
Turkish: 
Çeviri: Caesar Čiček
Zamandan Kuyruklu Yıldız Gibi Geçen Bir Avuç İnsan
Sitüasyonist Enternasyonal: 1957-1972
Sitüasyonistlerin yaptığı gibi bir sergi kurmanın yegâne yolu
düşünceyi kalbinin içine sokup
ruhunla uyumla olacak şekilde yeniden tasarlamaktır.
Bundan böyle, dedi Debord, geleceğin sanatı
durumların yaratımı olacak, boşu boşuna.
Sitüasyonistler her şeyin değerini sarsmak istediler,
modern toplumun parçası olan her şeyin;
ve tabii ki onlar için

English: 
Subtitle Groomer: Caesar Čiček
The only way
to create an exhibition of the situationists is
you have to take the notion into your own heart
and redesign it accordingly with your own soul.
From now on, Debord said, the art of future
will be the creation of situations for nothing.
The situationists, they wanted to devaluate everything
which was a part of the modern society
and for sure for them

Turkish: 
sanat piyasası, sanatla iştigal etmek
yıkılması gereken bir şeydi.
Onlar sanatı sadece etkisiz kılmak değil,
Debord'un ifadesiyle,
aynı zamanda gündelik hayatın yaratıcı,
daima orijinal, hezeyanlı, coşkun bir deneyimi olarak
gerçekleştirmek istediler.
Muazzam ciddiyette oyunlar talep ediyoruz!
Sanatın vadesi doldu!
Mesai hayata yapılan şantajdır!
Sitüasyonist Enternasyonal (SE), Avrupa'da 1957'den
1972'ye dek faal olan sanatsal ve politik bir akımdı.
Sitüasyonistler, Kıta Avrupası'nın kafelerinde yaşadıklarını
hayal ettiğimiz savaş sonrasının bohemleriydi;
kendilerinden önceki sürrealistler ve Baudelaire'in
flanörleri gibi Paris sokaklarında dolaşıp durdular

English: 
art market, dealing with art was something
that should be ruined.
They wanted to not only negate art but,
the way Debord put it,
also realize it which is to say make of daily life
a creative continuously original delirious ecstatic
experience.
The Situationist International was an artistic & political movement active in Europe from 1957 through 1972.
The situationists were those post-war bohemians
we imagine living in continental cafes
who like the surrealist before them and Baudelaire's
flâneur wandered through the Parisian streets

Turkish: 
ve spontane, süreğen, devamlı değişen deneyimlerle karşılaştılar.
Sanat dünyasındaki artan ticarileşme
ürünlerin metalaşması
ve modern kent yaşamının duyarsızlığına ilişkin
sitüasyonistlerin inancı,
gençliğe özgü başkaldırı ve taşkınlıktan yanaydı.
Önderlik etmeyeceğiz, yalnızca tetikleyeceğiz.
Sitüasyonist Enternasyonel 1957'de Cosio di Arroscia'da,
İtalya'nın kuzayindeki küçük pitoresk bir kasabada,
birkaç avangart grubun kalıntılarından kuruldu.
SE'nin başlıca üyeleri sanatçılar ve yazarlardı:
Letrist Enternasyonel'i terkeden
Fransız teorisyen ve filmci Guy Debord
ve CoBrA akımının eski üyeleri Danimarka'lı Asger Jorn
ile Hollanda'lı Constant [Nieuwenhuys].
İtalyan ressam Giuseppe Pinot-Gallizio ise önceden
Imaginist Bauhaus (IMIB) akımına dahil olmuştu.
Yabancılaşmanın; bireyin, kitle iletişim araçları ve tüketici
ideoloji tarafından tahakkümünün bir sonucu olduğunu

English: 
and stumbled upon
spontaneous continuous ever-changing experience.
Concerning with the increasing
commercialization of the art world,
the commodification of goods,
and the apathy of modern urban life
the situationists placed their faith
in youthful revolt and agitation.
The Situationist International was formed in 1957
at Cosio di Arroscia,
a small picturesque town in northern Italy,
of the remains of a number of avant-garde groups.
The principal members of
the Situationist International were artists and writers:
The French theorist and filmmaker Guy Debord
who had left the Lettrist International,
and the former CoBrA artists Asger Jorn from Denmark
and Constant [Nieuwenhuys] from Holland.
The Italian painter Giuseppe Pinot-Gallizio had been
part of the movement for an Imaginist Bauhaus.
Perceiving that alienation in society was
a result of the domination of the individual

