
Spanish: 
Cuando miras un diagrama del Systema Solar, ves que hay una gran brecha entre Marte y Júpiter
Hace algunos siglos,  esa brecha molestaba a los astrónomos. Querían que haya un planeta ahí
El  primer día del siglo 19 (1 de enero, 1801) se les cumplió el deseo. Más o menos..
El astrónomo italiano Giuseppi Piazzi encontró un punto que se movía a la velocidad justa para
ser el planeta deseado, pero era solo un punto, y demasiado tenue para ser un
objeto muy grande. Él sospechó que podría ser un cometa, pero otras observaciones mostraron que no era
borroso. El objeto fue nombrado Ceres... pero ¿era un planeta?
Bueno...
Había mucha expectativa para que Ceres sea el planeta entre Marte y Júpiter. Pero entonces

English: 
When you look at a diagram of the solar system,
you’ll see a big gap between Mars and Jupiter.
A few centuries ago, that gap bugged astronomers;
they really wanted there to be a planet in there.
On the first day of the 19th century—January
1, 1801—they got their wish. Kinda. Italian
astronomer Giuseppi Piazzi found a point of
light moving at just the right speed to be
the desired planet, but it was just a dot,
and too faint to physically be a terribly
big object. He suspected it might be a comet,
but follow-up observations showed it wasn’t
fuzzy. The object was given the name Ceres…
but was it really a planet?
Well...
Hopes were high that Ceres was the wished-for
planet between Mars and Jupiter. But then

iw: 
אם תסתכלו על תרשים של מערכת השמש, תראו מרווח גדול בין מאדים וצדק.
לפני כמה מאות, המרווח הזה הציק לאסטרונומים; הם ממש רצו שיהיה בו כוכב לכת.
ביום הראשון של המאה ה-19 – 1 בינואר 1801 – משאלתם התגשמה. בערך. האסטרונום
האיטלקי ג'וזפה פיאצי מצא נקודת אור שנעה בדיוק במהירות הנכונה כדי להיות
כוכב הלכת הנחשק, אבל היא הייתה רק נקודה ועמומה מכדי להיות
גוף גדול. הוא חשד שהיא עשויה להיות כוכב שביט, אבל תצפיות עוקבות הראו שהיא לא.
מעורפל. הגוף קיבל את השם "קרס"... אבל האם הוא באמת היה כוכב לכת?
ובכן...
הייתה תקווה גדולה שקרס היה כוכב הלכת המיוחל בין מאדים וצדק. אבל אז

Arabic: 
عند النظر إلى رسم بياني للنظام الشمسي،
نرى فجوة كبيرة بين المريخ والمشتري.
قبل بضعة قرون، أزعجت تلك الفجوة
علماء الفلك، وتمنوا أن يكون فيها كوكب.
في اليوم الأول من القرن التاسع عشر،
غرة يناير عام 1801، تحققت أمنيتهم، نوعًا ما.
وجد عالم الفلك الإيطالي جوسيبي بياتسي
نقطة ضوء تتحرك بالسرعة الصحيحة
لتكون ذلك الكوكب المنشود،
لكنها كانت مجرد نقطة أضعف من أن تكون
جسمًا كبيرًا جدًا. فشك أنها قد تكون مذنبًا،
لكن المراقبة اللاحقة أوضحت أنها ليست ضبابية.
أطلِق على الجسم اسم سيريس،
لكن هل كان كوكبًا حقًا؟
في الواقع...
عُلقت آمال كبيرة على سيريس
ليكون ذلك الكوكب المنشود بين المريخ والمشتري.

Arabic: 
لكن حدث شيء مذهل، بعد قرابة عام،
في 1802، اكتُشفت نقطة أخرى.
وفي عام 1804، رصد علماء الفلك
نقطة ثالثة ثم رابعة في عام 1807.
وبات واضحًا أنه تم اكتشاف فئة جديدة
من أجرام النظام الشمسي.
ونظرًا لأنها كانت تبدو نقطًا
في تلسكوبات ذلك الزمن، بقع ضوئية كالنجوم،
حصلت على اسم "الكويكبات" أو Asteroids
بالإنجليزية، ومعناه "مشابه للنجوم".
ومع نهاية القرن التاسع عشر،
كان قد اكتُشف أكثر من 450 كويكبًا.
وتسارع معدل الاكتشاف على مر السنين،
ونعرف اليوم عن وجود مئات الآلاف منها.
وربما المليارات،
ويبلغ قطرها أكثر من 100 متر في النظام الشمسي.
وأكثر من مليون منها
يزيد حجمه عن كيلومتر.
فما الذي نراه هنا؟
ما هي هذه الكويكبات؟
لا يوجد تعريف ثابت للكويكب؟
لكنه بشكل عام عامة،
هي فئة من الأجسام الصغيرة الصخرية أو المعدنية
تدور حول الشمس حتى المشتري.
والأجسام التي بعد المشتري لها دلالات خاصة
سنتطرق لها في الحلقة القادمة.
تعلمنا الكثير عنها على مر القرون
من خلال تفحصها بدقة عبر التلسكوبات.

iw: 
משהו מדהים למדי קרה: מעט יותר משנה אחר כך, ב-1802, אחד נוסף
נמצא. אחר כך, ב-1804, אסטרונומים זיהו אחד שלישי, ורביעי ב-1807.
התחיל להתבהר שסוג נוסף של גופים במערכת השמש התגלה. בהסתמך
על כך שהם כולם היו רק נקודות בטלסקופים דאז, נקודות אור כמו כוכבים, הם
נקראו "אסטרואידים", שם שמשמעו המילולי "כמו כוכב".
עד סוף המאה ה-19 נמצאו יותר מ-450 בסך הכול. קצב הגילוי
האיץ במהלך השנים, ועכשיו, היום, אנחנו יודעים על מאות אלפים. יש
כנראה מיליארדים – כן, מיליארדים – מהם שגדולים מ-100 מטרים לרוחב במערכת
השמש, ומעל מיליון שגדולים מקילומטר אחד.
אז עם מה אנחנו מתעסקים כאן? מה הם האסטרואידים האל?
אין באמת הגדרה כוללת למה הוא אסטרואיד ומה איננו אסטרואיד.
אבל באופן כללי, זה סוג של גופים קטנים סלעיים או מתכתיים
שמקיפים את השמש עד צדק. לגופים שמעבר לצדק יש שמות אחרים
שנגיע אליהם בפרק הבא.
במהלך המאות למדנו הרבה עליהם באמצעות בחינות בטלסקופים.

English: 
something rather amazing happened: A little
over a year later, in 1802, another one was
found. Then, in 1804, astronomers spotted
a third one, and a fourth in 1807.
It was becoming clear that a new class of
solar system object had been discovered. Given
that they were all just dots in the telescopes
of the time, points of light like stars, they
were given the name “asteroids”, which
literally means star-like.
By the end of the 19th century more than 450
had been found in total. The rate of discovery
has accelerated over the years, and now, today,
we know of hundreds of thousands. There are
probably billions—yes, billions—of them
larger than 100 meters across in the solar
system, and over a million larger than 1 km
in size.
So what are we dealing with here? What are
these asteroids?
There’s not really a hard-and-fast definition
of what’s an asteroid and what isn’t.
But generally speaking, it’s a class of
smaller bodies that are rocky or metallic
that orbit the Sun out to Jupiter. Objects
past Jupiter have special designations that
we’ll get to in the next episode.
Over the centuries we’ve learned a lot about
them by scrutinizing them with telescopes.

