Οι παλαιές αντιλήψεις...
...οι βασιζόμενες στον φυλετικό,
φαλλοκρατικό και θρησκευτικό σοβινισμό...
...στον λυσσαλέο εθνικιστικό ζήλο,
δεν δείχνουν πλέον να αποδίδουν.
... το ζήτημα του
ποιος είμαι κι είτε είμαι καλός ή κακός...
...είτε πετύχημένος, είτε όχι,
όλα μαθαίνονται στην πορεία.
Είναι απλά μια βόλτα με τρενάκι.
Και μπορούμε να την αλλάξουμε
όποτε θέλουμε.
Είναι απλά μια επιλογή. Δεν χρειάζεται
προσπάθεια, δουλειά και χρήματα.
Συνειδητοποίησα ότι
είχα πιάσει λάθος το νόημα.
Το νόημα ήταν να ανακαλύψω
ποιος ήμουν ήδη.
Λέγαμε
...πόσο σημαντικό είναι...
...να εμφυσήσουμε
στο ανθρώπινο μυαλό...
...μια ριζοσπαστική επανάσταση.
Η κρίση, είναι κρίση συνειδήσεων.
Μια κρίση που δεν μπορεί πλέον...
...να αποδεχτεί
τα παλαιά πρότυπα...
...τις παλαιές δομές...
...τις αρχαίες παραδόσεις.
Και αναλογιζόμενοι την σημερινή
εικόνα του κόσμου...
...με όλη τη μιζέρια...
...τις συγκρούσεις...
...τις καταστροφικές κτηνωδίες...
...την επιθετικότητα...
...και όλα τα υπόλοιπα...
Ο άνθρωπος παραμένει όπως ήταν.
Είναι ακόμα κτηνώδης, βίαιος...
...επιθετικός, πλεονέκτης...
...ανταγωνιστικός.
Και έχει φτιάξει μια κοινωνία...
...με όλα αυτά
τα χαρακτηριστικά.
Το Πνεύμα της Εποχής _
Το Πνεύμα της Εποχής:
Η Συνέχεια
"Δεν είναι μέτρο υγείας, η καλή προσαρμογή
σε μια βαθειά άρρωστη κοινωνία".
Τζίντου Κρισναμούρτι
Η σημερινή κοινωνία...
...αποτελείται από μια σειρά θεσμών.
Από τους πολιτικούς θεσμούς...
...τους δικαστικούς θεσμούς...
...τους θρησκευτικούς θεσμούς.
Μέχρι θεσμούς
κοινωνικής διαστρωμάτωσης...
...οικογενειακές αξίες...
...και εξειδίκευσης εργασίας.
Είναι προφανής η βαθειά επιρροή που έχουν
όλες αυτές οι παραδοσιακές δομές...
...στη δημιουργία των πεποιθήσεων
και των αντιλήψεων μας.
Κι όμως, από όλους τους θεσμούς
μέσα στους οποίους γεννιόμαστε...
...από τους οποίους κατευθυνόμαστε και περιοριζόμαστε...
...δεν υπάρχει κανένα σύστημα που να είναι
τόσο δεδομένο αλλά και τόσο παρεξηγημένο...
...όσο το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Λαμβάνοντας σχεδόν
θρησκευτικές διαστάσεις...
...οι υπάρχοντες χρηματοοικονομικοί
θεσμοί υπάρχουν...
...ως το πλέον αναμφισβήτητο
αντικείμενο πίστης.
Το πώς δημιουργούνται
τα χρήματα...
...οι πολιτικές που το καθορίζουν...
...και το πώς επηρεάζει
πραγματικά την κοινωνία...
...δεν είναι γνωστά
στον περισσότερο κόσμο.
Σε ένα κόσμο που το 1% του πληθυσμού
κατέχει το 40% του πλούτου...
Σε ένα κόσμο που 34 χιλιάδες παιδιά
πεθαίνουν κάθε μέρα...
...λόγω φτώχειας και
ιάσιμων ασθενειών...
...και που το 50% του πληθυσμού ζει
με λιγότερα από 2 δολάρια την μέρα...
...ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο.
Κάτι πάει πολύ στραβά.
Κι είτε το ξέρουμε, είτε όχι,
ο συνδετικός κρίκος όλων των θεσμών...
...και κατά συνέπεια
όλης της κοινωνίας...
...είναι το χρήμα.
Κατά συνέπεια, είναι ουσιώδες
να καταλάβουμε...
...πώς λειτουργεί
το χρηματοπιστωτικό σύστημα...
...για να κατανοήσουμε το γιατί
η ζωή μας είναι έτσι όπως είναι.
Δυστυχώς, τα οικονομικά πολλές φορές
εκλαμβάνονται ως δυσνόητα και βαρετά.
Ολόκληρα κατεβατά με οικονομικές ορολογίες
μαζί με εκφοβιστικά μαθηματικά...
...αποθαρρύνουν γρήγορα τους ανθρώπους
από την προσπάθεια να τα κατανοήσουν.
Παρόλα αυτά, γεγονός είναι ότι:
Η πολυπλοκότητα του οικονομικού συστήματος
είναι ένα απλό προσωπείο.
Σχεδιασμένο να αποκρύψει ένα από τα μεγαλύτερα
οικοδομήματα κοινωνικής παράλυσης...
...που έχει γνωρίσει ποτέ
η ανθρωπότητα.
Κανείς δεν είναι ποιο απέλπιδα σκλαβωμένος...
...από αυτούς που εσφαλμένα πιστεύουν
ότι είναι ελεύθεροι.
Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε
1749-1832
Πριν μερικά χρόνια, η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ...
...η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (FED)...
...εξέδωσε ένα έντυπο με τίτλο
"Σύγχρονη Μηχανική του χρήματος".
Περιελάμβανε λεπτομερώς τις θεσμικές
διαδικασίες δημιουργίας χρήματος...
...όπως χρησιμοποιούνται από τη FED και
το δίκτυο εμπορικών τραπεζών που στηρίζει.
Στην αρχική σελίδα
διατυπώνεται το αντικείμενο του εντύπου.
"Σκοπός αυτού του εντύπου είναι η περιγραφή
της διαδικασίας δημιουργίας χρήματος..."
...σε ένα "Τραπεζικό κλασματικό
 αποθεματικό σύστημα".
Στη συνέχεια περιγράφεται αυτή η διαδικασία
κλασματικού αποθεματικού...
...με χρήση διαφόρων
τραπεζικών ορολογιών.
Η μετάφραση των οποίων
είναι κάπως έτσι:
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφασίζει
ότι χρειάζεται χρήματα.
Τηλεφωνεί λοιπόν στη FED και ζητάει
ας πούμε, 10 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η FED απαντάει λέγοντας:
"Βεβαίως! Θα αγοράσουμε 10 δις σε Ομόλογα του Δημοσίου από εσάς."
Οπότε η κυβέρνηση παίρνει
μερικά κομμάτια χαρτιού...
...τυπώνει μερικά σοβαροφανή σχέδια
και τα ονομάζει κρατικά ομόλογα.
Στη συνέχεια, τα κοστολογεί
μέχρι να φτάσουν τα 10 δις δολάρια...
...και τα στέλνει στη FED.
Από τη μεριά της, η FED τυπώνει μερικά
εντυπωσιακά σχέδια σε κάποια χαρτιά...
...μόνο που αυτοί τα ονομάζουν
ομοσπονδιακά τραπεζογραμμάτια.
Ορίζοντας επίσης συνολική αξία
10 δις δολάρια.
Η FED παίρνει έπειτα αυτά τα τραπεζογραμμάτια
και τα ανταλλάσει με τα ομόλογα.
Μόλις ολοκληρωθεί
η συναλλαγή...
...η κυβέρνηση παίρνει τα 10 δις
σε ομοσπονδιακά τραπεζογραμμάτια...
...και τα καταθέτει
σε κάποιον τραπεζικό λογαριασμό.
Κι από τη στιγμή της κατάθεσης, τα τραπεζογραμ-
μάτια λογίζονται ως κανονικά χρήματα...
...προσθέτοντας 10 δις
στην προμήθεια χρήματος των ΗΠΑ.
Και ιδού!
10 δις σε νέο χρήμα μόλις δημιουργήθηκαν!
Ασφαλώς, αυτό το παράδειγμα
είναι μια γενίκευση...
...καθώς στην πραγματικότητα, η συναλλαγή θα
γινόταν ηλεκτρονικά, χωρίς καθόλου χαρτιά.
Στην πραγματικότητα, μόλις το 3% της προμήθειας
χρήματος των ΗΠΑ υπαρχει σε φυσική μορφή.
Το υπόλοιπο 97% υφίσταται μόνο
μέσα σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
Λοιπόν, τα κρατικά ομόλογα είναι
από σχεδίου, μέσα χρέους.
Κι όταν η FED αγοράζει
αυτά τα ομόλογα...
...με χρήματα που δημιούργησε
ουσιαστικά από το τίποτα...
...η κυβέρνηση δεσμεύεται
να ξεπληρώσει αυτά τα χρήματα στη FED.
Με άλλα λόγια, τα χρήματα
δημιουργήθηκαν μέσα από το χρέος.
Αυτό το παράδοξο,
το πώς τα χρήματα και η αξία...
...δημιουργούνται από χρέη ή από παθητικό...
...θα γίνει πιο ξεκάθαρο στην πορεία αυτής της άσκησης.
Η συναλλαγή ολοκληρώθηκε και 10 δις
βρίσκονται σε κάποιον λογαριασμό.
Κι εδώ γίνεται ενδιαφέρον.
Βάση των κανόνων του συστήματος
κλασματικού αποθεματος...
...αυτή η κατάθεση
των 10 δις δολαρίων...
...γίνεται άμεσα τμήμα
των τραπεζικών αποθεματικών.
Όπως όλες οι καταθέσεις.
Και βάσει των όσων αναφέρονται στο
"Σύγχρονη Μηχανική του χρήματος"...
"Μια τράπεζα οφείλει να συντηρεί
αποθεματικά...
...ίσα με κάποιο ορισμένο ποσοστό
των συνολικών καταθέσεων της".
Και ποσοστικοποιεί το παραπάνω λέγοντας:
"Σύμφωνα με τους
ισχύοντες κανονισμούς...
...τα υποχρεωτικά αποθεματικά
ανέρχονται στο 10% των καταθέσεων".
Αυτό σημαίνει ότι
με την κατάθεση των 10 δις...
...το 10%, ή αλλιώς
1 δισεκατομμύριο...
...κρατείται
ως υποχρεωτικό αποθεματικό.
Τα υπόλοιπα 9 δις θεωρούνται
πλεονάζον αποθεματικό...
...και μπορούν να χρησι-
μοποιηθούν ως η βάση...
...για νέα δάνεια.
Είναι λογικό να σκεφτεί κανείς,
ότι αυτά τα 9 δις...
...προέρχονται απ' ευθείας από την αρχική
κατάθεση των 10 δις.
Παρόλα αυτά, δεν ισχύει αυτό.
Στην πραγματικότητα, τα 9 δις
δημιουργούνται από το τίποτα...
...επιπλέον της κατάθεσης
των 10 δις.
Με αυτόν τον τρόπο αυξάνεται
η προμήθεια χρήματος.
Όπως αναφέρεται στο
"Σύγχρονη Μηχανική του χρήματος"...
"Φυσικά οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια
από τα λεφτά που τους κατατίθενται."
"Αν το έκαναν, δεν θα δημιουργούσαν
επιπλέον χρήμα."
"Αυτό που κάνουν
όταν χορηγούν δάνεια..."
"...είναι να δέχονται
υποσχετικές επιστολές..."
"...δηλαδή συμβόλαια δανεισμού..."
"...με αντάλλαγμα πιστώσεις..."
"...δηλαδή χρήματα..."
"...στους λογαριασμούς των δανειοληπτών."
Με άλλα λόγια, τα 9 δις μπορούν να
δημιουργηθούν από το τίποτα.
Απλά επειδή υπάρχει ζήτηση
για ένα τέτοιο δάνειο...
...κι υπάρχουν 10 δις κατατεθειμένα
που καλύπτουν τα απαιτούμενα αποθεματικά.
Τώρα ας υποθέσουμε ότι πηγαίνει κάποιος
σε μια τράπεζα και...
...δανείζεται τα φρέσκα 9 δις.
Το πιο πιθανό είναι να πάρει τα λεφτά
και να τα καταθέσει...
...στον δικό του
τραπεζικό λογαριασμό.
Τότε, η διαδικασία
επαναλαμβάνεται.
Η κατάθεση γίνεται
μέρος των αποθεματικών...
...το 10% αποσπάται,
ενώ το υπόλοιπο 90% των 9 δις...
...ή αλλιώς τα 8,1 δις
είναι διαθέσιμο για δανειοδότηση.
Και φυσικά τα 8,1 δις δανείζονται και
επανα-κατατίθενται, δημιουργώντας επιπλέον 7,2 δις...
...και 6,5 δις και 5,9 δις κοκ.
Αυτή η κυκλική διαδικασία κατάθεσης-δημιουργίας χρήματος...
...μπορεί να διαρκέσει για πάντα.
Υπολογίζεται κατά μέσο όρο ότι
περίπου 90 δις δολάρια...
...μπορούν να προκύψουν
πάνω από τα αρχικά 10 δις.
Με άλλα λόγια, από κάθε τραπεζική κατάθεση...
...μπορούν να δημιουργηθούν περίπου 9
φορές επιπλέον χρήματα από το τίποτα.
Εθισμένοι στο χρήμα. Ζητούν από την
εξυπηρετική Τράπεζα της Αμερικής ένα βάζο...
...με άμεσα χρήματα.
Χ- Ρ-Η-Μ-Α-Τ-Α
Σε μορφή ενός βολικού προσωπικού δανείου.
Λοιπόν, τώρα που κατανοούμε το πώς δημιουργούνται τα χρήματα...
...από το τραπεζικό σύστημα κλασματικού αποθεματικού...
...μια λογική όμως και απατηλή ερώτηση μπορεί να ανακύψει:
Τι είναι αυτό που δίνει αξία
στα νέα αυτά χρήματα;
Η απάντηση:
Τα λεφτά που ήδη υπάρχουν.
Τα νέα χρήματα κλέβουν αξία από
την υπάρχουσα προμήθεια χρήματος.
Καθώς η συνολική ποσότητα χρημάτων αυξάνεται...
...αναντίστοιχα με την ζήτηση αγαθών και υπηρεσιών.
Και καθώς προσφορά και ζήτηση
έρχονται σε ισορροπία...
...οι τιμές αυξάνονται, απαξιώνοντας
την αγοραστική δύναμη κάθε δολαρίου.
Αυτό το φαινόμενο
είναι γνωστό ως πληθωρισμός.
Κι ο πληθωρισμός αποτελεί ουσιαστικά
έναν κρυφό φόρο για το κοινό.
Ποιά είναι η συμβουλή που παίρνεις συνήθως;
Είναι: "Αύξησε την παροχή χρήματος"
Δεν λένε "Μείωσε την παροχή χρήματος",
ούτε λένε "Υποτίμησε το νόμισμα"
Δεν λένε "Εξαπάτησε τον κόσμο που
αποταμιεύει", αλλά λένε "Μείωσε τα επιτόκια".
Η πραγματική απάτη, είναι όταν αλλοιώνουμε την αξία του χρήματος.
Όταν δημιουργούνται χρήματα από το τίποτα.
Δεν έχουμε καταθέσεις, αλλά υπαρχει "κεφάλαιο"!
Οπότε η απορία μου είναι η εξής:
Πώς ακριβώς περιμένουμε να λύσουμε
τα προβλήματα του πληθωρισμού...
...δηλαδή την αύξηση της παροχής χρήματος,
αυξάνοντας κι άλλο τον πληθωρισμό;
Φυσικά δεν γίνεται.
Το σύστημα μερικών αποθεματικών
είναι εκ φύσεως πληθωριστικό.
Καθότι η αύξηση της παροχής χρήματος...
...δίχως αντίστοιχη αύξηση
στην προσφορά αγαθών και υπηρεσιών...
...πάντα θα υποτιμά το νόμισμα.
Μάλιστα, μια σύντομη ιστορική ματιά στις τιμές του δολαρίου...
...σε σχέση με την προσφορά χρήματος το αποδεικνύει εύκολα.
Καθώς η αντίστροφη σχέση
είναι προφανής.
Ένα δολάριο το 1913
αντιστοιχεί σε $21,60 το 2007.
Υποτίμηση δηλαδή, κατά 96%
από την δημιουργία της FED.
Αν, τώρα, αυτή η εκ φύσεως,
αενάως πληθωριστική πραγματικότητα...
...μοιάζει παράλογη
και οικονομικά αυτοκαταστροφική...
...κρατείστε αυτή τη σκέψη, καθώς ο όρος παραλογισμός
 είναι λίγος...
...για να περιγράψει το πώς πραγματικά
λειτουργεί το οικονομικό μας σύστημα.
Γιατί στο οικονομικό σύστημα
τα χρήματα είναι χρέη.
Και τα χρέη είναι χρήματα.
Ορίστε ένα διάγραμμα της παροχής
χρήματος στις ΗΠΑ από το 1950 ως το 2006.
Κι ιδού ένα διάγραμμα του εθνικού χρέους
των ΗΠΑ για την ίδια περίοδο.
Πόσο ενδιαφέρον είναι
ότι οι καμπύλες είναι σχεδόν ίδιες.
Αφού όσο περισσότερα χρήματα υπάρχουν,
τόσο περισσότερα χρέη υπάρχουν.
Κι όσο περισσότερα χρέη,
τόσο περισσότερα χρήματα.
Με άλλα λόγια: Κάθε δολάριο που έχετε, είναι
χρωστούμενο σε κάποιον από κάποιον άλλο.
Καθώς, θυμηθείτε: Ο μόνος τρόπος
δημιουργίας χρήματος είναι από τα δάνεια.
Συνεπώς, αν όλοι μπορούσαν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους...
...συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης...
...δεν θα υπήρχε ούτε ένα δολάριο
σε κυκλοφορία.
"Αν δεν υπήρχαν χρέη στο νομισματικό
μας σύστημα, δεν θα υπήρχαν χρήματα".
Μάρινερ Εκλς.
Διοικητής της FED, 30/09/1941.
Μάλιστα, η τελευταία φορά στην ιστορία των
ΗΠΑ που είχε εξαλειφθεί το δημόσιο χρέος...
...ήταν το 1835, όταν
ο Πρόεδρος Άντριου Τζάκσον...
...έκλεισε την Κεντρική Τράπεζα,
τον προκάτοχο της FED.
Για την ακρίβεια, όλο το πολιτικό πρόγραμμα
του Τζάκσον περιστράφηκε γύρω από...
...την επιδίωξη του να κλείσει
την Κεντρική Τράπεζα.
Δηλώνοντας: "Οι άκαρπες προσπάθειες
της Κ.Τ. να ελέγξει την κυβέρνηση...
...δεν είναι παρά προειδοποιήσεις της
μοίρας που περιμένει τον Αμερικάνικο λαό...
...αν πλανηθεί και επιτρέψει την διαιώνιση αυτού του θεσμού...
...ή την ίδρυση κάποιου παρόμοιου".
Δυστυχώς, το μύνημά του δεν εισακούστηκε.
Και οι διεθνείς τραπεζίτες πέτυχαν να
ιδρύσουν μια νέα Κεντρική Τράπεζα το 1913...
...την FED.
Κι όσο υφίσταται αυτός ο θεσμός...
...τα αέναα χρέη είναι εγγυημένα.
Ως τώρα μιλήσαμε για τα χρήματα που
δημιουργούνται από τα χρέη μέσω των δανείων.
Τα δάνεια βασίζονται στα αποθεματικά των τραπεζών,
τα οποία προέρχονται από τις καταθέσεις.
Και μέσα από αυτό το σύστημα μερικών αποθεματικών...
...η κάθε κατάθεση μπορεί να δημιουργήσει
αξία 9 φορές μεγαλύτερη.
Υποτιμώντας την αξία του υπάρχοντος χρήματος
και αυξάνοντας τις τιμές των αγαθών.
Κι αφού όλα τα χρήματα
προκύπτουν από τα χρέη...
...και κυκλοφορούν χαοτικά
μέσω του εμπορίου...
...οι καταναλωτές αποσπώνται
από το αρχικό τους χρέος.
Και προκύπτει μια ανισορροπία, στην οποία
ο κόσμος ανταγωνίζεται για εργασία...
...ώστε να τραβήξει αρκετά χρήματα από τη δεξαμενή...
...και να καλύψει
το κόστος διαβίωσης.
Όσο δυσλειτουργικό και οπισθοδρομικό κι αν ακούγεται όλο αυτό...
...υπάρχει ακόμα κάτι που δεν έχουμε
συμπεριλάβει στην εξίσωση.
Κι είναι αυτός ο λίθος του οικοδομήματος...
...που αποκαλύπτει την αληθινά
δόλια φύση του συστήματος.
Η εφαρμογή του επιτοκίου.
Όταν δανείζεται η κυβέρνηση από την FED,
ή κάποιος πολίτης από μια τράπεζα...
...σχεδόν πάντα οφείλει
να ξεπληρώσει και κάποιον τόκο.
Με άλλα λόγια, κάθε δολάριο
που κυκλοφορεί...
...πρέπει να επιστραφεί
σε κάποια τράπεζα με τόκο.
Αλλά, αν όλα τα χρήματα
δανείζονται από την Κεντρική Τράπεζα.
...και διογκόνωνται από τις εμπορικές
τράπεζες μέσω δανείων...
...μόνο το λεγόμενο "αρχικό κεφάλαιο"
δημιουργείται στην προσφορά χρήματος.
Από πού προέρχονται, λοιπόν, τα χρήματα
για να πληρωθούν οι επιπλέον τόκοι;
Από πουθενά.
Δεν υπάρχουν.
Οι επιπτώσεις αυτού προκαλούν ζάλη.
Αφού τα χρήματα που
οφείλονται στις τράπεζες...
...θα είναι πάντα περισσότερα
από αυτά που κυκλοφορούν.
Για αυτό ο πληθωρισμός είναι
μόνιμο φαινόμενο της οικονομίας.
Καθώς, χρειάζεται συνέχεια νέο χρήμα για να
καλύψει τα διαρκή ελλείμματα του συστήματος
που δημιουργούνται από την ανάγκη
να αποπληρωθούν οι τόκοι.
Σημαίνει επίσης ότι με μαθηματική ακρίβεια,
η αθέτηση αποπληρωμής κι η χρεωκοπία...
...είναι κυριολεκτικά δομικά στοιχεία
του συστήματος.
Και θα υπάρχουν πάντα οι φτωχές τάξεις
που έχουν την χειρότερη τύχη.
Μια αναλογία είναι το παιχνίδι
με τις μουσικές καρέκλες.
Μόλις σταματήσει η μουσική,
κάποιος βγαίνει από το παιχνίδι.
Κι αυτό είναι το θέμα.
Μεταφέρει τον αληθινό πλούτο
από τους ιδιώτες στις τράπεζες.
Καθώς αν δεν μπορείς να πληρώσεις την
υποθήκη, θα σου πάρουν την ιδιοκτησία.
Αυτό είναι ιδιαιτέρως εξοργιστικό, αν
αναλογιστείτε ότι όχι μόνο είναι αναπόφευκτο...
...λόγω του τραπεζικού συστήματος κλασματικού αποθεματικού...
...αλλά και λόγω του γεγονότος ότι τα λεφτά
που δανειστήκατε από την τράπεζα...
...δεν είχαν καν νομική υπόσταση έτσι κι αλλιώς.
Το 1969 υπήρξε μια δικαστική
υπόθεση κάποιου Τζερόμ Ντέιλι...
...του οποίου το σπίτι ήθελε
να κατασχέσει η τράπεζα...
...που του είχε δώσει εξ αρχής
το δάνειο για να το αγοράσει.
Το επιχείρημά του ήταν ότι βάσει του συμβόλαιου της υποθήκης...
...οφείλουν και τα δύο συμβαλλόμενα
μέρη, δηλαδή και αυτός και η τράπεζα...
...να καταθέσουν ο καθένας ένα νόμιμο
περιουσιακό στοιχείο για να γίνει η συμφωνία.
Αυτό είναι νομικά γνωστό
ως "αντάλλαγμα".
Αντάλλαγμα: Η βάση ενός συμβολαίου. Ένα συμβόλαιο βασίζεται
πάνω στην ανταλλαγή μιας μορφής ανταλλάγματος με με ένα άλλο.
Ο κύριος Ντέιλι εξήγησε ότι τα χρήματα
δεν ήταν ιδιοκτησία της τράπεζας...
...καθότι δημιουργήθηκαν από το τίποτα με
το που συνάφθηκε η συμφωνία για το δάνειο.
Θυμάστε τι ανέφερε η "Σύγχρονη
Μηχανική του χρήματος" για τα δάνεια;
Όταν οι τράπεζες χορηγούν δάνεια,
παίρνουν υποσχετικά γραμμάτια με αντάλλαγμα χρήματα.
Τα αποθεματικά δεν μεταβάλλονται
από τις συναλλαγές δανείων.
Αλλά τα κατατιθέμενα χρήματα αποτελούν
νέες προσθήκες στις συνολικές καταθέσεις του συστήματος.
Με άλλα λόγια, τα λεφτά δεν προκύπτουν
από τα υπάρχοντα περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών...
...οι τράπεζες τα επινοούν,
χωρίς να προσφέρουν τίποτα δικό τους...
...πέραν κάποιας θεωρητικής
έγγραφης υποχρέωσης.
Κατά τη διάρκεια της δίκης, κατέθεσε κι
ο πρόεδρος της τράπεζας, ο κύριος Μόργκαν.
Ο δικαστής στο υπόμνημα του ανέφερε
ότι ο Πλέντιφ, ο πρόεδρος της τράπεζας...
...παραδέχτηκε ότι, σε συνεργασία με
τη FED, δημιούργησε τα χρήματα...
...και την πίστωση μέσα στα βιβλία του, με μια απλή εγγραφή.
Τα χρήματα και τα δάνεια γεννήθηκαν
όταν αποφάσισαν να τα δημιουργήσουν.
Ο κ. Μόργκαν παραδέχτηκε ότι δεν υπήρχε
νόμος στις ΗΠΑ που να του το επέτρεπε αυτό.
Και ένα νόμιμο αντάλλαγμα πρέπει να υπάρχει και
να προσφερθεί, ώστε να υποστηριχθεί το συμβόλαιο.
"Το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι
δεν υπήρχε νόμιμο αντάλλαγμα και συμφωνώ."
Ενώ ποιητικά πρόσθεσε: "Μόνο ο Θεός μπορεί
να φτιάξει κάτι με αξία από το τίποτα".
Μετά από αυτή την αποκάλυψη,
το δικαστήριο αρνήθηκε...
...το δικαίωμα κατάσχεσης στην τράπεζα
κι ο Ντέιλι κράτησε το σπίτι του.
Οι επιπτώσεις αυτής της
δικαστικής απόφασης είναι τεράστιες.
Διότι κάθε φορά που δανείζεστε
λεφτά από την τράπεζα...
...είτε είναι δάνειο με υποθήκη,
είτε χρέωση πιστωτικής κάρτας...
...τα λεφτά που παίρνετε δεν είναι απλώς πλαστά...
...είναι ένα παράνομο αντάλλαγμα.
Κατά συνέπεια ακυρώνεται και
η αποπληρωμή του συμβολαίου.
Αφού κατ' αρχήν, η τράπεζα δεν είχε ποτέ
στην ιδιοκτησία της τα χρήματα.
Δυστυχώς τέτοιες νομικές διαπιστώσεις
καταστέλονται κι αγνοούνται.
Κι ο αέναος κύκλος της μεταφοράς πλούτου
και χρεών συνεχίζεται.
Κι αυτό μας φέρνει
στο μεγάλο ερώτημα:
Γιατί;
Κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου, ο Πρόεδρος
Λίνκολν παρέκαμψε τα υψηλά επιτόκια...
...των Ευρωπαϊκών τραπεζών κι αποφάσισε
να κάνει ότι υποστήριζαν οι Εθνοπατέρες.
Να δημιουργήσει ένα νόμισμα
ανεξάρτητο και εκ φύσεως δίχως χρέη.
Το ονόμασαν "Πρασινοδόλαρο".
Σύντομα έπειτα από τη λήψη του μέτρου...
...κυκλοφόρησε στους τραπεζικούς κλάδους
Βρετανίας και Αμερικής ένα εσωτερικό έντυπο...
...που ανέφερε:
"Η δουλεία είναι η κατοχή της εργασίας και
προϋποθέτει φροντίδα για τους εργάτες..."
