نویسنده زیرنویس: Asal Ghamari
Reviewer: ‌Behdad Khazaeli
ما در ایران زندگی می‌کنیم. نمی‌دانم این
برای شما خبر خوبی است یا خبر بدی است؟
ما در کشوری زندگی می‌کنیم که از لحاظ
معدنی تقریبا همه جور معدن را داریم؛
ما معدن گاز داریم،
معدن نفت داریم،
معدن فولاد داریم، مس، آلومینیوم،
همه جور معدن داریم.
ما در کشوری زندگی می‌کنیم که همه جور
پوشش جغرافیایی داریم، تقریبا!
ما گرمسیر، مثل کویر را داریم،
ما سردسیر کوهستانی را داریم.
ایران کشوری است که جلگه دارد،
جنگل دارد، ساحل دریا دارد،
ساحل اقیانوس دارد.
ایران کشوری است که در نقطه
خیلی استراتژیکی قرار دارد؛
بین اروپا و آسیا قرار دارد.
جادّه ابریشم از ایران رد می‌شده است.
ما همه این‌ها را داریم و هنوز
بهترین کشور جهان نیستیم.
این خیلی خبر عجیبی است برای من!
یک کشوری مثل کشور آلمان، 
هیچ کدام از این‌ها را ندارد؛
نه معادن خیلی غنی دارد، نه 
پوشش جغرافیایی خیلی متنوعی دارد.
چرا ما با این‌همه مزیتی که داریم، 
بهترین کشور جهان که نیستیم هیچ،
با یک کشور نرمال هم خیلی فاصله داریم!
این سؤالی است که مدت‌ها 
ذهن من را درگیر می‌کرد.
یکی از مهم‌ترین چیزهایی که باعث
می‌شود با نداشتنش انگار،
هیچ کدام از این‌ها را هم نداریم، 
چیزی است به نام با هم کار کردن.
ما با هم نمی‌توانیم خوب کار کنیم!
ما Team Work (کار گروهی ) مان قوی نیست.
در ورزش‌های انفرادی قالبا 
خیلی خوب کار می‌کنیم ،ولی
در ورزش‌های تیمی معمولا خیلی موفق نیستیم.
اگر ما می‌توانستیم
با هم خیلی خوب کار کنیم،
Team work ( کار گروهی ) خیلی خوبی داشتیم،
می‌توانستیم یکی از بهترین
کشورهای جهان باشیم.
البته این خیلی کلیشه‌ای است؛ خیلی از ما
جواب‌های کلیشه‌ای این را هم داریم؛
پیشینه تاریخی ما، پیشینه فرهنگی ما،
آموزشی که ما در مدارس می‌بینیم،
هیچ کدام منتج به این نمی‌شود که
ما بتوانیم خوب تیمی کار کنیم .
برای حل کردن این مشکل، من می‌خواهم 
یک مشکل کوچک‌تری را مطرح کنم،
که اگر آن را بتوانیم حل کنیم احتمالا
این را هم می‌توانیم حل کنیم.
Background (سابقه) من نرم‌افزار است.
کار من درست کردن تیم برای 
شرکت‌های نرم‌افزاری ایرانی و خارجی است،
که در ایران می‌خواهند تیم
نرم‌افزاری داشته باشند.
پس با این مقوله خیلی کار کردم که تیم‌های
موفق نرم‌افزاری درست کنم.
ایده این است: اگر بتوانیم مشکل درست
کردن تیم‌های موفق نرم‌افزاری را حل کنیم،
احتمالا می‌توانیم مشکل "تیم"
در ایران را هم حل کنیم.
نرم‌افزار یک ویژگی جالب دارد؛
در نرم‌افزار شما اگر تیمی کار نکنید
Fail می‌شوید ( شکست می‌خورید.)
اگر تخصص‌های مختلفی که قرار است
روی آن نرم‌افزار کار کنند،
با هم خوب کار نکنند، نرم‌افزار
Fail می‌شود ( شکست می‌خورد).
