταν οι αντιδράσεις
των επισκεπτών στην έκθεση,

Dutch: 
Mensen staan best open
om dingen te veranderen
als ze de kans krijgen erover te praten.
Dit gesprek over architectuur en de dood
was wat ik wilde opstarten 
tijdens mijn eerste tentoonstelling,
in Venetië, in juni,
die "Dood in Venetië" heette.
Het was speels ontworpen
zodat de mensen er letterlijk 
mee bezig zouden zijn.
Dit is een van de opstellingen,
een interactieve kaart van Londen
die laat zien hoeveel
van de gebouwen in de stad
gaan over dood en doodgaan.
Als je je hand over de kaart beweegt,
verschijnen de namen 
van de gebouwen en begraafplaatsen.
Een andere opstelling
was een serie ansichtkaarten
die mensen konden meenemen.
Er stonden woningen en ziekenhuizen op
en begraafplaatsen en mortuaria.
Ze vertellen het verhaal
van verschillende ruimtes
waar we doorheen gaan,
aan beide kanten van de dood.
We wilden laten zien dat de plek
waar we doodgaan
belangrijk is voor
hoe we doodgaan.
Het gekst waren de reacties
van de bezoekers aan de expositie,

Slovak: 
Ľudia sú v skutočnosti zmene otvorení,
keď im o nej dovolíme hovoriť.
Tento rozhovor o smrti a architektúre
som chcela začať,
keď som o tejto téme zorganizovala
moju prvú výstavu v júni v Benátkach,
ktorú som nazvala „Smrť v Benátkach“.
Mala byť hravá
a návštevníci sa mali, doslova, zabaviť.
Toto je jeden z predmetov,
interaktívna mapa Londýna,
ktorá ukazuje, koľko mestskej
zástavby je venovanej smrti.
Keď prejdete prstom po mape,
objaví sa názov objektu,
budovy alebo cintorína.
Ďalšia časť expozície bol rad pohľadníc,
ktoré si mohli návštevníci vziať.
Boli to fotografie domovov,
nemocníc, cintorínov a márnic
a rozprávali príbeh týchto priestorov,
do ktorých sa dostaneme
pred smrťou či po smrti.
Chceli sme ukázať, že miesto smrti
ovplyvňuje, ako zomrieme.
To najzvláštnejšie bola reakcia
návštevníkov na výstavu,

Russian: 
В действительности люди
очень открыты для перемен,
когда у них есть возможность обсуждать их.
Начало этой беседе о смерти и архитектуре
положила моя первая выставка на эту тему,
которая прошла в Венеции в июне
и называлась «Смерть в Венеции».
Она была задумана довольно игривой,
чтобы привлечь внимание людей.
Это один из наших экспонатов —
интерактивная карта Лондона,
на которой отмечено,
сколько недвижимости в городе
предназначено для смерти и умирания.
Если провести рукой вдоль карты,
на ней появляются названия объектов 
недвижимости — зданий или кладбищ.
Другим нашим экспонатом
стала серия открыток,
которые посетители могли взять с собой.
На них изображены дома и больницы,
кладбища и морги,
которые рассказывают историю пространств,
через которые мы проходим 
по обе стороны от смерти.
Мы хотели показать:
то, где мы умираем —
ключ к тому, как мы умираем.
Самым странным было то,
как люди реагировали на выставку,

iw: 
אנשים למעשה מאוד פתוחים ללשנות דברים
אם ניתנת להם ההזדמנות לדבר על זה.
אז השיח הזה על מוות וארכיטקטורה
היה מה שרציתי להתחיל
כשעשיתי את התערוכה הראשונה שלי בנושא
בונציה ביוני, שנקראה "מוות בוונציה."
היא תוכננה להיות די עליזה
כך שאנשים באמת יתחברו איתה.
זו אחת התערוכות שלנו,
שהיא מפה אינטראקטיבית של לונדון
שמראה כמה מהנדל"ן בעיר
ניתן למוות לגסיסה,
וכשאתם מנופפים את ידכם מול המפה,
השם של הנכס, הבניין או בית הקברות, מתגלה.
תצוגה נוספת שלנו היתה סדרה של גלויות
שאנשים יכלו לקחת איתם.
והם הראו בתים של אנשים ובתי חולים
ובתי קברות וחדרי מתים,
והן מספרות סיפור של החללים השונים
שאנחנו עוברים דרכם בכל צד של המוות.
רצינו להראות שהמקום בו אנחנו מתים
הוא חלק עיקרי באיך שאנחנו מתים.
עכשיו, הדבר הכי מוזר היה
הדרך בה מבקרים הגיבו לתערוכה,

Czech: 
Lidé jsou otevřeni změnám,
pokud se jim dá možnost
o nich mluvit.
Takže tato konverzace o smrti
a architektuře
bylo to, o čem jsem chtěla začít,
když jsem měla svoji první výstavu
v Benátkách v červnu, 
nazvanou "Smrt v Benátkách".
Bylo to vymyšleno tak, 
aby to bylo hravé,
aby se s tím lidé doslova sžili.
Toto je jeden z našich exponátů –
interaktivní mapa Londýna,
která ukazuje, kolik městské zástavby
je využito pro mrtvé a nemocné,
a když mávnete rukou přes mapu,
objeví se jméno daného pozemku, 
budovy nebo hřbitova.
Další z našich exponátů byla
sada pohlednic,
které si lidé mohli odnášet.
Na nich byly vyobrazeny obytné domy
a nemocnice
a hřbitovy a márnice
a vyprávějí příběhy různých míst,
kterými projdeme před a po smrti.
Chtěli jsme tím ukázat, že kde zemřeme
je součástí toho, jak zemřeme.
Nejpodivnější věcí na celé výstavě
byl způsob, jakým lidé reagovali,

Ukrainian: 
Люди насправді дуже відкриті до змін,
якщо тільки у них є можливість їх 
обговорювати.
Тож ця розмова про смерть і архітектуру
була тим, що я хотіла почати, коли робила
свою першу виставку про це
у Венеції в червні, вона називалася
"Смерть у Венеції".
Вона була створена доволі інтерактивною,
щоб люди змогли буквально 
спілкуватися з нею.
Це один з наших експонатів - інтерактивна 
карта Лондона,
що показує, скільки місця під забудову
зайнято смертю та помиранням.
Коли ви рухаєте рукою перед картою,
назва установи, будинку чи кладовища
показана на екрані.
Іншим нашим експонатом 
була серія листівок,
які люди могли вільно брати.
На них були зображені звичайні 
помешкання та лікарні,
кладовища та морги.
Вони розповідали історію різних місць,
через які ми проходимо по ту чи іншу 
сторону смерті.
Ми хотіли показати, що те, де саме ми
помираємо,
є ключовим у тому, як ми помираємо.
Найдивнішим було те, як люди реагували на
нашу виставку,

Serbian: 
Ljudi su zapravo
prilično otvoreni za promene,
ukoliko imaju prilike da o njima pričaju.
Želela sam da započnem ovaj razgovor
o smrti i arhitekturi kada sam uradila
svoju prvu izložbu na tu temu
u Veneciji u junu, koja se zvala
"Smrt u Veneciji".
Smišljena je da bude veoma razigrana
kako bi ljudi bukvalno učestvovali u njoj.
Ovo je jedna od naših izložbi
koja je interaktivna mapa Londona
gde se vidi koliko je zapravo
nekretnina u gradu
namenjeno smrti i umiranju,
i kako prolazite rukom preko mape,
otkriva se ime te nekretnine,
zgrade ili groblja.
Naša druga izložba
predstavljala je niz razglednica
koje su ljudi mogli da uzmu.
Prikazivale su domove ljudi i bolnice
i groblja i mrtvačnice
i pričaju priču o različitim mestima
kroz koja prolazimo sa obe strane smrti.
Hteli smo da pokažemo da je to gde umiremo
ključni deo toga kako umiremo.
Najčudnije je bilo to kako su posetioci
reagovali na izložbu,

Chinese: 
人类抱着开放态度来接受改变，
前提是有机会谈论它们。
因此这个关于死亡和建筑的对话
就是我想要开始的，当我六月份第一次
在威尼斯举行展览，
名为「魂断威尼斯」。
这个展览还是相当好玩的，
所以大家都可以参与其中。
这是我们其中一个展览品，
一副交互式的伦敦地图，
展示这座城市里
留给死人或者垂死之人的房地产数量，
当你用手划过地图，
那个房地产、建筑物或
公墓的名字就会显现。
另一个展品是一系列明信片，
大家可以拿走的。
它们展示了众人的家园、医院、
公墓，以及停尸间，
他们讲述着
我们穿过死亡不同空间的故事。
我们想展示的是人类在哪里死亡，
就是大家怎样死亡的核心部分。
最奇怪的事就是参观者们对这个展出的反应，

Japanese: 
話し合う機会さえ
与えられれば
人は 物事の変化に
非常に寛容になれるのです
ですから こうして死と建築について
お話ししたいと思っていました
このテーマで初めて展示会を
開いたときからです
６月にベニスで開いた
『ベニスに死す』という
遊び心満載の展示会で
皆さんに
文字通り 死と戯れていただきました
こちらは展示の一つ
ロンドンのインタラクティブ・マップで
市内にある
どれだけの不動産が
「死」と関わっているか
示しています
地図に手をかざせば
その不動産 建物や墓地の
名前が現れます
こちらの展示は
ポストカードで
皆さんに持ち帰って
いただけます
ポストカードにあるのは
民家や病院
墓地や遺体安置所で
死の向こう側とこちら側で
私たちが通る
さまざまな場所を
物語っています
伝えたかったのは
私たちが死ぬ場所こそ
死に方を決める
大事な要素だということです
展示―特にオーディオ・ビジュアル作品への
来訪者の反応は

Italian: 
Le persone in effetti sono disposte 
a cambiare le cose
se solo viene data loro 
la possibilità di parlarne.
Quindi questo discorso 
sulla morte e l'architettura
è quello con cui ho aperto 
la mia prima mostra sul tema
a Venezia a giugno, 
e l'ho chiamata "Morte a Venezia."
È stata pensata per essere scherzosa
perché la gente si sentisse 
davvero partecipe.
Questa è una delle nostre mostre, 
è una mappa interattiva di Londra
che mostra realmente quanti 
degli immobili della città
vengano adoperati per morire,
e come passate la mano sulla mappa,
il nome della parte di immobile, 
l'edificio o il cimitero, viene mostrato.
Un'altra mostra consisteva 
in una serie di cartoline
che le persone potevano portare via.
Mostravano le case delle persone 
e gli ospedali
i cimiteri e le camere mortuarie,
e raccontavano la storia 
dei differenti spazi
nei quali passiamo 
dopo la morte.
Volevamo mostrare 
che dove muoriamo
è una parte fondamentale 
di come moriamo.
La cosa più strana è stata vedere 
la reazione di visitatori della mostra,

