Witam Was serdecznie.
Dzisiaj będę chciał Wam poopowiadać
o pewnej koncepcji, która już
w zasadzie przez bardzo długi czas
leżała mi tutaj
w notatkach
i w sercu i w głowie
żeby Wam o niej poopowiadać
na naszym LSD,
ale zanim powiem,
co to jest za koncepcja, to zgodnie z naszą
świecką tradycją zrobimy sobie dzisiaj
małą relaksację po to, żeby zwolnić
w świecie biegnącym
i się na chwilę zatrzymać.
W związku z tym, część pewnie
osób będzie do nas dołączać w trakcie,
a my sobie rozpoczniemy
i zrobimy sobie coś, co się nazywa body scanning,
czyli taką krótką techniką
 
zaczerpniętą z
uważności, albo relaksacji,
która będzie miała na celu trochę nas
zatrzymać i trochę nas skupić
na tym, co się dzieje z naszym ciałem
z naszymi emocjami
i z nami, ale też z naszymi myślami,
bo one też często wędrują z miejsca na miejsce,
a dzisiaj będę chciał Wam poopowiadać
o myślach, więc
wielka prośba do Was, żebyście
znaleźli sobie taką przestrzeń dla siebie
 
być może
jest to właśnie łóżko, być może jest to kanapa,
być może jest to fotel, może krzesło
może
jesteście gdzieś na spacerze
z psem i na przykład
wiem, że niektórzy oglądają
LSD ze spacerów z psem
więc to też jest dobry moment.
Znajdźcie sobie takie miejsce,
w którym możecie
usiąść, albo się położyć,
stanie też jest ok
chociaż,
jak pokazują już moje doświadczenia różne
koncepcje dotyczące relaksacji, medytacji
dlatego często relaksujemy się na leżąco
bo wtedy po prostu najłatwiej rozluźnić nasze ciało.
Nie musimy kontrolować
tego, co się z nim dzieje tak bardzo
i dlatego wiele relaksacji
czy technik uważności
rozpoczyna się od
metod leżących. Jeżeli macie
taką możliwość, chyba, że jesteście
zaawansowanym,
medytującym
uczestnikiem LSD
to please
możecie sobie stanąć
usiąść itd.,
 
usiądźcie, połóżcie się, albo wstańcie
 
i zamknijcie oczy
jeżeli jest to dla Was bezpieczne
i weźcie kilka spokojnych wdechów
i wydechów.
 
Zrobimy sobie technikę
którą już część z Was
zna,
ponieważ wykonywaliśmy ją na
jednym z pierwszych naszych spotkań.
Technika będzie nazywać się
body scanning
i trochę, jak w filmie
science fiction
kiedy światło przechodzi przez
każdą część danego obiektu.
My będziemy przechodzić
naszymi myślami
naszą świadomością przez każdą część naszego ciała
po to, żeby
to ciało rozluźnić,
bo ono bardzo często jest nieświadomie spięte.
 
Zamknijcie oczy, skupcie się na spokojnym,
regularnym oddechu
możecie też położyć sobie dłonie na brzuch,
żeby sprawdzić, czy oddychacie przeponą,
to jest to miejsce pod klatką piersiową,
czy też może oddychacie
właśnie klatką piersiową,
co jest zdecydowanie oddychaniem płytszym.
 
 
I cały czas spokojnie oddychając
 
czując bicie swego serca,
zwróćcie uwagę na wasze stopy
 
 
kostki
 
łydki
 
 
kolana
 
jeżeli poczujecie gdzie napięcie, weźcie wdech
i rozluźnijcie
to miejsce wraz z fazą wydechu
 
 
 
kolejno skierujcie
swoją uwagę na
uda
ich dolną i górną część,
 
 
 
mięśnie pośladków i miednicy
 
 
 
 
sprawdźcie, jak czuje się wasz brzuch
oraz klatka piersiowa
 
 
 
jeśli poczujecie gdzieś napięcie weźcie wdech
i rozluźnijcie to miejsce wraz z fazą wydechu
 
 
 
 
 
kolejno skierujcie swoją uwagę na
plecy i ich dolną część
 
 
część na wysokości brzucha
 
klatki piersiowej
 
 
oraz swoich barków
sprawdźcie, czy
wasze barki są rozluźnione, czy może spięte,
często w stresie mamy tendencje do tego,
żeby podkurczać je
i podnosić je
do uszu :)
 
 
zwróćcie uwagę, jak mają się wasze dłonie,
 
 
nadgarstki,
 
 
przedramiona,
 
 
łokcie,
 
 
ramiona,
 
 
sprawdźcie jeszcze raz,
jak mają się wasze barki
oraz kark,
 
 
jeśli poczujecie jakieś napięcie, weźcie wdech i rozluźnijcie to miejsce
wraz z fazą wydechu
 