در حالی‌که یک دندانپزشک احتمالا خیلی لازم
نیست که تیمی کار کند، یا رشته‌های دیگر.
برای حل این مشکل در field (زمینه) 
نرم‌افزار یک تیمی درست کردیم
درهواپیمایی ماهان ، و روی این تیم خیلی
کار کردیم که افرادی که در این تیم هستند،
مهارت‌های تیمی داشته باشند؛ بتوانند با
مهارت‌های تیمی که در آن تیم
به وجود می‌آورند، نرم‌افزارهای
با کیفیت درست کنند.
با این هدف که این تیم بتواند
گسترش پیدا کند، بزرگ شود و رشد کند.
این تیم فوق‌العاده شده و 
خیلی موفق دارد کار می‌کند.
ولی یک مشکل کوچک دارد؛
برای این‌که این تیم بزرگ شود، 
برای این‌که از ۵۰ نفر بشود ۷۰ نفر،
برای این‌‌‌که از ۷۰ نفر بشود ۱۰۰ نفر، 
فرآیند توسعه‌اش این‌طور است که
آدم‌ها باید بیایند در این تیم کار کنند،
یک مدت باشند، در این مدتی که در تیم هستند،
مهارت‌های تیمی را پیدا کنند و به
مرور این تیم رشد پیدا کند.
سرعت رشد تیم از از ۵۰ به ۷۰، 
از ۷۰ به ۱۰۰ می‌توانید تصور کنید
که چطور است؛ نیاز دارد
به حضور فیزیکی آدم‌ها.
ایده‌ای که من داشتم و در آخرین استارت‌آپ
اجرا کردم، این بود که چطور می‌شد
ما تیمی را داشته باشیم که نیاز
به حضور فیزیکی آدم‌ها نداشته باشد.
کاری که در آخرین استارت‌آپ کردم
این بود که، تیمی درست کردیم که،
به هیچ وجه با هم‌دیگر لازم نباشد
در یک فضای فیزیکی کار کنیم.
کل تیم، کاملا روی اینترنت بنا شد؛
همه ریموت کار کنند،
همه جلسات روی اینترنت اتفاق می‌افتد،
اصلا دفتری اجاره نکردیم که لازم باشد 
برویم و در آن دفتر کار کنیم
و آدم‌هایی که در تیم هستند از شهرهای 
مختلف ایران می‌توانند کار کنند.
اتفاق جالبی که افتاد، بعد از یک سال که ما
مشکلات کارهای ریموتی را حل کردیم،
افرادی از شهرهای مختلف دارند در تیم کار
می‌کنند که قبلا تصورش را هم نمی‌کردیم؛
نگار یک خانمی است که در سمنان زندگی
می‌کند، قبلا اصلا امکانش وجود نداشت
که از ایشون استفاده کنیم، یک Developer
( توسعه دهنده ) خیلی خوب است،
و به همراه بچه‌اش در خانه زندگی می‌کند.
ولی الان این امکان برایش به وجود آمده
که بتواند در خانه کار کند. 
و نه تنها دارد کار می‌کند،
بلکه مدیریت کل تیم
نرم‌افزاری ما با ایشون است.
همان‌طور که می‌بینید، در همه شهرهای ایران
شروع کردیم Developer ( توسعه دهنده ) ،
تربیت کردن و Developer
(توسعه دهنده) گرفتن.
جلسه اول بعد از یک سال و نیم،
ما به درآمد رسیدیم
و اولین باری بود که تصمیم گرفتیم 
بلیط هواپیما بگیریم برای همه،
و یک شرکت را در تهران برای
یک روز اجاره کنیم،
و یک روز با هم‌دیگر کار کنیم.