"...ενώ το Ευρωπαϊκό σχέδιο είναι ότι το Κεφάλαιο
ελέγχει την εργασία, ελέγχοντας τους μισθούς."
"Αυτό επιτυγχάνεται
με τον έλεγχο των χρημάτων."
"Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε το Πρασινοδόλαρο,
αφού δεν μπορούμε να το ελέγξουμε."
Η πολιτική κλασματικού αποθεματικού...
...που τελείται από τη FED...
...κι έχει εξαπλωθεί πρακτικά στην πλειονότητα
των τραπεζών όλου του κόσμου...
...είναι στην πραγματικότητα
ένα σύστημα σύγχρονης δουλείας.
Σκεφτείτε το. Τα χρήματα
δημιουργούνται από τα χρέη.
Τι κάνει ο κόσμος
όταν έχει χρέη;
Στρέφεται στην εργασία
για να ξεχρεώσει.
Αλλά αν τα χρήματα μπορούν
να προκύψουν μόνο από δάνεια...
...πώς γίνεται να υπάρξει
μια κοινωνία δίχως χρέη;
Δεν γίνεται
κι αυτό είναι το θέμα.
Και είναι ο φόβος απώλειας της περιουσίας
μαζί με την αγωνία να υπομείνεις...
...τα συνεχόμενα χρέη και τον πληθωρισμό
που είναι κομμάτια του συστήματος...
...σε συνδυασμό με τη αναπόφευκτη ανεπάρκεια
μέσα στην ίδια την προσφορά χρήματος...
...που δημιουργείται από τα, αδύνατον
να αποπληρωθούν, επιτόκια...
...τα οποία κρατούν
τους "δούλους του μισθού" στη γραμμή.
Να γυρνάνε στον τροχό,
μαζί με εκατομμύρια άλλους...
...συντηρώντας έτσι
μια αυτοκρατορία...
...που ευνοεί μονάχα την ελίτ
στην κορυφή μια πυραμίδας.
Καθότι, στο τέλος της μέρας...
...για ποιον πραγματικά δουλεύετε;
Για τις τράπεζες!
Τα χρήματα δημιουργούνται στην τράπεζα,
για να καταλήξουν πάλι σε αυτήν.
Είναι τα αληθινά αφεντικά...
...μαζί με τις πολυεθνικές και τις
κυβερνήσεις που αυτές στηρίζουν.
Η φυσική σκλαβιά απαιτεί να
στεγάζεις και να τρέφεις τους ανθρώπους.
Η οικονομική σκλαβιά...
...απαιτεί από τους ανθρώπους να στεγάζονται
και να επισιτούνται μόνοι τους.
Είναι μια από τις πιο δαιμόνιες απάτες
κοινωνικής χειραγώγησης που έχει στηθεί ποτέ
Και στον πυρήνα της...
...είναι ένας αόρατος πόλεμος
κατά του πληθυσμού.
Τα χρέη είναι το όπλο για να κυριεύουν
και να υποδουλώνουν κοινωνίες...
...και τα επιτόκια
είναι τα βασικά του πυρομαχικά.
Και καθώς οι περισσότεροι συνεχίζουν
να ζουν αγνοώντας την πραγματικότητα..
...οι τράπεζες μαζί με τις
κυβερνήσεις και τις πολυεθνικές...
...συνεχίζουν να τελοιοποιούν και να επεκτείνουν
τις τακτικές του οικονομικού πολέμου τους...
...σπείροντας νέα κέντρα,
όπως την Παγκόσμια Τράπεζα...
...και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο...
...ενώ παράλληλα επινόησαν
κι ένα νέο είδος στρατιώτη.
Η γέννηση του
"οικονομικού εκτελεστή".
Υπάρχουν δύο τρόποι να καταλάβεις ένα έθνος.
Ο ένας είναι η βία. Ο άλλος είναι το χρέος.
Τζων Άνταμς
1735-1826
Εμείς, οι οικονομικοί εκτελεστές,
είμαστε οι πραγματικοί υπεύθυνοι...
...για τη δημιουργία αυτής της πρώτης
πραγματικά παγκόσμιας αυτοκρατορίας...
...κι ενεργήσαμε με πολλούς
και διαφορετικούς τρόπους.
Συνήθως, ανακαλύπτουμε χώρες
που έχουν πόρους για τομείς...
...που δραστηριοποιούνται
οι πολυεθνικές μας, όπως πετρέλαιο...
...και τους χορηγούμε ένα τεράστιο δάνειο
από την Παγκόσμια Τράπεζα ή κάποια άλλη.
Αλλά τα χρήματα στην πραγματικότητα,
δεν πάνε ποτέ στην χώρα.
Αλλά πηγαίνουν στις δικές μας πολυεθνικές
για να φτιάξουν υποδομές σε αυτή τη χώρα.
Πυρηνικά εργοστάσια,
βιομηχανίες, λιμάνια...
Πράγματα που ευνοούν
τους λίγους πλούσιους αυτής της χώρας...
...όπως και τις πολυεθνικές μας.
Δίχως όμως να βοηθάνε τους ανθρώπους.
Παρόλα αυτά, αυτοί οι άνθρωποι...
...κι η χώρα τους
μένουν με ένα τεράστιο χρέος.
Και το χρέος είναι τόσο μεγάλο,
που δεν μπορούν να το αποπληρώσουν.
Αυτό είναι το σχέδιο. Ότι δεν μπορούν να το αποπληρώσουν.
Τότε, λοιπόν, γυρνάμε πάλι εμείς
και τους λέμε...
"Ακούστε, μας χρωστάτε και δεν μπορείτε να πληρώσετε."
"Πουλήστε, λοιπόν, το πετρέλαιο σας
φτηνά στις πολυεθνικές μας..."
"...κι αφήστε μας να εγκαταστήσουμε
στρατιωτική βάση στη χώρα σας..."
"...στείλτε μας ενισχύσεις στο Ιράκ ή ψηφίστε
υπέρ μας στην επόμενη ψηφοφορία του ΟΗΕ."
Προκειμένου να ιδιωτικοποιήσουν
τις δημόσιες επιχειρήσεις τους...
...και να τις πουλήσουν στις Αμερικάνικες
πολυεθνικές ή σε κάποιες άλλες αντίστοιχες.
Είναι ο χαρακτηριστικός τρόπος λειτουργίας
του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Καταχρεώνουν μια χώρα...
...και παρέχουν δάνεια για την αποπληρωμή
των χρεών, με ακόμα μεγαλύτερο τόκο...
Κι εμείς απαιτούμε...
...την συνεργασία τους, που τη λέμε "συνθήκη"
ή αλλιώς "χρηστή διακυβέρνηση"...
...δηλαδή βασικά το ξεπούλημα των πόρων τους...
...των κοινωνικών τους υπηρεσιών,
των εκπαιδευτικών τους προγραμμάτων...
...του ποινικού τους
συστήματος...
...του ασφαλιστικού τους...
...σε ξένες πολυεθνικές.
Άρα τους πηδάμε από όλες τις μεριές!
Η εμφάνιση των οικονομικών εκτελεστών
τοποθετείται χρονικά στη δεκαετία του 50...
...με την δημοκρατική εκλογή
του Μοσαντέχ στο Ιράν.
Τον θεωρούσαν μεγάλη
ελπίδα της δημοκρατίας...
...στη Μέση Ανατολή κι ολόκληρο τον κόσμο.
Είχε ανακηρυχτεί "Άντρας της χρονιάς".
Αλλά ένα πεδίο της πολιτικής του ήταν ότι οι ξένες πετρελαϊκές...
...έπρεπε να πληρώνουν τους Ιρανούς
περισσότερα για το Ιρανικό πετρέλαιο...
...κι ότι κι οι ίδιοι οι Ιρανοί θα έπρεπε να
οφελούνται από το ίδιο τους το πετρέλαιο.
Δεν μας άρεσε αυτό φυσικά. Αλλά φοβόμασταν να στείλουμε στρατό.
Αντίθετα στείλαμε έναν πράκτορα της CIA,
τον Κέρμιτ Ρούζβελτ, συγγενή του Τέντι.
Και με μερικά εκατομμύρια δολάρια,
ο Κέρμιτ ήταν πολύ αποτελεσματικός...
...και πολύ γρήγορα κατάφερε να ρίξει
τον Μοσαντέχ από την εξουσία...
...και να τον αντικαταστήσει με τον σάχη του Ιράν,
που ήταν πάντα εξυπηρετικός με τα πετρέλαια.
Και ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικός.
"Ο κόσμος γέμισε τους δρόμους
της Τεχεράνης.
Ο Μοσαντέχ παραδόθηκε και έβαλε τέλος
στο δικτατορικό του καθεστώς στο Ιράν.
Εικόνες του σάχη περιφέρονται
στην πόλη ως επινίκεια.
Καλωσορίζουν τον σάχη."
Οπότε, πίσω στην Ουάσινγκτον, όλοι σκέφτονταν...
"Ουάου! Αυτό ήταν έυκολο...
και φτηνό!"
Έτσι δημιουργήθηκε ένας ολοκαίνουργιος τρόπος...
... να χειραγωγούνται χώρες και να δημιουργούνται αυτοκρατορίες.
Το μοναδικό πρόβλημα με τον Ρούζβελτ,
ήταν ότι είχε έγγραφα από τη CIA...
...κι αν τον έπιαναν, οι επιπτώσεις
θα ήταν σοβαρές.
Πολύ γρήγορα, λοιπόν, πάρθηκε η απόφαση
να χρησιμοποιήσουν ιδωτικούς συμβούλους...
...για να διοχετεύσουν χρήματα μέσω
της Παγκόσμιας Τράπεζας ή άλλων θεσμών...
...και να στείλουν άτομα σαν κι εμένα,
που δουλεύαμε για ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Ώστε ακόμα κι αν μας έπιαναν,
να μην υπήρχαν κυβερνητικές επιπτώσεις.
Όταν ο Άρμπενζ έγινε
πρωθυπουργός στη Γουατεμάλα...
...η χώρα ήταν βασικά υποχείριο της "United
Fruit" και άλλων ξένων πολυεθνικών.
Κι από αυτό ορμώμενος, θέλησε να δώσει
στους ανθρώπους πίσω την γη τους.
Κι όταν ανέλαβε την εξουσία,
δρούσε ακριβώς με αυτό το σκεπτικό.
Αυτό δεν άρεσε καθόλου στην "United Fruit".
Οπότε προσέλαβαν μια εταιρία δημοσίων σχέσεων...
...και ξεκίνησαν μια τεράστια καμπάνια στις ΗΠΑ
προκειμένου να πείσει τους πολίτες των ΗΠΑ...
...αλλά και τους δημοσιογράφους
και τους πολιτικούς...
...ότι ο Άρμπενζ ήταν
μαριονέτα των Σοβιετικών...
...κι αν έμενε στην εξουσία, οι Σοβιετικοί
θα είχαν πάτημα και στο δικό μας ημισφαίριο.
Κι εκείνη την περίοδο υπήρχε μεγάλος φόβος
για την κόκκινη, την κομμουνιστική απειλή.
Για να μην πολυλογώ,
από αυτή την καμπάνια...
...προέκυψε η δέσμευση από την CIA και
τον στρατό να τον βγάλουν από τη μέση.
Και το πετύχαμε. Στείλαμε αεροπλάνα,
στείλαμε στρατιώτες, στείλαμε τα "τσακάλια"...
...στείλαμε τα πάντα για να τον εξοντώσουμε.
Και τον εξοντώσαμε.
Και μόλις απομακρύνθηκε
από την εξουσία...
...αυτός που τον διαδέχτηκε επανέφερε
το καθεστώς με τις πολυεθνικές...
...συμπεριλαμβανομένης της "United Fruit".
Για πολλά χρόνια, το Εκουαδόρ εξουσιαζόταν
από φιλο-Αμερικάνους δικτάτορες...
...συνήθως εξαιρετικά βάναυσους.
Ώσπου αποφάσισαν να διεξάγουν
δημοκρατικές εκλογές.
Ο υποψήφιος Χάιμε Ρόλντος, υποστήριζε
ότι βασικός του στόχος αν εκλεγόταν...
...θα ήταν η χρήση των φυσικών πόρων
της χώρας προς όφελος του λαού της.
Και κέρδισε,
με τεράστια διαφορά.
Με την μεγαλύτερη διαφορά
στην ιστορία της χώρας.
Κι άρχισε να εφαρμόζει
αυτές του τις πολιτικές.
Να σιγουρέψει ότι τα κέρδη από το πετρέλαιο
θα πήγαιναν στους πολίτες.
Ε, λοιπόν...
εδώ στις ΗΠΑ δεν μας άρεσε αυτό.
Με έστειλαν, μαζί με άλλους οικονομικούς
εκτελεστές, για να αλλάξουμε τον Ρόλντος.
Να τον διαφθείρουμε. Να αλλάξει θέσεις.
Να τον κάνουμε να καταλάβει ότι...
"Ξέρεις, μπορείς να γίνεις πολύ πλούσιος,
αν παίξεις το παιχνίδι μας".
"Αλλά αν συνεχίσεις την ίδια πολιτική,
θα πρέπει να φύγεις".
Δεν μας άκουσε.
Δολοφονήθηκε...
Μόλις έπεσε το αεροπλάνο,
όλη η περιοχή αποκλείστηκε.
Οι μόνοι που είχαν πρόσβαση ήταν
ο αμερικανικός στρατός...
...και μερικοί του Εκουαδόρ.
Όταν ξεκίνησαν οι έρευνες...
...δύο βασικοί μάρτυρες
σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικά...
...προτού προλάβουν
να καταθέσουν.
Πολλά παράξενα πράγματα
συνέβησαν σχετικά...
...με τη δολοφονία
του Χάιμε Ρόλντος.
Εγώ, και όλοι όσοι ερεύνησαν την υπόθεση...
...δεν έχω καμία αμφιβολία
ότι επρόκειτο για δολοφονία.
Κι ασφαλώς, σαν οικονομικός
εκτελεστής...
...περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι
στον Χάιμε...
...είτε ήταν πραξικόπημα είτε δολοφονία,
αλλά ήξερα ότι θα τον ανέτρεπαν, επειδή...
...δεν μας επέτρεπε να τον διαφθείρουμε
όπως επιθυμούσαμε.
Ο Ομάρ Τορίχος,
πρόεδρος του Παναμά...
...ήταν από τους αγαπημένους μου.
Πραγματικά τον συμπαθούσα.
Ήταν πολύ χαρισματικός.
Ήθελε να βοηθήσει τη χώρα του.
Κι όταν προσπάθησα να τον δωροδοκήσω,
μου είπε "Κοίτα Τζων..."
- με έλεγε Χουανίτο -
"Κοίτα, Χουανίτο, δεν θέλω χρήματα.
Θέλω η χώρα μου..."
"...να αντιμετωπίζεται δίκαια."
"Θέλω να ξεπληρώσουν οι ΗΠΑ
την καταστροφή που μας προξένησαν."
"Να είμαι σε θέση να βοηθήσω τις υπόλοιπες
χώρες της Λατινικής Αμερικής..."
"...να ανεξαρτητοποιηθούν και να ελευθερωθούν..."
"...από την τρομακτική
παρουσία από τον Βορρά."
"Μας εκμεταλλεύεστε
πολύ άσχημα."
"Θέλω την διώρυγα του Παναμά
πίσω στα χέρια του λαού μου."
"Αυτό θέλω."
"Άφησε με ήσυχο, λοιπόν.
Μην προσπαθείς να με δωροδοκήσεις".
Ήταν το 1981 και τον Μάιο,
ο Χάιμε Ρόλντος δολοφονήθηκε.
Και ο Ομάρ το ήξερε.
Ο Τορίχος μάζεψε την οικογένεια του
και τους είπε:
"Μάλλον είμαι ο επόμενος,
αλλά δεν πειράζει..."
"...γιατί πέτυχα αυτό που ήθελα."
"Διαπραγματεύτηκα τη διώρυγα."
"Θα περάσει τώρα στα χέρια μας,
συμφωνήσαμε με τον Τζίμι Κάρτερ."
Τον Ιούνιο του ίδιους έτους,
μόλις λίγους μήνες μετά...
...σκοτώθηκε κι αυτός
όταν έπεσε το αεροπλάνο του.
Μια πράξη που αναμφίβολα εκτελέστηκε
από "τσακάλια" πληρωμένα από τη CIA.
Η πιο τρανταχτή
απόδειξη για αυτό είναι...
...ότι ένα μέλος ασφάλειας του Τορίχος,
του έδωσε την τελευταία στιγμή...
...πριν μπει στο αεροπλάνο,
ένα κασετόφωνο.
Ένα μικρό κασετόφωνο,
που είχε μια βόμβα.
Έχει ενδιαφέρον το πώς...
...αυτό το σύστημα δρα
με το ίδιο τρόπο...
...εδώ και χρόνια, μόνο που οι οικονομικοί
εκτελεστές έχουν βελτιωθεί.
Και πρόσφατα, είχαμε να αντιμετωπίσουμε
αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα.
Το 1998, ο Ούγκο Τσάβεζ
εκλέχτηκε πρόεδρος...
...έπειτα από μια σειρά προέδρων...
...διεφθαρμένων, που οδήγησαν
στην οικονομική καταστροφή της χώρας.
Κι ο Τσάβεζ εκλέχτηκε
μέσα σε μια τέτοια κατάσταση.
Αντιστάθηκε στις ΗΠΑ...
...και το έκανε απαιτώντας
το πετρέλαιο της Βενεζουέλας...
...να χρησιμοποιείται
προς όφελος των κατοίκων της.
Ε, λοιπόν...
εδώ στις ΗΠΑ δεν μας άρεσε αυτό.
Έτσι το 2002...
...οργανώθηκε ένα πραξικόπημα,
που αναμφίβολα στα μάτια μου και όχι μόνο...
...είχε από πίσω την CIA.
Ο τρόπος με τον οποίο
το πραξικόπημα υποθάλφθηκε...
...ήταν παρόμοιος με
του Κέρμιτ Ρούζβλετ στο Ιράν.
Πλήρωσαν τους ανθρώπους
για να βγουν στους δρόμους...
...να εξεγερθούν, να διαδηλώσουν,
να δείξουν δυσαρέσκεια για τον Τσάβεζ.
Αν το καταφέρεις αυτό
με μερικές χιλιάδες κόσμο...
...η τηλεόραση
μπορεί να δείξει...
...ότι έχει λάβει
εθνικές διαστάσεις.
Όμως στην περίπτωση του Τσάβεζ...
...ήταν τόσο έξυπνος κι ο κόσμος
τον υποστήριζε τόσο ένθερμα...
...που το ξεπέρασε.
Πράγμα που ήταν σταθμός στην ιστορία
της Λατινικής Αμερικής.
Το Ιράκ είναι ένα τέλειο παράδειγμα
για το πώς...
...λειτουργεί το σύστημα. Οι οικονομικοί
εκτελεστές είμαστε η πρώτη γραμμή άμυνας.
Πηγαίνουμε, προσπαθούμε
να διαφθείρουμε τις κυβερνήσεις...
...και τους πείθουμε να πάρουν
τεράστια δάνεια...
...που στη συνέχεια χρησιμοποιούμε
για να τους ελέγχουμε.
Αν αποτύχουμε, όπως εγώ με τον Ομάρ
Τορίχος και με τον Χάιμε Ρόλντος...
...που αρνούνται
να διαφθαρούν...
...στέλνουμε την δεύτερη γραμμή,
τα "τσακάλια".
Κι αυτοί είτε ανατρέπουν κυβερνήσεις,
είτε οργανώνουν δολοφονίες.
Και έπειτα από αυτό,
η νέα κυβέρνηση...
...παίζει με τους κανόνες μας...
...γιατί αλλιώς ξέρουν
τί θα τους συμβεί αν δεν το κάνουν.
Στην περίπτωση του Ιράκ
απέτυχαν και τα δύο.
Οι οικονομικοί εκτελεστές δεν κατάφεραν
να διαφθείρουν τον Σαντάμ Χουσεΐν.
Προσπαθήσαμε πολύ σκληρά, του κάναμε
παρόμοια πρόταση με αυτή που αποδέχτηκαν...
...οι Σαουδάραβες,
αλλά δεν δεχόταν.
Κι έτσι στείλαμε τα "τσακάλια"
να τον δολοφονήσουν.
Αλλά δεν τα κατάφεραν.
Είχε πολύ καλή ασφάλεια.
Άλλωστε, κι αυτός κάποτε
δούλευε για την CIA.
Του είχαν αναθέσει να δολοφονήσει
έναν πρώην πρόεδρο του Ιράκ κι απέτυχε...
...αλλά γνώριζε το σύστημα.
Έτσι το 1991 στείλαμε στρατό...
...κι εξοντώσαμε
την Ιρακινή στρατιωτική μηχανή.
Οπότε υποθέσαμε
εκείνη τη στιγμή...
...ότι ο Σαντάμ Χουσεΐν
θα άλλαζε στάση.
Θα μπορούσαμε, ασφαλώς,
να τον δολοφονήσουμε...
...αλλά δεν το θέλαμε.
Έχει την πυγμή που μας αρέσει.
Ελέγχει τον λαό. Πιστεύαμε ότι
μπορεί να ελέγξει τους Κούρδους...
...τους Ιρανούς και να μας δίνει πετρέλαιο.
Κι αφού εξοντώσαμε τον στρατό του...
...θα μεταπειθόταν.
Οπότε στείλαμε ξανά τους οικονομικούς
εκτελεστές τη δεκαετία του 90...
...χωρίς όμως επιτυχία.
Αν είχαν πετύχει...
...θα ήταν ακόμα στην εξουσία.
Θα του πουλούσαμε αεροπλάνα...
...κι ό, τι άλλο ήθελε,
αλλά δεν τα κατάφεραν.
Πάλι δεν μπορέσαμε να τον δολοφονήσουμε,
οπότε στείλαμε τον στρατό...
...ξανά κι αυτή τη φορά
τελειώσαμε τη δουλειά...
...και τον ρίξαμε από την εξουσία.
Και από όλο αυτό δημιουργήσαμε για εμάς...
...κάποιες επικερδείς συμφωνίες
για να ξαναφτιάξουμε μια χώρα...
...που είχαμε οι ίδιοι καταστρέψει.
Πολύ καλή συμφωνία, αν έχεις...
...κάποια μεγάλη
κατασκευαστική εταιρία.
Ετσι, το Ιράκ δείχνει και τα 3 στάδια.
Οι οικονομικοί εκτελεστές απέτυχαν...
Τα "τσακάλια" απέτυχαν...
Και τελευταίο μέτρο ήταν ο στρατός.
Και με αυτόν τον τρόπο, έχουμε
δημιουργήσει μια αυτοκρατορία...
...με πολύ επιδέξιο τρόπο.
Με απόλυτη μυστικότητα.
Στο παρελθόν όλες οι αυτοκρατορίες
δημιουργούνταν από τον στρατό...
...κι όλοι το ήξεραν αυτό.
Οι Βρετανοί, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί,
οι Ρωμαίοι, οι Έλληνες...
...κι ήταν περήφανοι για αυτό.
Υπήρχε πάντα κάποια δικαιολογία...
...όπως η μετάδοση του πολιτισμού,
της θρησκείας ή κάτι παρόμοιο...
...αλλά είχαν επίγνωση
ότι το έκαναν.
Εμείς δεν έχουμε.
Η πλειοψηφία των Αμερικάνων...
...δεν έχει ιδέα για το ότι ζούμε με τα οφέλη
μιας μυστικής αυτοκρατορίας.
Ότι σήμερα υπάρχει περισσότερη
δουλεία στον κόσμο από ποτέ άλλοτε.
Όμως αφού υπάρχει αυτοκρατορία,
ποιος είναι ο αυτοκράτορας;
Προφανώς όχι
οι κατά καιρούς Πρόεδροι των ΗΠΑ.
Ο αυτοκράτορας ούτε εκλέγεται,
ούτε έχει περιορισμένη θητεία...
...κι ούτε δίνει αναφορά
σε κανέναν.
Οπότε δεν μπορούμε
να κατατάξουμε εκεί τους Προέδρους.
Αλλά έχουμε κάτι αντίστοιχο
και το αποκαλώ "Εταιριοκρατία".
Η "Εταιριοκρατία" είναι
μια ομάδα από ιδιώτες...
...που έχουν
τις μεγαλύτερες πολυεθνικές.
Και συμπεριφέρονται πραγματικά
σαν αυτοκράτορες.
Ελέγχουν τα ΜΜΕ...
...είτε μέσω ιδιοκτησίας,
είτε μέσω διαφημίσεων.
Ελέγχουν τους περισσότερους
από τους πολιτικούς μας...
...χρηματοδοτώντας
τις εκλογικές εκστρατείες τους...
...είτε μέσω των πολυεθνικών...
...είτε μέσω προσωπικών χορηγιών, που
όμως προέρχονται από τις πολυεθνικές.
Δεν εκλέγονται...
...δεν έχουν
προκαθορισμένη θητεία..
...δεν δίνουν εξηγήσεις
σε κανέναν...
...και στην κορυφή της "Εταιριοκρατίας"
δεν μπορείς να ξεχωρίσεις...
...αν κάποιος δουλεύει
για μια ιδιωτική πολυεθνική...
...ή για την κυβέρνηση,
αφού συνεχώς εναλλάσσονται.
Έχουμε κάποιον που τη μια στιγμή είναι
πρόεδρος μια μεγάλης κατασκευαστικής...
...και την επόμενη είναι
Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.
Ή ένας Πρόεδρος που σχετιζόταν
με πετρέλαια.
Αυτή είναι η αλήθεια, ανεξάρτητα αν έχουν
εκλεγεί Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι.
Έχουμε μια συνεχόμενη εναλλαγή.
Και κατά κάποιο τρόπο, η κυβέρνηση
είναι αόρατη τον περισσότερο καιρό...
...και οι πολιτικές της εκτελούνται
από τις πολυεθνικές...
...λιγότερο ή περισσότερο.
Και πάλι...
...οι κυβερνητικές πολιτικές βασικά...
...σφυρηλατούντα από
την "Εταιριοκρατία"...
...και μετά παρουσιάζονται στην κυβέρνηση...
...και γίνονται κυβερνητική πολιτική.
Είναι μια πολύ κοντινή σχέση.
Αυτό εδώ δεν είναι κάποιο είδος συνωμοσίας.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να μαζευτούν
και να μηχανοραφήσουν.
Δουλεύουν
με μια βασική προϋπόθεση...
...κι αυτή είναι
η μεγιστοποίηση των κερδών...
...ανεξάρτητα από το κοινωνικό
και περιβαλλοντικό κόστος.
Αυτές οι διαδικασίες χειραγώγησης
από την εταιριοκρατία...
...με τη χρήση των χρεών, της δωροδοκίας
και της διαφθοράς αποκαλούνται:
ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ
Ακριβώς όπως η FED κρατάει υπόδουλο
τον αμερικανικό λαό...
...μέσω των χρεών, του πληθωρισμού
και των επιτοκίων...
...έτσι δρουν κι η Παγκόσμια Τράπεζα
και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο...
...σε παγκόσμια κλίμακα.
Η απάτη είναι απλή:
Καταχρεώνεις μια χώρα, είτε εκμεταλλευόμενος
την ίδια της την ανεπάρκεια...
...είτε διαφθείροντας τον ηγέτη της...
Κι έπειτα εφαρμόζεις "συνθήκες" ή αλλιώς
"πολιτικές δομικής προσαρμογής"...
...αποτελούμενες συχνά από:
Υποτίμηση του νομίσματος.
Όταν πέφτει η αξία ενός νομίσματος, συμβαίνει
το ίδιο και με όσα εκτιμώνται βάσει αυτού.
Αυτό καθιστά τους εγχώριους πόρους
διαθέσιμους σε αρπακτικές χώρες...
...ως μέρος της αξίας τους.
Μεγάλες περικοπές
σε κοινωνικά προγράμματα.
Συνήθως περιλαμβάνουν
την εκπαίδευση και την υγεία...
...θέτοντας σε κίνδυνο την ακεραιότητα
της κοινωνίας κι αφήνοντας το κοινό...
...εκτεθειμένο σε
πιθανή εκμετάλλευση.
Ιδιωτικοποίηση
δημόσιων επιχειρήσεων.
Αυτό σημαίνει ότι κοινωνικώς απαραίτητα
συστήματα μπορούν να αγοραστούν...
...από ξένες εταιρίες
με σκοπό το κέρδος.
Για παράδειγμα, το 1999
η Παγκόσμια Τράπεζα...
...επέμενε ότι η κυβέρνηση της Βολιβίας
έπρεπε να πουλήσει...
...τη δημόσια εταιρία ύδρευσης
της τρίτης μεγαλύτερης πόλης της...
