
English: 
Well, look where we are now. With our backs
to the Sun, and the planets, asteroids, and
comets behind us, we face deep space. There’s
nothing between us and the stars, so terribly
terribly far away.
… or is there?
The empty space past Neptune isn’t exactly
empty. In episode 21 I mentioned that comets
come in two varieties: Those with orbital
periods of less than 200 years, which tend
to orbit the Sun in the same plane as the
planets, and those with longer periods, which
have orbits tilted every which-way.
This is something of a problem: Comets lose
material when they get near the Sun. Over
the course of millions of years these comets
should evaporate! And yet here we are, 4.56
billion years after the solar system’s birth,
and comets still appear in our skies.
So, where are they coming from?

iw: 
תראו לאן הגענו. מאחורינו השמש,
כוכבי הלכת, האסטרואידים והשביטים,
ומולנו החלל העמוק. אין שום דבר
בינינו ובין הכוכבים
הרחוקים כל כך.
או שבעצם...
החלל שמעבר לנפטון אינו ריק.
בפרק 21 ציינתי שיש שני סוגי שביטים:
שביטים שמחזוריהם קצרים מ-200 שנה,
והם נוטים להקיף את השמש במישור של כוכבי הלכת,
ושביטים ארוכי מחזור,
שמקיפים את השמש מכיוונים שונים.
זאת בעיה: שביטים הולכים ונמוגים
כשהם מתקרבים לשמש.
במהלך מיליוני שנים, השביטים הללו
אמורים להתאדות.
אבל 4.56 מיליארד שנים אחרי היווצרות מערכת השמש,
שביטים עדיין מופיעים בשמיים שלנו.
מניין הם באים?

Arabic: 
حسنًا، انظروا أين نحن الآن!
حين ندير ظهورنا للشمس
والكواكب والكويكبات والمذنبات خلفنا،
نواجه فضاءً عميقًا.
لا شيء يفصلنا
عن النجوم المتناهية في البعد.
أم أن في الفضاء فاصل؟
"النظام الشمسي الخارجي"
الفضاء الفارغ فيما وراء (نبتون)
ليس فارغًا تمامًا. في الحلقة الـ21،
ذكرت أن المذنّبات نوعين.
أحدها تستغرق دورته المدارية أقل من مئتي عام،
وهي تميل إلى الدوران
حول الشمس بنفس طريقة دوران الكواكب.
والأخرى ذات الدورات المدارية الأطول زمنًا،
وهي ذات مدارات متعرجة في كل اتّجاه.
وهذا نوعًا ما مشكلة،
فالمذنبات تفقد مادتها حين تقترب من الشمس.
خلال ملايين السنين،
كان يُفترض أن تتبخر هذه المذنبات.
رغم ذلك بعد 456 بليون سنة من ولادة النظام
الشمسي لا تزال المذنبات تظهر في سمائنا.
فمن أين تأتي؟

Arabic: 
لمعرفة ذلك، علينا إعادة الساعة إلى الوراء
قليلًا. حوالي أربع مليارات سنة ونصف.
انظروا إلى نظامنا الشمسي في قيد التكوين،
من اندماج قطع مسطحة من موادّ حول الشمس.
الكواكب الداخلية كانت أدفأ وأصغر،
وكانت صخرية
وجاءت الكواكب الخارجية في منطقة أبرد
فتضخمت. في المكان الأبرد من النظام الشمسي،
ظهر الماء كجليد ممزوج بالغبار وموادّ أخرى.
قطع الجليد الصغيرة ستصطدم وتلتحم وتكبر.
بعضها كبر ليصبح عرضه مئات الكيلومترات.
لكن كان هناك مشكلة، فالكواكب الخارجية
الكبيرة كانت ذات جاذبية هائلة.
فقطع الجليد التي تقترب منها، إما أن تسقط
في الكوكب وتندمج فيه، أو تُطرد إلى مدار آخر.
وحينها إما أن تندفع نحو الشمس
أو تُطرد إلى الفضاء العميق.
قذفت الكواكب تريليونات
وتريليونات من الكرات الجليدية المشابهة.
رغم صغر حجمها مقارنة بالكواكب
إلا أن لها كتلة صغيرة وجاذبية قليلة.
فكلما جذبها الكوكب بقوة،
تبادله بقوة جذب ضعيف.

iw: 
כדי לגלות, נצטרך לחזור כמה שנים לעבר -
4.5 מיליארד שנים.
זוהי מערכת השמש הצעירה שלנו,
מתמזגת מתוך דיסקה שטוחה של חומר מסביב לשמש.
כוכבי הלכת הפנימיים היו חמים יותר,
קטנים יותר וסלעיים, וכוכבי הלכת החיצוניים
היו באזור קר יותר, והפכו לענקיים.
בחלקים הקרים יותר של מערכת השמש,
המים היו בצורת קרח מעורב באבק וחומר נוסף.
החתיכות הללו התנגשו, התחברו וגדלו עוד ועוד.
חלקן הגיעו לרוחב של כמה מאות קילומטרים.
אבל הייתה בעיה: כוכבי הלכת החיצוניים.
היה להם כוח כבידה חזק,
וכל חתיכת קרח שהתקרבה אליהם נפלה לכוכב הלכת
והתמזגה בו, או נזרקה למסלול אחר.
משם החתיכות צללו אל השמש
או נזרקו לחלל החיצון.
כוכבי הלכת הטילו טריליוני
כדורי קרח כאלה מצד לצד.
הם היו קטנים יותר מכוכבי הלכת,
אך היו להם מעט מסה וכוח כבידה,
אז בכל פעם שכוכב הלכת משך אותם,
גם הם משכו קצת את כוכב הלכת,

