
Spanish: 
Si te muestro este color y te preguntara qué color es, ¿Qué me dirías?
¿Qué hay de este?
¿Y este?
Probablemente pensaste: azul, morado y marrón
pero si tu lengua materna fuera el idioma Wobé, proveniente de Côte d´Ivoire
probablemente usarías la misma palabra para los tres colores.
Eso es debido a que no todos los idiomas tienen el mismo de número de categorías de colores básicos.
En inglés hay 11
El ruso tiene 12, pero algunos idiomas, como el wobé, sólo tienen 3.
E investigadores han descubierto que si un idioma sólo tiene 3 o 4 colores básicos
usualmente pueden predecir qué colores serán.
(Oscuro, Claro, Rojo)
Entonces... ¿Cómo lo hacen?
Como imaginarás, diferentes idiomas tienen diferentes palabras para los colores.
Pero lo que les interesa a los investigadores no son esas simples traducciones
sino qué colores siquiera adquieren nombres.
Porque por mucho que pensemos a los colores en categorías
la verdad es que los colores son un espectro

Portuguese: 
Se eu te mostrasse esta paleta de cor e perguntasse qual cor é esta, o que você diria?
Que tal esta?
E esta?
Você provavelmente disse azul, roxo e marrom - Mas se sua língua nativa for Wobé de
Costa do Marfim, você provavelmente usaria uma palavra para as três.
Isso acontece porque nem todas as línguas tem o mesmo número de cores básicas.
Em inglês, temos 11.
Em russo existem 12, mas algumas línguas, como Wobé, só tem 3.
Os pesquisadores descobriram que se uma língua tem apenas 3 ou 4 cores básicas, na maioria dos casos
conseguimos dizer quais são.
Então como eles conseguem descobrir?
Como esperado, línguas diferentes possuem diferentes palavras para as cores.
Mas o que importa para os pesquisadores não são essas traduções simples, mas sim quais
cores são nomeadas.
Embora pensemos nas cores em categorias, na verdade a cor é um espectro;

Italian: 
Se ti mostrassi questo campione e ti chiedessi di dirmi di che colore è
cosa diresti?
Che ne dici di questo?
E questo?
Probabilmente diresti blu, viola e marrone
ma se la tua lingua madre è lo Wobé dalla Costa d'Avorio
probabilmente avresti usato una parola per tutti e tre.
Questo perché non tutte le lingue hanno lo stesso numero di categorie di colori di base.
In inglese, ne abbiamo 11.
Il russo ne ha 12 anni, ma alcune lingue, come lo Wobé, ne hanno solo 3.
Dei ricercatori hanno scoperto che se una lingua ha solo 3 o 4 colori di base,
in genere possono predire ciò che saranno.
Quindi come hanno fatto?
Come ci si aspetterebbe, lingue diverse hanno diverse parole per i colori.
Ma ciò che interessa ai ricercatori non sono quelle semplici traduzioni, la è domanda
quali colori ottengono il nome.
Perché, per quanto pensiamo ai colori nelle categorie,
la verità è che il colore è uno spettro.

English: 
If I showed you this paint chip and asked
you to tell me what color it is, what would
you say?
How about this one?
And this one?
You probably said blue, purple, and brown
— but if your native language is Wobé from
Côte d’Ivoire, you probably would have
used one word for all three.
That’s because not all languages have the
same number of basic color categories.
In English, we have 11.
Russian has 12, but some languages, like Wobé,
only have 3.
And researchers have found that if a language
only has 3 or 4 basic colors, they can usually
predict what those will be.
So how do they do it?
As you would expect, different languages have
different words for colors.
But what interests researchers isn’t those
simple translations, it’s the question of
which colors get names at all.
Because as much as we think of colors in categories,
the truth is that color is a spectrum.

Dutch: 
Als ik je dit kleurstaal laat zien en je vraag om me te vertellen welke kleur het is,
wat zou je dan zeggen?
wat met deze?
en deze?
je zei waarschijnlijk blauw, paars en bruin
 - maar als je moedertaal Wobé is, van
Ivoorkust, dan had je waarschijnlijk één woord gebruikt voor alle drie.
Dat komt omdat niet alle talen evenveel categorieën voor basiskleuren hebben.
in het Engels zijn er 11.
Russisch heeft er 12, maar sommige talen, zoals Wobé, heeft er slechts 3.
Onderzoekers hebben ontdekt dat, als een taal slechts 3 of 4 basiskleuren heeft, ze gewoonlijk
kunnen voorspellen dewelke dat zullen zijn.
Dus, hoe doen ze dat dan?
Zoals je zou verwachten hebben verschillende talen verschillende woorden voor kleuren.
Maar wat onderzoekers interesseert is niet die eenvoudige vertalingen, het is de vraag
welke kleuren er namen krijgen.
Want hoeveel we ook over kleuren denken in categorieën, kleur is werkelijk een spectrum.

Russian: 
Если я покажу вам эту карточку и попрошу вас назвать какой это цвет,
что вы скажете?
Как насчет этой?
Или этой?
Вероятно, вы сказали: синий, фиолетовый и коричневый - но, если ваш родной язык - Wobé (Kru),
на котором говорят в Кот-д'Ивуаре, то, вероятно, вы бы использовали одно слово для всех трёх цветов.
Это потому, что не во всех языках количество основных цветовых категорий одинаково.
В английском их 11.
В русском - 12, но в некоторых языках, таких как Wobé, их только 3.
Исследователи обнаружили, что если в языке только 3 или 4 основных цвета, они, как правило,
могут спрогнозировать, какие именно это цвета.
Как же им это удается?
Как и следовало ожидать, разные языки имеют разные слова для обозначения цветов.
Но исследователей интересует не простой перевод,
а то какие цвета вообще получают имена.
Ведь, несмотря на то, что мы думаем о цветах как о категориях, на самом деле, цвет - это спектр.

French: 
Si je vous montrais cet éclat de peinture et que je vous demandais de quelle couleur il est,
que me diriez-vous ?
Et pour celui-là ?
Et celui-ci ?
Vous diriez probablement bleu, violet et marron. Mais si votre langue maternelle était le Wobé de
Côte d'Ivoire, vous auriez probablement utilisé un mot pour les trois.
C'est parce que toutes les langues n'ont pas le même nombre de catégories de couleurs basiques.
En anglais, nous en avons 11.
Le russe en a 12, mais quelques langues, comme le Wobé, n'en ont que 3.
Et des chercheurs ont découvert que si une langue n'a que 3 ou 4 couleurs basiques, ils peuvent généralement
prédire lesquelles ce seront.
Donc comment font-ils ?
Comme vous pouviez vous en douter, des langues différentes ont des mots différents pour les couleurs.
Mais ce qui intéresse les chercheurs, ce ne sont pas ces simples traductions,
c'est la question de quelles couleurs obtiennent un nom tout court.
Parce que si nous pensons à des couleurs par catégories, la vérité est que les couleurs forment un spectre.