...σε μια θυγατρική της αμερικανικής "Bechtel".
Μόλις συνέβη αυτό, οι λογαριασμοί
των ήδη πολύ φτωχών κατοίκων...
...εκτοξεύθηκαν στα ύψη.
Μόνο έπειτα από πλήρη εξέγερση του κόσμου,
ακυρώθηκε το συμβόλαιο με την "Bechtel".
Έπειτα, υπάρχει η απελευθέρωση
του εμπορίου.
Ή αλλιώς, "το άνοιγμα" του εμπορίου
καταργώντας δασμολογικές πολιτικές.
Αυτό επιτρέπει μια σειρά
από καταχρηστικές οικονομικές ενέργειες...
...όπως την μαζική εισαγωγή προϊόντων
από τεράστιες πολυεθνικές...
...περιθωριοποιώντας την εγχώρια παραγωγή
και καταστρέφοντας την τοπική οικονομία.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Τζαμάικα.
Που αφού δέχτηκε δάνεια με τους όρους
της Παγκόσμιας Τράπεζας...
...έχασε τις αποδοτικότερες της εγχώριες αγορές
σιτηρών, λόγω των εισαγωγών από τη Δύση.
Σήμερα αμέτρητοι αγρότες είναι άνεργοι,
ανήμποροι να ανταγωνιστούν...
...τις μεγάλες πολυεθνικές.
Μια ακόμα παραλλαγή είναι η δημιουργία
μυστικών, άναρχων κι απάνθρωπων...
...εργοστασίων-κάτεργων που εκμεταλλεύονται
την οικονομική εξαθλίωση.
Επιπλέον, με την απορρύθμιση της
παραγωγής, η μόλυνση είναι ασταμάτητη...
...καθώς οι εγχώριοι πόροι μιας χώρας γίνονται αντικείμενο
 εκμετάλλευσης από αδιάφορες πολυεθνικές...
...που απορρίπτουν εκούσια τεράστιες ποσότητες λυμάτων.
Η μεγαλύτερη περιβαλλοντική μήνυση στην
παγκόσμια ιστορία, γίνεται σήμερα...
...από τους 30.000 κατοίκους του Εκουαδόρ
και του Αμαζονίου κατά της "Texaco"...
... θυγατρική της "Chevron", άρα
και εναντίον της, για πράξεις της "Texaco".
Υπολογίζεται ότι έριξαν λύματα
18 φορές περισσότερα...
...από ότι το "Exxon Valdez"
στις ακτές της Αλάσκα.
Στην περίπτωση του Αμαζονίου όμως,
δεν ήταν ατύχημα.
Το έκαναν εκουσίως, μόνο και μόνο
για να γλιτώσουν χρήματα...
...αποφεύγοντας να τα διαχειριστούν όπως όφειλαν.
Επιπλέον, μια προσεκτική ματιά στις
επιδόσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας...
...αποδεικνύει πως
ενώ δημόσια ισχυρίζεται ότι...
...βοηθάει φτωχές χώρες να αναπτυχθούν
και να εξαλείψουν τη φτώχεια...
...το μόνο που έχει πετύχει, είναι να αυξήσει
τη φτώχεια και το οικονομικό χάσμα...
...ενώ τα κέρδη
των πολυεθνικών ίπτανται.
Το 1960 το χάσμα εισοδημάτων μεταξύ του 1/5
των ανθρώπων των πλουσιότερων χωρών...
...και του 1/5 των φτωχότερων
ήταν 30 προς 1.
Μέχρι το 1998, ήταν 74 προς 1.
Ενώ το παγκόσμιο ΑΕΠ αυξήθηκε 40%
από το 1970 μέχρι το 1985...
...το ποσοστό φτώχειας
αυξήθηκε κατά 17%.
Ενώ από το 1985 μέχρι το 2000,
τα άτομα με εισόδημα...
...μικρότερο από 1 δολάριο τη μέρα
αυξήθηκαν κατά 18%.
Ακόμα κι η οικονομική επιτροπή
του Κογκρέσου...
...παραδέχτηκε ότι κάθε τραπεζικό σχέδιο
έχει 40% πιθανότητες επιτυχίας.
Τη δεκαετία του 60, η Παγκόσμια Τράπεζα
χορήγησε στο Εκουαδόρ τεράστια δάνεια.
Στα επόμενα 30 χρόνια, η φτώχεια
αυξήθηκε από 50% σε 70%.
Η ανεργία από 15% σε 70%.
Το δημόσιο χρέος
από 240 εκατομμύρια σε 16 δις...
...ενώ τα κεφάλαια στα χέρια των φτωχών
μειώθηκαν από 20% σε 6%.
Στο 2000, το 50% του προϋπολογισμού του Εκουαδόρ...
...έπρεπε να κατανεμηθεί για την αποπληρωμή των χρεών του.
Πρέπει να καταλάβουμε
ότι η Παγκόσμια Τράπεζα...
...είναι στην πραγματικότητα μια Αμερικανική
τράπεζα, που στηρίζει Αμερικανικά συμφέροντα.
Καθώς οι ΗΠΑ έχουν δικαίωμα βέτο, αφού είναι
ο μεγαλύτερος προμηθευτής κεφαλαίου.
Και πού βρήκε τόσα χρήματα;
Το μαντέψατε...
Τα έφτιαξε από το μηδέν, μέσω του τραπεζικού
συστήματος κλασματικού αποθεματικού.
Από τις 100 μεγαλύτερες οικονομίες,
βάσει ΑΕΠ, οι 51 είναι εταιρίες.
Και 47 από τις 51
εδρεύουν στις ΗΠΑ.
Οι Walmart, General Motors και Exxon
είναι πιο δυνατές οικονομικά...
...από τη Σαουδική Αραβία,
την Πολωνία, τη Νορβηγία...
...την Νότιο Αφρική, τη Φινλανδία,
την Ινδονησία και πολλές άλλες.
Και καθώς καταρρίπτονται τα εμπορικά
σύνορα κι απελευθερώνονται οι αγορές...
...και εθνικές οικονομίες
ανατρέπονται...
...για χάρη του ανοικτού ανταγωνισμού
και του παγκόσμιου καπιταλισμού...
...η αυτοκρατορία διευρύνεται.
Σηκώνεσαι μπροστά στην μικρή οθόνη σου...
...και ωρύεσαι για την Αμερική
και τη δημοκρατία.
Δεν υπάρχει Αμερική,
δεν υπάρχει δημοκρατία.
Υπάρχει μόνο η IBM, η ITT, η AT&T...
...DuPont, Dow,
Union Carbine, και Exxon.
Αυτά είναι τα έθνη του κόσμου σήμερα.
Τι νομίζετε ότι συζητούν οι Σοβιετικοί
στα συμβούλια τους;
Για τον Καρλ Μαρξ;
Βγάζουν τα διαγράμματα τους,
τις στατιστικές θεωρίες αποφάσεών τους...
...κι υπολογίζουν το κόστος των
συναλλαγών τους και των επενδύσεών τους.
Όπως ακριβώς κι εμείς.
Δεν ζούμε πλέον σε έναν κόσμο
Εθνών κι Ιδεολογιών, κύριε Μπιλ.
Ο κόσμος είναι
μια κολεκτίβα πολυεθνικών...
...που καθορίζεται αδυσώπητα,
με βάση τους αμετάβλητους...
...νόμους των επιχειρήσεων.
Ο κόσμος...
...είναι μια επιχείρηση, κύριε Μπιλ.
Συσσωρευτικά, η αντίληψη
του κόσμου σαν ενότητα...
...ειδικά με όρους
οικονομικής παγκοσμιοποίησης...
...και με τα μυθικά προτερήματα
του καπιταλισμού της "ελεύθερης αγοράς"...
...αντιπροσωπεύει μια πραγματική
"αυτοκρατορία" από μόνη της.
Λίγοι κατάφεραν να ξεφύγουν από τις
"δομικές προσαρμογές" και τις "συνθήκες"...
...της Παγκόσμιας Τράπεζας και
του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου...
...ή από τις διαιτησίες του Παγκόσμιου
Οργανισμού Εμπορίου...
...που παρόλη την ανεπάρκειά τους, καθορίζουν
την έννοια της οικονομικής παγκοσμιοποίησης.
Είναι τέτοια η δύναμη της παγκοσμιοποίησης
που είναι πιθανόν στη ζωή μας...
...να δούμε τη συνένωση όλων των
οικονομιών σε μια ελεύθερη αγορά.
Ο κόσμος καταλαμβάνεται από μια
χούφτα επιχειρηματικές δυνάμεις...
...που κυριαρχούν τους απαραίτητους για
την επιβίωσή μας, φυσικούς πόρους...
...και ελέγχουν τα χρήματα που χρειαζόμαστε
για να τους αποκτήσουμε.
Το αποτέλεσμα θα είναι
ένα παγκόσμιο μονοπώλιο...
...βασιζόμενο όχι στην ανθρώπινη ζωή,
αλλά στην οικονομική εταιρική εξουσία.
Και με την αύξηση της ανισότητας,
όλο και περισσότερο άνθρωποι απελπίζονται.
Έτσι το κατεστημένο αναγκάστηκε να βρει...
...έναν νέο τρόπο να αντιμετωπίζει
όποιον αμφισβητούσε το σύστημα.
Έτσι γεννήθηκε ο "τρομοκράτης".
Ο όρος "τρομοκράτης"
είναι ένα κενό διακριτικό...
...που χρησιμοποιείται για οποιονδήποτε
τολμά να τα βάλει με το κατεστημένο.
Δεν πρέπει να μπερδευόμαστε
με την φανταστική Αλ Κάιντα...
...που ήταν βασικά το όνομα μιας βάσης δεδομένων...
...για τους, υποστηριζόμενους από τις
ΗΠΑ, Μουτζαχεντίν τη δεκαετία του 1980.
"Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανείς
ισλαμικός στρατός ή τρομοκρατική ομάδα με το όνομα Αλ Κάιντα."
"Οποιοσδήποτε καλά πληροφορημένος αξιωματικός το γνωρίζει αυτό."
"Αλλά υπάρχει μια εκστρατεία προπαγάνδας για
να τρομάξει τον κόσμο για κάτι με ταυτότητα."
"Πίσω από αυτήν βρίσκονται οι ΗΠΑ".
Ρόμπιν Κουκ - Πρώην Υπουργός Εξωτερικών
Το 2007, είχαμε στρατιωτικές δαπάνες
ύψους 161,8 δις δολαρίων...
...για τον αποκαλούμενο "παγκόσμιο
πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία".
Σύμφωνα με την εθνική
αντιτρομοκρατική υπηρεσία...
...το 2004 περίπου 2000 άνθρωποι σκοτώθηκαν διεθνώς...
...από υποτιθέμενες τρομοκρατικές ενέργειες.
Από αυτούς, 70 ήταν Αμερικάνοι.
Χρησιμοποιώντας αυτό το νούμερο ως γενικό μέσο όρο...
...πράγμα γενναιόδωρο έτσι κι αλλιώς...
...έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε
ότι σχεδόν διπλάσιοι...
...άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο
από αλλεργία στα φιστίκια...
...απ' ότι από τρομοκρατικές ενέργειες.
Επιπλέον, η βασική αιτία θανάτου στις ΗΠΑ,
είναι η στεφανιαία νόσος...
...προξενώντας περίπου 450 χιλιάδες θανάτους
κάθε χρόνο.
Και το 2007 η κυβέρνηση ξόδεψε
για έρευνα επ' αυτού περίπου 3 δις δολάρια.
Δηλαδή η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 2007...
...ξόδεψε 54 φορές περισσότερα χρήματα
για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας...
...απ' ότι για την καταπολέμηση μιας ασθένειας
που σκοτώνει...
...6.600 φορές περισσότερους
ανθρώπους ετησίως από την τρομοκρατία.
Παρόλα αυτά, καθώς οι λέξεις
"τρομοκρατία" και "Αλ Κάιντα"...
...κολλούνται αυθαίρετα σε κάθε ειδησεογραφική αναφορά...
...σχετική με κάθε πράξη αντίθετη με τα συμφέροντα των ΗΠΑ...
...ο μύθος μεγαλώνει.
Στα μέσα του 2008,
ο γενικός εισαγγελέας των ΗΠΑ...
...πρότεινε στο Κογκρέσο...
...να κηρύξουν επισήμως πόλεμο
εναντίον αυτής της φαντασίωσης!
Ενώ από τον Ιούλιο του 2008,
περισσότεροι από 1 εκατομμύριο άνθρωποι...
...βρίσκονται τώρα στις αντιτρομοκρατικές
λίστες παρακολούθησης των ΗΠΑ.
Αυτά τα αποκαλούμενα "αντιτρομοκρατικά μέτρα"...
...φυσικά δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την κοινωνική προστασία.
Αλλά έχουν να κάνουν τα πάντα
με τη διατήρηση του καθεστώτος...
...μέσα σε ένα αυξανόμενο κλίμα
αντί-αμερικανισμού...
...τόσο εγχώρια,
όσο και παγκοσμίως.
Το οποίο προκύπτει εύλογα από τη
συνεχόμενη διεύρυνση των άπληστων πολυεθνικών...
...που εκμεταλλεύονται τον κόσμο.
Οι πραγματικοί τρομοκράτες του κόσμου μας
δεν συναντιούνται σε σκοτεινά μέρη...
...ούτε φωνάζουν "Ο Αλλάχ είναι μεγάλος",
πριν προχωρήσουν σε κάποια βιαιότητα.
Οι πραγματικοί τρομοκράτες του κόσμου μας
φοράνε κοστούμια των 5.000$...
...κι εργάζονται στις υψηλότερες
οικονομικές και κυβερνητικές θέσεις.
Οπότε, τι κάνουμε;
Πώς θα σταματήσουμε ένα σύστημα απληστείας και διαφθοράς...
...που έχει συγκεντρώσει τόση δύναμη και ορμή;
Πώς θα σταματήσουμε αυτή την αποκλίνουσα ομαδική συμπεριφορά...
...που δεν νιώθει καμία συμπόνια για τους
εκατομμύρια νεκρούς σε Ιράκ κι Αφγανιστάν;
Ώστε η εταιριοκρατία να ελέγχει
τις πηγές ενέργειας και την παραγωγή οπίου...
...προς όφελος της Wall Street.
Πριν το 1980, το Αφγανιστάν κατείχε
το 0% της παγκόσμιας παραγωγής οπίου.
Μετά τη νίκη των, υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ,
Μουτζαχεντίν στον πόλεμο κατά των Σοβιετικών...
...μέχρι το 1986 κατείχε πλέον το 40%
της παγκόσμιας παραγωγής ηρωίνης.
Μέχρι το 1999, είχαν φτάσει
στο 80% της παγκόσμιας προμήθειας.
Αλλά τότε συνέβη
κάτι απροσδόκητο...
Οι Ταλιμπάν ανέλαβαν την εξουσία, καταστρέφοντας
σχεδόν όλες τις καλλιέργειες οπίου.
Η παραγωγή μειώθηκε από τους 3.000+ τόνους
σε μόλις 185 τόνους, μείωση 94%.
Στις 9 Σεπτεμβρίου 2001, τα σχέδια για την εισβολή
στο Αφγανιστάν ήταν στο γραφείο του Προέδρου Μπους.
Δύο μέρες μετά,
είχαν την δικαιολογία τους.
Σήμερα η παραγωγή οπίου, στο
ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ, Αφγανιστάν...
...που τώρα παρέχει πάνω από το 90% της
ηρωίνης παγκοσμίως, σπάει ρεκόρ κάθε χρόνο.
Πώς γίνεται να σταματήσουμε
ένα σύστημα απληστείας και διαφθοράς...
...που καταδικάζει τους φτωχούς λαούς σε εκμετάλλευση...
...για να κερδίζει η "Μάντισον Άβενιου";
Που κατασκευάζει τρομοκρατικές
επιθέσεις με σκοπό την χειραγώγηση;
Που παράγει τρόπους κοινωνικής λειτουργίας...
...εγγενώς βασιζόμενους στην εκμετάλλευση;
Που συστηματικά, μειώνει τις ανθρώπινες ελευθερίες...
...και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα...
...για να προστατευτεί
από τις αδυναμίες της;
Πώς θα αντιμετωπίσουμε
τους δεκάδες συγκαλυμένους θεσμούς...
...όπως το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, την
Τριμερή Επιτροπή και τη Λέση Μπίλντεμπεργκ...
...και άλλες μη-δημοκρατικά εκλεγμένες ομάδες...
...που πίσω από κλειστές πόρτες, μαζεύονται
για να ελέγξουν τις πολιτικές, οικονομικές...
...κοινωνικές και περιβαλλοντικές παραμέτρους των ζωών μας;
Για να βρούμε την απάντηση, πρέπει
πρώτα να βρούμε την πραγματική αιτία.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι...
...οι εγωκεντρικές, διεφθαρμένες και
κερδοσκοπικές ομάδες εξουσίας...
...δεν είναι η πραγματική πηγή του προβλήματος.
Είναι τα συμπτώματα.
"Η απληστία κι ο ανταγωνισμός
δεν πηγάζουν από την ανθρώπινη φύση...
...η απληστία κι ο φόβος της ανεπάρκειας στην
πραγματικότητα δημιουργούνται και ενισχύονται...
...με άμεσο αποτέλεσμα να πρέπει
να μαχόμαστε μεταξύ μας για να επιβιώσουμε".
- Μπερνάντ Λιτιέρ
Ιδρυτής του νομισματικού συστήματος της ΕΕ
Σε μια παρακμάζουσα κοινωνία, η Τέχνη
εάν είναι ειλικρινής, θα πρέπει επίσης να αντανακλά την παρακμή.
Και, εκτός αν θέλει να προδώσει την κοινωνική της λειτουργία
η Τέχνη πρέπει να παρουσιάζει τον κόσμο ως ευμετάβλητο.
Και να βοηθάει στην αλλαγή του.
-Ernst Fischer
Θανάσιμες αναταραχές εξαιτίας του σχεδίου της κυβέρνησης
να αθετήσει τις πληρωμές των δανείων της...
είναι ότι η ανεργία συνεχίζει
να αυξάνεται, και πρέπει να συνεχίσει να αυξάνεται
απλώς επειδή υπάρχει μια πλεονασματική προσφορά αγαθών...
όλο αυτό είναι δανεικό χρήμα...
και αυτό το χρέος ανήκει σε τράπεζες άλλων χωρών...
Χ-Ρ-Η-Μ-Α υπό τη μορφή ενός βολικού προσωπικού δανείου...
...τσιγάρο με φίλτρο που εξασφαλίζει τη γεύση...
45άρα μπίρα... Είσαι καυτός;...
σχεδιάζουν οι Η.Π.Α. να βομβαρδίσουν το Ιράν;...
...Η Αμερική χρηματοδοτεί τρομοκρατικές επιθέσεις στο Ιράν...
Τώρα, η γιαγιά μου ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος
μου έμαθε πώς να παίζω το παιχνίδι Monopoly.
Κατανοούσε ότι το όνομα του παιχνιδιού είναι "να αποκτάς".
Θα συσσώρευε όλα όσα μπορούσε και
τελικά, έγινε ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.
Και έπειτα θα μου έλεγε πάντα το ίδιο πράγμα.
Θα με κοίταζε και θα μου έλεγε:
"μία μέρα θα μάθεις να παίζεις το παιχνίδι".
Ένα καλοκαίρι έπαιζα Monopoly σχεδόν κάθε μέρα, όλη τη μέρα
και εκείνο το καλοκαίρι έμαθα να παίζω το παιχνίδι.
Κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις
είναι να δηλώσεις πλήρη αφοσίωση στην απόκτηση.
Κατάλαβα ότι τα χρήματα και οι ιδιοκτησίες...
αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο διατηρείς το σκορ.
Και μέχρι το τέλος αυτού του καλοκαιριού
ήμουν πιο ανηλεής από τη γιαγιά μου.
Ήμουν έτοιμος να παρακάμψω τους κανόνες αν
χρειαζόταν, για να κερδίσω εκείνο το παιχνίδι.
Και κάθισα μαζί της για να παίξω εκείνο το φθινόπωρο.
Της πήρα όλα όσα είχε. Την είδα
να δίνει και το τελευταίο της δολάριο
και να εγκαταλείπει απόλυτα ηττημένη.
Και τότε, είχε ακόμα ένα πράγμα να με διδάξει.
Τότε, είπε:
"τώρα, όλα πηγαίνουν πίσω στο κουτί.
Όλα εκείνα τα σπίτια και τα ξενοδοχεία.
Όλοι οι σιδηρόδρομοι και οι εταιρείες κοινής ωφέλειας...
Όλη εκείνη η περιουσία και όλα εκείνα τα υπέροχα χρήματα...
τώρα, πηγαίνουν όλα πίσω στο κουτί.
Τίποτα απ' αυτά δεν ήταν πραγματικά δικό σου.
Τα πήρες όλα πολύ στα σοβαρά για λίγο.
Όμως, αυτά υπήρχαν πολύ πριν καθίσεις εσύ στο τραπέζι
και θα είναι εδώ και αφότου φύγεις -
παίκτες έρχονται - παίκτες φεύγουν.
Σπίτια και αυτοκίνητα...
Τίτλοι και ρούχα...
ακόμα και το σώμα σου."
Διότι, η αλήθεια είναι πως όλα όσα
αρπάζω και καταναλώνω και αποταμιεύω
πρόκειται να πάνε πίσω στο κουτί κι εγώ θα τα χάσω όλα.
Οπότε, πρέπει να ρωτήσεις τον εαυτό σου
όταν, τελικά, πάρεις την απόλυτη προαγωγή
όταν έχεις κάνει την απόλυτη αγορά
όταν αγοράσεις το απόλυτο σπίτι
όταν έχεις εξασφαλίσει την οικονομική σου ασφάλεια
και έχεις ανέβει τη σκάλα της επιτυχίας στο
υψηλότερο σκαλοπάτι που μπορείς πιθανότατα να ανεβείς...
Και η έξαψη εξασθενήσει
και θα εξασθενήσει...
τότε τι;
Πόσο μακριά πρέπει να περπατήσεις σε αυτόν το δρόμο
προτού να δεις πού οδηγεί;
Σίγουρα καταλαβαίνεις
ποτέ δε θα είναι αρκετό.
Γι' αυτό πρέπει να θέσεις στον εαυτό σου την ερώτηση:
Τι έχει σημασία;
Είναι Καυτοί!
Είναι Πλούσιοι!
Και Είναι Κακομαθημένοι!
Το Ν° 1 Σόου της Αμερικής Επέστρεψε!
Η Gentle Machine Productions Παρουσιάζει
Μια Ταινία του Peter Joseph
Όταν ήμουν νέος
μεγαλώνοντας στη Νέα Υόρκη
αρνήθηκα να ορκιστώ πίστη στη σημαία.
Και φυσικά με έστειλαν στο γραφείο του διευθυντή.
Και αυτός με ρώτησε: "γιατί δε θέλεις να ορκιστείς πίστη;"
"Αφού όλοι το κάνουν!"
Του είπα ότι κάποτε όλοι πίστευαν πως η γη είναι επίπεδη
αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ίσχυε κάτι τέτοιο.
Του εξήγησα ότι η Αμερική οφείλει όλα όσα έχει
σε άλλους πολιτισμούς
και άλλα έθνη
και ότι θα προτιμούσα να ορκιστώ πίστη
στη Γη
και σε όλον τον κόσμο πάνω σε αυτή.
Περιττό να πω, πως δεν άργησα να
παρατήσω εντελώς το σχολείο
και να στήσω ένα εργαστήριο στο δωμάτιό μου.
Εκεί άρχισα να μαθαίνω για την επιστήμη
και τη φύση.
Τότε συνειδητοποίησα ότι
το σύμπαν διέπεται από νόμους
και ότι το ανθρώπινο ον
όπως και η ίδια η κοινωνία
δεν εξαιρούνται από αυτούς τους νόμους.
Τότε, ήρθε το Κραχ του 1929.
Το οποίο έφερε αυτό που σήμερα αποκαλούμε ως
"Η Μεγάλη Ύφεση".
Μου ήταν δύσκολο να καταλάβω γιατί εκατομμύρια άνθρωποι
ήταν άνεργοι, άστεγοι και πεινασμένοι
τη στιγμή που όλα τα εργοστάσια υπήρχαν ακόμα.
Οι πόροι ήταν αμετάβλητοι.
Τότε ήταν που συνειδητοποίησα
ότι οι κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού
ήταν εγγενώς λανθασμένοι.
Σύντομα ακολούθησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
όπου διάφορα κράτη ανέλαβαν εκ περιτροπής
να καταστρέψουν συστηματικά το ένα το άλλο.
Αργότερα υπολόγισα ότι όλη η φθορά
και οι κατασπαταλημένοι πόροι
που αναλώθηκαν για αυτόν τον πόλεμο
θα μπορούσαν εύκολα να είχαν καλύψει κάθε
ανθρώπινη ανάγκη στον πλανήτη.
Από τότε, παρακολουθώ την ανθρωπότητα
να προετοιμάζει την ίδια της την εξαφάνιση.
Παρακολουθώ καθώς πολύτιμοι και πεπερασμένοι φυσικοί πόροι
σπαταλούνται και καταστρέφονται συνεχώς
στο όνομα του κέρδους και της ελεύθερης αγοράς.
Έχω δει τις κοινωνικές αξίες να υποβαθμίζονται
σε έναν, κατά βάση, τεχνητό υλισμό
και απερίσκεπτο καταναλωτισμό.
Και παρακολουθώ καθώς οι δυνάμεις του χρήματος
ελέγχουν την πολιτική δομή
των υποτιθέμενων ελεύθερων κοινωνιών.
Είμαι πλέον 94 χρονών.
Και φοβάμαι ότι βρίσκομαι στην ίδια θέση
που ήμουν
και πριν από 75 χρόνια.
Αυτά τα σκατά πρέπει να φύγουν.
ZEITGEIST
ZEITGEIST: MOVING FORWARD
Ποτέ μην αμφιβάλλεις ότι μια μικρή ομάδα από σκεπτόμενους
αφοσιωμένους πολίτες, μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Πράγματι, μoνάχα έτσι γινόταν πάντοτε.
- Margaret Mead
[Μέρος ΙΙ: Κοινωνική Παθολογία]
Έτσι, θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς από πού άρχισαν όλα;
Αυτό που έχουμε σήμερα... ουσιαστικά ένας κόσμος σε κατάσταση
συσσωρευτικής κατάρρευσης.
[Η Αγορά]
To όλο θέμα αρχίζει με τον John Locke.
Και ο John Locke εισάγει την έννοια της ιδιοκτησίας.
Κι έχει τρεις προϋποθέσεις για δίκαιο
ιδιωτικό δικαίωμα και ιδιοκτησία.
Και οι τρεις προϋποθέσεις είναι:
Να υπάρχει περίσσευμα για τους υπόλοιπους
και να μην το αφήσεις να χαλάσει
και, πάνω απ' όλα, να έχεις εργασθεί γι'αυτό.
Φαίνεται δικαιολογημένο- εργάζεσαι με τον κόσμο
και άρα δικαιούσαι την κυριότητα του προϊόντος
και όσο υπάρχει περίσσευμα για τους υπόλοιπους
και εφόσον δεν χαλάσει
και δεν επιτρέπεις να πεταχτεί τίποτα, τότε είναι εντάξει.
Και ξοδεύει πολύ χρόνο στη διάσημη
πραγματεία του για την κυβέρνηση
και από τότε έχει γίνει ο κανόνας
για την οικονομική, πολιτική και νομική κατανόηση
και ακόμα είναι το κλασσικό κείμενο που μελετάται.
Λοιπόν - αφού δίνει τις προϋποθέσεις
και προς στιγμή σκέφτεσαι για το αν είσαι
υπέρ ή κατά της ιδιωτικής ιδιοκτησίας
έχει προχωρήσει σε μια πολύ εύλογη και ισχυρή υπεράσπιση
της ιδιωτικής ιδιοκτησίας μετά...
Τις παρατάει!
Τις παρατάει έτσι απλά. Σε μία μόνο πρόταση.
Λέει, "λοιπόν, αφού η εισαγωγή
του χρήματος έγινε με τη σιωπηρή συγκατάθεση των ανθρώπων"
μετά έγινε...
και δε λέει ότι όλες οι προϋποθέσεις ακυρώνονται ή διαγράφονται-
αλλά αυτό είναι που συμβαίνει.
Οπότε, τώρα δεν έχουμε
το προϊόν και η ιδιοκτησία σου κερδήθηκε από την εργασία σου-
ω, όχι - τώρα το χρήμα αγοράζει εργασία.
