Καλώς ήρθατε, καλώς ήρθατε στην τηλεόραση του Diem, 
Στο "Ένα άλλο τώρα"!
το πρόγραμμα που οφείλει την ύπαρξή του
σε έναν άμυαλο ιό,
ο οποίος έβαλε για λίγο τον καπιταλισμό σε καταστολή,
κάτι που ούτε ο ΒΠΠ δεν κατάφερε να κάνει.
Η συζήτηση μιας ώρας που θα κάνουμε
κάθε Δευτέρα βράδυ - βράδυ εδώ στην Ευρώπη
μαζί με τους παράξενους και υπέροχους καλεσμένους μας
με τους οποίους συνομιλούμε κι αγωνιζόμαστε
με μια φιλοδοξία κοινή στις ψυχές μας:
Να αποτρέψουμε την επιστροφή στην
"κανονικότητα" όταν η επιδημία κοπάσει.
Τώρα, φυσικά, είναι λογικό να λαχταράμε
την επιστροφή στην κανονικότητα, αλλά
θα ήταν - μα δεν θα ήταν;
ένα ασυγχώρητο λάθος αν αφήναμε
τον υποχρεωτικό εγκλεισμό να μας εμποδίσει
να φανταστούμε ένα άλλο τώρα, ένα τώρα
για το οποίο θα αξίζει να αγωνιζόμαστε, όταν ξαναβγούμε εκεί έξω.
Όπως οι μεγάλοι πόλεμοι,
όπως η πανούκλα, η ισπανική γρίπη,
ο κορονοϊός τώρα, όλες οι πανδημίες
είναι σαν να έστρεψαν έναν καθρέφτη στον πρόσωπό μας
και να ανάγκασαν την ανθρωπότητα να ξανασκεφτεί τους τρόπους της.
Αναμφίβολα, οι δυνάμεις που κυριαρχούν
θα επιδιώξουν με κάθε τρόπο
να μας γυρίσουν σε αυτό που ονομάζουμε
"αυτό που κάναμε πάντα' (business as usual).
Θα επιτρέψουμε να επιστρέψουμε σαν πρόβατα
σε αυτή την δυστοπία που περνά για κανονικότητα;
Αδιαμαρτύρητα;
Ή θα είμαστε έτοιμοι να αδράξουμε την ευκαιρία
"και να φανταστούμε, να προτείνουμε" "ένα άλλο τώρα"
και όντως να παλέψουμε για αυτό;
Σήμερα, απόψε στην Ευρώπη, έχω την μεγάλη τιμή
χαρά και συγκίνηση να συνοδεύομαι
από τον Ρότζερ Γουώτερς,
Ναι, κορίτσια και αγόρια, φίλοι και εχθροί,
ΤΟΝ Ρότζερ,
ο οποίος μου λέει ότι βρίσκεται απομονωμένος στην Ν.Υόρκη.
Και ας εκπλήξουμε και μερικούς από σας,
ο Ρότζερ μιλά λίγα ελληνικά! Ρότζερ!
...Καλό μεσημέρι από την Αίγινα.
...Καλό βράδυ από εμάς, εδώ στην Ευρώπη στην Ελλάδα...
...Πως είσαι;
Πως περνάς στη χώρα του Ντόναλτ Τραμπ!
[Roger Waters]
- Λοιπόν, δεν θα χάσω την ανάσα
μου για τον Ντόναλτ Τραμπ,
Είμαι καλά. Ευχαριστώ πολύ.
Και δεν είμαι ακριβώς στη Ν. Υόρκη.
Όπως και άλλοι άνθρωποι
έκανα την έξοδό μου από την πόλη
και είμαι σε ένα πολύ όμορφο μέρος,
στα Χάμπτονς.
Και, ναι, είμαι απομονωμένος
μόνο με την σύντροφό μου την Καμίλα,
κατά κάποιο τρόπο, μόνοι στο σπίτι...
και περνάμε ακριβώς,
όπως ό,τι σημαίνει το να είσαι απομονωμένος,
Είναι παράξενο το πόσο διαφορετικό είναι
ακόμη και για μένα, όσο κι αν είμαι, το παραδέχομαι,
στην αγκαλιά της πολυτέλειας, νιώθω κάπως.
Tί μεγάλη αλλαγή ας πούμε να μην μπορείς
να δεις έναν ποδοσφαιρικό αγώνα
...τρεις φορές την εβδομάδα!
Ή ό,τι κι αν είναι αυτό στη ζωή σου.
Μιλούσα σε έναν φίλο
στην Αγγλία σήμερα
και μου έλεγε
"Δεν είναι περίεργο;"
(με προφορά- για την ακρίβεια είναι Σκωτσέζος):
- ο Ρότζερ μιμείται την προφορά-
"Δεν είναι παράξενο;
Παίρνω τον σκύλο το πρωί και τον πάω βόλτα
και φτάνει πάλι το απόγευμα,
και η ώρα της δεύτερης βόλτας του
πέρα από αυτό δεν κάνω τίποτα"
και λέει:
"Πέρα από αυτό, δεν έχω κινήσει το αυτοκίνητο
εδώ και έξι βδομάδες!"
Όλο αυτό είναι ένα παράξενο πράγμα.
Πρόσεξα τα μηνύματα που στέλνουν οι άνθρωποι στο peopledispatch(.org)"
παρακολουθείς τί γράφουν;
Είναι κάποια διεθνή μπλογκ,
κάποια πολύ γνωστά σε όλο τον κόσμο
αριστερά μπλογκ ειδήσεων που προπαθούν
να κρατήσουν επικοινωνία μεταξύ τους και με τον κόσμο και ξέρεις τί αντάλλασσαν;
Μαζί με το Vijay Prashad's Tricontinental(.org) (τριηπειρωτικό)
και κάποια άλλα σπουδαία τέτοια (μπλογκ),
Το πώς παίρνουμε πληροφορίες...
Κάποιος λοιπόν στο Δελχί ή στη Βομβάη,
δεν θυμάμαι ακριβώς
είχε βγάλει φωτογραφία από το μπαλκόνι του
και ήταν τα Ιμαλάια.
Και έγραφε από κάτω:
"Ζω σε αυτό το διαμέρισμα εδώ και 40 χρόνια"
και δεν έχω ξαναδεί τα Ιμαλάια, είναι η πρώτη φορά!"
Έχοντας σταματήσει όλη αυτή την κυκλοφορία
στο Δελχί ή στη Βομβάη,ή όπου αλλού
για όσο διάστημα κι αν έγινε ως τώρα
μπορεί να δει κανείς τα Ιμαλάια!
Πόσο παράξενο αυτό!
- Θα ήθελα να διακόψω για να πω κάτι σχετικά
με την τελευταία φορά που είμασταν μαζί...
- Ναι..
- Στο Λονδίνο, στην διαμαρτυρία κατά της έκδοσης του Ασσάνζ,
και τώρα είμαστε σε υποχρεωτικό
εγκλεισμό για να σωθούμε εμείς οι ίδιοι,
- Ναι...
- και είναι καθήκον μας
να θυμίσουμε ότι, αυτός ο άνθρωπος είναι σε απομόνωση,
όχι για την προστασία του αλλά για να τον δολοφονήσουν!
- Ναι, ναι.
- Και επίσης για το γεγονός
ότι, μιλώντας από την οπτική της αριστεράς,
αυτή τη στιγμή υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι
που εργάζονται εκεί έξω για να μπορούμε εμείς
να απολαμβάνουμε ας το πούμε κι έτσι, "την πολυτέλεια", (ασφάλεια) της απομόνωσης.
- Λοιπόν, πίστεψε με,
δύο ονόματα είναι βιδωμένα βαθειά
μέσα στο μυαλό μου, στα χείλη μου, εδώ στην απομόνωση
το ένα του Τζούλιαν Ασσάνζ και το άλλο της Βανέσσα Μπέρτσερτ,
της φριχτής δικαστίνας
που τον κρατά στις φυλακές του Μπέλμαρς,
ακόμη κι αν αυτό, από μόνο του, είναι θανατική ποινή για τον ίδιο,
κάτι που αυτοί και οι λακέδες της -του ακατανίκητου μηχανισμού,
όπως λέω- το επιδιώκουν.
Θέλουν τον Ασσάνζ νεκρό γιατί
είναι ένας σωστός δημοσιογράφος που μας λέει την αλήθεια,
ακόμη και αν πρόκειται για τον πόλεμο και εγκλήματα πολέμου που
οι διάφορες δυνάμεις θα ήθελαν να καλύψουν!
Πόσο απαίσιο είναι αυτό που συμβαίνει! Ντροπή!
Και εσύ κι εγώ
μπορεί να μιλάμε και να φωνάζουμε για πάνω από μια ώρα
για το πόσο
κακόβουλος είναι αυτός ο μικρόκοσμος
και οι δυνάμεις,
και οι κυβερνήσεις που αυτές αντιπροσωπεύουν
και τον τρόπο που διοικούν τον κόσμο
και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό!
Και αυτό θα μπορούσε…
στην εισαγωγή σου που άκουσα,
- Ναι,
- θα μπορούσαμε, θα μπορούσαμε άραγε
να αποκομίσουμε κάτι θετικό
από αυτή την πανδημία;
Λοιπόν, η απομόνωσή μας
θα μας επιτρέψει να σκεφτούμε λίγο πιο καθαρά
και ίσως να δούμε καθαρότερα την δυσάρεστη πραγματικότητά μας
που δεν βλέπαμε πριν.
Η δική μου κατάσταση ήταν πνευματική κατά κύριο λόγο.
Αν και πολιτική και συναισθηματική, επίσης.
Διότι πραγματικά νοιάζομαι για τα άλλα ανθρώπινα όντα.
Έχω ένα ρεζερβουάρ ικανότητας για ενσυναίσθηση που κατευθύνει
πολλές από τις πράξεις μου.
Μα, φαντάσου να είσαι στο όριο, ίσα να επιβιώνεις,
κάτι που συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους,
η τεράστια πλειοψηφία της ανθρωπότητας
ζει στα κατώτατα όρια, 
με ένα κομμάτι ψωμί.
Από κόκκο ρυζιού σε κόκκο ρυζιού!
- Ακριβώς. Συνεχώς στα όρια.
- Ναι, συνεχώς στα όρια.
ΟΙ άνθρωποι συνεχώς με ρωτάνε:
Πώς εξηγείς, εσείς, στη Β.Αμερική όπου ζείτε,
πώς εξηγείτε το γεγονός ότι
όλοι αυτοί οι φτωχοί άνθρωποι, η εργατική τάξη,
οι μειονεκτούντες,
που είναι ΟΛΟΙ εκτός από τον Μπέζος και τον γαμημένο τον Ζούκεμπεργκ,
δεν ξεσηκώνονται να πούνε:
Όχι! Αυτό δεν γίνεται, δεν μπορούμε να ζούμε έτσι!