Croatian: 
Ljudi su zapravo jako otvoreni
prema promjenama
ako im je dana šansa da
razgovaraju o tome.
Ovaj razgovor o smrti i arhitekturi
je s čim sam htjela započeti kada
sam napravila prvu izložbu o tome
u Veneciji u lipnju,
koja se zove "Smrt u Veneciji."
Osmišljena je da bude prilično zaigrana
da se ljudi doslovno angažiraju u njoj.
Ovo je jedan od naših izložaka,
a to je interaktivna karta Londona
koja pokazuje koliko nekretnina u gradu
služe našoj smrti i umiranju,
i mahanjem ruke preko karte,
imena tih nekretnina, zgrada
ili groblja, se otkrivaju.
Još jedan od naših izložaka
je niz razglednica,
koje ljudi mogu uzeti sa sobom.
I na njima su domovi i bolnice
i groblja i mrtvačnice
i pričaju priče tih različitih prostora
kroz koje prolazimo
na jednoj ili drugoj strani smrti.
Htjeli smo pokazati da gdje umiremo
je ključni dio načina na koji umiremo.
Najčudniji je bio način na koji su
posjetitelji reagirali na izložbu,

Portuguese: 
As pessoas estão muito abertas 
a alterar as coisas
se tiverem a hipótese de falar delas.
Portanto, era essa conversa 
sobre a morte e a arquitetura
que eu queria iniciar quando fiz 
a primeira exposição sobre o assunto
em Veneza, em junho, 
a que chamei "Morte em Veneza".
(Risos)
Foi concebida para ser divertida
para que as pessoas 
se interessassem por ela.
Esta é uma das nossas exposições, 
que é um mapa interativo de Londres
que mostra a porção 
do imobiliário da cidade
dedicado à morte e a morrer.
Quando passamos a mão pelo mapa,
aparece o nome desse imobiliário, 
um edifício ou um cemitério.
Outra das nossas exposições 
foi uma série de postais
que as pessoas podiam levar com elas.
Mostravam casa de pessoas e hospitais,
cemitérios e necrotérios,
contam a história dos vários espaços
por onde passamos do outro lado da morte.
Queríamos mostrar 
que o local onde morremos
é uma parte fundamental 
de como morremos.
A coisa mais estranha foi a forma 
como os visitantes reagiram à exposição,

Slovenian: 
Ljudje so do sprememb odprti,
če imajo možnost se o njih pogovoriti.
Ta pogovor o smrti in arhitekturi
je bil cilj moje prve razstave
junija v Benetkah z naslovom
"Smrt v Benetkah".
Zastavljena je bila dokaj igrivo,
tako da bi pritegnila ljudi.
Del razstave je bil interaktivni
zemljevid Londona,
ki kaže koliko nepremičnin
je predanih smrti in umiranju.
Ko pomahate z roko preko zemljevida,
se izpiše ime stavbe ali pokopališča.
Drugi del razstave so bile razglednice,
ki so jih ljudje lahko vzeli.
Prikazovale so domove, bolnišnice,
pokopališča in mrtvašnice.
Govorile so zgodbo
o različnih prostorih,
skozi katere gremo
pred in po smrti.
Želeli smo pokazati,
da je kraj, kjer umremo,
ključen del smrti.
Najbolj zanimivi so bili odzivi
obiskovalcev razstave,

Swedish: 
Människor är egentligen
väldigt öppna för förändringar
om de får en chans att prata om dem.
Ett samtal kring död och arkitektur
var vad jag ville starta i samband
med min första utställning
i Venedig i juni,
som hette "Döden i Venedig."
Den var tänkt att vara ganska lekfull
så att folk skulle kunna delta aktivt.
Ett av utställningsföremålen,
är en interaktiv karta över London
som visar hur stor del
av fastigheterna i centrum
som ägnas åt döden och döendet,
när man sveper med handen över kartan,
över fastigheter, byggnader eller 
kyrkogårdar, visas namnet på dem.
En annan del av utställningen
visade en serie vykort
som människor kunde ta med sig.
Det var bilder på människors hem
och sjukhus, kyrkogårdar och bårhus,
och de berättar om de olika platser
vi passerar både före och efter döden.
Vi ville visa att platsen där vi dör
är en viktig del för hur vi dör.
Det märkligaste var
hur besökarna reagerade på utställningen,

French: 
Les gens sont en fait ouverts au changement
si on leur donne une chance d'en discuter.
Donc j'ai voulu créer la discussion
en faisant ma première exposition
sur la mort et l'architecture,
à Venise, en juin,
une expo intitulée « Mort à Venise ».
C'était conçu pour être ludique,
pour que les gens y
participent littéralement.
Voici l'une de nos pièces :
une carte interactive de Londres
qui montre la part des biens de la ville
consacrée à la mort et aux mourants,
et en déplaçant sa main sur la carte,
les noms de ces biens immobiliers,
les bâtiments ou cimetières, apparaissent.
Une autre pièce était
une série de cartes postales,
que les gens pouvaient ramener chez eux.
Elles montraient les maisons,
les hôpitaux,
les cimetières et les morgues,
et racontaient l'histoire de ces espaces
qu'on occupe en deçà et au-delà de la mort
Nous voulions montrer que
où l'on meurt
est un élément-clé de
comment on meurt.
L'une des choses les plus étranges
fut les réactions des visiteurs,

Persian: 
اگر به افراد فرصت صحبت درباره
موضوعات را بدیم،
در برابر تغییرات سرسختی نمی کنن.
این صحبت درباره مرگ و معماری
چیزی است که از زمان
اولین نمایشگاهم شروع کردم.
نمایشگاهی در ونیز ،
به نام" مرگ در ونیز"
طراحیه سرگرم کننده ای داشت.
برای همین تونست با مردم ارتباط برقرار کنه.
این یکی از نمایشگاه هاست،
یک نقشه متحرک از لندنه
که نشون میده چه مقدار از بناهای شهر
در ارتباط با مرگ و مردن هستن.
وقتی دستتان را روی سطح نقشه تکون بدید
اسم این اماکن، یا فبرستانها نمایان میشه.
نمایشگاه بعدی ، 
یه سری کارت پستال بود
که افراد می تونستن با خودشون ببرن.
عکس خانه ها، بیمارستانها
قبرستانها و آرامگاه هایی بود
که بازگو کننده داستان ما
از رویارویی با مرگ
در مکانهای مختلف بودن.
می خواستیم نشون بدیم که 
جایی که می میریم،
نقش اساسی در چگونگی مردن ما داره.
جالب ترین قسمت،
نحوه واکنش بازدیدکننده ها بود،

Polish: 
Tak naprawdę udzie są otwarci na zmiany,
jeżeli pozwoli im się o nich porozmawiać.
Dyskusja o śmierci i architekturze
była punktem wyjścia
dla mojej pierwszej wystawy
zatytułowanej "Śmierć w Wenecji",
która odbyła się w czerwcu.
Jej charakter miał być dosyć lekki,
żeby przyciągnąć ludzi.
To jeden z eksponatów - 
interaktywna mapa Londynu pokazująca,
ile nieruchomości w mieście
jest przeznaczonych na umieranie i śmierć.
Kiedy przesuniesz ręką po mapie
ukażą się nazwy tych nieruchomości,
budynków bądź cmentarzy.
Innym elementem wystawy
była seria pocztówek,
którą zwiedzający mogli zabrać ze sobą.
Przedstawiały one domy, szpitale,
cmentarze i kostnice,
snuły opowieść o różnych miejscach,
przez które przechodzimy
przed śmiercią i po śmierci.
Chcieliśmy pokazać, że to, gdzie umieramy,
jest istotną częścią tego, jak umieramy.
Najbardziej zaskoczyły nas 
reakcje zwiedzających,

Korean: 
사람들은 말할 기회만 주어진다면,
변화에 대해 매우 열려있습니다.
그래서 이 죽음과 건축에 대한 이야기를
제 첫 전시회의 주제로 하고싶었습니다.
6월 베니스에서, "죽음을 베니스에서"
라는 제목으로요. (웃음)
꽤 재미있게 디자인되었어요, 
말그대로 사람들이 참여할 수 있도록요.
이것은 저희가 전시한 것 중 하나인데요,
쌍방향식 런던의 지도입니다.
도시의 건물들이 얼마나 많이
죽음 위에 지어져 있는지를 보여줍니다.
그래서 손을 지도 위로 흔들면,
그 건축물의 이름이나, 묘지,
건물의 이름들이 드러납니다.
또다른 전시는 사람들이 갖고갈 수 있는
엽서시리즈 였습니다.
그리고 그 엽서에는 사람들의 집과 
병원, 묘지와 영안실을 보여줬고,
그것들이 죽음의 다른쪽에 서 있는 
우리에게 이야기를 전해줍니다.
저희가 보여주고 싶었던 것은
우리가 '어디서' 죽느냐는 것이
우리가 '어떻게' 죽는것인지에 대한 
핵심이라는 겁니다.
그런데, 가장 이상한 점은 전시회의
방문객들 반응이었습니다,

Hungarian: 
Az emberek nyitottak a változásra,
ha van esélyük hogy beszéljenek róla.
Egy beszélgetés a 
halálról és építészetről volt az,
amit el akartam kezdeni, mikor
megnyitottam az első kiállításomat
júniusban Velencében ami azt a nevet 
kapta hogy "Halál Velencében".
Játékosnak terveztük meg,
hogy emberek könnyen
bele tudjanak feledkezni.
Ez az egyik kiállításunk, 
London interaktív térképe,
ami megmutatja, hogy a
város mennyi ingatlanja
van a haldoklásra és halálra szentelve.
Amikor elhúzod a kezed a térkép előtt,
annak az ingatlannak, az épületnek,
vagy a temetőnek neve felvillan.
Egyik másik kiállítás sorozatunk
képeslapokról szólt,
amiket az emberek magukkal tudtak vinni.
A képeslapok házakat, kórházakat,
temetőket és ravatalozókat mutattak be,
és történeteket mondtak el
különböző helyekről,
amik mellett elhaladunk,
a halál mindkét oldalán.
Meg akartuk mutatni, hogy
a hely, ahol meghalunk,
fontos szerepet játszik abban, hogy
hogyan tesszük azt.
A legérdekesebb az volt, ahogy
a látogatók reagáltak a kiállításra,

