Bilim ile geçmiş bir hayat , bilim yolunda adanmış bir ömür idi.
Peki her şey bilim ile sonlanıyor muydu?
Dünyaca ünlü İngiliz evren bilimci ve fizik profesörü Stephen Hawking
76 yaşında hayata gözlerini yumarken
evren hakkında ve fizik alanında birçok kitap geride bıraktı.
İnsanlar tarafından okadar saygın kabul ediliyordu ki.
Fiziğe katkılarından dolayı 12 onur derecesi, 1974' de
Royal Society'nin en genç üyelerinden birisi.
Ve 1979 da Isac Newton için kurulan Lucas kürsüsüne getirilen bir bilim adamıydı.
1982'de de Kraliçe II. Elizabeth tarafından CBE (İngiliz İmparatorluğu'nun Komutanı) ile ödüllendirilen Havking
1989'da "Companion of Honour" a layık görüldü.
Ayrıca Amerikan Ulasal Bilimler Akademisi üyesiydi.
İşte saygınlığı böyle bir derecedeydi.
Ancak bu şöhreti gibi hayatı boyunca peşini bırakmayan bir şey daha vardı.
ALS  (Amiyotrofik Lateral Skleroz - Motor Nöron Hastalığı) Henüz 20li yaşlarda yakasına yapışan hastalık
öldüğü güne kadar ona hayatın bu kadar basit olmadığını, herşeyin bir sebebi olduğunu gösteriyordu sanki.
Peki neydi Havking'in evren hakkında bahsettikleri?
"Kozmoloji üzerine ne zaman ders verilse, ben büyük patlamadan önce ne olduğunu sık sık sormuştum.
Öncenin olmadığı şüpheyle karşılanır.
Çünkü büyük patlama zamanın ortaya çıkışını sağladı.
Bir şey ona sebep olmuş olmalıdır."
Derken bile bir yaratıcının varlığına işaret ediyordu.
Havking Zamanın Kısa Tarihi Kitabı'nda şöyle diyordu.
"Günün birinde eksiksiz bir bileşik kuram bulursak; bu yalnızca bir kaç bilimci tarafından değil
genelinde herkes tarafından anlaşılabilir olmalı.
İşte o zaman biz hepimiz feylesoflar, bilimciler ve sokaktaki adam
-biz ve evren niçin varız?- sorusunu tartışabileceğiz
ve bunu yanıtlayabilirsek insan aklının en yüce zaferi olacak.
Çünkü o zaman Tanrı'nın aklından neler geçtiğini bileceğiz."
İşte ömrünü insanlığın merkezindeki soruya harcayan Havking'in
asıl amacı "Biz ve Evren niçin varız" sorusunun cevabını bulabilmekti.
Tıpkı insanlık tarihindeki gelmiş geçmiş en büyük felsefeci ve düşünürlerin de bulmaya çalıştığı gibi
üç temel sorumuza işaret ettiği gibi.
"Biz kimiz, nereden geliyoruz, nereye gidiyoruz."
Elbette bu soruları sormak bilincimizin bir gereğidir.
Hatta şöyle söyleyebiliriz: (Ekolu sesle) -Bu soruları sormamak ürkütücü bir uyuklama hali olabilir.
Düşünün ki bayıltılmışsınız. Ayıldığınızda kendinizi bir uçakta buluyorsunuz.
Uçak süratle seyir halinde. Bilincinizi yokladınız.
Nereden geldiğinizi hatırlayamıyorsunuz. Sizi kimin getirdiğini hatırlayamıyorsunuz.
İlk soracağınız soru:"-Neredeyim ben" olacaktır.
Narkozdan tam manası ile uyanmanın ve bilincin yerine gelmesinin ilk belirtisidir.
"-Neredeyim ben" sorusu
Sonra "-Bu uçak nereye gidiyor? Buraya nasıl geldim? Kim getirdi? Benden ne istiyor? diye sorgulamaya başlarsınız.
Taa ki sizi emniyet mi? yoksa tehlike mi? bekliyor bilesiniz.
Uçakta ayıldıktan sonra sizin gibi nereden geldiğini bilmeyen, ya da nereye gidildiğini bilmeyen
diğer insanların da olduğunu gördünüz.
Fakat onların ellerindeki oyuncaklara daldığını, oyalandıklarını;
bazılarının ise uçak içinde rahat hareket etmesini sağlayan ya da pratikliği arttıran
aletler yapmakla meşgul olduklarını gördünüz.
Tam siz de onlara ayak uyduracakken baktınız ki her beş dakikada bir, bir yolcu o uçaktan atılıyor.
Bilinmez birileri apar topar o rastgele seçtikleri kişiyi atıp başka birini getiriyorlar.
