
English: 
1805, and the Austrian Army is on the march against Napoleon ( it didn't go great).
The man leading this army was Francis II, the Holy Roman Emperor.
He was also the emperor of Austria, a title he created in response to Napoleon declaring himself the Emperor of France.
Because he wasn't about to be 'out-emperored' by anyone. So as far as empires go, the Austrian Empire was fairly run-of-the-mill.
The Holy Roman Empire, however, was not so normal. It was comprised of hundreds of mostly German-speaking
states who swore allegiance to an emperor. The most powerful state in the Holy Roman Empire was Austria, followed by Prussia, and both of these
had territory inside and outside of the Empire because it was
complicated. Having been defeated by Napoleon, Francis gave up his title of Holy Roman Emperor, and the Holy Roman Empire itself was dissolved in
1806. Most of its former states, except notably Prussia and Austria, were brought into the
Confederation of the Rhine, which was a French puppet state. The people that lived in these states were somewhat unhappy living under the dominance
of France, and many quickly began to resent everything French. One way to counter the French influence was to emphasize just how German they were.

Modern Greek (1453-): 
Το 1805 ο Αυστριακός στρατός επιτίθεται ενάντια στον Ναπολέοντα. Και χάνει.
Αρχηγός εκείνου του στρατού ήταν ο Φραγκίσκος ο Β´, αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ήταν επίσης ο "Αυτοκράτορας της Αυστρίας", ένας τίτλος που επινόησε για να απαντήσει
στον αυτοαποκαλούμενο "Αυτοκράτορα της Γαλλίας", Ναπολέοντα,
επειδή δεν ήθελε να έχει κανέναν πάνω από αυτόν.
Όπως ήταν οι αυτοκρατορίες τότε, η Αυστριακή ήταν μια κανονική, συγκεντρωτική, αυτοκρατορία.
Η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία όμως δεν ήταν και τόσο κανονική.
Τη συναποτελούσαν εκατοντάδες γερμανόφωνα κυρίως μικρά κράτη
που ορκίζονταν αφοσίωση στον αυτοκράτορα.
Τα ισχυρότερα από τα κράτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν η Αυστρία και
κατόπιν ακολουθούσε η Πρωσία. Και τα δύο κράτη κατείχαν εδάφη
μέσα κι έξω από την Αυτοκρατορία, διότι... ήταν περίπλοκο τότε.
Ηττημένος από τον Ναπολέοντα, ο Φραγκίσκος ο Β´
παραιτήθηκε από τον τίτλο του Άγιου-Ρωμαίου Αυτοκράτορα και
η ίδια η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διαλύθηκε το 1806.
Τα περισσότερα κράτη της, με τη χαρακτηριστική εξαίρεση Αυστρίας και Πρωσίας,
ήρθαν στην Συνομοσπονδία του Ρήνου, ένα κράτος-μαριονέτα της Γαλλίας.
Ο πληθυσμός που ζούσε εκεί δεν ήταν και πολύ ευτυχής με την κυριαρχία της Γαλλίας,
οπότε σύντομα άρχισαν να απεχθάνονται οτιδήποτε το γαλλικό.
Ένας τρόπος για να αποκρούσουν την γαλλική επιρροή ήταν το να τονίζουν εμφατικά πόσο Γερμανοί ήταν.

English: 
So sidenote, the term German was used to refer to people that spoke German. There were Germans,
but no Germany. In some respects, there was a sense of shared identity in culture,
but Germans were also very divided by religion,
economics and politics. So long story short, after Napoleon had been defeated by the Russians, Prussia and Austria rose up against him and by
1815, he had been firmly defeated. After Napoleon's defeat,
The Congress of Vienna was called to establish and maintain a balance of power so that no country could become too powerful.
This balance of power is known as the Concert of Europe. A man called Klemens von Metternich was very important to the
establishment of this new order.
Metternich was an Austrian diplomat who was instrumental in protecting Austria from Napoleon's harsher punishments. As a result of the Congress, Prussia gained this
territory, most notably the Rhineland, and Austria gained this territory in Italy, but lost the Austrian Netherlands
Importantly the German Confederation was formed
It was led by a President, who was also the Emperor of Austria, had these borders which included some of Prussia and Austria,
but not all of Prussia and Austria,
but was also totally not the Holy Roman Empire under a different name.