Έχω φτάσει να έχω την άποψη ότι
είναι τόσο καταπιεσμένοι,
τόσο απασχολημένοι με αυτή τη φριχτή κατάσταση
να προσπαθούν κάνουν τα πέντε δολάρια, επτά
για να τη βγάλουν ίσα-ίσα ως το τέλος του μήνα
- Γιάνης: έτσι ήταν πάντα. 
- Ροτζερ: που δεν έχουν την ενέργεια να επαναστατήσουν, να..
Κατά κάποιο τρόπο... Ναι, συνέχισε.
- Όχι, απλά ήθελα να πω
ότι έτσι ήταν πάντα.
Η αγαπημένη μου φράση
έρχεται από τον Μεσαίωνα από έναν Γάλλο αριστοκράτη,
τον Μαρκήσιο Κοντορσέ.
ο οποίος είπε ότι
- Ο Κοντορσέ; Είναι σε μια όπερά μου,
μιλάω για τον Κοντορσέ στην όπερα μου.
- Λέει ότι, "το κλειδί για να κατανοήσεις
μια πετυχημένη καταπίεση
δεν βρίσκεται στα όπλα των καταπιεστών,
αλλά στα μυαλά των καταπιεζόμενων"
Και η εμπειρία αυτού που βιώνουμε τώρα,
δηλαδή, αυτό που εγώ λαμβάνω,
όχι ικανοποίηση αλλά ένα ίχνος ελπίδας
από αυτόν τον εγκλεισμό,
είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν τελικά να δουν περί τίνος πρόκειται η πολιτική.
Γιατί μέχρι τώρα, μέχρι τον εγκλεισμό,
τα ΜΜΕ παρουσίαζα το όλο θέμα σαν ένα ποδοσφαιρικό ματς,
με ποια "ομάδα" σκοράρει περισσότερους πόντους
κερδίζει το πρωτάθλημα, 
την κυβέρνηση,
πόσα μέλη της κυβέρνησης κλπ
Αλλά τώρα, βλέπεις, όλο αυτό πρόκειται,
όπως ο Λένιν το έλεγε,
"Πολιτική είναι ποιός κάνει τι σε ποιόν".
Η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίσει ποιος μένει μέσα, ποιος μπορεί να βγει.
Τρισεκατομμύρια, που μπορούν να δώσουν.
Μπορούν να τα δώσουν σε φίλους τους,
ή μπορούν να τα δώσουν σε φτωχούς ανθρώπους.
Ξαφνικά βλέπουμε τη δύναμη γυμνή,
και την ακραία ασχήμια της,
όπως μας αποκαλύπτει ξεκάθαρα η περίπτωση του Τζούλιαν Ασσάνζ.
Όμως υπάρχει η ελπίδα, οι άνθρωποι να μπορέσουν να δουν
μέσα από αυτά τα σκοτεινά πέπλα και την αποξένωση
που τους εμπόδιζαν να δούνε ποιος είναι ο αληθινός δυνάστης.
- Ναι, δε θα ήταν υπέροχο αυτό;
Ξέρεις όμως ποιο είναι το θέμα
και αυτό είναι....
Ξέρεις τι αρχίζω να μαθαίνω περισσότερο εδώ;
Λέω εδώ στην απομόνωση, δεν ανοίγω ποτέ την τηλεόραση.
Γιατί με αφήνει τελείως αδιάφορο
για οτιδήποτε μπορώ να βρω εκεί.
Με την πιθανή εξαίρεση ενίοτε
να ανοίγω το RT ή το AlJazeera
αν θέλω να δω λίγα διεθνή νέα.
Αλλά το γεγονός
είναι ότι ο πόλεμος της προπαγάνδας,
που είναι ο πιο σημαντικός πόλεμος από όλους,
συνεχίζει ακάθεκτος.
Και δεν σταματά τον βομβαρδισμό.
Δεν έχει σταματήσει ούτε δευτερόλεπτο.
Και έτσι,
το άτομο που δεν θα ξόδευα σάλιο για να μιλήσω για αυτόν
όταν με ρωτάς αυτό που αρχικά με ρώτησες
τι γνώμη έχω για τον Τραμπ,
η ερώτηση απαντιέται σε ένα βαθμό
από τις δημοσκοπήσεις στον αμερικανικό λαό.
Μας λένε λοιπόν
-αν βέβαια μπορούμε να πιστεύουμε τις δημοσκοπήσεις που βγαίνουν στη δημοσιότητα-
ότι ο κόσμος εγκρίνει
τον τρόπο που αντιμετωπίζει την πανδημία του κορωνοϊού.
Και οι θετικές μετρήσεις δεν έχουν μειωθεί
αν μη τι άλλο, έχουν ανέβει.
Ετσι το γεγονός ότι ψεύδεται ασύστολα, ασταμάτητα,
ότι παίρνει μόνο λανθασμένες αποφάσεις, πάντα,
κάθε μέρα για το κάθε τι
συμπεριλαμβανομένου και του ιού,
δεν επηρεάζει τον κόσμο καθόλου.
Το γεγονός ότι μπορεί....
Το γεγονός ότι είναι ένα τηλεοπτικό προϊόν ριάλιτι
και έχει αυτό το φτηνιάρικο φινίρισμα του θεατρίνου πάνω του
είναι αρκετό
να πείσει τον κόσμο ότι είναι ηγέτης.
Παρόλο που
δεν έχει κανενός είδους μόρφωση
είναι πιο βλάκας από βόδι
δεν ξέρει τίποτα για τίποτα
- Νόμιζα ότι δεν θα ξόδευες σάλιο για τον Ντόναλντ Τραμπ!
- Συγγνώμη. Να, είδες;
- Νομίζω ότι πρέπει να μιλήσουμε για αυτό, διότι
η γνώμη μου είναι ότι
η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων που υποστηρίζουν τον Τραμπ
δεν το κάνουν γιατί πιστεύουν ότι λέει την αλήθεια,
ή ότι έχει ικανότητες,
ή ότι είναι καλός για τους πολίτες.
Πιστεύω ότι έχουν παραιτηθεί από την πολιτική.
Κοίτα την προηγούμενη διακυβέρνηση, του Ομπάμα.
Ο Ομπάμα ήταν σκέτη καταστροφή.
Αυτός είναι η αιτία που εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ.
Πήρε τους αρχιτέκτονες της κατάρρευσης του 2008,
άτομα σαν τον Tom Geithner και τον Larry Summers
και τους επανέφερε στην εξουσία
για να διασώσουν και να ενδυναμώσουν τη Γουώλ Στριτ.
Ξέρεις βέβαια ότι οι ψευδείς ειδήσεις και οι κάλπικες πολιτικές
υπήρχαν και πριν από όλα αυτά.
Κατά την εκτίμησή μου, οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται:
Ωραία, ποιον να ψηφίσω για να τσαντίσω το "σύστημα";
Και η απάντηση είναι:
Αν είναι εκείνος ο ηλίθιος, τότε θα ψηφίσω αυτόν.
Δεν νομίζω οτι η πλειονότητα αυτών που ψηφίζουν τον Τραμπ
πιστεύουν πραγματικά σε αυτόν.
- Λοιπόν, μπορεί πράγματι να έχεις δίκιο.
Ίσως δεν πιστεύουν σ' αυτόν.
Είδα μια κυρία σε ένα ντοκυμαντέρ που παρακολουθούσα, σχετικά
με τη μοναδική μέρα του χρόνου
σε μια μικρή πόλη της Δυτικής Βιρτζίνια
όπου κάποιος μπορεί να πάρει κάποιου είδους ιατρική βοήθεια,
μόνο μια Κυριακή το χρόνο.
Οι άνθρωποι πηγαίνουν μέρες πριν και κοιμούνται στα αυτοκίνητά τους
γιατί μπορούν να λάβουν δωρεάν οδοντιατρική φροντίδα
μια μέρα το χρόνο σε εκείνη την πόλη.
Και ήταν μια κυρία χωρίς δόντια
μάλλον γύρω στα 30
μοιάζει με 60.
Και τί έλεγε;
Είπε ότι είχε ψηφίσει τον Τραμπ,
και ότι αυτός είχε υποσχεθεί ότι θα διέσωζε
τη βιομηχανία άνθρακα
και ότι θα ξαναέδινε δουλειά
στις εργατικές τάξεις της Αμερικής.
Και συνεχίζει... [η κυρία]:
"Αρχίζω να πιστεύω ότι ίσως δεν το εννοούσε"
Και τότε θα πεις "πω-πω, φοβερή ανακάλυψη!";
Βεβαίως, δεν είναι καθόλου νέα ανακάλυψη
γιατί γνωρίζουμε ότι
είναι απολύτως θεμελιώδες
σε όλο το σύστημα
όχι μόνο στις ΗΠΑ,
αλλά ολοένα και περισσότερο σε ολόκληρο τον κόσμο.
Εντάξει;
Οτι οι πλούσιοι λευκοί άνθρωποι αντιλήφθηκαν
τον τρόπο να εποικίσουν τον υπόλοιπο κόσμο
και το έκαναν.
Και τώρα θα πηδήξουν όλον αυτό τον κόσμο
όσο σκληρότερα μπορούν
μέχρι να πεθάνουμε όλοι.
Και αυτό είναι βασικά το σύστημα.
Και κάπου κάπου βλέπεις μια αναλαμπή μέσα εκεί
και οι αναλαμπές γίνονται όλο και πιο μεγάλες, για να πω την αλήθεια
που είναι κάτι υπέροχο.
Και οι αναλάμπές είναι η Βολιβία και η Βενεζουέλα και το Μεξικό.
Και ενίοτε βλέπεις αυτό που ονομάζουν ροζ επανάσταση.
Όπου έρχονται στην επιφάνεια οι διδαχές του Σιμόν Μπολιβάρ
ή του Λένιν ή του Μαρξ ή οποιουδήποτε άλλου
που λέει "Δεν νομίζετε
ότι θα έπρεπε να μοιραζόμαστε όλα αυτά [τα αγαθά] λίγο πιο δίκαια;
Ανεξάρτητα από το τι θα έλεγε η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία
ή οποιοσδήποτε άλλος
είναι όργανο της εξουσίας.
Και γιαυτό τουλάχιστον παίρνω θάρρος.
Παίρνω θάρρος από τη Βενεζουέλα και τη Βολιβία.
Και το Εκουαδόρ, όταν ήταν [στην εξουσία] ο Κορέα.