آن روز خیلی روز عجیبی بود؛
خیلی از آدم‌ها با این‌که یک سال و نیم
با هم‌دیگر کار کرده بودند،
ولی اولین باری بود که
هم‌دیگر را می‌دیدند.
یکی از دوستانم به من گفت که: محسن نمی‌آید؟
و محسن کنارش بود و گفت که: محسن من هستم!
چون حالا محسن قیافه‌اش یک عکس سیبیل دار
است، این‌جا عکسش را می‌بینید؛
به نظر می‌آید یک آدمی باشد که
انقدر (بلند) باشد،
ولی انقدر (کوتاه) بود.
خیلی تجربه جالبی بود.
من برای این‌که بتوانم این 
تیم را گسترش بدهم،
قبلا یک کاری به عنوان Hobby
(سرگرمی) می‌کردم؛
در دانشگاه‌ها می‌رفتم، دانشجوهایی
که با انگیزه هستند،
با استعداد هستند را پیدا می‌کردم،
این‌ها به من می‌گفتند
چه کتابی بخوانیم و وارد فضای کار بشویم؟
من کمک‌شان می‌کردم. این کار 
را هدف‌مندتر کردم؛
با این هدف که کسانی که وارد این تیم
می‌شوند، مهارت‌های تیمی را پیدا کنند.
مثلا من همیشه یک کتابی 
معرفی می‌کردم که بخوانند،
حالا این‌طوری معرفی می‌کنم؛
مفهومی را معرفی کردم به نام
Integrity (درست‌کاری)
گفتم شما باید Integrity داشته باشید.
Integrity داشتن را از روز اول تعریف کردم؛
شما این کتاب را اگر می‌‌‌‌خواهید بخوانید،
دو روز وقت دارید از قبل 
این‌که کل کتاب را بخوانید
به من بگید که تا کی 
می‌توانید کتاب را تمام کنید.
پس ۱: باید بتوانید تعهد بدهید
۲: چون خودت به من این Time (زمان) را دادی،
باید تعهد داشته باشی که این Time (زمان) را
برسونی و در آن Time تمام کنی.
پس متعهد باشی نسبت به حرفی که می‌زنی!
و ۳، که به نظر می‌آید از 
همه‌اشون مهم‌تر باشد:
هر لحظه که فهمیدی نمی‌رسی
این کار را انجام بدهی،
همان لحظه خبر بدهی که من 
نمی‌توانم این کار را انجام بدهم.
اگر قرار است ۳۰ دی کار را تحویل بدهی، نیا
۳۰ دی بگو که من امروز نرسیدم، ببخشید!
آن روزی که فهمیدی احتمالا ۲۰ دی بوده،
۲۰ دی باید بگویی که من نمی‌رسم.
با این کار، با این آموزش، وقتی هم وارد
پروژه‌های نرم‌افزاری واقعی ما می‌شوند،
یک پروژه نرم‌افزاری است که آدم‌ها در 
شهرهای مختلف دارند کار می‌کنند،
اگر یک نفر یک چیزی را سر Time (زمان) اش
نرساند، همه چیز عقب می‌افتد
و این Integrity (درست‌کاری) اگر وجود
نداشته باشد،
کل پروژه Fail می‌شود (شکست می‌خورد).
بنابراین، این مهارت‌هایی که در تیم وجود
دارد را روی اینترنت گسترش دادیم.
و تصور کنید حالا، Extend کردن
(گسترش دادن) این تیم چطور است؟
آدم‌ها برای این‌که وارد 
این تیم بشوند، نیاز نیست
Physically (فیزیکی)
در یک تیم باشند.
از طریق اینترنت فرآیندهای تعریف شده
از شهرهای مختلف می‌توانند 
وارد این پروژه بشوند
و در کل ایران بتوانند
در این پروژه شرکت کنند.
پس درست کردن یک تیم اینترنتی می‌تواند 
شکل Scale کردن (پیمایش) را حل کند.