English: 
To see, we’ll have to turn the clock back
a wee bit - like, 4.5 billion years.
Behold, our forming solar system. Coalescing
out of a flat disk of material around the
Sun, the inner planets were warmer, smaller,
and rocky, while the outer planets were in
a region that was colder, and grew huge. Out
there in the chillier part of the solar system,
water came in the form of ice mixed in with
dust and other stuff. These bits would collide
and stick together, growing bigger. Some grew
to hundreds of kilometers across.
But there was a problem: those outer planets.
They had a lot of gravity, and any chunk of
ice getting too close would either fall into
the planet and get assimilated or get kicked
into a different orbit. It could then plunge in toward
the Sun, or get flung out into deep space.
Trillions upon trillions of such iceballs
got tossed around by the planets. Even though
they were small compared to the planets, they
did have a little bit of mass and gravity,
so every time the planet pulled hard on them,
they also pulled a little bit on the planets,

Arabic: 
لم يكن معدل قوة جاذبية كرة الجليد كبيرًا
لكنها بعد تريليونات الصدامات تحدث تأثيرًا.
النموذج الحالي لما حدث المسمّى "نموذج نيس"
نسبة إلى المدينة الفرنسية التي عُرض فيها،
يظهر أن التأثير العام لتلك الصدامات
هو أن زحل زحل وأورانوس ونبتون،
ابتعدت ببطء عن الشمس
بينما تحرّك المشتري نحوها.
سيكون لنبتون
التأثير الأقوى على تلك الكرات الجليدية،
لأنه يحدّ المساحة الأكبر من مكان وجودها
في الفضاء. بينما هاجر نبتون نحو الخارج
دفع اصطدامه القريب بقطع الجليد كثيرًا منها
إلى مدارات إهليجية وشاذة ومائلة نسبة للكواكب.
التصادمات البعيدة المتكررة
وسّعت ببطء مدارات كرات الجليد أيضًا.
نعتقد أن هذا التحرك حول الكواكب الخارجية
هو ما سبب "الكارثة القمرية".
أي سقوط وابل ضخم
من الأجسام من النظام الشمسي الخارجي
محدثة فجوات في قشور الكواكب والأقمار
بعد بضع مئات ملايين السنين من تكونها.
ليست هذه معلومات مؤكدة
لكن أجزاء الأجسام الساقطة تتطابق جيدًا.
في النهاية، حاليًا
يوجد ثلاثة تجمعات مميزة من تلك الأشياء.

English: 
too. It wasn’t much per chunk, but after
trillions of events this adds up! A current
model of what happened, called the Nice model
after the city in France where it was proposed,
says that the overall effect of all these
encounters was that Saturn, Uranus, and Neptune
slowly moved outward from the Sun, while Jupiter
moved inward.
Neptune would have had the biggest effect
on these iceballs, because it bordered the
biggest volume of space where they lived.
As Neptune migrated outward, close encounters
with these chunks of ice flung lots of them
into crazy orbits, highly elliptical and tilted
with respect to the planets. Repeated more
distant encounters tended to more slowly increase
the sizes of the orbits of the iceballs, too.
We think that this shuffling around of the
outer planets is what caused the Late Heavy
Bombardment, the intense shower of objects
that came screaming down from the outer solar
system, scarring planets and moons, a few
hundred million years after the planets themselves
formed. It’s not known for sure, but all
the pieces fit together really well.
In the end, today, there are three rather distinct
populations of these objects. One is a region

iw: 
ההשפעה של כל חתיכה בנפרד הייתה קטנה,
אבל ההשפעה של טריוליוני אירועים כאלה מצטברת.
לפי המודל הנוכחי, שנקרא "מודל ניס",
על שם העיר בצרפת שבה הציעו אותו,
ההשפעה המצטברת של המפגשים הללו
היא ששבתאי, אורנוס ונפטון
התרחקו לאט-לאט מהשמש,
וצדק הלך והתקרב אליה.
ההשפעה של נפטון על כדורי הקרח הללו
הייתה הרבה ביותר, כי הוא היה קרוב אליהם.
ככל שנפטון נע החוצה,
מפגשים בין חתיכות הקרח הללו זרקו אותן
למסלולי הקפה קיצוניים,
אליפטיים מאוד ובהטיה ביחס לכוכבי הלכת.
מפגשים רחוקים יותר
הגדילו לאט-לאט את מסלוליהם של כדורי הקרח.
אנחנו חושבים שהתזוזה הזאת של כוכבי הלכת החיצוניים
היא מה שגרם ל"הפגזה הכבדה המאוחרת",
מטר חזק של עצמים
שהגיעו ממערכת השמש החיצונית
וצילקו כוכבי לכת וירחים, כמה מאות מיליוני שנים
לאחר שנוצרו כוכבי הלכת עצמם.
אנחנו לא יודעים זאת בוודאות,
אבל כל הסימנים מצביעים על כך.
כיום יש שלושה סוגים שונים של עצמים כאלה.
אזור אחד הוא בצורה של דיסקה נפוחה או דונאט,