Προφανώς όχι τώρα που είναι ο Λένιν Μορένο,
ο φασίστας.
-Όμως δεν είναι καλό για εμάς, Ρότζερ, έτσι δεν είναι;
Γιατί μιλούσα με τον Ραφαέλ Κορέα πριν από δυο μέρες
- Ναι
- Τα νέα από το Εκουαδόρ είναι αποκρουστικά.
Το πως αυτή τη φανταστική επανάσταση...
και εξαιρετικά δημοκρατική προσπάθεια του Κορέα
κατάφερε να την σφετεριστεί ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησής του
-το δεξί του χέρι!-
Και η Βενεζουέλα, πρέπει να σου πω ότι παρόλο που
είμαι απόλυτα και κάθετα αντίθετος
με το εμπάργκο που της έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ,
το γεγονός ότι είναι ακόμα υπό στρατιωτικό καθεστώς...
Δεν είναι σαν το Εκουαδόρ.
Το Εκουαδόρ και ο Ραφαέλ Κορέα ήταν πολύ πιο προοδευτικοί.
Δεν μου αρέσει να βλέπω το στρατό να παίρνει την εξουσία
γιατί, ξέρεις,
μπορεί να γίνει κατάχρηση της εξουσίας, όπως πράγματι γίνεται στη Βενεζουέλα.
Δεν μπορώ να υποστηρίξω το καθεστώς σε ό,τι κάνει
παρόλο που θα ήμουν αντίθετος
στις προσπάθειες των ΗΠΑ
να στραγγαλίσουν το λαό της Βενεζουέλας
και να τους εμποδίσουν να κάνουν τη δική τους επιλογή.
Θέλουν απλά να τους πιέζουν.
- Εντάξει.
Δεν θα χάσουμε το χρόνο μας σε αυτή την εκπομπή
- Όχι...
- για να διαφωνήσουμε σχετικά με τον Νικόλας Μαδούρο
ή την υπάρχουσα πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα
εκτός αν αυτό θέλεις να κάνουμε.
- Δεν θέλω να το κάνουμε αυτό.
Θέλω να πάμε πίσω στις ΗΠΑ.
Συζητούσαμε για τον Τραμπ.
Θέλω να πω, αυτή τη στιγμή πετάμε από πάνω μας τη σκόνη
της απόλυτης επιτυχίας του κατεστημένου
να επιβάλλει τον Μπάιντεν
ως υποψήφιο των Δημοκρατικών,
και να ξεκάνει την επανάσταση του Μπέρνι Σάντερς.
Ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να νικήσει τον Τραμπ
νικήθηκε από το ίδιο του το κόμμα, για άλλη μια φορά,
γιατί το ίδιο το κόμμα του δεν ενδιαφέρεται
παρά μόνο
να εξασφαλίσει την επανεκλογή του.
- Ακριβώς. Γιάνη , συμφωνώ απόλυτα μαζί σου
για τη θεωρία του δικέφαλου φιδιού της αμερικανικής πολιτικής.
Αυτό το σύστημα δεν είναι καν δικομματικό.
Είναι μονοκομματικό σύστημα.
Και έχουν κάπως χωριστεί.
Έχουν δώσει στο φίδι δυο κεφάλια
και ονομάζουν το ένα 'Δημοκρατικοί' και το αλλο 'Ρεπουμπλικάνοι'.
Αλλά και οι δυο στηρίζουν
100% το σύστημα.
Στηρίζουν τον καπιταλισμό, στηρίζουν τη Γουώλ Στριτ.
Στηρίζουν όλα αυτά τα σκατά που συμβαίνουν.
- Για παράδειγμα, τώρα υπάρχει...
- εναντίον του Εθνικού Συστήματος Υγείας στις ΗΠΑ.
Και οι δυο είναι ενωμένοι, είναι μαζί
εναντίον της ύπαρξης Εθνικού Συστήματος Υγείας στις ΗΠΑ.
- Ναι, φυσικά είναι.
- Στην εποχή του κορωνοϊού!
- Άκου, είχα μια συζήτηση μέσω email χθες βράδυ
με έναν φίλο μου.
Τον λένε Γκρεγκ Γκαλιάτσι
και τελειώνει το τρίτο του έτος
ή έχει τελειώσει το τρίτο έτος στην Ιατρικη Σχολή του Χάρβαρντ.
Δεν είναι μια ιστορία με ενδιαφέρον για να πω την αλήθεια,
παρά μόνο γιατί είναι φίλος μου.
Αλλά και γιατί δεν έχει πόδια.
Κι έχει μόνο ένα χέρι.
Και ήταν ή στο Αφγανιστάν ή στο Ιράκ
(ειλικρινά δεν θυμάμαι Γκρεγκ,
και ζητώ συγγνώμη που δεν θυμάμαι τις λεπτομέρειες)
Ένας αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός σκάει
και ξαφνικά χάνει πόδια και χέρι
και ολοκληρώνει την Ιατρική Σχολή.
Ξέρεις τι κάνει τώρα
επειδή βρίσκονται σε καραντίνα και δεν μπορούν....
Κάνουν μια ανασκόπηση στα μαθήματα ηθικής
ως μέρος των ιατρικών [μαθημάτων].
Και δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό να ξεκινήσω την κουβέντα
Πω-πω! Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, Γκρεγκ!
Το να μιλάς για ηθική σε Αμερικανική Ιατρική Σχολή.
Είναι ενδιαφέρον. Θα ενθουσιαζόμουν
να δω περί τίνος πρόκειται.
Γιατί τώρα προσπάθεί να συμφιλιώσει
μέσα του
όλα τα συναισθήματα και τις σκέψεις του
γιατί αυτό...
Φαντάζεσαι πόσο ικανός πρέπει να είσαι
για να βγάλεις την Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ?
Και τώρα να πρέπει να το ξανασκεφτεί όλο αυτό.
Πώς να συμφιλιώσεις την ιδέα
παροχής ιατρικής μέριμνας σε ένα έθνος
με την ιδέα ότι πρόκειται απλά για μια κερδοσκοπική επιχείρηση.
Μόνο για κέρδος.
Μόνο!
Αυτό προσπαθούν να επιβάλουν τώρα
στο εθνικό σύστημα υγείας της Αγγλίας (NHS).
Είναι ένα πράγμα απολύτως βασισμένο στο κέρδος.
Αυτή είναι όλη η ιδέα της σχολής του Φρίντμαν
της οικονομικής σχολής του Σικάγου, ή οποιουδήποτε.
Αυτός είναι ο πλήρης νεοφιλελεύθερος εφιάλτης
που μας επέβαλαν ο Ρήγκαν και η Θάτσερ
και ο Μπλερ. Ας μην ξεχνάμε ότι το εργατικό κίνημα
συμπορεύθηκε ευχαρίστως με αυτήν την πολιτική
και ο Μπλερ είναι συνένοχος
στο θάνατο
που επιβάλλεται σε ολόκληρο τον πληθυσμό της υφηλίου.
Προσπαθούν να σκοτώσουν όλον τον πλανήτη
το ταχύτερο δυνατόν.
Και, λοιπόν, τι κάνουμε εμείς;
Ας κάνουμε όσον περισσότερο θόρυβο μπορούμε.
Αλλά πώς μπορούμε πρακτικά να δημιουργήσουμε ένα μαζικό κίνημα;
Το ξέρεις, η αριστερά, εμείς,
και θα συμπεριλάμβανα εδώ τον φίλο μου τον Ντέιβιντ Νορθ,
το σοσιαλιστικό κόμμα στις ΗΠΑ,
είναι πραγματικά κακοί πωλητές του προϊόντος τους,
αν πρόκειται για προϊόν.
Δεν είναι προϊόν, είναι πολιτική φιλοσοφία
και μια την οποία προσυπογράφω ενθουσιωδώς.
Πιστεύω στον σοσιαλισμό.
Ο σοσιαλισμός είναι μια βρώμικη λέξη εκεί που ζω, στην Αμερική,
αλλά δεν είναι μία βρώμικη ιδέα.
Είναι η μόνη ιδέα
που συμβαδίζει κατά τη γνώμη μου...
που μπορεί να χαράξει έναν δρόμο
μέσα από το σκοτάδι του κόσμου στον οποίον ζούμε
προς αυτό το πιθανό φως, στο πιθανό τέρμα μιας πιθανής σήραγγας,
που θα μπορούσε να επιτρέψει στα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν.
- Μου θυμίζεις κάτι που η Ρόζα Λούξεμπουργκ κάποτε είπε
"Είναι, σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα."
Δυστυχώς, αυτοί που μίλησαν εξ ονόματος του σοσιαλισμού
απεδείχθησαν εξίσου βάρβαροι
γιατί ξέρεις,
- Σταλινισμός; άρα είναι το παλιό επιχείρημα...
- Ακόμα και το Εργατικό Κόμμα,
το συμβούλιο εργατικών συνδικάτων στην Βρετανία.
θα μπορούσε κανείς να εμφυσήσει ένα μεγάλο αυταρχισμό
να αναδυθεί μέσα στις δικές μας τάξεις.
Γι αυτό έχω μεγάλη συμπάθεια
για του αναρχικούς στην Ισπανία.
Τους αναρχοσυνδικαλιστές που, στην διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου,
είχαν το μαύρο και το κόκκινο στην σημαία τους
το κόκκινο, για να σηματοδοτεί την επανάσταση,
και το μαύρο, το σκοτάδι στην ψυχή
του καθενός μας, το οποίο πρέπει να προσέχουμε
γιατί μπορεί να αναδυθεί
και να μας βάλει στα δικά μας γκούλαγκ,
όπως έχει συμβεί τόσες φορές.
Αλλά ανέφερες τη Θάτσερ.
Και δε ξέρω γιατί πρέπει να το γνωρίζεις αυτό
αλλά μετακόμισα στην Αγγλία όταν ήμουν 18 χρονών το 1978
και έφυγα το 1988,
έτσι απέκτησα την ουσία του Θατσερισμού.
Αλλά επέτρεψε μου να σου κάνω μια προσωπική ερώτηση εάν μπορώ.
Σχετικά με τη Θάτσερ.
Πολιτικής φύσεως.
Τίποτα σχετικά με τους Pink Floyd ή με την οικογενειακή σου ζωή.
Αλλά μου φαίνεται, απλά κρίνοντας από τη δουλειά σου,
ότι η μεταπολεμική συναίνεση στην οποία μεγάλωσες,
το μεταπολεμικό όνειρο,
σε κάνει, προσωπικά,
ως Roger Waters, να αισθάνεσαι βαθιά αποξενωμένος.