English: 
by the mass media and consumerism,
the Situationist International did not proclaim itself
as a political movement
but was interested in the construction of moments of life
and in replacing passivity and doubt
with playful affirmation.
The word situationist denoted the activity
that aimed at making situations.
What could be transformed into a situation?
It could be an epic or a moment of an individual's life.
From 1957 to 1972 they published journals and books, held exhibitions, made films,
sprawl graffiti in city walls,
subverted and created comics,
and helped detonate
the student revolts of May 1968 in Paris.
The members of the Situationist International
were aesthetic and political renegades
who wanted nothing less than had changed the world.

Turkish: 
idrak eden Sitüasyonist Enternasyonel,
kendini politik bir hareket olarak beyan etmeyerek
hayata dair durumlar inşa etmekle ve
edilgenliği ve şüpheyi,
eğlendirici bir onama ile değiştirmekle ilgiliydiler.
Sitüasyonist sözcüğü,
durumlar yaratma eylemine işaret eder.
Peki neler bir duruma dönüştürülebilir?
Bir destan veya bir bireyin hayatındaki bir an olabilirdi bu.
1957'den 1972'ye dek kitaplar ve dergiler yayımladılar,
sergiler düzenlediler, filmler yaptılar,
şehir duvarlarına grafiti yaptılar,
tahrif ederek çizgi romanlar yarattılar
ve Paris'teki
1968 Mayıs öğrenci isyanlarının pimini çektiler.
SE'nin üyeleri estetik ve politik muhaliflerdi,
dünyayı değiştirmekten daha azını istemeyen.

Turkish: 
Eğer dünyanın sonunun gösterisine katılmak istemiyorsak,
gösteri dünyasının sonu için çabalamak zorundayız.
Letrist Enternasyonel ve ardılı olan sitüasyonistlerin
dünyayı değiştireceğine inandıkları
iki esas teknik vardı.
Bunlar gayet küçük, hatta önemsiz tekniklerdi.
Biri "dérive" yani "sapma/sürüklenme" idi.
Bunun anlamı, insanların şehirlerde dolaşırken
buralardaki atraksiyonlar tarafından çekilmesi,
çirkin ve hoşa gitmeyen şeyler tarafından ise itilmesidir.
Basitçe; şehrin ta kendisi, sokakları, binaları,
ambiyansı, çeşitli havaları
seni yönlendirir, kendine çeker ve
yaşadığın şehri tamamen yeni bir gözle görmeni sağlar.
Ütopyayı keşfetmenin bir yoluydu bu,
neleri sevip nelerden nefret ettiğini keşfetmenin.

English: 
The Lettrist International and after them 
the situationists had two techniques that they believed
were keys to changing the world.
These were very tiny almost paltry techniques.
One was the dérive which means the drift.
And that meant people wandering through cities
being simply pulled by the attractions
that you could find in the city
or repulsed by things that were ugly and hateful.
Simply the land itself -the city itself, its streets,
its buildings, its ambience, its many climates
guide you, draw you down
making you see the city that you lived
in an utterly new way.
This was a way of discovering utopia,
of discovering what you hated what you loved.

Turkish: 
Bir diğer teknik ise "détournement" (saptırma)
ki bu da cut-up demekti, kolaj demekti,
bir kontrast içerisinde yanyana koyma (juxtaposition),
yani özgün yaratımın reddi demekti.
Söylenmesi gereken her şeyin zaten varolduğu,
derlenip toplanmayı beklediği düşüncesiydi bu.
Sadece, yeni yöntemlerle bir araya getirilmeliydi ki
insanlar da dünyayı yeni bir gözle görebilsin.
1957'de Guy Debord ile Asger Jorn
Mémoires (Anılar) adında bir kolaj kitap hazırlayarak
sapma ve saptırma tekniklerini bir araya getirdiler.
Kitaplardan, gazetelerden, dergilerden,
fotoğraflardan, reklamlardan, karikatürlerden,
çizgi romanlardan ve daha pek çok şeyden alınan
fragmanlardan oluşmaktaydı bu kitap.
Sitüasyonist Enternasyonel, letristlerin vârisi olduğundan
ilk sitüasyonistlerin mizacı
kitapta özlü bir şekilde ifade edilir.
Bu son derece etkili bir kitaptır
çünkü insanların şehir boyunca sürüklendiklerini,
şehri yeni bir gözle gördüklerini hissedebilirsiniz.