English: 
shaped like a puffy disk or a doughnut, aligned
with the plane of the planets. Icy objects
there have stable orbits, unaffected by Neptune.
We call this the Kuiper Belt, named after
the Dutch astronomer Gerard Kuiper, one of
many who initially speculated about the existence
of this region. The Kuiper Belt starts more
or less just outside Neptune’s orbit, extending
from about 4.5 to 7.5 billion kilometers from
the Sun.
The second region is called the scattered
disk. This is composed of the iceballs sent
by Neptune into those weird, highly tilted
orbits. This overlaps the Kuiper Belt on its
inner edge, and extends out to perhaps 150
billion kilometers from the Sun—that’s
25 times farther out than Neptune.
Finally, outside those two zones there’s
a spherical cloud of icy objects which starts
roughly 300 billion kilometers out— 70 times
farther out than Neptune, a staggering 2000
times the distance of the Earth from the Sun.
And that’s just where it starts: It extends

iw: 
באותו המישור כמו כוכבי הלכת.
לגופים הקפואים שם יש מסלולים קבועים והם לא מושפעים מנפטון.
האזור הזה נקרא חגורת קויפר,
על שם האסטרונום ההולנדי גרארד קויפר,
אחד מני רבים ששיערו שאזור כזה קיים.
מיקומה של חגורת קויפר
הוא ממש מחוץ למסלול ההקפה של נפטון,
נמשך בין 4.5 עד 7.5 מיליארד קילומטרים מהשמש.
האזור השני נקרא הדיסק המפוזר.
הוא מורכב מכדורי קרח
שנפטון זרק למסלולי הקפה מוזרים ונטויים.
הדיסק חופף בקצהו הפנימי לחגורת קויפר,
והוא נמשך עד 150 מיליארד קילומטרים מהשמש,
כלומר הוא רחוק ממנה פי 25 ממרחקו של נפטון.
לבסוף, מחוץ לשני האזורים הללו,
יש ענן כדורי של גופים קפואים,
שמתחיל כ-300 מיליארד ק"מ מהשמש,
רחוק פי 70 יותר מנפטון,
פי אלפיים מהמרחק בין כדור הארץ לשמש.
שם הענן הזה מתחיל;

Arabic: 
أحدها منطقة تشبه قرصًا منتفخًا
أو كعكة موازية لمستوى الكواكب.
الأجسام الجليدية هناك لها مدار ثابت
لا يتأثر بنبتون نسميه حزام كايبر
نسبة إلى عالم الفضاء الهولندي جيرارد كايبر
أحد الذين تنبؤوا مبدئيًا وجود هذه المنطقة.
حزام كايبر يبدأ تقريبًا خارج مدار نبتون.
يمتد على بعد يتراوح بين
4.5 إلى 7.5 بليون كيلو متر من الشمس.
المنطقة الثانية تُسمى القرص المبعثر.
وقد تشكلت من كرات الجليد التي أطلقها نبتون
إلى المدارات الغريبة شديدة التعرّج.
وهي تتشابك مع الحافة الداخلية لحزام كايبر.
وتبعد حوالي
مئة وخمسين بليون كيلو متر عن الشمس.
وهذا أبعد من نبتون بخمسة وعشرين ضعفًا.
أخيرًا، خارج هاتين المنطقتين
توجد سحابة كرويّة من الأجسام الجليدية،
تبعد عن الشمس حوالي ثلاثمئة بليون كيلو متر،
أي أبعد من نبتون بحوالي سبعين ضعف.
والمدهش أنها أبعد من الأرض عن الشمس
بحوالي ألفي ضعف. وهذه هي بدايتها فقط،

Arabic: 
فهي تمتد أبعد من ذلك بكثير،
ربما سنة ضوئية، أي عشرة تريليونات كيلو متر.
وتُعرف بـسحابة أورط نسبة إلى عالم الفضاء يان
أورط الذي كان أول من اكتشفها.
سحابة أورط
هي أصل المذنبات طويلة الأمد.
بما أنها تدور حول الشمس في مدارات متطاولة،
فهي تتجه إلى النظام الشمسي الداخلي
من اتجاهات عشوائية في السماء.
تقع كثير من المذنبات المكتشفة
حديثًا ضمن هذه الفئة.
مداراتها يمكن أن تكون طويلة للغاية.
تبدأ سقوطها من بعيد
وتدور حول الشمس بما يعادل "سرعة الإفلات"
ومداراتها أقرب إلى قطعية مكافئة.
القرص المتناثر هو مصدر المذنبات قصيرة
الأمد التي يمكن أن تتأثر بنبتون
الذي يمكنه تغيير مساراتها
ليسقطها في نقطة أقرب داخل النظام الشمسي.
يمكنها الدوران حول الشمس بمدارات بين المشتري
ونبتون أي أنها أخيرًا ستتصادم عن قرب بالمشتري.
وهذا قد يقربها إلى الشمس
لتصير مذنبات قصيرة الأمد.
هكذا تتكون المذنبات.
فكيف نعرف كل هذا؟ حسنًا،
حتى عام 1930 كان كل علمنا أقرب إلى التخمين.
ثم اكتشف الفلكي الأمريكي كلايد تومباه
أول جسم في حزام كايبر، بلوتو.

English: 
way farther out than that, perhaps as much
as a light year, 10 trillion kilometers! This
is called the Oort Cloud, after astronomer
Jan Oort who first proposed it.
The Oort Cloud is the origin of long period
comets. Since they orbit the Sun on a sphere
with no preferred orientation, they come in
toward the inner solar system from random
directions in the sky. Many newly discovered
comets fall into this category. Their orbits
can be extremely long; they start their fall
from so far away they swing around the Sun
at nearly escape velocity, and their orbits
are close to being parabolic.
The scattered disk is the source of short
period comets. They can still be affected
by Neptune, which can alter their orbits to
drop them down closer in. They can orbit the
Sun on paths between Jupiter and Neptune,
meaning eventually they’ll have a close
encounter with Jupiter. This can send them in closer
to the Sun, and they become short period comets.
Tadaaa! That’s how comets are made.
So how do we know all this? Well, until 1930
it was pretty much just conjecture. But then
an American astronomer, Clyde Tombaugh, discovered
the first Kuiper Belt Object: Pluto.