Κι ωστόσο, όταν ήρθε η Maggie Thatcher
και διέλυσε το μεταπολεμικό όνειρο
αυτή τη μεταπολεμική συναίνεση,
αντικαθιστώντας αποτελεσματικά αυτήν την απογοήτευση
η οποία ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της αγγλικής ζωής πριν από το 1978-79
και την αντικατέστησε
με την κακοφωνία της απόκτησης χρημάτων
τις θυελλώδεις ταχύτητες, το Σίτυ του Λονδίνου.
Ξαφνικά, φαίνεται να χάνεις,
το όνειρο που σε οδηγούσε,
αλλά ήταν αυτή που το κατέστρεψε.
Είμαι εντελώς λάθος εδώ;
- Δεν είμαι σίγουρος ότι σε καταλαβαίνω.
Έχασα το όνειρο; Όχι.
Ποτέ δεν έχασα το όνειρο.
Ποτέ δεν εγκαταλείψαμε το όνειρο,
την ιδέα ότι θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε
έναν περισσότερο οικουμενικό και δικαιότερο κόσμο,
έναν κόσμο όπου εμείς τα ανθρώπινα υποκείμενα συνεργαζόμαστε ο ένας με τον άλλον
και κατά συνέπεια εξασφαλίζουμε στους εαυτούς μας το μέλλον.
Επειδή το υπάρχον μοντέλο είναι μη-βιώσιμο.
Και αναποτελεσματικό.
Οποιοσδήποτε οικονομολόγος θα σου το έλεγε (ότι)
δε μπορείς να συνεχίσεις την ανάπτυξη.
Η οποία είναι η νεοφιλελεύθερη ιδέα.
Αυτό σημαίνει ότι αν συνεχίσεις να αναπτύσσεσαι
να αναπτύσσεσαι και να αναπτύσσεσαι...
μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την έκδοση χρημάτων,
Δε θα έπρεπε να σου κάνω κήρυγμα,
διότι εσύ είσαι ο οικονομολόγος.
Πιθανόν καταλαβαίνεις αυτό το κομμάτι πολύ καλύτερα από ότι εγώ.
Η Margaret Thatcher,
ήταν προϊόν της εποχής,
και ότι συνέβη εκεί στη δεκαετία του '70 και του '80 και έπειτα.
Αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε
κάποιες από τις σκληρές πραγματικότητες των διαχωρισμών
που ήταν πάντα εκεί
και που επέζησαν μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Υπήρχε κάτι από επανάσταση
μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στην Αγγλία,
με τη δημιουργία του κράτους πρόνοιας και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής.
Αλλά μαθαίνεις σιγά σιγά
ότι η προπαγάνδα άρχιζε να φουντώνει
και κατάφεραν να πουλήσουν αυτήν την ιδέα,
ότι, το να συνεργάζεται ο ένας με τον άλλον
και να ενεργούν ως μια πολιτισμένη κοινωνία
δεν ήταν ο τρόπος με τον οποίο θα γίνονταν καλύτερη η ζωή τους.
Ο τρόπος με τον οποίο θα γίνονταν καλύτερη η ζωή τους.
Έτσι θα μπορούσαν να πληρώσουν περισσότερα McDonald's και επαναλήψεις του Bonanza (TV σήριαλ).
Υποθέτω ότι αυτό ήθελε ο κόσμος.
Δε ξέρω.
Ότι (ο τρόπος) ήταν στην πραγματικότητα να παραδοθούν τα ηνία της εξουσίας
σε επιχειρηματίες καπιταλιστές.
Επιθετικούς επιχειρηματίες καπιταλιστές.
Δώσε στον κόσμο το χρυσό ξεκίνημα
και ξαφνικά το κέϊκ θα φουσκώσει
στο βαθμό που ακόμη και με τα ψίχουλα
θα νιώθουμε σαν να ζούμε στην πολυτέλεια.
Αυτή ήταν η ιδέα.
- Κοίτα. Ίσως δεν έπρεπε να χρησιμοποιήσω τη λέξη όνειρο.
Αλλά υπήρχε μια μεταπολεμική συναίνεση στη δεκαετία του '60
μέχρι το 1976-1978, μέχρι το χειμώνα της δυσαρέσκειας.
Αυτή η συναίνεση ήταν του είδους των μικτών οικονομιών,
δωρεάν εκπαίδευση ακόμη και σε πανεπιστημιακό επίπεδο,
το κράτος πρόνοιας.
Και όμως, από τον τρόπο που προσεγγίζω το έργο σου,
αυτή ήταν μια συναίνεση
αυτό ήταν αρκετά καταπιεστικό και αποξενωτικό για εσάς
φαίνεται να είστε αποξενωμένοι μέσα σε αυτό.
Το χάσατε όταν η Thatcher,
για λόγους που μπορούμε να συνεχίσουμε...
πολιτικούς και οικονομικούς λόγους.
Μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε για αυτό.
Αλλά παρ 'όλα αυτά η Thatcher το έκανε.
Το αντικατέστησε με αυτό στο οποίο αναφέρεσαι...
Με μια κατάσταση όπου δε μπορείς ούτε καν να διανοηθείς
ότι οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει κάτι χωρίς όφελος.
Ξέρεις, ο καθένας αποσκοπούσε σε κάτι,
κανείς δε λαμβάνονταν σοβαρά
εάν δεν είχε χρήματα ή
εάν δεν κατάφερνε να χρησιμοποιήσει τα χρήματα άλλων ανθρώπων
προκειμένου να ανελιχθεί.
Αλλά μπορεί να είμαι τελείως λάθος.
Παρατηρώντας τους στιχους σου, το έργο σου, τη μουσική σου
υπήρξε μια αποξένωση που φαινόταν ότι αισθάνεσαι,
με ότι προηγήθηκε της Thatcher.
- Λοιπόν, είμαστε μόνο ατομικές ανθρώπινες υπάρξεις
οπότε ενδεχομένως.. δεν αντιδρώ σωστά σε μια λάθος εξουσία.
- Σωστά.
- Δεν αντιδρώ καλά όταν βλέπω πραγματικά ηλίθιους ανθρώπους
να κάνουν πραγματικά ηλίθια κακά πράγματα
που προκαλούν πραγματικό γαμημένο πόνο
στους αδελφούς και τις αδελφές μου σε ολόκληρο τον κόσμο.
Συνεπώς θα αντιδρώ πάντοτε σε αυτό.
Τώρα, είναι πιθανόν ότι, αν το όνειρο είχε συνεχιστεί
και τώρα ήταν ακόμη πιο ισότιμο,
ακόμη και αν υπήρχε καλύτερη υπηρεσία υγείας
ακόμα και εάν το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών
είχε μικρύνει στην Αγγλία,
ακόμα κι αν μεταμορφωνόταν
σε Σουηδία ή Δανία,
ακόμα και σε Βολιβία...
Ίσως ακόμη και τότε να μπορούσα να βρω πράγματα ενάντια για τα οποία θα παλέψω.
Ίσως ακόμη και τότε να ήθελα να αγωνιστώ κόντρα σε κάποια εξουσία.
Εγώ, για παράδειγμα, θα...
Θα με έβλεπα να αγωνίζομαι ενάντια
ας πούμε, στην πολιτική ευπρέπεια.
Άνθρωποι που λένε, για παράδειγμα, δεν ξέρω,
κάτι σαν "πρέπει να προσέχεις τη γλώσσα που χρησιμοποιείς,
γιατί ίσως να πληγώνεις τα αισθήματα των ανθρώπων".
Όλες αυτές οι μαλακίες του κερατά που με κάνουν έξαλλο επίσης.
Αλλά, αυτός είναι ένας σταυρός που θα προτιμούσα να σηκώσω
περισσότερο από τον σταυρό που σηκώνω τώρα,
που είναι το να βλέπω το ανθρώπινο είδος στο οποίο ανήκω
να δολοφονείται με γρήγορους ρυθμούς, και όχι αργά.
Μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν
μίλησα μαζί σου πριν από περίπου δυο βδομάδες
και μιλούσαμε για το ΜέΡΑ25
και μου είπες για αυτή την εκπομπή....
και ότι μίλησε σε αυτήν ο Νόαμ Τσόμσκι,
είχατε ένα εκατομμύριο θεάσεις ή κάτι τέτοιο.
Ε, ήμουν κι εγώ ένας από τους θεατές προφανώς
γιατί παρακολουθώ οτιδήποτε έχει να πει ο Νόαμ Τσόμσκι
για οποιοδήποτε θέμα, διότι είναι προφανώς ένας ευφυής άνθρωπος.
Αλλά αυτό που είναι ενδιαφέρον για αυτόν
ένα από τα ενδιαφέροντα πράγματα για αυτόν είναι
ότι δεν έχει σημασία πόσο πίσω [στο χρόνο] πας:
Πυρηνικός πόλεμος και κλιματική αλλαγή. Εκεί πάντα στέκεται!
Θα μιλήσει και
για την ελευθερία του Τύπου και το ένα και το άλλο...
Αλλά βασικά λέει ότι αυτά τα δυο πράγματα
μας σκοτώνουν ταχύτερα από οτιδήποτε άλλο.
Και το γεγονός ότι όσοι από εμάς που σκεφτόμαστε,
και που ενδιαφερόμαστε για τα πράγματα
και που έχουμε προσηλωθεί στην ιδέα
ότι θα μπορούσε ίσως να υπάρχει ένα μέλλον στην ανθρωπότητα,
για το οποίο δεν μπορούμε να πείσουμε τους υπόλοιπους.
Και φυσικά το καταλαβαίνουμε ότι οι ολιγάρχες
και οι πλουτοκράτες του κόσμου
κερδίζουν χρήματα από τα πυρηνικά όπλα.
Βγάζουν λεφτά από τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων.
Κερδίζουν χρήματα από τις Big Oil [τις 6-7 μεγαλύτερες
εταιρίες εμπορίας πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο]
Και δεν θα τα αφήσουν όλα αυτά
αν μπορούν να τους αποφέρουν κέρδος. Το θέλουν.
Αγαπούν τον πόλεμο.
Ο πόλεμος είναι το πιο επικερδές πράγμα.
Ο πόλεμος έσωσε την οικονομία των ΗΠΑ.
μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο
και την οικονομία της Ευρώπης, αν θέλεις.
Με όλες τις εισροές χρημάτων
ώστε να ελεγχθεί η Ευρώπη ακολούθως
μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το σχέδιο Μάρσαλ και τα παρελκόμενα.
Οπότε, λέει ο Τσόμσκυ:
Αυτά είναι όλα πολύ ωραία, αλλά αυτοκτονείτε με αυτόν τον τρόπο.
