
Polish: 
Jest ten moment na Oscarach, zaraz przed tym, jak film La La Land przypadkowo został nagrodzony za
Najlepszy Film, gdy naprawdę można zobaczyć że cokolwiek, na co patrzy Warren Beatty
nie ma sensu.
"Za Najlepszy Film..."
"Jesteś niemożliwy."
Wiedział że coś jest nie tak, ale nie był pewien co.
Ale oto pomysł: co jeśli lepsza typografia mogła zapobiec temu całemu zamieszaniu?
Spójrzmy jakby to mogło wyglądać.
Wiemy z tego kadru że karta ze zwycięzcą wygląda mniej więcej tak.
Karta ma dwie funkcje: z jednej strony jest ładną pamiątką dla zwycięzcy,
a z drugiej, jest kartą wskazującą zwycięzcę na bardzo stresującej publicznej prezentacji.
Więc jak sprawić by była łatwiejsza do odczytania na żywo przed 30 milionami widzów?
Spójrzmy jak sama karta wygląda w porównianiu z kwestią którą wypowiada prowadzący.
Czytamy od góry do dołu, ale na górze widzimy "Oscary"... nie jest to przydatna
informacja dla ludzi na scenie... na Oscarach.
"Jest to kilka ekstra milisekund czasu, przez który muszą przebrnąć prezenterzy

English: 
There’s this moment at the Oscars, right
before La La Land was mistakenly awarded Best
Picture, where you can really tell that whatever
Warren Beatty is looking at doesn’t make
sense.
"For Best Picture..."
"You're impossible."
He knew something was wrong, but he wasn’t
sure.
But here’s an idea: what if better typography
could have prevented this whole snafu?
Let’s walk through what that could have
looked like.
We know from this shot that the announcement
card looks something like this.
The card is serving two purposes: on one hand,
it’s a beautiful souvenir for the winner,
and on the other hand, it’s a cue card for
a very high-pressure public presentation.
So how do you make this easier to read in
front of 30 million live viewers?
Let’s look at how the card compares to the
line that the announcer has to say.
We read things from top to bottom, but at
the top is “Oscars”... that’s not useful
information for the people on stage... at
the Oscars.
"That’s like a few milliseconds of extra time that
those presenters have to go through

Portuguese: 
Aquele momento no Oscar, antes de
La La Land ganhar Melhor Filme por engano,
dá pra ver que aquilo que o Warren Beatty
está lendo não faz nenhum sentido.
"Melhor Filme..."
"Para de brincar."
Ele sabia que algo estava errado
mas não tinha certeza.
Aqui vai uma sugestão:
E se uma tipografia melhor
pudesse ter evitado essa confusão?
Vamos ver
como poderia ter sido...
"Moonlight"
Aqui podemos ver que o cartão
é mais ou menos assim
O cartão serve
para duas coisas:
É uma bela recordação
para o vencedor;
Mas também é o texto de uma
fala pública sob muita pressão.
Então, como deixá-lo mais fácil de ler
na frente de 30 milhões de espectadores?
Vamos ver o cartão em relação à parte
que  o apresentador deve falar.
Nós lemos de cima para baixo,
mas em cima está escrito "Oscar".
Essa informação não é relevante
para quem já está no Oscar...
"São alguns milissegundos a mais
que os apresentadores têm que passar

Polish: 
gdy prezentują, muszą przejść przez te wszystkie informacje."
To Benjamin Bannister, jest grafikiem, który zaproponował alternatywny wygląd
karty oscarowej.
"To jest jak jeżdżenie na drodze, dosłownie masz kilka sekund by przeczytać wszystkie znaki
i upewnić się że masz wszystkie potrzebne informacje, inaczej źle skręcisz."
"Najlepsza Aktorka" powinno być pierwszą rzeczą na stronie.
Niech będzie łatwiejsze do przeczytania i teraz prezenterzy mają wyraźny znak że
dostali złą kartę.
Ale to nadal traktuje zwycięzcę tak samo jak film w którym się pojawili
co jest dobrą informacją, ale tak naprawdę jest tylko dodatkowym kontekstem.
Można to rozwiązać poprzez zrobienie nazwiska zwycięzcy największą rzeczą na stronie.
Gdyby prezenterzy dostali tą kartę, stała by się jedna z dwóch rzeczy: ich oczy
najpierw zwróciły by się albo na "Najlepsza Aktorka", albo na "Emma Stone".
Nie "La La Land".
Takie same rozwiązanie można zastosować na karcie która skłoniła Steve'a Harvey'ego do ogłoszenia złej
Miss Universe w 2015 roku. 
"Jest... Jest.."
"Muszę przeprosić."
Zero złej typografi, zero zamieszania, zero żenującej pomyłki.