English: 
Another technique was the détournement
which was cut up, which was collage,
which was juxtaposition,
which was the refusal of original creation.
It was the belief that everything that needed to be said
was already there waiting to be picked up.
It only had to be put together in new ways
to let people see the world in new ways.
In 1957 Guy Debord and Asger Jorn
collaborated on a collage book called Mémoires
which brought together the two techniques of
dérive and détournement.
The book is made up of fragments taken
from books, newspapers, magazines,
photographs, advertisements, cartoons, comics & more...
Since the Situationist International
were the heirs of the lettrists
the mood of the early situationists
is encapsulated in the book.
It is a remarkably powerful book
because you can feel people drifting through their city,
you can feel them seeing the city in a new way.

English: 
The situationists developed other concepts
of which the most significant were unitary urbanism
that is integrated city creation
or an interest in games played on urban sites,
and psychogeography.
Play is free in creative activity.
Believing that the political had become lost
in the repetitive gestures of every day;
that lived experience have been transformed into spectacle,
desire into consumption
the situationists constructed situations in order to
actively recapture and transform everyday life.
Through art making and theorizing
they aimed at the subversion of what Guy Debord called the Society of the Spectacle.
In this book Debord described how capitalist societies
complemented the increasing fragmentation
of everyday life

Turkish: 
Sitüasyonistler başka kavramlar da geliştirdiler.
En kayda değer olanlarından biri "üniter şehircilik"tir,
yani entegre şehir yaratımı
ya da kentsel alanlarda oynanan oyunlara dair bir hobi.
Ve psikocoğrafya.
Oyun, yaratıcı eylem içinde sınırsızdır.
Politik olanın, gündelik hayatın tekrar eden
davranışları içerisinde kaybolmuş olduğunu düşünerek;
yaşanmış deneyimin gösteriye,
arzunun ise tüketime dönüşmüş olduğunu düşünerek;
sitüasyonistler gündelik hayatı etkin bir şekilde
tekrar yakalamak ve dönüştürmek için durumlar yarattılar.
Sanat yaparak ve teoriler üreterek
Guy Debord'un tabiriyle
Gösteri Toplumu'nu yıkmayı hedeflediler.
Debord bu kitapta; kapitalist toplumların
gündelik hayattaki giderek artan çözülmeyle nasıl bütünleştiklerini,

English: 
including labour
with the nightmarishly false unity of the spectacle
passively consumed by the alienated workers.
Debord has said:
and that in societies
where modern conditions of production prevail
all of life presents itself
as an immense accumulation of spectacles.
Initially the Situationist International
focused on art making.
In 1959 three artists held major exhibitions of their work
including Asger Jorn
whose modifications or altered paintings
were shown at the Rive Gauche Gallery in Paris.
These were secondhand kitsch paintings by
unknown artists which were then overpainted by Jorn
as a way of calling the activity of painting into question
and the fulfillment of the self
as expressed in action painting.

Turkish: 
emek ile gösterinin
korkunç bir şekilde aldatıcı olan ittifakının
yabancılaşmış işçiler tarafından
nasıl da edilgen bir şekilde tüketildiğini gösterir.
Debord der ki:
Gösteri, birikmiş sermayenin öyle bir aşamasıdır ki,
artık bir imaj haline gelmiştir
ve modern üretim koşullarının hâkim olduğu toplumlarda
tüm yaşam,
gösterilerin uçsuz bucaksız birikimi olarak görünür.
SE ilk olarak sanat yapmaya odaklandı.
Modifikasyonları veya değiştirilmiş resimleri
Paris'teki Rive Gauche Gallery'de sergilenen
Asger Jorn da dahil
üç sanatçı 1959'da önemli sergiler düzenlediler.
Bunlar, resmetme eylemini ve aksiyon resminde
ifadesini bulan benliğin gerçekleştirilmesini
tartışmaya açmak adına,
Jorn tarafından tekrar boyanmış,
bilinmeyen sanatçılara ait kitsch resimlerdi.