Spanish: 
La gente está realmente abierta al cambio
si se los deja hablar de ello.
Esta conversación 
sobre muerte y arquitectura
era la que yo quería empezar
cuando hice mi primera exhibición
sobre ello en Venecia en junio,
que se llamó "Muerte en Venecia".
Se diseñó para que fuera divertida
y la gente, literalmente,
se entretuviera con ella.
Este es una de los objetos;
un mapa interactivo de Londres
que muestra cuánto de la propiedad raíz
de la ciudad se dedica a la muerte,
y cuando uno pasa la mano por el mapa,
aparece el nombre de la propiedad, 
el edificio o el cementerio.
Otra parte de la exposición
fue una serie de tarjetas postales
que la gente podía llevarse.
Mostraban hogares, hospitales, 
cementerios y morgues,
y contaban la historia
de los distintos espacios
por los que pasamos cuando estamos
a uno u otro lado de la muerte.
Queríamos demostrar 
que el lugar donde morimos
es importante para la forma 
cómo vamos a morir.
Lo más extraño fue la reacción
de los visitantes ante la exhibición,

Marathi: 
लोक मोकळेपणी बदल स्वीकारतांना दिसतात .
तुम्ही त्यांना बोलण्याची संधी दिल्यास
वास्तू बांधणी व मृत्यू बाबतही चर्चा आहे
मी सुरवात करते मी मांडलेल्या 
पहिल्या प्रदर्शनाने
जे व्हेनिस मध्ये झाले
ज्यास व्हेनिसमधील मृत्यू नाव पडले .
फार खेळकर रित्या ते सादर झाले .
लोक त्याशी अक्षरशः समरस झाले .
आणि हे प्रदर्शन आहे 
लंडन शहरातील
जे शहरातील किती जमीन 
दिली आहे .
मृत्यू झालेल्यांसाठी
या नकाश्वरून जर तुम्ही हात फिरविल्यावर
किती जमीनदिली आहे
स्मशानभूमीसाठी
दुसरे आमचे प्रदर्शन आहे
पोस्टकार्ड बाबत
जे लोक टाकून देत
ज्यावर त्यांचा घरचा व दवाखान्याचा 
पत्ता असे .
त्यावर स्मशानभूमी व प्रेतागाराची नोंद असे
त्या वेगवेगळे ठिकाण दर्शवित असत
मृत्यू पलीकडे जातांनानही 
कोठून आलो टो मार्ग दाखवीत असे
आपल्याला सांगायचे असते कोठे
आपण मरण पावलो
हेच मर्म आहे आपला मृत्यू कसा झाला यास्तव
यातील शक्तिशाली बाब होती
प्रेक्षकांची प्रदार्षानाबाबतची प्रतिक्रिया

Chinese: 
事實上，
人們是以開放的心態面對改變
只要有機會去談論相關議題。
所以我以死亡和建築的對談
作為起點，
六月我在威尼斯
舉辦我的第一場展覽，
稱為「魂斷威尼斯」
這展覽設計得相當活潑
所以人們可以真正融入其中。
這是我們其中之一的展覽，
是一個互動式的倫敦地圖
顯示倫敦市裡留給死人及垂死之人
地產的數量。
當你的手滑過地圖，
就可以看到地產，建築物及公墓的名稱。
另一個展覽品
是一系列的明信片
可以免費自行拿取。
還顯示房子和醫院
公墓和太平間的位置，
他們也講述不同空間，
穿越時空到死亡的故事。
我們要展示的是
人們在哪裡死亡
是我們如何死亡的核心部分。
最奇怪的事情是
參觀者反應的方式，

Latvian: 
Cilvēki patiesībā ir atvērti pārmaiņām,
ja viņiem tiek dota iespēja par tām runāt.
Šī saruna par nāvi un arhitektūru
bija tas, ko gribēju uzsākt,
jūnijā Venēcijā veidojot
savu pirmo izstādi par to
ar nosaukumu „Nāve Venēcijā”.
Tā bija veidota diezgan rotaļīga,
lai cilvēki tajā praktiski iesaistītos.
Lūk, viens no mūsu eksponātiem -
interaktīva Londonas karte,
kas parāda cik daudz
pilsētas nekustamā īpašuma
ir veltīts nāvei un miršanai,
un, slidinot roku pāri kartei,
atklājas nekustamā īpašuma,
celtnes vai kapsētas nosaukums.
Vēl viens no mūsu eksponātiem 
bija pastkaršu sērija,
ko cilvēki varēja ņemt sev līdzi.
Tajās bija attēloti
veco ļaužu nami, slimnīcas,
kapsētas un kapličas,
un tās stāsta par dažādām vietām,
kurām izejam cauri
vienā vai otrā nāves pusē.
Mēs vēlējāmies parādīt,
ka tas, kur mēs mirstam,
ir galvenā daļa no tā, kā mēs mirstam.
Savādākais bija tas,
kā apmeklētāji reaģēja uz izstādi,

Albanian: 
Njerëzit janë shumë të hapur
për të pranuar këto ndryshime.
nëse atyre u jepet mundësia
të flasin për to.
Pra kjo bisedë
mbi vdekjen dhe arkitekturën
ishte ajo se çfarë doja të filloja
kur bëra ekspozitën time të parë mbi të
në Venecie në Qershor,
e cila u quajt ''Vdekja në Venecie.''
Ishte e projektuar ashtu që të ishte
mjaft argëtuese
ashtu që njerëzit 
vërtetë t'i kushtonin vëmendje.
Kjo është një nga ekspozitat tona,
e cila është një hartë interaktive e Londrës
që tregon se sa shumë prej pasurive
të patundshme në këtë qytet
shfrytëzohen për vdekjen dhe te vdekurit.
dhe kur ju lëvizni dorën nëpër hartë,
shfaqet emri i asaj pasurie të patundshme,
i ndërtesës ose varrezës,
Një tjetër ekspozitë e jona
ishte një seri kartolinash
që njerëzit mund t'i merrnin me vete.
Dhe ato tregonin shtëpi dhe spitale
varreza dhe morgje,
dhe secila prej tyre tregonte histori
të hapësirave të ndryshme
përmes së cilave do të kalojmë,
në anën tjetër të vdekjes.
Ne dëshironim t'i tregojmë
se vendi ku ndërrojmë jetë
është pjesa kryesore e mënyrës
se si vdesim.
Tani, gjëja më e çuditshme ishte mënyra
se si vizitorët reaguan ndaj ekspozitës,

Thai: 
ผู้คนต่างยอมรับเปิดใจกับการเปลี่ยนแปลง
ถ้าพวกเขามีโอกาส
ได้พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้
ดังนั้น บทสนทนานี้ที่ว่าด้วยเรื่อง
ความตายกับสถาปัตยกรรม
คือ สิ่งที่ฉันต้องการจะเริ่มมันขึ้น
ในการจัดนิทรรศการครั้งแรกของฉัน
ในเวนิซ ในเดือนมิถุนายน
ชื่อของงานชิ้นนี้ คือ "มรณกรรมในเวนิซ"
มันถูกออกแบบให้ดูน่าเล่น
เพื่อให้คนอยากเข้าชมและมีส่วนร่วม
นี่เป็นหนึ่งในนิทรรศการของเรา 
เป็นแผนที่ในลอนดอนแบบโต้ตอบได้ (interactive)
แสดงให้เห็นว่ามีสิ่งปลูกสร้างในมหานคร
มากมายเพียงไร
ที่เกี่ยวข้องกับความตายและการรอความตาย
และในขณะที่คุณโบกมือไปมาหน้าแผนที่
ชื่อของโครงการ หมู่บ้าน อาคาร 
หรือสุสาน ก็ปรากฏขึ้น
งานอีกชิ้นจากนิทรรศการของเราคือชุดโปสการ์ด
ที่ผู้คนสามารถหยิบกลับบ้านไปได้เลย
โปสการ์ดเหล่านี้แสดงถึงรูปบ้าน โรงพยาบาล
สุสานและที่เก็บศพในหลายแห่ง
รูปภาพในโปสการ์ดบอกเล่าเรืองราว
ของสถานที่ต่าง ๆ
ที่เราเดินผ่านบนสองฝั่งของความตาย
เราต้องการแสดงให้เห็นว่า
ที่ที่พวกเราตาย
เป็นส่วนสำคัญของการที่เราจะตายอย่างไร
ทีนี้ เรื่องที่แปลกที่สุด คือ ปฏิกิริยาที่
ผู้มาเยี่ยมชมมีต่อกับงานนิทรรศการนี้

Arabic: 
الناس منفتحون حقًا تجاه تغيير الأشياء
لو تُركت لهم الفرصة للحديث عنها.
لذا فهذه المحادثة حول الموت وفن العمارة
كانت ما وددت البدء به عندما 
قمت أول معرض لي بشأنهما
في مدينة البندقية في شهر يونيه،
واسمه "الموت في البندقية".
تم تصميم المعرض ليكون مرحًا إلى حد بعيد
لجعل الناس يتفاعلون حرفيًا معه.
هذه إحدى المعروضات،
وهي خريطة تفاعلية للندن
تُظهر كمية العقارات في المدينة
التي يتم تخصيصها للموت والاحتضار،
وعندما تحركون أيديكم عبر الخريطة،
ينكشف اسم قطعة العقار 
أو المبنى أو المحرقة هذه.
وإحدى المعروضات الأخرى 
كانت سلسلة من البطاقات البريدية
يستطيع الناس أخذها معهم.
وقد أظهرت مساكن الناس ومستشفياتهم
ومحرقاتهم ومشرحاتهم،
وهي تحكي قصة المساحات المختلفة
التي نمر بها في أي جانب من الموت.
أردنا إظهار أن المكان الذي نموت فيه
هو جزء أساسي من كيفية موتنا.
الآن، إن أغرب شيء كان 
ردة فعل الزوار تجاه المعرض،