 
 
 
 
 
skupcie się teraz na swojej głowie,
sprawdźcie, jak
mają się wasze szczęki,
może są spięte,
a może
potrzebują trochę rozluźnienia,
jak mają się wasze policzki,
 
czoło,
oczy,
i cała głowa,
 
 
 
jeśli poczujecie gdzieś napięcie,
weźcie wdech i rozluźnijcie to miejsce
wraz z fazą wydechu
 
 
 
 
 
 
 
na koniec,
skupcie się na spokojnym, regularnym
oddechu, możecie wziąć sobie
trzy spokojne wdechy i wydechy
trochę głębsze niż zwykle,
aby jeszcze dotlenić organizm
 
 
 
cały czas
starajcie się
czuć bicie swojego serca,
które nadaje rytm
 
 
i gdy będziecie gotowe/ gotowi
 
możecie otworzyć oczy.
 
 
Dzień dobry :)
mam nadzieję, że
nie usnęliście tam.
To jest dobry start,
mam wrażenie, bo to jest taki start, który
kalibruje nas na cały dzień,
kiedy możemy rzeczywiście,
rozluźnić ciało,
zastanowić się być może
albo poczuć to
z czym ten dzień zaczynamy
i trochę
zwolnić zanim jeszcze
przyspieszyliśmy.
Witam Was serdecznie,
dajcie znać, kto jest
pierwszy raz
albo być może po raz, który jesteście dziś
na LSD, bo dzisiaj mamy
7 spotkanie,
jeżeli dobrze pamiętam
i zostały nam jeszcze 2
przed nami, które
w kolejne niedziele się będą odbywać
i
spotykamy się tutaj co tydzień
po to, żeby
porozmawiać o różnych koncepcjach
związanych z kompetencjami miękkimi,
które warto rozwijać
aby być lepiej przygotowanym
do tego świata, który nas otacza.
Dzisiaj chciałbym Wam poopowiadać trochę o
takiej koncepcji, która
jest mi bardzo bliska
ja generalnie
jestem osobą
bardziej analityczną
więc uczę się bardzo pracować też
ze swoimi emocjami
i to jest taka moja droga, którą
mam wrażenie podjąłem parę
dobrych lat temu i ona obecnie
mi mocno towarzysz,
natomiast
bardzo lubię też pracować
z czymś, co nazywam mindset
i też
różnie jest to nazywane.
Nazywane jest to często po prostu przekonaniami, albo sposobem myślenia.
 
I o tym chciałbym dziś poopowiadać,
chciałbym dziś opowiedzieć o tym,
jak działa nasz umysł oraz o tym,
jak nasze przekonania mogą wpływać
na to, czy nasz sposób myślenia może wpływać na to
jak funkcjonujemy.
Ja bardzo często, kiedy
mówię o naszym umyśle, czyli
mówię o tym, jak funkcjonuje nasz umysł
to na szkoleniach porównuję ten umysł do czegoś, co
być może część z Was kojarzy
albo z dzieciństwa, albo może
z chwili obecnej
czegoś, co się nazywa gąsior do wina.
Kojarzycie coś takiego?
Jak ktoś nie kojarzy,
bo nie robił nigdy wina
to trzeba pojechać do LEROY MERLIN
i zobaczyć, jak wygląda taki gąsior do wina, to jest taki
duży, ogromny słój z
bardzo wąską szyjką
 
i kiedy ja opowiadam
czasem na szkoleniach o tym, jak funkcjonuje nasz umysł
to porównuję nasz umysł do tego
gąsiora z winem
dlatego, że
ten gąsior przez to, że ma dużą pojemność, a
małą szyjkę idealnie
 
charakteryzuje to, jak myślimy.
Mamy bardzo dużą pojemność,
czyli zapamiętujemy
sporo informacji
i możemy sobie sporo informacji przypomnieć, mamy sporą wiedzę
z drugiej strony
w chwili obecnej
czyli w danym momencie, nie jesteśmy
w stanie do tego zbiornika przyjąć więcej niż
określoną liczbę danych
trochę tak, jakbyśmy mieli
wlać kubeł wody do tego zbiornika
to ten kubeł, mógłby charakteryzować to,
ile danych nas otacza, szczególnie
w świecie VUCA, może obecnie
w centrach handlowych jest trochę mniej danych, bo
jest tam mniej ludzi, ale wystarczy przejść się w miejsce publiczne,
czego nie polecam obecnie ze względu na COVID
żeby zobaczyć, jak
dużo danych nas bombarduje
i te dane nie są w stanie
wszystkie wskoczyć do naszego zbiornika, czyli do naszego umysłu,
po prostu przetwarzamy je w danym momencie
w jakiejś określonej liczbie
żeby to scharakteryzować to
bardzo często podaję taki przykład
związany z waszym ciałem
tzn. przed chwilą, bardzo często
- balon do wina, o przepraszam, to nie jest
gąsior tylko balon -
to
często podaję taki przykład, - (Ktoś mnie tu sprostował) -
 