English: 
In an essay entitled Détourned Painting he wrote:
"Be modern,
collectors, museums.
If you have old painting, do not despair.
Retain your memories but détourn them
so that they correspond with your era.
Why reject the old if one can modernize it
with a few strokes of the brush?
This casts a bit of contemporaneity
on your old culture.
Be up to date,
and distinguished at the same time.
Painting is over.
You might as well finish it off.
Détourn.
Long live painting."
Whereas Jorn's response of the
commodification of art resulted in modifications
Pinot-Gallizio's response was
to create work that could be sold only by the metre.
His industrial painting,
rolls of canvas up to 145 meters in length,

Turkish: 
Saptırılmış Resim başlıklı bir denemede Jorn şöyle yazar:
"Modern olun,
koleksiyoncular, müzeler.
Eğer eski resimlere sahipseniz, ümitsizliğe kapılmayın.
Belleğinizdekileri terketmeyin ama saptırın
ki yaşadığınız dönemde bir karşılığı olsun.
Birkaç fırça darbesiyle modernize olabilecekse
eski olan neden kabul görmesin?
Eski kültürünüze biraz çağdaşlık katar bu.
Güncel olun, ve aynı zamanda seçkin.
Resmin vadesi doldu.
Pekâlâ tamamen bitirebilirsiniz.
Saptırın.
Yaşasın resim."
Sanatın metalaşmasına karşı Jorn'un tepkisi
modifikasyonlarla sonuçlanırken
Pinot-Gallizio'nun tepkisi ise
yalnızca metre hesabıyla satılabilen işler yaratmaktı.
Onun endüstriyel resimleri,
145 metreye varan tuval ruloları,

English: 
produced mainly by hand but with the aid of painting
machines with special resins made by Gallizio's himself,
could be draped along the walls of the gallery
or stored in rolls.
Theoretically these industrial paintings
could engulf entire cities.
Pinot-Gallizio's industrial painting was subversive
to the gallery system.
Later in the same year
Constant exhibited a number of his utopian models,
part of his ongoing New Babylon project
at the State Rijksmuseum in Amsterdam.
Inspired by unitary urbanism
in which the city is seen as a point of departure
for new activities such as free play
these models were a plan
for a new way of life in the automated world.
Constant's work attempted to make connections between a creative urban lifestyle and the environment.
Virtually all of his art making activities
were models for thought and recreation of the future.
Unitary urbanism means

Turkish: 
Gallizio'nun kendi yaptığı özel reçineyle ve
makine yardımıyla ama büyük ölçüde elle yapılmış olup
galeri duvarları boyunca asılabiliyor
veya rulolar halinde saklanabiliyordu.
Bu endüstriyel resimler teoride tüm şehri kaplayabilirdi.
Pinot-Gallizio'nun endüstriyel resimleri
galeri düzeni için altüst ediciydi.
Ardından Constant ütopik modellerinden birkaçını
devam eden Yeni Babil projesinin bir parçası olarak
aynı yıl Amsterdam'daki Rijksmuseum'da sergiledi.
Kentin, özgürce oynamak gibi yeni aktiviteler için
bir çıkış noktası olarak görüldüğü
üniter şehircilikten ilham alan bu modeller,
otomatikleşen dünya için yeni bir yaşam biçimi tasarısıydı.
Constant'ın çalışmaları, yaratıcı şehir yaşamıyla
çevre arasında bir bağlantı kurma girişimiydi.
Hemen hemen bütün sanatsal işleri geleceği tasavvur
etmek ve tekrar yaratmak için yapılmış modellerdi.
Üniter şehircilik,

Turkish: 
mimarinin, insanın davranışları
göz ardı edilmeden yapılması demektir.
Dolayısıyla Constant'ın düşüncesi şuydu:
oynamak için bolca vakti olan bir insan,
çünkü endüstriyel imkânlar sayesinde
herkesin bol bol vaktinin olacağı düşünülüyordu,
o halde oynayan bir insanın da
oynayan biri olarak yaşayabileceği bir kenti olması gerekir.
Kentin görünümü ve yapısı sabit olmamalı,
hızlı bir şekilde değiştirilebilmelidir;
ışığı, yağmuru, soğuğu, sıcağı düzenleyebileceğin
her türlü imkânı barındırmalıdır.
Her şey oynamak isteyen insanın kullanımında olmalıdır.
1962'den sonra hareketin odağının
sanat yapımından film, kitap, dergi işlerine kaymasıyla