Modern Greek (1453-): 
Παρένθεση: Ο όρος "Γερμανός" αντιστοιχούσε τότε στους ανθρώπους που μιλούσαν Γερμανικά.
Υπήρχαν Γερμανοί, αλλά δεν υπήρχε Γερμανία.
Από πολλές απόψεις αισθάνονταν μια κοινή ταυτότητα και κουλτούρα, αλλά
οι Γερμανοί ήταν έντονα διαιρεμένοι από τη θρησκεία, την οικονομία και την πολιτική.
Εν ολίγοις λοιπόν, όταν ο Ναπολέοντας ηττήθηκε από τους Ρώσους,
η Αυστρία και η Πρωσία ξεσηκώθηκαν εναντίον του και μέχρι το 1815 είχε ηττηθεί ολοκληρωτικά.
Ύστερα από την ήττα του Ναπολέοντα, συγκλήθηκε το Συνέδριο της Βιέννης
για να καθορίσει και να διατηρήσει μια ισορροπία δυνάμεων
και καμία χώρα να μην γίνει υπερβολικά ισχυρή.
Αυτή η ισορροπία δυνάμεων έγινε επίσης γνωστή σαν "Ευρωπαϊκή Συμφωνία".
Ο Κλέμενς Φον Μέττερνιχ ήταν το σημαντικότερο πρόσωπο στην καθιέρωση αυτής της νέας τάξης.
Ήταν ένας Αυστριακός διπλωμάτης που είχε μεθοδικά προστατεύσει την Αυστρία από τις χειρότερες
κυρώσεις που ήθελε να επιβάλλει ο Ναπολέων.
Αποτέλεσμα του Συνεδρίου ήταν να λάβει η Πρωσία αυτή την έκταση,
ειδικότερα την περιοχή του Ρήνου, ενώ η Αυστρία πήρε
εκείνη την περιοχή στην Ιταλία, χάνοντας τις αυστριακές τότε Κάτω Χώρες.
Το σημαντικό είναι η δημιουργία της "Γερμανικής Συνομοσπονδίας".
Είχε Πρόεδρο, ο οποίος ήταν και ο Αυτοκράτορας της Αυστρίας, ενώ
είχε αυτά τα σύνορα, που συμπεριλάμβαναν τμήματά τους, αλλά όχι ολόκληρη την Αυστρία και την Πρωσία
και ήταν εντελώς διαφορετική οντότητα σε σχέση με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

English: 
The German Confederation was quite a loose alliance and as such was seen as quite weak in comparison
to other powers such as France and Russia. This led to some calls for political unification,
which would help protect the smaller German states and prevent a repeat of Napoleon. Prussia was keen on the idea of German
Unification because it, being the largest German state, would be in charge. In
1819, Prussia formed the  Zollverein, which was a customs and trading union which sought to make commerce between German States easier.
This was not just an economic union. Austria was excluded from joining, which meant that there was no economic
counterbalance to Prussia, and by 1848 the Zollverein looked like this.
Throughout the early 19th century liberal ideas were spreading throughout the continent,
and the new middle class wanted reforms such as political
representation and freedom of speech. In Austria, these calls for reform had been repressed by Metternich by
censorship and prosecution. The cries for reform continued to groan, and in
1848, riots broke out across the German Confederation
and Austria. In Austria, the reforms were short-lived, but  Metternich was forced to resign and fled to Britain. Riots in Berlin was suppressed by Prince