Δεν τίθεται πλέον θέμα
για το αν υπάρχει περίσσευμα για τους υπόλοιπους·
δεν τίθεται πλέον θέμα για το αν χαλάσει
διότι λέει ότι το χρήμα είναι σαν το
ασήμι και το χρυσό, και ο χρυσός δε χαλάει
και γι' αυτό το χρήμα δεν μπορεί να
είναι υπεύθυνο για τη σπατάλη...
το οποίο είναι γελοίο. Δεν μιλάμε για το χρήμα
και το ασήμι, αλλά για τις επιπτώσεις τους.
Το ένα παράλογο μετά το άλλο.
Απλά, το πιο εντυπωσιακό
ταχυδακτυλουργικό της λογικής με το οποίο ξεγλιστρά εδώ
αλλά ταιριάζει στα συμφέροντα των κεφαλαιούχων.
Έπειτα, έρχεται ο Adam Smith, και αυτό που προσθέτει
σε αυτό είναι η θρησκεία...
Ο Locke άρχισε με το ότι ο θεός τα έφτιαξε όλα έτσι
ότι είναι δικαίωμα του θεού
και τώρα έχουμε και τον Smith
να λέει, "δεν είναι μόνο δικαίωμα του θεού..."
καλά, δεν το λέει ακριβώς έτσι, αλλά
αυτό είναι που συμβαίνει φιλοσοφικά, βασικά
λέει ότι "δεν είναι μόνο θέμα ιδιωτικής περιουσίας..."
όλα αυτά έχουν "ήδη υποτεθεί" - Είναι Δεδομένα!
Και ότι υπάρχουν "επενδυτές χρημάτων
που αγοράζουν εργασία" - Δεδομένο!
"Δεν υπάρχει όριο στην ποσότητα εργασίας
των άλλων που μπορούν ν' αγοράσουν
στο πόσα να συσσωρεύσουν, στο πόση ανισότητα υπάρχει"-
Όλα αυτά είναι πλέον δεδομένα.
Κι έτσι μας έρχεται με την μεγάλη του ιδέα
η οποία ξανά εισηγείται μέσα σε παρενθέσεις- παρεμπιπτόντως...
Ξέρετε, όταν οι άνθρωποι πουλάνε προϊόντα, δηλαδή η προσφορά
και άλλοι άνθρωποι τα αγοράζουν -
δηλαδή η ζήτηση, και ούτω καθ' εξής
πώς μπορούμε να έχουμε την προσφορά να ισούται με τη ζήτηση
ή τη ζήτηση να ισούται της προσφοράς;
Πώς μπορούν να έρθουν σε μια ισορροπία;
Και αυτό είναι μία από τις κεντρικές έννοιες των οικονομικών
το πώς μπορούν να ισορροπήσουν μεταξύ τους...
και αναφέρει(ο Smith): είναι το "Αόρατο Χέρι της Αγοράς"
που τις φέρνει σε ισορροπία.
Έτσι, "στην πραγματικότητα επίκειται ο Θεός".
Απλώς δεν έδινε δικαιώματα στην ιδιοκτησία
και σε όλα τα απαιτούμενα και τα "φυσικά δικαιώματά" της
σχετικά με τα όσα είπε ο Locke...
τώρα έχουμε το ίδιο το σύστημα ως "Θεό".
Στην πραγματικότητα, ο Smith, όταν μιλά
και πρέπει να διαβάσεις όλο το βιβλίο
"Ο Πλούτος των Εθνών" για να βρεις αυτήν τη φράση.
Λέει: "Η έλλειψη ζωτικών πόρων
θέτει όρια στην αναπαραγωγή των φτωχών
και η φύση δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει, παρά
μόνο με την εξόντωση των παιδιών τους"
Οπότε αντιπαρέθεσε μια επαναστατική
θεωρία με τη χειρότερη έννοια...
αυτό, πολύ πριν τον Δαρβίνο.
Και τους ονόμασε "Το Γένος των Εργατών"
Οπότε, μπορείτε να δείτε: Υπήρχε ένας
εγγενής ρατσισμός σε αυτήν τη λογική
υπήρχε εγγενής αντι-ανθρωπισμός στο να σκοτωθούν
αμέτρητα παιδιά
και σκέφτηκε "αυτό είναι το Αόρατο Χέρι που κάνει την προσφορά
να καλύπτει τη ζήτηση, και η ζήτηση την προσφορά.
Οπότε, βλέπετε πόσο σοφός είναι ο "Θεός";
Οπότε, μπορείτε να δείτε πολλά από τα πραγματικά νοσηρά
καταστροφικά για τη ζωή πράγματα, μια οικολογική γενοκτονία
που συμβαίνει τώρα, έχει κατά κάποιον τρόπο
ένα "γονίδιο σκέψης" με αναφορά στον Smith.
Όταν σκεφτόμαστε την αρχική έννοια
την αποκαλούμενη και "ελεύθερη αγορά - καπιταλιστικό σύστημα"
όπως εισήχθη από τους πρώτους πολιτικούς φιλοσόφους
όπως ο Adam Smith
βλέπουμε ότι ο αρχικός σκοπός μιας "αγοράς"
βασιζόταν σε πραγματικά, χειροπιαστά,
υποστηρικτικά για τη ζωή αγαθά του εμπορίου.
O Adam Smith ποτέ δεν αντιλήφθηκε ότι ο πιο
οικονομικά κερδοφόρος τομέας στον πλανήτη
θα ήταν τελικά στην "αρένα" του
τραπεζικού-χρηματιστηριακού εμπορίου
ή αλλιώς αποκαλούμενου ως "επενδυτικού εμπορίου"
όπου τα χρήματα αυτά καθ'αυτά απλώς
κερδίζονται από την "κίνηση" άλλων χρημάτων
σε ένα αυθαίρετο παιχνίδι το οποίο δεν έχει
κανένα προοδευτικό όραμα για την κοινωνία
Παρολά αυτά, άσχετα με την πρόθεση του Smith
η πόρτα για τέτοια φαινομενικά ανώμαλα γεγονότα
αφέθηκε ορθάνοιχτη από μία θεμελιώδη αρχή αυτής της θεωρίας:
Το χρήμα αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα από μόνο του.
Σήμερα, σε κάθε οικονομία του κόσμου
άσχετα με το κοινωνικό σύστημα το οποίο επικαλούνται
το κυνήγι του χρήματος γίνεται μόνο και μόνο
επιδιώκοντας κι άλλο χρήμα και τίποτε άλλο.
Η υποβόσκουσα ιδέα η οποία μυστηριωδώς προωθήθηκε
από τον Adam Smith με τη θρησκευτική διακήρυξη του
"Αόρατου Χεριού"
είναι ότι η στενή, ιδιοτελής αναζήτηση
αυτού του φανταστικού εμπορεύματος
θα αναδείξει με κάποιον μαγικό τρόπο
την ανθρώπινη και κοινωνική ευημερία και πρόοδο.
Η πραγματικότητα είναι ότι το χρηματικό ατομικό συμφέρον
ή αυτό που κάποιοι ονόμασαν "Το Χρήμα ως Προσδιορισμός της Αξίας"
έχει πλεόν αποσυνδεθεί πλήρως από το θεμελιώδες
"συμφέρον στη ζωή", το οποίο θα μπορούσε να οριστεί ως
"Η Ζωή ως Προσδιορισμός της Αξίας"
Αυτό που έχει συμβεί είναι μια πλήρης σύγχυση
στο οικονομικό δόγμα
μεταξύ αυτών των δύο προσδιορισμών.
Πιστεύουν ότι "Το Χρήμα ως Προσδιορισμός της Αξίας"
φέρνει το "Η Ζωή ως Προσδιορισμός της Αξίας"
και γι' αυτό λένε ότι αν πουληθούν περισσότερα αγαθά
αν το ΑΕΠ ανέβει κ.ο.κ...
θα υπάρχει πιο μεγάλη ευημερία
και ότι θα πρέπει να θεωρούμε το ΑΕΠ σαν το βασικό δείκτη
της κοινωνικής υγείας...
Βλέπετε, λοιπόν, τη σύγχυση.
Μιλάει για χρηματικούς προσδιορισμούς της αξίας
δηλαδή, όλες οι αποδείξεις και τα κέρδη τα οποία
παράγονται από την πώληση αγαθών
και το συγχέουν με την αναπαραγωγική διαδικασία της ζωής
Άρα, έχεις ενσωματώσει από την αρχή
μια πλήρη ανάμειξη του χρήματος
και της ζωής ως προσδιορισμού της αξίας.
Οπότε, έχουμε μια μορφή δομικής απάτης
η οποία γίνεται όλο και πιο θανατηφόρα
όσο ο χρηματικός προσδιορισμός αποσυνδέεται από το να παράγεται
οτιδήποτε.
Άρα, είναι μια δυσλειτουργία του συστήματος
και αυτή η δυσλειτουργία φαίνεται να είναι μοιραία.
[Καλωσήλθατε στη Μηχανή]
Στη σημερινή κοινωνία, σπάνια ακούς κάποιον να μιλά
για την πρόοδο της χώρας του ή της κοινωνίας
με όρους προσωπικής ευημερίας, επιπέδου ευτυχίας
εμπιστοσύνης ή κοινωνικής σταθερότητας.
Αντιθέτως, τα μεγέθη μάς παρουσιάζονται
μέσω αφηρημένων οικονομικών εννοιών.
Έχουμε το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, το δείκτη τιμών καταναλωτή
την τιμή του χρηματιστηρίου, τα ποσοστά του πληθωρισμού...
και ούτω καθ' εξής.
Αλλά, μας λέει αυτό κάτι που να αξίζει
ως προς την ποιότητα ζωής των ανθρώπων;
Όχι. Όλα αυτά τα μεγέθη έχουν να κάνουν με
την αλληλουχία του ίδιου του χρήματος και τίποτε άλλο.
Για παράδειγμα, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν μιας χώρας
είναι ένα μέτρο της αξίας των αγαθών
και των υπηρεσιών που πωλήθηκαν.
Αυτό το μέτρο φέρεται να αντιστοιχεί στο
"βιοτικό επίπεδο" των ανθρώπων μιας χώρας.
Στις Η.Π.Α. η υγειονομική περίθαλψη αντιπροσώπευε πάνω από
το 17% του ΑΕΠ το 2009
που ανέρχεται σε δαπάνες άνω των 2,5 τρις δολαρίων.
Δημιουργώντας, έτσι, μια θετική
επίδραση σε αυτό το οικονομικό μέγεθος.
Και, με βάση αυτή τη λογική
θα ήταν ακόμα καλύτερα για την οικονομία των Η.Π.Α.
Αν οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης αυξάνονταν περισσότερο...
ίσως σε 3 τρις... ή 5 τρις δολάρια.
Αφού αυτό θα δημιουργούσε περισσότερη ανάπτυξη
περισσότερες δουλειές και, συνεπώς,
όπως καυχιούνται οι οικονομολόγοι
μια άνοδο στο βιοτικό επίπεδο της χώρας τους.
Αλλά, περιμένετε ένα λεπτό.
Τι εκπροσωπούν στην πραγματικότητα οι
υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης;
Λοιπόν, ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΟΘΑΝΑΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Ακριβώς - όσο περισσότεροι μη υγιείς
άνθρωποι υπάρχουν στην Αμερική
τόσο καλύτερη είναι η οικονομία.
Τώρα, αυτό δεν είναι υπερβολή ή μια κυνική άποψη.
Στην πραγματικότητα, εάν δούμε τη γενική εικόνα
θα συνειδητοποιήσουμε ότι το ΑΕΠ
όχι μόνο δεν αντανακλά την πραγματική δημόσια ή κοινωνική υγεία
σε οποιοδήποτε πραγματικό επίπεδο
είναι, στην πραγματικότητα, κυρίως ένα μέτρο
βιομηχανικής ανεπάρκειας
και κοινωνικής υποβάθμισης.
Και όσο το βλέπεις να "ανεβαίνει",
τόσο χειρότερα γίνονται τα πράγματα
όσον αφορά την ατομική, κοινωνική
και περιβαλλοντική ακεραιότητα.
Πρέπει να δημιουργήσεις προβλήματα για να δημιουργήσεις κέρδος.
Δεν υπάρχει κέρδος υπό το σημερινό πρότυπο
στο να σώζεις ζωές, να φέρνεις ισορροπία στον πλανήτη
να έχεις δικαιοσύνη και ειρήνη, ή οτιδήποτε άλλο.
Απλώς, δεν υπάρχει κανένα κέρδος σε αυτό.
Υπάρχει ένα παλιό ρητό-
"ψήφισε ένα νόμο και δημιούργησε μια επιχείρηση".
Είτε δημιουργείς επιχείρηση για ένα δικηγόρο ή ό, τι άλλο.
Οπότε, η εγκληματικότητα όντως δημιουργεί
επιχειρήσεις, όπως ακριβώς η καταστροφή δημιουργεί
επιχειρήσεις στην Αϊτή.
Σήμερα έχουμε, περίπου, 2.000.000 ανθρώπους στη φυλακή
σε αυτήν τη χώρα (ΗΠΑ)
και πολλοί από αυτούς είναι σε φυλακές
ιδιωτικών εταιρειών:
Corrections Corporation of America, Wackenhut
που εμπορεύονται τις μετοχές τους στη Wall Street
βασιζόμενες στο πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή.
Λοιπόν, αυτό είναι αρρώστια.
Αλλά αυτό είναι μια αντανάκλαση του τι
απαιτεί αυτό το οικονομικό πρότυπο.
Οπότε, τι ακριβώς απαιτεί αυτό το οικονομικό πρότυπο;
Τι είναι αυτό που διατηρεί το
οικονομικό μας σύστημα σε λειτουργία;
Η κατανάλωση.
Ή ακριβέστερα- Κυκλική Κατανάλωση
Όταν αποδομήσουμε τα
θεμέλια των κλασσικών οικονομικών της αγοράς
μένουμε με ένα σχέδιο χρηματικής ανταλλαγής
που, απλώς, δεν μπορεί να του επιτραπεί να σταματήσει
ή ακόμα και να επιβραδυνθεί σημαντικά
εάν η κοινωνία, όπως την γνωρίζουμε
είναι να παραμείνει λειτουργική.
Υπάρχουν τρεις βασικοί πρωταγωνιστές στην οικονομική σκηνή:
Ο εργαζόμενος, ο εργοδότης
και ο καταναλωτής.
Ο εργαζόμενος πουλάει εργασία στον εργοδότη για εισόδημα.
Ο εργοδότης πουλάει τις υπηρεσίες
παραγωγής του, και συνεπώς εμπορεύματα
στον καταναλωτή για εισόδημα
και ο καταναλωτής, φυσικά, είναι απλά ένας άλλος ρόλος
του εργοδότη και του εργαζόμενου
ξοδεύοντας πάλι πίσω στο σύστημα
ώστε να επιτραπεί στην κυκλική κατανάλωση να συνεχίσει.
Με άλλα λόγια, το παγκόσμιο σύστημα αγοράς βασίζεται
στην υπόθεση ότι πάντα θα υπάρχει αρκετή
ζήτηση προϊόντων στην κοινωνία
ώστε να κυκλοφορούν αρκετά χρήματα, με ρυθμό
που να μπορεί να διατηρήσει τη διαδικασία κατανάλωσης.
Και όσο ταχύτερος είναι ο ρυθμός κατανάλωσης
τόσο μεγαλύτερη "οικονομική ανάπτυξη" υποτίθεται ότι έχουμε
κι έτσι ο κύκλος συνεχίζεται...
Αλλά, για στάσου -
Είχα την εντύπωση πως μια οικονομία έχει σκοπό να, δεν ξέρω...
"Εξοικονομεί";
Δεν έχει ο ίδιος ο όρος να κάνει με τη συντήρηση
και την αποδοτικότητα, και μείωση της σπατάλης;
Οπότε, πώς το σύστημά μας που απαιτεί κατανάλωση
και όσο περισσότερη τόσο καλύτερα, μπορεί να διατηρήσει αποδοτικά
ή να "Εξοικονομήσει", έστω και λίγο;
Λοιπόν... δεν το κάνει.
Η πρόθεση του συστήματος αγοράς είναι,
στην πραγματικότητα, το ακριβώς αντίθετο
απ' αυτό που υποτίθεται ότι κάνει μια πραγματική οικονομία -
που είναι να προσανατολίσει αποδοτικά και συντηρητικά
τα υλικά για την παραγωγή και τη διανομή
των αγαθών που υποστηρίζουν τη ζωή.
Ζούμε σε έναν πεπερασμένο πλανήτη, με πεπερασμένους πόρους
όπου, για παράδειγμα, το πετρέλαιο που χρησιμοποιούμε πήρε
εκατομμύρια χρόνια για να δημιουργηθεί...
όπου τα ορυκτά που χρησιμοποιούμε χρειάστηκαν
δισεκατομμύρια χρόνια για να σχηματιστούν.
Έτσι... το να έχουμε ένα σύστημα που σκοπίμως προωθεί
την επιτάχυνση της κατανάλωσης
για χάρη της λεγόμενης "οικονομικής ανάπτυξης"
είναι ξεκάθαρη παραφροσύνη οικολογικής γενοκτονίας.
Απουσία σπατάλης, αυτό είναι αποδοτικότητα.
Απουσία σπατάλης;
Αυτό το σύστημα είναι πιο σπάταλο απ' όλα τ' άλλα
συστήματα που υπήρξαν στην ιστορία του πλανήτη.
Κάθε επίπεδο οργάνωσης ζωής και συστήματος ζωής
βρίσκεται σε μια κατάσταση κρίσης και πρόκλησης
και παρακμής ή κατάρρευσης.
Κανένα επιστημονικό περιοδικό τα τελευταία 30 χρόνια
δε θα σας πει κάτι διαφορετικό:
Που είναι ότι, κάθε σύστημα ζωής βρίσκεται σε μαρασμό
όπως και τα κοινωνικά προγράμματα...
όπως και η πρόσβασή μας στο νερό.
Προσπαθήστε να ονομάσετε κάποιο μέσο ζωής που
δεν απειλείται και δεν βρίσκεται σε κίνδυνο...
Δεν μπορείτε.
Στην ουσία δεν υπάρχει κάποιο, και
αυτό είναι πολύ, πολύ απελπιστικό.
Αλλά, ακόμα δεν έχουμε υπολογίσει τον αιτιώδη μηχανισμό.
Δε θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τον αιτιώδη μηχανισμό.
Θέλουμε απλά να συνεχίσουμε.
Ξέρετε, εκεί είναι που βρίσκεται η τρέλα
εκεί που συνεχίζεις να κάνεις το ίδιο ξανά και ξανά
ακόμα και όταν προφανώς δε λειτουργεί.
Έτσι, δεν έχετε πραγματικά
να κάνετε με ένα οικονομικό σύστημα
αλλά θα έφτανα και στο σημείο να πω, ένα αντι-οικονομικό σύστημα.
[Η Aντι-Οικονομία]
Υπάρχει ένα παλιό ρητό, ότι το ανταγωνιστικό
μοντέλο της αγοράς επιδιώκει να
"δημιουργήσει τα καλύτερα δυνατά αγαθά
στις χαμηλότερες δυνατές τιμές".
Αυτή η δήλωση είναι ουσιαστικά η αντίληψη του κινήτρου
που δικαιολογεί τον ανταγωνισμό στην αγορά
βασιζόμενη στην υπόθεση ότι το αποτέλεσμα
είναι η παραγωγή αγαθών υψηλότερης ποιότητας.
Εάν επρόκειτο να κατασκευάσω από
μόνος μου ένα τραπέζι από το μηδέν
θα το έφτιαχνα, φυσικά, με τα καλύτερα
πιο ανθεκτικά υλικά, σωστά;
Με την πρόθεση να αντέξει όσο το δυνατόν περισσότερο.
Γιατί να θέλω να φτιάξω κάτι κακής ποιότητας
γνωρίζοντας ότι, τελικά, θα πρέπει να το ξαναφτιάξω
και να ξοδέψω περισσότερα υλικά και περισσότερη ενέργεια;
Λοιπόν, όσο λογικό κι αν φαίνεται αυτό στο φυσικό κόσμο
όταν περνάμε στον κόσμο της αγοράς
δεν είναι μόνο κατηγορηματικά παράλογο
δεν υπάρχει καν ως επιλογή.
Είναι τεχνικά αδύνατον να παραχθεί
το καλύτερο απ' οτιδήποτε
εάν μια εταιρεία είναι να διατηρήσει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα
και να παραμείνει προσιτή στον καταναλωτή.
Κυριολεκτικά οτιδήποτε φτιάχνεται και πωλείται
στην παγκόσμια οικονομία, γίνεται απ'ευθείας κατώτερο
τη στιγμή που παράγεται
καθώς είναι μαθηματικά αδύνατο
να φτιάξεις τα πιο επιστημονικώς προηγμένα, αποδοτικά
και στρατηγικώς βιώσιμα προϊόντα.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το σύστημα της αγοράς
προϋποθέτει την "Αποδοτικότητα Κόστους"
ή την ανάγκη μείωσης των δαπανών
σε όλα τα στάδια της παραγωγής.
Από το κόστος της εργασίας, στο κόστος
των υλικών και συσκευασίας και ούτω καθεξής.
Αυτή η ανταγωνιστική στρατηγική, φυσικά
έχει σκοπό να διασφαλίσει ότι το
κοινό αγοράζει τα δικά τους προϊόντα
και όχι αυτά ενός παραγωγού ανταγωνιστή
...οι οποίοι κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα
ώστε επίσης να κάνουν τα αγαθά τους
τόσο ανταγωνιστικά όσο και προσιτά.
Αυτή η αμετάβλητα σπάταλη συνέπεια του συστήματος
θα μπορούσε να οριστεί ως: Εγγενής Βραχυβιότητα.
Ωστόσο, αυτό αποτελεί μόνο ένα μέρος
ενός εκτεταμένου προβλήματος:
Ένα θεμελιώδες κυρίαρχο αξίωμα της οικονομίας της αγοράς
το οποίο, παρεπιπτόντως, δε θα βρείτε σε κανένα εγχειρίδιο
είναι το ακόλουθο:
"Κανένα προϊόν δεν επιτρέπεται να έχει διάρκεια ζωής
μεγαλύτερη από το επιτρεπτό
προκειμένου να διατηρηθεί η κυκλική κατανάλωση"
Με άλλα λόγια, είναι κρίσιμο τα πράγματα να χαλάνε
να αχρηστεύονται και να λήγουν μετά από συγκεκριμένο διάστημα.
Αυτό ορίζεται ως -"Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα".
Η προγραμματισμένη βραχυβιότητα είναι η
ραχοκοκκαλιά της υποκείμενης στρατηγικής
της αγοράς για κάθε εταιρεία παραγωγής αγαθών.
Ενώ πολύ λίγοι, φυσικά
θα παραδέχονταν απερίφραστα μια τέτοια στρατηγική
αυτό που κάνουν είναι να την καμουφλάρουν με
αυτό που ήδη αναφέραμε ως φαινόμενο της Εγγενούς Βραχυβιότητας
ενώ συχνά αγνοούν ή ακόμα και αποκρύπτουν
νέα τεχνολογικά ευρήματα
τα οποία ίσως και να έφτιαχναν ένα
πιo ανθεκτικό και μακρόβιο αγαθό.
Έτσι, εάν δεν ήταν τόσο σπάταλο
αφού το σύστημα δεν μπορεί εγγενώς να επιτρέψει
την παραγωγή πιο ανθεκτικών και αποδοτικών προϊόντων
η Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα εσκεμμένα
αναγνωρίζει ότι όσο περισσότερο είναι κάθε προϊόν σε λειτουργία
τόσο χειρότερο είναι για τη διατήρηση της κυκλικής κατανάλωσης
άρα και του ίδιου του συστήματος της αγοράς.
Με άλλα λόγια, η ανθεκτικότητα των προϊόντων
είναι, στην πραγματικότητα, το
αντίστροφο της οικονομικής ανάπτυξης
και συνεπώς υπάρχει ένα άμεσο, ενισχυόμενο κίνητρο
να εξασφαλιστεί η περιορισμένη διάρκεια ζωής
για οποιοδήποτε αγαθό παράγεται.
Και, στην πραγματικότητα, το σύστημα δεν
μπορεί να λειτουργήσει με κάποιον άλλον τρόπο.
Μια ματιά στις ατελείωτες χωματερές που πλέον εκτείνονται
σε όλο τον κόσμο μας δείχνει την
πραγματικότητα της βραχυβιότητας.
Υπάρχουν πλέον δισεκατομμύρια φθηνά
κατασκευασμένα κινητά τηλέφωνα
υπολογιστές και άλλα προϊόντα τεχνολογίας
το καθένα γεμάτο με πολύτιμα και δύσκολα να εξορυχθούν υλικά
όπως χρυσός, κολουμβίτης-τανταλίτης, χαλκός...
που πλέον αποσυντίθενται σε απέραντους σωρούς
συνήθως εξαιτίας κάποιας απλής δυσλειτουργίας ή της βραχυβιότητας
μικρών εξαρτημάτων, τα οποία σε μια συνετή κοινωνία
θα μπορούσαν να επιδιορθωθούν ή να αναβαθμιστούν
και η ζωή του προϊόντος να επιμηκυνθεί.
Δυστυχώς, όσο αποδοτικό και αν φαίνεται αυτό
για τη φυσική μας πραγματικότητα, ζώντας σε έναν
πεπερασμένο πλανήτη με πεπερασμένους πόρους
είναι ιδιαίτερα μη αποδοτικό όσον αφορά την αγορά.
Για να τα βάλουμε όλα σε μια φράση:
"Η Αποδοτικότητα, η Αειφορία, και
η Συντήρηση είναι οι εχθροί του οικονομικού μας συστήματος".
Επιπλέον, όπως ακριβώς τα υλικά αγαθά χρειάζεται
συνεχώς να παράγονται και να αναπαράγονται
ασχέτως της περιβαλλοντικής επίπτωσης
η βιομηχανία των υπηρεσιών λειτουργεί με την ίδια λογική.
Το γεγονός είναι ότι δεν υπάρχει χρηματικό όφελος
από την επίλυση προβλημάτων
τα οποία τώρα επιδιορθώνονται.
Στο κάτω κάτω της γραφής
το τελευταίο πράγμα που θέλει το ιατρικό κατεστημένο
είναι η θεραπεία ασθενειών όπως ο καρκίνος
το οποίο θα εξάλειφε αμέτρητες θέσεις
εργασίας και τρισεκατομμύρια έσοδα.
Και αφού είμαστε στο θέμα...
Το έγκλημα και η τρομοκρατία σε αυτό το σύστημα είναι κάτι καλό!
Τουλάχιστον για την οικονομία...
επειδή προσλαμβάνονται αστυνομικοί
και παράγει προϊόντα υψηλής αξίας για την ασφάλεια
χωρίς να αναφέρουμε την αξία των φυλακών
οι οποίες ανήκουν σε ιδιώτες με σκοπό το κέρδος.
Και τι γίνεται με τον πόλεμο;
Η πολεμική βιομηχανία στην Αμερική είναι ένας
τεράστιος οδηγός του ακαθάριστου εγχώριου προιόντος
μία από τις πιο κερδοφόρες βιομηχανίες
η οποία παράγει όπλα θανάτου και καταστροφής.
Το αγαπημένο παιχνίδι αυτής της
βιομηχανίας είναι να ανατινάζει πράγματα
και μετά να πηγαίνει και να τα ξαναφτιάχνει για κέρδος.
Αυτό το είδαμε με τα απροσδόκητα
συμβόλαια δισεκατομμυρίων δολαρίων
τα οποία έγιναν απο τον πόλεμο του Ιρακ.
Η ουσία είναι ότι τα αρνητικά
κοινωνικά χαρακτηριστικά
έχουν μετατραπεί σε θετικώς ανταμοιβόμενες
επενδύσεις για τη βιομηχανία
και κάθε ενδιαφέρον για την επίλυση προβλημάτων
ή για τη διατήρηση και τη βιωσιμότητα του περιβάλλοντος
είναι εξαρχής αντίθετο με την οικονομική βιωσιμότητα.
Και για αυτόν το λόγο
κάθε φορά που το ακαθάριστο εγχώριο
προϊόν αυξάνεται σε κάποια χώρα
παρατηρούμε αύξηση των αναγκών
πραγματική ή τεχνητή
και εξ ορισμού, μια ανάγκη ριζώνει από την αναποτελεσματικότητα.
Ως εκ τούτου, αυξημένες ανάγκες σημαίνουν
αυξημένη αναποτελεσματικότητα.
[Διαταραχή του Συστήματος Αξιών ]
Το αμερικάνικο όνειρο βασίζεται στον
αχαλίνωτο καταναλωτισμό.