English: 
that the architecture shouldn't be done
without looking to the behavior of the man.
So Constant's idea is that 
if we have a man was playing whereas a lot of time,
everybody thought they would have a lot of time
because of the industrial possibilities,
if we have a man who's playing he should have
a city where he could live as a playing man.
The city should have an image
and the structure of something that is not fixed,
that can change correctly,
that can be where you have all the possibilities
like making light, rain, cold, warm...
Everything should be in the means
of the man who wants to play.
1962 on the second loosely structured phase of
the Situationist International begins

English: 
with a shift from art making to films, books,
and the journal as a central focus of the movement.
Between July 1958 and September 1969
12 issues of the journal are published
and translated into other languages.
Composed of articles which were sometimes signed
but more often written collectively and anonymously
the journal was a critique
of capitalist culture and urban life
enlivened with images pirated from the
mass media.
Besides writing, organizing, and editing
the Situationists International Journal
Guy Debord directed six films from 1957 to 1978.
These films now removed from distribution by Debord
are mostly unknown to the general public
and have rarely been seen outside of France.
What's so striking about Debord's films is that
they are essentially a fabric of citations.

Turkish: 
SE'nin kabaca planlanmış ikinci dönemi başlar.
Temmuz 1958 ile Eylül 1969 arasında
derginin on iki sayısı yayınlanır ve diğer dillere çevrilir.
Bazen imzalı ama genellikle kolektif
ve anonim olarak yazılmış makalelerden oluşan,
kitlesel medyadan aparılmış görsellerle
zenginleştirilen dergi
kapitalist kültürün ve kent yaşamının bir eleştirisiydi
Sitüasyonist Enternayonal Journal'i organize edip
yönetmenin ve dergiye yazı yazmanın yanı sıra
Guy Debord, 1957'den 1978'e dek altı film çekmiştir.
Debord tarafından artık dağıtımdan kaldırılmış olan bu fimler
genellikle kamuya yabancı olup
Fransa dışında nadiren gösterilmiştir.
Debord'un filmlerinde çarpıcı olan,
bunların temelde referans malzemeleri olmasıdır.

English: 
Both on the soundtrack which is consist primarily of phrases, sometimes extended phrases
taken from a variety of sources:
everything from Marx, Nietzsche, Hegel to
commercials, law codes, newspaper articles etc.
combined with images that themselves are also citations
from films, from newspapers, from books,
from the history of cinema.
Debord's cinema is strikingly reminiscent of films that
in American public would be much more familiar with
given that Debord's thoughts were never shown in
America even when they were being screened in France
I'm thinking specifically of the films of someone like
Jean-Luc Godard.
And this is no accident.
Polemically put I would go so far as to say

Turkish: 
Hem müziklerinde -ki esasen kalıp ifadelerden oluşur,
bazense uzatılmış ifadelerden-
Marx'ın, Nietzsche'nin, Hegel'in yanı sıra
reklamlar, yasalar, gazete yazıları vs.
gibi çeşitli kaynaklardan alınmış ifadeler;
kendisi de aynı zamanda bir ifade olan
görsellerle birleştirilmiştir
ki bunlar da filmlerden, gazetelerden, kitaplardan,
sinema tarihinden alınmıştır.
Debord'un sineması çarpıcı bir şekilde
Amerikan toplumunun
çok daha yakın hissedeceği filmleri andırır.
Debord'un işlerinin Fransa'da gösterimdeyken dahi
Amerika'da yayınlanmadığını göz önünde tutarak,
özellikle Jean-Luc Godard gibi birinin filmleri geliyor aklıma.
Ve bu bir tesadüf değil.
Tartışmalı olarak şunu söyleyecek denli ileri gidebilirim ki