Catalan: 
Si et faig veure aquesta mostra de pintura i et demano que em diguis de quin color és,
què diries?
I aquesta?
I aquesta altra?
Probablement hagis respost blau, morat i marró. Però si la teva llengua materna és el Wobé
de Costa d'Ivori, probablement hauries fet servir una sola paraula per totes tres.
Això és perquè no tots els idiomes tenen el mateix nombre de categories bàsiques per al color.
En anglès (i en català), en tenim 11.
En rus n'hi ha 12, però alguns idiomes com el Wobé només en tenen 3.
Els investigadors han descobert que si un idioma només té 3 o 4 colors bàsics,
normalment poden predir quins seran.
Com s'ho fan?
Com és d'esperar, diferents idiomes tenen diferentes paraules per als colors.
Però el que interessa als filòlegs no són aquestes traduccions directes; és la qüestió
de quins colors reben noms.
Perquè tot i que pensem en els colors per categories, la veritat és que el color és un espectre.

Russian: 
Не очевидно, почему у нас должен быть основной цветовой термин для этого цвета, но не для этого.
И до 1960-х годов среди антропологов было распространено мнение, что культуры просто
выбирали из спектра случайным образом.
Но в 1969, два исследователя из Беркли, Paul Kay и Brent Berlin, опубликовали книгу,
оспаривающую это предположение.
Они попросили 20 человек, говорящих на разных языках, посмотреть на эти 330 цветных карточек
и классифицировать каждую из них согласно их основным цветовым терминам.
И им удалось обнаружить следы общей системы: если в языке было 6 основных слов обозначающих цвет, то это
всегда были чёрный (или темный), белый (или светлый), красный, жёлтый и синий.
Если было 4 термина, то это были чёрный, белый, красный, затем зелёный либо жёлтый.
Если их было только три, то это всегда были чёрный, белый и красный.
Предположили, что по мере развития языков имена цветов появляются в определённом порядке.
Сначала чёрный и белый, затем красный, затем зелёный и жёлтый, затем синий, затем другие, такие как коричневый,
фиолетовый, розовый, оранжевый и серый.
Теория была революционной.
 

French: 
Ce n'est pas évident de comprendre pourquoi cette couleur devrait avoir une terme de couleur basique, mais pas celle-là.
Et jusqu'aux années 1960, il était largement accepté par les anthropologues que des cultures choisiraient
simplement au hasard depuis le spectre.
Mais en 1969, deux chercheurs de Berkeley, Paul Kay et Brent Berlin, ont publié un livre qui remettait en cause
cette hypothèse.
Ils avaient demandé à 20 personnes parlant différentes langues de regarder ces 330 éclats de couleur
et de ranger chacun d'entrer avec leur terme de couleur basique.
Et ils ont trouvé des traces d'un schéma universel : si une langue avait 6 mots de couleurs basiques,
ils s'agissait toujours du noir (ou sombre), du blanc (ou clair), du rouge, du vert, du jaune et du bleu.
Si elle avait quatre termes, ils étaient associés au noir, au blanc, au rouge, et en dernier lieu vert ou jaune.
Si elle n'en avait que trois, c'étaient le noir, le blanc et le rouge.
Cela suggérait que lorsque les langues évoluent, elles créent des noms de couleurs dans un certain ordre.
D'abord le noir et le blanc, puis le rouge, puis le vert et le jaune, puis le bleu, puis d'autre comme le marron,
le violet, le rose, l'orange et le gris.
La théorie était révolutionnaire.

Spanish: 
No es evidente por qué deberíamos tener una palabra para este color (Rojo), pero no para este (Verde amarillo)
y hasta 1960 se creía extensamente entre los antropólgos que las culturas
simplemente escogían colores del espectro aleatoriamente.
Pero en 1969, dos investigadores de Berkeley, Paul Kay y Brent Berlin
publicaron un libro desafiando tal suposición.
Le pidieron a 20 personas que hablaban diferentes idiomas, mirar estas 330 muestras de colores
y que categoricen cada muestra usando sus colores básicos.
Y encontraron indicios de un patrón universal. Si un idioma tenía 6 palabras de colores básicos
estos siempre serían: Negro (u oscuro), Blanco (o claro), Rojo, Verde, Amarillo y Azul.
Si tenía 4 términos, serían para: Negro, Blanco, Rojo y además, Verde o Amarillo.
Si tenía sólo 3, serían siempre para: Negro, Blanco y Rojo
Esto sugería que, mientras las lenguas se desarrollan, crean nombres para los colores en un cierto orden.
Primero blanco y negro, luego rojo, luego verde y amarillo, después azul y posteriormente otros como
el marrón, morado, rosa, naranja o gris.
Esta teoría fue revolucionaria.

English: 
It’s not obvious why we should have a basic
color term for this color, but not this one.
And until the 1960s it was widely believed
by anthropologists that cultures would just
chose from the spectrum randomly.
But In 1969, two Berkeley researchers, Paul
Kay and Brent Berlin, published a book challenging
that assumption.
They had asked 20 people who spoke different
languages to look at these 330 color chips
and categorize each of them by their basic
color term.
And they found hints of a universal pattern:
If a language had six basic color words, they
were always for black (or dark), white (or
light), red, green, yellow, and blue.
If it had four terms, they were for black,
white, red, and then either green or yellow.
If it had only three, they were always for
black, white, and red.
It suggested that as languages develop, they
create color names in a certain order.
First black and white, then red, then green
and yellow, then blue, then others like brown,
purple, pink, orange, and gray.
The theory was revolutionary.
[music change]

Catalan: 
No és obvi per què tenim un terme bàsic de color per aquest, però no per aquest altre.
I fins als 1960, els antropòlegs creien que les cultures
simplement triaven a l'atzar dins l'espectre.
Però el 1969, dos investigadors de Berkeley, Paul Kay i Brent Berlin, van publicar un llibre
que desafiava aquesta hipòtesi.
Havien demanat a 20 persones que parlaven diferents idiomes que miressin aquestes 330 mostres de color
i les agrupessin en funció dels seus termes bàsics de color.
I van trobar indicis d'un patró universal: Si un color té sis paraules bàsiques per als colors,
sempre eren negre (o fosc), blanc (o clar), vermell, verd, groc, i blau.
Si tenien quatre paraules, eren per al negre, blanc, vermell, i després o bé verd o groc.
Si només en tenien tres, sempre eren per al negre, blanc i vermell.
Feia pensar que, a mida que un idioma es desenvolupa, crea noms de colors en un cert ordre.
Primer el blanc i el negre, després el vermell, després verd i groc, després blau, després altres
com ara marró, morat, rosa, taronja, o gris.
Aquesta teoria era revolucionària.
 