Modern Greek (1453-): 
Η Γερμανική Συνομοσπονδία ήταν πολύ χαλαρή συμμαχία
και τη θεωρούσαν πολύ αδύναμη σε σύγκριση
με τις άλλες δυνάμεις, όπως την Γαλλία και την Ρωσία.
Αυτό δημιούργησε κινήματα για πολιτική ενοποίηση για να προστατευτούν
τα μικρότερα γερμανικά κράτη και να αποτραπεί μια επανάληψη της ναπολεόντειας περιόδου.
Η Πρωσία προωθούσε την ιδέα της γερμανικής ενοποίησης,
διότι, ως το μεγαλύτερο γερμανικό κράτος, θα ήταν επικεφαλής όλης της ένωσης.
Το 1819 η Πρωσία φτιάχνει την Τελωνειακή Ένωση,
που ήταν ένωση δασμών και συναλλαγών, ώστε
το εμπόριο μεταξύ των γερμανικών κρατών να διευκολυνθεί
Δεν ήταν μόνο μια οικονομική ένωση. Η συμμετοχή της Αυστρίας είχε αποκλειστεί,
ώστε να μην γίνεται οικονομικό αντίβαρο στην Πρωσία.
Το 1848 η Τελωνειακή Ένωση έμοιαζε κάπως έτσι.
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι φιλελεύθερες ιδέες διαδίδονταν σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο
και η ανερχόμενη μεσαία τάξη ήθελε μεταρρυθμίσεις, όπως
την πολιτική της εκπροσώπηση και την ελευθερία του λόγου.
Στην Αυστρία αυτά τα μεταρρυθμιστικά κινήματα κατέπνιξε ο Μέττερνιχ,
μέσω λογοκρισίας και καταστολής.
Οι μεταρρυθμιστικές φωνές συνέχισαν να αυξάνονται
και το 1848 ξεσπούν εξεγέρσεις στην Γερμανική Συνομοσπονδία και την Αυστρία.
Στην Αυστρία οι εξεγέρσεις έχουν μικρή διάρκεια,
αλλά ο Μέττερνιχ αναγκάζεται να παραιτηθεί και να φύγει στην Βρετανία.
Ενώ στο Βερολίνο καταστέλλονται από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο της Πρωσίας με τα κανόνια

English: 
Wilhelm of Prussia via cannons, which earned him the nickname, the Prince of Grapeshot.
So the King of Prussia, Friedrich Wilhelm IV,
grudgingly agreed to the establishment of a Parliament which could advise him. The liberal factions involved in the rioting believed that the best way
to secure these reforms was via a Re-Unified Germany. As such, liberals across the German Confederation called the Frankfurt Parliament, which planned to unify Germany
and declare Friedrich Wilhelm IV as its Emperor.
He said no and by late
1849, the Reform Movement had died down. Most of the reforms implemented by the Frankfurt Parliament were quickly abandoned,
but the idea of a unified Germany
persisted. There were two proposals for a unified German State: Kleindeutschland, which means small
Germany, and Grossdeutschland, which means large Germany. The difference was that Grossdeutschland included the German-speaking parts of the Austrian Empire, whereas
Kleindeutschland did not. This idea of a shared ethnic, cultural and linguistic heritage or destination is an important part of
nationalism. For more homogeneous places like Germany
or Italy, nationalism was a uniting factor. For ethnically diverse empires, such as Russia or Austria, it was a destabilizing force.

Modern Greek (1453-): 
και του δόθηκε το προσωνύμιο "πρίγκιψ της οβίδας".
Έπειτα ο βασιλιάς της Πρωσίας, Φρειδερίκος-Γουλιέλμος ο Δ´ δέχτηκε σταδιακά
την ίδρυση κοινοβουλίου που μπορούσε να τον συμβουλεύει.
Οι φιλελεύθερες παρατάξεις που είχαν εμπλακεί στις εξεγέρσεις πίστευαν
ότι ο καλύτερος τρόπος για να διασφαλιστούν οι μεταρρυθμίσεις ήταν
μια Γερμανία ενοποιημένη.
Έτσι, φιλελεύθεροι από όλη την Γερμανική Συνομοσπονδία
συγκρότησαν το "κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης" που διακήρυσσε την ένωση της Γερμανίας
και αναγόρευε τον Φρειδερίκο-Γουλιέλμο τον Δ´ ως αυτοκράτορά της.
Ο οποίος είπε "όχι" και στα τέλη του 1849 οι μεταρρυθμιστικές κινητοποιήσεις κόπασαν τελείως.
Οι περισσότερες μεταρρυθμίσεις που υιοθέτησε το κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης εγκαταλείφθηκαν
γρήγορα, αλλά παρέμεινε η ιδέα της γερμανικής ενοποίησης.
Δύο προτάσεις υπήρχαν για ένα ενωμένο γερμανικό κράτος:
Η «Μικρή Γερμανία» και η «Μεγάλη Γερμανία».
Η διαφορά ήταν ότι στη «Μεγάλη Γερμανία» συμπεριλαμβάνονταν τα γερμανόφωνα μέρη
της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, αλλά όχι στην «Μικρή Γερμανία».
Αυτή η ιδέα της κοινής εθνικής γλωσσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς
και του κοινού πεπρωμένου, είναι σημαντικό στοιχείο του εθνικισμού.
Σε ομοιογενείς σχετικά περιοχές, όπως η Γερμανία και η Ιταλία,
ο εθνικισμός ήταν ενοποιητικός παράγοντας·
ενώ σε πολυεθνικές αυτοκρατορίες, όπως η Ρωσία και η Αυστρία,
ήταν δύναμη αποσταθεροποίησης.

