İnsan eğer kendi bilinçdışı eğilimlerini diğer insanlarda gözlemliyorsa,
buna ''yansıtma'' denir.
Tüm ülkelerin politik ajitasyonları bu türden yansıtmalarla doludur,
tıpkı küçük grupların ve bireylerin arka bahçe dedikodularında olduğu gibi.
Her türden yansıtma,
arkadaşımıza, dostumuza yönelik görüşümüzü karartır ve nesnelliğini bozar,
ve böylece samimi insan ilişkilerinin tüm imkanını bozguna uğratır.
Ve gölgemizin yansımasında ilave bir dezavantaj vardır.
Eğer gölgemizi
diyelim ki, komünistler ya da kapitalistlerle özdeşleştirirsek
kendi kişiliğimizin bir parçası karşıt tarafta kalır, bunun sonucunda
sık sık (ve gönülsüzce)
kendi arkamızdan iş çevirip bu ''diğer taraf''ı destekleyecek
ve böylece farkında olmadan düşmanımıza yardım edeceğiz.
Eğer tam aksi olur da kendi yansıtmamızı fark eder
ve problemleri korku ve düşmanlık olmadan, karşımızdakine daha duyarlı bir şekilde tartışabilirsek
işte o zaman karşılıklı bir anlayış/anlaşma ya da hiç değilse
en azından bir ateşkes için şans vardır.
Gölge'nin bizim arkadaşımız mı yoksa düşmanımız mı olacağı konusu
büyük ölçüde bize bağlıdır.
Gölge, her zaman illa bir rakip olmak zorunda değildir.
Esasında o geçinmek durumunda kaldığımız herhangi bir insan gibidir;
bazen teslimiyetle,
bazen direnerek,
bazense sevgi bahşederek, durum her neyi gerektiriyorsa.
Gölge, yalnızca görmezden gelindiği ya da yanlış anlaşıldığı durumlarda düşmancıllaşır.
Sık sık değil,
ama bazen,
birey iyi tarafını bastırmaya ve kendi doğasının en kötü yönlerine hayat vermeye zorlanmış hisseder
Böyle durumlarda gölge rüyalarda pozitif bir figür olarak belirir.
Ama kendi doğasının duygu ve izlenimlerini açıkça yaşayan  bir insan için gölge
soğuk ve olumsuz bir entellektüel olarak belirir.
İşte o zaman zehirli yargılar ve geride tutulmuş olumsuz düşünceler olarak kişileşir.
Yani, hangi şekli alırsa alsın, gölgenin işlevi
ego'nun karşıt tarafını temsil etmesi,
ve kişinin diğer insanlarda en sevmediği özellikleri somutlaştırmasıdır.
Kişi sadece daha dürüst olmaya çalışarak ve iç görüden faydalanarak gölgeyi bilinçli kişilikle bütünleştirebilseydi nispeten daha kolay olurdu.
Ama ne yazık ki, böyle bir girişim her zaman işe yaramıyor.
İnsanın gölge yanında öyle tutkulu bir güdü vardır ki
mantık ona hakim olamaz.
Bazen dışarıdan gelen acı bir deneyim yardımcı olabilir;
bir tuğla-mesela-, gölgenin güdülerini ve itkilerini sonlandırmak üzere kişinin kafasına düşmeli.
Zaman zaman kahramanca bir karar onları alt etmeye yarayabilir
ama böyle insanüstü bir çaba genelde yalnızca ''içerideki Ulu Adam''
yani ''Öz'' (The Self)
bireye yardımcı olduğu zaman mümkün olabilir.
Gölgenin, dürtülerin dayanılması güç, katlanılmaz gücünü barındırıyor olması
dürtünün daima kahramanca bastırılması gerektiği anlamına gelmiyor.
Sometimes the shadow is powerful because the urge of the Self is pointing Bazen, gölge güçlüdür çünkü Öz'ün itkisiyle aynı yöne işaret eder
böylece kişi içsel gerilimin arkasında Gölge mi var yoksa Öz mü bilemez.
Kişi bilinçdışında -ne yazık ki- ay ışığıyla aydınlanan bir manzarada gibidir
bütün görüntüler bulanık ve  birbiriyle iç içedir, insan neyin ne olduğunu ya da nerede başlayıp nerede bittiğini bilemez.
(Bu durum, bilinçdışı içeriğin ''kirliliği'' olarak bilinir.)
Jung bilinçdışı kişiliğin bir yönünü gölge olarak adlandırırken
nispeten iyi tanımlanmış, sınırları belli bir özelliğe işaret etmekteydi.
Ancak bazen egonun bilmediği her şey; hatta en değerli
ve en yükseklerdeki güçler bile gölge ile karışır.
Rüyanın kendisinin bir şeyleri açıklayamadığı durumda
67
00:03:46,939 --> 00:03:50,019
kararı bilinçli kişilik vermelidir.
Gölge figürü değerli, yaşamsal güçleri içeriyorsa
bunlar gerçek deneyimin içine katılmalı, bastırılmamalıdır.
Gururu ve kibri bırakıp karanlık gibi görünen ama aslında öyle olmayabilen şeyleri yaşamak ego'ya bağlıdır.