iw: 
הוא נמשך רחוק הרבה יותר,
אולי אפילו שנת אור, 10 טריליון ק"מ!
האזור הזה נקרא עננת אורט, על שם האסטרונום
יאן אורט, שהציע את הרעיון.
עננת אורט היא המקור לשביטים ארוכי מחזור.
מכיוון שהם סובבים את השמש בעיגול,
בלי שום כיוון ברור, הם נכנסים
למערכת השמש הפנימית מכיוונים שונים בשמיים.
שביטים רבים שהתגלו לאחרונה
שייכים גם הם לקטגוריה הזאת.
מסלוליהם ארוכים מאוד.
הם מתחילים ליפול ממרחק כה רב,
שהם חולפים ליד השמש כמעט במהירות המילוט,
ומסלולים הם כמעט פרבוליים.
הדיסק המפוזר הוא המקור לשביטים קצרי מחזור.
נפטון יכול להשפיע עליהם,
לשנות את מסלול ההקפה שלהם
ולשלוח אותם פנימה.
הם יכולים להקיף את השמש בין צדק ונפטון,
כך שבסופו של דבר הם יתקרבו לצדק.
זה יכול לשלוח אותם לעבר השמש,
והם הופכים לשביטים קצרי מחזור.
ככה נוצרים שביטים.
איך אנחנו יודעים את זה?
עד 1930 זו הייתה רק השערה.
אבל אז אסטרונום אמריקאי בשם קלייד טומבו
גילה לראשונה עצם בחגורת קויפר: פלוטו.

iw: 
פלוטו מקיף את השמש במסלול אליפטי ונטוי מעט.
המסלול שלו מקרב אותו לשמש יותר מנפטון.
איך יכול להיות שהוא לעולם לא מתנגש
עם כוכב הלכת?
מסלולו של פלוטו חוצה את מסלולו של נפטון... בערך.
מכיוון שהמסלול שלו נטוי,
הם לעולם לא נפגשים. כשפלוטו בפרהיליון,
קרוב ביותר במסלולו לשמש,
הוא מעל המישור של מערכת השמש,
רחוק ממסלולו של נפטון.
בנוסף, פלוטו מקיף את השמש פעמיים
על כל שלוש הקפות של נפטון.
לכן, כשפלוטו קרוב ביותר לשמש,
נפטון תמיד נמצא 90 מעלות ממנו.
זה מרחק של מיליארדי קילומטרים,
רחוק מכדי להשפיע על פלוטו.
זה קרה בעיקר במקרה. ראינו איך כוחות
הגאות והכבידה יוצרות תהודה מסלולית.
במקרה הזה זה נגרם משחיקה.
היה היו פעם, לפני מיליארדי שנים, הרבה מאוד עצמים
בסביבתו של פלוטו, שנעו במסלולים שונים.
אבל העצמים שהתקרבו לנפטון
נזרקו למסלולים אחרים בשל כוח הכבידה שלו,
והם הפכו לשביטים או הושלכו לעומק החלל.

English: 
Pluto orbits the Sun on an elliptical, mildly-tilted
path. Its orbit actually brings it closer
to the Sun than Neptune! So how come it never
collides with the larger planet?
Pluto’s orbit crosses Neptune’s… more
or less. Because the orbit is tilted, they
never actually physically cross. When Pluto
is at perihelion, closest to the Sun, it’s
well above the plane of the solar system,
far from Neptune’s orbit.
Not only that, but Pluto orbits the Sun twice
for every three times Neptune does. Because
of this, whenever Pluto is closest to the
Sun, Neptune is always 90° away in its orbit.
That’s many billions of kilometers distant,
way too far to affect Pluto.
This is mostly coincidence. We’ve seen how
orbital resonances can be forced by tides
and by gravity. But in this case it’s due
to attrition. Once upon a time, billions of
years ago, there were probably a lot of objects out by
Pluto, with orbits of all different shapes and tilts.
But the ones that got too close to Neptune
got gravitationally tweaked into different
orbits, turning them into comets or flinging
them deeper into space. The only ones that

Arabic: 
بلوتو يدور حول الشمس بمدار بيضاوي منحرف
قليلًا، وهذا يجعله أقرب من نبتون إلى الشمس.
فكيف إذن لا يصطدم إطلاقًا بكوكب أكبر؟
يتقاطع مدارا بلوتو و نبتون
تقريبًا، ولأن المدار منحرف...
فهما لا يتقاطعان فعليًا وماديًا. حين يكون بلوتو
في "الحضيض الشمسي"، أقرب إلى الشمس،
فإنه يكون أعلى كثيرًا من مستوى
النظام الشمسي بعيدًا عن مدار نبتون.
ليس هذا فقط، بل إن بلوتو يدور حول
الشمس مرتين مقابل كل ثلاث دورات لنبتون.
فحين يكون بلوتو أقرب إلى الشمس يكون نبتون
على طرف زاوية قدرها تسعين درجة في مداره،
أي على مسافة تُقدر ببلايين الكيلو مترات،
وهي أبعد كثيرًا من أن تؤثر في بلوتو.
وهذا غالبًا مصادفة. رأينا كيف يمكن
إحداث الرنين المداري بالمد والجاذبية.
لكنه في هذه الحالة ناتج عن الاحتكاك.
ذات مرة، منذ بلايين السنين
ربما كان هناك كثير من الأجسام المجاورة
لبلوتو بمسارات مختلفة الأشكال والانحناءات.
لكن التي اقتربت كثيرًا من نبتون
انحرفت بفعل جاذبيته إلى مدارات مختلفة
محولًا إياها إلى مذنبات
أو قاذفًا بها إلى فضاء أعمق.