żebyście skupili się teraz na tym,
co dzieję się teraz z waszą lewą stopą
na przykład.
Albo, żebyście na przykład skupili
uwagę na
dźwiękach, które Was otaczają
wokoło
albo np. żebyście skupili się
teraz na swojej prawej nodze.
Zwróćcie uwagę, że
nasz umysł
wędruje trochę, jak znak światła
to nie jest tak, że jesteśmy świadomie przetwarzać wszystkie
informacje, które wokół siebie mamy
to jest tak, że selekcjonujemy
te informacje i znowu trochę tak, jak
z tym wlewaniem kubła wody do tego zbiornika
jest tak, że
powoli jesteśmy w stanie ten kubeł przelać.
Tak samo jest z uczeniem się,
oduczaniem różnych rzeczy
tak samo jest z poznawaniem. Ale kiedy ktoś
zleje nas informacjami, kiedy mamy
szczególnie w świecie VUCA, natłok tych informacji
 
to nie jesteśmy w stanie, w danym momencie przerobić wszystkiego.
I to jest jedna rzecz.
Druga rzecz,
bo ta może nie jest związana z dzisiejszym tematem,
to jest rzecz związana
z tym, że my też
do tego zbiornika zapraszamy,
albo nieświadomie
są wlewane określone informacje
tzn. mamy w tym zbiorniku
może być taki filtr to jest trochę tak jak
z taką zabawką dziecięcą.
I pamiętam, jak się ta
zabawka nazywa, ale
jest coś takiego, być może
jak macie dzieci, albo
widzieliście kiedyś jakieś dziecko
 
i się z nim bawiliście, to wiecie, że
jest taka zabawka, którą
dzieci wrzucają, takie klocuszki
to jest chyba 'dzbanuszek na klocuszek'
- jakkolwiek to się nazywa,
 
jak dziecko wrzuca ten klocek
to tam się siłuje, bo gwiazdka nie wchodzi w kółko,
gwiazdka wchodzi tylko w gwiazdkę,
więc my mamy podobny filtr w głowie,
może bardziej skomplikowany niż 'dzbanuszek na klocuszek',
ale
mamy filtr, który
powoduje, że my wybieramy
i selekcjonujemy pewne informacje z otoczenia.
 
Widzimy ten świat zupełnie inaczej
to wystarczy teraz spojrzeć na sytuację, która się dzieje
w Polsce odnośnie
mniejszości seksualnych,
każda osoba widzi to inaczej,
ponieważ ma inne filtry. Te filtry percepcji, czy też te filtry
postrzegania, to są filtry,
których się nauczyliśmy bardzo często
w dzieciństwie, to jest wpływ w grupie rówieśniczej,
 
w której się wychowywaliśmy
to są stereotypy, to jest też stan zdrowia,
bo jeżeli jestem w pewnym stanie zdrowia, to pewne rzeczy widzę,
pewne nie i jakiś efekt
zdenerwowania i napięcia, które przenoszę
z innego miejsca do drugiego.
Wtedy jestem w stanie wyłapać po prostu jakąś daną informację.
 
Tak jak przed chwilą
zwróćcie uwagę,
mówiłem o waszej lewej stopie, pewnie
znowu o niej zapomnieliście, a teraz znowu
o niej pamiętacie.
Joanna Chmura mówi, że to jest 'sorter'.
Proszę bardzo,
już dwóch nowych nazw się nauczyłem
dzisiaj - balon i sorter :)
- to jest obopólna edukacja
w tym programie :) -
W każdym razie
 
my sortujemy te informacje,
selekcjonujemy je i wybieramy
i w związku z tym
jest tak, że my też
mamy mnóstwo takich różnych
schematów myślenia, które
powodują, że wybieramy tę rzeczywistość
w określony sposób i to jest w ogóle temat, który
 
 
o którym się obecnie bardzo dużo dyskutuje, ponieważ
mówimy o pewnej
kompetencji oduczania się, uczenia na nowo,
być może 1 LSD zdążymy jeszcze
na ten temat przeznaczyć,
czyli oduczania się pewnych schematów
myślenia i w ogóle uświadamiania sobie ich
i uczenia się
nowych rzeczy, nowych nawyków,
ponieważ w dzisiejszych czasach
już o tym się mówi
nie tylko ciężką pracą
chociaż nienawidzę tego słowa i
zdolnościami - też nie lubię
tego słowa.
Człowiek jest w stanie
 