مشکل بعدی چیست؟
مشکل بعدی این است که انتقال مفاهیم
مهارت‌های تیمی خیلی سخت است.
این‌که شما چطور می‌توانید یک Teamwork
( کار تیمی) خوب داشته باشید،
انتقالش خیلی سخت است و اصلا آسان نیست.
مثل این می‌ماند؛
من این شونه‌ام درد می‌کند،
دردی که در این شانه‌ام هست را 
می‌خواهم به شما منتقل کنم.
می‌خواهم توصیفش کنم برایتان.
اگر ۱۵ دقیقه من درباره این درد صحبت کنم،
شما احتمالا به اندازه ۳۰،۲۰ ثانیه بیشتر،
متوجه درد شانه من نمی‌شوید.
مفاهیم تیمی هم انتقالشان همین‌طور است؛
اگر من Workshop (کارگاه) بگذارم
درباره Teamwork(کار گروهی) خوب؛
چطور باید Teamworking کرد،
معمولا اگر۱۵ ساعت هم در مورد این حرف بزنم،
شاید ۶،۵ دقیقه بیشتر اثر 
نداشته باشد روی آدم‌ها.
و این نکته است که سختش می‌کند.
کسی که الان ۲۰، ۳۰ سالش است و آموزش‌های
Teamwork (کار گروهی) را از مدرسه ندیده
و الان ما همه اعتقاد داریم که دیگر نمی‌شود
با توضیح دادن و این‌جورworkshop (کارگاه)ها
کارهای تیمی و مهارت‌های 
تیمی را منتقل کرد.
این قسمت کار را خیلی سخت می‌کند.
این سختی برای من وجود داشت تا وقتی که یکی
از دوستانم، بهزاد، یک کتابی را معرفی کرد
به نام "Mirroring People" (مردم آینه‌ای).
در این کتاب یک مفهومی معرفی شد که
برای من خیلی عجیب بود،
و بسیار تأثیرگذار.
این کتاب را سرپرست تیم پزشکی نوشته بود
که روی مغز میمون‌ها کار می‌کردند
و داشتند بررسی میکردند و رسیدند به مفهوم
"Mirroring Neurons"
یا " نورون‌های آینه‌ای".
نورون‌های آینه‌ای چی هستند؟
الان با یک‌سری از آزمایش‌های
آن کتاب توضیح می‌دهم.
اولین آزمایش آن کتاب این بود:
به یک میمون، یک سیب دادند و 
گفتند که این سیب را بردارد،
وقتی که این کار را انجام می‌داد،
روی سرش Helmet (کلاه) که activity
(فعالیت) مغز را تحلیل می‌کند، گذاشتند.
وقتی که سیب را برمی‌داشت، 
چک کردند ببینند
کجای مغز فعال می‌شود و
این را یادداشت کردند.
مرحله بعدی این بود که به جای این‌که 
به این میمون یک سیب بدهند،
یک میمونی را بهش نشان دادند که آن
میمون داشت یک سیب را برمی‌داشت.
با کمال تعجب دیدند همان قسمت‌هایی از مغز
میمون دارد فعال می‌شود که
انگار خودش داشت برمی‌داشت؛
یعنی انگار خودش دارد برمی‌دارد.
این آزمایش را کمی ادامه دادند،
این دفعه یک میمون را نشان دادند به او که،
این میمون می‌خواست یک سیب بردارد،
هنوز برنداشته بود و حتی در این حالت هم،
آن قسمت‌هایی از مغز داشت فعال می‌شد.
آزمایش‌های دیگری را انجام دادند و
به نتیجه جالبی رسیدند؛
ما در مغزمان قسمتی
داریم به نام نورون‌های آینه‌ای
که توانایی شبیه سازی احساسات
و نیّات طرف مقابل را در ما دارد.
این قسمت معمولا در بچه‌ها خیلی قوی است،
همین‌طور که بزرگ‌تر می‌شویم،
این قسمت از مغزمان ضعیف‌تر می‌شود.