English: 
could survive just happened to have orbits
with that 3:2 or 2:1 resonance with Neptune,
keeping them far from Neptune’s influence.
Today, those are the only kinds of objects
we see with orbits near Neptune.
We call these objects plutinos. They’re
not really a separate class of object—they’re
still Kuiper Belt objects, but a fun and interesting
subset of them.
Once Pluto was found, astronomers wondered
if it might herald a new class of icy objects
past Neptune. However, it took more than six
decades to find the next one! 1992 QB1 was
discovered in 1992, and that opened a sort
of gold rush of Kuiper Belt discoveries. We
now know of more than a thousand Kuiper Belt
Objects. One, called Eris, is very close to
Pluto’s size and is more massive — it’s
probably rockier than icy Pluto.
Pluto is an interesting object. A moon was
discovered in 1978. Named Charon, it’s actually
about 1/8th the mass of Pluto itself! While
Charon orbits Pluto, the moon has enough mass
that it can be said that Pluto noticeably
orbits Charon, too. In reality, both circle

iw: 
הגופים היחידים שנותרו הם אלה בתהודה
של 3:2 או 2:1 עם נפטון,
ולכן נפטון לא השפיע עליהם.
כיום אלו העצמים היחידים
שמסלוליהם קרובים למסלולו של נפטון.
העצמים האלה מכונים "פלוטינוס".
זו לא קבוצה נפרדת של עצמים,
אלו עדיין עצמים מחגורת קויפר,
זו פשוט תת-קבוצה נחמדה של העצמים הללו.
ברגע שמצאו את פלוטו, אסטרונומים תהו אם הוא מבשר
על קבוצה חדשה של גופים קפואים מעבר לנפטון.
עם זאת, חלפו שישה עשורים עד שמצאנו גוף נוסף.
1992 QB1 התגלה ב-1992, והחל מרוץ קדחתני
לאיתור עצמים בחגורת קויפר.
כעת אנחנו מכירים מעל אלף עצמים בחגורת קויפר.
אחד מהם, בשם אריס, קרוב בגודלו לפלוטו,
והוא מסיבי יותר. הוא כנראה סלעי יותר
מפלוטו, שהוא קרחי.
פלוטו הוא עצם מעניין.
התגלה שיש לו ירח ב-1978.
שמו כארון, ומסתו שמינית מהמסה של פלוטו עצמו.
כארון מקיף את פלוטו, אך יש לו מספיק מסה
כך שאפשר לומר שגם פלוטו מקיף את כארון.

Arabic: 
الأجسام الوحيدة التي يمكنها النجاة،
رنينها المداري 3 إلى 2 أو 2 إلى 1 مع نبتون
مما يبقيها بعيدًا عن تأثيره.
اليوم، هذا هو النوع الوحيد من الأجسام
الذي نراه في مدارات قرب نبتون.
ونحن نسمي هذه الأجسام بلوتينوس.
وهي في الحقيقة ليست فئة منفصلة من الأجسام،
إنها لا تزال أجسام من حزام كايبر،
لكنها مجموعة ممتعة وفرع مشوق منها.
لما اكتشف بلوتو، تساءل الفلكيون إن كان ذلك
يبشر بفئة جديدة من الأجسام الجليدية بعد نبتون
عمومًا، استغرق اكتشاف الكوكب التالي ستة عقود.
في عام 1992 اكتشف الكوكب كيو بي 1
وأطلق ذلك ما يشبه تدفق اكتشافات حزام كايبر.
نعرف الآن ما يزيد على ألف جسم
من حزام كايبر. أحدها اسمه إيريس
حجمه قريب جدًا من حجم بلوتو،لكنه أكبر
كتلة ربما لأنه أكثر صخرية من بلوتو الجليدي.
بلوتو جسم مشوق.
اكتشف قمر عام 1978، وسُمي كارون.
كتلته في الحقيقة تعادل ثمن كتلة بلوتو.
رغم أن كارون حول بلوتو
إلا أن للقمر كبيرة، بحيث يمكن القول
إن بلوتو يدور بشكل ملحوظ حول كارون أيضًا.

English: 
around their mutual center of mass, located
between the two.
Four more moons were discovered in Hubble
images of Pluto in 2005 and 2012. There may
be more. Pluto is so small and distant that we don't
know much about it… but that may be about to change.
[sighs]
And now I have to admit to being in a tough
spot. As I record this episode of Crash Course,
a space probe called New Horizons is heading
toward Pluto. It will fly by the tiny world
in July 2015. There’s no doubt our view
of Pluto will change: There may be more moons
discovered, we’ll see surface features for
the first time, and much more. But right now
I can’t tell you about any of that because
we don’t know yet. So I think the best thing
to do is leave little Pluto alone for now.
But there is a point I want to bring up. Pluto
was found in 1930, long before any other Kuiper
Belt Object, because it’s much brighter
than any other. When it was discovered, it
was thought to be about the size of Earth.
But over the years better observations showed
it to be far smaller than first thought; in
fact it’s smaller than Earth’s Moon! Its

iw: 
שניהם סובבים סביב מרכז המסה שלהם,
שנמצא ביניהם.
התגלו עוד ארבעה ירחים בתמונות של "האבל"
ב-2005 ו-2012.
ייתכן שיש יותר. פלוטו קטן ורחוק כל כך,
שאנחנו לא יודעים עליו הרבה. אבל זה עומד להשתנות.
 