wypracować sobie sukces
i tak oprócz tych wszystkich rzeczy
i po prostu motywacji
- lubię to słowo -
jest coś, co jeszcze się nazywa
elastycznością
i agility
czyli zwinnością, czyli umiejętnością dostosowania się
do nowej rzeczywistości to jest niezwykle
ważna kompetencja w dzisiejszych czasach
i jeżeli mamy pełno tych
schematów myślenia,
czyli mamy bardzo skostniały
sorter w balonie,
jak to byśmy dzisiaj powiedzieli
nowymi terminami ;)
 
to w związku z tym
trudno nam jest
po prostu odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości
to nie tylko odnaleźć się nam,
ta nowa rzeczywistość będzie
nas po prostu wkurzać, bo ona totalnie nie będzie pasować
do tego jak myślimy
albo
nie będziemy dobrze się w tej sytuacji
odnajdywać.
Powiem więcej, my próbujemy czasami nawet
wpłynąć
na ten sorter i ja często opowiadam, że
- i to pewnie nie jest nowina
dla żadnego z Was,
gdy mówi się o zarządzaniu sobą w zmianie, że
powinniśmy gdzieś tam wpływać na ten filtr
czyli np.
poznawać nowe rzeczy, jeździć po świecie,
to jest w chwili obecnej trochę trudniejsze, ale możemy
np. spotykać się z różnymi ludźmi,
wpływać na to, żeby ten nasz sorter trochę się zmieniał
i żeby wpłynąć na to
aby pozmieniać trochę te nasze przekonania
i nasze ograniczające myśli.
To jednak bardzo często jest tak, że
te przekonania
są tak silne, że nawet
pojechanie do
innego państwa, czy innego miasta
totalnie nic nie zmieni.
Pamiętam taki dowcip,
który chyba Mleczko narysował
czy jakiś inny z naszych
grafików,
który
to przedstawiał,
kobietę i faceta
w jacuzzi i
ta kobieta pyta
"Stefan dlaczego my nigdy na tych naszych
wycieczkach nigdzie nie jeździmy
tylko siedzimy w tym jacuzzi
i tylko jemy i siedzimy w tym basenie?"
I ten Stefan mówi:
"Zapłacone jest".
 
To jest trochę tak, że
my wrzucając się w nowe doświadczenia
jeżeli nie zmienimy tego sortera w naszej głowie
to będziemy
się posługiwać po prostu stereotypami.
Będziemy jeździć do Azji, albo
będziemy jeździć nawet w najdalsze zakątki świata
i będziemy nadal uważać, że
oni jedzą coś dziwnego, bo schabowy jest najlepszy.
W każdym razie,
warto się otwierać na tą nową rzeczywistość,
oczywiście cały czas w zgodzie ze sowimi
wartościami i swoim żywiołem, o którym r
rozmawialiśmy, o którym
mówiłem na poprzednim LSD.
Mindset ma
niesamowite znaczenie, niesamowity
wpływ na to jak funkcjonujemy.
Jest taki bardzo fajny film, ja
go wrzuciłem na naszą grupę "Open Your Mind, Open Your Heart",
więc jak ktoś z Was jeszcze nie jest
członkiem tej grupy to foch forever ;)
po prostu trzeba
znaleźć tę grupę
i się do niej dołączyć tutaj do nas.
Wrzuciłem taki film, który
 
jest autorstwa,
kobiety, która się nazywa
Lera Boroditsky,
która mówi o takim bardzo ciekawym
eksperymencie dotyczącym właśnie tego,
jak nasze myślenie wpływa na
poznawanie i odbieranie naszej rzeczywistości.
Mówi o widzeniu
o postrzeganiu mostu nad rzeką,
i okazuje się, że Lera opowiada tam o takim
badaniu, które zrobiono.
Pokazywano zdjęcie mostu nad rzeką
 
Niemcom i Hiszpanom
i okazało się, że Niemcy,
jak widzą most nad rzeką
to mówią, że to jest most,
który jest
piękny
jest smukły,
jest bardzo ładnie położony
 
i ma piękne otoczenie.
Chociaż, stereotypy
podpowiadały, że Niemcy mogą powiedzieć inaczej, to
właśnie tak stwierdzali
w tych badaniach. Natomiast, jak zapytano
Hiszpanów, co widzą dokładnie na tym samym zdjęciu
to oni powiedzieli, że
widzą stalowy, wytrzymały
most dobrej konstrukcji.
I teraz jest pytanie,
dlaczego tak różnie w tych dwóch grupach
ten most był postrzegany.
Lera twierdzi, że to dlatego,
że w Niemczech most
jest płci żeńskiej
a w Hiszpanii płci męskiej,
 