Turkish: 
Godard, yapıtlarındaki ilgi çekici şeylerin pek çoğunu
Debord'dan öğrendi.
Bildiğim kadarıyla Godard bunu asla açıkça itiraf etmedi.
Ama paralellikler çok dikkat çekici.
Avrupa ile Birleşik Devletler'de 60'ların sonları
politik ve toplumsal olarak patlamaya hazır zamanlardı.
Vietnam Savaşı, toplumsal değerler
ve politik yapıdan kaynaklanan huzursuzluk
özellikle üniversitelerde birikiyordu.
Sitüasyonistlerin '68 Mayıs olaylarıyla ilgisi
hiçbir zaman tamamıyla net olmamış,
asla tam olarak anlaşılmamıştır.
'68 Mayıs olayları gösterilerle,
protestolarla, kınamalarla, öfke patlamalarıyla
Paris'in banliyösü Nanterre'deki
Paris Üniversitesi'nin kampüsünde başlatıldı.
Ve bunu başlatan insanlar
kendilerine enragés (öfkeliler) diyordu.
Bu insanlar sitüasyonistlerin takipçileriydi, fanlarıydı.
Onları heyecanlandıran sitüasyonist eleştiriyi
pratiğe dökmeye çalışıyorlardı.

English: 
Godard've learned a vast quantity
of what is most interesting in his oeuvre from Debord.
Something which Godard as far as I know
it's never explicitly admitted.
But the parallels are striking.
The late 60s were politically and socially
volitile times in Europe and the United States.
Dissatisfaction with the Vietnam War,
societal values, and political structures was building particularly in the universities.
What exactly the situationists had to do with May '68
it's never been completely clear,
never been very well understood.
May '68 was kicked off by demonstrations,
protests, denunciations, outrageous behavior
at the campus of the University of Paris
in Nanterre, Paris suburb.
And the people who kicked this off
named themselves the enragés.
They were situationists' followers, they were fans.
They were trying to put the situationist critique
which had excited them into practice.

Turkish: 
Ve sitüasyonistlerin yıllardır
çağrısını yapıp hayalini kurduğu gibi
insanlar konuşmaya ve direnmeye başladılar.
Fabrikalarını, okullarını, tiyatrolarını,
ofislerini işgal ettiler;
ve irili ufaklı gruplar halinde birbiriyle konuşmaya başladılar.
Muazzam bir istişare keşfi vardı.
Bu bir feryadın ayı idi, ve müziğin feryadı.
Paris'i kapladıkları sloganlar Fransa'nın her köşesine yayıldı.
Sonraki 10-20 yıl boyunca da dünyanın her köşesine yayıldı.
Bunlar sitüasyonistlerin sloganlarıydı;
ya sitüasyonistlerin eserlerinden kopyalanmış
ya da sitüsyonistlerin kendileri tarafından yazılmıştı.
Son bürokrat son kapitalistin bağırsaklarıyla asılmadıkça
insanlık huzur bulmayacak!
Tüm iktidar işçi meclislerine!
Toplumsal sınıfları kaldırın!
Sitüasyonistlerin olayı şuydu:

English: 
And people began,
as the situationists'd fantasized and called for for years,
they began stand up and talk.
They occupied their factories, they occupied their
schools, they occupied their theaters,
they occupied their offices; and they began to talk
in small groups or large groups, one person to another.
There was a tremendous discovery of talk.
It was a month of noise and it was music noise.
The slogans they covered Paris,
it spread all across France
and over the next 10-20 years
it spread all across the world,
were mostly situationists' slogans,
they were either copied out of situationists' tracks
or they were put up by the situationists themselves.
The thing about the situationists was that

English: 
no matter how long some of their essays,
no matter how serious many of their tracks were
they always believed that good critique
ought to be able to boil down a single slogan
to a single new caption, new speech balloon
start on an old comic strip.
It ought to be comprehensible immediately to anybody.
And that's what happened in May.
You can't say the situationists started May '68.
You can't say they governed May '68.
I think you can say this: 
had there never been a Situationist International
there never would have been a May '68.
In 1969 one more issue of the journal was published.
In that same year
the last conference was held in Venice.
Further splits followed and
in 1972 the organization was dissolved.
For the situationists 1968 proved a bitter victory.

Turkish: 
makaleleri ne kadar uzun olursa olsun,
gösterdikleri yollar ne kadar ciddi olursa olsun,
iyi eleştirinin daima,
basit bir sloganı yeni bir manşette
bir çizgi romandan başlayarak yeni bir konuşma balonunda özetleyebilmesi gerektiğine inandılar.
Herhangi biri tarafından anında anlaşılabilmesi gerektiğine...
Mayısta gerçekleşen de buydu.
'68 Mayıs olaylarını sitüasyonistlerin başlattığını söyleyemeyiz.
Onların yönettiğini de söyleyemeyiz.
Sanırım şunu söyleyebiliriz:
Sitüasyonist Enternasyonal olmasaydı
'68 Mayıs diye bir şey asla olmazdı.
1969'da derginin bir sayısı daha yayınlandı.
Aynı yıl Venedik'te son konferans yapıldı.
Bunu yeni kopmalar izledi ve 1972'de örgüt dağıldı.
Sitüasyonistler için 1968 acı bir zaferin kanıtıydı.