Βασίζεται στο γεγονός ότι
τα κύρια μέσα ενημέρωσης και
ιδιαίτερα οι εμπορικές διαφημίσεις
- όλα εταιρείες που χρειάζονται αυτήν την επ' άπειρο ανάπτυξη -
μας έχουν πείσει ή κάνει πλύση εγκεφάλου
στους περισσότερους ανθρώπους στην Αμερική και ανά τον κόσμο
ότι πρέπει να έχουμε ένα Χ αριθμό από υλικά αγαθά
και τη δυνατότητα να αποκτήσουμε απείρως περισσότερα
υλικά αγαθά, ώστε να είμαστε ευτυχισμένοι.
Αυτό απλά δεν είναι αλήθεια.
Οπότε, γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν
να αγοράζουν κατ' αυτόν τον τρόπο
ο οποίος είναι η έσχατη οικολογική γενοκτονία
ως προς τις αθροιστικά συστηματικές του επιπτώσεις;
Είναι απλά μια κλασική εξαρτημένη μάθηση.
Απλώς βάζεις "ενισχυτές" μάθησης στον οργανισμό
και έχεις τα αποτελέσματα των επιθυμητών συμπεριφορών
στόχων ή σκοπών
Και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα της τεχνολογίας
και καμαρώνουν για το πώς
εισχωρούν στα μυαλά των νηπίων.
Αυτό που ακούν τα κάνει λοιπόν
να μαθαίνουν να συνηθίζουν τη μάρκα.
Άρα καταλαβαίνετε, ότι κατ'αυτόν τον τρόπο
οι άνθρωποι έχουν γίνει τόσο ανόητοι.
Εκπαιδεύτηκαν να είναι ανόητοι.
Είναι μια διαταραχή του συστήματος αξιών.
Ξέρετε, αν υπάρχει κάποια μαρτυρία για την πλαστικότητα
του ανθρώπινου μυαλού.
Αν υπάρχει η παραμικρή απόδειξη για το πόσο εύπλαστη
είναι η ανθρώπινη σκέψη και πόσο εύκολα
οι άνθρωποι μπορούν να συνηθίσουν
συμπεριφορές και να καθοδηγηθούν
εξαρτώμενοι από τη φύση των περιβαλλοντικών ερεθισμάτων τους
και από το τι αυτή ενισχύει:
Ο κόσμος της εμπορικής διαφήμισης είναι η απόδειξη.
Δεν μπορούμε παρά να σταθούμε με δέος
μπροστά στο επίπεδο της πλύσης εγκεφάλου
όπου αυτά τα προγραμματισμένα ρομπότ γνωστά ως "καταναλωτές"
περιπλανώνται στο τοπίο
μόνο για να μπουν σε ενα μαγαζί και να ξοδέψουν, ας πούμε
4000$ σε μια τσάντα
που πιθανότατα κοστίζει 10 δολάρια για να φτιαχτεί
σε ένα σκλαβοπάζαρο στο εξωτερικό.
Μόνο και μόνο για το γόητρο που υποθετικά
έχει η μάρκα στην κουλτούρα.
Ή ίσως οι αρχαίες κοινωνικές παραδόσεις
οι οποίες ενισχύουν την εμπιστοσύνη
και την συνεκτικότητα στην κοινωνία
οι οποίες έχουν γίνει τώρα όμηροι της πλεονεξίας
και των υλιστικών αξιών, όπου ετησίως πλέον
ανταλλάσσουμε άχρηστα σκουπίδια αρκετές φορές το χρόνο.
Και ίσως αναρωτηθούμε γιατί τόσοι πολλοί σήμερα
είναι εθισμένοι στα ψώνια και στις αγορές
όταν είναι ξεκάθαρο ότι έχουν διαμορφωθεί από παιδιά
να προσμένουν υλικά αγαθά
ως ένδειξη του γοήτρου τους με τους φίλους και την οικογένεια.
Είναι γεγονός πως τα θεμέλια της κάθε κοινωνίας
είναι οι αξίες που στηρίζουν τη λειτουργία της
και η κοινωνία μας, όπως υφίσταται
μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν οι αξίες μας στηρίζουν
τον επιδεικτικό καταναλωτισμό που
απαιτεί για τη διαιώνιση του συστήματος αγοράς.
Πριν από 75 χρόνια, η κατανάλωση στην Αμερική
και σε πολλές χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου ήταν η μισή
απ' ότι βλέπουμε σήμερα, ανά άτομο.
Η νέα καταναλωτική κουλτούρα του σήμερα
έχει κατασκευαστεί κι επιβληθεί
εξαιτίας της ίδιας της υπαρκτής ανάγκης για
όλο και μεγαλύτερα επίπεδα κατανάλωσης.
Και αυτός είναι ο λόγος που οι
περισσότερες εταιρείες, σήμερα, ξοδεύουν
περισσότερα χρήματα στη διαφήμιση,
παρά στην πραγματική διαδικασία
της ίδιας της δημιουργίας του προϊόντος.
Εργάζονται επιμελώς για να σας δημιουργήσουν
μια τεχνητή ανάγκη προς ικανοποίηση.
Και αυτό φαίνεται να έχει αποτελέσματα.
[Οι "Οικονομολόγοι"]
Ξέρετε, οι οικονομολόγοι, στην πραγματικότητα,
δεν είναι καθόλου οικονομολόγοι.
Είναι προπαγανδιστές της αξίας του χρήματος
και θα ανακαλύψετε ότι όλα
τα μοντέλα τους, βασικά, καταπιάνονται με συμβολικές
συναλλαγές, που είναι πιστές στο κέρδος
της μιας πλευράς, ή και των δύο, ή όποιας άλλης
αλλά είναι τελείως ξεκομμένα από
τον υφιστάμενο κόσμο της αναπαραγωγής.
Στο Οχάιο, ένας ηλικιωμένος δεν μπόρεσε
να πληρώσει το λογαριασμό του ηλεκτρικού
μπορεί να γνωρίζετε την περίπτωση
και η εταιρεία ηλεκτρισμού "έκοψε" το ρεύμα και αυτός πέθανε.
Ο λόγος που το "έκοψαν" ήταν
επειδή δε θα ήταν επικερδές
γι' αυτούς να συνεχίσουν την παροχή,
επειδή δεν πλήρωσε τον λογαριασμό.
Πιστεύετε ότι αυτό ήταν σωστό;
Η ευθύνη δεν βαρύνει πραγματικά
την εταιρεία ηλεκτρισμού για τη διακοπή της σύνδεσης
αλλά εκείνους τους γείτονες και φίλους
και οικείους του ανθρώπου
οι οποίοι δεν ήταν αρκετά συμπονετικοί
ώστε να του δώσουν τη δυνατότητα, ως άτομο
να αποπληρώσει το λογαριασμό του ηλεκτρικού.
Χμμμμ...
Το άκουσα καλά αυτό;
Μόλις είπε ότι ο θάνατος του ανθρώπου
που προκλήθηκε από την έλλειψη χρημάτων
ήταν ευθύνη...
άλλων ανθρώπων...
ή, ουσιαστικά, φιλανθρωπίας;
Καλώς, τότε, υποθέτω ότι πρόκειται να χρειαστούμε
ένα σωρό ενημερωτικές καμπάνιες, μικρές ελεεινές
δωρεές σε κερματοδέκτες για πάγκους οινοπωλείων
κι ένα μάτσο βάζα με τουρσί
για τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων
που πεθαίνουν σήμερα από την πείνα
σ' αυτόν τον πλανήτη...
εξαιτίας του ίδιου του συστήματος που ο Milton Friedman προωθεί.
Είτε έχετε να κάνετε με τις φιλοσοφίες του
Milton Friedman, του F.A. Hyack
του John Maynard Keynes, του Ludwig von Mises
είτε όποιου άλλου σημαντικού οικονομολόγου της αγοράς
η βάση του σκεπτικού
σπανίως εγκαταλείπει τη χρηματική ακολουθία.
Είναι σαν μια θρησκεία.
Ανάλυση κατανάλωσης, πολιτικές σταθεροποίησης
δαπάνες του ελλείμματος, συνολική ζήτηση...
υπάρχει ως ένας ατέρμων, αυτο-αναφερόμενος
αυτο-αιτιολογούμενος κύκλος πραγμάτευσης
όπου η καθολική ανθρώπινη ανάγκη, οι φυσικοί πόροι
και όποια μορφή αποδοτικότητας που υποστηρίζει τη ζωή
αποκλείεται εκ των προτέρων
και αντικαθίσταται από την ιδιόμορφη αντίληψη ότι οι άνθρωποι
που επιζητούν το πλεονέκτημα επί
των άλλων για τα χρήματα και μόνο
παρακινούμενοι από το δικό τους, στενό προσωπικό συμφέρον
θα δημιουργήσουν ως δια μαγείας μια
βιώσιμη, υγιή, ισορροπημένη κοινωνία.
Δεν υπάρχει κάποια σύνδεση με τη ζωή σε όλη αυτήν τη θεωρία
σε όλο αυτό το δόγμα.
Τι κάνουν;
Αυτό που κάνουν είναι να παρακολουθούν
τις ακολουθίες του χρήματος.
Αυτό είναι όλο, παρακολουθούν τις ακολουθίες του χρήματος.
Κάνοντας υποθέσεις για ό, τι τους απασχολεί.
Ένα: Δεν υπάρχουν μεταβλητές σχετικές με τη ζωή...
Ουάου... καθόλου ζωτικές μεταβλητές;
Δύο: ότι όλοι οι παράγοντες
κυνηγούν να μεγιστοποιήσουν τα προνόμια προς όφελός τους.
Αυτό είναι, δε σκέφτονται παρά τον εαυτό τους
και πώς να αρπάξουν τα περισσότερα γι'αυτούς.
Αυτή είναι η κυρίαρχη ιδέα του ορθολογισμού:
Η επιλογή της αυτο-μεγιστοποίησης
και αυτό που ενδιαφέρονται μόνο να μεγιστοποιήσουν
είναι το χρήμα ή τα εμπορεύματα.
Μα καλά, πού έχουν θέση οι κοινωνικές σχέσεις;
Πουθενά, μόνο στη συναλλαγή για το προσωπικό τους όφελος.
Πού έχουν θέση οι φυσικοί μας πόροι;
Πουθενά, εκτός κι αν είναι προς εκμετάλλευση.
Πού έχει θέση η οικογένεια και η δυνατότητά της να επιβιώσει;
Πουθενά. Οφείλουν να έχουν λεφτά
για να αγοράσουν αγαθά.
Μα καλά, δε θα έπρεπε μια οικονομία
να ασχοληθεί κάπως με τις ανθρώπινες ανάγκες;
Αυτό δεν είναι και το ουσιαστικό θέμα εδώ;
Αα, η "ανάγκη" δεν είναι καν στο λεξιλόγιο.
Τη διαλύετε σε "επιθυμίες"...
και τι είναι μια επιθυμία; Σημαίνει
χρηματική ζήτηση που θέλει να αγοράσει.
Αν η χρηματική ζήτηση είναι εκείνο που θέλει να αγοράσει
αυτό δεν έχει καμμία σχέση με την ανάγκη
γιατί ίσως ο άνθρωπος να μην έχει απαίτηση για χρήματα
και να χρειάζεται απεγνωσμένα, ας πούμε, παροχή νερού.
Ή, μπορεί η χρηματική ζήτηση να
θελήσει ένα χρυσό κάθισμα τουαλέτας.
Και λοιπόν, πού θα πήγαινε όλο;
Στο χρυσό κάθισμα τουαλέτας.
Και το λέτε αυτό οικονομία;
Πραγματικά, αν το καλοσκεφτείς
πρέπει να είναι η πιο αλλόκοτη
παραίσθηση στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης.
[Νομισματικό Σύστημα]
Έως τώρα επικεντρωνόμασταν στο σύστημα της αγοράς.
Αλλά αυτό το σύστημα είναι στην πραγματικότητα μόνο
το ήμισυ του παγκόσμιου οικονομικού μοντέλου.
Το άλλο μισό είναι το "Νομισματικό Σύστημα".
Ενώ το Σύστημα της Αγοράς ασχολείται με τη διάδραση των ανθρώπων
που "παίζουν" για κέρδος στο φάσμα της εργασίας
της παραγωγής και της διανομής
το Νομισματικό Σύστημα είναι ένα σύνολο πολιτικών γραμμών
που έχουν καθοριστεί από πιστωτικά ιδρύματα
και, μεταξύ άλλων, δημιουργούν προϋποθέσεις
για το σύστημα της αγοράς.
Περιλαμβάνει όρους που ακούμε συχνά
όπως επιτόκια, δάνεια, χρέος, προσφορά χρήματος
πληθωρισμός κτλ.
Κι ενώ θα ήθελες να τραβήξεις τα μαλλιά σου
ακούγοντας τις ασυναρτησίες που λένε οι οικονομολόγοι:
"Μέτριας εντάσεως προληπτικά μέτρα
μπορούν να εμποδίσουν την ανάγκη
για πιο δραστικά μέτρα, στο μέλλον."
η φύση και η ουσία αυτού του συστήματος
είναι βασικά αρκετά απλή:
Η οικονομία μας έχει...
μάλλον η παγκόσμια οικονομία έχει
τρία βασικά πράγματα που την κυβερνούν.
Ένα είναι το Κλασματικό Αποθεματικό Σύστημα
οι τράπεζες εκτυπώνουν χρήμα από το πουθενά.
Βασίζεται επίσης στον Ανατοκισμό.
Όταν δανείζεσαι χρήματα, πρέπει να επιστρέψεις περισσότερα
απ' όσα δανείστηκες, που σημαίνει ότι εσύ, στην ουσία
ξαναδημιουργείς χρήμα από κοπανιστό αέρα
το οποίο πρέπει να συντηρηθεί δημιουργώντας κι άλλο χρήμα.
Ζούμε σε ένα μοντέλο άπειρης ανάπτυξης.
Το οικονομικό μοντέλο στο οποίο ζούμε τώρα είναι ένα σχήμα Ponzi.
Τίποτα δεν αναπτύσσεται για πάντα.
Δεν είναι δυνατό.
Όπως έγραψε ένας σπουδαίος ψυχολόγος ο James Hillman:
"Το μόνο πράγμα που αναπτύσσεται στο ανθρώπινο σώμα
μετά από κάποια ηλικία είναι ο καρκίνος".
Και δεν είναι μόνο το χρήμα που πρέπει να αυξάνεται συνεχώς
αλλά και το πλήθος των καταναλωτών.
Οι καταναλωτές πρέπει να δανείζονται χρήμα με τόκο
για να δημιουργούν πιο πολλά χρήματα
και, φυσικά, δεν είναι δυνατό
σε έναν πεπερασμένο πλανήτη.
Οι άνθρωποι είναι απλά μέσα παραγωγής χρημάτων
που πρέπει να δημιουργούν περισσότερα χρήματα
για να μην καταρρεύσει το όλο οικοδόμημα
που είναι αυτό που συμβαίνει τώρα.
Ουσιαστικά υπάρχουν μόνο 2 πράγματα που πρέπει κάποιος να ξέρει
για το νομισματικό σύστημα:
1: Όλα τα χρήματα δημιουργούνται από το Χρέος
Τα χρήματα είναι "χρηματοποίηση" των χρεών
είτε υλοποιείται από ομόλογα
στεγαστικά δάνεια ή από πιστωτικές κάρτες.
Με άλλα λόγια, αν όλα τα εκκρεμή χρέη
αποπληρώνονταν τώρα
δε θα έμενε ούτε ένα δολάριο σε κυκλοφορία.
Και 2: Οι τόκοι χρεώνονται ουσιαστικά
σε όλα τα δάνεια που συνάπτονται
και τα χρήματα για να πληρώσουν αυτούς τους τόκους
δεν υπάρχουν άμεσα στο κυκλοφορούν χρήμα.
Μόνο το κεφάλαιο δημιουργείται από τα δάνεια
και το κεφάλαιο αυτό είναι η ποσότητα κυκλοφορούντος χρήματος.
Έτσι, αν όλα τα χρέη έπρεπε να αποπληρωθούν τώρα
όχι μόνο δεν θα έμενε ούτε ένα δολάριο σε κυκλοφορία
θα υπήρχε και ένα τεράστιο ποσό οφειλόμενων χρημάτων
που είναι κυριολεκτικά αδύνατον να πληρωθούν, αφού δεν υπάρχουν.
Η συνέπεια όλων αυτών είναι ότι δύο πράγματα είναι αναπόφευκτα:
Πληθωρισμός
και Πτώχευση.
Όσο για τον πληθωρισμό, φαίνεται σαν μια ιστορική τάση
σχεδόν σε κάθε χώρα σήμερα
και εύκολα συνδέεται με την αιτία του
που είναι η διαρκής αύξηση του χρήματος σε κυκλοφορία
που απαιτείται
για την κάλυψη των τόκων και τη διατήρηση του συστήματος.
Όσο για την Πτώχευση
έρχεται με τη μορφή της κατάρρευσης λόγω χρέους.
Η κατάρρευση αυτή θα συμβεί αναπόφευκτα σε ένα άτομο
μια εταιρεία ή μια χώρα
και συνήθως συμβαίνει όταν οι πληρωμές των τόκων
δεν είναι πλέον δυνατόν να γίνουν.
Αλλά υπάρχει μια θετική πλευρά σε όλα αυτά...
τουλάχιστον όσον αφορά το σύστημα των αγορών.
Επειδή το χρέος δημιουργεί πίεση.
Το χρέος δημιουργεί μισθωτούς σκλάβους.
Ένας άνθρωπος με χρέος είναι πιο
πιθανό να δεχθεί έναν χαμηλό μισθό
απ' ότι ένας άνθρωπος χωρίς
κι έτσι να μετατραπεί σε ένα φτηνό εμπόρευμα·
είναι τέλειο για τις εταιρίες να έχουν μια εφεδρεία ανθρώπων
που δεν έχουν οικονομική άνεση.
Αλλά βέβαια - η ίδια ιδέα ισχύει και για ολόκληρες χώρες...
η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
που κυρίως χρησιμεύουν σαν πληρεξούσιοι για
τα διακρατικά επιχειρηματικά συμφέροντα
δίνουν τεράστια δάνεια σε προβληματικές χώρες
με πολύ υψηλά επιτόκια
και μετά, όταν οι χώρες
είναι βαθισμένες στο χρέος και δεν μπορούν να πληρώσουν
εφαρμόζουν μέτρα λιτότητας
οι επιχειρήσεις αρπάζουν την ευκαιρία
στήνουν σκλαβοπάζαρα και παίρνουν τους φυσικούς πόρους.
Αυτό είναι πράγματι αποδοτικότητα των αγορών.
Αλλά περιμένετε - υπάρχουν κι άλλα:
Βλέπετε - υπάρχει αυτό το μοναδικό
υβρίδιο του νομισματικού συστήματος και των αγορών
που ονομάζεται χρηματιστηριακή αγορά
η οποία αντί στην πραγματικότητα να παράγει κάτι πραγματικό
γίνεται απλά αγοραπωλησία χρημάτων.
Και όταν πρόκειται για το χρέος, ξέρετε τι κάνουν;
Σωστά - το εμπορεύονται.
Στην πραγματικότητα, αγοράζουν και
πουλάνε χρέος για κερδοσκοπικούς λόγους.
Από τα ασφάλιστρα κινδύνου από χρεωκοπία
και τις εξασφαλισμένες χρεωστικές
υποχρεώσεις για το καταναλωτικό χρέος
σε σύνθετα παράγωγα που χρησιμοποιούνται
για να καλύψουν το χρέος ολόκληρων κρατών
όπως είναι η συμπαιγνία της
επενδυτικής τράπεζας Goldman Sachs και της Ελλάδας(2001)
που έφερε κοντά στην κατάρρευση όλη την Ευρωπαϊκή οικονομία.
Έτσι, σχετικά με τη χρηματιστηριακή αγορά και τη Wall Street
έχουμε ένα εντελώς νέο επίπεδο παραφροσύνης
γεννημένο από το "Χρήμα σαν προσδιορισμό της Αξίας".
Όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για τις αγορές
γράφτηκαν σε ένα άρθρο της Wall Street Journal
πριν από μερικά χρόνια
ονομαζόταν "Μαθήματα του Εγκεφαλικά Κατεστραμμένου Επενδυτή"
Και σε αυτό το κύριο άρθρο εξήγησαν το λόγο που
άνθρωποι με ελαφρά εγκεφαλική βλάβη
αποδίδουν καλύτερα σαν επενδυτές
απ΄ ότι άνθρωποι με κανονική λειτουργία του εγκεφάλου.
Γιατί; Επειδή το άτομο με ελαφρά εγκεφαλική βλάβη
δεν έχει καθόλου ενσυναίσθηση.
Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Αν δεν έχεις καθόλου ενσυναίσθηση
αποδίδεις καλύτερα σαν επενδυτής
και άρα η Wall Street αναπαράγει ανθρώπους χωρίς ενσυναίσθηση.
Το να πάνε εκεί, να πάρουν αποφάσεις
και να κάνουν συναλλαγές σημαίνει ότι δεν έχουν ηθικές αναστολές
στο ότι αυτό που κάνουν μπορεί να
επηρεάσει το συνάνθρωπό τους.
Και έτσι αναπαράγουν αυτά τα ρομπότ.
Αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν ψυχή
και αφού δεν θέλουν ούτε να πληρώνουν αυτούς τους ανθρώπους πια
δημιουργούν τώρα ρομπότ - πραγματικά ρομπότ -
πραγματικούς αλγοριθμικούς χρηματιστές.
Η Goldman Sachs στο σκάνδαλο με τις συναλλαγές υψηλής συχνότητας:
Βάζουν έναν υπολογιστή δίπλα στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.
Αυτός ο υπολογιστής, ο "συστεγαζόμενος"
υπολογιστής όπως τον αποκαλούν
εκτελεί μεγάλο όγκο μικρών συναλλαγών για τη Goldman
φορτώνοντας τις συναλλαγές με μεγάλο όγκο εντολών
και με αυτόν τον τρόπο ληστεύει
κάθε φορά μικροποσά από το χρηματιστήριο.
Είναι σαν να διοχετεύουν λαθραία χρήματα όλη τη μέρα.
Πέρυσι, και για ένα τρίμηνο, είχανε 30 ή 60
συνεχόμενες μέρες χωρίς να χάσουν
και έβγαζαν εκατομμύρια δολάρια κάθε μέρα;
Αυτό είναι στατιστικά αδύνατο!
Όταν δούλευα στη Γουόλ Στριτ, ο τρόπος που ήταν οργανωμένη
ήταν ότι όλοι έδιναν μίζες στους ανωτέρους.
Οι χρηματομεσίτες δωροδοκούν τον διευθυντή του γραφείου
ο διευθυντής του γραφείου δωροδοκεί
τον υπεύθυνο πωλήσεων της περιοχής.
Ο υπεύθυνος πωλήσεων της περιοχής
δωροδοκεί τον υπεύθυνο πωλήσεων της χώρας.
Είναι μια κοινή, άτυπη συμφωνία.
Τα Χριστούγεννα, ποιος παίρνει το μεγαλύτερο μπόνους
σε μια μέση δουλειά χρηματομεσίτη; Ο νομικά υπεύθυνος.
Ο νομικά υπεύθυνος κάθεται εκεί όλη μέρα·
υποτίθεται ότι φροντίζει ώστε εσύ
να μην παραβαίνεις τον παραμικρό κανόνα
και ότι συμμορφώνεσαι με το νόμο.
Φυσικά εφόσον μπορείς
να δωροδοκήσεις τον νομικά υπεύθυνο
ουσιαστικά συμμορφώνεσαι με το νόμο!
Πώς λοιπόν η απάτη έγινε το σύστημα;
Δεν είναι πια ένα υποπροϊόν του συστήματος.
Είναι το σύστημα.
Είναι σαν τα παλιά ανέκδοτα του Woody Allen. Λέει:
"Γιατρέ, ο αδερφός μου νομίζει ότι είναι κοτόπουλο."
Και ο γιατρός λέει "πάρε ένα χάπι
και αυτό θα θεραπεύσει το πρόβλημα."
Και λέει "όχι γιατρέ, δεν καταλαβαίνεις
χρειαζόμαστε τα αυγά".
Εντάξει;
Συνεπώς, οι συνεχείς συναλλαγές ψευδών αξιώσεων
μεταξύ τραπεζών
για να δημιουργήσουν προμήθειες
για να δημιουργήσουν μπόνους
έχουν γίνει η μηχανή ανάπτυξης του ΑΕΠ
της οικονομίας των Ηνωμένων Πολιτειών
αν και εμπορεύονται κατ' ουσίαν ψευδείς αξιώσεις
που δεν υπάρχει απολύτως καμία ελπίδα αποπληρωμής.
Επεξεργάζονται, δημιουργούν και ξανα-εγγυοδοτούν το τίποτα.
Αν γράψω "$20 δισεκατομμύρια" σε μία χαρτοπετσέτα κοκτέιλ
και την πουλήσω στη J.P Morgan και η J.P.Morgan
γράψει "$20 δισεκατομμύρια" σε μία χαρτοπετσέτα κοκτέιλ
και ανταλλάξουμε τις χαρτοπετσέτες σε ένα μπαρ
και πληρώνουμε ο ένας τον άλλον προμήθεια 1%
βγάζουμε πολλά λεφτά για το μπόνους των Χριστουγέννων.
Έχουμε και οι δύο στα βιβλία μας μια χαρτοπετσέτα κοκτέιλ
των $20 δισεκατομμυρίων που δεν έχει πραγματική αξία μέχρις ότου
το σύστημα δεν μπορεί πλέον να απορροφήσει ανυπόστατες
χαρτοπετσέτες κοκτέιλ, και σε αυτήν την περίπτωση
πάμε στην κυβέρνηση να μας σώσει.
Και εξαιτίας της Γουόλ Στριτ και της
παγκόσμιας χρηματιστηριακής αγοράς
υπάρχουν, με συντηρητική εκτίμηση, περίπου 700 τρις δολάρια
αυτήν τη στιγμή, εκκρεμών ψευδών αξιώσεων
γνωστών ως παράγωγα
που περιμένουν να καταρρεύσουν.
Μια αξία που ισοδυναμεί με 10
φορές το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν
όλου του πλανήτη.
Κι ενώ είδαμε τις οικονομικές διασώσεις
πολυεθνικών και τραπεζών από τις κυβερνήσεις...
οι οποίες, φυσικά, κατά κωμικό τρόπο δανείζονται
τα χρήματα αυτά από τις ίδιες τις τράπεζες.
Βλέπουμε τώρα απόπειρες διάσωσης ολόκληρων χωρών
από συνασπισμούς άλλων χωρών
μέσω των διεθνών τραπεζών.
Μα πώς ακριβώς διασώζεις οικονομικά τον πλανήτη;
Δεν υπάρχει χώρα που να μην έχει βυθιστεί τώρα στο χρέος.
Η κλιμάκωση αθέτησης δημόσιων χρεών που βλέπουμε
δεν είναι παρά μόνο η αρχή, όταν
εξετάσουμε τα μαθηματικά των πραγμάτων.
Έχει υπολογιστεί ότι για τις Η.Π.Α. μόνο
ο κατά κεφαλήν φόρος εισοδήματος πρέπει να αυξηθεί κατά 65%
μόνο και μόνο για να καλύψει τους τόκους στο προσεχές μέλλον.
Οικονομολόγοι προβλέπουν ότι μέσα σε μερικές δεκαετίες
το 60% των χωρών του πλανήτη θα έχουν πτωχεύσει.
Μα μισό λεπτό-- για να το ξεκαθαρίσουμε.
Ο κόσμος οδηγείται στην πτώχευση
ό, τι διάολο κι αν σημαίνει αυτό
εξαιτίας αυτής της ιδέας που ονομάζεται "χρέος"
που ούτε καν υφίσταται στη φυσική πραγματικότητα.
Είναι κομμάτι μόνο ενός παιχνιδιού που επινοήσαμε...
και την ίδια στιγμή το βιοτικό επίπεδο δισεκατομμυρίων ανθρώπων
βρίσκεται σε κίνδυνο.
Μαζικές απολύσεις - παραγκουπόλεις - επιταχυνόμενη φτώχεια
Μέτρα λιτότητας εφαρμόζονται - σχολεία κλείνουνε -
παιδιά υποσιτίζονται...και τόσοι άλλοι δείκτες ανέχειας
όλα χάριν αυτού του περίτεχνου μύθου...
Είμαστε τόσο ηλίθιοι ρε γαμώτο;!
Γειά! Γειά! Άρη, φίλε μου.
Θα βοηθήσεις έναν αδερφό, ε;
Ωρίμασε, παιδί μου.
