
Finnish: 
Hei olen John Green, tervetuloa Crash Course World Historyn,
tänään vastaamme useasti toivottuun pyyntöön ja puhumme kiistanalaisesta aiheesta: Sodasta.
Täällä Crash Coursella emme ole erityisen kiinnostuneita sotahistoriasta,
osittain siksi, että uskomme että siitä on keskusteltu hyvin muualla
ja osittain siksi, että emme ole varmoja kuinka käsitellä sitä.
Herra Green! Herra Green! Eieieiei, se on kaikki mitä historia on.
Se on sarja sotia.
No, menneisyyden minä, ymmärän hyvin miksi ajattelisit noin,
koska, niin monet historian kurssit on järjestetty.
Mutta, itse asiassa, en ajattele että historia on pääasiassa sotaa.
Mutta, tarkoitan että, ihmiset keksivät  kaikenlaisia tapoja kuolla,
esimerkiksi isorokosta voisi opettaa kokonaisen Crash Course World History jakson
Oikeastaan teimme sen jo tavallaan viime viikolla.
Pohjimmiltaan pidän yhteistyötä ja kaupankäyntiä kiinnostavampana
kuin väkivaltaista ja tuhoisaa puolta maailman historiassa
koska uskon että ne luultavasti loppujen lopuksi merkitsevät enemmän.
Mutta minun on pakko myöntää, että sota on melko suuri asia maailman historiassa.
Joten meidän olisi parasta käyttää hieman aikaa siitä puhumiseen, ainakin tiivistetysti.
[teemamusiikki]

Romanian: 
Salut, sunt John Green, acesta este Crash Course World History,
și astăzi o să răspundem la multele întrebări și discuții despre un subiect controversat:
Războiul.
Asa că aici la Crash Course nu suntem la istoria războiului,
în parte pentru că simțim că a fost bine abordată în altă parte
și în parte pentru că nu ne dăm seama cu adevărat cum să o abordăm.
D-le Green! D-le Green! Nununununu,asta tot istorie e:
E o serie de războaie.
Ei bine, eu-din-trecut,  pot să văd  cu certitudine de ce crezi asta
pentru că despre asta vorbesc multe ore de istorie.
Dar, de fapt, eu nu cred că istoria este în primul rând despre război.
Dar, vreau să spun, ființele umane găsesc tot felul de moduri de a muri,
de exemplu un întreg Crash Course World History despre variolă.
De fapt am făcut asta săptămâna trecută.
În cele din urmă, găsesc cooperarea și comerțul mai interesante
decât violența și aspectele distructive ale istoriei universale
pentru că eu cred că ele, în ultimul rând, contează mai mult.
Dar trebuie să admit că războiul este o afacere destul de mare în istoria lumii.
Deci mai bine ne ocupăm ceva timp vorbind despre el, cel puțin la modul abstract.
intro

Czech: 
Ahoj, jmenuji se John Green, vítejte v našem rychlokursu: Crash Course: Světové dějiny.
Abychom vyhověli mnoha vašim požadavkům, budeme dnes hovořit mluvit o kontroverzním tématu
O válce
Tady v Crash Course moc dějiny válek neřešíme,
částečně proto, že už se podle nás o nich mnoho mluvilo jinde
a také proto, že jsme nenašli způsob, jak ji správně pojmout
Pane Greene! Pane Greene! Ne ne ne,  v dějinách se přeci setkáváme
s jednou válkou za druhou.
Chápu, mé minulé já, proč si tohle myslíš
protože takhle nám to na hodinách historie říkají.
Ale ve skutečnosti, já si nemyslím, že historie je především o válce.
Lidé umírají všemi možnými způsoby,
mohli bychom klidně udělat o neštovicích celý díl Crash Course.
I když, to jsme tak trochu minulý týden udělali.
Mně přijdou spolupráce a obchod zajímavější,
než násilnické a destruktivní aspekty světových dějin
protože si myslím, že v konečném důsledku hrají důležitější roli.
Ale i já musím připustit, že války jsou ve světových dějinách zásadní.
Tak si o nich pojďme trochu popovídat,  alespoň čistě teoreticky.
[Intro]

iw: 
הי, אני ג'ון גרין וזה "קורס מזורז" היסטוריה עולמית
והיום אנחנו הולכים להגיב לבקשות הרבות שלכם ולדבר על נושא שנוי במחלוקת: מלחמה.
אז כאן בקורס מזורז אנחנו לא ממש בקטע של ההיסטוריה של המלחמה,
גם בגלל שאנחנו מרגישים שדנו בזה כבר במקומות אחרים
וגם מפני שלא באמת הבנו איך להתמודד עם זה.
מר גרין! מר גרין! לא לא לא, זאת המהות של ההיסטוריה
זוהי סדרה של מלחמות.
ובכן, אני מהעבר, אני בהחלט יכול להבין למה אתה חושב ככה,
זאת הדרך שבה שיעורי היסטוריה רבים מאורגנים.
אבל, למעשה, אני לא חושב שההיסטוריה היא בעיקר על מלחמה.
אבל, אני מתכוון, בני האדם למצוא כל מיני דרכים למות,
למשל, אתה יכול ללמד קורס מזורז היסטוריה עולמית שלם על אבעבועות שחורות.
למעשה, זה די מה שעשינו בשבוע שעבר.
בסופו של דבר, לדעתי שיתוף פעולה ומסחר יותר מעניינים
מההיבטים האלימים וההרסניים של ההיסטוריה העולמית
כי אני חושב שהם כנראה, בסופו של דבר, חשובים יותר.
אבל אני חייב להודות כי המלחמה היא עניין גדול למדי בהיסטוריה העולמית.
אז כדאי שנקקדיש זמן לדבר על זה, לפחות באופן מופשט.
[פתיח]