Αυτό κάνατε.
Και νομίζω ότι έχει δίκιο.
Δεν νομίζω ότι έχει άδικο σ' αυτό
- Όχι.
- Οπότε, προφανώς, μέρος του έργου μας
είναι να επιστρέφουμε, διαρκώς, σε αυτά τα δύο σημεία του Τσόμσκυ 
που λειτουργεί ως Προμηθέας
- Συγγνώμη, επρόκειτο να πω ακόμα ένα πράγμα:
Είπε το εξής (ο Τσόμσκυ)
Είπε για το Νταβός λίγα χρόνια πριν.
Δεν ήταν στο Νταβός. Δεν θα πήγαινε στο Νταβός
Αλλά διάβασε κάτι.
Και ήταν το εξής:
Ότι κατέταξαν τα 18 πλέον επικίνδυνα πράγματα
στο Νταβός.
Οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι, οι 300 Διευθύνοντες Σύμβουλοι στο Νταβός!
Ποια είναι τα 18 πλέον επικίνδυνα πράγματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο κόσμος;
Η κλιματική αλλαγή, ο πυρηνικός πόλεμος ΔΕΝ ήσαν μέσα στη 18άδα!
Δεν "κατάφεραν" να μπουν στη 18άδα!
Ποιο ήταν στην πρώτη θέση;
Η προσαρμογή!
- Ναι, ναι, οι ελάχιστοι μισθοί... που θα καταστρέψουν τον κόσμο έτσι κι αλλιώς!
- Αναρωτιέμαι πώς θα φτάσουμε σε μια κατάσταση όπου
... όπου θα έχουμε κάνει λίγη πρόοδο.
Ακόμα και μια μείωση στους πυρηνικούς εξοπλισμούς, έστω αυτό!
...που θα περίμενες οποιοσδήποτε με Δείκτη Νοημοσύνης μεγαλύτερη της θερμοκρασίας δωματίου
θα έλεγε ότι πρέπει να το κάνουμε αυτό! Αύριο κιόλας!
Ίσως ο Μπέρνυ Σάντερς να το έκανε, αν γινόταν πρόεδρος
των ΗΠΑ, που δεν θα γίνει, διότι,
ως ορθώς υπέδειξες, εκτροχιάζεται από το ίδιο το Δημοκρατικό κόμμα
για δεύτερη φορά, στη σειρά! Ο μόνος βιώσιμος υποψήφιος, κατά τη γνώμη μου,
που θα μπορούσε να έχει αντίκτυπο στην εκλογική βάση του Τραμπ,
αφανίσθηκε γιατί δεν εκπροσωπεί την πλουτοκρατία
που συνιστά τις ΗΠΑ. Ο Μπάιντεν φυσικά και την εκπροσωπεί, ο Μπάιντεν είναι "τέλειος":
Ξέρεις έχει την τέλεια οδοντοστοιχία, και έχει απαράδεκτες ιδέες
για όλα. Οπότε είναι τέλειος και νοιάζεται απελπισμένα για
την προστασία του πλούτου.
- ο Μπάιντεν δεν έχει πολιτικές, είναι απλώς η αποθήκη όλων των πολιτικών του καθεστώτος
που θέλει να αναπαραχθεί μέσω μιας ελάχιστα πιο πολιτισμένης εκδοχής
αυτού που κάνουν οι Ρεπουμπλικάνοι αλλά... κοίταξε, είναι εύκολο να αποκαρδιωθείς
καθώς διαπιστώνουμε ότι κάθε φορά που διαφαίνεται μια αχτίδα ελπίδας
καταπνίγεται, είτει πρόκειται για τον Τζέρεμι Κόρμπιν, είτε για τον Σάντερς
είτε για την κυβέρνησή μας το 2015, ξέρεις, Ρότζερ, για 5 μήνες,
το καθεστώς της Ευρώπης όχι μόνο στην Ελλάδα, ένιωσε ότι έχανε τον έλεγχο
και πανικοβλήθηκε, σε διαβεβαιώ.
Αλλά φυσικά κατάφερε να ανατρέψει την κατάσταση.
Ελέγχουν τα ΜΜΕ κτλ.
Οπότε τι κάνουμε γι' αυτό; Δύο πράγματα, πιστεύω,
φυσικά πρόκειται για αδρά περιγράμματα ιδεών,
προς το παρόν, αλλά πρωτ' απ' όλα, 
πρέπει να παραδειγματισθούμε
από τους τραπεζίτες και τους φασίστες. Διότι οι τραπεζίτες
και οι φασίστες καταλαβαίνουν ένα πράγμα, ότι επικεντρωνόμενοι
στην πολιτική,
- Οι Τραπεζίτες, είπες;
- ναι, τους τραπεζίτες, τους χρηματιστές,
και οι μεν και οι δε μοιράζονται την εξής σπουδαία διόραση:
Ότι ο μόνος τρόπος επιτυχίας είναι μέσω της διεθνικότητας:
Διεθνοποιήθηκαν! Είναι απίστευτα αλληλέγγυοι μεταξύ τους.
Οπότε, αν δεις τον Μπολσονάρο και τον Τραμπ,
και ξέρεις τον Σαλβίνι, τον Ορμπαν, τον Φάρατζ,
συμπεριφέρονται σαν μια... διεθνής!
Το ίδιο και με τα χρηματοπιστωτικά. Οι χρηματιστές δεν έχουν σύνορα,
δεν έχουν καν την δυνατότητα να διακρίνουν
ανάμεσα σε Γερμανούς τραπεζίτες και Γάλλους τραπεζίτες και σε Ιάπωνες τραπεζίτες.
Ξέρεις, πάντα καταφέρνουν να επιβάλλουν στις κυβερνήσεις,
όταν κυριαρχεί η οικονομική απελπισία, να διασώζουν τις τράπεζές τους
με δημόσιο χρήμα. Είναι πολύ καλοί σε αυτό και νομίζω.
Πρέπει να κάνουμε το ίδιο. Αυτό που κάνουμε συμμετέχοντας
στο DiEM25, στο ΜέΡΑ25, στην Προοδευτική Διεθνή,
που ιδρύσαμε μαζί με το Bernie Sanders πριν ενάμιση χρόνο,
και τώρα προσπαθούμε να το προβάλλουμε, -μετά τον απαίσιο
τερματισμό των προκριματικών εκλογών- με τη Katrín Jakobsdóttir
την υπέροχη πρωθυπουργό της Ισλανδίας.
Πρέπει να διεθνοποιηθούμε, πρέπει να χτίσουμε
ένα διεθνές προοδευτικό κίνημα 
που να έχει ένα πλάνο για τον κόσμο,
το οποίο θα εξειδικεύεται στα διάφορα μέρη του κόσμου.
Με πολιτικές βασισμένες στα επιμέρους κράτη.
Βλέπεις, πχ το Κόμμα των Εργατικών στη ΜΒ,
που λειτουργεί σα να μην υπάρχει κόσμος εκτός των συνόρων.
Ή το ΚΚ Ελλάδας το οποίο
είναι σε κατάψυξη εκτός τόπου και χρόνου.
Το ίδιο ισχύει για τους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες:
Για αυτούς ο υπόλοιπος κόσμος δεν υπάρχει!
Πρέπει να διεθνοποιηθούμε. Αυτό είναι το ένα.
Και το δεύτερο έχει να κάνει με τη διαβρωτική δύναμη του χρήματος.
Και με το γιατί όλοι μας αυτοκτονούμε
σαν ηλίθιος ιός που σκοτώνει πολλούς από τους ξενιστές του:
Τον πλανήτη και την κοινωνία. Ποιός είναι ο πυρήνας
του ιού του καπιταλισμού και της μεγιστοποίησης του κέρδους;
Κατά τη γνώμη μου, και ξέρεις μπαίνω στα 60 μου φέτος,
μόλις ξεκινώ να ανασύρω τα ριζοσπαστικά σοσιαλιστικά νεανικά μου πιστεύω, θεωρώ.
Νομίζω ότι όλα έχουν να κάνουν με την κατοχή μετοχών. Μια αγορά είναι
αυτή που αναβλύζει όλη αυτή την τοξικότητα: Η αγοραπωλησία μετοχών.
Την ύπαρξη της οποίας την αποδεχτήκαμε ως δεδομένη.
Ότι υπάρχει, δηλαδή, μια εταιρία.
πολλοί άνθρωποι εργάζονται σε αυτή, αλλά δεν είναι κανενός τους,
και οι ιδιοκτήτες της δεν γνωρίζουμε καν ποιοι είναι.
Υπάρχουν εταιρίες, επί εταιριών
και εταιρίες "κέλυφος" κλπ
Ας υποθέσουμε λοιπόν, ως μια ριζοσπαστική ιδέα, ότι μπορούμε να έχουμε αγορές,
και διαφόρων ειδών αγορές, αλλά ας πούμε ότι...
...ας φανταστούμε ότι οι μετοχές είναι σαν τις κάρτες σπουδαστών στα πανεπιστήμια:
Γράφεσαι στο πανεπιστήμιο ως φοιτητής και παίρνεις μια κάρτα για τη βιβλιοθήκη.
Αν δεν εγγραφείς στο πανεπιστήμιο δεν μπορείς να έχεις κάρτα.
Δεν μπορείς να την πουλήσεις, ούτε να την αγοράσεις. Σου δίνει δικαίωμα μιας ψήφου,
ας πούμε στην εταιρία.
Αν φύγεις από την εταιρία την παίρνεις μαζί σου.
Τώρα έχεις μια μετοχή από άλλη εταιρία, όπου και να πας.
Αυτό για μένα, είναι ένα πείραμα σκέψης, με το οποίο προσπαθώ να οραματισθώ
ένα κόσμο που το χρήμα...
Στον οποίο τα χρήματα δεν μπορούν να γίνουν τοξικά...
- Στον οποίο τα χρήματα δεν μπορούν να γίνουν, τι;...
- Τα χρήματα δε μπορούν να γίνουν τοξικά. Δε θα μπορούν να αποκτήσουν τόση δύναμη
που θα εξωθούσαν ανθρώπους, ανθρώπινους πόρους με τρόπο...
- Α, ναι! Βέβαια, έξοχο! Περίμενε πρέπει να συγκεντρωθώ. Ορίστε!
Συνήθιζα να πηγαίνω στο συνεταιριστικό μαγαζί να αγοράσω γαμημένες πατάτες!
Τη θυμάμαι ακόμα την ιδέα της ιδιοκτησίας της εταιρίας από τους πελάτες,
ή και από τους εργαζόμενους της...