 
więc automatycznie pewne skojarzenie
ze stereotypowymi cechami
męskości i kobiecości
jest
nakładane na to jak widzimy świat.
To jest bardzo ciekawe, że
w ogóle nas sposób postrzegania, czyli to jak widzimy rzeczywistość,
słowa, które są
po prostu zwerbalizowanymi myślami
 
chociaż też nie zawsze, bo czasami mówimy nie to, co myślimy
 
albo czasami mówimy
to, co myślimy i to też nie za dobrze wychodzi.
To jest tak, że
to wszystko wpływa na to, jak widzimy naszą rzeczywistość
i jak poznajemy świat, i ten mindset,
który mamy w naszej głowie,
on może być bardziej lub mniej skuteczny.
Może być
 
nieskuteczne i jego bardzo często
nazywa się
gremlinem,
ja nazywam go często
zawirusowanym softwarem,
ponieważ mam taką metaforę,
którą stworzyłem, że
my jesteśmy hardwarem,
czyli mamy ciało, pewne zdolności itd. coś, co mamy wrodzone
i choćbyśmy mieli najlepszy
hardware, to jeżeli mamy zawirusowany software
to po prostu z tego sprzętu nie wyciągniemy
zbyt dużo, jak z komputerem.
Rzeczywiście te nasze
przekonania krytyk wewnętrzny
może nas po prostu ograniczać
i mamy ten wspierający monolog, czyli ten monolog,
który daje nam szansę na otwartość umysłu,
daje nam szansę
na to, żeby widzieć
więcej
albo być ciekawym, nie zakładać
nie krytykować świata jak i siebie,
bo to też jest ważne,
może nam przeszkadzać w poznawaniu innych,
w nawiązywaniu nowych relacji,
ale także w dobrych relacjach z samym sobą,
 
bo niesamowicie rozwinięty krytyk wewnętrzny
będzie też nas blokować
w relacji z samym sobą.
 
 
 
To, o czym chciałbym Wam dzisiaj opowiedzieć
to chciałbym opowiedzieć o takiej koncepcji,
która będzie moim dzisiejszym wyjściem na
arenę odwagi :)
być może już ktoś wie, o czym
będę mówił, bo arena
kojarzy się
zazwyczaj z Brené Brown
i to jest moje wyjście na arenę dzisiaj, bo widzę, że jest Joanna Chmura,
która nas ogląda,
więc opowiadanie przy ekspercie od Brené Brown o Brené Brown
będzie wielką
odwagą tego prowadzącego tutaj :)
Dzisiaj postanowiłem wziąć to na klatę.
 
Brené Brown mówi
nam o tym, że
często to, co tworzymy w naszej głowie,
co tak jak różnie
już zostało przeze mnie nazwane
gremlinem,
krytykiem wewnętrznym, zawirusowanym softwarem
Brené bardzo często mówi, o czymś
co się nazywa
- bardzo naukowym językiem -
tzw. "gównianym skryptem"
i tak rzeczywiście to się nazywa
i Brené używa takiej nazwy, bo
zdradzę Wam w tajemnicy, że naukowcy,
a Brené jest naukowcem, ja też jestem naukowcem
chociaż myślę, że niezbyt takim
nie aż tak znanym,
jak Brené
na razie ;)
to, że naukowcy, jak chcą
się zabawić, albo chcą powiedzieć coś śmiesznego to zazwyczaj
tworzą śmieszne nazwy do teorii
albo
jak siedzą na imprezach
- o tym też mówił Ken Robinson - to robią badania na temat tego, jak ludzie tańczą
na przykład, to jest w ten sposób :)
 
-takie poczucie humoru wykładowców akademickich -
więc
ja bym chciał Wam dziś opowiedzieć o koncepcji, którą
stworzyła Brené,
która powiedziała, że
 
 
to, co czasami robimy w naszej głowie, to
właśnie szyjemy, piszemy sobie taki scenariusz,
który
występuje bardzo często w sytuacji, gdy
odnieśliśmy porażkę, natomiast
myślę, że ten "gówniany skrypt"
możemy zastosować naprawdę
do bardzo wielu różnych
momentów w naszym życiu,
 
bo myślę, że tworzymy go bardzo często
w wielu bardzo różnych sytuacjach
"gówniany skrypt" to jest po prostu historia,
którą tworzymy sobie w głowie
nastawiając się do pewnej rzeczywistości.
Historia, która jak sama nazwa wskazuje
nie jest
wspierająca i nie jest
zachęcająca i motywująca jest zazwyczaj oparte
na wielu założeniach negatywnych
założeniach, które nie są na naszą korzyść.
Podam Wam przykład z dzisiejszego poranka,
bo tak strasznie miałem dzisiaj trudność
żeby
jakiś przykład podać
 
