Ojczyzny mojej do ostatniej
kropli krwi bronić!
Mietek!
Przytrzymać ją!
Jezus Maria! To Zosia!
Co z mamą? Żyje?
Da wstrieczi, towariszczi!
Co Szczepanowa chce?
To co to oznacza?
To oznacza dla wroga,
że albo z nami wygra, albo zginie.
Nie zostawicie mnie tutaj. Dobrze
jeżdżę konno. Walczyć się nauczę.
- Kiedy wyjeżdżasz?
- Natychmiast.
- W nocy jesteśmy ze sobą, a w dzień...
- W dzień jesteśmy sobą, Jadwiga.
Józef!
- l tak cię odnajdę.
- Będę czekał... Sribielnikow!
- Jestem Polakiem! Mieszkam tu!
- Zmykaj!
Romek!
Ty żyjesz!
Puść mnie, łajzo!
Czterech zabezpiecza tył!
Bronek, sprawdź stację.
Bronek!
TRZASK ODŁAMKÓW POD BUTAMl
Czysto.
Za mną!
Oddział za mną!
- Panienka! l panicz wrócili!
- Ambroży, gdzie mama?
- Dom rozgrabiony...
- A gdzie jest mama?
- Pewno znowu na pole wyszła.
- Na pole? Gdzie?
- Mamo!
- Mamo!
Mamo!
Mamo...
To ja, Teofil!
Mamo...
l co z mamą?
Śpi.
Zosia umyła ją
i znalazła dla niej jakieś ubranie.
Chcemy ją jutro zawieźć do Warszawy,
do wujka lgnacego.
Wie pan? Ambroży mówił,
że chłopi też kradli.
Jednak hołota to hołota.
Teofil,
po wojnie wrócisz tu jako dziedzic.
A z niewolnika robotnika nie zrobisz.
Na kim opierali się bolszewicy?
Na tych, którzy nie mieli nic
i na rewolucji mogli tylko zyskać.
Rabując nasz dom?
Jeszcze raz przepraszam.
Nie mogłem nic zrobić.
Niech się Ambroży nie martwi.
Dziękuję za wszystko.
- Do widzenia.
- Do widzenia.
Oddział! Formować szyk!
Za mną marsz!
Stój.
Oddział stój!
Mamo...
Mamusiu,
musimy już jechać.
Ja zostaję.
Dawaj! Bystro!
Ułani!
Odwrót!
Komisarz polityczny. Pod ścianę.
- Panowie! Ja Polak!
- Do szeregu!
- Żyd?
- Nie! Katolik! Z Dąbrówki!
Zostaw go.
Pietrek Miara?
WYSTRZAŁ
Syn największego
czerwonego agitatora?
Pójdziesz do Świętego Piotra i on
już sprawdzi, jaki jesteś katolik.
Nie zabijajcie mnie.
lle ty masz lat?
Co?
- lle masz lat, pytam!
- Siedemnaście.
Zatrzymaj ich.
PlETREK JĘCZY ZE STRACHU
WYSTRZAŁ
- Chodźmy.
Spieprzaj stąd!
Panie Pijanowski, zróbmy postój.
- Co się ochotnikowi zachciało?
- Nie mogę powiedzieć. Sarenki słuchają.
Pluton stój!
Spocznij! Rozejść się!
Ale pięknie.
Jakby się wojna skończyła.
Słońce grzeje, las pachnie.
Jaka cisza, nie?
ODGŁOS NADJEŻDŻAJĄCEGO AUTA
Nasi?
- Co oni?
- Nie wiem, zaraz zobaczymy.
Kryć się!
Padnij!
Nie strzelać,
dopóki nie rzucę granatu!
Ognia!
Przerwać ogień!
WYSTRZAŁ
Za mną!
Zabezpieczać drogę!
Zrabowali w jakimś dworze.
Trzeba byłoby komuś oddać.
Komu?
BRZDĄKANlE NA FORTEPlANlE
GRA SONATĘ KSlĘŻYCOWĄ
Naciąć gałęzi i zamaskować.
Nasi!
- Pochwalony, dziadku!
- Na wieki wieków!
A tam w chałupie
jeden Ruski siedzi. Oficer.
A więc postanowił pan się poddać.
Tak jest.
Wyprawa na Zachód
nie spełniła pańskich oczekiwań?
- Nie miałem żadnych oczekiwań.
- To po co się tu pchałeś?
Wykonywałem rozkazy.
- Jakie rozkazy?
- Wszelakie.