Κρόνε! Τι χαμπάρια, φίλε;
Θυμάσαι το "καυτό" νεφέλωμα που σου γνώρισα
λίγο καιρό πριν;
Λοιπόν, άκου Γη.
Έχουμε κουραστεί πολύ μαζί σου.
Σου έχουν δοθεί τα πάντα και παρόλα αυτά τα ξοδεύεις όλα.
Έχεις αφθονία πόρων και το ξέρεις.
Γιατί δεν μεγαλώνεις να μάθεις
να είσαι υπεύθυνη, επιτέλους.
Κάνεις μίζερη τη μητέρα σου.
Είσαι μόνος σου, φιλαράκι.
Τελοσπάντων.
[Δημόσια Υγεία]
Τώρα, με δεδομένα όλα αυτά...
από τη σπάταλη μηχανή, γνωστή ως Σύστημα Αγοράς
στη μηχανή χρέους, γνωστή ως Νομισματικό Σύστημα
δημιουργώντας το Πρότυπο της Νομισματικής Αγοράς
που ορίζει τη σημερινή παγκόσμια οικονομία...
υπάρχει μια επίπτωση που διαπερνά
όλον τον μηχανισμό:
Η Ανισότητα.
Είτε είναι το σύστημα αγοράς που δημιουργεί
μια φυσική τάση προς το μονοπώλιο και τη συγκεντρωτική εξουσία
ενώ παράλληλα γεμίζει τσέπες εύπορων βιομηχανιών
που υπερισχύουν των άλλων
ανεξαρτήτως πρακτικότητας-
όπως το γεγονός ότι οι μεγαλύτεροι
επενδυτές στη Γουόλ Στριτ
εισπράττουν τώρα πάνω από 300 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο
χωρίς να συνεισφέρουν τίποτα απολύτως.
Ενώ ένας επιστήμονας που ερευνά τη θεραπεία για μια αρρώστια
προσπαθώντας να βοηθήσει την ανθρωπότητα
ίσως να βγάλει 60 χιλιάδες δολάρια τον χρόνο, άμα είναι τυχερός.
Είτε είναι το νομισματικό σύστημα
που έχει ενσωματωμένη την κοινωνική διαστρωμάτωση στη δομή του.
Για παράδειγμα:
Εάν έχω 1 εκατομμύριο δολάρια και τα καταθέσω σε ένα λογαριασμό
με 4% επιτόκιο -
θα βγάζω 40.000 επιπλέον δολάρια τον χρόνο.
Καμία κοινωνική συνεισφορά - τίποτα.
Από την άλλη, αν ανήκω σε κατώτερη τάξη και πρέπει να δανειστώ
για να αγοράσω ένα αυτοκίνητο ή σπίτι
πληρώνω τόκους που
κατ' αφηρημένο τρόπο
πηγαίνουν να αποπληρώσουν τον εκατομμυριούχο
με το 4% επιτόκιο τραπεζικής κατάθεσης.
Η κλοπή από τους φτωχούς για να πληρωθούν οι πλούσιοι
είναι ένα θεμελιώδες, δομικό στοιχείο
του νομισματικού συστήματος.
Και θα μπορούσε να ονομαστεί: "Δομικός Ταξικός Διαχωρισμός"
Φυσικά, ανά την ιστορία η κοινωνική διαστρωμάτωση
πάντα έμοιαζε άδικη
άλλα ήταν προφανώς γενικά αποδεκτή
καθώς πλέον, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού
κατέχει το 40% του παγκόσμιου πλούτου.
Άλλα πέρα από το "δίκαιο της ύλης"
κάτι άλλο συμβαίνει
κάτω από την επιφάνεια της ανισότητας
κάτι που προκαλεί απίστευτη υποβάθμιση
της δημόσιας υγείας σαν σύνολο.
Λοιπόν, σκέφτομαι ότι συχνά οι
άνθρωποι μπερδεύονται από την αντίθεση
ανάμεσα στην υλική επιτυχία των κοινωνιών μας
- άνευ προηγουμένου επίπεδα πλούτου -
και τις πολλές κοινωνικές αποτυχίες.
Αν κοιτάξετε τα ποσοστά της
κατάχρησης ναρκωτικών, ή της βίας, ή της τάσης αυτοκαταστροφής
στα παιδιά, ή τις ψυχικές ασθένειες
είναι σαφές ότι κάτι πάει πολύ στραβά
στις κοινωνίες μας.
Τα δεδομένα τα οποία περιγράφω
απλά δείχνουν τη διαίσθηση που είχαν οι άνθρωποι
για εκατοντάδες χρόνια, ότι η ανισότητα είναι διχαστική
και κοινωνικά διαβρωτική.
Αλλά αυτή η διαίσθηση είναι πολύ πιο
αληθινή απ' ότι φανταστήκαμε ποτέ.
Υπάρχουν πολύ ισχυρές ψυχολογικές και κοινωνικές επιδράσεις
της ανισότητας. Υποθέτω ότι έχουν να κάνουν πιο πολύ με αισθήματα
ανωτερότητας και κατωτερότητας.
Αυτό το είδος της διαίρεσης-
μαζί ίσως και με το αίσθημα του
σεβασμού ή της έλλειψης σεβασμού -
οι άνθρωποι να νιώθουν ότι κάποιοι τους βλέπουν αφ' υψηλού
το οποίο παρεπιπτόντως είναι και η αιτία που η βία
είναι πολύ πιο κοινή σε κοινωνίες μεγαλύτερης ανισότητας.
Η αφορμή για βία πολύ συχνά δίνεται όταν
οι άνθρωποι νιώθουν ότι οι γύρω τους
τους κοιτούν αφ' υψηλού και δεν τους σέβονται.
Αν υπάρχει κάτι στο όποιο θα έδινα έμφαση
αυτό είναι ότι το σημαντικότερο αξίωμα
για την αποτροπή της βίας
θα ήταν η "Ισότητα".
Η σημαντικότερη παράμετρος
που επηρεάζει τα ποσοστά βίας
είναι ο βαθμός της ισότητας έναντι του βαθμού ανισότητας
στην εν λόγω κοινωνία.
Άρα, αυτό που βλέπουμε είναι ένα είδος
γενικής κοινωνικής δυσλειτουργίας.
Δεν είναι απλά ένα ή δύο πράγματα που πάνε λάθος
καθώς αυξάνεται η ανισότητα
όλα φαίνεται να πηγαίνουν στραβά, είτε μιλάμε
για το έγκλημα, είτε για ψυχικές
ασθένειες είτε για οτιδήποτε άλλο.
Ένα από τα πιο ενοχλητικά ευρήματα στη δημόσια υγεία
είναι ότι ποτέ μα ποτέ μην κάνεις το λάθος να είσαι φτωχός.
Ή να γεννηθείς φτωχός.
Η υγεία σου πληρώνει για αυτό με αμέτρητους τρόπους:
Κάτι που είναι γνωστό ως "Κοινωνικο-Οικονομική Διαβάθμιση Υγείας"
Όπως κατεβαίνουμε από τις υψηλότερες βαθμίδες
της κοινωνίας, σε όρους κοινωνικο-οικονομικής επιφάνειας
στα χαμηλότερα στρώματα η υγεία χειροτερεύει
για πολλές διαφορετικές ασθένειες.
Το προσδόκιμο ζωής χειροτερεύει.
Τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας -
οτιδήποτε μπορείτε να φανταστείτε.
Έτσι, ένα τεράστιο θέμα είναι
γιατί υπάρχει αυτή η διαβάθμιση.
Μια απλή προφανής απάντηση
είναι ότι αν έχεις κάποια χρόνια πάθηση, δε θα
είσαι και πολύ παραγωγικός
άρα η υγεία προκαλεί κοινωνικοοικονομικές διαφορές.
Ούτε κατά διάνοια -
στο πιο απλό επίπεδο
δεν θα μπορούσατε να κοιτάξετε
στο κοινωνικοοικονομικο επίπεδο ενός 10χρονου
και να προβλέψετε το οτιδήποτε για την υγεία του
δεκαετίες αργότερα.
Άρα, αυτή είναι η κατεύθυνση της αιτιότητας.
Η επόμενη είναι: "Ω, μα είναι προφανές" -
οι φτωχοί δεν έχουν αρκετά χρήματα για να πάνε στον γιατρό...
είναι η πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη;
Δεν έχει καμία σχέση με αυτό
επειδή βλέπετε την ίδια διαβάθμιση
και σε κοινωνίες με ολοκληρωμένο σύστημα υγείας
και ισχυρό κράτος πρόνοιας.
Εντάξει, επόμενη 'απλή επεξήγηση':
Ω! Kατά μέσο όρο, όσο φτωχότερος είσαι
τόσο πιο πιθανό είναι να καπνίζεις
και να πίνεις και να έχεις κάθε λογής
επικίνδυνους παράγοντες στον τρόπο ζωής σου.
Ναι, αυτά πάνε μαζί αλλά προσεκτικές μελέτες έχουν δείξει
ότι αυτό εξηγεί το ένα τρίτο περίπου της μεταβλητότητας.
Οπότε, τι απομένει;
Αυτό που απομένει έχει κατά πολύ να κάνει
με το ΑΓΧΟΣ για τη φτώχεια.
Έτσι, όσο φτωχότερος είσαι, αρχίζοντας από το
να είσαι αυτός που βγάζει ένα δολάριο
λιγότερο από τον Bill Gates...
όσο φτωχότερος είσαι σε αυτήν τη χώρα
κατά μέσο όρο, τόσο χειρότερη είναι η υγεία σου.
Αυτό μας λέει κάτι πολύ σημαντικό:
Η σύνδεση της υγείας με τη φτώχεια
δεν έχει να κάνει με το ότι είσαι φτωχός,
έχει να κάνει με το να αισθάνεσαι φτωχός.
Όλο και περισσότερο αναγνωρίζουμε ότι το χρόνιο στρες
έχει σημαντική επίδραση στην υγεία
αλλά οι πιο σημαντικές πηγές άγχους
είναι στην ποιότητα των κοινωνικών σχέσεων.
Και αν υπάρχει κάτι που να
υποβαθμίζει την ποιότητα των κοινωνικών σχέσεων
αυτό είναι η κοινωνικο-οικονομική διαστρωμάτωση της κοινωνίας.
Αυτό που έχει πλέον δείξει η επιστήμη είναι
ότι ανεξαρτήτως υλικού πλούτου
το άγχος, όταν απλά ζεις σε μια διαστρωματωμένη κοινωνία
οδηγεί σε ένα τεράστιο φάσμα προβλημάτων δημόσιας υγείας
και όσο μεγαλύτερη είναι η ανισότητα, τόσο χειρότερα γίνονται.
Προσδόκιμο Ζωής: Μεγαλύτερο σε πιο ισότιμες χώρες.
Τοξικομανία: Λιγότερη σε πιο ισότιμες χώρες.
Ψυχική Ασθένεια: Λιγότερη σε πιο ισότιμες χώρες.
Κοινωνικό Κεφάλαιο - εννοώντας την
ικανότητα των ανθρώπων να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον:
Φυσικά, μεγαλύτερο σε πιο ισότιμες χώρες.
Εκπαιδευτικές Επιδόσεις: Υψηλότερες σε πιο ισότιμες χώρες.
Ποσοστά Ανθρωποκτονιών: Μικρότερα σε πιο ισότιμες χώρες.
Έγκλημα και Ποσοστά Φυλάκισης:
Μικρότερα σε πιο ισότιμες χώρες
Και πάει λέγοντας:
Παιδική θνησιμότητα, παχυσαρκία, ρυθμός εφηβικής γεννητικότητας:
Λιγότερα σε πιο ισότιμες χώρες.
Και ίσως το πιο ενδιαφέρον:
Καινοτομία: Μεγαλύτερη σε πιο ισότιμες χώρες.
Tο οποίο αμφισβητεί την απαρχαιωμένη
αντίληψη ότι μια ανταγωνιστική
διαστρωματωμένη κοινωνία είναι κατά κάποιον
τρόπο πιο δημιουργική και εφευρετική.
Επιπλέον, μια μελέτη που έγινε στο Ηνωμένο Βασίλειο
με το όνομα Μελέτη Whitehall
διαπίστωσε ότι υπάρχει κοινωνική κατανομή των ασθενειών
καθώς πηγαίνεις από την κορυφή της κοινωνικοοικονομικής κλίμακας
προς τη βάση.
Για παράδειγμα, διαπιστώθηκε ότι οι χαμηλότερες βαθμίδες
της ιεραρχίας είχαν τετραπλάσια αύξηση
σε θνησιμότητα από καρδιακές παθήσεις
σε σύγκριση με τις υψηλότερες βαθμίδες.
Και αυτό το μοντέλο υφίσταται, ανεξαρτήτως
πρόσβασης στην υγειονομική περίθαλψη.
Συνεπώς, όσο χειρότερη είναι συγκριτικά
η οικονομική κατάσταση ενός ατόμου
τόσο χειρότερη θα είναι κατά μέσο όρο και η υγεία του.
Αυτό το φαινόμενο συνδέεται με αυτό που θα μπορούσε να οριστεί ως
'Ψυχοκοινωνικό Στρες'
και αποτελεί θεμέλιο των μεγαλύτερων κοινωνικών διαστρεβλώσεων
που πλήττουν την κοινωνία μας σήμερα.
Η αιτία του;
Το σύστημα της Νομισματικής Αγοράς.
Ας μη γελιόμαστε:
Ο μεγαλύτερος καταστροφέας της οικολογίας...
η μεγαλύτερη πηγή σπατάλης, εξάντλησης πόρων και ρύπανσης...
ο μεγαλύτερος προμηθευτής βίας
πόλεμου, εγκλήματος, φτώχειας,
κακοποίησης ζώων και απανθρωπιάς...
ο μεγαλύτερος δημιουργός κοινωνικών και προσωπικών νευρώσεων...
ψυχικών διαταραχών, αγχώδους κατάθλιψης...
Για να μην αναφέρουμε και τη μεγαλύτερη πηγή κοινωνικής παράλυσης
που μας αποτρέπει να μεταβούμε προς νέες μεθοδολογίες
για προσωπική υγεία, παγκόσμια αειφορία
και πρόοδο σε αυτόν τον πλανήτη
δεν είναι κάποια διεφθαρμένη Κυβέρνηση ή νομοθεσία...
ούτε κάποια πολυεθνική ή τραπεζικό καρτέλ...
ούτε κάποιο ελλάτωμα της ανθρώπινης φύσης...
και ούτε κάποια μυστική κρυμμένη κλίκα που ελέγχει τον κόσμο.
Είναι, ουσιαστικά:
Το ίδιο το Κοινωνικο-Οικονομικό Σύστημα
από τα θεμέλιά του.
[Μέρος 3: Σχέδιο Γη]
Ας φανταστούμε για μια στιγμή, ότι είχαμε την επιλογή
να ξανασχεδιάσουμε τον ανθρώπινο πολιτισμό από το μηδέν.
Τι θα γινόταν αν, υποθετικά μιλώντας
ανακαλύπταμε ένα ακριβές αντίγραφο του πλανήτη Γη
και η μόνη διαφορά μεταξύ
αυτού του νέου πλανήτη και του τωρινού μας
είναι ότι δεν είχε λάβει χώρα η ανθρώπινη εξέλιξη.
Θα ήταν ένας λευκός καμβάς.
Χωρίς χώρες, χωρίς πόλεις, χωρίς
ρύπανση, χωρίς ρεπουμπλικάνους....
απλά ένα παρθένο, ελεύθερο περιβάλλον.
Οπότε, τι θα κάναμε;
Λοιπόν, πρώτα χρειαζόμαστε έναν "Σκοπό", σωστά;
Και είναι ασφαλές να πούμε ότι ο σκοπός θα ήταν να επιβιώσουμε.
Και όχι απλά να επιβιώσουμε, αλλά να
το πράξουμε με έναν βέλτιστο, υγιή
ακμάζων τρόπο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, βέβαια, επιθυμούν να ζήσουν και
θα προτιμούσαν να το κάνουν χωρίς να υποφέρουν.
Ως εκ τούτου, η βάση αυτού του πολιτισμού
πρέπει να είναι τόσο υποστηρικτική, και συνεπώς
όσο το δυνατόν βιώσιμη για την ανθρώπινη ζωή -
λαμβάνοντας υπόψη τις υλικές ανάγκες
όλων των ανθρώπων του κόσμου
προσπαθώντας να απομακρύνουμε οτιδήποτε
θα μπορούσε να μας βλάψει μακροπρόθεσμα.
'Εχοντας κατανοήσει αυτόν το σκοπό της "Μέγιστης Βιωσιμότητας"
η επόμενη ερώτηση αφορά τη "μέθοδό" μας.
Τι είδους προσέγγιση έχουμε;
Λοιπόν, για να δούμε -
την τελευταία φορά που έλεγξα, η πολιτική ήταν
η μέθοδος της κοινωνικής λειτουργίας στη γη...
οπότε, τι έχουν να πούν τα δόγματα
των ρεπουμπλικάνων, των φιλελεύθερων
των συντηρητικών ή των σοσιαλιστών για τον κοινωνικό σχεδιασμό;
Χμμμ... ούτε ένα αναθεματισμένο πράγμα.
Εντάξει τότε - τι έχει να πει η θρησκεία;
Σίγουρα ο μεγάλος δημιουργός θα έπρεπε
να έχει αφήσει κάποια προσχέδια κάπου...
Μπα... τίποτα που να μπορώ να βρω.
Εντάξει λοιπόν - οπότε τι μένει;
Απ' ότι φαίνεται, κάτι που ονομάζεται "Επιστήμη".
Η επιστήμη είναι μοναδική στο ότι οι
μέθοδοί της απαιτούν όχι μόνο οι ιδέες
που προτείνει να ελέγχονται και να επαναλαμβάνονται...
αλλά και ό, τι επινοεί η επιστήμη
είναι επίσης εγγενώς διαψεύσιμο.
Με άλλα λόγια, σε αντίθεση με τη θρησκεία και την πολιτική
η επιστήμη δεν έχει "Εγώ"
και για οτιδήποτε προτείνει, αποδέχεται το ενδεχόμενο
να αποδειχθεί τελικά λάθος.
Δεν προσκολλάται σε τίποτα και εξελίσσεται συνεχώς.
Λοιπόν, αυτό μου ακούγεται αρκετά φυσικό.
Έτσι λοιπόν - με βάση την τρέχουσα
κατάσταση της επιστημονικής γνώσης
στις αρχές του 21ου αιώνα
μαζί με το σκοπό μας για "μέγιστη βιωσιμότητα"
για τον ανθρώπινο πληθυσμό
πώς αρχίζουμε αυτήν τη διαδικασία κατασκευής;
Λοιπόν, το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι:
Τι χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε;
Η απάντηση είναι, φυσικά, Πλανητικούς Πόρους.
Είτε είναι το νερό που πίνουμε, η ενέργεια που χρησιμοποιούμε
ή οι πρώτες ύλες που αξιοποιούμε για
να φτιάξουμε εργαλεία και καταφύγια
ο πλανήτης φιλοξενεί αποθέματα πόρων
πολλοί από τους οποίους απαιτούνται για την επιβίωσή μας.
Έτσι, δεδομένης αυτής της πραγματικότητας
καθίσταται ζωτικής σημασίας να
καταλάβουμε τι έχουμε και πού βρίσκεται.
Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να διεξάγουμε κάποια έρευνα.
Απλά εντοπίζουμε και αναγνωρίζουμε κάθε φυσικό πόρο του πλανήτη
που μπορούμε, μαζί με το ποσό που διατίθεται σε κάθε περιοχή
από τα κοιτάσματα χαλκού, στις πιο πλουσιοπάροχες τοποθεσίες
για αιολικά πάρκα για την παραγωγή ενέργειας
στις φυσικές πηγές πόσιμου νερού
στην εκτίμηση της ποσότητας ψαριών στον ωκεανό
στην πιο προνομιακή εύφορη γη για την καλλιέργεια τροφής, κ.τ.λ.
Αλλά, αφού εμείς οι άνθρωποι πρόκειται να
καταναλώσουμε αυτούς τους πόρους με την πάροδο του χρόνου
συνειδητοποιούμε λοιπόν ότι δεν πρέπει μόνο
να τους εντοπίσουμε και να τους αναγνωρίσουμε
πρέπει επίσης και να τους παρακολουθούμε.
Πρέπει να σιγουρέψουμε ότι δε θα εξαντληθεί κανείς...
αυτό θα ήταν άσχημο.
Αυτό σημαίνει όχι μόνο να παρακολούθουμε τους ρυθμούς χρήσης μας
αλλά και τους ρυθμούς της επίγειας αναγέννησης
όπως το πόσος χρόνος, ας πούμε, απαιτείται
για να μεγαλώσει ένα δέντρο ή να ξαναγεμίσει μια πηγή.
Αυτό ονομάζεται "Δυναμική Ισορροπία".
Με άλλα λόγια, αν εξαντλήσουμε τα δέντρα
γρηγορότερα απ' όσο μπορούν να ξαναφυτρώσουν-
έχουμε σοβαρό πρόβλημα, επειδή δεν είναι βιώσιμο.
Έτσι, λοιπόν, πώς παρακολουθούμε αυτό το ευρετήριο πόρων
ειδικά όταν γνωρίζουμε ότι όλα
αυτά τα πράγματα είναι διάσπαρτα παντού:
Έχουμε μεγάλα ορυχεία μεταλλευμάτων στο μέρος που λέμε Αφρική
συγκεντρώσεις ενεργειακών πόρων στη Μέση Ανατολή
τεράστιες δυνατότητες παλιρροϊκής ενέργειας
στις ακτές του Ατλαντικού της Βόρειας Αμερικής
τη μεγαλύτερη παροχή φρέσκου νερού στη Βραζιλία, κ.τ.λ.
Λοιπόν, για άλλη μια φορά, η παλιά
καλή μας επιστήμη έχει μια πρόταση:
Που ονομάζεται "Θεωρία Συστημάτων".
Η Θεωρία Συστημάτων αναγνωρίζει ότι τα θεμέλια του φυσικού κόσμου
από την ανθρώπινη βιολογία ως τη γήινη βιόσφαιρα
ως τη βαρυτική έλξη του ίδιου του ηλιακού συστήματος
είναι ένα τεράστιο συνεργαζόμενο ενιαίο
σύστημα - πλήρως διασυνδεδεμένο.
Όπως τα ανθρώπινα κύτταρα συνδέονται σχηματίζοντας τα όργανά μας
και τα όργανα συνδέονται για να σχηματίσουν το σώμα μας
και αφού το σώμα μας δεν μπορεί να
ζήσει χωρίς τους γήινους πόρους
της τροφής, του αέρα και του νερού,
είμαστε άρρηκτα συνδεδεμένοι με τη γη.
Και ούτω καθεξής.
Οπότε - όπως μας λέει η φύση, παίρνουμε όλα αυτά τα στοιχεία
αποθεμάτων και καταγραφής, και δημιουργούμε
ένα "σύστημα" για να τα διαχειριστούμε.
Ουσιαστικά, ένα "Παγκόσμιο Σύστημα Διαχείρισης Πόρων"
για την καταγραφή κάθε σχετικού πόρου του πλανήτη.
Δεν υπάρχει καμία άλλη λογική εναλλακτική
λύση, αν ο στόχος μας ως είδος
είναι η επιβίωση σε βάθος χρόνου.
Πρέπει να καταγράφουμε συνολικά.
Με αυτό κατανοητό, μπορούμε τώρα να εξετάσουμε την παραγωγή.
Πώς χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα πράγματα;
Ποιες θα είναι οι διαδικασίες παραγωγής μας, και τι πρέπει να
λαμβάνουμε υπόψιν μας για να βεβαιωθούμε
ότι είναι όσο πιο βέλτιστη γίνεται
ώστε να μεγιστοποιήσουμε τη βιωσιμότητά μας;
Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που έρχεται
στο μυαλό μας είναι το γεγονός ότι
πρέπει συνεχώς να προσπαθούμε και να διαφυλάττουμε.
Οι πόροι του πλανήτη είναι ουσιαστικά πεπερασμένοι.
Γι' αυτό είναι σημαντικό το να είμαστε "στρατηγικοί".
Η "Στρατηγική Διαφύλαξη" είναι κλειδί.
Το δεύτερο πράγμα που αναγνωρίζουμε, είναι ότι ορισμένοι πόροι
δεν είναι τόσο καλοί στην απόδοσή τους, όσο κάποιοι άλλοι.
Ουσιαστικά, μερικά απ' αυτά τα πράγματα, όταν μπούν σε χρήση
έχουν τρομερή επίδραση στο περιβάλλον
γεγονός που αναπόφευκτα εμποδίζει την υγεία μας.
Για παράδειγμα: τα ορυκτά καύσιμα, όπως κι αν το δείς
αποδεσμεύουν μερικούς αρκετά
καταστρεπτικούς παραγόντες στο περιβάλλον.
Γι' αυτό, είναι σημαντικό να βάλουμε τα
δυνατά μας ώστε να τα χρησιμοποιούμε
μόνο όταν πραγματικά πρέπει να το κάνουμε - αν όχι και καθόλου.
Ευτυχώς για μας, βλέπουμε ένα σωρό δυνατότητες
όπως ο ήλιος, ο αέρας, η παλίρροια
τα κύματα, η θερμική διαφορικότητα και
η γεωθερμία για την παραγωγή ενέργειας
ώστε να μπορούμε να σχεδιάζουμε στρατηγικά
και αντικειμενικά τι χρησιμοποιούμε και πού
για να αποφευχθεί αυτό που θα μπορούσε
να ονομαστεί "Αρνητικές Επιπτώσεις"
ή οτιδήποτε προκύπτει από την παραγωγή ή τη χρήση
το οποίο καταστρέφει το περιβάλλον
και, ως εκ τούτου, εμάς τους ίδιους.
Αυτό θα τo ονομάσουμε "Στρατηγική Ασφάλειας"
για να δέσει με τη "Στρατηγική Διαφύλαξή" μας.
Ωστόσο, οι στρατηγικές παραγωγής δε σταματούν εκεί.
Θα χρειαστούμε και μια "Στρατηγική Αποδοτικότητας"
για τους πραγματικούς μηχανισμούς της ίδιας της παραγωγής.
Και αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι υπάρχουν περίπου
τρία συγκεκριμένα πρωτόκολλα που πρέπει να τηρήσουμε:
Πρώτο: Oτιδήποτε παράγουμε πρέπει να είναι
σχεδιασμένο να διαρκεί όσο το δυνατόν περισσότερο.
Φυσικά, όσο πιο πολλά πράγματα χαλάνε
τόσο περισσότερους πόρους θα
χρειαστούμε για να τα αντικαταστήσουμε
και τόσο περισσότερα απόβλητα παράγονται.
Δεύτερο: Όταν τα πράγματα τελικά χαλάνε
ή δεν μπορούν πλέον να χρησιμοποιηθούν για οποιονδήποτε λόγο
είναι σημαντικό να συλλέγουμε ή να ανακυκλώνουμε
όσο το δυνατόν περισσότερο μπορούμε.
Γι' αυτό, ο σχεδιασμός παραγωγής πρέπει να λαμβάνει
άμεσα υπόψη το γεγονός αυτό, από τα πρώιμα κιόλας στάδια.
Τρίτο: Τεχνολογίες με ταχύτατη εξέλιξη, όπως η ηλεκτρονική
που υπόκεινται στους ταχύτερους ρυθμούς τεχνολογικής απαξίωσης
θα πρέπει να είναι σχεδιασμένα ώστε να
προνοούν και να επιδέχονται φυσική αναβάθμιση.
Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε να κάνουμε
είναι να πετάξουμε έναν ολόκληρο υπολογιστή
μόνο και μόνο επειδή έχει ένα
σπασμένο τμήμα ή είναι ξεπερασμένος.
Οπότε, σχεδιάζουμε απλώς τα στοιχεία
ώστε να είναι εύκολα αναβαθμίσιμα
κομμάτι-κομμάτι, τυποποιημένα και καθολικά ανταλλάξιμα
με βάση την τρέχουσα τάση τεχνολογικής αλλαγής.
Και όταν κατανοήσουμε ότι οι μηχανισμοί
της "Στρατηγικής Διαφύλαξης"
της "Στρατηγική Ασφάλειας" και της "Στρατηγικής Αποδοτικότητας"
είναι αμιγώς τεχνικά ζητήματα
στερούμενα όποιας ανθρώπινης γνώμης ή προκατάληψης
προγραμματίζουμε αυτές τις στρατηγικές σε έναν υπολογιστή
που σταθμίζει και υπολογίζει όλες τις σχετικές μεταβλητές
επιτρέποντάς μας να καταλήγουμε πάντα στην
αναμφισβήτητα καλύτερη μέθοδο για βιώσιμη παραγωγή
με βάση την τρέχουσα γνώση.