English: 
For example, in Austria the Hungarians attempted to break away in 1848,
but this was prevented due to intervention from the Russians.
The Austrians were opposed to a unified Germany which they weren't in charge of. Austria wasn't the only opponent of a unified Germany.
France and Russia were quite nervous about the idea as well.
Austria was able to rely on Russian pressure to dissuade the Prussians from pursuing Kleindeutschland, and maintain the German Confederation.
Russian support for Austria ended in 1854 when Austria refused to help Russia in the Crimean war against Britain, France and the Ottoman Empire.
A few years later,
Austria was defeated by France and Sardinia, and thus lost this territory in northern Italy. Whilst Austria was weakening, Prussia found itself gaining strength.
Prussia was rapidly industrializing, had access to a great amount of natural resources such as coal, and was a major producer of iron.
The Zollverein also allowed Prussia to export these products, and its economy grew in strength.
So in 1861, Friedrich Wilhelm died and was succeeded by his brother Wilhelm I, the aforementioned Prince of Grapeshot.
The next year, he appointed a man called Otto von Bismarck as the Minister President of Prussia.
Bismarck was a very gifted

Modern Greek (1453-): 
Για παράδειγμα στην Αυστρία, οι Ούγγροι αποπειράθηκαν να αποσχιστούν το 1848,
αλλά αυτό αποφεύχθηκε εξαιτίας της παρέμβασης από τους Ρώσους.
Οι Αυστριακοί αντετίθεντο σε κάθε ενοποιημένη Γερμανία στην οποία δεν θα ήταν επικεφαλής.
Η Αυστρία δεν ήταν η μόνη αντίπαλος της ενοποιημένης Γερμανίας.
Η Γαλλία και η Ρωσία εκνευρίζονταν αρκετά με αυτή την ιδέα επίσης.
Η Αυστρία μπορούσε να βασιστεί στη ρωσική πίεση
για να αποτρέψει τους Πρώσους να επιδιώξουν τη «Μικρή Γερμανία»
και να διατηρήσουν την Γερμανική Συνομοσπονδία.
Η ρωσική υποστήριξη στην Αυστρία έληξε το 1854,
όταν η Αυστρία αρνήθηκε να βοηθήσει τη Ρωσία στον Κριμαϊκό Πόλεμο
εναντίον της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μερικά χρόνια αργότερα, η Αυστρία ηττάται από τη Γαλλία και το Βασίλειο της Σαρδηνίας,
χάνοντας αυτή την περιοχή στη βόρεια Ιταλία.
Καθώς η Αυστρία εξασθενούσε, η Πρωσία ενδυναμωνόταν.
Η Πρωσία εκβιομηχανιζόταν γρήγορα και είχε πρόσβαση σε μεγαλύτερες πλουτοπαραγωγικές πηγές,
όπως τον γαιάνθρακα, ενώ ήταν και μεγάλος παραγωγός σιδήρου.
Η Τελωνειακή Ένωση επίσης επέτρεψε στην Πρωσία να εξάγει
αυτά τα προϊόντα, οπότε η οικονομία της αναπτύχθηκε.
Το 1861 ο Φρειδερίκος-Γουλιέλμος Δ´ πέθανε και τον διαδέχτηκε
ο αδερφός του Γουλιέλμος Α´, που είχε αποκληθεί "πρίγκιψ της οβίδας".
Το επόμενο έτος διόρισε έναν άνδρα που λεγόταν Όττο Φον Μπίσμαρκ πρόεδρο-υπουργό της Πρωσίας.