- Όπως η Trustee Savings Bank, θυμάσαι την τράπεζα TSB στη Βρετανία;
- Ναι, ναι.
- Θυμάσαι που ανήκε σε όλους
όσους είχαν τραπεζικό λογαριασμό;
- Ναι
- Θυμάσαι τι της έκανε η Θάτσερ;
- Τι;
- Θυμάσαι τι έκανε η Θάτσερ με την TSB;
- Όχι, θύμισέ μου.
- Μόνο η Θάτσερ θα μπορούσε να το φανταστεί αυτό. Ήθελε να την ιδιωτικοποιήσει.
Αλλά δεν άνηκε στο κράτος, επομένως δε μπορούσε να την πουλήσει.
Αυτό που έκανε ήταν ότι την εθνικοποίησε με σκοπό να την ιδιωτικοποιήσει.
Αν, τώρα, δεν μπορέσουμε να γίνουμε το ίδιο έξυπνοι, αλλά στο αντίστροφο,
ξοφλήσαμε.
- Ναι, είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλά (σημαντικά) σε αυτά που λες,
και ξέρω, επειδή γνωρίζω ότι ξέρεις
ξέρω τη δουλειά που έχεις κάνει και κάνεις
και γνωρίζω ορισμένες από τις ιδέες, επειδή ίσως εμείς να μην γνωριζόμαστε
πολύ καιρό, αλλά ξέρω μερικές από τις ιδέες που προβάλλεις,
και παρακολούθησα τη συζήτησή σου με τον Μπράιαν Ίνο κλπ
επομένως γνωρίζω για το σχέδιο 3 Θέσεων για την Ευρώπη
και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά...
Και όλα τα υπόλοιπα - και όλα ακούγονται ωραία.
Αλλά έχεις δίκιο, να το ξέρεις. Οπότε αυτό που μου προτείνεις,
είναι ότι, αν θα μπορούσαμε να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας διεθνώς,
τότε θα ήμασταν σε ισχυρότερη θέση.
Αλλά, επίσης, πρέπει να το "πουλήσουμε" και όλο αυτό. Πρέπει να γίνουμε,
πρέπει να γίνουμε τόσο καλοί "πωλητές", ώστε να πείσουμε τον κόσμο
ότι υπάρχει κάτι καλύτερο από το ελιξήριο του φιδιού.
Και το οποίο πραγματικά αποδίδει: Όπως η Υγειονομική Περίθαλψη!
Ξέρεις... και να πείσουμε
τους υπόλοιπους, τα αδέλφια μας και τις αδελφές μας σε όλο τον κόσμο,
ότι το ελιξήριο του φιδιού, ΔΕΝ είναι η θεραπεία.
Τώρα, προφανώς, όλοι μας ζούμε σε κοινότητες όπου -εγώ πρόσεχα πολύ τότε,
επειδή παρά λίγο να κολλήσω κι εγώ- όλοι μας καταναλώναμε το ελιξήριο του φιδιού
ή κάπως έτσι μερικές χιλιάδες χρόνια τουλάχιστον. Και είναι ενδιαφέρον
ότι, τουλάχιστον ένα μέρος της Χριστιανικής Εκκλησίας ονομάζεται Ρωμαιοκαθολική.
Επειδή, όπως ξέρουμε, "Καθ όλον" σημαίνει καθολικό (για όλους).
Επίσης, η Καθολική Εκκλησία έχει δύο χαρακτηριστικά:
Το ένα είναι ότι οι Ρωμαίοι της παραχώρησαν την εξουσία
μολονότι δεν ήταν και πολύ ενθουσιώδεις με την ιδέα
του να μοιράζονται εξουσία. Αυτό είναι το ένα. Αλλά επίσης, ήθελαν,
με κάποιο τρόπο να διατηρήσουν την καθολική εξουσία τους σε όλους.
Οπότε, χωρίς να υπαινίσσομαι... Όχι το υπαινίσσομαι:
Η θρησκεία γενικά είναι σαν το ελιξήριο του φιδιού.
Και είναι κάτι στο οποίο πουλήσαμε τους εαυτούς μας,
ή μας το πούλησαν οι βασιλιάδες στους οποίους δόθηκε μια μικρή ευκαιρία
από το Θεό, ώστε να δει αν μπορούν να διοικήσουν. Αυτό ήταν η Φεουδαρχία.
Ξέρεις, αυτό ήταν ακριβώς η μοναρχία. Ένας Θεός που λέει:
"Αυτός ο μάγκας φαίνεται ωραίος για αρχηγός, ας τον ονομάσουμε
βασιλιά και ας το κάνουμε στο όνομά μου, από εμένα το Θεό"!
Όποτε θέλει τα χωρίζει σε κομμάτια και... έτσι φτάνεις στην φεουδαρχία.
Είναι περίπου η ίδια ιδέα, όπως ας πούμε ο Τζεφ Μπέζος
και ο Ζούκεμπεργκ και οι νεοφιλελεύθεροι και το σινάφι τους.
"Ας τους παραχωρήσουμε όλη την εξουσία να δούμε τι θα καταφέρουν."
Και αυτό που κάνουν είναι να σκοτώνουν τους πάντες. Έχουν ξεκινήσει.
Αρχίσαν από τους φτωχούς, τώρα, αλλά θα σκοτώσουν τους πάντες.
Ευχαρίστως εξοντώνουν τους φτωχούς, μόνο και μόνο για λίγα φράγκα
και το κάνουν με χαρά. Επομένως, πρέπει με κάποιο τρόπο να "πουλήσουμε" την ιδέα
ότι υπάρχει περισσότερη χαρά στο να βοηθάς τους ανθρώπους, στο να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου,
αντί να τον πληγώνεις και να το σκοτώνεις
για να βγάλεις φραγκοδίφραγκα. Επομένως, πρέπει να "πουλήσουμε" αυτή την ιδέα.
- Μιλώντας για "πωλητές", εγώ, εμείς, το κίνημά μας με τον Bernie Sanders
και τους υπόλοιπους, έχουμε στα σκαριά ήδη,
μια παγκόσμια διακήρυξη: Πρόκειται για μια Σοσιαλιστική, Προοδευτική,
αλλά πολύ φιλελεύθερη -με την αρχική έννοια του όρου- Διακήρυξη.
Αλλά μια που τό φερε η κουβέντα στους πωλητές δε μπορώ να φανταστώ
καλύτερο ..."πωλητή", από τον Roger Waters!
Θα μοιραζόσουν, άραγε, μαζί μας αυτές τις ιδέες
αυτό το καλοκαίρι, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες;
Ή έστω, μετά το καλοκαίρι;
Στη διάρκεια αυτής της περιοδείας που θα κάνεις στις ΗΠΑ,
στην οποία θα συνδύαζες κείμενα για την αναθεώρηση του Συντάγματος
στις δημοκρατίες μας, αν θυμάμαι καλά;
- Πράγματι, αυτή ήταν μια ιδέα που συζητήσαμε πριν μερικούς μήνες,
σχετικά με την ιδέα μου, εν μέρει... για το:
"Αυτό δεν είναι με κανένα τρόπο Πρόβα" - Η Περιοδεία.
Έτσι θα το ονομάζουμε όταν αρχίσουμε τις συναυλίες.
Και είμαι αποφασισμένος να περιοδεύω,
αν και προφανώς δε θα το καταφέρουμε φέτος,
επειδή τίποτε δεν γίνεται φέτος.
Δεν μπορείς, είναι αδύνατο.
Αυτό που ήθελα να πω...ναι, νομίζω, όπως το εξήγησα
το "Αυτό δεν είναι Πρόβα", θα είναι εν μέρει ροκ σόου,
και εν μέρει κινηματογράφος, επειδή θα έχουμε έναν τεράστιο μονόλιθο
σε αυτό το μέρος της σκηνής που θα δίνεται η συναυλία,
κυκλικά και θα είναι ένας τεράστιος όγκος,
εντοιχισμένος με οθόνες LED, περίπου στο σχήμα του σταυρού,
αλλά τρισδιάστατος, ώστε να μεταμορφώνεται σε τεράστιο κτίριο ή οτιδήποτε.
Αλλά και εκεί υπάρχει ένα μήνυμα μέσα στο μήνυμα:
Που είναι κάτι που μοιάζει σαν μια τριταξική κοινωνία.
Αυτό το πράγμα που εγώ το λέω iCloud...
Εκεί ψηλά λοιπόν στον ουρανό, είναι όπου η άρχουσα τάξη ζει,
σε μια παράξενη, λευκή, αιωρούμενη κατασκευή της φαντασίας μου και εξουσιάζουν τα πάντα.
Από κει ψηλά. Εκεί ζει ο Ζουκερμπεργκ και κάνει τα δικά του
και όλα είναι λευκά και γαλήνια και πιθανόν έχουν ωραίες οικογένειες
κλπ.... Από κάτω τους, σε αυτό που αποκαλώ τον "Άλλο Κόσμο" αλλά στην πραγματικότητα
είναι ο αληθινός κόσμος, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, που ζούμε στην μαύρη μας τη μοίρα.
Όχι! Όχι όλοι, επειδή εγώ δεν ζω στη μιζέρια αυτή τη στιγμή...
Είμαστε συντετριμμένοι, από το καταπιεστικό καθεστώς
στο οποία ζουν οι περισσότεροι με το να μην τους περισσεύουν 20 δολάρια στην τσέπη.
Που απελπισμένα αναρωτιούνται πως θα τη βγάλουν ως το τέλος του μήνα.
Ξέρεις, σα να είσαι μαύρος στην Aμερική και να αναρωτιέσαι πότε θα έρθουν
και θα σε χώσουν φυλακή να δουλεύεις τζάμπα για αυτούς.
Που απέχει τόσο από την13η Τροπολογία του Συντάγματος" που δεν λέει: "ας διατηρήσουμε τη σκλαβιά για αυτόν",
και όλες αυτές τις μαλακίες του Νότου...
Εκεί έχουν τους εντολοδόχους τους και τους ανθρώπους τους
που συνεχίζουν το έργο των αποικιοκρατών, των εποικιστών.
Δεν ήταν απαραίτητα έποικοι. Ήταν απλά ιμπεριαλιστές
που βίασαν αυτές τις χώρες για μερικούς αιώνες.
Και τώρα εγκατέστησαν εντολοδόχους τους για να το επαναλάβουν ξανά και ξανά.
Έτσι όλο αυτό, αυτός ο νέος κόσμος είναι πολύ ζοφερός κατά τη γνώμη μου.
Και μετά επινόησα κάτι άλλο, το οποίο είναι: "Το Μπαρ"
Ένα μπαρ. Και είναι ένα όνειρο στο οποίο πιστεύω.