przysnąłem dzisiaj rano i
do tego momentu, w którym tutaj z Wami jestem
nie za bardzo wiedziałem o czym ja będę dzisiaj
do Was mówił, miałem kilka koncepcji, które mam wybrać,
więc zacząłem w głowie kreować sobie taki "gówniany skrypt"
i mówić do siebie "kurde to jest złe, oni
na pewno to im się nie spodoba",
a później mówiłem sobie "Boże to też
może ja opowiem
o Brené, ale jak o Brené powiem
i Chmura to widzi no to masakra,
 
jak popełnię jakiś błąd, to wyjdzie tutaj, że
czegoś nie wiem, np. nie doczytałem,
itd., itd., zbłaźnię się..."
to jest "gówniany skrypt, który tworzymy
w głowie, każdy go tworzy, to nie jest tak,  że
psycholodzy go tworzą bardzo często, tylko może bardziej świadomie,
 
ale każdy go tworzy na co dzień.
I możecie sobie zrobić takie ćwiczenie,
do którego Was bardzo zachęcam
to nie jest najprzyjemniejsze ćwiczenie, ale
samoświadomość czasami
nie jest przyjemna, ale jest skuteczna
to jest
spostrzeżenie i
wyszukanie takich
momentów w naszym życiu,
kiedy właśnie ten "gówniany skrypt" tworzycie,
bo bardzo często, żeby zmienić
nawyk, trzeba sobie uświadomić
to, co jest nieświadome, czyli zwrócić uwagę na to
kiedy rzeczywiście ten
zawirusowany software się pojawia.
I to jest pierwszy etap, o którym mówi Brené,
czyli uświadamiania sobie po prostu tego, kiedy ten
skrypt się pojawia, najłatwiej go
poznać po tym,
że on po prostu naszpikowany jest różnego rodzaju
założeniami
i to negatywnymi, nieprzyjemnymi
i często prowadzi do tego, że
czujemy się niedobrze
mamy nieprzyjemne emocje, no i
można to przyrównać trochę do katastrofizowania,
do jakichś ogólnych
negatywnych stwierdzeń na własny temat itd., itd.
 
Każdy z nas to ma. Nawet
możemy teraz zrobić
publiczny coming out,
nie boję się użyć tego słowa
 
i możecie napisać,
gdzie tworzycie swój "gówniany skrypt"
z wielką odwagą. Ja się z Wami dzielę,
więc mam nadzieję, że Wy też się możecie podzielić.
Warto jest
to nazwać, jak nie chcecie
tego pisać to nie musicie, ale
jak macie ochotę to napiszcie, żebyśmy
sobie tutaj wszyscy pokazali wspólnie, że
"gówniane skrypty" są
obywatelem tego świata :)
Czyli
jest tak, że
mamy je wszyscy i tworzymy je wszyscy
bez względu na to naprawdę kim jesteśmy.
I moje doświadczenie w ogóle w pracy
z biznesem
kiedy zacząłem pracować
w biznesie miałem takie wrażenie na samym początku, to było
z naście lat temu, że
rzeczywiście też tworzyłem
sobie swój "gówniany skrypt", że się do tego nie nadaję itd.,
kiedy zaczynałem
spotykać się z
z bardzo doświadczonymi
biznesmenami,
prezesami czy też dyrektorami
jakimiś członkami zarządu
to miałem takie wrażenie w swojej głowie, że
oni są już tak doskonali, że
nie tworzą tych skryptów
i że są tak fantastyczni, że
o czym ja im będę mówił
niesamowitym olśnieniem dla mnie było to,
że oni boją się dokładnie tak samo jak ja,
 
tylko są na wyższych stanowiskach i zarabiają więcej pieniędzy.
 
I to dało mi niesamowity
 
napęd, ale też niesamowitą
wyrozumiałość dla siebie, bo myślałem, że to ja jestem wyjątkowy
w tym, że ja mam
wysoko rozwiniętego krytyka wewnętrznego.
Okazało się, że nie jestem sam,
że to nie jest tak, że
tylko ja to robię.
Robią to wszyscy.
I też możemy nad tym pracować.
- Widzę, że jesteście
tutaj
bardzo otwarci, więc dzięki Wam :)
 
 
 
 
 
Jest tak, że potrafimy to robić wszędzie
i pytanie jest w związku z tym
- bo minęło nam 30 minut,
zazwyczaj kończę o tej godzinie, więc
trzeba się pospieszyć - to nie chcę
Was zostawić z informacją, że to tworzymy,
tylko chcę Was zostawić z informacją , co zrobić,
żeby sobie z tym "gównianym skryptem" poradzić.
 