English: 
Statesman and firmly opposed to the liberal forces in Prussia. He sought to unify the northern German States, remove Austria from the German Confederation
and strengthen the position and prestige of the Prussian King. One of the first things that Bismarck did was to modernize and increase the size of the
Prussian military, in case his plan led to war.
They did. The first broke out in
1864, after Denmark had declared that both Schleswig and Holstein were Danish territory. Holstein was in the German Confederation, and in retaliation
Prussia and Austria declared war on Denmark, which they quickly won.
So Prussia received Schleswig and Austria received Holstein.
Austria was unhappy with the results of the war because the new
territories were part of the Zollverein, and Austria needed to travel through Prussian territory to get to its own.
Bismarck knew that this arrangement would lead to war with Austria, and so made sure that the other European nations stayed out of it.
He made a defensive pact with the newly-unified Kingdom of Italy, on the condition that Italy would gain Venetia from Austria.
He was also supportive for French and Russian ambitions to keep them neutral.
Eventually, Austria tried to resolve the issue surrounding Holstein, and Bismarck accused the Austrians of treating them like enemies. Prussian troops occupied

Modern Greek (1453-): 
Ο Μπίσμαρκ ήταν ένας χαρισματικός αξιωματούχος και σκληρός αντίπαλος των φιλελεύθερων δυνάμεων
της Πρωσίας. Σχεδίαζε να ενοποιήσει τα βόρεια γερμανικά κράτη,
να διώξει την Αυστρία από την Γερμανική Συνομοσπονδία
και να ενδυναμώσει τη θέση και το κύρος του Πρώσου βασιλιά.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο Μπίσμαρκ ήταν ο εκσυγχρονισμός και η αύξηση του μεγέθους
των πρωσικών ενόπλων δυνάμεων στην περίπτωση που τα σχέδιά του οδηγούσαν σε πολέμους·
όπως κι έγιναν.
Ο πρώτος ξέσπασε το 1864 όταν η Δανία διακήρυξε τις περιοχές του Σλέσβιγκ-Χολστάιν δικές της.
Το Χολστάιν ανήκε στην Γερμανική Συνομοσπονδία
και σε αντίποινα η Πρωσία και η Αυστρία κήρυξαν πόλεμο στη Δανία, η οποία δεν μπορούσε να νικήσει.
Έτσι η Πρωσία πήρε το Σλέσβιγκ και η Αυστρία το Χολστάιν.
Η Αυστρία δεν ήταν ικανοποιημένη από το αποτέλεσμα του πολέμου, διότι
οι περιοχές που πήρε ανήκαν στην Τελωνειακή Ένωση και έπρεπε να διέλθει από την πρωσική επικράτεια.
Ο Μπίσμαρκ ήξερε πως αυτή η κατάσταση θα οδηγήσει σε πόλεμο με την Αυστρία και έτσι
φρόντισε ώστε οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις να παραμείνουν έξω από αυτόν.
Έκανε αμυντικό σύμφωνο με το νεοσχηματισμένο τότε Βασίλειο της Ιταλίας
υπό τον όρο ότι η Ιταλία θα πάρει την περιοχή του Βενέτο από την Αυστρία.
Υποστήριξε επίσης κάποιες φιλοδοξίες των Γάλλων και των Ρώσων, ώστε να παραμείνουν ουδέτεροι.
Τελικά η Αυστρία προσπάθησε να επιλύσει τα θέματα που αφορούσαν το Χολστάιν κι ο Μπίσμαρκ
κατηγόρησε τους Αυστριακούς ότι συμπεριφέρονταν σαν εχθροί εναντίον των Πρώσων.