Italian: 
Non è chiaro perché dovremmo avere un termine cromatico di base per questo colore,
ma non per questo.
Fino agli anni 60 era opinione diffusa dagli antropologi che le culture
scegliessero semplicemente dallo spettro in modo casuale.
Ma nel 1969, due ricercatori di Berkeley, Paul Kay e Brent Berlin,
pubblicarono un libro che sfidava quell'ipotesi.
Chiesero a 20 persone che parlavano lingue diverse di guardare questi 330 campioni di colore
e di classificare ognuno di loro con il proprio termine di colore base,
e hanno trovato tracce di un modello universale:
se una lingua aveva sei parole di colore base,
erano sempre per il nero (o scuro), il bianco (o chiaro), il rosso, il verde, il giallo e il blu.
Se aveva quattro termini, erano per il nero, il bianco, il rosso e poi verde o giallo.
Se ne aveva solo tre, erano sempre per il nero, il bianco e il rosso.
Ciò indica che man mano che le lingue si sviluppano, creano nomi di colori in un certo ordine.
Prima bianco e nero, poi rosso, poi verde o giallo, poi blu,
poi altri come marrone, viola, rosa, arancione e grigio.
La teoria era rivoluzionaria.

Dutch: 
het is niet duidelijk waarom we een basiskleurwoord voor deze kleur nodig hebben, maar niet voor deze.
tot in de jaren '60 werd aangenomen door antropologen dat culturen
gewoon willekeurig uit het spectrum kozen.
Maar in 1969 publiceerden twee onderzoekers uit Berkeley, Paul Kay en Brent Berlin, een boek
die deze veronderstelling aanvocht.
Ze hadden gevraagd aan 20 mensen die verschillende talen spraken om naar deze 330 kleurstalen te kijken
en ze te verdelen volgens hun basiskleur.
ze vonden aanwijzingen voor een universeel patroon: Als een taal zes basiskleurwoorden had, waren
deze altijd voor zwart (of donker),  wit (of licht) , rood, groen, geel en blauw.
Als ze vier woorden had, waren ze voor zwart, wit, rood en vervolgens ofwel groen of geel.
Als ze er slechts drie had, waren ze altijd voor zwart, wit en rood.
Dit suggereerde dat wanneer talen ontwikkelen, ze kleurnamen ontwikkelen in een bepaalde volgorde.
Eerst zwart en wit, dan rood, dan groen en geel, dan blauw, dan andere zoals bruin,
paars, roze, oranje en grijs.
De theorie was revolutionair.
 

Portuguese: 
Não é obvio o porque de termos uma termologia para esta cor, mas não para esta.
E até os anos 60, os antropologistas acreditavam que as diferentes culturas
apenas escolhiam randomicamente do espectro de cor.
Mas em 1969, dois pesquisadores de Derkeley, Paul Kay e Brent Berlin, publicaram um livro
desafiando essa suposição.
Eles pediram para que 20 pessoas que falavam diferentes línguas para olharem para estas 330 paletas de cor
e categorizar cada uma delas pela sua termologia de cor básica.
Então eles encontraram pistas de um padrão universal: se o dialeto tiver seis palavras para cores básicas,
elas eram sempre para preto (ou escuro, branco (ou luminoso), vermelhom verde, amarelo e azul.
Se tiver quatro termos, eles eram preto, branco, vermelho, e a outra verde ou amarelo.
E se tiver apenas três, eram sempre para preto, branco e vermelho.
Isto sugere que conforme os dialetos se desenvolveram, eram criados nomes de cores em uma certa ordem.
Primeiramente preto e branco, depois vermelho, verde e amerelo, azul, e depois outras como marrom,
roxo, rosa, laranja e cinza.
A teoria foi revolucionária

Catalan: 
No eren els primers investigadors que s'interessaven per la qüestió de com anomenam els colors.
El 1858, William Gladstone (que després va ser Primer Ministre britànic durant quatre legislatures)
va publicar un llibre sobre els textos clàssics grecs d'Homer.
Li va copsar el fet que no hi havia massa colors al text, i quan hi eren,
Homer feia servir el mateix mot per "colors que, per a nosaltres, són essencialment diferents".
Utilitzava el mateix terme per morat per descriure la sang, un núvol fosc, una ona,
i un arc de Sant Martí, i es referia a la mar com a "de color de vi".
Gladstone no va trobar cap referència al blau ni al taronja.
Alguns investigadors van prendre aquest i altres textos antics per especular, erròniament,
que les societats antigues eren daltòniques.
Més tard al segle XIX, un antropòleg anomenat
W.H.R. Rivers va fer una expedició a Pàpua Nova Guinea, on va descobrir que algunes tribus
només tenien paraules per a vermell, blanc i negre, mentre d'altres tenien mots addicionals

Spanish: 
Pero ellos no fueron los primeros en interesarse en cómo nombramos a los colores
En 1858, William Gladstone, quien luego se convertiría en primer ministro británico en cuatro ocasiones
publicó un libro acerca de las antiguas obras griegas de Homero.
Estaba pasmado por el hecho de que no se mencionaban muchos colores en el texto
y que cuando se mencionaban, a veces Homero usaba la misma palabra para "colores que, según nosotros
son esencialmente diferentes".
Él usó la misma palabra para púrpura para describir sangre, una nube oscura, una ola y un arcoiris
y se refería al mar como con "aspecto de vino".
Gladstone no encontró ninguna referencia al azul o al naranja.
Algunos investigadores se basaron en esas obras y en algunas otras para especular erróneamente que
las sociedades tempranas eran daltónicas.
En el siglo XIX, un antropólogo llamado W.H.R. Rivers
fue a una expedición a Papúa Nueva Guinea, donde descubrió que algunas tribus sólo
tenían palabras para rojo, blanco y negro, mientras que otras tenían palabras adicionales para azul y verde.

Dutch: 
Ze waren niet de eerste onderzoekers die geïnteresseerd waren in de vraag naar hoe we kleuren benoemen.
in 1858, publiceerde William Gladstone - die later voor vier termijnen Britse eerste minister zou worden -
een boek over de oude Griekse werken van Homerus.
Het viel hem op dat er niet veel kleuren in de tekst vernoemd werden, en wanneer dit toch het geval was
gebruikte Homerus hetzelfde woord voor "kleuren die, volgens ons, essentieel verschillend zijn."
Hij gebruikte hetzelfde woord voor paars om bloed te beschrijven, een donkere wolk, een golf, en
een regenboog, hij verwees ook naar de zee die er "als wijn" uitzag.
Gladstone vond helemaal geen verwijzingen naar blauw of oranje.
Sommige onderzoekers leidden uit deze en andere oude geschriften verkeerdelijk af dat vroegere
beschavingen kleurenblind waren.
Later in de 19de eeuw, ging een antropoloog genaamd W.H.R.
Rivers op een expeditie naar Papua Nieus Guinea, waar hij ontdekte dat bepaalde stammen slechts
woorden hadden voor rood, wit en zwart, terwijl anderen bijkomende woorden hadden voor blauw en groen.

