Αναλογίσου το σύμπαν σαν μία διαμάχη
ανάμεσα στη συνήθεια και την καινοτομία.
Αυτός είναι ο μεγάλος δυϊσμός.
Συνήθεια σημαίνει
επανάληψη των μοτίβων, ορμή,
εντροπία. Αυτό είναι η συνήθεια.
Και καινοτομία σημαίνει σπάσιμο
της συμμετρίας, νέες συνδέσεις,
και πρόοδος-εξέλιξη στο μέλλον.
Και έτσι αυτή η ενίσχυση και ροή
της καινοτομίας έναντι της συνήθειας
είναι η πραγματική εκδοχή
για το πώς λειτουργεί το σύμπαν,
όμως η επιστήμη δεν έχει
καν συζητήσει για αυτό.
Και αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε είναι
μια εντελώς νέα άποψη για το τι είναι ο χρόνος.
Η άποψη του χρόνου με την οποία λειτουργούμε
είναι η άποψη ότι ο χρόνος είναι
σαν μια τελείως ομαλή επιφάνεια.
Κάθε στιγμή είναι εν δυνάμει
όπως και κάθε άλλη στιγμή.
Εάν μετράς το φορτίο ενός ηλεκτρόνιου, δεν
έχει σημασία αν το κάνεις την Τρίτη ή την Κυριακή,
επειδή ο χρόνος υποτίθεται ότι είναι ένα
απόλυτα τέλειο, χωρίς χαρακτηριστικά επίπεδο.
Αλλά όταν κοιτάζεις τη φύση, τίποτα
δεν έχει αυτή τη μαθηματική τελειότητα.
Τα πάντα μεταβάλλονται με την πρακτική,
οπότε γιατί να μην σκέφτεσαι το χρόνο ως
μια ακανόνιστη επιφάνεια, μια ροή,
δύο διαφορετικά είδη δυνάμεων
που δημιουργούν το είδος των
εμπειριών που έχουμε στον κόσμο.
Όπου υπάρχει κέρδος και, απώλεια,
καινοτομία και συνήθεια
χρόνια πλήξης,
δίχως υποσχέσεις
τα πάντα αποφασισμένα από το απροσδόκητο.
Η επιστήμη δημιουργεί όμορφα μοντέλα
όμως δεν πλησιάζουν διόλου την
αισθητή εμπειρία της ζωής μας.
Αυτό είναι το πράγμα.
Θέλω να πω ότι είναι ένα πράγμα να είσαι σε θέση να
προβλέψεις την πορεία μιας οβίδας πυροβολικού
ή ενός ηλεκτρονίου, αλλά αυτό που θέλουμε να
καταλάβουμε είναι πώς λειτουργούν τα γεγονότα.
Πώς πέφτουν οι αυτοκρατορίες.
Πώς ερωτεύονται οι άνθρωποι.
Αυτά τα είδη των πραγμάτων.
Τα πράγματα που πραγματικά αποτελούν
τον δικό μας κόσμο της εμπειρίας.