English: 
Originally I heard about the situationists
when I was at art school
looking for a cause like every other rebel without one
we basically look to do something
that would make ourselves feel like
we could be gigantic poseurs, show offs.
We felt dreadfully unfashionable as people.
And I think that, with respect to Guy Debord 
and the notion that happened in 1968
when those few students in Paris
took his ideas, turn them into a reality,
made the streets their own,
and virtually brought down the government de Gaulle,
excited us all over here no end.
And we tried in our own way to pay homage by
ransacking, and sitting in,
and taking over our own art schools.
It didn't last long but...
-and the following autumn of '68 we were all left
with thinking how we were going to redesign our lives.
And it led us ultimately to care about
trying to create a lifestyle which

Turkish: 
Ben sitüasyonistleri ilk olarak sanat okulundayken duydum,
davası olmayan her asi gibi bir arayış içindeyken.
Aslında kendimizi yüce hissetmek için,
gösteriş olsun diye bir şeyler yapma peşindeydik.
İnsan olarak hiç mi hiç rağbet görmediğimizi hissediyorduk.
Guy Debord ve 1968'de olanlara ilişkin öyle sanıyorum ki
Paris'teki o birkaç öğrenci
onun fikirlerini alıp bir realiteye dönüştürdüklerinde,
sokakları ele geçirdiklerinde
ve de Gaulle hükümetini fiilen devirdiklerinde
bizleri burada müthiş heyecanlandırdılar.
Biz de kendimizce saygımızı göstermek adına
yağmalar yaptık, oturma eylemleri düzenledik
ve kendi sanat okullarımızı ele geçirdik.
Pek de uzun sürmedi ama...
-üstelik '68 sonbaharında hayatlarımızı tekrar
nasıl çizeceğimiz düşüncesiyle başbaşa kalmıştık.
Nihayetinde bu da bizi
sırası geldi mi durumu tersine çevirebileceğimiz,

Turkish: 
yerleşik anlayışı değiştirebileceğimiz bir hayat tarzı
yaratma konusunda duyarlı hale getirdi.
70'lerin ortalarında iş problemleri çözmeye geldiğinde
Malcolm McLaren ve Jamie Reid
gibi pop hayranları hoşnutsuzdu,
pop hayatındaki cansızlıktan bıkıp usanmışlardı.
Onları Sex Pistols'ı kurma çabasına iten şeylerin pek çoğu
değişim, öfke, aşırılık gibi sitüasyonist kavramlardı.
Birleşik Krallıklar'da anarşinin başlıca tezahürü
Sex Pistols'ın ilk -belki de en müthiş albümüydü;

English: 
we in turn could turn the tables,
we in turn could do things that'd shift the intelligence
When it became time in the mid 70s
to change problems that -when pop fans
like Malcolm McLaren and Jamie Reid were disgusted,
bored to death
with the deadness of pop life.
Situationist notions of change, of outrage, of excess
were a lot of what drove them
to try and create the Sex Pistols.
One of the central images of the anarchy in the UK
was Sex Pistols' first record, maybe their greatest record,

Turkish: 
bütün İngiltere'nin basit, çirkin, hayatsız,
boş bir toplu konut bloku olduğu düşüncesiydi.
İngiltere: bir başka sosyal konut projesi!
İşte bu birkaç şarkı sözünde özetlenen
mimarinin olduğu gibi toplumun da sitüasyonist eleştirisiydi.
Sex Pistols için pek çok tasarım yapmış olan
İngiliz sanatçı Jamie Reid
Sex Pistols'un tarihçesini kaydeden
devamlı yenilediği büyükçe bir kolaj yarattı.
Bu kolaj çok açık bir şekilde,
sitüasyonist teori "saptırma"nın vücut bulmuş halidir.
Sex Pistols'ı bir galeride nasıl gösterebilirim,
gibi bir durumla karşı karşıya kalmıştım.
Ve son derece... -çünkü hiç param da yoktu
ve hiçbir şey çerçeveleyememiştim.
Durum böyleyken, ben ne yaptım,
galerinin kendisini kullandım, galeri duvarlarını.
Ve Sex Pistols'la ilişkili elimdeki her şeyi,
ve birkaç da başka şeyi
duvarın üzerinde bir araya getirdim.
Bir sürü harfler ve rastgele şeyler kullandım, ve gerçekten