French: 
Ils n'étaient pas les premiers chercheurs intéressés par la façon dont on nomme les couleurs.
En 1858, William Gladstone, qui allait plus tard incarner le Premier Ministre Britannique pendant quatre mandats,
publia un livre sur les travaux en grec ancien de Homère.
Il était frappé par le fait qu'il n'y avait pas beaucoup de couleurs dans le texte, et quand il y en avait,
Homère utilisait le même mot pour des "couleurs qui, pour nous, sont essentiellement différentes".
Il utilisait l'équivalent du mot "violet" pour décrire du sang, un nuage sombre, une vague,
un arc-en-ciel, et la mer pour lui ressemblait à du vin.
Gladstone n'a trouvé aucune référence au bleu ou à l'orange.
Quelques chercheurs se sont appuyés sur  cette observation et d'autres écrits anciens
pour supposer à tort que les sociétés antérieures étaient daltoniennes.
Plus tard au 19ème siècle, un anthropologue dénommé W.H.R. Rivers
partait en expédition en Papouasie-Nouvelle-Guinée, où il découvrit que certaines tribus
n'avaient que des mots pour le rouge, le blanc et le noir, tandis que d'autres avaient des mots supplémentaires pour le bleu et le vert.

English: 
They weren’t the first researchers interested
in the question of how we name colors.
In 1858, William Gladstone — who would later
become a four-term British Prime Minister
— published a book on the ancient Greek
works of Homer.
He was struck by the fact that there weren’t
many colors at all in the text, and when there
were, Homer would use the same word for “colours
which, according to us, are essentially different.”
He used the same word for purple 
to describe blood, a dark cloud, a wave, and
a rainbow, and he referred to the sea as wine-looking.
Gladstone didn’t find any references to
blue or orange at all.
Some researchers took this and other ancient
writings to wrongly speculate that earlier
societies were colorblind.
Later in the 19th century, an anthropologist
named W.H.R.
Rivers went on an expedition to Papua New
Guinea, where he found that some tribes only
had words for red, white and black, while
others had additional words for blue and green.

Portuguese: 
Eles não foram os primeiros pesquisadores interessados em como nomeamos as cores.
Em 1858, William Gladstone - que mais tarde viria a ser um dos quatro primeiros ministros britânicos
- publicou um livro sobre os antigos trabalhos gregos de Homer
Ele ficou perplexo ao ver que não existiam muitas cores no texto, e quando tinham
Homer utilizava a mesma palavra para "cores que, para nós, são essencialmente diferentes."
Ele utilizava a mesma palavra para roxo e para descrever sangue, uma nuvem escura, a onda, e
um arco-íris. Ele também descreveu o mar como parecido com vinho.
Gladstone não encontrou nenhuma referência ao azul ou laranja.
Alguns pesquisadores utilizaram este e outras escrituras antigas para especular erroneamente que as
sociedades antigas eram daltônicas.
No século 19, um antropólogo chamado W.H.R Rivers
foi em uma expedição para Papua, Nova Guiné, onde descobriu que algumas tribos só tinham
palavras para vermelho, branco e preto, enquanto outras tinham palavras adicionais para azul e verde.

Russian: 
Они были не первыми, кто исследовал то, как мы даем имена цветам.
В 1858, William Gladstone, который позже станет премьер-министром Великобритании на четыре срока,
опубликовал книгу о древнегреческих работах Гомера.
Его поразил тот факт, что в тексте было совсем не много цветов, а когда они встречались, то
Гомер использовал одно и то же слово для «цветов, которые, по нашему мнению, существенно отличаются».
Он использовал одно и то же слово для фиолетового, чтобы описать кровь, тёмное облако, волну и радугу.
О море же он пишет, что оно винного цвета.
Gladstone не нашел упоминаний синего или оранжевого вообще.
Некоторые исследователи, на основании этого и других древних писаний, ошибочно предположили,
что ранние общества не различали цвета.
Позже в 19 веке, антрополог по имени W. H. R. Rivers
отправился на экспедицию в Папуа Новую Гвинеею, где он обнаружил, что у некоторых племён были только слова для красного, белого и чёрного,
в то время как у других были дополнительные слова для синего и зелёного.

Italian: 
Non erano i primi ricercatori interessati alla domanda su come denominiamo i colori.
Nel 1858, William Gladstone, che in seguito sarebbe diventato un primo ministro britannico a quattro termini
pubblicò un libro sulle antiche opere greche di Omero.
Rimase colpito dal fatto che non c'erano molti colori nel testo,
e quando c'erano, Omero usava la stessa parola per "colori che, secondo noi, sono essenzialmente diversi".
Usava la stessa parola per il viola per descrivere il sangue, una nuvola scura, un'onda e un arcobaleno,
e si è riferito al mare come al vino.
Gladstone non trovò alcun riferimento al blu o all'arancione.
Alcuni ricercatori hanno presero questo e altri scritti antichi
per speculare erroneamente che le società precedenti erano daltoniche.
Più tardi nel 19° secolo, un antropologo di nome W.H.R. Rivers
fece una spedizione in Papua Nuova Guinea, dove scoprì che alcune tribù
avevano solo parole per il rosso, il bianco e il nero,
mentre altre avevano parole aggiuntive per il blu e il verde.

Russian: 
«Экспедиция по исследованию культур на отдалённой группе островов в проливе Торрес
между Австралией и Новой Гвинеей
Его задачей было исследовать умственные характеристики островитян.
Он утверждал, что количество цветовых терминов в населении связано с их «интеллектуальным
и культурным развитием».
И, используя полученные им данные, он заявил, что папуасы были менее физически развиты, чем европейцы.
Berlin и Kay не делали таких расистских заявлений,
но их цветовая иерархия вызвала много критики.
Во-первых, критики отметили, что в исследовании использовался небольшой размер выборки - 20 человек,
все из которых были двуязычными англоговорящими, а не одноязычными носителями языка.
И почти все языки были из индустриальных обществ - едва ли лучшее отображение
всего мира.
Но это также связано с определением того, что такое «основной цвет».
Например, на языке Йеле в Папуа-Новой Гвинее существуют только основные цветовые термины
для чёрного, белого и красного.
Но есть широкий словарь повседневных предметов, таких как небо, пепел и

English: 
"An expedition to investigate the cultures on a remote group of islands in the Torres Straits
between Australia and New Guinea.
His brief was to investigate the mental characteristics of the islanders.
He claimed that the number of color terms
in a population was related to their “intellectual
and cultural development”.
And used his findings to claim that Papuans
were less physically evolved than Europeans.
Berlin and Kay didn’t make those racist
claims, but their color hierarchy attracted
a lot of criticism.
For one thing, critics pointed out that the
study used a small sample size — 20 people,
all of whom were bilingual English speakers,
not monolingual native speakers.
And almost all the languages were from industrialized
societies — hardly the best portrait of
the entire world.
But it also had to do with defining what a
“basic color term” is.
In the Yele language in Papua New Guinea,
for example, there are only basic color terms
for black, white, and red.
But there’s a broad vocabulary of everyday
objects — like the sky, ashes, and tree