Dehşete kapılmazmısınız?
Acaba bana ne zaman sıra gelecek diye kaygıdan hiç bir şeyle meşgul olamaz,
sadece ve sadece bu tehlikeden kurtulmanın çaresine odaklanırsınız.
Çare bulmalıyız dediğiniz her yolcunun da sizi boş vermeye teşvik ettiğini
onun yerine uçakta bulunduğu süre zarfında uçaktaki yaşamı kolaylaştıracak işlerle
meşgul olmak; başka şeylerle uğraşmamak gerektiğini nasihat etse ona ne gözle bakardınız.
İşte aynen bu örnekteki gibi gerçek hayatta da benzer bir durumdayız.
Bu dünyaya geldiğimizde de anne karnındaki sıvıdanmıdır bilinmez; nereden geldiğimizi hatırlamaz bir şekilde geliyoruz.
1670 Kilometre hızla kendi ekseni etrafında
ve 108.000 kilometre hızla güneşin etrafında uçan bir uçağın içinde ayılıyoruz.
Etrafımızda bizim gibi nereden geldiğini, nereye gideceğini bilmeyen insanlar,
bulundukları süre zarfında onları oyalayacak şeylerle meşgulken
nasıl olurda en temel soruların cevabını bulmaya çalışmaz insan.
Beni kim getirdi? Benden ne istiyor? Bu tehlikeyi başımdan nasıl uzaklaştırabilirim
Aleyhimde olan bu durumu nasıl lehime çevirebilirim diye düşünen insan
gökyüzünde, yıldızlarda, hücrede, cevabını ararken; tüm bu gizemin sahibi cevabı ulaştırmıştı aslında.
Bazen evrenin sırrını bulmak için çok uzaklara bakarız. Çok karmaşık teoremler içinde kayboluruz.
Halbuki cevap tyüm duruluğuyla apaçık karşımızdadır.
İşte bir zat varki bütün dünyanın akibetinden haber veriyor.
İnsanlığın niçin var olduğundan evrenin yaratılışına kadar açıklamalar getiriyor.
Hawking ve diğer bilim adamlarının katetmeye çalıştığı yolda
ümmî yani okuma yazma bilmeyen bir zat yolu sonlandırmış.
Her şeyin sebebini tek bir kitapla insanlığa öğretmişti.
Daha altıyüzlü yıllarda "Göğü biz çok sağlam bir şekilde bina ettik.
Şüphesiz onu genişleten biziz." diyerek bilimin 1920'li yıllarda ulaştığı
Bir bilimsel gerçeği dahi dünyaya bildirmiştir. Evrenin genişlediği gerçeğini.
Ve bir başka yerde; üstelik bu zat "Biz demiri gökten indirdik" ayetiyle
ancak Hubble Telekobu ile 1900'lerde bulunan bir bilimsel gerçeği; bilinmesinin imkansız olduğu
1400 yıl önceden bildiriyordu.
Evrenin en büyük gizemlerini açıklıyor ve daha büyük gizemlere davet ediyordu.
Asıl hakikati dünyaya haykırıyordu. Peki neydi o hakikat?
"Ölüm bir son değildir; bir başlangıçtır."
Halbuki bu hakikati Kuran_ı Hakim'den öğrenmek
evrende bilimsel keşifler yapmaya ne engeldi ne de köstek.
Tam aksine Ufuk açıcı bir yol haritasıydı.
Stephen Hawking gençliğinden bu yana bilime bir şeyler katmaya çalıştı, çabaladı.
Büyük işler başardı. Ama asılar öncesinden bildirilen esas gayemizin hakikatinden uzak kaldı.
Oysa hastalığı ona ölümün her an yakasından tutabileceğini bildirmiyormuydu?
Her an esas gaye için tanınan sürenin sona ereceğini bildirmiyormuydu.
Ancak bütün bilimsel başarıları, ödülleri, saygınlığı toplasan da
kabir kapısına gelince hapsi dışarıda kalacaktı ve kaldı.
Anlamlandırmaya çalıştığı: bu dünyada niye bulunduğumuz ve evrenin niye yaratıldığı konusu
asıl hakikat olan ölüm ile cevaplanıyordu.
Bedîüzzaman Şualar Kitabı'nda şöle diyordu:
"Ömür sermeyasi pek azdır; lüzümlu işler pek çoktur. Asıl hakikat ahiret yurduna hazırlık yapmak,
ahiret yurdu için ömrünce çalışmaktır."
O yüzden kardeşim "Ahirette seni kurtaracak bir eserin olmadığı takdirde fani dünyada bıraktığın eserlere kıymet verme."
Altyazı MK