Sam pan wie, że siłą armii
jest dyscyplina i posłuszeństwo.
PO FRANCUSKU
Przestań.
Zostawmy już
te francuskie pogawędki.
Gdzie znajduje się
pańska jednostka?
Moja macierzysta jednostka,
238. Pułk Strzelecki,
została dwa dni temu rozbita.
Wczoraj dołączyłem
do przypadkowo spotkanego szwadronu.
Pamięta pan nazwisko
dowódcy tego szwadronu?
Oczywiście. Tkaczenko.
No to żeśmy sobie porozmawiali.
Bronek.
ldziemy.
Ty nie.
WYSTRZAŁ
Umawiamy się,
zapominacie o tej ciężarówce!
Ja się tym zajmę, jasne?
- Jeszcze jak.
- O co ci chodzi?
To cenny mebel, a my nie będziemy
harowali za marny grosz.
KLAKSON
Ciekawe, dlaczego nie weszli w las.
Nie chciało im się
wpychać między drzewa.
- Mamy ich jak na patelni.
- Oni nas też.
Pół kilometra po otwartym polu.
Nakryją nas ogniem z kulomiotów.
Może wysłać gońca do Jaworskiego?
Nie. Jaworski nie dotarłby tu
nawet do wieczora.
Do tego czasu się rozejdą.
Zrobimy to po mojemu.
Ja i moja drużyna
pojedziemy drogą.
W luźnym szyku,
jak te bolszewickie łajzy.
Józef, ty i Bronek
pojedziecie lasem.
Ty trochę z przodu,
Bronek za tobą.
Spróbujcie zepchnąć ich do wody.
Zrobimy to na dwa tempa.
Na trzy.
Co?
Zrobimy to na trzy tempa.
Zaufaj mi.
lle potrzebujecie czasu?
Józek?
Około 1 4 minut.
Dowodzisz.
- My ruszamy za 15 minut.
- Bronek.
Turgieniew!
Chodź! Wiersze popiszemy!
GRA NA MANDOLlNlE
Alarm!
Do boju! Lachy idą! Do broni!
Stój!
No dawaj go!
WYSTRZAŁ
Zabij!
ŚPlEWA
Złaź!
- Na kolana!
- Na kolana!
- Na kolana, psie!
- Lachy...
Zabierz mu broń.
On jest nasz.
Krasawica moja. Dawaj.
Wieczny odpoczynek
racz mu dać, Panie,
a światłość wiekuista niechaj
mu świeci na wieki wieków. Amen.
Cześć, bohaterze.
Jak się dzisiaj czujesz, co?
Jak by to panience
kulturalnie odpowiedzieć...
To lepiej nic nie mów.
Albo lepiej powiedz,
czy jesteś gotowy na silne przeżycie.
Skąd.
Zawsze wiodłem taką
spokojną egzystencję.
To spójrz na mnie.
Teraz spójrz tam.
Tutaj ten fortepian, pośrodku.
O!
Co ty znowu kombinujesz?
Fortepian przytargaliśmy
z chłopakami z oddziału.
Wyzwolony z bolszewickiej niewoli.
Długo tu jesteś?
Ja tak, ty nie. Znaczy, jesteś obecny,
tylko nie duchem.
Pola.
- Mówiłaś, że tu gdzieś jest mój wuj.
- Jest tam.
Tylko wybuchł koło niego
pocisk armatni i nie ma jednego oka.
No chodź, chodź.
Ale ma drugie.
- Cześć, Mieciu.
- Cześć.
Gratuluję orderu.
l nie rób takiej zbolałej miny.
Nie jestem malarzem,
żebym potrzebował dwojga oczu.
- Jak ty się czujesz?
- Bardzo dobrze.
On też.
Skąd wiesz, że on?
Nie wiem skąd, ale czuję,
że będziesz miał syna.
Śniła mi się córka.
Mam jeszcze jedną niespodziankę.
Bliźniacy?
Mieciu!
Mógłbyś mnie jakoś zaanonsować?
Proszę Państwa! Przed Państwem
gwiazda stołecznych kabaretów!
Lulu Biedrzycka!
PRZYGRYWKA NA FORTEPlANlE
LULU ŚPlEWA:
''Rozkwitały pąki białych róż
Wróć, Jasieńku, z tej wojenki już
Wróć, ucałuj, jak za dawnych lat
Dam ci za to róży
najpiękniejszy kwiat.
Wróć, ucałuj, jak za dawnych lat
Dam ci za to róży...''