Κι ενώ αυτό μπορεί ν' ακούγεται περίπλοκο
δεν είναι τίποτα άλλο από έναν υπερ-υπολογιστή
για να μην αναφέρουμε ότι τέτοια πολυμορφικά
συστήματα λήψης αποφάσεων και εποπτείας
χρησιμοποιούνται ήδη σε όλο τον κόσμο σήμερα
για μεμονωμένες περιπτώσεις.
Μένει απλά η διαδικασία του να τα επεκτείνουμε.
Λοιπόν...
Τώρα, δεν έχουμε μόνο το Σύστημα Διαχείρισης Πόρων
αλλά κι ένα Σύστημα Διαχείρισης Παραγωγής
που και τα δυο είναι εύκολα αυτοματοποιημένα μέσω υπολογιστή
για τη μεγιστοποίηση της αποδοτικότητας,
της συντήρησης και της ασφάλειας.
Η πραγματικότητα μας διδάσκει ότι το ανθρώπινο μυαλό
ή και μια ομάδα ανθρώπων, δεν μπορεί να
παρακολουθεί ό, τι πρέπει να παρακολουθείται.
Αυτό πρέπει να γίνεται από υπολογιστές και μπορεί να γίνει.
Και αυτό μας φέρνει στο επόμενο επίπεδο: Διανομή.
Ποιες στρατηγικές βιωσιμότητας έχουν νόημα εδώ;
Λοιπόν, επειδή γνωρίζουμε ότι η συντομότερη
απόσταση μεταξύ δύο σημείων είναι μια ευθεία γραμμή
και δεδομένου ότι απαιτείται ενέργεια
για να κινηθούν οχήματα μεταφοράς
όσο πιο μικρή είναι η απόσταση μεταφοράς, τόσο το καλύτερο.
Η παραγωγή εμπορευμάτων σε μια ήπειρο και η μεταφορά τους σε άλλη
έχει νόημα μόνο αν τα εν λόγω προϊόντα απλώς δεν μπορούν να
να παράγονται στην εν λόγω περιοχή.
Διαφορετικά, δεν είναι παρά σπατάλη.
Πρέπει η παραγωγή να έχει τοπικό
χαρακτήρα, ώστε η διανομή να είναι απλή
γρήγορη και ν' απαιτεί την ελάχιστη ποσότητα ενέργειας.
Θα το λέμε αυτό "Στρατηγική Εγγύτητας"
πράγμα που σημαίνει απλώς ότι μειώνουμε τη
μετακίνηση των εμπορευμάτων όσο το δυνατόν περισσότερο
είτε πρόκειται για πρώτες ύλες, είτε
για τελικά καταναλωτικά προϊόντα.
Φυσικά, ίσως θα ήταν σημαντικό να
γνωρίζουμε τι εμπορεύματα μεταφέρουμε και γιατί…
Και αυτό εμπίπτει στην κατηγορία της Ζήτησης.
Και η ζήτηση είναι απλά αυτό που
χρειάζονται οι άνθρωποι για να είναι
υγιείς και να έχουν μια υψηλή ποιότητα ζωής.
Το φάσμα των υλικών ανθρώπινων αναγκών
κυμαίνεται από τις βασικές ανάγκες για την υποστήριξη της ζωής
όπως είναι η τροφή, το καθαρό νερό και η στέγαση…
έως τα κοινωνικά και ψυχαγωγικά αγαθά που επιτρέπουν τη χαλάρωση
και την ατομική - κοινωνική αναψυχή -
και τα δύο σημαντικοί παράγοντες για την
ανθρώπινη και κοινωνική υγεία συνολικά.
Έτσι - πολύ απλά - διεξάγουμε άλλη μια έρευνα.
Οι άνθρωποι περιγράφουν τις ανάγκες τους, η ζήτηση
προσδιορίζεται, και η παραγωγή ξεκινά με βάση αυτήν τη ζήτηση.
Και δεδομένου ότι το επίπεδο της ζήτησης των διαφόρων αγαθών
θα διακυμαίνεται και θα αλλάζει γύρω από διαφορετικές περιοχές
πρέπει να δημιουργήσουμε ένα "Σύστημα
Παρακολούθησης Ζήτησης / Διανομής"
έτσι ώστε να αποφευχθούν οι υπερβάσεις και οι ελλείψεις.
Φυσικά, αυτή η ιδέα είναι γνωστή
και χρησιμοποιείται σε κάθε μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων σήμερα
για να επιβεβαιώσει ότι συμβαδίζει με την απογραφή της.
Μόνο που αυτήν τη φορά, παρακολουθούμε σε παγκόσμια κλίμακα.
Αλλά για ένα λεπτό. Πραγματικά, δεν
μπορούμε να καταλάβουμε πλήρως τη ζήτηση
αν δε λάβουμε υπόψη την πραγματική χρήση του ίδιου του αγαθού.
Είναι λογικό και βιώσιμο για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά
να έχει π.χ. ένα αγαθό από οτιδήποτε
δημιουργείται; Ανεξάρτητα από τη χρήση του;
Όχι. Αυτό θα ήταν απλώς σπάταλο και μη αποδοτικό.
Αν κάποιος έχει την ανάγκη ενός αγαθού,
αλλά αυτή η ανάγκη είναι μόνο ας πούμε:
45 λεπτά την ημέρα κατά μέσο όρο
θα ήταν πολύ πιο αποδοτικό αν
αυτό το αγαθό ήταν στη διάθεσή τους τότε
αλλά και σε άλλους όταν θα το χρειάζονταν.
Πολλοί ξεχνούν ότι δεν είναι το αγαθό αυτό που θέλουν
είναι ο σκοπός αυτού του αγαθού.
Όταν συνειδητοποιήσουμε ότι το ίδιο το αγαθό
είναι μόνο τόσο σημαντικό όσο και η χρησιμότητά του,
βλέπουμε ότι ο "Εξωτερικός Περιορισμός"
ή ό, τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε σήμερα "Ιδιοκτησία"
είναι εξαιρετικά σπάταλη και περιβαλλοντικά παράλογη
κατά μία θεμελιώδη, οικονομική έννοια.
Χρειάζεται λοιπόν να χαράξουμε μια στρατηγική
που ονομάζεται: "Στρατηγική Πρόσβασης".
Αυτό θα είναι το θεμέλιό μας για το
"Σύστημα Παρακολούθησης Ζήτησης/Διανομής".
Που εξασφαλίζει ότι μπορούμε να καλύψουμε
τη ζήτηση των αναγκών του πληθυσμού
για την πρόσβαση σε ό, τι χρειάζονται, όταν το χρειάζονται.
Σχετικά με την παραλαβή αγαθών σε φυσικό επίπεδο
κεντρικά και περιφερειακά κέντρα
προσβάσης έχουν νόημα, ως επί το πλείστον
τοποθετημένα κοντά στον πληθυσμό
και ένα άτομο απλά θα ερχόταν, θα έπαιρνε το αντικείμενο
θα το χρησιμοποιούσε, και όταν τελείωνε θα το
επέστρεφε, όταν δε θα το χρειαζόταν πλέον...
όπως περίπου λειτουργεί μια βιβλιοθήκη σήμερα.
Ουσιαστικά, αυτά τα κέντρα θα μπορούσαν να υπάρχουν όχι μόνο
στις κοινότητες, όπως είναι τα τοπικά καταστήματα σήμερα
αλλά και σαν εξειδικευμένα κέντρα θα
υπάρχουν σε συγκεκριμένες περιοχές
όπου χρησιμοποιούνται συχνά κάποια προϊόντα
εξοικονομώντας περισσότερη ενέργεια με
λιγότερες επαναλαμβανόμενες μεταφορές.
Και μόλις αυτό το Σύστημα Παρακολούθησης Ζήτησης είναι έτοιμο
ενσωματώνεται μέσα στο Σύστημα Διαχείρισης Παραγωγής
και, βεβαίως, μέσα στο Σύστημα Διαχείρισης Πόρων
δημιουργώντας έτσι έναν ενοποιημένο, δυναμικά αναβαθμιζόμενο
παγκόσμιο οικονομικό μηχανισμό διαχείρισης
που απλά εξασφαλίζει τη βιωσιμότητά μας
αρχίζοντας με τη διασφάλιση της
ακεραιότητας των πεπερασμένων πόρων
και συνεχίζοντας στην εξασφάλιση
ότι δημιουργούμε μόνο τα καλύτερα
πιο στρατηγικά αγαθά που είναι δυνατόν
ενώ διανέμουμε τα πάντα με τον
πιο έξυπνο και αποδοτικό τρόπο.
Και το μοναδικό αποτέλεσμα αυτής της
προσέγγισης, βασισμένης στη συντήρηση
η οποία είναι διαισθητικά αντίθετη σε πολλούς
είναι ότι αυτή η λογική, από μηδενική βάση
εμπειρική διαδικασία συντήρησης και αποδοτικότητας
η οποία μπορεί να ορίσει την αληθινή
ανθρώπινη βιωσιμότητα στον πλανήτη
πιθανόν θα επέτρεπε κάτι που δεν έχουμε
δει ποτέ πριν στην ανθρώπινη ιστορία.
Πρόσβαση στην Αφθονία...
όχι μόνο για ένα ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού...
αλλά για ολόκληρο τον πολιτισμό.
Αυτό το οικονομικό μοντέλο, όπως γενικά παρουσιάστηκε...
Αυτή η υπεύθυνη, συστημική προσέγγιση στη συνολική
διαχείριση των πλανητικών πόρων και διαδικασιών
ανασχεδιασμένη για να κάνει τίποτα λιγότερο
από το να φροντίζει την ανθρωπότητα στο σύνολό της
με τον πιο αποδοτικό και βιώσιμο τρόπο
θα μπορούσε να ονομαστεί:
Μία "ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ"
Η ιδέα ορίστηκε τη δεκαετία του '70 από
τον Δομοστατικό Πολιτικό Μηχανικό - Jacque Fresco.
Κατανοούσε τότε ότι η κοινωνία ήταν σε πορεία σύγκρουσης
με τη φύση και με τον εαυτό της - μη βιώσιμη σε κάθε επίπεδο
και αν τα πράγματα δεν άλλαζαν
θα καταστρέφαμε τον εαυτό μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Είναι όλα αυτά που λες, Jacque...
μπορούν να κατασκευαστούν με ό, τι γνωρίζουμε σήμερα;
Ή κάνεις υποθέσεις... βασισμένος σε αυτά που γνωρίζουμε σήμερα.
Όχι, όλα αυτά μπορούν να κατασκευαστούν
με ό, τι γνωρίζουμε σήμερα.
Θα πάρει 10 χρόνια για να αλλάξει η επιφάνεια της γης.
Να ξαναχτίσουμε τον κόσμο σε έναν 2ο Κήπο της Εδέμ.
Η επιλογή βρίσκεται σε εσάς.
Η ηλιθιότητα της κούρσας των πυρηνικών εξοπλισμών...
η ανάπτυξη των όπλων...
προσπαθώντας να λύσετε τα προβλήματα με την πολιτική
εκλέγοντας αυτό ή το άλλο πολιτικό κόμμα...
όλη η πολιτική είναι βυθισμένη στη διαφθορά.
Ας το ξαναπώ:
Ο Κομμουνισμός, ο Σοσιαλισμός, ο Φασισμός... οι Δημοκρατικοί
οι Φιλελεύθεροι- θέλουμε να απορροφήσουμε ανθρώπινα όντα.
Όλοι οι οργανισμοί που πιστεύουν σε
μια καλύτερη ζωή για τον άνθρωπο·
δεν υπάρχουν προβλήματα Νέγρων ή Πολωνικά προβλήματα
ή Εβραϊκά προβλήματα ή Ελληνικά προβλήματα
ή γυναικεία προβλήματα - υπάρχουν Ανθρώπινα Προβλήματα!
Δεν φοβάμαι κανέναν· δεν δουλεύω για κανέναν·
κανείς δεν μπορεί να με απολύσει.
Δεν έχω αφεντικό.
Φοβάμαι να ζήσω στην κοινωνία που ζούμε σήμερα.
Η κοινωνία μας δεν μπορεί να διατηρηθεί
από αυτό το είδος ανικανότητας.
Ήταν υπέροχο - το σύστημα της ελεύθερης αγοράς -
πριν 35 περίπου χρόνια.
Αυτό ήταν και το τέλος της χρησιμότητάς του.
Τώρα, θα πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης ή να χαθούμε.
Οι ταινίες τρόμου του μέλλοντος θα είναι η κοινωνία μας...
ο τρόπος ο οποίος δεν δούλεψε
και η πολιτική...
θα είναι μέρος μιας ταινίας τρόμου.
Λοιπόν, πολλοί άνθρωποι σήμερα
χρησιμοποιούν τον όρο "Ψυχρή Επιστήμη"
επειδή είναι αναλυτική
και ούτε καν ξέρουν τι σημαίνει αναλυτικός.
Επιστήμη σημαίνει: Πιο κοντινές προσεγγίσεις
στον τρόπο με τον οποίο δουλεύει πραγματικά ο κόσμος.
Άρα, είναι το να λες την αλήθεια ουσιαστικά.
Ένας επιστήμονας δεν προσπαθεί να τα έχει καλά με τους ανθρώπους.
Τους λέει ποια είναι τα ευρήματα.
Πρέπει να αμφισβητούν τα πάντα
και αν κάποιος επιστήμονας υποβάλλει ένα πείραμα που δείχνει
ότι συγκεκριμένα υλικά έχουν συγκεκριμένες αντοχές
οι άλλοι επιστήμονες πρέπει να μπορούν να αναπαράγουν
το ίδιο πείραμα και να καταλήξουν στα ίδια αποτελέσματα.
Ακόμα κι αν ένας επιστήμομας νιώθει ότι το φτερό ενός αεροπλάνου
λόγω των μαθηματικών ή υπολογισμών
μπορεί να αντέξει μια συγκεκριμένη ποσότητα βάρους
παρόλα αυτά στοιβάζουν σάκους άμμου πάνω σ' αυτό
για να δουν πότε θα σπάσει, και λένε:
"ξέρετε, οι υπολογισμοί μου είναι σωστοί, ή δεν είναι σωστοί".
Λατρεύω αυτό το σύστημα διότι είναι ελεύθερο από προκαταλήψεις
και από τη σκέψη ότι τα μαθηματικά
μπορούν να λύσουν όλα τα προβλήματα.
Πρέπει να υποβάλλεις ακόμα και τα μαθηματικά σου σε δοκιμασία.
Πιστεύω ότι κάθε σύστημα που επιδέχεται
δοκιμής, πρέπει να δοκιμάζεται.
Και ότι όλες οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται πάνω σε έρευνα.
Μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους είναι απλώς η
Επιστημονική Μέθοδος, εφαρμοσμένη στην Κοινωνική Μέριμνα
μια προσέγγιση παντελώς απούσα στον κόσμο σήμερα.
Η κοινωνία έιναι μια τεχνική εφεύρεση.
Και οι πιο αποδοτικές μέθοδοι για
βελτιστοποιημένη ανθρώπινη υγεία
φυσική παραγωγή, διανομή, υποδομή πόλης και παρόμοια
ανήκουν στο πεδίο της επιστήμης και
της τεχνολογίας - όχι στην πολιτική και τα χρηματοοικονομικά.
Λειτουργεί με τον ίδιο συστηματικό τρόπο,
όπως για παράδειγμα ένα αεροπλάνο
και δεν υπάρχει Ρεπουμπλικανικός ή
Φιλελεύθερος τρόπος να φτιάξεις ένα αεροπλάνο.
Αντίστοιχα, η ίδια η φύση είναι
η φυσική αναφορά που χρησιμοποιούμε
για να αποδείξουμε την επιστήμη μας
και είναι ένα ενιαίο σύστημα-
αναδυόμενο μόνο από την αυξανόμενη κατανόησή μας γι' αυτό.
Στην πραγματικότητα, δεν νοιάζεται για το τι εσύ
υποκειμενικά νομίζεις ή πιστεύεις ότι είναι αλήθεια.
Αντίθετα, σου δίνει μια επιλογή:
Μπορείς να μάθεις να ευθυγραμμίζεσαι με τους
φυσικούς της νόμους και να συμπεριφέρεσαι αντίστοιχα
δημιουργώντας σταθερά, καλή υγεία και βιωσιμότητα
ή μπορείς να πας ενάντια στο ρεύμα - χωρίς αποτέλεσμα.
Δεν έχει σημασία πόσο πιστεύεις ότι μπορείς να
σηκωθείς και να περπατήσεις πάνω στον τοίχο δίπλα σου.
Ο νόμος της βαρύτητας δε θα το επιτρέψει.
Εάν δεν φας - θα πεθάνεις.
Εάν δε σε αγγίξουν ως βρέφος - θα πεθάνεις.
Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, η Φύση είναι μια Δικτατορία
και είτε την ακούμε και ερχόμαστε σε αρμονία με αυτήν
ή θα υποφέρουμε τις αναπόφευκτες ολέθριες συνέπειες.
Άρα, μια Οικονομία Βασισμένη Στους Πόρους δεν είναι τίποτε άλλο
παρά ένα σύνολο από αποδεδειγμένες
κατανοήσεις, που υποστηρίζουν τη ζωή
όπου όλες οι αποφάσεις βασίζονται πάνω
στη βελτιστοποιημένη ανθρώπινη και περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
Λαμβάνει υπόψη της το εμπειρικό "Ζωτικό Έδαφος"
το οποίο κάθε ανθρώπινο ον έχει κοινό ως ανάγκη
ανεξάρτητα, πάλι, από την πολιτική
ή τη θρησκευτική του φιλοσοφία.
Δεν υπάρχει πολιτισμικός σχετικισμός σε αυτήν την προσέγγιση.
Δεν είναι θέμα απόψεων.
Οι ανθρώπινες ανάγκες είναι ανθρώπινες ανάγκες
και το να έχουμε πρόσβαση στα
απαραίτητα για τη ζωή, όπως καθαρό αέρα
θρεπτικό φαγητό και καθαρό νερό
μαζί με ένα θετικά ενισχυόμενο, σταθερό
μη βίαιο περιβάλλον που φροντίζει για τον άνθρωπο, απαιτείται
για την φυσική και ψυχική μας υγεία
την εξελικτική μας ικανότητα
και, συνεπώς, την επιβίωση του ίδιου του ανθρώπινου είδους.
Μια Οικονομία Βασισμένη Στους Πόρους
θα είναι βασισμένη πάνω στους διαθέσιμους πόρους.
Δεν μπορείς απλά να φέρεις πολλούς ανθρώπους σε ένα νησί
ή να χτίσεις μια πόλη 50.000 ανθρώπων χωρίς να έχεις πρόσβαση
στις αναγκαιότητες της ζωής.
Οπότε, όταν χρησιμοποιώ τον όρο "Aναλυτική Συστημική Προσέγγιση"
εννοώ ότι κάνουμε πρώτα μια καταγραφή της περιοχής
και προσδιορίζουμε τι μπορεί να προσφέρει αυτή η περιοχή-
όχι μόνο αρχιτεκτονική προσέγγιση-
όχι μόνο σχεδιαστική προσέγγιση-
αλλά η σχεδίαση πρέπει να βασίζεται σε όλες τις προϋποθέσεις
για να βελτιώσει την ανθρώπινη ζωή
και αυτό είναι που εννοώ με έναν ολοκληρωμένο τρόπο σκέψης.
Φαγητό, ρούχα, στέγη, ζεστασιά, αγάπη -
Όλα αυτά είναι απαραίτητα
κι αν στερήσεις κάποιο από τους ανθρώπους
έχεις ένα υποβαθμισμένο ανθρώπινο
ον, λιγότερο ικανό να λειτουργήσει.
Όπως περιγράφηκε προηγουμένως, σε μια Οικονομία
Βασισμένη στους Πόρους, η θεμελιώδης
παγκόσμια, συστημική προσέγγιση
στην εξαγωγή, παραγωγή και διανομή
βασίζεται πάνω σε ένα σύνολο αληθινών
οικονομικών μηχανισμών ή "στρατηγικών"
που εγγυώνται αποδοτικότητα και
βιωσιμότητα σε κάθε τομέα της οικονομίας.
Έτσι, συνεχίζοντας με αυτό το σκεπτικό
σχετικά με τον λογικό σχεδιασμό-
τι έπεται στην εξίσωσή μας;
Πού ακριβώς αποκτά υπόσταση όλο αυτό;
Πόλεις.
Η έλευση της πόλης είναι ένα χαρακτηριστικό
γνώρισμα του μοντέρνου πολιτισμού.
Ο ρόλος της είναι να επιτρέψει την
αποδοτική πρόσβαση στα αναγκαία της ζωής
μαζί με αυξημένη κοινωνική στήριξη και αλληλεπίδραση.
Έτσι, πώς θα αρχίζαμε να σχεδιάζουμε μία ιδανική πόλη;
Τι σχήμα θα της δίναμε;
Τετράγωνο; Τραπεζοειδές;
Λοιπόν, δεδομένου ότι θα κινούμαστε εκεί γύρω
ίσως να την σχεδιάζαμε όσο το δυνατόν ισαπέχουσα για ευκολία...
για αυτό και ο κύκλος.
Τι θα πρέπει να περιέχει η πόλη;
Φυσικά, χρειαζόμαστε μια αστική περιοχή,
μια περιοχή παραγωγής προϊόντων
μια περιοχή παραγωγής ενέργειας· μια περιοχή αγροκαλλιέργειας.
Αλλά ταυτόχρονα ανατρεφόμαστε και
ως ανθρώπινα όντα - οπότε κουλτούρα
φυσικό περιβάλλον, αναψυχή και παιδεία.
Ας συμπεριλάβουμε λοιπόν ένα ωραίο ανοιχτό πάρκο
μια περιοχή ψυχαγωγίας/εκδηλώσεων για
πολιτισμικούς σκοπούς και κοινωνικοποίηση
και εγκαταστάσεις εκπαίδευσης και έρευνας.
Και αφού έχουμε να κάνουμε με κύκλο
φαίνεται λογικό να οργανώσουμε αυτές τις λειτουργίες σε Ζώνες
βασιζόμενοι στην έκταση γης που απαιτείται για κάθε σκοπό
παράλληλα με την ευκολία στην πρόσβαση.
Πολύ καλά.
Και τώρα, ας μπούμε στις λεπτομέρειες:
Πρώτα πρέπει να εξετάσουμε την κύρια
υποδομή, ή αλλιώς τα ζωτικά όργανα του οργανισμού της πόλης.
Αυτά είναι τα δίκτυα ύδρευσης, μεταφοράς προϊόντων
απορριμμάτων και ενέργειας.
Όπως σήμερα έχουμε τα συστήματα ύδρευσης
και λυμάτων κάτω από τις πόλεις μας
θα μπορούσαμε να επεκτείνουμε αυτήν την ιδέα διοχέτευσης ώστε
να ενσωματώσουμε και τα δίκτυα
ανακύκλωσης και διανομής προϊόντων.
Όχι πλέον ταχυδρόμοι ή σκουπιδιάρηδες.
Θα είναι ενσωματωμένο. Θα μπορούσαμε ακόμα να χρησιμοποιήσουμε
αυτοματοποιημένους σωλήνες πεπιεσμένου
αέρα και παρόμοιες τεχνολογίες.
Το ίδιο ισχύει και για το δίκτυο μεταφορών.
Χρειάζεται να είναι ενσωματωμένο και
στρατηγικά σχεδιασμένο, ώστε να περιορίζει
ή ακόμα και να εξαλείφει την ανάγκη
για σπάταλα, ανεξάρτητα αυτοκίνητα.
Ηλεκτρικά τραμ, ταινιόδρομοι και
μεταφορικά μέσα μαγνητικής αιώρησης
τα οποία μπορούν κυριολεκτικά να σας μεταφέρουν
οπουδήποτε μέσα στην πόλη, πάνω και κάτω
καθώς επίσης και να σας συνδέσουν με άλλες πόλεις.
Και φυσικά, σε περίπτωση που απαιτείται αυτοκίνητο
αυτό κατευθύνεται από δορυφόρο για ασφάλεια και ακεραιότητα.
Στην πραγματικότητα, αυτή η αυτοματοποιημένη
τεχνολογία είναι διαθέσιμη αυτήν τη στιγμή.
Τα αυτοκινητικά δυστυχήματα σκοτώνουν
περίπου 1,2 εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως
και τραυματίζουν άλλα 50 εκατομμύρια περίπου.
Αυτό είναι αδιανόητο και δεν υπάρχει λόγος να συμβαίνει.
Με τον αποδοτικό σχεδιασμό πόλεων
και αυτοκατευθυνόμενων αυτοκινήτων
αυτός ο δείκτης θανάτου μπορεί κυριολεκτικά να εξαλειφθεί.
Αγροκαλλιέργεια.
Σήμερα, μέσω των αυθαίρετων
βιομηχανικών μεθόδων περικοπής κόστους
χρησιμοποιώντας φυτοφάρμακα, λιπάσματα
σε υπερβολικό βαθμό και άλλα μέσα
έχουμε καταστρέψει επιτυχώς μεγάλο μέρος
αρώσιμης γης σε αυτόν τον πλανήτη
χωρίς να αναφέρουμε την εκτεταμένη
δηλητηρίαση του οργανισμού μας.
Στην πραγματικότητα, βιομηχανικές και γεωργικές χημικές τοξίνες
εμφανίζονται, κυριολεκτικά, μέσα σε κάθε άνθρωπο
που έχει ελεγχθεί, συμπεριλαμβανομένων και βρεφών.
Ευτυχώς, υπάρχουν φωτεινές εναλλακτικές -
όπως οι άνευ-χώματος υδροπονικές και αεροπονικές καλλιέργειες
που μειώνουν, επίσης, και τις
απαιτήσεις για ιχνοστοιχεία και νερό
εώς και 75% της σημερινής μας χρήσης.
Η τροφή μπορεί πλέον να παραχθεί Βιολογικά σε βιομηχανικό επίπεδο
μέσα σε εσωτερικές, κάθετου τύπου καλλιέργειες.
Όπως σε 50-όροφα 4 στρεμμάτων οικόπεδα-
εξαλείφοντας κυριολεκτικά την ανάγκη για
φυτοφάρμακα και υδρογονάνθρακες γενικότερα.
Αυτό είναι το μέλλον της βιομηχανικής καλλιέργειας της τροφής.
Αποτελεσματικά, καθαρά και σε αφθονία.
Έτσι, τέτοια προηγμένα συστήματα θα συνιστούν
εν μέρει, την γεωργική ζώνη
παράγοντας την αναγκαία τροφή για όλο τον πληθυσμό της πόλης
δίχως ανάγκη να εισάγουμε οτιδήποτε απ'έξω
εξοικονομώντας χρόνο, απόβλητα και ενέργεια.
Και μιλώντας για ενέργεια-
Η Ζώνη Ενέργειας θα λειτουργούσε με μια συστημική προσέγγιση
εξάγοντας ηλεκτρισμό από τα άφθονα ανανεώσιμα μέσα μας
-συγκεκριμένα αέρα, ήλιο, γεωθερμία και διαφορά θερμότητας
κι αν έχει δυνατότητα επικοινωνίας με θάλασσα
- παλιρροιακή και κυματική ενέργεια.
Προκειμένου να αποφευχθούν διακοπές και να διασφαλιστεί
μια θετική απόδοση ενέργειας
αυτά τα μέσα θα λειτουργούν εντός ενός ενιαίου συστήματος
ανεφοδιάζοντας το ένα το άλλο όταν χρειάζεται
ενώ θα αποθηκεύουν την πλεονάζουσα ενέργεια σε
μεγάλους υπόγειους υπερ-πυκνωτές
ώστε τίποτε να μην πάει χαμένο.
Και όχι μόνο θα αυτοτροφοδοτείται η πόλη
αλλά συγκεκριμένα κτήρια θα τροφοδοτούν ανεξάρτητα
παράγοντας ηλεκτρισμό μέσω φωτοβολταϊκών βαφών
μετατροπέων δομικής πίεσης, του θερμοηλεκτρικού φαινομένου
και από άλλες υπάρχουσες τεχνολογίες
που δεν έχουν αξιοποιηθεί πλήρως.
Φυσικά, όλα αυτά εγείρουν την ερώτηση:
Πώς αυτή η τεχνολογία, και τα αγαθά
γενικότερα, θα φτιαχτούν σε πρώτη φάση;
Αυτό μας φέρνει στην Παραγωγή:
Η Βιομηχανική Ζώνη δε θα έχει μόνο νοσοκομεία και τα συναφή·
θα είναι το κέντρο εργοστασιακής παραγωγής.