Spanish: 
algo sorprendente sucedió. Un año después, en 1802, otro fue encontrado
Luego en 1804, los astrónomos encontraron otro, y un cuarto en 1807
Estaba quedando claro que otro tipo de objeto había sido descubierto.
Ya que en esa época todos eran meros puntos en los telescopios, puntos como las estrellas
se los llamó "asteroides", que significa "como una estrella".
Hacia fines del siglo 19, más de 450 habían sido descubiertos. La taza de descubrimientos
aceleró y hoy día, conocemos cientos de miles.
Probablemente hayan miles de millones, sí! de más de 100 metros en el sistema solar
y más de un millón de más de 1 km en tamaño.
Entonces, ¿qué son estos asteroides?
No hay una definición sencilla de qué es un asteroide y qué no lo es.
Generalmente, es una clase de objetos rocosos o metálicos pequeños
que orbitan el Sol antes de Júpiter. Los objetos más allá de Júpiter tienen nombres especiales
que veremos en el próximo episodio.
A lo largo del tiempo, hemos aprendido mucho sobre ellos analizándolos con telescopios

English: 
Asteroids come in a few basic flavors. Most,
of them, about 3/4, are carbonaceous, which
means they have lots of carbon in them. About
1/6th are silicaceous—heavy on the silicon-based
materials, y’know, rock. The rest are lumped
into one catch-all category, but are dominated
by metallic objects, literally loaded with
iron, nickel, and other metals.
So many of them orbit the Sun between Mars
and Jupiter that this region is now called
the Main Belt. The Main Belt has structure;
for example, there are very few asteroids
about 425 million kilometers from the Sun.
An asteroid at that distance would have an
orbital period of about 4 years; a simple
fraction of Jupiter’s 12 year period. Any
asteroid there would feel a repeated tug from
Jupiter’s mighty gravity, pulling it out
of that orbit. The resulting gap is called
the Kirkwood Gap, and there are several such
asteroid deserts, all with simple multiples
of Jupiter’s period. In this way, the main
belt is like Saturn’s rings, whose gaps are
carved out by the gravity of the orbiting moons.
Another way to group asteroids is by orbit;
some have similar orbits and may have formed

iw: 
אסטרואידים מגיעים בכמה סגנונות בסיסיים. רובם, בערך 3/4 הם פחמניים, כלומר
יש בהם הרבה פחמן. 1/6 הם צורניים – יש בהם הרבה חומרים מבוססי-צורן (סיליקון)
אתם יודעים, אבן. השאר מגובשים לקטגוריה כוללת, אבל הם נשלטים
על ידי גופים מתכתיים, עשירים בברזל, בניקל ובמתכות אחרות.
רבים כל כך מהם מקיפים את השמש בין מאדים וצדק, עד שהתחום הזה נקרא עכשיו
"החגורה הראשית". לחגורה הראשית יש מבנה. למשל, יש מעט מאוד אסטרואידים
במרחק של כ-425 מיליון קילומטרים מהשמש. לאסטרואיד במרחק הזה תהיה
זמן הקפה של כ-4 שנים: שבר פשוט של זמן ההקפה של צדק – 12 שנים. כל
אסטרואיד שם ירגיש משיכה חוזרת ונשנית מכוח הכבידה העצום של צדק, שתמשוך אותו אל מחוץ
למסלול הזה. המרווח שנוצר מזה נקרא "מרווח קירקווד", יש מספר
שממות אסטרואידים כאלה, לכולן כפולות פשוטות של זמן ההקפה של צדק. מהבחינה הזאת,
החגורה הראשית היא כמו הטבעות של שבתאי, שהמרווחים שלהן נסללו על ידי הכבידה של הירחים המקיפים אותו.
דרך נוספת לחלק אסטרואידים לקבוצות היא על פי המסלול: לחלק יש מסלולים דומים ויכול להיות שנוצרו

Arabic: 
الكويكبات متعددة الأنواع،
معظمها، نحو ثلاثة أرباعها كربونية،
أي تحتوي على الكثير من الكربون،
وسُدسها يحتوي على كمية كبيرة من السيليكا،
أي الصخور، وبقيتها مجتمع في فئة واحدة منوعة
لكن يغلب عليها الأجسام المعدنية،
المليئة بالحديد والنيكل والمعادن الأخرى.
يدور الكثير منها حول الشمس
بين المريخ والمشتري، فبات اسم المنطقة الآن
"حزام الكويكبات"، وله تركيبة معيّنة.
فهناك عدد قليل جدًا من الكويكبات
التي تبعد حوالي 425 مليون كم عن الشمس،
وكويكب بذلك البعد
ستكون دورته المدارية حوالي 4 سنوات،
وهو جزء بسيط من فترة المشتري البالغة 12 عامًا.
كافة الكويكبات هناك ستتعرض لشد متكرر
من جاذبية المشتري القوية
لسحبها من ذلك المدار. والفجوة الناتجة
عنها تُسمى "فجوة كيركوود"
وهناك الكثير من الكويكبات الصحراوية
دوراتها ضعف دورة المشتري المدارية،
يشبه هذا الحزام حلقات زحل،
الذي تكونت فجواته بفعل جاذبية الأقمار الدوّارة
طريقة أخرى لجمع الكويكبات هي بواسطة المدار،
فلبعضها مدارات مشابهة وربما تكوّنت

Spanish: 
Hay pocos tipos básicos de asteroides. La mayoría de ellos, tres cuartos, son carbonosos, lo que
significa que tienen mucho carbón. Cerca de un sexto son "siliciosos", con mucho silicio
como piedras. El resto está agrupado en una categoría más general, mayormente
objetos metálicos llenos de hierro, níquel, y otros metales.
Hay tanto orbitando el Sol entre Marte y Júpiter que esta región es llamada
El  Cinturón Principal. Este cinturón tiene estructura. Por ejemplo, hay muy pocos asteroides
a 425 millones de km del Sol. Un asteroide a esa distancia tendría
una órbota de 4 años, una fracción de la órbita de Júpiter de 12 años.
Un asteroide ahí, sería sometido repetidamente al tirón gravitacional del Júpier, que lo sacaría
de esa órbita. Los huecos resultantes se llaman Huecos de Kirkwood, y hay varios
huecos sin asteroides así. todos con órbitas múltiples a la de Jupiter. Así, el
cinturón principal es como los anillos de Saturno, que tiene huecos afectados por la gravedad de sus lunas.
Otra forma de agrupar asteroides es por órbita. Algunos tienen órbitas similares y se pueden haber formado