Modern Greek (1453-): 
Πρωσικά στρατεύματα κατέλαβαν το Χολστάιν τον Ιούνιο του 1866.
Τα περισσότερα κράτη της Γερμανικής Συνομοσπονδίας υποστήριξαν την Αυστρία
και ο πόλεμος ξέσπασε λίγο μετά.
Ευτυχώς για την Πρωσία, οι Ιταλοί επιστράτευσαν δυνάμεις στα αυστριακά σύνορα
και κήρυξαν τον πόλεμο πέντε ημέρες μετά.
Η Πρωσία γρήγορα νίκησε τους βόρειους συμμάχους της Αυστρίας
και η Αυστρία έχασε τον πόλεμο μέσα σε δύο μήνες.
Ένας λόγος για αυτό ήταν ότι τα πρωσικά στρατεύματα
διέθεταν ένα νέο τύπο ατομικού οπλισμού, τα βελονωτά τυφέκια.
Οι Αυστριακοί είχαν μεγαλύτερη επιτυχία εναντίον των Ιταλών,
αλλά οι απώλειες από τους Πρώσους τούς εξώθησαν να παραδοθούν.
Τελικά η Πρωσία πήρε όλη αυτή την έκταση
που έγινε η "Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία" με το δικό της κοινοβούλιο.
Η Αυστρία συμφώνησε επίσης να παραδώσει το Βενέτο, αλλά
επειδή είχαν ενδιάμεσα νικήσει τους Ιταλούς,
το έδωσαν στη Γαλλία πρώτα και η Γαλλία το έδωσε στην Ιταλία
διότι οι πόλεμοι στον 19ο αιώνα ήταν κάπως παράξενοι.
Η ραγδαία άνοδος της Πρωσίας ήταν κάτι που οι Γάλλοι δεν ανέμεναν.
Το 1870 στον Γερμανό πρίγκιπα Λεοπόλδο,
εξάδελφο του Γουλιέλμου του Α´, προσφέρθηκε ο θρόνος της Ισπανίας.
Ο Γάλλος αυτοκράτορας Ναπολέων Γ´ δεν ήθελε τη Βόρεια Γερμανική Συνομοσπονδία να αποκτήσει
για σύμμαχο την Ισπανία, απαιτώντας από τον Γουλιέλμο να διατάξει τον εξάδελφό του
να μην πάρει το θρόνο.
Ο Γουλιέλμος είπε στους Γάλλους ότι θα τους ενημερώσει κι έδωσε ένα τηλεγράφημα στο Μπίσμαρκ.

English: 
Holstein in June
1866. Most of the German Confederation backed Austria, and war broke out shortly
afterwards. Fortunately for Prussia, the Italians mobilized on the Austrian border and declared war five days later.
Prussia quickly defeated Austria's northern allies and Austria had lost the war within two months. One of the reasons for this was that Prussian troops
were armed with a new type of rifle: the needle gun. The Austrians fared much better against the Italians, but their losses against Prussia
led them to surrender. In the end, Prussia gained all of this territory, which became the North German Confederation,
with its own parliament. Austria also agreed to give up Venetia, but because they had generally outperformed the Italians,
they gave it to France instead, who then gave it to Italy, because 19th century war was weird.
So the rapid rise of Prussia was something that the French not anticipated. In
1870, the German Prince Leopold,
Wilhelm I's cousin, was offered the Spanish crown. The French Emperor Napoleon III did not want the North German Confederation
to gain Spain as an ally, and demanded that Wilhelm order his cousin not to take the crown. Wilhelm told the French

English: 
he'll get back to them, and so sent a telegram to Bismarck. Bismarck edited the telegram
so it sounded like Wilhelm rudely brushed the French off, and published it. This made the French
look weak and silly,
so they declared war. So the French declaring war made them the aggressors, and thus the
Prussians were able to gain the support of the Southern German States.
So to summarize the war, the French couldn't mobilize as many men, the French Emperor was captured, the French had another
revolution because it was the 19th century, and so at this point
why not? The Germans pushed this far into French territory and on the 18th of January
1871, at the Palace of the side, the German leaders declared the creation of the German Empire,
with Wilhelm I as emperor. The French soon after surrendered, agreeing to pay indemnities and giving Germany the territory of Alsace-Lorraine.
So one of the great debates surrounding the German Empire is to what extent it was unification,
or simply Prussian dominance. The smaller German States felt that they were unable to protect themselves from their larger neighbors,
but in return for protection, found themselves dominated by Prussia,
except for Liechtenstein, which was fine. The dominance of Prussia is best seen through
what is known as the Kulturkampf,  the culture struggle.