Το οποίο οραματίζονται οι άνθρωποι που είναι σε αυτό,
και είναι το μέρος όπου μιλάμε μεταξύ μας και ανταλλάσσουμε ιδέες.
Σαν αυτό που κάνουμε τώρα, δηλαδή, αλλά όπου
μπορούμε και να εκφράσουμε την αγάπη μας προς τον άλλον, επίσης.
Είναι δηλαδή, σα το τραγουδάκι που έγραψα για την πτώση του τοίχους,
"Μόνοι σας ή σε ζευγάρια αυτοί που σας αγαπάνε πραγματικά πηγαινοέρχονται πέρα από το τοίχος"
"άλλοι χέρι-χέρι, άλλοι μαζεύονται σε ομάδες"
"οι ραγισμένες καρδιές και οι καλλιτέχνες που ορθώνουν το ανάστημα τους"
"κι όταν σας έχουν δώσει όλο τους το είναι, μερικοί κλονίζονται..."
"...και πέφτουν, επειδή τελικά δεν είναι εύκολο να βροντάς την καρδιά σου"
"πάνω σε ενός τρελού καθάρματος τον τοίχο"¨.
Λοιπόν, το "Μπαρ" είναι αυτό όπου προσπαθούμε να βρούμε
πως θα κάνουμε αυτό το "πάθος της καρδιάς μας που βροντά
πάνω στον τοίχου του τρελού καθάρματος", αποτελεσματικό!
Για αυτό μιλάω για "πωλήσεις",
όταν αναφέρομαι στην αναλογία με τον "πωλητή".
Μόλις τελείωσα, μάλιστα, ένα τραγούδι, που δεν είναι στη συναυλία
που ονομάζεται "Το Μπαρ" για να εκφράσω μερικές από τις απόψεις μου
και πριν δυο βράδια μου ήρθε μια στροφή
στην οποία προσπαθώ να εξηγήσω τη δύσκολη θέση μας,
των θαμώνων του μπαρ, και του πόσο απογοητευμένοι νιώθουμε!
Και ένα πράγμα που λέγαμε
είναι ο αποκλεισμός
της γηραιάς κυρίας που ζει πιο κάτω στο δρόμο.
Ο αποκλεισμός είναι προφανώς μεγάλος
μα στον επόμενο στίχο η γηραιά κυρία έρχεται στο μπαρ
και την προσκαλούμε μέσα λέγοντας: "έλα κάτσε, αυτό το μπαρ
"...δεν κλείνει ποτέ και πάντα θα υπάρχει μια θέση για σένα και για όλους..."
"...στο Μπαρ. Είμαστε όλοι αδέλφια και θα σε φροντίζουμε..."
... Δηλαδή, το κουπλέ πριν το σημείο που είναι αποκλεισμένη,
είναι ότι νιώθουμε άσχημα, επειδή πρέπει
να βομβαρδίζουμε με ναπάλμ τα παιδιά των γειτόνων μας.
Επομένως, η ιδέα του διαρκούς πολέμου
που λαμβάνει χώρα διαρκώς στη γειτονιά μας
θεωρώ πως είναι πολύ σημαντική.
Άρα, ίσως να είμαι και ένας "πωλητής", υπό την έννοια ότι μπορώ να το συνδέσω όλο αυτό,
και να το βάλω σε ένα γαμημένο τραγούδι και να το τραγουδήσω, κιόλας!
Διότι αν το σκεφτείς με αυτό τον τρόπο,
αν κι κόσμος που ξέρω θα απορήσει: "μα τι λες τώρα,..."
"...δεν βομβαρδίζουμε με ναπάλμ τα παιδιά του γείτονα"!
Ναι το κάνεις! Αυτοί είναι οι γείτονές μας. Το ότι είναι στο Βιετνάμ
δεν σημαίνει ότι δεν είναι γείτονές μας.
Και επειδή είναι η Βενεζουέλα,
δε σημαίνει ότι δεν είναι σαν τη γηραιά κυρία που ζει πέρα στο δίπλα μας
αυτή η γηραιά κυρία που είσαι εσύ.
Οι σκοτωμοί μας στη Βενεζουέλα, ή στην Ευρώπη, στο Ιράν ή οπουδήποτε...
επιβάλλονται αποκλεισμοί, είναι όπως στο γείτονα σου,
όπως στη γιαγιά σου...
- Όλοι ζούμε στις εκβολές αυτές τις μέρες...
- Όλοι ζούμε που;...
- Στις εκβολές, δεχόμαστε όλη τη σαβούρα που πετιέται στο ποτάμι
όλοι μας.
Ο λόγος που είμαι ακόμα μαρξιστής στα γεράματα -ένας από τους λόγους-
είναι ότι κάθε κείμενο στο "Κεφάλαιο"...
- Είσαι στην αρχή της μέσης ηλικίας!
Μη μου λες εμένα για...!
- Ο Μαρξ, λοιπόν, έχει μια στιγμή που συμπονά
τον καπιταλιστή! Ναι το κάνει! Επειδή σου λέει, σκέψου, το:
Ζούμε σε ένα κόσμο, σε ένα σύστημα
που αν δεν εκμεταλλευτεί τον εργαζόμενο μέχρι αηδίας
θα φαλιρίσει, γιατί ο κάθε καπιταλιστής θα πάθει το ίδιο.
Και τότε τι συμβαίνει, γίνεται σαν τους δικούς του εργάτες.
Αυτό που κάνει λοιπόν είναι να πουλάει την ψυχή του κάθε μέρα στο κεφάλαιο
για να το συσσωρεύσει όχι για τον εαυτό του αλλά για χάρη του κεφαλαίου.
Έτσι ώστε, όπως στο matrix, το ξέρεις,
στο τέλος υποδουλωνόμαστε από τα μηχανήματα που έχουμε δημιουργήσει.
Τελικά αυτή είναι η ομορφιά για μένα
της επικής ποίησης και του λυρισμού του Μαρξ που απεικονίζει την ανθρωπότητα,
καπιταλιστές εργάτες ...
- Δεν το κατάλαβα...
- Ναι, υπάρχει μια εναλλακτική λύση σε αυτό το σύστημα
που ονομάζεται καπιταλισμός, εντάξει;
Ακόμα κι αν δεν το έχουμε βρει ως τώρα ...
- Ξέρεις, ο Τσόμσκι κάνει την ίδια παρατήρηση για τους Διευθύνοντες Συμβούλους
λέει: ο Διευθύνων Σύμβουλος της Exxon που θα παραμείνει ανώνυμος
γιατί δεν έχω ιδέα ποιος είναι ...
Ξέρετε αν ήταν της Chevron θα μπορούσα να σας τον ονομάσω, θα άξιζε,
γιατί ξέρεις ότι είναι χαραγμένο στην καρδιά μου...
και έτσι ούτως ή άλλως ναι... 
Ο Τσόμσκι λέει λοιπόν, ότι αυτοί οι τύποι,
πρέπει να ζήσουν μια εντελώς σχιζοφρενική ζωή
και ίσως το κάνουν ιδιωτικά (ζουν μια τρέλα).
Πώς μπορεί κάποιος που είναι αρκετά έξυπνος για να γίνει Διευθύνων Σύμβουλος της Exxon,
να μην καταλαβαίνει την κλιματική αλλαγή, ειδικά αν εργάζεται για μια εταιρεία
η οποία ξόδεψε εκατομμύρια και εκατομμύρια και εκατομμύρια ερευνώντας
για να μάθει αν ήταν πραγματική (η κλιματική αλλαγή) και ανακάλυψε ότι ήταν,
και στη συνέχεια πήρε την απόφαση να μην ενημερώσει κανέναν για αυτό,
γιατί ήταν κακό για τις επιχειρήσεις. Αν βγει αυτός ο τύπος
και απαντήσει στην ερώτηση, όταν είναι στο Νταβός, "ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου;"
και πει "η κλιματική αλλαγή", απολύθηκε αμέσως. Έφυγε!
Κάποιος άλλος μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά.
Έτσι, είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που έλεγες για το μάρκετινγκ.
Είμαστε, ξέρετε, τελειώνει η ώρα μας,
Θα χαρώ πολύ να μείνω λίγο περισσότερο, αν θέλετε,
ίσως πρέπει να εμμείνουμε ...
Και έχουμε πολλές ερωτήσεις από το κοινό μας
και επιτρέψτε μου να διαβάσω μόνο μερικές από αυτές
Δεν χρειάζεται να απαντήσεις, αλλά απλώς ακούστε,
ξέρεις, προσέξετε τις απόψεις τους.
Υπάρχει ερώτημα, για κάποια αντίδραση θαυμαστών σου στη Βραζιλία:
Πώς ένιωσες, συνειδητοποίησες την άνοδο του λαϊκισμού
ακόμη και στο ακροατήριό σου;
Άλλη ερώτηση από τον Μαρκο: (η προηγούμενη ήταν από τον Μπρούνο)
Μάρκο: Θα φέρετε και στην Ευρώπη την περιοδεία σας, εκτός από τις ΗΠΑ;
Και θα έρθετε και στην Κοπενχάγη; (αυτό θέλει)
Ένας Έλληνας, ο Γιώργος: Υποθέτοντας ότι η μουσική σήμερα έχει υποβαθμιστεί
ως προς την ποιότητα αλλά και τον στίχο, αλλά ταυτόχρονα
οι καιροί που ζούμε είναι η μεγαλύτερη πρόκληση,
γιατί δεν έχει υπάρξει ένας νέος, ριζοσπαστικός τρόπος να εκφράσουμε τους αγώνες μας μέσα από τη μουσική;
Αλέξανδρος: Τί γνώμη έχεις για το Εργατικό Κόμμα στην Βρετανία αυτές τις μέρες;
Οκ, αυτό είναι από μόνο του ολόκληρη εκπομπή!
Κλαούντια: Νιώθετε πως ο τίτλος του άλμπουμ σας "Είμαι συνηθισμένος στον θάνατο"
επανέρχεται στις μέρες μας; 
Τί γνώμη έχετε για το Παγκόσμιο Βασικό Εισόδημα;
από Γκερτ αυτό. Ω, είναι τόσα πολλά, πάω στο τελευταίο:
πολλά θέματα πιάσαμε...
αλλά όχι με τον ιδιαίτερο τρόπο που το έθεσε η Άντζελα:
Πώς μπορούμε να χτίσουμε ένα παγκόσμιο δίκτυο αλληλεγγύης
σε αυτό τον κόσμο της κοινωνικής απόστασης; Θέλω συγκεκριμμένες δράσεις
που να ενώνουν τους ανθρώπους, από σένα, Ρότζερ. Αυτό.