Arabic: 
من كويكب أكبر تعطلت حركته بسبب اصطدام،
ويُطلق على هذه المجموعات اسم "عائلات"،
وهناك العشرات المعروفة منها.
فمثلًا عائلة يونوميا تضم أكثر من 400 كويكب،
وهي سيليكونية أو كويكبات صخرية
وربما تشكّلت من جسم رئيسي عرضه نحو 300 كم.
تعرض الأفلام دائمًا مركبات فضائية
تُراوغ وتمر بين أحزمة الكويكبات،
محاولةً تجنب الأشرار، لكن الحقيقة
أن حزام الكويكبات عبارة عن فضاء فارغ!
الكويكبات متوسطة الحجم تبعد عن بعضها
ملايين الكيلومترات، وهي بعيدة لدرجة
لدرجة أنك إن وقفت على كويكب ما،
فلن تتمكن من مشاهدة كويكب آخر بالعين المجردة.
وبالرغم من أعدادها الكبيرة
إلا أن أحجامها صغيرة. لو جمعنا كل الكويكبات
في حزام الكويكبات معًا،
ستكون أصغر بكثير من قمرنا!
سيريس هو أكبرها ويبلغ عرضه نحو 900 كم،
وهو دائري وتقريبًا كروي
بسبب جاذبيته التي تضغطه إلى كرة.
ثمة شيء غريب عن سيريس،
بينما نكتب ونسجّل هذه الحلقة،
تتم زيارته لأول مرة بمسبار فضائي اسمه "دوون".
وهذا يعني أن كل ما أقوله لكم عن الكويكب

English: 
from a bigger, parent asteroid that got disrupted
by an impact. These groups are called families,
and there are a few dozen known. For example,
the Eunomia family has over 400 members, and
are silicaceous, rocky asteroids and probably all formed
from a parent body that was about 300 km across.
When you watch movies, they always show spaceships
dodging and swooping through asteroid belts,
trying to evade the bad guys. But in reality
our asteroid belt is mostly empty space! On
average, decent-sized asteroids are millions
of kilometers apart; so far that if you stood
on an asteroid, odds are good you wouldn’t even
be able to see another one with your naked eye.
And despite their huge numbers, they don’t
add up to much. If you took all the asteroids
in the main belt and lumped ‘em together
they’d be far smaller than our own Moon!
Ceres is the biggest, at about 900 km across.
It’s round, nearly spherical due to its
own gravity crushing it into a ball.
A funny thing about Ceres: As we write and
record this episode, it’s being visited
for the first time, by a spacecraft named
Dawn. That means everything I tell you about

iw: 
מאסטרואיד הורה גדול יותר שפוצל בעקבות פגיעה. הקבוצות האלה נקראות משפחות,
ויש כמה עשרות ידועות. לדוגמה, במשפחת "אונומיה" יש יותר מ-400 חברים,
והם אסטרואידים צורניים וסלעיים שכנראה נוצרו כולם מגוף הורה שהיה ברוחב של בערך 300 קילומטרים.
כשצופים בסרטים, תמיד רואים חלליות מנווטות בזריזות דרך חגורות אסטרואידים,
בניסיון להתחמק מהרעים. אבל במציאות, חגורת האסטרואידים שלנו היא בעיקר מרחב ריק!
בממוצע, אסטרואידים בגדלים נכבדים מופרדים במיליוני קילומטרים זה מזה: רחוקים כל כך עד שאם עמדתם
על אסטרואיד, יש סיכוי טוב שלא תוכלו אפילו לראות אחד אחר בעין בלתי מזוינת.
ולמרות מספרם העצום, הם לא מסתכמים בהרבה. אם הייתם לוקחים את כל האסטרואידים
בחגורה הראשית ומכווצ'צ'ים אותם יחד, הם היו הרבה יותר קטנים מהירח שלנו!
קרס הוא הגדול ביותר, ברוחב של כ-900 קילומטרים. הוא עגול, כמעט כדורי, עקב
כוח הכבידה שלו שמועך אותו לכדור.
דבר מצחיק על קרס: בזמן שאנחנו כותבים ומקליטים את הפרק הזה, הוא מבוקר
בפעם הראשונה, על ידי חללית בשם Dawn. זאת אומרת שכל מה שאני אומר לכם על

Spanish: 
de otros asteroides más grandes que fueron movidos por impactos. Estos grupos se llaman familias
y have varias docenas conocidas. Por ejemplo, la familia Eunomia tiene más de 400 miembros
y son "siliciosos" rocosos que probablemente se formaron de un cuerpo mayor de unos 300 km
En las películas se muestran a las naves esquivando asteroides en cinturones como estos
Pero en la realidad nuestro cinturón de asteroides es mayormente espacio vacío
En promedio, los asteroides de buen tamaño están a millones de kilómetros de otros, tan lejos que
si te paras en un asteroide probablemente no podrías ver otro a simple vista.
Y a pesar de que son tantos, no suman mucho. Si tomáremos todos los asteroides
del cinturón principal y los pusiéramos juntos, serían más chicos que la Luna!
Ceres es el más grande, cerca de 900 km de diámetro. Es redondo, casi esférico debido a
su propia gravedad
Un dato curioso sobre Ceres. Mientras grabamos este episodio, está siendo visitado
por primera vez, por una nave llamada Dawn.  Eso significa que todo lo que diga sobre

Arabic: 
قد يصبح قديمًا،
لكننا نعرف بعض الأشياء.
من المرجح أن سيريس له لب صخري مُحاط بدثار
من الجليد المائي، وكمية المياه فيه مذهلة،
ربما أكثر من مجمل المياه العذبة على الأرض!
وربما توجد مواد سائلة تحت سطحه،
كمحيطات إنسيلادوس ويوروبا.
وضحّت الصور الأولى التي التقطها دوون
عند اقترابه منه أن سطحه مليء بالفوهات
وبعضها ساطع جدًا،
وربما تتكشف عن جليد تحت السطح،
أو مادة عذبة وأكثر سطوعًا.
وثمة ملاحظات مُحيّرة لبخار ماء على سطحه،
وقد يكون ناتجًا عن التسامي، أي تحوّل الجليد
إلى غاز مباشرة بسبب حرارة الشمس،
أو قد يشير ذلك إلى وجود براكين جليدية.
كما زار مسبار دوون كويكب فيستا أيضًا،
وهو ثالث أكبر كويكب والثاني من حيث الكتلة.
فيستا دائري تقريبًا، أو كروي مفلطح،
منبسط قليلًا مثل كرة يجلس عليها شخص.
تعرّض نصفه الجنوبي في الماضي البعيد
لاصطدامات قوية تركت فيه قاعدة ضخمة.
كما زار المسبار عدة كويكبات
من الحزام الرئيسي، ومعظمها زيارات قصيرة.

English: 
this asteroid is probably about to be obsolete.
But we do know a few things. Ceres probably
has a rocky core surrounded by a water ice
mantle. The amount of water in it is staggering;
probably more than all the fresh water on
Earth! It may even be liquid under the surface,
like the oceans of Enceladus and Europa.
Early images by Dawn as it approached the
asteroid show its surface is heavily cratered,
and some craters are very bright; they may
be exposing ice under the surface, or just
fresher, brighter material. There are tantalizing
observations of localized water vapor on the
surface, which may be from sublimation; ice
turning directly into a gas due to the Sun’s
heat, or it might indicate cryovolcanoes.
Dawn also visited Vesta, which is the third
largest but second most massive asteroid known.
Vesta is round…ish, what’s called an oblate
spheroid, flattened a bit like a ball someone’s
sitting on. The southern hemisphere got hammered
by impacts long ago, leaving a huge basin there.
Several other main-belt asteroids have been
visited by spacecraft, mostly via flybys.