ועכשיו אני מודה שאני במצב לא פשוט.
בזמן הקלטת הפרק הזה של "קראש קורס",
גשושית בשם "ניו הורייזונס" נמצאת בדרכה לפלוטו.
היא תחלוף ליד העולם הזעיר הזה ביולי 2015.
אין ספק שנלמד עוד על פלוטו.
ייתכן שנגלה ירחים נוספים,
נראה פרטים על פני השטח לראשונה, ועוד.
אבל כרגע, אני לא יכול לספר לכם על זה,
כי אנחנו עדיין לא יודעים את הפרטים.
לכן, לדעתי עדיף לעזוב
את פלוטו הקטן לנפשו בינתיים.
אבל יש נושא שאני רוצה לדבר עליו.
פלוטו התגלה ב-1930, לפני כל עצם אחר בחגורת קויפר,
מכיוון שהוא בהיר יותר מכל השאר.
כשהוא התגלה,
חשבו שהוא בערך בגודל של כדור הארץ.
עם השנים, תצפיות טובות יותר
הראו שהוא קטן יותר ממה שחשבו בהתחלה.
למעשה הוא קטן יותר מהירח שלנו.

Arabic: 
في الواقع، يدور الاثنان حول
مركز كتلتيهما المشترك الموجود بينهما.
اكتشفت أربعة أقمار أخرى
عامي 2005 و2012 في صور هابل لبلوتو.
وربما يوجد المزيد. فبلوتو صغير وبعيد جدًا لذا
نجهل عنه الكثير. لكن ربما يوشك هذا أن يتغير.
والآن علي أن أعترف أنني في موقف صعب.
فبينما أسجل هذه الحلقة من البرنامج،
يتجه مسبار فضائي اسمه نيو هورايزونز نحو
بلوتو. سيطير قرب الكوكب الصغير في يوليو 2015.
لا شك أن نظرتنا لبلوتو ستتغير.
فقد تُكتشف أقمار أخرى.
سنرى معالم سطحه لأول مرة، والمزيد.
لكن حاليًا،
لا أستطيع التحدث إليكم عن ذلك لأننا لا نعرف
بعد. لذا، أعتقد أن أفضل ما نفعله هو...
أن نترك بلوتو الصغير وشأنه حاليًا.
لكن لدي فكرة أريد طرحها. اكتشف بلوتو في 1930.
قبل زمن طويل من اكتشاف أي جسم في حزام كايبر،
لأنه أكثر سطوعًا من سواه.
حين اكتشف، اعتقد أنه بمثل حجم الأرض.
لكن عبر السنين، أظهرت الملاحظة الدقيقة
أنه أصغر كثيرًا مما اعتقد في البداية.
في الحقيقة، هو أصغر من قمر الأرض.

iw: 
פני השטח שלו מחזירים הרבה אור,
ולכן הוא נראה גדול יותר ממה שהוא.
רוב העצמים האחרים בחגורת קויפר
מחזירים הרבה פחות אור, והם חיוורים יותר.
אם פלוטו הוא מלך חגורת קויפר,
יש לו הרבה נתינים נאמנים.
אנחנו חושבים שבחגורת קויפר יש 100 אלף עצמים
שהם רחבים מ-100 ק"מ.
אם זה נשמע לכם הרבה, תקלטו את זה:
בעננת אורט, שמקיפה את מערכת השמש,
יש אולי טריליוני גופים קפואים.
טריליונים!
אנחנו מכירים הרבה גופים בחגורת קויפר,
אבל לא יודעים בוודאות על שום עצם בעננת אורט.
נמצאו שני גופים מעניינים מאוד:
סדנה ו-BP113.
מסלולו של סדנה לוקח אותו 140 מיליארד ק"מ מהשמש,
ו-VP113 מתרחק רק חצי מהמרחק הזה.
שניהם נעים במסלולים אליפטיים מאוד,
אך אף אחד מהם לא מתקרב לנפטון,
אז לא ברור איך הם הגיעו למקום שבו הם נמצאים.
ייתכן שהם עצמים מעננת אורט
שכוכבים אחרים הטו את מסלוליהם
ושלחו אותם לעבר השמש, אך איש לא יודע... עדיין.

English: 
surface is unusually reflective, shiny, making
it look much bigger than it seems. Most other
Kuiper Belt denizens are far less reflective,
and so are far fainter.
If Pluto is King of the Kuiper Belt Objects,
it has a lot of loyal subjects. We think the
Kuiper Belt may have 100,000 objects in it
larger than 100 km wide. If that sounds like
a lot, get this: The Oort Cloud, surrounding
the solar system, may have trillions of icy
bodies in it. Trillions!
While we know of lots of Kuiper Belt Objects,
we don’t know of any Oort Cloud objects
for sure. Two very interesting bodies have
been found: Sedna, and VP113. Sedna’s orbit
takes it an incredible 140 billion km from
the Sun, while VP113 gets about half that
far out. Both are on very elliptical orbits.
Neither, however, gets close to Neptune, so
it’s not at all clear how they got where
they are. They may be Oort Cloud objects that
were disturbed by passing stars long ago, dropping
them closer into the Sun. But no one knows. Yet.