Modern Greek (1453-): 
Ο Μπίσμαρκ άλλαξε τη διατύπωση του τηλεγραφήματος επίτηδες, ώστε να μοιάζει
ότι ο Γουλιέλμος ήταν προσβλητικός - και κατόπιν το δημοσίευσε.
Αυτό έκανε τους Γάλλους να φαίνονται αδύναμοι και ανόητοι, οπότε κήρυξαν τον πόλεμο.
Κηρύσσοντας πόλεμο όμως η Γαλλία φαινόταν σαν να είναι η προκλητική πλευρά
κι έτσι οι Πρώσοι μπόρεσαν να ζητήσουν την υποστήριξη των νότιων γερμανικών κρατιδίων.
Για να συνοψίσουμε, οι Γάλλοι δεν μπορούσαν να κινητοποιήσουν αρκετούς άνδρες,
ο Γάλλος αυτοκράτορας αιχμαλωτίστηκε, οι Γάλλοι ξεκίνησαν κι άλλη επανάσταση, γιατί ήταν
19ος αιώνας και σε αυτό το σημείο... γιατί όχι;
Οι Γερμανοί έφτασαν τόσο βαθιά στη Γαλλική επικράτεια και στις 18 Ιανουαρίου 1871
στο παλάτι των Βερσαλλιών οι Γερμανοί ηγέτες κήρυξαν την ίδρυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας
με τον Γουλιέλμο Α´ αυτοκράτορα.
Οι Γάλλοι σύντομα παραδόθηκαν και συμφώνησαν να πληρώσουν αποζημιώσεις
και παραχώρησαν στη Γερμανία την περιοχή της Αλσατίας-Λωραίνης.
Μια από τις συζητήσεις που επικρατούσαν στην Γερμανική Αυτοκρατορία ήταν μέχρι πού θα έφτανε
η ενοποίηση, δηλαδή η πρωσική κυριαρχία.
Τα μικρά γερμανικά κράτη ένιωθαν ανίκανα να προστατευτούν από τους μεγάλους γείτονές τους,
αλλά σε αντάλλαγμα της προστασίας βρέθηκαν να κυριαρχούνται από την Πρωσία.
Εκτός από το Λιχτενστάιν, που ήταν μια χαρά.
Η κυριαρχία της Πρωσίας φαίνεται καλύτερα σε αυτό που ονομάστηκε "πολιτισμικός αγώνας" (Kulturkampf).
Στη βόρεια Γερμανία επικρατούσαν οι προτεστάντες,

Modern Greek (1453-): 
ενώ ο νότος είχε μεγάλο πληθυσμό καθολικών.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία είχε πολιτική εξουσία και ο Μπίσμαρκ ήθελε να απομακρύνει
την επιρροή της ενδυναμώνοντας την κεντρική κυβέρνηση.
Καθολικοί Επίσκοποι συνελήφθησαν μαζικά, ιδρύματα της καθολικής εκκλησίας περιορίστηκαν
και τελικά υπέστησαν διώξεις.
Η ενωμένη Γερμανία σύντομα έγινε μεγάλη δύναμη·
ο Μπίσμαρκ διαπραγματεύτηκε τη συμμαχία με την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία και
κατάφερε να αποκτήσει μερικές αφρικανικές αποικίες
σε μια διάσκεψη στο Βερολίνο μαζί με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Σημειώθηκε έξαρση στην αύξηση του πληθυσμού παράλληλα με την ραγδαία εκβιομηχάνιση
και αστικοποίηση, ενώ έγινε το παγκόσμιο κέντρο της επιστημονικής δραστηριότητας.
Ο Γουλιέλμος Α´ πέθανε το 1888· τον διαδέχτηκε ο Φρειδερίκος Γ´
που πέθανε 99 μέρες αργότερα και τον διαδέχτηκε τελικά ο Γουλιέλμος ο Β´.
Ο Γουλιέλμος Β´ ήθελε να εξασφαλίσει την ανεξαρτησία του
κι ενθάρρυνε τον Μπίσμαρκ να παραιτηθεί το 1890.
Αντίθετα από τους προκατόχους του, ο Γουλιέλμος Β´ ήταν θερμοκέφαλος και
με τάση να αντιδρά άμεσα. Κι ήταν αποφασισμένος να αυξήσει το κύρος της Γερμανίας.
Και το έκανε αναλαμβάνοντας την κατασκευή ενός μεγάλου ναυτικού στόλου στις αρχές του 20ού αιώνα.
Αυτό αναστάτωσε τη Βρετανία.
Η Βρετανία φρόντιζε να μην ανακατεύεται στις ευρωπαϊκές υποθέσεις,