Macedonian: 
Луѓето се отворени кон промени
ако им се даде можност
да зборуваат за тоа.
Овој разговор за смртта и архитектурата
беше она што сакав да започнам
со мојата прва изложба
во Венеција, во јуни,
насловена „Смрт во Венеција“.
Дизајнот беше прилично разигран
и луѓето можеа буквално да се вклопат.
Ова е еден од нашите експонати -
интерактивна мапа на Лондон
која покажува колку недвижнини во градот
им служат на смртта и на умирањето.
Ако замавнете со рака над мапата,
се открива името на дел од тие недвижнини,
зграда или гробишта.
Нашата друга изложба беше
серија на разгледници
кои луѓето можеа да ги земат.
На нив беа прикажани домови и болици,
гробишта и мртовечници,
кои ја раскажуваат приказната
на различните места
низ кои минуваме на едната 
или другата страна од смртта.
Сакавме да покажеме дека
местото каде умираме
е суштествен дел на тоа како умираме.
Најчудни беа реакциите на посетителите,

Mongolian: 
Хүмүүс үнэндээ өөрчлөлтөнд
нээлттэй байдаг.
Гэхдээ үүний талаар ярих боломжтой үед л.
Тэгэхээр энэ үхэл болон 
уран барилгын тухай
өөрийн үзэсгэлэнгээ анх
"Венец дэх үхэл" нэртэйгээр
6 сард Венецт нээхдээ ярьсан.
Энэ нь хошин байхаар зохиогдсон ба
ингэж байж хүмүүсийг оролцуулахыг хүссэн.
Энэ бол манай үзэсгэлэнгийн нэг хэсэг 
ба Лондонгийн газрын зураг ба
үүнээс хотын хэдэн барилга
үхлээр дамжигдан ирснийг харуулдаг.
Зураг дээр гараараа даллахад
тухайн барилгын нэр,
мөн оршуулгын газрын нэр гарч ирнэ.
Өөр нэгэн үзэсгэлэн бол 
цуврал ил захидлууд ба
хүмүүс үүнийг хүсвэл авч болно.
Үүн дээр хүмүүсийн гэр болон эмнэлэг
мөн оршуулгын болон
цогцос хадгалах газрыг харуулж
нас барах үедээ бидний дамжин өнгөрдөг
орон зайнуудын тухай түүхийг өгүүлдэг.
Бид хаана үхэх нь
бидний амьдралын
чухал хэсэг гэдгийг харуулахыг хүссэн.
Зочид үзэсгэлэнд хэрхэн хандсан нь
хамгийн сонирхолтой байсан.

Indonesian: 
Orang sebenarnya sangat terbuka 
pada perubahan
jika mereka diberi kesempatan 
untuk membahasnya.
Jadi, pembicaraan tentang kematian
dan arsitektur inilah
yang ingin saya mulai saat pertama 
menggelar pameran tentang ini
di Venesia pada bulan Juni, 
yang disebut "Kematian di Venesia".
Pameran dirancang cukup ringan
agar orang melibatkan diri
secara langsung.
Ini adalah salah satu pameran kami, 
berupa peta interaktif London
yang menunjukkan betapa banyaknya 
perumahan di kota
diserahkan akibat kematian & prosesnya,
dan saat Anda melambaikan tangan
melewati peta,
nama perumahan, gedung 
atau pemakaman terungkap.
Ekshibisi lain kami adalah 
serangkaian kartu pos
yang bisa orang bawa bersama mereka.
Kartunya menampilkan rumah orang
dan rumah sakit,
pemakaman dan kamar mayat,
sambil mengungkapkan kisah tempat berbeda
yang kita lewati pada kedua sisi kematian.
Kami ingin tunjukkan tempat
di mana kita meninggal
merupakan bagian utama 
dari cara kita meninggal.
Hal teraneh adalah cara para pengunjung 
bereaksi terhadap pameran ini,

Romanian: 
Oamenii sunt destul de dispuși 
să schimbe lucrurile
dacă au ocazia să discute despre ele.
Această conversație 
despre moarte și arhitectură
e ceea ce îmi dorisem inițial
când am organizat expoziția
din luna iulie din Veneția
intitulată „Moarte în Veneția".
A fost proiectată într-un mod 
destul de jucăuș
încât oamenii să poată interacționa cu ea.
Iată una dintre exponate
reprezentând o hartă interactivă a Londrei
ce arată câte proprietăți imobiliare
ale orașului
sunt dedicate morții,
și când treceți cu palma peste hartă,
numele imobiliarului, clădirii 
sau cimitirului sunt dezvăluite.
O altă expoziție era o serie
de cărți poștale
pe care oamenii le puteau lua cu ei.
Acestea arătau
locuințele oamenilor, spitalele
cimitirele și morgile,
spunând povestea diferitelor spații
prin care trecem de-o parte
și de alta a morții.
Voiam să arătăm că locul unde murim
este o parte cheie a felul în care murim.
Cel mai interesant a fost felul în care 
vizitatorii au reacționat la expoziție,

Portuguese: 
As pessoas são, de fato,
bem abertas às mudanças das coisas,
desde que tenham a chance
de conversar a respeito.
Então, esta conversa
sobre morte e arquitetura
era o queria propor quando fiz
minha primeira exposição,
em Veneza, em junho,
que se chamava "Morte em Veneza".
Foi projetada para ser bem interativa,
então as pessoas, literalmente,
se envolveriam com ela.
Esta é uma das nossas exposições,
é um mapa interativo de Londres
que mostra a quantidade
de imóveis da cidade
que é dedicada à morte e a sua chegada;
e conforme você desliza a mão pelo mapa,
o nome do imóvel, construção
ou cemitério é revelado.
Outra de nossas exibições
foi uma série de cartões-postais
que as pessoas podiam levar com elas.
Eles mostravam as casas
das pessoas, hospitais,
cemitérios e mortuários,
e contavam a história
de diferentes espaços
que atravessamos
em ambos os lados da morte.
Queríamos mostrar que onde morremos
é uma parte fundamental de como morremos.
Agora, o mais estranho era o modo
como o público reagia à exposição,

Burmese: 
လူတွေဟာ၊ အဲဒီအကြောင်းကို
ဆွေးနွေးပြောဆိုခွင့်သာ ရကြရင်၊
အဲဒီလို အပြောင်းအလဲတွေအတွက်
အသင့် ရှိကြပုံရတယ်။
ကျွန်မက ကျွန်မရဲ့ ပထမဦးဆုံး
ပြပွဲ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ "Death in Venice"ကို
Venice မြို့မှာ ဇွန်လထဲ ခင်းကျင်းခဲ့စဉ်တုန်းက
ကျွန်မဟာ သေဆုံးခြင်း နဲ့ ဗိသုကာ အကြောင်းကို
ဆွေးနွေးမှုကို အစပျိုးပေးရန် 
ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပါ။
အဲဒါဟာ အတော့်ကို ပါဝင်ကစားဖို့
လိုအပ်ခဲ့တဲ့ ပြပွဲပါ၊
လူတွေဟာ တကယ့်ကို ၎င်းထဲမှာ
ပါဝင်ပတ်သက်ရန် လိုအပ်ခဲ့ပါတယ်။
ဒါက ကျွန်မတို့ ခင်းကျင်းပြသခဲ့တဲ့ ထဲက
တခု ဖြစ်တဲ့ လန်ဒန်မြို့ရဲ့ တန်ပြန်တုံ့ပြန်နိုင်တဲ့ မြေပုံပါ၊
မြို့ထဲက ခြံမြေအဆောက်အဦတွေထဲက
ဘယ်လောက်ကို
သေဆုံးမှု နဲ့ သေဆုံးနေရမှုအတွက် သုံးထားတာကို
ပြပေးထားကာ
ရှင်တို့ရဲ့ လက်တွေကို မြေပုံအပေါ်မှ ဝှေ့ယမ်းပြရင်
အဲဒီလို ခြံမြေအဆောက်အဦ ဒါမှမဟုတ်
သင်င်္ချိုင်းရဲ့ အမည်တွေ ပေါ်လာကြပါမယ်။
နောက်တခု ကျွန်မတို့ ပြသခဲ့ကြတာက
ပို့စ်ကဒ် တတွဲပါ၊
လူတွေဟာ ၎င်းတို့ကို
ကိုယ့်နဲ့အတူ ယူသွားနိုင်ခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီထဲမှာ လူတွေရဲ့ နေအိမ်တွေ၊ ဆေးရုံတွေ၊
မီးသင်္ဂြိုဟ်ရုံတွေ နဲ့ အအေးတိုက်တွေကို
ပြသထားကာ၊
သေဆုံးမှုဆိုတဲ့ အရာရဲ့ အဘက်ဘက်မှာ
ကျွန်မတို့ ဖြတ်သန်းကြရတဲ့
ဘဝခရီး အကြောင်းကို ပြောပြထားပါတယ်။
ကျွန်မတို့ သေဆုံးကြရတဲ့ နေရာဟာ
ကျွန်မတို့ ဘယ်လို သေဆုံးကြရတယ်ဆိုတာရဲ့
သော့ချက် ဖြစ်တာကို ကျွန်မတို့ ပြလိုခဲ့ကြတယ်။
ဒီနေရာမှာ ပြပွဲလာ ပရိသတ်က
တုံ့ပြန်ခဲ့ကြပုံဟာ အထူးဆန်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်၊

Vietnamese: 
Thật sự là người ta cũng chấp nhận
những thay đổi
nếu họ có cơ hội
để nói về chúng.
Vậy buổi nói chuyện này
về cái chết và kiến trúc
là điều tôi muốn bắt đầu
khi tôi làm triển lãm đầu tiên
ở thành phố Venice vào tháng 6
có tên gọi là "Cái Chết ở Venice."
nó được thiết kế khá vui vẻ
để mọi người có thể thực sự
tham gia vào.
Đây là một triển lãm của chúng tôi
là bản đồ tương tác của London
nó cho biết bao nhiêu bất động sản
trong thành phố
được bố trí cho 
cái chết và hấp hối,
khi các bạn quét tay trên bản đồ,
tên của phần bất động sản,
tòa nhà hay nghĩa trang được tìm thấy.
Một triễn lãm khác là
hàng loạt bưu thiếp
mà người ta có thể lấy miễn phí.
và chúng ta có thể thấy
nhà dân và bệnh viện
và nghĩa trang và nhà xác,
chúng kể chuyện của 
những không gian khác nhau
mà chúng ta đã đi qua 
bên phía kia của sự chết.
Chúng tôi muốn chỉ ra
nơi chúng ta chết
là phần quan trọng 
về cách chúng ta chết.
Điều kỳ lạ nhất là cách mà khách tham quan
có được khi đến triển lãm,