English: 
when they're presenting, they have to go through all this information.
That’s benjamin bannister, he’s a graphic
designer who put together an alternate design
for the announcement card.
"It’s like driving on the side of the road,
you literally have a few seconds to read all
the information on the signs, or else you're
going to make a wrong turn.”
‘Best Actress’ should be the first thing
on the page.
Make it a little easier to read, and now,
the presenters have a clear sign that they’ve
got the wrong card.
But this still treats the winner with the
same emphasis as the movie they appeared played
in, which, while it’s nice to have, is really
just extra context.
You solve that by making the name of the winner
the biggest thing on the page.
If the presenters were given this card, one
of two things would have happened: their eyes
would have first read “Best Actress,”
or “Emma Stone”.
Not La La Land.
You can apply the same fix to the card that
prompted Steve Harvey to crown the wrong person
Miss Universe in 2015.
No bad typography, no confusion, no embarrassing
mix-up.

Portuguese: 
quando anunciam o resultado,
eles têm que passar por essa parte."
Este é Benjamin Bannister, um designer gráfico
que projetou uma nova versão do cartão.
"É como dirigir na estrada, você tem 
poucos segundos para ler as placas
e absorver a informação certa,
senão você vira para o lado errado."
"Melhor Atriz" deveria ser
a primeira coisa no cartão.
Deixa mais fácil de ler
e então
os apresentadores veem claramente
que é cartão errado.
Mas o vencedor ainda tem
o mesmo peso que o filme.
Embora seja bom ter,
é só uma informação de contexto.
A solução é fazer o nome do vencedor
ser o maior elemento da página.
Se os apresentadores tivessem esse cartão,
duas coisas poderiam ter acontecido:
Seus olhos teriam visto "Melhor Atriz"
ou "Emma Stone".
E não
"La La Land"
O mesmo para o caso do Steve Harvey,
que coroou a Miss Universo errada em 2015.
"Tem um...
Me desculpem..."
Se não tem tipografia ruim,
não tem confusão nem constrangimento.

Polish: 
Konsekwencje złej grafiki wychodzą daleko poza gale rozdania nagród.
Jesienią 2000 roku, nadzorca wyborów w hrabstwie Palm Beach na Florydzie dostał zadanie
zaprojektowania karty do głosowania która mogłaby zmieścić więcej kandydatów w jednej kolumnie.
Karta skończyła z takim wyglądem - nazywała się "kartą motylkową", od tego w jaki sposób
tekst został umieszczony w dwóch kolumnach.
Jeśli głosowałeś na Busha, karta miała sens - by wybrać pierwszego kandydata
trzeba było przekuć pierwsze kółeczko.
Ale, by zagłosować na drugiego kandydata, Ala Gore'a, trzeba było przekuć
trzecie kółeczko.
Widzisz problem?
Gazeta The Palm Beach Post oszacowała że 2800 osób przypadkowo zagłosowała na Pata Buchanana zamiast na Gore'a
"Pewna liczba głosujących, tu w hrabstwie Palm Beach, złożyła pozwy prosząc o ponowne wybory
ponieważ twierdzą że albo zagłosowali na złego kandydata, albo dwukrotnie przekłuli swoje karty
przez zamieszanie związane z wyglądem karty do głosowania."
Bush wygrał we Florydzie różnicą 537 głosów.
Lepsza typografia prawdopodobnie mogłaby zmienić historię USA.
Grafik Michael Beirut zaproponował jak ta sama karta
mogłaby wyglądać.

Portuguese: 
As consequências de um design ruim
vão muito além de premiações.
Em 2000, o supervisor eleitoral
de Palm Beach, Flórida,
teve que projetar uma cédula de votação
com mais candidatos do que cabia.
Ficou assim.
Foi chamada "cédula borboleta"
porque o texto ocupava duas colunas.
Para votar no Bush
fazia sentido.
Para escolher o primeiro candidato
você furava o primeiro círculo.
Mas para votar no segundo candidato, Al Gore,
você tinha que furar o terceiro círculo.
Entendeu o problema?
Os correios de Palm Beach estimam que mais de
2.800 pessoas votaram em Pat Buchanan por engano
"Muitos eleitores aqui em Palm Beach
abriram processo exigindo uma nova votação
porque votaram no candidato errado
ou furaram a cédula duas vezes
por causa do
design confuso da cédula."
Bush venceu na Flórida
por 537 votos.
Nesse caso, uma tipografia melhor
teria mudado a história dos EUA.
O designer Michael Beirut fez essa versão
de como a cédula poderia ter sido.