Italian: 
"Una spedizione per indagare sulle culture di un remoto gruppo di isole nello stretto di Torres
tra Australia e Nuova Guinea.
Il suo scopo era di indagare le caratteristiche mentali degli isolani".
Sosteneva che il numero di termini di colore in una popolazione
era correlato al loro "sviluppo intellettuale e culturale".
Usò le sue scoperte per affermare che i Papuani erano meno evoluti fisicamente degli europei.
Berlin e Kay non fecero affermazioni razziste,
ma la loro gerarchia cromatica ha attirato molte critiche.
Per prima cosa, i critici hanno sottolineato che lo studio ha utilizzato un campione di dimensioni ridotte,
20 persone, tutte di lingua inglese bilingue, non di madrelingua monolingue.
E quasi tutte le lingue provenivano da società industrializzate
probabilmente il miglior ritratto del mondo intero.
Ma aveva anche a che fare con la definizione di "termine cromatico di base".
Ad esempio, nella lingua Yele in Papua Nuova Guinea
esistono solo termini di colore di base per il nero, il bianco e il rosso.
Ma c'è un ampio vocabolario di oggetti quotidiani, come il cielo, le ceneri e la linfa degli alberi,

Spanish: 
"Una expedición para investigar las culturas de un remoto grupo de islas en las Torres Straits
entre Australia y Nueva Guinea.
Su objetivo fue investigar las características mentales de los isleños".
Él hipotetizó que el número de colores básicos de una población estaba relacionada
con su "desarrollo intelectual y cultural".
Y usó sus descubrimientos para decir que los papuanos eran físicamente menos evolucionados que los europeos.
Berlin y Kay no enunciaron esas ideas racistas, pero su jerarquía de color
atrajo muchas críticas.
Por un lado, las críticas  señaralon que el estudio usó una muestra de personas muy pequeña, 20 personas
quienes eran todos angloparlantes bilingües, no hablantes monolingües nativos
Y casi todos los idiomas eran de sociedades industrializadas; difícilmente la
mejor representación del mundo entero.
Pero también tuvo que ver con definir qué es un "color básico".
Por ejemplo, en la lengua Yele, hablada en Papúa Nueva Guinea, sólo hay términos
de "color básico"  para: Negro, blanco y rojo.
Pero hay un extenso vocabulario de objetos cotidianos, como el cielo, las cenizas y la savia de árboles,

Portuguese: 
"Uma expedição para investigar a cultura em um grupo remoto de ilhas no Estreito de Torres
entre a Australia e Nova Guiné.
Seu objetivo era investigar as características mentais dos ilhéus.
Ele deduziu que o numero de termos para cores em uma população era relacionado ao seu "desenvolvimento
intelectual e cultural".
E utilizou sua descoberta para constatar que os papuásios eram fisicamente menos evoluídos que os europeus.
Berlin e Kay não fizeram estas constatações racistas, mas as suas hierarquias de cores atrairam
muito criticismo.
Os críticos ressaltaram que o estudo utilizou uma amostra pequena - 20 pessoas,
das quais todas eram bilíngues e falavam inglês, e não eram nativos monolíngues. (utilizavam a lingua nativa)
E quase todas as línguas estudadas foram de sociedades industrializadas - o que não é o
melhor retrato do mundo.
Mas parte do criticismo tem a ver com a definição de " termologia de cor básica"
Na língua de Yele em Papua Nova Guiné, por exemplo, existem apenas termologia de cores básicas para
preto, branco e vermelho.
Mas existe um vocabulário vasto de objetos do cotidiano - como o céu, cinzas e semente de árvore -

French: 
"Une expédition pour examiner les cultures d'un groupe d'îles éloigné dans le détroit de Torres
entre l'Australie et la Nouvelle-Guinée.
Son objectif était d'examiner les caractéristiques mentales des habitants.
Il affirmait alors que le nombre de termes de couleurs d'une population était relatif à leur
"développement intellectuel et culturel".
Et il utilisa ses résultats pour conclure que les papous étaient physiquement moins évolués que les Européens.
Berlin et Kay n'ont pas fait ces affirmations racistes, mais leur hiérarchie de la couleur attira
beaucoup de critiques.
En premier lieu, les critiques mettaient l'accent sur la faible taille de l'effectif - 20 personnes,
parmi lesquelles toutes étaient bilingues anglophones, ne parlant ainsi pas uniquement leur langue maternelle.
Et presque toutes les langues venaient de sociétés industrialisées - pas vraiment le meilleur portrait
du monde entier.
Mais il y avait aussi la question de la définition d'un "terme de couleur basique".
Dans la langue Yele en Papouasie-Nouvelle-Guinée par exemple, il y a seulement des termes de couleurs basiques
pour le noir, le blanc et le rouge.
Mais il y a un large vocabulaire des objets du quotidien - comme le ciel, les cendres, et la sève d'arbre -

Catalan: 
Una expedició per investigar les cultures d'un grup remot d'illes a l'Estret de Torres,
Entre Austràlia i Nova Guinea.
El seu propòsit era investigar les característiques mentals dels illencs.
Afirmava que el nombre de termes de color en una població estava relacionat amb el seu
"desenvolupament intel·lectual i cultural".
I va fer servir els seus descobriments per afirmar que els papús havien evolucionat menys físicament que els europeus.
Berlin i Kay no van fer aquestes afirmacions racistes, però la seva jerarquia de colors
va atreure moltes crítiques.
En primer lloc, els crítics van assenyalar que l'estudi utilitzava una mostra petita: 20 persones,
totes elles bilingües en anglès, i no monolingües natius.
I gairebé tots els llenguatges eren de societats industrialitzades,
que no són un bon retrat del món sencer.
Però també tenia que veure amb definir què és un "terme bàsic de color".
Per exemple, en l'idioma yele de Papua Nova Guinea, només hi ha
termes bàsics de color per al negre, blanc, i vermell.
Però hi ha un vocabulari ample d'objectes quotidians, com ara cel, cendres, o saba d'arbre,

Dutch: 
"een expeditie om de culturen te onderzoeken van een afgelegen groep eilanden in de Straat Torres
tussen Australië en Nieuw Guinea.
zijn opzet was om de mentale eigenschappen wan de eilandbewoners te onderzoeken.
Hij beweerde dat het aantal kleurtermen in een populatie verband hield met hun "intellectuele
en culturele ontwikkeling"
en gebruikte zijn bevindingen om te beweren dat Papoea's minder geëvolueerd waren dan Europeanen.
Berlin en Kay deden deze racistische beweringen niet, maar hun kleurenhiërarchie leidde
tot heel veel kritiek.
Ten eerste, wezen critici er op dat de studie een kleine testgroep gebruikte - 20 mensen,
die allemaal tweetalig Engels waren, geen ééntalige moedertaalsprekers.
En bijna alle talen waren uit geïndustrialiseerde samenlevingen - niet bepaald een goed portret van
de hele wereld.
Maar het had ook te maken met de definitie van wat een "basiskleurwoord" is.
In de Yele taal inPapua Nieuw Guinea bijvoorbeeld, zijn er slechts vier basiskleurwoorden.
voor zwart, wit en rood.
maar er is een ruime woordenschat aan alledaagse objecten - zoals de lucht, as, en boomsap -