Armenian: 
Մարդիկ իրականում ընդունւմ են
փոփոխություններ,
եթե սկսում են խոսել դրանց մասին:
Այսպիսով, մահվան և ճարտարապետության 
մասին այս զրույցը
այն էր, ինչով ես ուզում էի սկսել
իմ առաջին ցուցահանդեսը
հունիսին Վենետիկում, որը կոչվում էր
"Մահը Վենետիկում":
Այն նախտեսված էր լինելու այնքան աշխույժ,
որ մարդիկ ներգրավված լինեին դրանում:
Սա մեր ցուցանմուշներից մեկն է՝ 
Լոնդոնի ինտերակտիվ քարտեզը
որը ցույց է տալիս, թե քաղաքում ինչքան
անշարժ գույք է
տրվում մահանալու համար
և եթե դուք ձեռքով անցնեք քարտեզի վրայով
այդ անշարշ գույքի, շինության կամ 
գերեզմանատան անունը կհայտնվի:
Մեր երկրորդ ցուցահանդեսում
եղել են մի շարք բացիկներ,
և մարդիկ կարող էին դրանք տանել
իրենց հետ:
Դրանց մեջ ներկայացված էին 
տներ, հիվանդանոցներ
գերեզմանատներ և դիարաններ,
և դրանք պատմում էին տարբեր 
տարածքների մասին
որտեղով անցնում ենք:
Մենք ուզում էինք ցույց տալ, որ 
մահվան վայրը
շատ կարեվոր մաս է կազմում:
Տարօրինակ էին ցուցահանդեսի այցելուների
արձագանքները,

English: 
People are actually really open
to changing things
if they're given the chance
to talk about them.
So this conversation
about death and architecture
was what I wanted to start
when I did my first exhibition on it
in Venice in June,
which was called "Death in Venice."
It was designed to be quite playful
so that people would
literally engage with it.
This is one of our exhibits,
which is an interactive map of London
that shows just how much
of the real estate in the city
is given over to death and dying,
and as you wave your hand across the map,
the name of that piece of real estate,
the building or cemetery, is revealed.
Another of our exhibits
was a series of postcards
that people could take away with them.
And they showed people's homes
and hospitals
and cemeteries and mortuaries,
and they tell the story
of the different spaces
that we pass through
on either side of death.
We wanted to show
that where we die
is a key part of how we die.
Now, the strangest thing was the way
that visitors reacted to the exhibition,

Turkish: 
İnsanlar, hakkında konuşma
şansı bulabildikleri sürece
değişime aslında oldukça
açıktır.
Temmuz ayında Venedik'te, 
"Venedik'te Ölüm" adlı sergimi
açtığımda aslında istediğim
şey, ölüm ve mimari
hakkında bir 
diyalog başlatmaktı.
Sergi, insanların aktif bir şekilde
etkileşime geçebilmesi
için oldukça eğlenceli
biçimde tasarlanmıştı.
Sergilerimizden biri bu; Londra'nın 
interaktif bir haritası.
Şehirdeki yapıların ölümle
ne kadar bağlantılı olduğunu
gösteriyor ve elinizi haritanın
üstünden geçirdiğinizde,
binanın veya mezarlığın
ismi ortaya çıkıyor.
Bir diğer sergimiz ise 
insanların alıp istediği
yere götürebileceği
bir dizi kartpostaldı.
Karpostallar insanların evlerini,
hastaneleri,
mezarlıkları ve morgları gösteriyordu. 
Ölümün her 
iki tarafında da geçtiğimiz
alanların
hikayelerini
bize anlatıyorlardı.
Öldüğümüz yerin
nasıl öldüğümüz açısından
önemini göstermek istedik.
En ilginci de ziyaretçilerin 
sergiye olan tepkisiydi,

German: 
Die Menschen sind offen 
gegenüber Veränderungen,
wenn sie die Möglichkeit haben, 
darüber zu reden.
Diese Unterhaltung 
über Tod und Architektur
wollte ich beginnen, als ich 
meine erste Ausstellung darüber
im Juni in Venedig abhielt, 
mit dem Titel "Tod in Venedig".
Sie war ziemlich spielerisch gestaltet,
damit die Leute sich darauf einlassen.
Das ist eines unserer Exponate,
eine interaktive Karte von London,
die zeigt, wie viel 
Grundbesitz in der Stadt
den Toten oder Sterbenden gewidmet ist.
Streicht man mit der Hand über die Karte,
wird der Name dieses Grundbesitzes, 
Gebäudes oder Friedhofs angezeigt.
Ein anderes Exponat war 
eine Reihe von Postkarten,
welche die Leute mitnehmen konnten.
Sie zeigten die Häuser, Kliniken,
Friedhöfe und Leichenhallen der Menschen,
und erzählen die Geschichte
von verschiedenen Orten,
die wir auf jeder Seite
vom Tod durchlaufen.
Wir wollten zeigen,
dass der Ort, wo wir sterben,
eine zentrale Rolle dabei spielt, 
wie wir sterben.
Am seltsamsten war, wie die Besucher 
auf die Ausstellung reagierten,

Lithuanian: 
Žmonės tikrai yra linkę pakeisti dalykus
jai jiems suteikiama galimybė 
apie tai kalbėti.
Taigi šis pokalbis apie mirtį 
ir architektūrą,
buvo tai, ką norėjau pradėti,
darydama savo pirmąją parodą
birželį Venecijoje pavadinimu
„Mirtis Venecijoje“.
Ji buvo sukurta siekiant
išlikti žaisminga,
kad žmonės tiesiog tuo užsiimtų.
Čia vienas iš mūsų eksponatų - Londono 
interatyvusis žemėlapis,
kuris rodo, kiek tikro 
nekilnojamo turto mieste
yra skiriama mirčiai,
ir kai pamojuoji ranka per žemėlpį
nekilnojamo turto, pastato, krematoriumo pavadinimas atsiskleidžia.
Kitas mūsų eksponatas – 
serija atvirukų
kuriuos žmones gali pasiimti su savimi.
Juose vaizduojami žmonių namai 
ir ligoninės,
krematoriumai ir morgai,
ir jie pasakoja skirtingų vietų istorijas
kurias mes praeiname iš abiejų mirties pusių.
Mes norėjome parodyti, kad vieta,
kur mirštame
yra esmė to, kaip mirštame.
Dabar keisčiausias dalykas buvo
kaip lankytojai reagavo į parodą,

Catalan: 
De fet la gent està oberta al canvi
si hi ha l'oportunitat de parlar-ne.
Aquesta conversa sobre la mort
i l'arquitectura
és el que volia iniciar quan 
vaig fer la meva primera exposició
a Venècia el juny, 
que es titulava "Mort a Venècia".
La idea era que fos divertida
perquè la gent s'hi pogués implicar.
Aquí hi ha un dels objectes exposats, 
un mapa interactiu de Londres
que mostra la quantitat del sòl
a la ciutat
que es dedica a la mort,
i quan hi passes la mà per sobre,
el nom del terreny, de l'edifici 
o del cementiri apareix.
Un altre dels objectes exposats
és una sèrie de postals
que la gent es pot endur.
Mostren habitatges, hospitals,
cementiris i tanatoris,
i expliquen la història 
dels diferents espais
pels quals passem
abans i després de la mort.
Volíem demostrar que
on morim
és una part clau de com morim.
El més extrany és com la gent
va reaccionar a l'exposició,

Kurdish: 
خەڵکی کراوەن بۆ قبوڵکردنی گۆڕینی شتەکان
گەر چانسێکیان پێبدرێت لە بەرەیانەوە بدوێن.
جا ئەم وتووێژە دەربارەی مەرگ و 
تەلارسازیەوە
ئەوەبوو کە دەستم پێی کرد کاتێک یەکەمین 
پێشەنگام لەسەری کرد.
لە ڤێنس، لە حوزەیراندا، لە ژێر ناونیشانی
''مەرگ لە ڤێنس.''
وا دیزاین کرابوو تەواو ئاسوودەبێت
تا خەڵکی وردە وردە ڕادەکێشران بۆی.
ئەمە یەکیکە لە پیشاندراوەکان، کە نەخشەیەکی 
دوولایەنەی لەندەنە
ئەوە پیشاندەدات چەندێک خانووبەرە 
هەیە لە شارەکەدا
وازهێنراوە لە مەرگ و مردن،
و کە دەستت لەسەر نەخشەکە دەجوڵێنیت،
ناوی خانووبەرە ڕاستەقینەکان،
بیناکان و گۆڕستانەکان پیشاندراون .
و یەکێکی دی لە پیشاندراوەکان زنجیرەیەک 
پۆستکاردبوون
کە خەڵکی دەیانتوانی لەگەڵ خۆیان بیبەن.
و ماڵی خەڵکی و نەخۆشخانەکان پیشاندرابوون
و گۆڕستانەکان و مردوخانەکان،
و چیرۆکی بۆشایی جیاواز دەڵێن
ئەمە ئەوەیە کە پێیدا تێپەردەبین 
لە لایەکی مەرگدا.
ویستمان ئەوە پیشانبدەین ئەو شوێنەی
لێی دەمرین
کلیلێکە بۆ ئەوەی کە چۆن دەمرین.
نامۆترین شت بریتیبوو لەو کاردانەوەی 
سەردانکەرەکان بۆ پێشەنگاکە،

Latvian: 
it īpaši audiovizuālajiem eksponātiem.
Cilvēki dejoja, skrēja un leca,
dažādi cenzdamies iedarbināt eksponātus,
un vienā brīdī viņi it kā apstājās
un atcerējās, ka atrodas izstādē par nāvi
un ka varbūt tā nebūtu jāuzvedas.
Taču patiesībā es gribētu apšaubīt,
ka ir kāds viens veids,
kā būtu jāuzvedas, saskaroties ar nāvi,
un, ja tāda nav, es lūgtu jums padomāt
par to, kas, jūsuprāt, ir laba nāve
un kāda varētu būt arhitektūra,
kas atbalsta labu nāvi,
un vai tā nevarētu būt nedaudz mazāk šāda
un nedaudz vairāk šāda?
Paldies!
(Aplausi)

Portuguese: 
em especial às obras audiovisuais.
Vimos pessoas a dançar,
a correr e a saltar
quando tentavam ativar as exposições
de diversas formas,
e a certa altura paravam
e lembravam-se que estavam 
numa exposição sobre a morte,
e talvez não devessem agir desse modo.
Mas, na verdade, 
pergunto se há só uma forma
de agir em relação à morte.
Se não há, peço-vos para pensarem 
no que é que acham que é uma boa morte
e como é que deve ser a arquitetura 
que sustenta uma boa morte.
Talvez deva ser um pouco menos como isto 
e um pouco mais como aquilo?
Obrigada.
(Aplausos)