- Λοιπόν, το τελευταίο, να απαντήσουμε στην Άντζελα:
Το κάνουμε αυτή τη στιγμή, και είμαι σίγουρος, μπορεί να ισχύει
αν η Άντζελα έχει iPhone ή κομπιούτερ, μάλλον το κάνει,
το κάνει ίσως κάθε μέρα και αυτό που όντως γνωρίζουμε
είναι ότι υπάρχει κίνηση
στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Είναι πέρα από τη φαντασία μας το πόση πληροφορία ανταλλάσσεται
Δυστυχώς, το 99.9999999% κατ' επανάληψη είναι κενό!
Και δεν έχει καθόλου να κάνει με τον αγώνα των ανθρώπων 
ενάντια στην πλουτοκρατία.
Οπότε, αν μπορούσαμε με κάποιο τρόπο
να πάρουμε ένα κομμάτι, ξέρεις,
ίσως ένα 10% της κίνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης
και να το αφιερώναμε σε όλο αυτό το δυναμικό που έχουμε
να δημιουργούμε χαρά ο ένας στον άλλο
βοηθώντας ο ένας τον άλλο, τότε, τότε αυτό θα ήταν τεράστιο
θα ήταν τεράστιο
θα ήταν μια φούσκα η οποία θα έσκαγε, ξέρεις, σε δευτερόλεπτα
Όταν τα πράγματα γίνονται viral, καταλαβαίνεις...
Δυστυχώς, όπως βλέπεις από τα νούμερα,
όταν πχ. οι άνθρωποι κάνουν streaming μουσικής
Υπάρχουν ζητήματα περί μουσικής εδώ. Δημοφιλής μουσική.
Μουσική που γίνεται viral
και το ότι οι άνθρωποι κάνουν πολύ streaming σε αυτή, ας μην αναφέρω ονόματα
αλλά θα πω τελικά, υπάρχει αυτός ο τύπος, ο Ντρέηκ.
Αναφέρω το όνομά του απλά και μόνο γιατί δεν τον ήξερα
πριν ένα-δυο χρόνια
και πήγα να δω τί ροή αναμετάδοσης κάνουν οι άνθρωποι
και είδα ένα τραγούδι που είχε 1 δισεκατομμύριο αναμεταδόσεις!
Ένα δισεκατομμύριο! Ένα δισεκατομμύριο ροές για κάτι τέτοιο!
Και είπα, αυτό είναι απίστευτο, ας το κοιτάξω
Και ήταν εντελώς ανάξιο, κανενός είδους αξία, κενό!
Δεν είχε κάτι το έξυπνο η μουσικότητά του, τίποτα,
και, ξέρεις, είναι αυτός ο Καναδός
οπότε σκέφτηκα, αυτό είναι, αυτό θέλουν οι άνθρωποι
Είναι η κενότητα!
Αλλά τελικά, τα πιο πολλά που ανταλλάσονται στο διαδίκτυο
έτσι είναι. "Είδες τί φαγητό τρώω τώρα;"
Καταλαβαίνεις. "Όχι δεν είδα! Δεν θέλω να δω",
Να θυμίζουμε όλοι στον εαυτό μας ότι
κανείς δε δίνει δεκάρα για το τί τρώμε!
Όμως υπάρχουν πράγματα για τα οποία νοιαζόμαστε
μα, δυστυχώς, φαντάζομαι ότι τα πράγματα για τα οποία συζητάμε εσύ κι εγώ σήμερα
δεν έχουν εύκολες απαντήσεις, δεν υπάρχουν, δεν...
Θέλω να πω, ανυπομονώ να διαβάσω το μανιφέστο σας.
Αν εσύ και ο Μπέρνι σκεφτείτε κάτι, ανυπομονώ,
αλλά το να το "πουλήσουμε" αυτό σε ψηφοφόρους
προϋποθέτοντας ότι θα προσπαθήσουμε 
να διατηρήσουμε το δημοκρατικό μας σύστημα
προϋποθέτοντας ότι η άνθρωποι αγαπούν το δικαίωμα ψήφου
και ότι δεν μας ενδιαφέρουν πια τα της...
της "ευεργετικής δικτατορίας".
Και είναι και ο Μπολσονάρο με την τρελή τρομοκρατία του.
Ξέρεις, μανιακή δικτατορία, οπότε, δεν ξέρω...
Όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα ερωτήματα.
Το Νέο Εργατικό Κόμμα, δεν ξέρω...
- Ναι, φοβάμαι πως δεν είναι καλό νέο.
- Δεν μου άρεσε η όψη του και αμέσως "ρούφηξε" τους άλλους
με την πρώτη πρόταση που είπε ως νέος αρχηγός,
που είναι πολύ ανησυχητικό, διότι η πτώση τους
κατά τη γνώμη μου πήρε μαζί της....
Ήταν ένα μεγάλο κομμάτι της πτώσης του Εργατικού Κόμματος
γιατί δεν έδειξαν ότι είχαν τσαγανό, ότι ήταν σε θέση να το κάνουν.
- Ήταν φυσικά η καθίζηση των σκληροπυρηνικών Ανθρακωρύχων
στη διάρκεια του διαλόγου για το Brexit, αλλά ας μη μπούμε και σ΄αυτό,
γιατί θέλω να απαντήσω στην Άντζελα που αναφέρεται σε σένα και είναι κάτι που ενδιαφέρει κι εσένα.
Έκανε την ερώτηση: πώς χτίζουμε διεθνή αλληλεγγύη
και θα της δώσω ένα παράδειγμα που περιλαμβάνει κι εσένα Ρότζερ
διότι λίγο καιρό πριν έστειλες ένα μέηλ
σε μια συνεργατική συλλογικότητα κοντά στη Θεσσαλονίκη
Ναι, λοιπόν, θα σας πω κάποια νέα για αυτό! Ακούστε!
Έλαβα αυτό το μέηλ από τον Ρότζερ
σχετικά με ένα εργοστάσιο κοντά στη Θεσσαλονίκη
το οποίο χρεοκόπησε το 2012. Ο ιδιοκτήτης
καπιταλιστής κατάφερε να πάρει ένα δάνειο
και απλά διέφυγε κάπου στην Ελβετία
και άφησε το εργοστάσιο κλειστό.
Χρεοκόπησε και οι εργάτες το κατέλαβαν
το δουλεύουν από το 2012 και μάλιστα επικερδώς, αποδεικνύοντας
πως δεν χρεοκόπησε καν, απλά ο καπιταλιστής αποφάσισε
να πάψει να είναι καπιταλιστής και να γίνει εισοδηματίας
και τώρα πώς ο Ρότζερ συνδέεται με αυτό;
Ήρθε σε επαφή μαζί τους για να τους εκφράσει την αλληλεγγύη του
και κοινοποίησε το μήνυμα και σ`εμένα
και επικοινώνησα μαζί τους αμέσως και δυστυχώς
με αυτήν την καθαρά συντηρητική κυβέρνηση που έχουμε τώρα
προσπαθούν να τους κλείσουν κι αυτό αποτελεί αθλιότητα
γιατί ξέρεις, η εταιρεία είναι ήδη κλειστή.
Ποιος είναι ο λόγος να καταστρέψεις το μέσο επιβίωσης των ανθρώπων
που ανέλαβαν μια χρεοκοπημένη εταιρεία, ένα χρεοκοπημένο εργοστάσιο;
Και ξέρεις τι κατάφεραν; έφτιαξαν φιλικά προς το περιβάλλον απορρυπαντικά
και τζελ για πλύσιμο χεριών κι όλα αυτά μάλιστα, την περίοδο του κορωνοϊού!
Ξέρεις τι έγινε πριν από δύο εβδομάδες; δύο εβδομάδες πριν;
Τους έκοψαν το ρεύμα! Και επικοινώνησα με τον υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας
και του έβαλα τις φωνές, γιατί ξέρεις σαν αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος,
έχω αυτό το δικαίωμα, έχω την πρόσβαση, και μου υποσχέθηκε
ότι μέσα σε δύο εβδομάδες θα επανασυνδεθεί το ρεύμα, ώστε να μπορέσουν να συνεχίσουν τον αγώνα τους.
Οκ, λοιπόν, σκέψου το, μια παρέα εργατών Αντζελα
στη Θεσσαλονίκη, προσπαθούν να πάρουν στα χέρια τους την επιβίωσή τους
κι εδώ έχεις τον Ρότζερ να επικοινωνεί μαζί μου κι εγώ με τον υπουργό
και να τους στηρίζουμε, είτε καταφέρουμε κάτι είτε όχι
δεν έχει σημασία, αλλά είναι ένα παράδειγμα για το τι μπορούμε να κάνουμε
και πρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε
και είναι ψυχοφθόρο όλο αυτό
είναι πολύ δύσκολο γιατί συνήθως αποτυγχάνουμε, οκ.
Πληγώνει την ψυχή μας, την ψυχή μου, αλλά από την άλλη πλευρά
το να τα παρατήσουμε θα με πλήγωνε πολύ περισσότερο
γι αυτό θα πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε, Άντζελα
και πρέπει να συμμετέχεις κι εσύ Αντζελα, να χρησιμοποιήσεις το iPhone σου
ή το Samsung κλπ, όπως είπε και ο Ρότζερ,
ώστε να διαδοθεί το μήνυμα και να κάνεις τη δουλειά του "πωλητή" που θέλουμε!
- Ρότζερ
- Γεια σας, γεια σας ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΒΙΟΜΕ!
- Μπράβο, Ρότζερ!
Πριν κλείσουμε θα ήθελα να ανακοινώσω ποιος θα είναι ο επόμενος καλεσμένος την επόμενη Δευτέρα στις 27/4:
θα είναι η Stephanie Kelton, οικονομικός σύμβουλος του Bernie Sanders
φίλη και συνάδελφος οικονομολόγος, θα μιλήσουμε
για το χρήμα, για την σύγκρουση,
θα μιλήσουμε ξέρεις, για την επανάσταση. Δεν παίρνω
ως δεδομένο ότι η συζήτηση για το χρήμα μας εμποδίζει να μιλήσουμε για τα προοδευτικά κινήματα.
Θα τελειώσουμε στα Ελληνικά:
Ρότζερ, σε ευχαριστώ από την καρδιά μου, όλοι εδώ
στην Ελλάδα σε αγαπάμε και θέλουμε να έρθεις γρήγορα.
Και από το ΜέΡΑ25 και από τη ΒΙΟΜΕ και τους εργάτες
Carpe diem, προχωράμε!
Σε ευχαριστούμε!
- Κι εγώ ευχαριστώ πολύ. Αντίο σας.