Arabic: 
سطحه عاكس بشكل مدهش
ولامع، مما يظهره أكبر كثيرًا مما يبدو.
معظم كويكبات حزام كايبر
أقل عكسًا لأشعة الضوء وعليه أكثر خفوتًا.
إن كان بلوتو ملك أجرام حزام كايبر،
فإن له رعايا مخلصون كثيرون.
نظن أن في حزام كايبر ربما مئة ألف جسم
تنتشر في عرض أكثر من مئة كيلو متر.
إن بدا هذا كثيرًا، فاسمعوا هذا.
سحابة أورط المحيطة بالنظام الشمسي
ربما تضم تريليونات الأجسام الجليدية.
تريليونات!
وبينما نعرف كثيرًا من أجسام حزام كايبر،
نجهل أجسام سحابة أورط بشكل مؤكد.
اكتشف جسمان مثيران جدًا...
سيدنا وفي بي 113.
مدار سيدنا يبعد 140 كيلو متر عن الشمس.
بينما يبعد في بي 113 حوالي نصف تلك المسافة.
كلاهما له مدار بيضاوي.
ولا يصل أي منهما إلى نبتون.
لذا، ليس معروفًا بالتحديد كيف وصلا
إلى موقعيهما. ربما يكونان جسمان في سحابة أورط
صدمتهما نجوم عابرة منذ زمن بعيد فأوقعتهما في
موقع أقرب إلى الشمس. لكن، لا أحد يعرف بعد.

English: 
Speaking of which… we can calculate how
many Oort Cloud objects there should be left
over from the formation of the solar system,
and it’s about 6 billion. However, calculating
how many there are using long period comet
observations, you wind up getting about 400
billion. That’s a big discrepancy! Now get
this: One idea to solve this discrepancy is
that the Sun has stolen comets from other
stars. Seriously! Comets should form wherever
stars do, and sometimes the Sun passes near
other stars. When we see a long-period comet
gracing our skies, could we be seeing an object
from an alien solar system? Maybe.
There is another explanation, but it’s highly
speculative. Perhaps there’s another planet
in the solar system, well beyond Neptune.
It’s possible. Some very preliminary studies
have shown that some long-period comets aren’t
coming in randomly, but instead have their
orbits aligned in a way you might expect if
a very distant planet perturbed them. There are a
handful of Kuiper Belt Objects aligned in a similar way.

iw: 
אם כבר מדברים, אפשר לחשב כמה עצמים
אמורים להישאר בעננת אורט
אמורים להישאר מהיווצרות מערכת השמש,
והמספר הוא כ-6 מיליארד.
עם זאת, חישובם באמצעות תצפיות בשביטים
ארוכי מחזור מביא אותנו למספר 400 מיליארד.
זה פער גדול! שימו לב לזה:
רעיון אחד שמסביר את הפער הזה
הוא שהשמש גנבה שביטים מכוכבים אחרים.
ברצינות!
שביטים אמורים להיווצר במקום שבו נוצרים כוכבים,
ולפעמים השמש חולפת ליד כוכבים אחרים.
כששביט ארוך מחזור מקשט את השמיים שלנו,
האם אנחנו רואים עצם ממערכת שמש זרה? אולי.
יש הסבר נוסף, אבל זו השערה בלבד.
אולי יש כוכב לכת נוסף במערכת השמש,
הרבה מעבר לנפטון.
זה ייתכן. ניסויים מקדימים הראו
שחלק מהשביטים ארוכי המחזור
לא מגיעים בצורה שרירותית,
והמסלולים שלהם מסודרים
כאילו כוכב לכת מרוחק הסיט אותם ממסלולם.
יש כמה עצמים בחגורת קויפר שמסודרים כך גם כן.
מצפה WISE של נאס"א סרק
את השמיים באור תת-אדום,

Arabic: 
بالمناسبة، يمكننا حساب
عدد أجسام سحابة أورط التي يجب أن تكون تبقت
بعد تشكل النظام الشمسي، وهي حوالي ستة بلايين.
عمومًا، حسابها بالمراقبة طويلة المدى للمذنبات
سيوصلك إلى ما مجموعة أربعمئة بليون جسم.
وهذا تناقض كبير. الآن، اسمع هذا!
الفكرة الوحيدة لتوضيح هذا التناقض...
هي أن الشمس سلبت مذنبات من نجوم أخرى.
حقًا! المذنبات يجب أن تتشكل حيث تتشكل النجوم،
وأحيانًا، تمر الشمس قرب نجوم أخرى.
حين نرى مذنب طويل الأمد يزين سماءنا،
فهل يمكن أننا نرى
جسمًا من نظام شمسي غريب؟ ربما!
يوجد تفسير آخر، لكنه خيالي إلى حد بعيد.
ربما يوجد كوكب آخر في النظام الشمسي،
فيما وراء نبتون.
هذا ممكن. أظهرت بعض الدراسات الأولية
أن بعض المذنبات طويلة الأمد لا تظهر عشوائيًا
وبدلًا من ذلك، فإن مداراتها ترتصف
بشكل قد تتخيله إن صدمها كوكب بعيد جدًا.
يوجد حفنة من أجسام
حزام كايبر منتظمة بنفس الطريقة.
مسح مرصد وايز التابع لناسا السماء بالأشعة
تحت الحمراء، وكان بإمكان كشف جسم