To żeby sobie poradzić z tym "gównianym skryptem"
wcale nie jest takie
z jednej strony trudne, a z drugiej strony
łatwe, dlatego że
najprostszą techniką, którą zresztą znam też
od Asi Chmury
i od Brené
i nią się tutaj z Wami podzielę
i to jest technika, która polega na oddzieleniu faktów
od założeń i to jest dosyć proste,
ale
trudne, żeby czasami to skonfrontować.
 
Wystarczy wziąć kartkę papieru
podzielić ją na dwie części i
napisać po lewej stronie
to, co tak naprawdę jest faktem w tej sytuacji.
Ja pamiętam, jakiś czas temu
jedną
z moich klientek, która
opowiedziała mi taką historię, że
odebrała telefon w nocy,
bo
wstała do toalety i zobaczyła, że
na telefonie ma napisanego SMSa
od szefowej: "proszę zadzwoń do mnie pilnie,
gdy wstaniesz rano".
No i ona zaczęła tworzyć ten skrypt
"na pewno coś schrzaniłam,
spieprzyłam coś po prostu, jak pisałam ten raport,
na pewno coś się stało".
Wstała rano i zadzwoniła to
okazało się, że szefowa chciała po prostu
szybko jakąś informację, a siedział do późna
i powiedziała: "wiesz, co już nic,
bo już sobie sama znalazłam".
Pierwszą rzeczą, którą możemy zrobić,
to jest oddzielenie faktów od opinii.
Co było faktem w tej historii?
Tak naprawdę faktem było to, że dostała SMSa i faktem było to, że
szefowa prosi ją o to,
aby do niej zadzwoniła.
Założeniem było to, że coś spieprzyła
 
że być może chce się do niej o coś przywalić,
że na pewno coś poszło nie tak
itd., itd., więc pierwszą rzeczą, którą
dobrze byłoby zrobić, to
jest oddzielenie jednej rzeczy od drugiej.
Przygotowujesz się do wystąpienia publicznego,
boisz się go, zobacz co jest faktem
w tej historii, a co jest założeniem.
Faktem jest być może twój strach
być może faktem jest to, że
jesteś dobrze przygotowany
merytorycznie, a
twoim założeniem jest to, że grupa będzie źle nastawiona.
Nie wiesz tego.
Drugim krokiem w tej technice
jest skonfrontowanie swoich założeń,
bo te założenia, jak to przekonania
mogą być bliższe lub dalsze
tego, co jest prawdą, więc
dobrze jest to po prostu skonfrontować i zastanowić się nad tym,
czy to założenie jest
spójne z rzeczywistością, czy nie.
Założenia możemy konfrontować
na dwojaki sposób.
Możemy je konfrontować
z rzeczywistością zewnętrzną, czyli z ludźmi.
Jeżeli jest tak, że
ta szefowa napisała mi tego
SMSa
to mogę na następny dzień pójść do niej i powiedzieć: "Hej, o co chodzi?",
jeżeli powie "Hej, wiesz, co
już nic, w zasadzie chciałam, tylko o coś zapytać",
to możemy ją po porostu poprosić
i powiedzieć: "Hej, wiesz co, to jak piszesz do mnie o 2 w nocy to
ja czasem odbieram te SMSy i strasznie się
stresuję i
nie mogę przez całą noc spać, bo myślałam, że coś się stało
 
 
i że coś wymaga bardzo pilnej
reakcji. Bardzo się zestresowałam, proszę,
czy mogłabyś następnym razem napisać mi to rano?".
To jest konfrontacja z kimś,
 
a to wymaga odwagi, bo jeżeli
masz się z kimś skonfrontować
to nastawiasz się też na to, że może
ktoś rzeczywiście cię skrytykować
jeżeli jest tak, że
prowadzisz szkolenie i widzisz, że ktoś
robi coś takiego...
- uwielbiam takich uczestników, którzy tak robią -
 
"dyszący uczestnicy" tak zwani
to wtedy jest tak, że
możesz to skonfrontować, albo możesz
tworzyć "gówniany skrypt" w głowie: "o Boże, on jest na pewno negatywnie nastawiony do tego szkolenia
i na pewno coś mu nie pasuje, może coś walnąłem itd."
 
albo możesz po prostu zapytać: "Hej, widzę, że wzdychasz
coś się stało?"
I wtedy ktoś może powiedzieć: "Nie, nie spoko
wszystko jest ok, ja po prostu tak
okazuję zadowolenie"
- są tacy ludzie, którzy w taki sposób okazują zadowolenie
 
albo może nam powiedzieć: "bo wiesz, co nie zgadzam się
z tobą, czytałem ostatnio inny artykuł i
uważam, że jest zupełnie inaczej" i wtedy
jest szansa na
sklaryfikowanie tej sytuacji. To wymaga
rzeczywiście odwagi, dlatego, że
odwaga polega na tym, że nastawiasz się też na to, że
ktoś może cię po prostu zranić, albo
powiedzieć coś także na forum
grupy, co być może nie będzie spójne z tym,
jak siebie widzisz,spójne z twoim wizerunkiem.
 