دیدید وقتی به بچه‌ها می‌گوییم پیتزا نخور
خیلی گوش نمی‌کنند،
به خاطر این‌که نیت شما از طریق
Mirroring Neurons بهشان منتقل می‌شود
و صحبت شما خیلی تأثیری ندارد.
قدرت تأثیر گذاری نورون‌های آینه‌ای خیلی
است، خیلی بالا است؛
انقدر زیاد است که،
اصلا یک نکته خیلی جذابی که دارد،
(پایش به صندلی برخورد می‌کند)
چند نفر، وقتی که من پایم را زدم به اینجا
درد احساس کردند در پایشان؟
خیلی!
چند نفر حتی دستشان را 
گذاشتند در همان قسمت پا.
یعنی همان قسمتی از پایم که من
درد را احساس کردم،
شما هم در همان قسمت از 
پایتان درد را احساس کردید.
یادتان هست گفتم که: انتقال درد شانه من ۱۵
دقیقه زمان می‌برد که من توضیحش بدهم
و شاید منتقل شود و شما آن 
درد را احساس کنید.
چقدر طول کشید تا من این
درد را منتقل کنم؟ ۱ ثانیه!
Mirroring Neurons (نورون‌های آینه‌ای)
ما قدرتی به ما می‌دهد که می‌توانیم
مفاهیمی را بگیریم که توضیح 
زبانی‌اش بسیار طول می‌کشد.
در آن آزمایش‌ها به یک نتیجه جالب‌تری هم
رسیدند. نتیجه در آزمایش‌های جلوتر این بود؛
ما نه تنها توانایی درک احساسات 
و نیّات طرف مقابل را داریم،
بلکه توانایی انتقال نیّات و احساسات
خودمان به بقیه را هم داریم!
کاری که من الان این‌جا انجام دادم، 
یک دردی را به شما منتقل کردم.
اگر من می‌توانم این‌کار را انجام بدهم،
می‌توانم این درد را منتقل کنم،
آیا می‌توانم مفاهیم تیمی را
هم با همین روش منتقل کنم؟
مفاهیم تیمی که همین مشکل را داشتند.
توضیحشان در سن۳۰،۲۰ سالگی
آدم‌ها خیلی سخت است.
ایده این است؛ بله!
ما می‌توانیم این مفاهیم را از طریق
Mirroring Neuronها
منتفل کنیم.
چطور می‌توانیم این کار را انجام دهیم؟
MirroringNeuronها (نورون‌های آینه‌ای)
احساس ونیّات واقعی آدم‌ها رامنتقل می‌کنند،
نه fake (مصنوعی) و نه چیزی 
که ادایش را در می‌آوریم.
من یک پروژه‌ای را برای
خودم تعریف کردم، چند سال پیش.
اسمش را گذاشته بودم پروژه لبخند!
در خیابان که رانندگی می‌کردم بین مسیر
زندگی تا جایی که کار می‌کنم،
هرجا آدمی را می‌دیدم که می‌خواهد از خیابان
رد شود، می‌ایستادم و لبخند می‌زدم بهش
تا رد شود. روزهای اول وقتی لبخند می‌زدم
آن‌ها هم تشکر می‌کردند و رد می‌شدند.
روزهای بعدی؛ چندروزی گذشت 
و این اتفاق می‌افتاد.
بعد از ۶ ماه، اتفاقی که افتاد:
من لبخند که می‌زدم، آن‌ها هم 
لبخند می‌زدند و رد می‌شدند!
بعد از ۱ سال این کار را انجام دادن، 
من لبخند که می‌زدم،
لبخند آن آدم آن‌قدر از نظر من مانا بود،
که اگر راه می‌رفت احتمالا تا ۲،۱ دقیقه
این لبخند را با خود داشت و می‌توانست
به بقیه منتقل کند.