Spanish: 
este asteroide probablemente sea obsoleto. Pero sabemos algunas cosas. Ceres probablemente
tiene un núcleo rocoso rodeado de un manto de agua congelada. La cantidad de agua es enorme
Probablemente más que el agua dulce en la Tierra! Podría ser líquida bajo la superficie
cómo los océanos de Encéladus y Europa (las lunas)
Las primeras imágenes de Dawn muestras muchos cráteres en su superficie
y algunos son muy brillantes, podrían estar mostrando hielo bajo la superficie, o
podría ser material mas brillante. Hay algunas observaciones de vapor de agua localizado en
la superficie, lo cual podría ser de sublimación: hielo que se transforma directamente en gas debido al
calor del Sol. O podrían ser criovolcanes
Dawn también visitó Vesta: el tercer asteroide más grande y el segundo mas masivo
Vesta es redondeado, lo que se llama un esferoide. Achatado como una pelota en la que
alguien se sienta. El hemisferio sur recibió impactos hace mucho tiempo, dejando un cuenco.
Varios otros asteroides del cinturón has sido visitados por naves, en su mayoría sobrevuelos.

iw: 
האסטרואיד הזה כנראה עומד להיות מיושן. אבל אנחנו כן יודעים כמה דברים. לקרס כנראה
יש ליבה סלעית שמוקפת במעטפת קרח מים. כמות המים בו מעוררת השתאות:
ככל הנראה יותר מכל המים המתוקים על כדור הארץ! אף יכול להיות שהוא נוזלי מתחת לפני השטח,
כמו האוקיינוסים של אנקלדוס ושל אירופה.
תמונות מוקדמות מ-Dawn כשהתקרבה לאסטרואיד מראות שפני השטח שלו מלא במכתשים,
ומכתשים מסוימים בהירים מאוד. הם עלולים להיות קרח חשוף מתחת לפני השטח, או פשוט
חומר טרי ובהיר יותר. יש תצפיות מרגשות של אדי מים מקומיים על
פני השטח, שיכולים להגיע מהמראה: קרח שהופך ישירות לגז בגלל חום
השמש, או שזה עשוי להעיד על הרי געש קרים (קריו-וולקנוס).
Dawn  ביקרה גם ב"וסטה" – האסטרואיד הידוע השלישי בגודלו אך השני במסתו.
וסטה עגול... בערך. מה שנקרא "ספרואיד אובלי", מעוך קצת כמו כדור שמישהו
יושב עליו. ההמיספירה הדרומית נפגעה מפגיעות לפני זמן רב, מה שהשאיר בה שקע עצום.
מספר אסטרואידים אחרים מהחגורה הראשית בוקרו על ידי חללית, בעיקר באמצעות טיסות התקרבות.

Spanish: 
Lutetia, Gaspra, Steins, Mathilde. Ida es otro y se descubrió que tiene una pequeña luna
que la orbita. De hecho, muchos asteroides tienen lunas o son binarios: dos
objetos de tamaño similar orbitándose mutuamente. Kleopatra, una piedra con forma de hueso,
tiene dos lunas
Quizás creas que los asteroides son nada mas que rocas gigantes como las de tu jardín.
Pero no es así. Hace unos años los científicos se dieron cuenta
de que los asteroides pasaron miles de millones de años golpeándose entre sí. A veces
a muy alta velocidad, a veces más lento. Los impactos lentos pueden alterar a un asteroide, quebrarlo,
pero no son lo necesariamente fuertes como para destruirlo.
Con el tiempo, muchos golpes leves como ese pueden dejar lo que se llama pila de escombros:
piedras que se mantienen unidas por su gravedad como una bolsa de gravilla, o la ventanilla
de un coche que se quebró pero no se cae.
Esto se volvió más claro cuando la nave japonesa Hayabusa visitó el asteroide Itokawa,

Arabic: 
لوتيشا وغاسبرا وستاينز وماتيلدا،
وآيدا الذي اكتُشف أن له قمرًا صغيرًا يدور حوله.
والكثير من الكويكبات لها أقمار
أو هي كويكبات مزدوجة،
حيث جسمين بالحجم ذاته يدوران حول بعضيهما.
كليوباترا، وهو صخرة غريبة على شكل عظمة
له قمرين!
قد تظنون أن الكويكبات هي صخور عملاقة
قد تجدها في حديقتك،
أجسام فردية قوية وصلبة، لكنها ليست كذلك.
فقد أدرك العلماء قبل بضع سنوات
أن الكويكبات قضت مليارات السنين
وهي ترتطم ببعضها
أحيانًا اصطدامات سرعية وأحيانًا أخرى بطيئة.
ويُمكن للضربات البطيئة التأثير في الكويكب
وإحداث صدع فيه
لكن ليس لدرجة تحطيمه إلى أجزاء.
ومع مرور الوقت، يمكن لعدد من الصدمات المماثلة
أن يُخلف ما يُسمى "كومة أنقاض"،
وهي صخور فردية متصلة بجاذبيتها الخاصة
مثل كيس من الحصى أو نافذة سيّارة مشققة
لكن ما تزال محتفظةً بشكلها العام.
واتضح ذلك أكثر عندما زار مسبار
الفضاء الياباني "هايابوسا" كويكب ايتوكاوا

iw: 
לוטטיה, גספרה, סטיינס, מתילדה. אידה הוא אסטרואיד נוסף, והתגלה שיש לו ירח
קטן שמקיף אותו. למעשה, הרבה אסטרואידים הם בעלי ירחים או בינאריים, עם שני
גופים בגודל דומה שנמצאים במסלול זה סביב זה. קליאופטרה, סלע מוזר בצורת עצם לכלב,
הוא בעל שני ירחים!
אתם עלולים לחשוב שאסטרואידים הם פשוט גרסה ענקית של סלעים שאתם נתקלים בהם בגינה שלכם. גופים
קשים, מוצקים ומאחודים. אבל מתברר שזה לא המקרה: לפני כמה שנים מדענים הבינו
שאסטרואידים בילו מיליארדים של שנים בהתנגשות זה בזה – לפעמים
במהירות גבוהה, לפעמים לאט יותר. פגיעות איטיות יכולות לשבור את האסטרואיד ולסדוק אותו,
אבל הן לא בהכרח חזקות מספיק כדי לפרק אותו לחלקים נפרדים.
במהלך הזמן, מספיק פגיעות כאלה יכולות להשאיר מה שנקרא "ערימת חצץ": סלעים
נפרדים שמוחזקים יחד על ידי כוח הכבידה שלהם, כמו שק של חצץ או שמשת מכונית
שנסדקה אך עדיין שומרת על המבנה שלה.
זה התבהר יותר כשהחללית היפנית "היאבוסה" ביקרה באסטרואיד איטוקוואה

English: 
Lutetia, Gaspra, Steins, Mathilde. Ida is
another, and was discovered to have a small
moon orbiting it. In fact, a lot of asteroids
have moons or are actually binary, with two
similarly-sized bodies in orbit around each
other. Kleopatra, a weird dog bone-shape rock,
has two moons!
You might think asteroids are just giant versions
of rocks you might find in your garden; tough,
solid, singular bodies. But it turns out that’s
not the case. A few years ago scientists realized
that asteroids have spent billions of years
whacking into one another -- sometimes in
high-speed collisions, sometimes more slowly.
Slower hits can disrupt the asteroid, crack it,
but not necessarily be strong enough to
actually disrupt it so that it breaks apart.
Over time, enough hits like that can leave
behind what’s called a rubble pile: Individual
rocks held together by their own gravity,
like a bag of gravel, or a car window that’s
been cracked and still holds its overall shape.
This became more clear when the Japanese Hayabusa
spacecraft visited the asteroid Itokawa, and