English: 
So northern Germany was mostly Protestant, while the south had a large Catholic population.
The Catholic Church had immense political authority, and Bismarck wished to remove its influence and strengthen the central government.
Catholic bishops were arrested on mass, and Catholic institutions were sidelined,
but ultimately it persevered. A unified Germany quickly became a great power. Bismarck negotiated an alliance with the
Austro-Hungarian Empire, and managed to secure some African colonies by calling the Berlin Conference with the other European powers. It
experienced a population boom alongside rapid industrialization and urbanization, and also became a global center of science.
Wilhelm I died in 1888.
He was replaced by Friedrich III, who died 99 days later.
And he was followed by Wilhelm II. Wilhelm wanted to assert his own independence, and so encouraged Bismarck to resign in
1890. Unlike his predecessors, Wilhelm II was very hot-headed and prone to immediate reaction.
He was also determined to increase the prestige of Germany. He did this by undertaking a major naval build-up in the early 20th century.
This upset Britain. Britain had previously kept itself out of European affairs,

English: 
but the large German navy posed a threat to its naval hegemony and could even threaten the British mainland. So in
1914, the Archduke Franz Ferdinand was assassinated by a Serbian nationalist,
and the established series of alliances and counter-alliances plunged Europe into World War One.
Long story short,
Germany was unable to break the stalemate that formed, its allies collapsed and a British blockade meant that a major food shortage occurred. War fatigue
and hunger
led many to protest, and eventually revolt.
Revolt became full-on revolution, and Wilhelm abdicated on the night of November 1918.
A republic was declared which soon after accepted the terms of the Treaty of Versailles, which ultimately led to the conditions which
precipitated the rise of the Nazi Party. In conclusion,
it's hard to overstate the effect of German unification.
The rise of Prussia ended Austria's dominance over Central Europe and ushered in the end of the balance of power
established at the end of the Napoleonic Wars. The strength of the new German Empire alongside its foreign policy
paved the way for World War One, and  the new world which was left in its wake.
I hope you enjoyed this episode and thank you for watching!

Modern Greek (1453-): 
αλλά ένα μεγάλος γερμανικός στόλος ήταν απειλή από τη γειτονική Γερμανία
και θα μπορούσε να απειλήσει ακόμη και την Βρετανική ενδοχώρα.
Οπότε το 1914 ο Αρχιδούκας Φραγκίσκος Φερδινάνδος δολοφονήθηκε από Σέρβους εθνικιστές
και οι καθιερωμένες αλυσίδες των συμμαχιών και αντιπάλων συμμαχιών
εξώθησαν την Ευρώπη στον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εν συντομία, η Γερμανία στάθηκε ανίκανη να σπάσει την στατική ισοπαλία που σχηματίστηκε,
οι σύμμαχοί της κατέρρευσαν και ο βρετανικός ναυτικός αποκλεισμός
προκάλεσε σημαντικές ελλείψεις τροφίμων.
Η κόπωση του πολέμου και η πείνα οδήγησε πολλούς στις διαμαρτυρίες και κατόπιν εξεγέρσεις.
Οι εξεγέρσεις έγιναν επανάσταση και ο Γουλιέλμος Β´ παραιτήθηκε από το θρόνο στις 9 Νοεμβρίου 1918.
Διακηρύχθηκε η δημοκρατία, η οποία σύντομα δέχτηκε τους όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών που
τελικά οδήγησε σε ευνοϊκές συνθήκες να ανέλθει στην εξουσία το ναζιστικό κόμμα.
Εν κατακλείδι, είναι δύσκολο να περιγράψουμε την επίδραση της γερμανικής ενοποίησης.
Η άνοδος της Πρωσίας έδωσε τέλος στην αυστριακή κυριαρχία της κεντρικής Ευρώπης,
αλλά προξένησε και το τέλος της ισορροπίας δυνάμεων που καθιερώθηκε
μετά από τους Ναπολεόντειους Πολέμους.
Η ισχύς της νέας Γερμανικής Αυτοκρατορίας παράλληλα με την εξωτερική της πολιτική
άνοιξε το δρόμο για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον καινούργιο κόσμο που άφησε στο πέρασμά του.
Ελπίζω να σας άρεσε το επεισόδιο. Ευχαριστώ που το παρακολουθήσατε.