English: 
The consequences of bad graphic design extend
far beyond award shows.
In the fall of 2000, the supervisor of elections
for Palm Beach County, Florida was tasked
with designing a ballot with more candidates
than could fit on a single column.
It wound up looking like this — it was called
a “butterfly ballot” because of the way
the text occupied two columns.
If you were voting for Bush, this form made
enough sense — to pick the first candidate,
you punched in the first bubble.
But then, to vote for the second candidate
on the list, Al Gore, you had to punch in
the third bubble.
See the problem?
The Palm Beach Post estimated that over 2,800
Gore voters accidentally voted for Pat Buchanan.
"A number of voters here in Palm Beach County have filed lawsuits asking for a new election
because they claim they either voted for the wrong candidate or double punched their ballots
because of confusion over the ballot design."
Bush won Florida by a margin of 537 votes.
Better typography here arguably could have
changed US history.
Graphic designer Michael Beirut put together
this version of what that ballot could have
looked like.

Polish: 
Wykorzystuje ona ten sam format, ale konsoliduje informacje poziomo, więc
można zmieścić tą samą liczbę kandydatów w takiej samej ilości miejsca.
Zamiast dwóch sprzecznych ścieżek wizualnych, jest tylko jedna.
Nauczyć się czegoś może także publiczna służba zdrowia.
Jeśli chodzi o zdrowie, chyba nie ma bardzej rozpoznawalnego, domowego designu typograficznego
od pomarańczowej butelki na leki na receptę.
Te butelki zaczęły być wykorzystywane tuż po Drugiej Wojnie Światowej, i bardzo się od tamtego czasu nie zmieniły
poza dodaniem korka niemożliwego do otwarcia przez dziecko w latach 70-tych.
Ale nie czyta się z nich łatwo.
Tylko spójrz jaki priorytet maja informacje.
Marka apteki jest zazwyczaj pierwszą i największą rzeczą na etykiecie, co jest dość
nieważną informacją dla użytkownika.
Reszta tekstu na etykiecie jest mała, i cały jest jednego rozmiaru i wagi.
Nawet mylące cyferki, których używający nie potrzebuje wcale, mają takie samo
znaczenie jak wszystko inne.
Do tego, niektóre ważne ostrzeżenia są drukowane w trudnej do rozczytania kombinacji kolorów,
jak na przykład czarny na ciemnoczerwonym.
Nałóż to wszystko na zakrzywioną butelkę którą musisz obracać by cokolwiek przeczytać,
i jesteś zostawiony z nieprzyjaznym designem.

English: 
It uses the same format, but consolidates
information horizontally, so that you can
fit all the same candidate names in the same
amount of space.
Instead of there being two conflicting visual
paths to follow, there’s just one.
There’s also a lesson here for public health.
When it comes to health, there’s probably
no single piece of household typographic design
that’s as common as this one: the orange
prescription bottle.
These have been around since just after World
War II, and they haven’t changed much apart
from the addition of a child-safety cap in
the 1970s.
But they’re not the easiest things to read.
Just look at how information is prioritized
here.
The pharmacy branding is often the first and
biggest thing on the label, which is fairly
unimportant information for the user.
The rest of the text on the label is small,
and it’s all the same size and weight.
Even these confusing numbers, which the user
doesn’t need at all, get the same amount
of emphasis as everything else.
On top of that, some key warnings are printed
on hard-to-read color combinations, like black
on dark red.
Put all of that on a curved bottle that you
have to rotate to read, and you’re left
with a pretty unfriendly design.

Portuguese: 
Ela tem o mesmo formato,
mas organiza as informações na horizontal
para que os nomes de todos os candidatos
ocupem um mesmo espaço.
Em vez de dois trajetos visuais
conflitantes, apenas um.
Também temos uma lição
em saúde pública.
Um dos itens mais comuns
de design tipográfico no cotidiano:
o pote de comprimidos laranja.
Eles existem desde a Segunda Guerra,
e não mudaram muito
exceto pela adição de uma
tampa de segurança nos anos 70.
Mas eles não são
fáceis de ler.
Veja a prioridade
das informações aqui.
A marca costuma ser o primeiro
e maior elemento no rótulo,
o que é relativamente
irrelevante para o usuário.
O resto do texto é pequeno,
com tamanho e peso iguais.
Até esses números confusos,
que o usuário nem precisa,
têm o mesmo destaque
que o resto.
E alguns avisos importantes
têm cores difíceis de ler,
como preto sobre
vermelho.
Tudo isso num pote curvo,
que precisa girar para ler.
Um design
totalmente antiprático.