Arabic: 
ورصد ما يُمكن وصفه فقط بأنه ركام مختلط،
لم يكن على الكويكب فوهات،
وكان مليئا بالأنقاض والحطام.
وكانت كثافته متدنية جدًا،
وهو المتوقع في كومة صخور مفككة.
من الغريب أن نفكر في بعض الكويكبات
كأكثر من أكياس حصى عائمة،
لكن الكون ليس مجبرًا على مطاوعة توقعاتنا.
إنه مليء بالمفاجآت،
وعلينا أن نتأقلم مع ذلك،
إليكم هذا السؤال:
ما سبب وجود حزام كويكبات أساسًا؟
تشكّل النظام الشمسي من قرص من المواد،
وبمرور الوقت، بدأت تلك المواد تتجمع
في قطع أكبر فأكبر، ومع تشكّل الكواكب،
جمعت وجذبت المزيد من المواد وكبر حجمها.
جذب المشتري الكثير من المواد المحيطة به،
لكن ليس كلها،
وترك الكثير من الحطام داخل مداره،
فتكتل بعضه لتكوين أجسام متوسطة الحجم،
وربما أصغر من الكواكب الموجودة الآن،
لكن كبيرة بما يكفي خضوعها للتباين،
نزلت المواد الثقيلة كالمعادن في الوسط،
وكوّنت المواد الأخف الدثار والقشرة.
لكن الاصطدامات حطمتها كليًا،
ولهذا نرى كويكبات بتركيبات مختلفة،

iw: 
וראתה מה שיכול להיות מתואר רק כערבובייה מבולגנת. אין על האסטרואיד מכתשים
והוא לוכלך בחצץ ובשפוכת. הוא היה גם בצפיפות קטנה מאוד, בדיוק כפי שהייתם מצפים
מערימת אבנים שמחוברות באופן רפוף.
מוזר לחשוב על אסטרואידים מסוימים כלא יותר משקים מרחפים
של חצץ, אבל היקום איננו מחויב להיצמד לציפיות שלנו. הוא מלא
בהפתעות, ואנחנו צריכים לשמור על הראש פתוח.
אז הנה שאלה: למה יש חגורת אסטרואידים ראשית בכלל?
מערכת השמש נוצרה מדיסקת חומר, ובמהלך הזמן, החומר הזה התחיל להתגבש
לחתיכות שהלכו וגדלו. כשכוכבי הלכת נוצרו, הם סחפו ובלעו לתוכם הרבה יותר
דברים, והפכו לגדולים. צדק צרך הרבה מהחומר מסביבו, אבל לא את הכול,
והשאיר הרבה שפוכת במסלול שלו.
חלק מזו התגבש והפך לגופים בינוניים בגודלם, כנראה קטנים יותר מכוכבי הלכת
שיש לנו עכשיו, אבל גדולים מספיק כדי לעבור דיפרנציאציה: דברים כבדים כמו מתכות שקעו למרכז
ודברים קלים יותר יצרו מעטפת וקרום. אמנם, התנגשויות שברו כמעט את כולם לחלקים,
ולכן אנחנו רואים אסטרואידים עם הרכבים שונים: חלקם

Spanish: 
y vió lo que se puede describir como un gran desorden. El asteroide no tiene cráteres y
estaba repleto de escombros y restos. Tiene una densidad muy baja, como es de esperarse
para un montón de piedras
Es raro pensar en algunos asteroides como un montón de bolsas de piedras
pequeñas, pero el Universo no tiene porque seguir nuestras expectativas. Está
lleno de sorpresas, y debemos mantener nuestras mentes flexibles.
He aquí una pregunta: ¿porqué el Sistema Solar tiene un cinturón principal?
El Sistema Solar se formó de un disco de materia, y con el tiempo, ese material comenzó a amontonarse
más y más. Cuando los planetas comenzaron a formarse, atrajeron mucha materia más
y se volvieron más grandes. Jupiter atrajo mucho del material cercano, pero no todo,
y dejó muchos escombros en su órbita.
Algunos se agruparon y formaron objetos medianos, probablemente menores que los planetas actuales
pero grandes como para que ocurra la diferenciación: elementos pesados como metales se hundieron al medio.
y los más livianos formaron un manto y una corteza. Pero los impactos rompieron la mayoría
y es por eso que vemos asteroides de composiciones diferentes: Algunos de

English: 
saw what can only be described as a jumbled
mess. The asteroid had no craters on it, and
was littered with rubble and debris. It was
also very low density, just what you’d expect
for a loosely bound rock pile.
It’s weird to think of some asteroids as
being not much more than free-floating bags
of gravel, but the Universe is under no obligation
to adhere to our expectations. It’s full
of surprises, and we need to keep our minds
flexible.
So here’s a question: why is there even
a main asteroid belt at all?
The solar system formed from a disk of material,
and over time, that material started to clump
into bigger and bigger pieces. As planets
formed, they swept up and pulled in lots more
stuff, and grew large. Jupiter consumed a
lot of the material around it, but not all,
and left a lot of debris inside its orbit.
Some of this clumped together to form middling-sized
objects, probably smaller than the planets
we have now, but big enough to undergo differentiation:
Heavy stuff like metals sank to the middle,
and lighter stuff formed a mantle and crust.
Collisions broke almost all of them apart,
though, and that’s why we see asteroids
with different compositions: Some are from

Spanish: 
núcleos densos, otros de una corteza más suave.
Probablemente había mucho más material entre Marte y Jupiter hace miles de millos de años
pero fueron capturados por Júpiter, o su gravedad alteró sus órbitas,
lanzándolos lejos. Esto podría ser porque Marte es tan pequeño. Júpiter le quitó toda su
"comida" cuando se formó
Aunque la mayoría de los asteroides están en el cinturón principal, algunos tienen órbitas
que cruzan la de Marte, lo que los lleva más cerca del Sol. Llamamos a esos "Ateroides que
cruzan a Marte". Algunos incluso tienen órbitas que cruzan la de la Tierra. Los llamamos
"Asteroides Apolo" ¡Si! Son nombrados por el asteroide Apolo
el primero de ese tipo en ser encontrado.
Algunos tienen órbitas casi por completo dentro de la nuestra. Se llaman Aten
Los asteroides Aten y Apolo so nos pueden acercar bastante. Los llamamos Asteroides Cercanos a la Tierra
Pero aunque se nos acercan mucho, no significa que nos vayan a chocar porque, por ejemplo
sus órbitas pueden estar inclinadas por lo que sus órbitas y las nuestras nunca
se cruzan.