Arabic: 
بحجم المشتري أو زحل من مسافات هائلة.
لذا، فأي كوكب يفترض وجوده
لا بد أن يكون أصغر وأبعد كثيرًا.
ربما على بعد عشرات بلايين الكيلو مترات.
لقد رأينا نجومًا لها كواكب
على هذا البعد، إذن فذلك ممكن ماديًا.
لكن، أحقًا يوجد كوكب؟ لا يمكننا الجزم، سواء
أكان موجودًا أم لا. على الأقل، ليس بعد.
هذه المنطقة من النظام الشمسي
لم تستكشف جديًا، فهي بعيدة
ويصعب الوصول إليها.
والأهم، أنها كبيرة جدًا، وفارغة بشكل مثبط.
يمكنك إخفاء كوكب كامل هناك
وسيصعب العثور عليه.
الفكرة هي أن النظام الشمسي
لا يزال فيه الكثير ليُستكشف.
فبالكاد بدأنا
استكشاف تلك المناطق المظلمة المتجمدة
تعلمت اليوم أن وراء نبتون خزانات شاسعة
من الأجسام الجليدية التي قد تصير مذنبات
إذا دُفعت إلى النظام الشمسي الداخلي،
وأن حزام كايبر له شكل كعكة
يوازي مستوى النظام الشمسي. والقرص المتناثر
أكثر انحرافًا وهو مصدر المذنبات قصيرة الأمد.
وأن سحابة أورط التي
تحيط بالنظام الشمسي لمسافات بعيدة،

iw: 
והוא היה מגלה עצם בגודל
של צדק או שבתאי עד למרחק רב,
כך שכוכב הלכת צריך להיות קטן יותר ורחוק מאוד,
כנראה מרוחק עשרות מיליארדי קילומטרים.
ראינו כוכבים אחרים שיש להם כוכבי לכת
רחוקים עד כדי כך, כך שזה אפשרי.
אבל האם יש שם כוכב לכת?
אנחנו לא יודעים, או לפחות, עדיין לא.
האזור הזה של מערכת השמש לא נחקר מספיק.
הוא רחוק וקשה להגיע אליו,
ומעבר לזה, עצום וריק להחריד.
אפשר להחביא שם כוכב לכת,
ויהיה קשה למצוא אותו.
חלקים רבים במערכת השמש
עדיין מחכים שנגלה אותם.
בקושי טבלנו את בהונותינו
במים הקרים והאפלים הללו.
היום למדתם שמעבר לנפטון יש מאגרים גדולים
של גופים קפואים שיכולים להפוך לשביטים
אם הם נשלחים לעבר מערכת השמש הפנימית.
חגורת קויפר היא בצורת דונאט,
והיא נמצאת במישור של כוכבי הלכת.
הדיסק המפוזר נטוי יותר,
והוא המקור לשביטים קצרי מחזור.
עננת אורט, שמקיפה את מערכת השמש עד מרחק רב,

English: 
NASA’s WISE observatory scanned the skies
in infrared, and would’ve seen anything
as big as Jupiter or Saturn out to tremendous
distances, so any hypothetical planet would
have to be smaller. And very distant, probably
tens of billions of kilometers out. We’ve
seen other stars with planets this far out,
so it’s physically possible.
But is there one really there? We can’t
say either way, yes or no. At least, not yet.
This region of the solar system is seriously
underexplored. It’s distant, difficult to
reach, and above all else extremely huge and
numbingly empty. You could hide a whole planet
out there, and it would be pretty hard to
find.
The point? There’s still lots of solar system
left to explore. We’ve barely dipped our
toes into these dark, frigid waters.
Today you learned that past Neptune are vast
reservoirs of icy bodies that can become comets
if they get poked into the inner solar system.
The Kuiper Belt is a donut shape aligned with
the plane of the solar system; the scattered
disk is more eccentric and is the source of
short period comets; and the Oort Cloud which
surrounds the solar system out to great distances

iw: 
היא המקור לשביטים ארוכי מחזור.
הגופים הללו כנראה נוצרו קרוב יותר לשמש,
ונזרקו לפרברים של מערכת השמש
בגלל כוח הכבידה של כוכבי הלכת החיצוניים.
"קראש קורס" אסטרונומיה מופק בשיתוף
עם PBS אולפנים דיגיטליים.
כדאי לקפוץ לערוץ שלהם, כי יש להם עוד סרטונים מעולים.
כותב הפרק הוא אני, פיל פלייט.
עורך התסריט הוא בלייק דה פסטינו,
והיועצת שלנו היא ד"ר מישל ת'אלר.
הבמאי הוא ניקולס ג'נקינס,
מפקחת התסריט והעורכת היא ניקול סוויני,
מעצב הסאונד הוא מייקל ארנדה,
וצוות הגרפיקה הוא Thought Café.

Arabic: 
هي مصدر المذنبات طويلة الأمد.
هذه الأجسام الأرجح أنها تشكلت قريبًا من الشمس
ثم قُذفت إلى أطراف النظام الشمسي
بفعل الجاذبية المتبادلة مع الكواكب الخارجية.
أنتِج Crash Course Astronomy
بالتعاون مع استوديوهات PBS Digital.
تابعوا قناتهم فلديهم
المزيد من الأفلام المذهلة.
كاتب الحلقة هو أنا، فيل بليت. صحّح النصّ بليك
دي باستينو، ومستشارتنا هي د. ميتشل ثالر.
الحلقة من إخراج نكولاس جنكنز
والمشرف على النص ومحرره هي نيكول سويني.
ومصمّم الصوت هو مايكل أراندا
وفريق الرسومات هو Thought Café.

English: 
is the source of long-period comets. These
bodies all probably formed closer into the
Sun, and got flung out to the solar system's suburbs
by gravitational interactions with the outer planets.
Crash Course Astronomy is produced in association
with PBS Digital Studios. Mosy on over to
their channel because they have even more
awesome videos. This episode was written by
me, Phil Plait. The script was edited by Blake
de Pastino, and our consultant is Dr. Michelle
Thaller. It was directed by Nicholas Jenkins, the
script supervisor and editor is Nicole Sweeney,
the sound designer is Michael Aranda,
and the graphics team is Thought Café.