English: 
A design student named Deborah Adler,
created a model for what a new and improved
pill bottle could look like.
She called it Clear Rx — she was inspired
after her grandmother took her grandfather’s
medicine by accident.
And it’s a common problem.
Experts estimate there are 500,000 cases per
year in the U.S. of people misreading prescription
bottle instructions.
In Adler’s design, The branding moves to
the bottom, and the most important information
for the user is big at the top.
Adler also included color-coded rings, so
that the packaging clearly distinguishes between
users, not just between medications.
The extra surface area on the back allows
for space to be dedicated to warnings for
the user.
Target bought this design and rolled it out
in 2005 to positive reception.
But 10 years after that, Target sold its pharmacy
business to CVS, and the new pill bottle disappeared.

Portuguese: 
A aluna de design Deborah Adler
criou um modelo
de como seria um pote
novo e melhor.
Ela o batizou de "Clear RX"
Ela teve a ideia depois que sua avó
tomou o remédio de seu avô por engano.
É um problema comum.
Nos EUA, cerca de 500 mil pessoas ao ano
leem errado as instruções de remédios.
No design de Adler
a marca vai para baixo
e as informações mais importantes
são grandes e ficam em cima.
Adler também fez anéis
de cores diferentes
para diferenciar os usuários,
e não só os remédios.
O espaço atrás pode ser reservado
para avisos ao usuário.
A Target comprou este design e
o lançou em 2005, com boa recepção.
Mas dez anos depois a Target
vendeu suas farmácias à CVS,
e o novo pote de comprimidos
desapareceu.

Polish: 
Studentka wzornictwa Deborah Adler, stworzyła model dla nowej ulepszonej
butelki na leki.
Nazwała ją "Clear Rx". Zainspirowała ją jej babcia, która wzieła przez pomyłkę
leki jej dziadka.
I to jest powszechny problem.
Eksperci szacują że jest 500 tysięcy przypadków błędnego przeczytania
instrukcji na butelce rocznie.
W projekcie Adler, marka przesunięta jest na dół, a najważniejsze informacje
dla użytkownika są duże i są na górze.
Adler również dodała obręcze w różnych kolorach, dzięki czemu opakowanie może różnić się
w zależności od użytkownika, a nie tylko od leku.
Dodatkowe miejsce z tyłu umożliwia umieszczenie ostrzeżeń
dla użytkownika.
Sklep Target kupił ten projekt i wypuścił w 2005 roku z pozytywnym odbiorem.
Jednak 10 lat póżniej Target sprzedał swój biznes farmaceutyczny firmie CVS i nowe butelki zniknęły.

Portuguese: 
Alguns usuários chegaram a
pegar do lixo seus potes usados,
de tanto que gostavam deles.
Outros foram ao Twitter.
A CVS diz que está desenvolvendo
um modelo similar,
mas ainda
não foi lançado.
Como muitos designs,
não notamos as coisas bem-feitas
até que elas
não existam mais.
"Acho que foi bom para mostrar
para as pessoas
que design é importante.
As pessoas não se dão conta.
Acham que é irrelevante.
Até que acontece
uma coisa dessas.
Designers existem para evitar
que essas coisas aconteçam."
Uma tipografia diferente teria mudado
os resultados nesses casos?
Talvez.
Mas para Warren Beatty, Steve Harvey e Al Gore,
é um "talvez" bem importante.

English: 
Stories emerged afterward that some users
had actually fished their old Target bottles
out of the trash because of how much they
liked them.
Others took to Twitter.
CVS has said that it’s developing a new,
similar model — but it hasn’t released
it yet.
As with a lot of designs, it’s hard to notice
the things that are done well until they aren’t
there anymore.
“I think it was a good moment to show people
and educate them on the fact that design does
matter.
And most people seem to forget, and say it’s
not a big deal.
Until something like this happens.
Designers are there to prevent things like
this from happening.”
So would different typography have totally
changed outcomes in any of these cases?
Maybe.
But if you’re Warren Beatty or Steve Harvey
or Al Gore — that’s a pretty big “maybe.”

Polish: 
Pojawiły się po tym historie że ludzie wygrzebywali swoje butelki Targetu
ze śmieci, przez to jak bardzo lubili tą wersję butelek.
Inni wylali swoje żale na Twitterze.
CVS poinformowało że pracuje nad nowym, podobnym projektem, ale jeszcze
go nie pokazał.
Jak to z wieloma innymi produktami bywa, trudno jest zauważyć że coś jest dobrze zaprojektowane dopóki
już tego nie mamy.
"Myślę że to był dobry moment by pokazać ludziom i nauczyć ich że design jest ważny.
 
Większość ludzi o tym zapomina, i mówi że to nie ważne.
Dopóki nie staje się coś takiego.
Projektanci są po to by czemuś takiemu zapobiec."
A więc czy inna typografia zmieniłaby bieg którejkolwiek z tych historii?
Może.
Ale jeśli jesteś Warrenem Beatty, Stevem Harvey'em albo Alem Gorem to, to jest dość duże "może".