Turkish: 
özellikle sesli ve görsel materyaller
konusunda.
Sergilenen şeyleri farklı biçimlerde
harekete geçirmek için dans eden,
koşan ve zıplayan insanlar
oluyordu, daha sonra bir anda
duruyor ve ölümle ilgili bir
sergide olduklarını
fark ediyor ve davranışlarının 
belki de
ortama uygun olmadığını düşünüyorlardı.
Fakat ben şahsen ölüme
karşı tek bir yaklaşımın
mümkün olduğunu 
düşünmüyorum.
Mümkün değilse, o zaman sizden
iyi bir ölümün nasıl olabileceğini
ve bu ölümün gerçekleşeceği mimarinin 
neye benzediğini düşünmenizi istiyorum.
Şundan daha uzak, şuna ise
daha yakın olsa olmaz mı ?
Teşekkürler.
(Alkış)

Slovak: 
hlavne na audiovizuálnu časť.
Niektorí tancovali, behali a skákali
s cieľom aktivovať diela rôznymi spôsobmi.
V istom momente sa zastavili
a spomenuli si,
že sú na výstave o smrti
a že sa od nich možno
takéto správanie neočakáva.
Ja by som sa spýtala, či exituje spôsob,
ako by sme sa mali správať
v súvislosti so smrťou.
Ak neexistuje, požiadala by som ich,
aby si premysleli,
čo považujú za dobrú smrť,
aká architektúra by im k dobrej smrti
mohla napomôcť
a či by tam malo byť trochu menej tohto
a trochu viac tohto.
Ďakujem.
(potlesk)

Japanese: 
とても不思議でした
作品を楽しんでいただくには
踊ったり 走ったり
ジャンプしたりして
もらわないといけないのですが
皆さん ある時点で
ふと立ち止まるのです
死がテーマの
展示会であることを思い出して
こんな風に はしゃいでは
いけなかったというように
でも 死に対して
取るべき態度は
本当に一つだけ
なんでしょうか
もし違うなら ぜひ考えていただきたい―
良い死とは何か
良い死を迎えることを
お手伝いできる建築とはどんなものか
こちらよりは
こちらのようなものではないでしょうか
ありがとうございました
（拍手）

Czech: 
hlavně na audiovizuální prvky.
Lidé tančili, běhali a 
skákali,
jak se snažili různými způsoby
spustit exponáty
a v jistém okamžiku přestali,
a uvědomili si, že jsou na výstavě 
o smrti,
a že to možná není vhodné chování 
pro tato místa.
Vlastně bych zpochybnila, 
zda existuje správný způsob
jak se chovat vůči smrti,
a pokud ne, požádám vás,
abyste se zamysleli, co je pro vás 
dobrá smrt,
jak by měla vypadat architektura
podporující dobrou smrt.
Měla by vypadat méně jako tato –
a více jako tato?
Děkuji
(Potlesk)

Mongolian: 
Ялангуяа дуу авиа болон харааны үзүүлэнд.
Бид хүмүүсийг бүжиглүүлж,
харайлган, үсрүүлж
үзэсгэлэнг өөр өөр замаар
идэвхжүүлэхийг хичээсэн ба
тэд зарим үед нь түр зогсон,
үхлийн тухай үзэсгэлэн дээр
ирснээ санан,
магадгүй ингэж аашлах нь 
зохисгүй хэрэг хэмээн боддог.
Гэхдээ бидэнд үнэндээ үхэлд
хэрхэн хандах ганцхан л зам би гэж үү.
Хэрэв тийм биш бол, сайн үхэл гэж
юу вэ гэдгийг бодоосой гэж асууя.
Мөн тэр үхлийг түших барилга
ямар байхыг бодоосой,
Илүү иймэрхүү эсвэл
нэг иймэрхүү байх уу?
Баярлалаа.
(Алга ташилт)

Catalan: 
especialment a les parts audiovisuals.
Hi havia gent que ballava, corria, saltava
intentant activar els objectes 
de maneres diferents
i hi havia un moment en què paraven
i recordaven que estaven en una exposició
sobre la mort,
i que potser no era així com
s'havien de comportar.
Però de fet, em pregunto
si hi ha una manera
d'actuar envers la mort.
I si no, voldria saber 
què creieu que és una bona mort,
i com hauria de ser l'arquitectura
que l'acompanya,
i si hauria de ser una mica menys així
i una mica més així.
Gràcies.
(Aplaudiments)

Albanian: 
veçanërisht ndaj efektit audio-visual.
Kishte njerëz që kërcenin, 
vraponin apo hidheshin përpjetë
duke u munduar të aktivizonin
efektet në mënyra të ndryshme,
dhe për një moment
ata do të ndalnin
dhe do të kujtoheshin se ekspozita
kishte të bënte me vdekjen,
dhe ndoshta kjo nuk ishte mënyra
se si supozohet të sillemi.
Por në të vërtetë, unë do ta vija në 
pyetje nëse ekziston një mënyrë
se si duhet të sillemi rreth vdekjes,
dhe nëse kjo nuk është, do të doja që ju 
të mendoni si do ishte një vdekje e mirë,
dhe të mendoni se si mund të ishte 
arkitektura që e bën një vdekje të mire
dhe a nuk do të ishte më pak 
si kjo dhe pak më shumë si kjo?
Ju faleminderit.
(Duartrokitje)

iw: 
בעיקר העבודות הקוליות הויזואליות,
היו לנו אנשים שרקדו ורצו וקפצו
כשהם ניסו להפעיל את התצוגה בדרכים שונות,
ובנקודה מסויימת הם היו סוג של עוצרים
וזוכרים שהם בתצוגה על מוות,
ושאולי זה לא איך שהם מצופים להתנהג.
אבל למעשה, הייתי מפקפקת אם יש דרך אחת
שאתם אמורים להתנהג בה סביב מוות,
ואם אין, הייתי מבקשת מכם לחשוב
מה אתם חושבים שהוא מוות טוב,
ומה אתם חושבים שארכיטקטורה
שתומכת במוות טוב תהיה,
והאם זה לא יהיה מעט פחות כמו זה
ומעט יותר כמו זה?
תודה לכם.
(מחיאות כפיים)

German: 
speziell auf die audiovisuellen Arbeiten.
Manche Leute tanzten, rannten und hüpften,
beim Versuch, die Exponate auf
verschiedene Weise zu aktivieren.
Igendwann hielten sie dann inne
und erinnerten sich,
dass sie in einer Ausstellung 
über den Tod waren,
und dass sie sich vielleicht
nicht so verhalten sollten.
Aber im Grunde bezweifle ich, 
ob es eine Art gibt,
sich im Angesicht des Todes zu verhalten
und falls nicht, bitte ich Sie, 
zu überlegen, was ein guter Tod ist.
Und wie denken Sie, sollte Architektur,
die einen guten Tod fördert, sein,
und könnte es nicht vielmehr
so sein, und nicht so?
Danke.
(Applaus)

Chinese: 
特別是視聽教學產品。
我們讓參觀者跳舞、奔跑和跳躍，
有如試著以不同方式
與展出的產品互動，
在特定的時點上
參觀者會停止
記住他們是在參觀
一場有關死亡的展覽，
或許這不是你應該去做事。
事實上，我有個問題，
是否有一種方式
在死亡這個議題上，
有你應該去做的事，
若沒有，我要求你去想關於
什麼是好的死亡，
以及你想到的
好的死亡場所的建築物是什麼樣子，
可能不是很少像是這樣，
多一點像這個樣子？
謝謝。
（掌聲）

French: 
surtout face aux éléments audiovisuels.
Il y avait des gens qui
dansaient, couraient, sautaient
pour activer de différentes façons
les dispositifs,
puis, à un moment donné,
ils s'arrêtaient un peu,
se rappelant qu'ils étaient
à une exposition sur la mort
et que, peut-être, ce n'était pas correct
d'agir ainsi.
Mais en fait, y a-t-il une façon
correcte d'agir vis-à-vis de la mort ?
Et s'il n'y en a pas, je vous demande
ce qu'est une bonne mort pour vous
et à quoi ressemblerait l'architecture
accompagnant une bonne mort :
ça ne serait pas un peu moins comme ça
et un peu plus comme ça ?
Merci.
(Applaudissements)

Romanian: 
în special la lucrările audio-vizuale.
Am văzut oamenii alergând 
și dansând prin cameră
încercând să activeze exponatele
în diverse feluri,
și la un moment dat se opreau
și își aminteau că expoziția 
era dedicată morții,
și că probabil nu se cuvenea 
să se comporte astfel.
Dar de fapt, mă întreb 
dacă există doar un singur fel
în care să vă comportați 
în preajma morții,
iar dacă nu, aș dori să vă întreb 
cum credeți că ar fi o moarte bună
și cum credeți că ar arată
arhitectura ei,
dacă nu ar trebui să fie 
mai puțin așa și mai mult în acest fel?
Mulțumesc.
(Aplauze)

Marathi: 
विशेषतः दृक्श्राव्य मध्यमातून
आम्हाला नाचतांना पळतांना 
आणि उड्या मारतांना लोक दिसले
ते सक्रीय करीत होते प्रदर्शनास
वेगवेगळ्या रीतीने
एका विशिष्ट स्थळीत थांबित
लक्षात घ्या ते होते 
मृत्यूसंबंधी प्रदर्शनात
तुम्ही विचार ही केला नसेल 
आशा प्रतिक्रियेचा
पण मी प्रश्न करते 
एक मार्ग आहे काय
मृत्यूसंबंधी तुमच्या प्रतिक्रियेसाठी आ
आणि जर नसेल तर मी विचारते 
तुम्हास काय वाटते चांगले मरण कसे असावे
आणि त्यासाठी वास्तुस्थापत्य विषयी पूरक
पूरक बाबी चांगल्या मृत्यूसाठी
आणि त्या कमीही नको वा 
जास्तही नको
आभारी आहे
(टाळ्या)