English: 
is the idea of all of England
as a single ugly lifeless empty block of public housing;
England: another council tenancy!
That is the situationist critique of architecture
as the critique of society
boiled down to a couple of lines in a song.
English artist Jamie Reid
who created numerous designs for the Sex Pistols
has created a large collage which he's constantly altering
that charts the history of the Sex Pistols.
This collage vividly incorporates the situationists' theory
of détournement.
I was faced with the situation of how to
present the Sex Pistols in an art gallery situation.
And rather -well because I had no money
I couldn't frame anything so I thought
what I'd do is just use the actual gallery, the gallery walls
and just put everything
that I had pertaining to the Sex Pistols
and a few other things onto the wall.
I used a lot of letters and incidental things and it really,

English: 
if you want to look at it for a long time
it tells the whole story of the Sex Pistols.
In the past two decades
there has been widespread diffusion of the situationist ideas about society, art, and the relation between the two.
The link between art and the social and political
was once considered controversial.
But now it is increasingly accepted.
Contemporary art directed towards social
cultural and political change
can be seen in activist collaborative groups
such as group material who détourn works of art,
found objects and advertising
to create exhibitions which address relevant themes
such as democracy,
education, and cultural representation.
American artists such as Cindy Sherman,
Richard Prince, and Barbara Kruger
deal with issues related to the spectacle,
the media, social myths, cultural stereotypes,
and strategies of appropriation.
Though many artists have absorbed
situationist ideas in through art practices
without even being aware of
situationists' texts and artworks.

Turkish: 
eğer uzun bir süre bakacak olursanız
Sex Pistols'ın tüm hikâyesini anlatıyor.
Geçen yirmi yıl içinde
sanat, toplum ve ikisi arasındaki ilişkiye dair
sitüasyonist fikirler geniş çapta yayıldı.
Sanatın, toplumsal ve politik olanla ilişkisine
bir zamanlar ihtilâflı olarak bakılırdı.
Ama artık giderek artan bir şekilde aşikâr kabul ediliyor.
Toplumsal, kültürel ve politik değişimi hedefleyen
çağdaş sanat;
sanatsal işlerini, buluntu nesneleri ve reklamcılığı
saptırarak [détourn]
demokrasi, eğitim ve kültürel temsil edilme gibi
güncel temaları hedef alan sergiler oluşturmak için
işbirliği içinde çalışan
aktivist grupların materyallerinde görülebilir.
Cindy Sherman, Richard Prince, Barbara Kruger
gibi Amerikalı sanatçılar
gösteriyle, medyayla,
toplumsal mitlerle, kültürel stereotiplerle
ve iç etme stratejileriyle bağlantılı konuları ele alıyorlar.
Bununla birlikte birçok sanatçı, sitüasyonistlerin
metinlerinden ve işlerinden haberdar dahi olmadan

Turkish: 
sanat yapımı yoluyla
sitüasyonist fikirleri benimsemiştir.
Birçok sanatçı ise bundan
doğrudan etkilendiklerini beyan etmiştir.
Bu sanatçılar Daniel Buren ile Mario Mertz'den,
sanat ve dil alanındaki pek çok isme dek uzanır.
Gücün suistimal edilmesi bir sürpriz değildir.
Sitüasyonist Enternasyonal projesi,
daima bir iletişim projesi olmuştu.
Yepyeni konuşma özgürlüğü biçimleri keşfetmeye
sonra da bunları kullanmaya yönelik bir girişim...
Çeviri: Caesar Čiček
Fikirlerimiz herkesin kafasının içinde
ve bir gün açığa çıkacak.

English: 
Many artists also claim direct situationist influence.
These artists vary from Daniel Buren and Mario Mertz
to art and language.
The Situationist International project
was always a project of communication,
an attempt to discover the forms of
a new kind of free speech and then to use them.
Subtitle Groomer: Caesar Čiček