Όντας εντελώς τοπική στο σύνολό της
θα προμηθεύεται, φυσικά, πρώτες ύλες μέσω
του παγκοσμίου συστήματος διαχείρισης πόρων που ήδη σχολιάστηκε-
με τη ζήτηση να δημιουργείται από
τον πληθυσμό της ίδιας της πόλης.
Όσον αφορά την μηχανική της παραγωγής
πρέπει να συζητήσουμε ένα νέο, ισχυρό φαινόμενο
που προκλήθηκε πρόσφατα στην ανθρώπινη ιστορία
και είναι στο δρόμο να αλλάξει τα πάντα.
Λέγεται Μηχανοποίηση
ή αυτοματοποίηση της εργασίας.
Εάν κοιτάξετε γύρω σας, θα δείτε ότι σχεδόν
τα πάντα που χρησιμοποιούμε σήμερα
κατασκευάζονται αυτόματα.
Τα παπούτσια σας, τα ρούχα σας, οι οικιακές σας
συσκευές, το αυτοκίνητό σας και πάει λέγοντας...
είναι κατασκευασμένα από μηχανές με αυτοματοποιημένο τρόπο.
Μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η κοινωνία δεν έχει
επηρεαστεί από αυτές τις μεγάλες τεχνολογικές προόδους;
Μα φυσικά όχι.
Αυτά τα συστήματα, πράγματι, υπαγορεύουν νέες δομές
και νέες ανάγκες, και καθιστούν πολλά άλλα πράγματα απαρχαιωμένα.
Έτσι, συνεχίζουμε να βαδίζουμε προς την ανάπτυξη
και αξιοποίηση της τεχνολογίας με εκθετικό τρόπο.
Έτσι, σίγουρα η αυτοματοποίηση πρόκειται να συνεχίσει.
Δεν μπορείς να παρεμποδίσεις
τεχνολογίες που απλώς έχουν νόημα.
Η αυτοματοποίηση της εργασίας μέσω της τεχνολογίας είναι πίσω από
κάθε μεγάλη κοινωνική μεταμόρφωση στην ανθρώπινη ιστορία.
Από τη Γεωργική Επανάσταση και την επινόηση του αρότρου
στη Βιομηχανική Επανάσταση και την επινόηση της ατμομηχανής
στην εποχή της πληροφορίας που τώρα ζούμε χάριν
της επινόησης προηγμένων ηλεκτρονικών και υπολογιστών.
Και σχετικά με προηγμένες μεθόδους παραγωγής σήμερα
η μηχανοποίηση εξελίσσεται από μόνη της.
Απομακρυνόμενοι από την παραδοσιακή μέθοδο
συναρμολόγησης εξαρτημάτων σε μια διάταξη -
προς μια προηγμένη μέθοδο που δημιουργεί
ολόκληρα προϊόντα σε μία μόνο διαδικασία.
Όπως οι πιο πολλοί μηχανικοί, ενθουσιάζομαι
από τη βιολογία επειδή είναι
τόσο γεμάτη με παραδείγματα εκπληκτικών έργων μηχανικής.
Αυτό που είναι η βιολογία - είναι η μελέτη
πραγμάτων που αντιγράφουν τον εαυτό τους.
Ως ο καλύτερος ορισμός για τη ζωή.
Πάλι, ως μηχανικός, πάντα διεγειρόμουν
με την ιδέα των μηχανών που αντιγράφουν τον εαυτό τους.
Ο Rep-Rap είναι ένας τρισδιάστατος εκτυπωτής-
είναι δηλαδή ένας εκτυπωτής που συνδέεται στον υπολογιστή και
αντί να εκτυπώνει δισδιάστατα χαρτιά με σχέδια
κάνει πραγματικά, φυσικά, τρισδιάστατα αντικείμενα.
Δεν υπάρχει κάτι καινούριο σ' αυτό
3-D εκτυπωτές υπάρχουν εδώ και 30 χρόνια.
Το καλό σχετικά με το Rep-Rap είναι ότι
τυπώνει τα περισσότερα από τα τμήματά του.
Οπότε, εάν έχετε ένα, θα μπορούσατε
να φτιάξετε άλλο ένα και να το δώσετε σε ένα φίλο
όπως και να μπορείτε να τυπώσετε πολλά χρήσιμα πράγματα.
Από την απλή εκτύπωση των βασικών
ειδών οικιακής χρήσης στο σπίτι σας
μέχρι την εκτύπωση ενός ολόκληρου
σώματος αυτοκινήτου με μία σάρωση
η προηγμένη, αυτοματοποιημένη τρισδιάστατη εκτύπωση έχει τώρα
τη δυνατότητα να μεταμορφώσει
ουσιαστικά κάθε τομέα της παραγωγής.
Συμπεριλαμβανομένης και της κατασκευής κατοικίας.
Η Επεξεργασία Περιγράμματος είναι
στην πραγματικότητα, μια τεχνολογία παραγωγής -
η επονομαζόμενη τρισδιάστατη εκτύπωση-
όταν κατασκευάζεις απ' ευθείας
τρισδιάστατα αντικείμενα από ένα μοντέλο του υπολογιστή.
Χρησιμοποιώντας την Επεξεργασία Περιγράμματος, θα είναι δυνατόν
να χτίσουμε ένα σπίτι 185 τετραγωνικών μέτρων
εξ ολοκλήρου από το μηχάνημα, σε μία μέρα.
Ο λόγος που οι άνθρωποι ενδιαφέρονται
να αυτοματοποιήσουν τη δόμηση
είναι επειδή έχει, πραγματικά, πολλά οφέλη.
Για παράδειγμα, η δόμηση είναι έντονα κοπιαστική
και παρόλο που προσφέρει εργασία σε ένα τμήμα της κοινωνίας
έχει επίσης ζητήματα και περιπλοκές.
Για παράδειγμα, η δόμηση είναι η πιο
επικίνδυνη εργασία που υπάρχει.
Είναι χειρότερη από τη μεταλλουργία και τη γεωργία.
Έχει το υψηλότερο επίπεδο θνησιμότητας, σχεδόν σε κάθε χώρα.
Ένα άλλο ζήτημα είναι τα απόβλητα.
Ένα μέσο σπίτι στις Ηνωμένες Πολιτείες
έχει 3 εώς 7 τόνους απορριμμάτων.
Έτσι, αυτό είναι τεράστιο αν κοιτάξουμε
τις επιπτώσεις της κατασκευής
και γνωρίζοντας ότι περίπου το 40% του συνόλου των υλικών
παγκοσμίως, χρησιμοποιούνται για τη δόμηση.
Οπότε, πρόκειται για μια μεγάλη σπατάλη ενέργειας και πόρων
και, επίσης, μεγάλη ζημιά για το περιβάλλον.
Το να φτιάχνουμε σπίτια χρησιμοποιώντας σφυριά, καρφιά και ξύλο
με τη σημερινή κατάσταση της
τεχνολογίας, είναι πραγματικά παράλογο
και θα ακολουθήσει τη μοίρα της εργατικής μας τάξης
όσον αφορά τη δόμηση στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρόσφατα, υπήρξε μια μελέτη του
οικονομολόγου David Autor από το MIT
που δηλώνει ότι η μεσαία τάξη μας είναι παρωχημένη
και αντικαθίσταται από την αυτοματοποίηση.
Πολύ απλά, η μηχανοποίηση είναι πιο παραγωγική
αποδοτική και βιώσιμη απ' ότι η ανθρώπινη εργασία
σχεδόν σε κάθε τομέα της οικονομίας σήμερα.
Οι μηχανές δε χρειάζονται διακοπές,
διαλλείματα, ασφάλεια, συντάξεις
και μπορούν να εργάζονται 24 ώρες τη μέρα, κάθε μέρα.
Η παραγωγική δυνατότητα και η ακρίβεια
σε σχέση με την ανθρώπινη εργασία, είναι ασύγκριτες.
Η ουσία: η επαναλαμβανόμενη ανθρώπινη εργασία είναι απαρχαιωμένη
και μη πρακτική σε ολόκληρο τον κόσμο
και η ανεργία που βλέπετε γύρω σας σήμερα
είναι βασικά το αποτέλεσμα αυτής της
εξέλιξης της αποδοτικότητας στην τεχνολογία.
Για χρόνια, οι οικονομολόγοι της αγοράς έχουν
απορρίψει αυτό το αναπτυσσόμενο μόρφωμα
που θα μπορούσε να ονομαστεί "Τεχνολογική Ανεργία"
εξαιτίας του ότι νέοι τομείς πάντα έδειχναν
να αναδύονται για να απορροφήσουν εκ
νέου τους εκτοπισμένους εργαζόμενους.
Σήμερα, οι υπηρεσίες είναι ο μόνος
παραγωγικός τομέας που έχει απομείνει
και απασχολεί σήμερα πάνω από το 80%
του Αμερικανικού εργατικού δυναμικού
με τις περισσότερες βιομηχανικές χώρες
να διατηρούν παρόμοιες αναλογίες.
Ωστόσο, αυτός ο τομέας βρίσκεται τώρα
υπό αυξανόμενη πίεση από αυτοματοποιημένα περίπτερα-
αυτοματοποιημένα εστιατόρια, και
ακόμη αυτοματοποιημένα καταστήματα.
Τελικά, οι οικονομολόγοι σήμερα
αναγνωρίζουν αυτό που αρνούνταν για χρόνια:
Όχι μόνο η τεχνολογική ανεργία εντείνει την τρέχουσα
εργασιακή κρίση που βλέπουμε σε όλο τον
κόσμο, εξαιτίας της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης
αλλά όσο περισσότερο βαθαίνει η ύφεση
τόσο γρηγορότερα μηχανοποιούνται οι βιομηχανίες.
Η παγίδα, που δεν γίνεται αντιληπτή
είναι ότι όσο γρηγορότερα μηχανοποιούν
για να εξοικονομήσουν χρήματα
τόσο περισσότερο υποκαθιστούν τους ανθρώπους-
τόσο περισσότερο μειώνουν τη δημόσια αγοραστική δύναμη.
Αυτό σημαίνει ότι, ενώ η εταιρεία
μπορεί να παράγει τα πάντα πιο φθηνά
όλο και λιγότεροι θα έχουν χρήματα για να αγοράσουν οτιδήποτε
ανεξαρτήτως του πόσο φθηνά γίνονται.
Η ουσία είναι πως το παιχνίδι της "εργασίας για
εισόδημα" φτάνει σταδιακά σε ένα τέλος.
Στην πραγματικότητα, αν αφιερώσετε ένα λεπτό για να σκεφτείτε
τις δουλειές που υφίστανται σήμερα
τις οποίες η αυτοματοποίηση θα μπορούσε
να αναλάβει τώρα, εάν εφαρμοζόταν
75% του παγκόσμιου εργατικού δυναμικού θα μπορούσε
να αντικατασταθεί αύριο από τη μηχανοποίηση.
Και αυτός είναι ο λόγος που σε μια
Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους
δεν υπάρχει σύστημα Νομισματικής Αγοράς.
Καθόλου χρήματα...
επειδή δεν υπάρχει ανάγκη.
Μια Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους
αναγνωρίζει την αποδοτικότητα της μηχανοποίησης
και την αποδέχεται για αυτά που προσφέρει.
Δεν την πολεμάει, όπως κάνουμε σήμερα.
Γιατί; Επειδή είναι ανεύθυνο να
μη δίνεται καμία σημασία στην αποδοτικότητα και τη βιωσιμότητα.
Και αυτό μας γυρνά στο σύστημα των πόλεών μας.
Στο κέντρο βρίσκεται ο Κεντρικός Θόλος
ο οποίος, όχι μόνο στεγάζει
τις εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις και το κέντρο των μεταφορών
στεγάζει, επίσης, το κύριο σύστημα υπολογιστών που
διαχειρίζεται τις τεχνικές λειτουργίες της πόλης.
Η πόλη είναι, στην πραγματικότητα,
μία μεγάλη αυτοματοποιημένη μηχανή.
Διαθέτει αισθητήρες σε όλες τις τεχνικές ζώνες
για να παρακολουθούν την πρόοδο της αγροκαλλιέργειας -
συλλογή ενέργειας, παραγωγή, διανομή και άλλα παρόμοια.
Τωρα, θα ήταν απαραίτητοι οι άνθρωποι για να επιβλέπουν αυτές
τις λειτουργίες στην περίπτωση δυσλειτουργίας ή άλλη παρόμοια;
Πιθανότατα, ναι.
Αλλά αυτός ο αριθμός θα μειωνόταν
με την πάροδο του χρόνου, καθώς οι βελτιώσεις θα συνεχίζονταν.
Ωστόσο, με τα σημερινά δεδομένα, πιθανώς ένα 3%
του πληθυσμού της πόλης θα ήταν απαραίτητο
για αυτήν τη δουλειά, αν το καλοσκεφτούμε.
Και μπορώ να σας διαβεβαιώσω
ότι σε ένα οικονομικό σύστημα το οποίο είναι
στην πραγματικότητα, σχεδιασμένο να σας φροντίζει
και να διασφαλίζει την ευημερία σας
χωρίς να πρέπει να υποτάσσεστε σε κάποια
ιδιωτική δικτατορία, σε καθημερινή βάση...
συνήθως, σε μια δουλειά που είναι είτε
τεχνικά αχρείαστη ή κοινωνικά άσκοπη
ενώ συχνά παλεύετε με ένα χρέος που δεν υπάρχει
απλά για να τα βγάλετε πέρα...
σας το εγγυώμαι: οι άνθρωποι θα
προσφέρονται εθελοντικά δεξιά κι αριστερά.
Για να διατηρήσουν και να βελτιώσουν ένα σύστημα
το οποίο πραγματικά τους φροντίζει.
Και σε συνδυασμό με το θέμα του "Κινήτρου"-
έρχεται η συνηθισμένη υπόθεση ότι
αν δεν υπάρχει κάποια εξωτερική πίεση
για κάποιον, ώστε "να δουλέψει για να ζήσει"
οι άνθρωποι απλά θα κάθονταν, δε θα έκαναν τίποτα
και θα μετατρέπονταν σε παχύσαρκους χασομέρηδες.
Αυτό είναι ανοησία.
Το σύστημα εργασίας που έχουμε σήμερα είναι
στην πραγματικότητα, ο δημιουργός της τεμπελιάς
όχι ο καταστολέας της.
Αν αναλογιστείτε την εποχή που ήσασταν παιδί-
γεμάτοι ζωή, με ενδιαφέρον να κατανοήσετε καινούργια πράγματα-
πιθανώς δημιουργώντας και εξερευνώντας...
αλλά καθώς περνούσε ο καιρός, το σύστημα σας ώθησε
στο στόχο του να ανακαλύψετε πώς θα βγάλετε χρήματα.
Και, από τα πρώτα στάδια εκπαίδευσης
μέχρι τις σπουδές σε κάποιο πανεπιστήμιο, είστε περιορισμένοι.
Απλά και μόνο για να προκύψει ένα πλάσμα που υπηρετεί
ως γρανάζι σε ένα σύστημα που
στέλνει όλους τους καρπούς στο ανώτερο 1%.
Επιστημονικές έρευνες έχουν πλέον δείξει
ότι οι άνθρωποι, στην πραγματικότητα
δεν παρακινούνται από χρηματικές ανταμοιβές
όταν πρόκειται για ευφυία και δημιουργία.
Η ίδια η δημιουργία είναι η ανταμοιβή.
Το χρήμα, στην πραγματικότητα, εξυπηρετεί ως κίνητρο, μόνο
για επαναλαμβανόμενες, βαρετές δραστηριότητες-
ένα ρόλο που μόλις δείξαμε ότι μπορεί
να αντικατασταθεί από τις μηχανές.
Έτσι, όταν πρόκειται για την καινοτομία
την πραγματική χρήση του ανθρώπινου μυαλού
το χρηματικό κίνητρο έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί εμπόδιο
παρεμβαίνοντας και μειώνοντας τη δημιουργική σκέψη.
Και αυτό μπορεί να εξηγεί γιατί ο Νικόλα Τέσλα, οι αδελφοί Ράιτ
και άλλοι εφευρέτες οι οποίοι συνεισέφεραν μαζικά
στον σημερινό μας κόσμο
ποτέ δεν επέδειξαν κάποιο χρηματικό κίνητρο για να το κάνουν.
Το χρήμα είναι, ουσιαστικά, ένα εσφαλμένο κίνητρο
και προκαλεί 100 φορές περισσότερη διαστροφή
απ' ότι συνεισφορά.
Καλημέρα παιδιά. Παρακαλώ, καθίστε.
Το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να κάνω, είναι να κάνω έναν γύρο
και να σας ρωτήσω όλους τι θα θέλατε να γίνεται όταν μεγαλώσετε.
Ποιος θα ήθελε να απαντήσει πρώτος;
Λοιπόν, τι θα έλεγες εσύ Sarah;
Όταν μεγαλώσω θέλω να δουλέψω στα
McDonald's, όπως και η μαμά μου!
Ω, οικογενειακή παράδοση, ε;
Τι θα έλεγες εσύ Linda;
Όταν μεγαλώσω, θα γίνω μια
πόρνη στους δρόμους της Νέας Υόρκης!
Ω! κορίτσι με αίγλη, ε;
Πολύ φιλόδοξο.
Εσύ, Tommy;
Όταν μεγαλώσω, θα γίνω ένας
πλούσιος, εκλεκτός επιχειρηματίας που θα εργάζεται
στη Γουόλ Στριτ και θα επωφελείται από
την κατάρρευση εξωτερικών οικονομιών.
Επιχειρηματικό...
Είναι υπέροχο που βλέπουμε και κάποιο πολυπολιτισμικό ενδιαφέρον!
[Θύματα της Κουλτούρας]
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, μια
Οικονομία Βασισμένη στους Πόρους εφαρμόζει την
Επιστημονική Μέθοδο στην Κοινωνική Μέριμνα
και δεν περιορίζεται απλά και μόνο
στην τεχνική αποτελεσματικότητα.
Λαμβάνει επίσης υπόψιν την
ανθρώπινη και κοινωνική ευημερία, μαζί με αυτά που τη συνιστούν.
Τι το καλό να έχει να προσφέρει ένα
κοινωνικό σύστημα, εάν στην τελική
δεν προάγει την ευτυχία και την ειρηνική συνύπαρξη.
Έτσι, είναι σημαντικό να διευκρινίσουμε
ότι με την καθαίρεση του χρηματικού συστήματος
και την παροχή των αναγκαίων για τη ζωή
θα βλέπαμε μια παγκόσμια μείωση του
εγκλήματος κατά 95% σχεδόν στιγμιαία
αφού δεν υπάρχει τίποτα για να κλέψουμε,
να καταχραστούμε, να κάνουμε απάτη κ.λπ.
95% των φυλακισμένων σήμερα, βρίσκονται εκεί
λόγω κάποιου εγκλήματος χρηματικού τύπου ή κατάχρησης ναρκωτικών
και η κατάχρηση ναρκωτικών είναι μια διαταραχή - και όχι έγκλημα.
Και τι γίνεται λοιπόν με το υπόλοιπο 5%;
Τους πραγματικά βίαιους...
που φαινομενικά κάποιοι είναι
βίαιοι, μόνο και μόνο για να είναι βίαιοι...
είναι απλά "κακοί" άνθρωποι;
Ο λόγος για τον οποίο ειλικρινά πιστεύω ότι είναι χάσιμο χρόνου
να εμπλεκόμαστε σε κρίσεις περί ηθικών αξιών
σχετικά με ανθρώπινες πράξεις βίας είναι
επειδή δεν προάγει ούτε κατά μία σπιθαμή
την κατανόησή μας είτε για τα αίτια
είτε για την πρόληψη της βίαιης συμπεριφοράς.
Πολλές φορές με ρωτάνε εάν πιστεύω
στη "συγχώρεση" των εγκληματιών.
Η απάντηση μου σ' αυτό είναι
"Όχι, δεν πιστεύω στη συγχώρεση
περισσότερο από όσο πιστεύω στην καταδίκη".
Μόνο εάν οι ίδιοι, ως κοινωνία
κρατήσουμε την ίδια στάση απέναντι στην αντιμετώπιση της βίας, με
αυτήν ενός προβλήματος δημόσιας υγείας και προληπτικής περίθαλψης
αντί για ένα ηθικά "κακό"...
μόνο όταν καταφέρουμε να αλλάξουμε την
δική μας συμπεριφορά, υποθέσεις και αξίες
θα επιτύχουμε να μειώσουμε τα
επίπεδα βίας αντί να τα διεγείρουμε-
όπως κάνουμε αυτήν τη στιγμή.
Όσο περισσότερη δικαιοσύνη επιζητάμε,
τόσο περισσότερο πληγωνόμαστε
γιατί δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η δικαιοσύνη.
Υπάρχει μόνο αυτό που υπάρχει εκεί έξω. Τόσο απλά.
Με άλλα λόγια, εάν οι άνθρωποι διαμορφώνονται
να είναι φανατισμένοι ρατσιστές-
εάν ανατρέφονται μέσα σε ένα
περιβάλλον που υποστηρίζει κάτι τέτοιο
τότε, γιατί ρίχνουμε την ευθύνη στο άτομο;
Είναι τα θύματα μιας υποκουλτούρας.
Γι' αυτόν τον λόγο πρέπει να βοηθηθούν.
Η ουσία είναι ότι πρέπει να ανασχεδιάσουμε το περιβάλλον
που παράγει αυτήν την ανώμαλη συμπεριφορά.
Αυτό είναι το πρόβλημα.
Όχι το να πετάμε έναν άνθρωπο στη φυλακή.
Εξ ου και οι δικαστές - δικηγόροι -
"ελευθερία επιλογής" - τέτοιες έννοιες
είναι επικίνδυνες, επειδή μας παραπληροφορούν.
Ότι ένα άτομο είναι "κακό"...
ή ότι ένα άτομο είναι ένας "κατά συρροή δολοφόνος".
Οι κατά συρροή δολοφόνοι δημιουργούνται
όπως ακριβώς οι στρατιώτες γίνονται κατά
συρροή δολοφόνοι με ένα πολυβόλο στο χέρι.
Μεταμορφώνονται σε μηχανές θανάτου, αλλά κανείς
δεν τους αντιμετωπίζει ως δολοφόνους ή φονιάδες
γιατί κάτι τέτοιο είναι "φυσικό".
Οπότε, κατηγορούμε τους ανθρώπους.
Λέμε: "Λοιπόν, αυτός ο τύπος ήταν Ναζί - βασάνισε Εβραίους".
Όχι, ανατράφηκε έτσι, ώστε να βασανίζει Εβραίους.
Άπαξ και δεχτείς το γεγονός ότι οι άνθρωποι
έχουν προσωπικές επιλογές και ότι είναι ελεύθεροι
να κάνουν αυτές τις επιλογές... ελεύθεροι να κάνουν
επιλογές, σημαίνει χωρίς να επηρεάζονται
και δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό καθόλου.
Όλοι μας επηρεαζόμαστε σε όλες μας τις επιλογές
από την κοινωνία στην οποία ζούμε, από τους γονείς μας
και από τις αξίες που κυριαρχούν.
Άρα, είμαστε επηρεασμένοι- Άρα, δεν
μπορούν να υπάρξουν "ελεύθερες" επιλογές.
Ποια είναι η καλύτερη χώρα στον κόσμο; - η πραγματική απάντηση:
"Δεν έχω πάει σε όλον τον κόσμο και δε γνωρίζω
αρκετά για διαφορετικούς πολιτισμούς για
να μπορέσω να απαντήσω αυτή την ερώτηση."
Δεν γνωρίζω κάποιον που να μιλά με αυτόν τον τρόπο.
Λένε: "Είναι οι παλιές καλές ΗΠΑ!"
η καλύτερη χώρα στον κόσμο!"
Δεν υπάρχει ανάλυση... "Έχεις πάει στην Ινδία;" - "Όχι."
"Έχεις πάει στην Αγγλία;" - "Όχι."
"Έχεις πάει στη Γαλλία;" - "Όχι."
"Τότε, που βασίζεις τις υποθέσεις σου;"
Δεν μπορούν να απαντήσουν - νευριάζουν μαζί σου.
Λένε, "Που να σε πάρει. Ποιος στο διάολο
νομίζεις ότι είσαι για να μου λες τι να σκεφτώ;"
Και μην ξεχνάς: έχεις να κάνεις με
αποπροσανατολισμένους ανθρώπους.
Δεν είναι υπεύθυνοι για τις απαντήσεις˙
είναι θύματα της κουλτούρας, και αυτό σημαίνει
ότι έχουν επηρεαστεί από την κουλτούρα τους.
[Η Αφετηρία]
Δεν πρόκειται να υπάρξει καμία ανάκαμψη.
Δεν πρόκειται για κάποια μεγάλη ύφεση
από την οποία θα μπορέσουμε κάποτε να βγούμε.
Νομίζω αυτό που θα ακολουθήσει μετά την επόμενη φάση
της οικονομικής κατάρρευσης είναι τεράστια κοινωνική αναταραχή.
Όταν σταματήσουν να καταβάλλονται τα επιδόματα ανεργίας
επειδή δε θα έχουν μείνει χρήματα στα κράτη.
Και όταν τα πράγματα γίνουν τόσο άσχημα,
που οι άνθρωποι χάσουν την εμπιστοσύνη
προς τους εκλεγμένους ηγέτες τους, θα απαιτήσουν αλλαγή
αν δεν αλληλοσκοτώθουμε στην πορεία
ή αν δεν καταστρέψουμε το περιβάλλον.
Απλά φοβάμαι ότι μπορεί και να
φτάσουμε στο σημείο χωρίς επιστροφή...
και αυτό με ενοχλεί όσο δεν πάει.
Κάνουμε ό, τι μπορούμε για να αποφύγουμε αυτήν την κατάσταση.
Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας
μεγάλης μετάβασης στην ανθρώπινη ζωή...
Ότι αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα, είναι αυτή η ριζική
αλλαγή της ζωής όπως την ξέρουμε κατά τον τελευταίο αιώνα.
Θα πρέπει να υπάρχει μια σύνδεση μεταξύ της οικονομίας και
των πόρων αυτού του πλανήτη
εννοώντας φυσικά, όλη τη χλωρίδα και πανίδα·
την υγεία των ωκεανών και όλα τα άλλα.
Είναι ένα χρηματικό πρότυπο που δεν θα
φύγει μέχρι να σκοτώσει και το τελευταίο ανθρώπινο ον.
H "κυρίαρχη ομάδα" θα κάνει ό, τι
μπορεί για να παραμείνει στην εξουσία
και αυτό είναι που πρέπει να έχετε κατά νου.
Θα χρησιμοποιήσουν στρατό και ναυτικό και ψέμματα...
ή ό, τι άλλο διαθέτουν για να κρατηθούν στην εξουσία.
Δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν
διότι δεν ξέρουν κανένα άλλο σύστημα
που θα διαιωνίσει το είδος τους.
[Νέα Υόρκη - Ζωντανή Σύνδεση]
[Παγκόσμιες Διαδηλώσεις Κλείνουν τη Διεθνή Οικονομία]
[Λονδίνο - Ζωντανή Σύνδεση]
[Κίνα - Ζωντανή Σύνδεση]
[Νότια Αφρική - Ζωντανή Σύνδεση]
[Ισπανία - Ζωντανή Σύνδεση]
[Ρωσία - Ζωντανή Σύνδεση]
[Καναδάς - Ζωντανή Σύνδεση]
[Σαουδική Αραβία - Ζωντανή Σύνδεση]
[Tα Ποσοστά Εγκληματικότητας στη Δύση Απογειώνονται]
[Ο ΟΗΕ Κηρύσσει Κατάσταση Παγκόσμιας Έκτακτης Ανάγκης]
[Η Παγκόσμια Ανεργία Χτυπά το 65%]
[Οι Φόβοι για Παγκόσμιο Πόλεμο Συνεχίζονται]
[Η Κατάρρευση Χρέους προκαλεί τώρα ελλείψεις σε τρόφιμα]
[Πάρτε τα Πίσω]
[Αν και δεν έχει αναφερθεί βία καθώς
οι άνευ προηγουμένου διαδηλώσεις συνεχίζονται...
φαίνεται ότι το ισοδύναμο τρισεκατομμυρίων δολάριων
αποσύρεται συστηματικά από τραπεζικούς λογαριασμούς
σε ολόκληρο τον κόσμο, και με τη σειρά τους...
τελικά πετιούνται τώρα
[μπροστά από τις παγκόσμιες Κεντρικές τράπεζες.]
[ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΑΣ]
[ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ]
[Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ]
[WWW.THEZEITGEISTMOVEMENT.COM]