Vietnamese: 
nhất là khi xem các tác phẩm nghe nhìn.
Có người múa,
chạy và nhảy
như là họ cố làm cho triễn lãm 
sống động nhiều cách khác nhau
và đến một lúc nào đó 
họ dừng lại
và chợt nhớ rằng họ đang ở
triển lãm về cái chết,
và đó có thể không phải là
cách cư xử được mong.
Nhưng thật sự, tôi sẽ hỏi liệu
có một cách
mà bạn sẽ làm để tiếp cận cái chết,
nếu không có, tôi muốn bạn nghĩ về điều
tốt đẹp của cái chết là gì,
điều mà bạn nghĩ kiến trúc là
sự hỗ trợ để có cái chết tốt lành,
có thể ít nhất là thế này
còn khá hơn thì thế này ?
Cám ơn.
(Vỗ tay)

Armenian: 
հատկապես տեսահոլովակների համար:
Մարդիկ պարում էին, վազում
թռչկոտում,
նրանք փորձում էին ակտիվացնել
ցուցահադեսը տարբեր ձևերով,
բայց մի պահ նրանք դադար էին
տալիս
ու հիշում, որ գտնվում են մահվան
մասին ցուցահանդեսում,
և մի գուցե այդպես չպիտի իրենց դրսևորեն:
Բայց ես ձեզ կհարցնեմ, արդյոք կա 
դրսևորման ձև,
որով դուք կարող եք ցույց տակ ձեր վերաբերմունքը 
մահվան շուրջը
և եթե չկա, ես կխնդրեի մտածել, 
որն է լավ մահը,
և ի՞նչ եք կարծում ճարտարապետությունը, որ 
նպաստում է լավ մահվանը,
միգուցե դա նման չպիտի ինի մի քիչ այս մեկին կամ
ավելի շատ նման լինի այն մյուսին:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ)

Polish: 
zwłaszcza na prace audiowizualne.
Ludzie tańczyli, biegali, skakali
i próbowali różnych sposobów
na uruchomienie eksponatów,
ale w pewnym momencie zatrzymywali się,
przypominając sobie,
że tematem wystawy jest śmierć,
i że takie zachowanie 
może jest nie na miejscu.
Moim zdaniem nie istnieje 
uniwersalny model
zachowań w obliczu śmierci,
a skoro go nie ma, zastanówcie się,
czym dla was jest dobra śmierć,
i jaka powinna być architektura,
wspierająca taką śmierć.
Czy może mniej przypominać to,
a trochę bardziej to?
Dziękuję.
(Brawa)

Macedonian: 
особено на аудио-визуелниот дел.
Имаше луѓе кои танцуваа, трчаа и скокаа
во обид да ги активираат експонатите 
на различни начини,
понекогаш запираа
досетувајќи се дека
се на изложба за смртта
и дека тое а не е најприкладниот
начин на однесување.
Но, се прашувам дали постои начин
на кој треба да се однесуваме кон смртта.
и ако нема, сакам да размислите
што значи добра смрт,
и каква треба да биде архитектурата 
која поддржува добра смрт
и може ли да биде помалку
ваква, а повеќе ваква?
Благодарам!
(Аплауз)

Lithuanian: 
ypač į audiovizualinius darbus.
Jie šoko, bėgiojo, šokinėjo
ir aktyviai bandė eksponatus
įvairiais būdais,
ir tam tikroje vietoje jie sustodavo
ir prisimindavo, kad jie yra 
parodoje apie mirtį
ir kad galbūt ne taip turėtų
būti elgiamasi.
Bet iš tiesų, norėčiau paklausti ar yra
vienintelis būdas
kaip turėtume elgtis, kai aplink mirtis,
ir jei nėra, aš norėčiau paprašyti 
jūsų pagalvoti, kas yra gera mirtis
ir kokia, jūsų nuomone, architektūra
turėtų paremti gerą mirtį,
ir galbūt tai galėtų būti mažiau štai taip,
ir šiek tiek daugiau šitaip?
Ačiū.
(Plojimai)

English: 
especially the audio-visual works.
We had people dancing
and running and jumping
as they tried to activate
the exhibits in different ways,
and at a certain point
they would kind of stop
and remember that they were in
an exhibition about death,
and that maybe that's not
how you're supposed to act.
But actually, I would question
whether there is one way
that you're supposed to act around death,
and if there's not, I'd ask you to think
about what you think a good death is,
and what you think that architecture
that supports a good death might be like,
and mightn't it be a little less like this
and a little more like this?
Thank you.
(Applause)

Korean: 
특히 영상음향 작품들에서요.
춤추고, 뛰어다니고, 점프하는 
사람들도 있었습니다,
마치 그 작품들을 여러방법으로
작동시키려 하는 것 처럼요.
그리고 어느 순간 잠시 멈추더니,
죽음에 대한 전시회에 와 있다는 것을,
그리고 어쩌면 그렇게 행동해서는 
안된다는 것을 기억합니다.
하지만 저는 사실, 한가지 
방법밖에 없는지 묻고싶습니다.
죽음에 대해 어떻게 행동해야
하는지에 대해서요.
없다면, 여러분께 생각해보라 하고싶네요
좋은 죽음이란 어떤것인지,
좋은 죽음을 뒷받침하는
건축은 무엇인지에 대해서요.
그러면 이것 보다는 조금 덜하고,
좀 더 이런 모습일 수 있을까요?
감사합니다.
(박수)

Arabic: 
وخصوصًا الأعمال السمعية البصرية.
كان لدينا أشخاص يرقصون ويركضون ويقفزون
كأنهم حاولوا تنشيط المعروضات بطرق مختلفة،
وكانوا عند مرحلة معينة يتوقفون نوعًا ما
ويتذكرون بأنهم كانوا في معرض عن الموت،
وأن هذه ربما لسيت الطريقة 
التي يفترض أن يتصرفوا بها.
ولكن في الحقيقة، أتساءل 
فيما لو كانت هناك طريقة
يمكنكم التصرف بها حول الموت،
وإن لم تكن هناك واحدة، فسأطلب منكم التفكير
بشأن ما تعتقدون أنه موت جيد،
وكيف ترون فن العمارة 
الذي يدعم الموت الجيد،
وهل يمكن أن يكون أقل شبهًا بهذا
وأكثر شبهًا بهذا؟
شكرًا لكم.
(تصفيق)

Chinese: 
尤其是视听作品。
我们让众人跳跃、跑动、起舞，
通过不同方式活跃展出的氛围，
在一些特定的节点上，他们会停止，
记住他们在参观死亡展览，
也许那不是你们想去做的。
但实际上，我想要问一下，
是否有一种方式，
你们想要围绕死亡，采取一些行动，
如果没有，我就要你们好好想一想，
什么是好的死亡，
以及你们所认为支持好的死亡的
建筑应当是怎样的，
可不可以少一点像这样，多一点像这样？
谢谢。
（掌声）

Ukrainian: 
особливо на аудіовізуальні роботи.
Вони танцювали, бігали і стрибали,
намагаючись активувати експонати 
різними способами,
а в певний момент вони зупинялися,
згадавши, що ця виставка про смерть,
і що, напевно, так себе поводити не можна.
Але, насправді, я питаю себе, чи є єдина
реакція на смерть,
і, якщо її немає, я б попросила вас 
замислитись про те, що таке гарна смерть,
та яка архітектура, на вашу думку, могла б
бути підходящою для неї,
чи не могла б вона більше бути схожою 
на це, аніж на це?
Дякую.
(Оплески)

Russian: 
особенно на аудио-визуальные материалы.
Они танцевали, бегали и прыгали,
как бы пытаясь дать этой выставке
иной заряд.
В определённый момент они останавливаются
и вспоминают, что находятся
на выставке о смерти
и, возможно, ведут себя неподобающе.
Но я бы поставила под сомнение тот факт,
что существует
всего один вид
подобающего отношения к смерти.
И если это не так, я бы попросила вас
подумать, что такое «хорошая смерть»
и какой могла бы быть архитектура,
поддерживающая такой уход из жизни.
И возможно, это чуть меньше напоминает это
и чуть больше — это?
Спасибо.
Аплодисменты.

Hungarian: 
főleg az audiovizuális hatásokra.
Voltak embereink, akik táncoltak,
futkostak, és ugráltak,
ahogy próbálták működésbe
hozni a kiállítást többféle módon,
de egy bizonyos ponton
hirtelen megálltak,
mintha rájöttek volna hogy ez egy
kiállítás a halálról,
és talán nem így kéne viselkedniük.
De én megkérdezném, hogy tényleg
csak egy mód van-e arra,
hogy hogyan kéne reagálnunk a halálra,
és ha nem, gondoljunk bele hogy
milyen lenne a jó halál,
és milyen lenne az építészet,
ami azt támogatná.
Talán egy kicsit kevesebbet ebből,
és kicsit többet abból?
Köszönöm.
(Taps)

Burmese: 
အထူးသဖြင့် အသံနဲ့အမြင် လုပ်ငန်းတွေမှာပါ။
ကျွန်မတို့ဆီမှာ ကနေကြသူတွေ
ပြေးခုန်နေကြသူတွေ ရှိခဲ့ကာ
သူတို့ဟာ ပြပွဲထဲက အရာတွေကို နည်းမျိုးစုံဖြင့်
အသက်ဝင်လာအောင် အားထုတ်ခဲ့ကြတယ်၊
အဲဒီနောက်မှာ သူတို့ဟာ ရုတ်တရက်
ရပ်တန့်လိုက်ကြကာ
သူတို့ဟာ သေဆုံးမှု အကြောင်း ပြပွဲထဲမှာ
ပါဝင်နေကြတာကို သတိရလိုက်ကြသလိုပါပဲ၊
လူတချို့တို့ အတွက် အဲဒီလို လှုပ်ရှားမှုဟာ
မသင့်လျော်ဘူးလို့ ထင်စရာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်မ သိချင်လို့
မေးလိုတဲ့ မေးခွန်းက
သေခြင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်တို့ လုပ်ကိုင်လိုကြတာ
နောက် တမျိုးများလား၊
အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုရင်၊ ကောင်းမွန်တဲ့
သေဆုံးခြင်း ဆိုတာကို ရှင်တို့ ဘယ်လို ထင်ပါသလဲ၊
ပြီးတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ သေဆုံးမှုကို
ထောက်ကူပေးနိုင်တဲ့ ဗိသုကာတွေက ဘယ်လိုဟာတွေလဲ၊
ခုနက ပြောခဲ့တာတွေနဲ့ နည်းနည်းလေး မတူတာမျိုး၊
ပိုပြီး တူချင်တာမျိုးများလား။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်တီးသံများ)