Italian: 
che vengono usati come sinonimi, che denominano quasi tutte le parole di colore in inglese.
Ci sono anche lingue come Hanunó'o dalle Filippine,
dove una parola può comunicare sia il colore che la sensazione fisica.
Hanno quattro termini di base per descrivere il colore,
ma sono su uno spettro di luce contro buio,
forza contro debolezza e umidità contro secchezza.
Questi tipi di lingue non si adattano perfettamente a un test di identificazione del campione del colore.
Ma alla fine degli anni 70, Berlin e Kay diedero una risposta ai critici.
Lo chiamarono World Color Survey.
Hanno condotto lo stesso test di etichettatura su oltre 2.600 madrelingua di 110 lingue non scritte
da società non industrializzate.
Scoprirono che con alcune modifiche, la gerarchia dei colori è ancora verificata.
L' 83% delle lingue si inserisce nella gerarchia,
e quando calcolarono la media del punto centrale in cui ogni intervistato ha etichettato ciascuno dei colori della propria lingua,
si sono ritrovati con una sorta di mappa del calore.
Questi cluster erano abbastanza vicini alle medie degli anglosassoni,
che furono etichettati qui.
Ecco come afferma Paul Kay:

Portuguese: 
que são utilizados como comparativos que cobrem quase todas as palavras inglesas sobre cor.
Tambem existem linguas como Hanuó'o, nas Filipinas, onde uma palavra pode comunicar
tanto uma cor quanto um sentimento físico.
Existem quadro termos básicos para descrever as cores - mas eles são sobre um espectro de luz vs. escuridão,
força vs. fraqueza, e umidade vs. secura.
Esse tipo de linguagem não encaixa perfeitamente em um teste de paleta de identificação de cores.
Mas no final dos anos 70, Berlin e Kay tiveram uma resposta para as críticas.
Eles o chamaram de Pesquisa Mundial de Cores (World Color Survey)
Eles conduziram o mesmo teste de nomeclatura para mais de 2.600 pessoas de sua lingua nativa de 110 linguas não escritas
de sociedades que não eram industrializadas.
Descobriram que com algumas mudanças, a hierarquia de cores conferia.
83% das línguas encaixavam na hierarquia.
E quando feito a media do centro de onde cada nativo nomeou cada cor de sua língua,
eles obtiveram uma espécie de mapa de calor.
Os acúmulos se encaixavam muito perto de onde a média dos que tinham inglês como língua nativa,
que eram nomeadas aqui.

Spanish: 
que son usados como comparaciones de colores y que cubren casi todas las palabras del Inglés para los colores.
También hay lenguas como Hanunó'o, en Filipinas, donde una palabra puede comunicar
tanto un color como una sensación física.
Ellos tienen 4 palabras básicas para describir los colores
pero van en un espectro de claro a oscuro, fuerte a débil, y de húmedo a seco.
Esos tipos de idiomas no encajan bien en una prueba de identificación de colores.
Pero para finales de los '70, Berlin y Kay tenían una respuesta a las críticas.
Ellos lo llamaron: "La Encuesta Mundial del Color".
Condujeron la misma prueba de etiquetado de color en más de 2600 hablantes nativos
de 110 idiomas sin escritura de sociedades no industrializadas.
Encontraron que, con algunos cambios, la jerarquía de color aún funcionaba.
El 80% de los idiomas encajaban en esta jerarquía
y cuando promediaron el punto central donde cada encuestado etiquetó cada uno de los colores
de su lengua materna, terminaron con una especie de mapa de calor.
Esos puntos eran bastante similares a los promedios de los angloparlantes, que están etiquetados aquí.

Catalan: 
que s'utilitzen com a comparatius de color i cobreixen gairebé tots els termes de color en anglès o català.
També hi ha llengües com el Hanunó'o de Filipines, on una paraula
pot comunicar a la vegada color i sensació física.
Tenen quatre termes bàsics per descriure colors, però estan en un espectre de
llum a fosca, força a flaquesa, i humitat a sequedat.
Aquesta classe de llengües no encaixa bé en una prova d'identificació de mostres de color.
Però a finals dels anys 70, Berlin i Kay tenien una resposta per als crítics.
La van anomenar l'Enquesta Mundial de Colors.
Van dur a terme la mateixa prova d'identificació amb més de 2.600 parlants natius de 110 llengües no escrites
de societats no industrialitzades.
Van trobar que, amb alguns ajusts, la jerarquia de color encara era útil.
Un 83% dels idiomes encaixaven amb la jerarquia.
I quan feien la mitjana del punt central on cada parlant situava els colors
del seu idioma, van arribar a una mena de mapa tèrmic.
Aquestes regions es corresponien prou bé amb les mitjanes dels angloparlants,
etiquetades aquí.

French: 
qui sont utilisés pour comparer des couleurs qui couvrent presque tous les mots anglais de couleurs.
Il y aussi des langues comme le Hanunó’o des Philippine, dans lequel un mot peut signifier
à la fois une couleur et une sensation physique.
Ils ont quatre termes de base pour décrire la couleur
- mais ils sont sur un spectre de lumière contre obscurité,
force contre faiblesse, et humidité contre
sécheresse.
Ces types de langues ne correspondent pas parfaitement
avec un test d'identification d'éclats de couleur.
Mais à la fin des années 1970, Berlin et Kay avaient
une réponse pour les critiques.
Ils l'ont appelé le World Color Survey (=Etude mondiale des couleurs).
Ils ont effectué le même test d’étiquetage sur plus de
2 600 locuteurs natifs de 110 langues non-écrites
de sociétés non industrialisées.
Ils ont constaté que, avec quelques ajustements, la hiérarchie de couleurs est toujours vérifiée.
Quatre-vingt-trois pour cent des langues conviennent
à la hiérarchie.
Et quand ils ont moyenné le point central d'où chaque locuteur a étiqueté chacune des couleurs de sa langue,
ils ont obtenu une sorte de carte de chaleur.
Ces groupes correspondaient assez étroitement aux moyennes des anglophones, qui sont étiquetées ici.

Russian: 
древесный сок, которые используются как цветовые сравнения, которые охватывают почти все английские слова для цветов.
Есть также такие языки, как Hanunó'o с Филиппин, где слово может сообщать
как цвет, так и физическое чувство.
У них есть 4 основных термина для описания цвета, лежащих на спектре,
где светлый противопоставляется тёмному, сильный - слабому, влажный - сухому.
Подобные языки идеально не вписываются в тест определения цветными карточками.
Но к концу 1970-х годов, Berlin и Kay дали ответ критикам.
Они назвали это World Color Survey (Исследование цветов в Мире)
Они провели один и тот же тест на маркировку с более чем 2600 носителями 110 языков без письма
из неиндустриализированных обществ.
Они обнаружили, что с некоторыми изменениями цветовая иерархия всё ещё работает.
83% языков вписываются в иерархию.
И когда они вывели центральную точку из мест, в которых каждый опрошенный обозначал каждый из цветов своего языка,
они получили что-то вроде тепловой карты.
Эти кластеры довольно близко совпали с результатами англоговорящих, отмеченными
здесь.