English: 
the denser core, others from the lighter crust.
There was probably a lot more material between
Mars and Jupiter billions of years ago, but
it either got eaten by Jupiter, or the planet’s
immense gravity altered the asteroids’ orbits,
flinging them away. This may be why Mars is
so small, too; Jupiter robbed it of all of
its food as it formed.
While most asteroids live in the main belt,
not all of them do. Some have orbits that
cross that of Mars, taking them closer to the Sun.
We call those -- wait for it -- Mars-crossing
asteroids. Some have orbits that take them
even closer to the Sun, crossing Earth’s
orbit. We call those… Apollo asteroids.
Eh? Gotcha! They’re named after the asteroid
Apollo, the first of its kind to be found.
Some have orbits that are almost entirely
inside Earth’s orbit, called Aten asteroids.
Aten and Apollo asteroids can get pretty close
to Earth, so we call them Near-Earth Asteroids.
Now, while they get close to us, that doesn’t
mean they’ll hit us, because, for example,
their orbits may be tilted, so their orbits
and the orbit of the Earth don’t actually
ever physically cross.

iw: 
מהליבה הדחוסה יותר ואחרים מהקרום הקל יותר.
כנראה היה הרבה יותר חומר בין מאדים וצדק לפני מיליארדי שנים, אבל
או שהוא שהוא נאכל על ידי צדק, או שכוח הכבידה הכביר של צדק שינה את המסלולים של האסטרואידים
והעיף אותם הרחק. זו גם יכולה להיות הסיבה לכך שמאדים קטן כל כך: צדק שדד ממנו את
כל האוכל כשהוא נוצר.
אף על פי שרוב האסטרואידים מתגוררים בחגורה הראשית, לא כולם כאלה. לחלקם יש מסלולים
שחוצים את אלה של מאדים, שמקרבים אותם יותר לשמש. אנחנו קוראים להם – חכו לזה– "אסטרואידים
חוצי-מאדים". לחלקם יש מסלולים שמקרבים אותם אף יותר לשמש וחוצים את המסלול של
כדור הארץ. אנחנו קוראים להם... "אסטרואידי אפולו". חה... תפסתי אתכם! הם נקראים על שם האסטרואיד
"אפולו", הראשון מסוגו שהתגלה.
לחלקם יש מסלולים שכמעט לחלוטין בתוך המסלול של כדור הארץ. הם נקראים "אסטרואידי אטן".
האסטרואידים אטן ואפולו יכולים להתקרב למדי לכדור הארץ, אז אנחנו קוראים להם "אסטרואידים קרובי-ארץ".
עכשיו, זה שהם מתקרבים אלינו לא אומר שהם יפגעו בנו. למשל,
המסללים שלהם עשויים להיות נטויים, כך שהמסלולים שלהם והמסלול של כדור הארץ לא באמת
חוצים זה את זה ממשית.

Arabic: 
فبعضها مكوّن من لب أكثر كثافة
وبعضها الآخر من قشرة أخف وزنًا.
ربما كان هناك الكثير من المواد
بين المريخ والمشتري قبل مليارات السنين،
لكن إما أن المشتري التهمها أو أن جاذبيته
الهائلة غيّرت مدار الكويكبات،
ودفعتها بعيدًا. وقد يكون هذا سبب صغر المريخ،
فقد سلبه المشتري
كل طعامه أثناء تكوّنه.
تقع معظم الكويكبات في الحزام الرئيسي،
لكن ليس جميعها. فلبعضها مدارات
تتقاطع مع مدار المريخ مما يقربها أكثر للشمس،
ونُطلق عليها "كويكبات عابرة للمريخ".
ولبعضها مدارات تُقربها أكثر إلى الشمس
وتمر من مدار الأرض.
ونسميها "كويكبات أبولو".
فقد سمُيت على اسم الكويكب أبولو،
وهو أول كويكب اكتشف من هذا النوع.
ولبعضها مدارات تقع كلها تقريبًا
داخل مدار الأرض واسمها "كويكبات آتون".
كويكبات آتون وأبولو قد تقترب جدًا من الأرض
فنسميها الكويكبات القريبة من الأرض.
ومع أنها تقترب منا
فهذا لا يعني أنها ستصطدم بنا،
لأن مداراتها قد تكون منحرفة،
وعليه فإن مداراتها ومدار الأرض
لا تتقاطع أبدًا.

Arabic: 
لكن لبعضها الآخر مسارات تتقاطع مع الأرض،
وهذا أيضًا لا يعني أنها ستصطدم عند المرور،
فنحن قد نعبر الشارع
دون أن تصدمنا سيارة.
تقع المشكلة عندما تحاول احتلال
الحيز الذي تشغله سيارة في الوقت نفسه.
علماء الفلك بالطبع قلقون جدًا
من احتمال اصطدام الكويكبات بالأرض،
لهذا نقوم بمسوحات
ولدينا مراصد تستكشف السماء بحثًا عنها.
هذا موضوع مهم جدًا
سأتطرق له بتفصيل أكبر في حلقة قادمة.
وهناك فئة أخرى من الكويكبات
تشكلت نتيجة خاصية في الجاذبية.
عندما يدور كوكب حول نجم،
ثمة نقاط في مدار الكوكب وقريبة منه
حيث قوى الجاذبية متوازنة.
وإذا وضعنا جسمًا هناك يبقى مكانه
مثل بيضة في كوب.
وتسمى هذه "نقاط لاغرانج"،
إحداها محاذية لمدار الكوكب،
لكن تسبقه بـ60 درجة، وأخرى خلفه بـ60 درجة.
اكتُشف أول كويكب من هذا النوع
وهو يدور أمام المشتري بـ60 درجة، وسمي آخيل
تيمنًا بالبطل الإغريقي في حرب طروادة.
ومع اكتشاف المزيد، استمرت هذه التسميات،
فسُميت الكويكبات التي أمام المشتري
تيمنًا بشخصيات إغريقية في حرب طروادة،

Spanish: 
Pero algunos sí tienen trayectorias que se cruzan con la nuestra. No significa que vayan a chocar
Así como podemos cruzar una calle sin ser chocados por un coche.
El problema es cuando quieres ocupar el mismo espacio que un coche al mismo tiempo.
Por supuesto, los astrónomos están muy preocupados por estos asteroides.
Es por eso que hacen estudios, observatorios que miran el cielo y los buscan. Este
es un tema muy importante, y lo trataremos en detalle en otro episodio.
Hay otro tipo de asteroide que existe debido a una rareza de la gravedad. Cuando un
planeta orbita una estrella, hay lugares en su órbita y cerca donde
las fuerzas gravitacionales están balanceadas. Si pones un objeto ahí, se quedará
ahí, como un huevo en un vaso. Estos se llaman Puntos de Lagrange. Uno está en la
misma órbita que el planeta, pero 60° más adelante, otro 60° atrás.
El primero de estos asteroides fue encontrado 60° adelante de Júpiter, y fue nombrado Aquiles
como el héroe griego de la guerra de Troya. Al encontrar más, la convención siguió
y los asteroides adelante de Júpiter fueron nombrados por figuras griegas de la guerra de Troya y