من اول فکر کردم که جامعه را عوض کردم،
بیشتر می‌توانند بخندند،
ولی بعد به این نتیجه رسیدم که من جامعه 
را عوض نکردم!
من خودم عوض شدم!
روز اول وقتی من لبخند می‌زدم،
پشت لبخند من این بود:
« دیدی گذاشتم رد شی! »
« حال کردی؟! »
بعد از ۶ ماه، احتمالا یک کم 
احساسم به این عوض شده بود؛
من ایستادم به خاطر این‌ که 
دارم به خودم احترام می‌گذارم.
دارم به این آدم کمک می‌کنم.
بعد از ۱ سال، من داشتم عوض می‌شدم!
و وقتی داشتم آدم بهتری می‌شدم برای لبخند
زدن، این لبخند بهتر منتقل می‌شد!
این کار را ادامه دادم تا ۱ سال و نیم،
بعد از ۱ سال و نیم، به یکی 
لبخند زدم و بوس فرستاد.
فهمیدم که بس است دیگر!
و پروژه را قطعش کردم!
نکته‌ای که این قضیه داشت چه بود؟
این‌که من اگر مهارت‌های تیمی را منتقل کنم،
و اگر می‌خواهم که با صحبت کردن منتقل نکنم،
با ابزار حرفه‌ای‌تری مثل Mirroring Neuron،
نورون‌های آینه‌ای این را منتقل کنم،
باید اول آن چیزی که 
می‌خواهم منتقل کنم بشوم.
اگر خودم آن نشوم، نمی‌توانم 
این را منتقل کنم.
یک لبخند زدن، ۱ سال و نیم 
برای من طول کشید.
این‌که من می‌خواهم On-Time
(سر وقت) باشم،
این‌که من می‌خواهم تیمم Integrity
(درست‌کاری) داشته باشد،
تیمم On-Time (سر وقت) باشد،
تیمم ویژگی‌هایی را داشته باشد
و این ویژگی‌ها باعث شود 
که تیم حرفه‌ای داشته باشم؛
برای این‌که بتوانم این کارها را انجام بدهم
اول من باید آدم On-Time (سر وقت) بشم،
من باید Integrity (درست‌کاری) داشته باشم.
و اگر من این را نداشته باشم،هرچقدر 
با صحبت این را منتقل کنم،
چیز fake (مصنوعی) منتقل می‌شود
این‌جا بود که فهمیدم:
عوض کردن جامعه، عوض کردن یک تیم،
از من شروع می‌شود!
این‌جا بود که New Me Project
(پروژه منِ جدید) را شروع کردم!
که پروژه‌ای است که در آن من
باید خودم را عوض کنم.
من باید آن چیزی که هستم را، بودنم را
آنقدر خوب و دقیق بتوانم تعریف کنم،
که اگر این آنقدر خوب و دقیق تعریف شود، 
می‌تواند از طریق نورون‌های آینه‌ای،
با سرعت وحشتناکی منتقل شود.
اگر من واقعا آدمی هستم که در Team Work
(کار گروهی) خیلی خوب هستم،
اگر من واقعا آدمی هستم که Integrity
(درست‌کاری) دارم،
این می‌تواند در عرض ۱ ثانیه به نفر بعدی
منتقل شود، در عرض ۱ ثانیه منتقل شود به
Level (مرحله) بعدی، در عرض چند
ثانیه می‌تواند در کل جهان پخش شود.
علت این‌که این اتفاق نمی‌افتد، این است که
من در آن زمینه خوب نیستم!
بنابراین، پروژه منِ جدید، پروژه‌ایست که
آن‌جوری که میخواهم جهان باشد،
سعی کنم خودم هم آن‌جور باشم.
تا بتواند بودن جدیدِ من، 
تأثیر بگذارد روی جهان،
روی تیم‌ها، روی آینده ایران
و روی آینده همه!
متشکرم
(تشویق حضار)