Croatian: 
pogotovo na zvučno-vizualna djela.
Bilo je ljudi koji su plesali
i trčali i skakali
pokušavajući aktivirati izloške
na različite načine,
i u određenom trenutku nekako bi stali
i prisjetili se da su na izložbi o smrti,
i da to možda nije način na koji
bi se trebali ponašati.
Ipak, htjela bih pitati
postoji li način
na koji bi se trebali ponašati oko smrti,
i ako ne postoji, onda vam savjetujem
da razmišljate što je dobra smrt,
i kakva bi arhitektura koja uzdržava
dobru smrt mogla biti,
i ne bi li mogla biti malo manje ovakva,
a malo više ovakva?
Hvala vam.
(Pljesak)

Spanish: 
especialmente ante la parte audiovisual.
Había gente que bailaba, corría y saltaba
mientras intentaba activar las obras
de diferente forma,
y en un momento dado,
como que se paraban y recordaban
que estaban en una exposición
sobre la muerte
y que, tal vez, no era así
como se esperaba que actuaran.
Yo, en realidad, me preguntaría
si hay una forma
como se supone que actuemos
frente a la muerte,
y si no, les pediría que pensaran
en lo que es una buena muerte para Uds.,
y en lo que podría ser la arquitectura
que sirviera de apoyo a esa buena muerte,
y si debería ser un poco menos de esto
o un poco más de aquello.
Gracias.
(Aplausos)

Dutch: 
vooral bij de audio-visuele onderdelen.
Mensen dansten, renden en sprongen
om de opstellingen 
op verschillende manieren op te starten,
en op een bepaald moment
stopten ze min of meer.
Ze beseften dat ze
bij een expositie waren over de dood.
Ze bedachten dat ze zich
anders moesten gedragen.
Maar eigenlijk vraag ik me af
of er een manier is
om je te gedragen rond de dood.
En als die er niet is, wil ik je vragen
wat je een goede dood vindt,
en hoe architectuur eruit moet zien,
die een goede dood ondersteunt.
Zou het niet iets minder zó moeten zijn,
en iets meer zó?
Dank je wel.
(Applaus)

Portuguese: 
especialmente às obras audiovisuais.
Havia pessoas dançando,
correndo e pulando,
conforme tentavam acionar
as exposições de diferentes maneiras
e, num certo momento, elas paravam,
e se lembravam de que estavam
numa exposição sobre a morte,
e que talvez essa não fosse
a maneira adequada de agir.
Mas, na verdade,
eu questiono se há um jeito
certo de agir perante a morte,
e se não há, peço a vocês que pensem
sobre o acham que é uma boa morte
e o que você acham que a arquitetura
associada a uma boa morte deveria ser;
e não poderia ser menos assim
e um pouco mais deste jeito?
Obrigada.
(Aplausos)

Thai: 
โดยเฉพาะสื่อโสตทัศน์ที่มีในงาน
เราเจอคนเต้น วิ่ง กระโดดโลดเต้น
ในตอนที่พวกเขาพยายามจะเล่นกับสื่อทั้งหลาย
ในงานนิทรรศการด้วยวิธีที่แตกต่างกันไป
และเมื่อถึงจุดหนึ่ง พวกเขาก็จะหยุด
และนึกได้ว่าพวกเขาอยู่
ในงานนิทรรศการเกี่ยวกับความตาย
และนั่นอาจไม่ใช่สิ่งที่คุณควรจะแสดงออกมา
แต่ที่จริงเเล้ว ฉันกลับตั้งคำถามว่า 
มีทางเลือกเพียงทางเดียวอย่างนั้นหรือ
ที่คุณควรจะแสดงออกเกี่ยวกับความตาย
และถ้าหากว่าไม่ ฉันอยากจะถามคุณให้คิดว่า 
การตายที่ดีที่คุณคิดเป็นอย่างไร
และคุณคิดว่าสถาปัตยกรรม
ที่สนับสนุนการตายที่ดี ควรจะเป็นอย่างไร
มันน่าจะดูเหมือนแบบนี้น้อยลงสักนิด
และดูเหมือนแบบนี้มากขึ้นสักหน่อยใช่ไหม
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)

Indonesian: 
khususnya karya audio-visual.
Kami memiliki orang yang berdansa,
berlari dan melompat
sambil berusaha memeriahkan pameran
dengan berbagai cara,
lalu pada saat tertentu 
mereka akan berhenti
dan teringat mereka berada 
di pameran tentang kematian,
dan itu mungkin bukan tindakan
yang seharusnya.
Tapi, sebenarnya saya akan bertanya
apakah ada satu cara
yang diharuskan sekitar orang meninggal,
dan bila tidak, saya mohon Anda berpikir 
apa yang dianggap sebagai kematian baik,
dan pendapat Anda mengenai arsitektur 
apa yang bisa mendukung kematian baik.
Mungkinkah tidak begitu menyerupai ini, 
tapi lebih terlihat seperti ini?
Terima kasih.
(Tepuk Tangan)

Modern Greek (1453-): 
ειδικά στα οπτικοακουστικά έργα.
Υπήρχαν άνθρωποι που χόρευαν
και έτρεχαν και πηδούσαν
προσπαθώντας να ενεργοποιήσουν
τα εκθέματα με διάφορους τρόπους,
και κάποια στιγμή σταματούσαν
ενθυμούμενοι ότι βρίσκονταν
σε μια έκθεση για τον θάνατο,
και ότι μάλλον δεν θα έπρεπε
να αντιδρούν έτσι.
Πάντως, εγώ αμφιβάλλω
αν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος
αντίδρασης στη 
θεματολογία του θανάτου,
κι αν δεν υπάρχει, θα σας έλεγα
να σκεφτείτε τι θεωρείτε καλό θάνατο,
και πώς θα ήταν η αρχιτεκτονική
που υποστηρίζει έναν καλό θάνατο.
Δεν θα ήταν λιγότερο σαν αυτό
και περισσότερο σαν αυτό;
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)

Serbian: 
naročito na audio-vizuelna dela.
Ljudi su plesali i trčali i skakali okolo
u pokušaju da aktiviraju izložbu
na različite načine
i u nekom trenutku bi zastali
i setili se da su na izložbi o smrti,
i da možda ne bi trebalo
tako da se ponašaju.
Ali ja bih se zapravo pitala
da li postoji samo jedan način
na koji treba da se ponašate kod smrti,
a ako ne postoji, pitala bih vas
da razmislite o tome šta je dobra smrt
i kako mislite da treba da izgleda
arhitektura koja podržava dobru smrt
i zar ne bi bila malo manje nalik na ovo,
a malo više nalik na ovo?
Hvala vam.
(Aplauz)

Slovenian: 
še posebej na avdio-vizualne dele.
Ljudje so plesali, tekli in skakali,
ko so skušali sprožiti del razstave,
in kar naenkrat se ustavijo,
ker se spomnijo,
da so na razstavi o smrti,
in da morda tako vedenje ni primerno.
A zanima me,
če obstaja določen način,
kako se vesti okoli smrti.
In če ga ni,
razmislite o tem, kaj je dobra smrt,
in kako je videti arhitektura,
ki podpira dobro smrt.
Je morda manj podobna temu
in bolj temu?
Hvala.
(Aplavz)

Kurdish: 
بەتایبەت کارە دەنگ و وێنەکان.
خەڵک هەبوو سەمایان دەکرد و
ڕایاندەکرد و بازیان دەدا
هەوڵیان دەدا پێشەنگاکە چالاک بکەن 
لە ڕێی جیاوازەوە،
و لە خاڵێکی دیاریکراودا، دەوەستان
و بریان دەکەوتەوە لە پێشەنگایەکن
،دەربارەی مەرگ
ڕەنگە ئەمە مامەڵەیەکی باش نەبێت.
بەڵام لە ڕاستیدا دەپرسم
تەنها ڕێگەیەک هەیە
تا لەلای مەرگ پەیڕەوی بکەین؟
گەر نییە، داوا دەکەم بیر بکەنەوە دەربارەی 
ئەوەی مردنی باش چییە،
و بیردەکەنەوەتان چۆنە کە تەلارسازی پشتگیری
مردنێکی باش بکات،
لەوە ناچێت لەمە کەمتر بێت و 
لەمەش زۆرتر بێت؟
سوپاس بۆ ئێوە
چەپڵەڕێزان.

Italian: 
soprattutto alle parti audio-visive.
C'erano persone che danzavano 
e correvano e saltavano
e cercavano di prendere parte 
alla mostra in modi diversi,
e all'improvviso si fermavano
e ricordavano che si trovavano 
in una mostra sulla morte,
e che forse non era quello 
il comportamento adeguato.
In realtà, mi chiedo 
se ci sia un comportamento
che si dovrebbe assumere 
parlando di morte,
e se non c'è, vi chiedo di pensare 
quale sia per voi un buon modo per morire,
e a cosa dovrebbe assomigliare 
una architettura che accompagni la morte,
dovrebbe assomigliare un po' meno a questa 
e un po' di più a quest'altra?
Grazie.
(Applausi)

Swedish: 
speciellt på de audiovisuella delarna.
En del dansade och hoppade och sprang
för att aktivera de interaktiva delarna,
och rätt som det var stannade de
och påminde sig om
att utställningen handlade om döden,
och att det kanske inte var så
de förväntades göra.
Men frågan är om det bara finns
ett rätt sätt att agera på kring döden,
och om det inte är så,
vill jag be er fundera kring
vad som är en bra död,
och hur ni tycker att en arkitektur
som stöder det kan utformas,
och om den i så fall skulle kunna vara
lite mindre så här och lite mer så här?
Tack så mycket.
(Applåder)

Persian: 
مخصوصا در بخش کارهای صوتی تصویری.
برای ایجاد حس تعامل با نمایشگاه
کارای مختلفی می کردن.
مثلا بعضی ها می پریدن، یا می دویدن
یا می رقصیدند.
و یه جایی یک دفعه می ایستادن
و یادشون می اومد که این نمایشگاه
درباره مرگه،
و احتمالا این حرکات
مناسب این نمایشگاه نیست.
اما من ازشون پرسیدم
"راهی برای تعامل با مرگ هست؟"
اگه نه ازشون می خواستم به این فکر کنن
که مشخصه یک مرگ خوب چیه؟
و این بنایی که در ارتباط با این مرگه
باید چه شکلی باشه؟
آیا نباید کمتر شبیه این باشه
و بیشتر این شکلی باشه.
ممنونم.
(تشویق حضار)