English: 
But… some do have paths that literally intersect
Earth’s. That doesn’t mean they’ll hit
us every pass, either; after all, you can
walk across a street without getting hit by
a car. The problem comes when you try to occupy
the same volume of space as a car at the same time.
Astronomers, unsurprisingly, are very concerned
about asteroids that can hit us. That’s
why we have surveys, observatories scanning
the skies, looking for them. This is a pretty
important topic, and I’ll go into in more
depth in a future episode.
There’s another category of asteroid that
exists due to a quirk of gravity. When a planet
orbits a star, there are points along the
planet’s orbit and near it in space where
the gravitational forces are in balance. If
you place an object there, it tends to stay
there, like an egg in a cup. These are called
Lagrange points. One of them is along the
same orbit as the planet, but 60° ahead;
another is 60° behind.
The first such asteroid found was orbiting
60° ahead Jupiter, and was named Achilles,
after the Greek hero in the Trojan war. As
more were found, the naming convention stuck;
asteroids ahead of Jupiter were named after
Greek figures in the Trojan war, and those

iw: 
אבל... לחלקם יש מסלולים שממש מצטלבים עם מסלול כדור הארץ. גם זה לא אומר שהם יפגעו
בנו בכל מעבר. אחרי הכול, אתם יכולים לחצות את הכביש בלי להיפגע
ממכונית. הבעיה צצה כשמנסים לתפוס את אותו הנפח במרחב של המכונית באותו הזמן.
אסטרונומים, באופן לא מפתיע, מודאגים מאוד מאסטרואידים שיכולים לפגוע בנו. לכן
יש לנו סקירות, מצפים שסורקים את השמים, שמחפשים אותם. זה נושא
די חשוב, ואנחנו נתעמק בו יותר בפרק עתידי.
יש קטגוריה נוספת של אסטרואידים שקיימים בגלל מוזרות של הכבידה. כשכוכב לכת
מקיף כוכב, יש נקודות לאורך המסלול של כוכב הלכת וקרוב אליו בחלל שבהן
כוחות הכבידה נמצאים בשיווי משקל. אם ממקמים שם גוף, הוא נוטה להישאר
שם, כמו ביצה בקערה. אלה נקראות "נקודות לגראנז'". אחת מהן היא לאורך
אותו המסלול של כוכב הלכת, אבל 60° מלפנים; אחת נוספת היא 60° מאחור.
האסטרואיד הראשון מהסוג הזה התגלה מרחף 60° לפני צדק ונקרא "אכילס",
על שם הגיבור היווני במלחמת טרויה. כשנמצאו עוד, המוסכמה נדבקה:
אסטרואידים מלפני צדק נקראו על שם דמויות יווניות במלחמת טרויה, ואלה

iw: 
שמאחורי צדק נקראו על שם טרויאנים. ועכשיו אנחנו פשוט קוראים להם "אסטרואידים טרויאנים".
אסטרואידים טרויאנים זוהו ליד צדק, מאדים, אוראנוס, נפטון ואפילו כדור הארץ! האסטרואיד
של כדור הארץ נמצא ב-2010 באמצעות תצפיות ממצפה שמקיף את כדור הארץ בשם WISE, שסורק
את השמים באור אינפרא-אדום, בו אסטרואידים זוהרים בגלל החום שלהם. 2010 TK7, כפי
שהוא נקרא, הוא ברוחב של כ-300 מטרים ובמרחק 800 מיליון קילומטרים, מקיף את השמש לפני כדור הארץ.
יש גם אסטרואידים שיש להם מסלולים דומים מאוד לזה של כדור הארץ, אבל
הם מעט אליפטיים ונטויים ביחס לשלנו. בעקבות זאת, הם יכולים להישאר יחסית
קרוב לכדור הארץ בחלל, אבל הם לא באמת מקיפים אותנו; במקום זאת, הם לפעמים מתקרבים
ולפעמים נסוגים. זה מוזר למדי, אבל זה תוצאה טבעית של מכניקה מסלולית.
חלק מהאנשים אומרים שהאסטרואידים האלה הם ירחים של כדור הארץ, אבל יותר טוב להגיד שהם
קו-אורביטליים אלינו. רק מעטים ידועים, כשהמפורסם ביותר הוא "קרויניו", שיכול
להתקרב למרחק של כ-12 מיליון קילומטרים מאיתנו.
אה, דבר אחד נוסף. במקור, אסטרואידים נקראו על שמות אלות: קרס,

Arabic: 
وسُميّت التي وراء المشتري تيمنًا بشخصيات
طروادية، والآن نسميها "كويكبات طروادة".
تم رصد كويكبات طروادة
للمشتري والمريخ وأورانوس ونبتون وحتى الأرض!
اكتشف كويكب الأرض عام 2010
باستخدام ملاحظات لمرصد دوّار يُدعى "وايز"،
وهو يمسح السماء بالأشعة تحت الحمراء
حيث تتوهج الكويكبات بسبب حرارتها.
الكويكب "2010 تي كيه 7"، عرضه 300 متر ويبعد
800 مليون كم، ويدور حول الشمس أمام الأرض.
هناك أيضًا كويكبات
لها مدارات تشبه مدارات الأرض كثيرًا،
لكنها بيضاوية الشكل قليلًا ومائلة
مقارنة بمداراتنا. ولهذا يمُكن أن تبقى
قرب الأرض في الفضاء، لكن لا تدور حولنا،
بل تقترب أحيانًا وتتراجع أحيانًا أخرى.
وهو أمر غريب جدًا،
لكنها نتيجة طبيعية للميكانيكا المدارية.
يقول البعض إن الكويكبات هي أقمار الأرض،
لكن الوصف الأفضل
هو أنها تشاركنا مدار الأرض.
ولم يُكتشف إلّا القليل منها وأشهرها هو كورينيا،
الذي قد يقترب إلى نحو 12 مليون كم
من الأرض.
هناك شيء آخر،
كانت الكويكبات تُسمى على اسم الآلهة الإناث

Spanish: 
los asteroides detrás de Júpiter fueron nombrados por Troyanos, y ahora son todos asteroides troyanos
Este tipo de asteroide troyano fue encontrado en Júpiter, Marte, Urano, Neptuno, y hasta la Tierra!
El nuestro fue encontrado en 2010 usando datos de un telescopio llamado WISE, que analiza
el cielo en infrarroja, donde los asteroides brillan debido a su propio calor. Se llama 2010 TK7
es de unos 300 metros y está a 800 millones de kilímetros, orbitando el Sol adelante de la Tierra
También hay asteroides que tienen órbitas muy similares a la de la Tierra, pero son un
poco elípticas e inclinadas con respecto a la nuestra. Así, pueden permanecer bastante
cerda de la Tierra en el espacio, pero no nos orbitan. A veces se acercan y a veces
retroceden. Es bastante extraño, pero es un resultado natural de la mecánica de órbitas.
Algunos dicen que estos asteroides con lunas de la Tierra, pero es mejor decir que
son co-orbitacionales. Sólo se conoces pocos, el más famoso es Cruithne, que
se puede acercar hasta 12 millones de km.
Y una cosa más. Originalmente los asteroides eran nombrados por diosas: Ceres

English: 
behind Jupiter were named for Trojans, and
now we just call them all Trojan asteroids.
Trojan asteroids have been spotted for Jupiter,
Mars, Uranus, Neptune, and even Earth! Earth’s
was found in 2010 using observations by an
orbiting observatory called WISE, which scans
the skies in infrared light, where asteroids
glow due to their own heat. 2010 TK7, as it’s
called, is about 300 meters across and 800 million
kilometers away, orbiting the Sun ahead of the Earth.
There are also asteroids that have orbits
that are very similar to Earth’s, but are
slightly elliptical and tilted with respect
to ours. Because of this, they can stay relatively
near the Earth in space, but don’t really
orbit us; instead they sometimes get closer
and sometimes recede. It’s pretty weird,
but a natural outcome of orbital mechanics.
Some people say these asteroids are moons
of Earth, but it’s better to say they’re
co-orbital with us. Only a few are known,
the most famous being Cruithne, which can
get as close as 12 or so million kilometers
from us.
Oh, one more thing. Originally, asteroids
were named after female goddesses; Ceres,

English: 
Vesta, Juno, and so on. But as hundreds more
were found, and then thousands, we ran out
of names. Eventually astronomers who discovered
asteroids were allowed to name them -- through
a lengthy proposal and acceptance process
governed by the International Astronomical
Union. They also get a number assigned to
them as well.
A lot of astronomers have asteroids named
after them, including astronomers who study
asteroids, like my friend Amy Mainzer, who
works on the WISE mission—hers is 234750
Amymainzer—and Eleanor Helin, who discovered
quite a few asteroids and comets. Hers is
3267 Glo; for her nickname.
And this one? It’s a one-kilometer wide
rock in the main belt, and goes by the name
165347 Philplait.
Must be coincidence.
Today you learned that asteroids are chunks
of rock, metal, or both that were once part
of smallish planets but were destroyed after
collisions. Most orbit the Sun between Mars
and Jupiter, but some get near the Earth.
The biggest, Ceres is far smaller than the
Moon but still big enough to be round and
have undergone differentiation.