Dutch: 
die gebruikt worden als kleurvergelijkingen die bijna alle Engelse kleurwoorden omvatten.
Er zijn ook talen zoals Haninó'o uit de Filipijnen, waar een woord zowel
kleur als fysiek gevoel kan betekenen.
ze hebben vier basiswoorden om kleuren te beschrijven - maar ze liggen op een spectrum van licht tegenover
donker, sterk tegenover zwak en nat tegenover droog.
Dit soort talen past niet netjes in een identificatietest met kleurstaaltjes.
Maar in de late jaren '70, hadden Berlin en Kay een antwoord klaar voor de critici.
Ze noemden het de 'Wereld Kleuren Enquete'.
Ze voerden dezelfde benoemingstest uit op meer dan 2600 moedertaalsprekers van 110 ongeschreven talen
uit niet-geïndustrialiseerde beschavingen.
Ze ontdekten dat mits een beetje gepuzzel, de kleurenhiërarchie nog steeds standhield.
Drieëntachtig procent van de talen paste in de hiërarchie.
en wanneer ze het gemiddelde centrale punt namen van waar elke spreker de kleuren in zijn taal situeerde
ontstond er een soort 'heat-map'.
deze clusters kwamen bijzonder goed overeen met de gemiddelden van de Engelstaligen, die
hier aangegeven zijn.

English: 
sap — that are used as color comparisons
that cover almost all English color words.
There are also languages like Hanunó’o
from the Phillippines, where a word can communicate
both color and physical feeling.
They have four basic terms to describe color
— but they’re on a spectrum of light vs.
dark, strength vs. weakness, and wetness vs.
dryness.
Those kinds of languages don’t fit neatly
into a color chip identification test.
But by the late 1970s, Berlin and Kay had
a response for the critics.
They called it the World Color Survey.
They conducted the same labeling test on over
2,600 native speakers of 110 unwritten languages
from nonindustrialized societies.
They found that with some tweaks, the color
hierarchy still checked out.
Eighty-three percent of the languages fit
into the hierarchy.
And when they averaged the centerpoint of
where each speaker labeled each of their language’s
colors, they wound up with a sort of heat
map.
Those clusters matched pretty closely to the
English speakers’ averages, which are labeled
here.

French: 
Voici comment Paul Kay le comprend:
“Il se trouve que la plupart des langues font
des séparations au même endroit.
Certaines langues font moins de séparations que d'autres.
Donc, ces étapes de couleur sont très répandues dans le monde… mais pourquoi?
Pourquoi un mot pour le rouge viendrait-il avant un mot pour le bleu?
Certains ont supposé que les étapes correspondent
à la saillance de la couleur dans l'environnement naturel.
Le rouge est dans le sang et dans la terre.
Le bleu, en revanche, était assez rare avant sa fabrication.
Des chercheurs en sciences cognitives ont récemment exploré cette question en exécutant
des simulations informatiques de l'évolution du langage à travers des
conversations entre les gens.
Les simulations ont présenté des agents artificiels avec plusieurs couleurs à la fois, et, à travers
une série de négociations simples, ces agents ont développé des étiquettes partagées pour les différentes
couleurs.
Et l'ordre dans lequel ces étiquettes ont émergé ?
Tout d'abord, les tons rougeâtres, puis vert et jaune,
puis bleu, puis orange.

Dutch: 
Paul Kay verwoordde het als volgt: "het blijkt gewoon dat de meeste talen
onderverdelingen maken op dezelfde plaats.
Sommige talen maken gewoon minder  onderverdelingen dan anderen."
Dus deze kleurstadia zijn wijdverspreid over de wereld... maar waarom?
Waarom zou een woord voor rood vóór een  woord voor blauw komen?
Sommigen speculeerden dat de verschillende stadia overeenkomen met de aanwezigheid van de kleur in de
natuurlijke omgeving.
Rood zit in bloed en in zand.
Blauw daarentegen, was eerder zeldzaam voor het machinaal werd gemaakt.
Recent hebben onderzoekers in de cognitieve wetenschappen deze vraag onderzocht door
computersimulaties te laten draaien over hoe taal evolueert door conversaties tussen mensen.
de simulaties boden aan kunstmatige programma's verschillende kleuren tegelijk aan en, door
een opeenvolging van een aantal eenvoudige onderhandelingen, ontwikkelden die programma's gedeelde labels voor
de verschillende kleuren.
En de volgorde waarin deze labels ontstonden?
Eerst roodachtige tinten, dan groen en geel, vervolgens blauw en oranje.

Spanish: 
Así es como lo dice Paul Kay: "Simplemente resulta que la mayoría de las lenguas
hace recortes en el mismo lugar.
Algunos idiomas sólo recortan menos que otros"
Entonces, estas etapas de color están extendidas en todo el mundo... ¿Pero por qué?
¿Por qué una palabra para el rojo aparece antes que una para el azul?
Algunos especulan que esas etapas corresponden con cómo sobresalen los colores en la naturaleza.
El rojo se ve en la sangre y en la tierra.
El azul, por otro lado, fue bastante escaso antes de la manufacturación.
Recientemente, investigadores de ciencia cognitiva han explorado esta cuestión
usando simulaciones por computadora de cómo las lenguas evolucionan a través de las conversaciones entre personas
Las simulaciones presentaron a agentes artificiales con múltiples colores a la vez y, a través
de una serie de negociaciones simples, esos agentes desarrollaron clasificaciones compartidas para los distintos colores.
¿Y cuál era el orden de aparición de estas clasificaciones para los colores?
Primero, tonos rojizos, luego verdes y amarillos, después azules, y al final naranja.

English: 
Here’s how Paul Kay puts it:
“It just turns out that most languages make
cuts in the same place.
Some languages make fewer cuts than others.”
So these color stages are widespread throughout
the world… but why?
Why would a word for red come before a word
for blue?
Some have speculated that the stages correspond
to the salience of the color in the natural
environment.
Red is in blood and in dirt.
Blue, on the other hand, was fairly scarce before manufacturing.
Recently cognitive science researchers have
explored this question by running computer
simulations of how language evolves through
conversations between people.
The simulations presented artificial agents
with multiple colors at a time, and, through
a series of simple negotiations, those agents
developed shared labels for the different
colors.
And the order in which those labels emerged?
First, reddish tones, then green and yellow,
then blue, then orange.