Będziesz potrzebował się do tego odnieść.
 
Jest jeszcze drugi rodzaj konfrontacji
założeń,
konfrontacji z samym sobą,
bo kiedy mówisz, że jesteś beznadziejny
 
albo kiedy mówisz, że nie nadajesz się
do tego, albo, że to jest
jak tutaj wspomnieliście -
praca nie dla mnie, jest za trudna itd. -
to bardzo często
opierasz te swoje przekonania
na rzeczach, które
nie są potwierdzone z rzeczywistością.
Bardzo często jest tak, że to są
uogólnione przekonania, które
nie mają nic wspólnego z tym jak jest naprawdę
 
i wtedy potrzeba
rzeczywiście popracować nad tym
żeby być ze sobą
samemu szczerym.
Na tym po pierwsze,
żeby być dla siebie wyrozumiałym
- to się nazywa po staropolsku - self compassion,
 
w języku polskim
- to się nazywa beznadziejnie -
współczucie wobec samego siebie, bo
współczucie jest słabo kojarzone, ale
nazywa się wyrozumiałością po prostu
i takim powiedzeniem sobie:
"ok Marcin, to jest normalne,
że czasami po prostu zaczynając
LSD
nie będziesz wiedział do końca, co chcesz powiedzieć, bo chciałbyś
powiedzieć rzecz, która jest fajna i ciekawa
dla tych ludzi, którzy siedzą tam, po drugiej stronie monitorów,
no i po prostu się tym przejmujesz,
zależy ci przecież" i wtedy self compassion
to jest takie pogłaskanie się i powiedzenie
pogłaskanie się po koszuli w palemki
i powiedzenie:
"hej, wszystko jest ok stary, to jest normalne,
że się będziesz czasami stresował".
 
To jest też umiejętność
rzeczywiście opierania opinii
w sobie
na faktach,
czyli na tym, czy rzeczywiście
jest tak, że się do tego nie nadajesz,
sprawdziłeś to w jakiś sposób,
oparłeś to na jakiejś rzeczywistości, czy może po prostu
twój krytyk wewnętrzny znowu wychodzi z ukrycia
i daje o sobie znać,
no bo trzeba wyjść na arenę,
trzeba wyjść poza strefę komfortu,
a to wymaga odwagi,
a odwaga związana jest z czymś co
mówi Brené, czyli związane jest z  vulnerability,
czyli z otwartością na zranienia.
Możesz całe życie
przeżyć w okopie
i nie wyjść poza
swoją strefę komfortu
trochę jak z randką
nie podejść i nie zapytać tej dziewczyny,
albo chłopaka, czy pójdzie z tobą na kawę,
bo się boisz tego, że odmówi
 
a jak nie pójdziesz, to się nigdy z tobą nie umówi
więc chcąc nie chcąc
po prostu nie odniesiesz sukcesu
zostając
w tym miejscu, w którym jesteś.
Moi Drodzy życzę Wam dzisiaj
niedzieli pełnej odwagi
 
i niedzieli
ze świadomością swoich
"gównianych skryptów",
boję się tego powiedzieć,
bo one się będą pojawiać
to po prostu je zauważajcie
bądźcie dla siebie wyrozumiali, bądźcie dla siebie kochani
 
i konfrontujcie to z rzeczywistością
w sposób naprawdę
taki
dobry i z miłością, bo
ludzie czasami
odzywają się w różny sposób, mówią różne rzeczy,
nie zawsze chcą nas po prostu zranić, czasami
gdy mówimy sobie właśnie w głowie, że
on na pewno chce mi dowalić to jest kolejny "gówniany skrypt", który
tworzymy, więc
dużo miłości Wam ślę, bo ona jest
obecnie bardzo potrzebna
zgodnie z naszą świecką tradycją wyślijmy sobie dzisiaj
dużo serca, dużo serduszek.
Widzimy się za tydzień
 
to będzie nasze przedostatnie spotkanie LSD,
czyli zostały nam jeszcze 2
i na ostatnim spotkaniu
robimy moi Drodzy
egzamin, który to będzie
egzaminem podsumowującym
nasze wszystkie lekcje
kończącym się krótkim testem
z nagrodami.
Bardzo miło mi Was było dzisiaj zobaczyć
do zobaczenia,
życzę Wam dobrej niedzieli,
wakacji, czy gdziekolwiek jesteście.
Pozdrawiam Was ciepło, trzymajcie się!
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