Spanish: 
Vesta, Juno, etc. Pero como se encontraron cientos y luego miles, se terminaron
los nombre. Luego, los astrónomos que descubrían asteroides podían nombrarlos
a través de un complicado proceso de propuestas controlado por la Unión Internacional
Astronómica. También reciben un número único
Muchos astrónomos tienen asteroides nombrados en su honor, incluyendo astrónomos
que estudian asteroides, como mi amiga Ami Mainzer que trabaja en la misión WISE. El suyo es
234750 Amymainzer. Y Eleanor Helin, que descubrió varios asteroides y cometas. El suyo es
3267 Glo, por su apodo.
¿Y este? Es una roca de 1 km en el cinturón principal, y se llama
165347 Philplait.
Debe ser coincidencia...
Hoy aprendieron que los asteroides son trozos de piedra, metal o ambos que eran
parte de planetas más pequeños pero que fueron destruidos en colisiones. La mayoría orbita el Sol entr
Marte y Jpupiter, pero algunos se acercan a la Tierra. El más grande, Ceres es mucho más pequeño
que la Luna, pero lo suficientemente grande como para ser redondo y tener diferenciación.

iw: 
וסטה, יונו, וכך הלאה. אבל כשנמצאו מאות נוספים, ואחרי כן אלפים, נגמרו לנו
השמות. לימים, אסטרונומים שגילו אסטרואידים הורשו לבחור להם שם – דרך
תהליך הצעה וקבלה ארוך שמנוהל על ידי האיחוד האסטרונומי
הבינלאומי. הם מקבלים גם מספרים שמוקצים להם.
להרבה אסטרונומים יש אסטרואידים שנקראו על שמם, אלה כוללים אסטרונומים שחוקרים
אסטרואידים, כמו החברה שלי איימי מייזנר, שעובדת במשימת WISE – שלה הוא 234750
Amymainzer – ואלינור הלין, שגילתה מספר לא קטן של אסטרואידים וכוכבי שביט. שלה הוא
3267 Glo, בשל הכינוי שלה.
וזה? זה סלע ברוחב קילומטר בחגורה הראשית, ששמו
165347 Philplait (פיל פלייט).
כנראה צירוף מקרים.
היום למדתם ששאסטרואידים הם גושים של סלע, של מתכת, או של שניהם, שהיו פעם חלק
מכוכבי לכת קטנים אבל נהרסו אחרי התנגשויות. רובם מקיפים את השמש בין מאדים
ובין צדק, אבל חלקם קרובים לכדור הארץ. הגדול ביותר ביניהם, קרס, הוא קטן בהרבה
מהירח, אבל עדיין גדול מספיק כדי להיות עגול ולעבור דיפרנציאציה.

Arabic: 
سيريس وفيستا وجونو وغيرها.
لكن مع اكتشاف المئات منها والآلاف لاحقًا،
نفذت الأسماء. وفي النهاية،
سُمح لعلماء الفلك الذين اكتشفوها بتسميتها
من خلال عملية عرض وقبول مطوّلة
يحكمها الاتحاد الفلكي الدولي.
كما أعطِيت أرقامًا أيضًا.
سُمّيت الكويكبات باسم الكثير من علماء الفلك،
بمن فيهم العلماء الذين يدرسون الكويكبات،
مثل صديقتي آيمي ماينزر التي تعمل في بعثة وايز
واسم كويكبها "234750 آيمي ماينزر".
وإيلونور هيلين
التي اكتشفت بعض الكويكبات والمذنبات.
واسم كويكبها "3267 غلو"، وهو لقبها.
وماذا عن هذا؟ يبلغ عرضه كيلومتر واحد
في الحزام الرئيسي،
واسمه "165347 فيل بليت".
لا بد أنها صدفة.
تعلمتم اليوم أن الكويكبات هي قطع من الصخور
والمعادن أو كليهما وكانت في الماضي جزءًا
من كواكب صغيرة دُمرت بعد اصطدامات.
ومعظمها يدور حول الشمس بين والمريخ والمشتري،
لكن بعضها يقترب من الأرض.
وأكبرها هو سيريس وهو أصغر كثيرًا من القمر،
لكن حجمه يكفي ليكون دائريًا
ويحمل بعض التباين.

English: 
Crash Course Astronomy is produced in association
with PBS Digital Studios. Head over to their
channel for even more awesome videos. This
episode was written by me, Phil Plait -- I
hosted it too. You probably saw that. The
script was edited by Blake de Pastino, and
our consultant is Dr. Michelle Thaller. It
was directed by Nicholas Jenkins. The script
supervisor and editor is Nicole Sweeney. The
sound designer is Michael Aranda, and the
graphics team is Thought Café.

Arabic: 
Crash Course Astronomy
منتج بالتعاون مع استوديوهات PBS Digital.
 زوروا قناتهم على اليوتيوب لمشاهدة فيديوهات
رائعة أخرى. هذه الحلقة من تأليفي أنا فيل بليت
كما أني قدمتها أيضًا، الأرجح أنكم
رأيتم ذلك، وحرر النص بليك دي باستينو،
ومستشارتنا هي د. ميشيل ثالر.
أخرج الحلقة نيكولاس جنكنز
ومحرر ومشرف النص هي نيكول سويني.
ومصمم الصوت مايكل إراندا،
وفريق الرسومات هو Thought Café.

iw: 
קראש קורס אסטרונומיה מופק בשיתוף עם  PBS Digital Studios. גשו לערוץ
שלהם בשביל סרטונים מדהימים אפילו יותר. הפרק הזה נכתב על ידי, פיל פלייט – אני
גם אירחתי אותו. סביר להניח ששמתם לב לכך. התסריט נערך על ידי בלייק דה פסטינו
והיועצת שלנו היא ד"ר מישל ת'אלר. הוא בויים על ידי ניקולס ג'נקינס.
מפקחת התסריט והעורכת היא ניקול סוויני. מעצב הסאונד הוא מייקל ארנדה
וצוות הגרפיקה הוא Thought Café.

Spanish: 
Crash Course Atronomy es producido en asociación con PBS Digital Studios. Puedes visitar
su canal para ver más videos geniales. Este episodio fue escrito por mi. Phil Plait.
Yo también lo presento. Probablemente vieron eso. El guión fue editado por Blake de Pastino y
nuestra asesora es la Dra Michelle Thaller. Fue dirigido por Nicholas Jenkins. El supervisor
de guión y editor es Nicole Sweeney. El diseñador de sonidos es Michale Aranda y el
equipo gráfico es Thought Café