Russian: 
Вот как это объясняет Paul Kay: «Просто получается, что большинство языков делают
срезы в одном и том же месте.
Некоторые языки делают меньше срезов, чем другие.»
Таким образом, эти цветовые этапы широко распространены во всем мире ... но почему?
Почему слово для красного появилось раньше, чем словом для синего?
Некоторые предположили, что этапы соответствуют распространённости цвета в естественной
среде.
Красный есть в крови и почве.
Синий, с другой стороны, был в дефиците до того, как его начали производить.
Недавно исследователи когнитивной науки изучили этот вопрос, выполнив компьютерное
моделирование того, как язык развивается посредством разговоров между людьми.
Искусственным агентам было представлено сразу несколько цветов, и
,благодаря серии простых переговоров, данные агенты разработали общие маркеры для разных
цветов.
Каков же порядок появления данных меток?
Сначала красноватые тона, затем зелёный и жёлтый, затем синий, затем оранжевый.

Portuguese: 
Paul Kay descreveu isso como: " parece que a maioria das línguas
fazem cortes no mesmo lugar.
Algumas línguas fazem menos cortes que outras."
Então estes níveis de cores são disseminados pelo mundo... Mas por quê?
Por que uma palavra para vermelho viria antes de uma palavra para azul?
Alguns especulam que os estágios correspondem com a saliência da cor em seu ambiente natural
Vermelho está no sangue e na terra.
Azul por outro lado era bem escasso antes de seu manufaturamento.
Recentemente, cientistas cognitivos exploraram essa questão ao fazer simulações de computador
sobre como cada língua evolui através de conversas entre pessoas.
As simulações apresentaram a agentes artificiais múltiplas cores em um determinado tempo, e através
de uma série de negociações simples, os agentes desenvolveram termos para as diferentes cores.
E a ordem em que os termos foram surgindo?
Primeiro tons avermelhados, depois verdes e amarelos, depois azul e então laranja.

Catalan: 
Així és com Paul Kay ho descriu: "Resulta que la majoria de llengües
tallen pel mateix lloc.
Algunes llengües fan menys talls que d'altres."
O sigui que aquestes etapes de color són gairebé universals... però per què?
Perquè sorgeix una paraula pel vermell abans que una paraula pel blau?
Alguns especulen que les etapes es corresponen amb el predomini
del color en el medi ambient.
Hi ha vermell a la sang i a la terra.
El blau, d'altra banda, era bastant escàs abans de la fabricació.
Recentment, investigadors en ciència cognitiva han explorat aquesta qüestió
fent servir simulacions per ordinador sobre com evoluciona el llenguatge a partir de converses entre persones.
Les simulacions presenten diversos colors a la vegada a uns agents artificials,
i mitjançant una sèrie de negociacions simples, aquests agents creen etiquetes compartides
per als diferents colors.
I en quin ordre apareixen aquestes etiquetes?
Primer, els tons rojos, després el verd i el groc, després el blau, després el taronja.

Italian: 
"Si scopre che quasi tutte le lingue eseguono tagli nello stesso posto.
Alcune lingue producono meno tagli di altri. "
Quindi queste fasi del colore sono diffuse in tutto il mondo ...
ma perché?
Perché una parola per il rosso viene prima di una parola per il blu?
Alcuni hanno ipotizzato che gli stadi corrispondano all'importanza del colore nell'ambiente naturale.
Il rosso è nel sangue e nella sporcizia.
Il blu, d'altra parte, era piuttosto esiguo prima della produzione.
Recentemente i ricercatori delle scienze cognitive hanno esplorato questa domanda
eseguendo simulazioni al computer di come il linguaggio si evolve attraverso le conversazioni tra persone.
Le simulazioni hanno presentato agenti artificiali con più colori alla volta
e, attraverso una serie di semplici trattative,
questi agenti hanno sviluppato etichette condivise per i diversi colori.
E l'ordine in cui sono emerse quelle etichette?
Prima i toni rossastri, poi verde e giallo, poi blu, poi arancione.

French: 
Cela correspondait assez bien aux étapes originales.
Et cela suggère qu'il y a quelque chose à propos des couleurs elles-mêmes qui mène à cette hiérarchie.
Le rouge est fondamentalement plus distinct que les autres couleurs.
Donc qu'est-ce que tout cela veut dire?
Pourquoi est-ce important?
Eh bien, cela nous dit que malgré nos nombreuses différences à travers les cultures et les sociétés...
... il y a quelque chose d'universel sur la façon dont les Hommes essaient de
donner un sens au monde.

Italian: 
Ha abbinato le fasi originali abbastanza vicine.
Ciò suggerisce che c'è qualcosa nei colori stessi che porta a questa gerarchia.
Il rosso è fondamentalmente più distinto rispetto agli altri colori.
Quindi cosa significa tutto questo?
Perché è importante?
Bene, ciò indica che nonostante le nostre molte differenze tra culture e società ...
c'è qualcosa di universale nel modo in cui gli umani cercano di dare un senso al mondo.

Dutch: 
Het kwam goed overeen met de originele stadia
en het suggereert dat er iets aan de kleuren zelf is dat tot deze hiërarchie leidt.
Rood is fundamenteel meer apart dan de ander kleuren.
Dus wat betekent dit allemaal?
Waarom is het belanrijk?
Wel, het toont ons dat er, ondanks onze vele verschillen over culturen en beschavingen heen
iets universeels is aan de manier waarop mensen proberen om de wereld te begrijpen.

Catalan: 
Es correspon amb les etapes originals amb prou precisió.
I suggereix que hi ha alguna cosa als propis colors que condueix a aquesta jerarquia.
El vermell és fonamentalment diferent als altres colors.
I què vol dir tot això?
Per què importa?
Bé, ens diu que malgrat les moltes diferències entre cultures i societats...
hi ha alguna cosa universal sobre com els humans intentem treure cap del món.

Spanish: 
Eso encajaba muy bien con las etapas originales.
Y sugiere que hay algo en los colores mismos que nos lleva a esta jerarquía.
El rojo es fundamentalmente mas diferente a los demás colores.
Entonces, ¿Qué significa todo esto?
¿Qué importancia tiene?
Bueno, todo eso nos dice que, a pesar de nuestras grandes diferencias entre culturas y sociedades...
hay algo universal acerca de cómo los humanos intentan darle sentido al mundo.

Russian: 
Это довольно близко соответствовало оригинальным этапам.
И это говорит о том, что есть что-то в самих цветах, которые ведут к этой иерархии.
Красный существенно отчетливее остальных цветов.
Так что же всё это значит?
Почему это важно?
Ну, это говорит нам о том, что, несмотря на наши многочисленные различия между культурами и обществами...
есть что-то общее в том, как люди пытаются понять мир.

Portuguese: 
Encaixava-se muito perto dos estágios originais.
E isso sugere que existe algo nas próprias cores que levam a essa hierarquia.
Vermelho é fundamentalmente mais distinto que as outras cores.
E o que isso siginifica?
Porque isso importa?
Bom, isso diz que independente das diversas diferenças das culturas e sociedades... Existe algo universal sobre
como os humanos tentam entender o mundo.

English: 
It matched the original stages pretty closely.
And it suggests that there’s something about
the colors themselves that leads to this hierarchy.
Red is fundamentally more distinct than the
other colors.
So what does all this mean?
Why does it matter?
Well, it tells us that despite our many differences
across cultures and societies ... there is
something universal about how humans try to
make sense of the world.