Arabic: 
مرحبًا، أنا جون غرين
وهذه سلسلة Crash Course عن تاريخ العالم،
واليوم، سنستجيب لطلباتكم الكثيرة
ونتحدث عن موضوع مثير للجدل، الحرب.
نحن هنا في Crash Course
لسنا مهتمين كثيرًا بتاريخ الحرب،
جزئيًا لأننا نشعر
بأنه نوقش بإسهاب في مواضع أخرى
وجزئيًا لأننا لم نتوصل إلى طريقة لتقديمه.
سيد غرين، سيد غرين، لا، لا!
هذا هو التاريخ كله،
إنه سلسلة من الحروب.
حسنًا يا "أنا في الماضي"،
يمكنني بالتأكيد أن أفهم لم تظن ذلك،
لأن الكثير من مواد التاريخ منظمة بهذا الشكل.
لكني في الحقيقة، لا أعتقد أن التاريخ
يتمحور بشكل رئيسي حول الحروب،
فالناس يموتون بطرق كثيرة جدًا،
فمثلًا، يمكننا تقديم حلقة كاملة
من Crash Course في تاريخ العالم عن الجدري،
في الحقيقة، فعلنا هذا
في حلقة الأسبوع الماضي.
بالنتيجة، أنا أجد التعاون والتجارة
أكثر تشويقًا
من مواضيع العنف والدمار في تاريخ العالم،
لأني أعتقد أنهما في النهاية لهما أهمية أكبر.
لكن عليّ الاعتراف أن الحرب
شأن كبير جدًا في تاريخ العالم،
لذلك، الأفضل أن نخصص بعض الوقت
للتحدث عنها، على الأقل بمعناها المجرد.

English: 
Hi, I'm John Green, this is Crash Course World History, and today we're going to respond to your many requests and talk about a controversial subject: War.
So here at Crash Course we're really not that into the history of war, partly because we feel it's been discussed well elsewhere and partly because we haven't really figured out a way to tackle it.
Mr. Green! Mr. Green! Nonononono, that's all history is: It's a series of wars.
Well, me-from-the-past, I can certainly see why you would think that, because that's how many history classes are organized.
But, in fact, I don't think that history is primarily about war.
But, I mean, humans find all kinds of ways to die, like, you could teach a whole Crash Course World History on smallpox.
In fact, we kind of did that last week.
Ultimately, I find cooperation and trade more interesting than the violent and destructive aspects of world history because I think they probably, ultimately, matter more.
But I do have to admit that war is a pretty big deal in world history.
So we better spend some time talking about it, at least in the abstract.
[Theme Music]

Russian: 
Привет, я Джон Грин, и это Crash Course Всемирная история,
и сегодня мы собираемся ответить на ваши многочисленные просьбы и поговорить о спорной теме:
Войне.
в Crash Course, мы не особо обсуждаем войну,
отчасти потому, что её лучше обсуждают другие ресурсы
и отчасти потому, что мы не знаем как именно её стоит обсуждать.
Мистер Грин! Мистер Грин! Не не не не нет, в этом и есть вся суть истории:
Это серия войн.
Ну, я-из-прошлого,  я прекрасно понимаю, почему ты так думаешь, ведь,
таким образом организованы уроки истории в школах.
Но, на самом деле, я не думаю, что история это только множество войн.
Я имею в виду то, что люди находят множество способов умереть,
например, вы могли бы изучить всю  мировую историю по оспе.
Что мы собственно и сделали на прошлой неделе.
В конечном счете, я считаю, взаимодействие и торговлю более интересными,
чем насилие и разрушение в мировой истории.
Потому что я считаю, что они важнее.
Но я должен признать, что война является довольно важным делом в мировой истории.
Так что, нам лучше какое-то время обсудить это, хотя бы в абстрактном плане.
[Интро]

French: 
Salut, Je suis John Green pour "Crash Course World History",
et aujourd'hui nous allons répondre a vos demandes fréquentes de parler d'un sujet controversé: la guerre.
Donc ici sur Crash Course, nous ne sommes pas vraiment dans l'histoire de la guerre,
en partie parce que nous pensons que ce thème est très bien traité ailleurs
et aussi parce que nous n'avons pas trouvé la meilleur façon pour traiter le sujet.
M Green! M Green! non, non, non, non, non, non, non, ça c'est toute l'histoire:
une série de guerres.
Bien, moi-du-passé, je vois bien pourquoi tu penses ça,
parce que c'est de cette façon que sont organisées beaucoup de cours d'histoire.
Mais en faite, je ne pense pas que l'histoire soit principalement faite de guerre.
Mais, je veux dire, les humains trouvent tout un tas de façons de mourir,
on pourrait faire tout un "Crash Course World History" sur la variole.
En faite, on l'a plus ou moins fait la semaine dernière.
Dernièrement je trouve la coopération et le commerce plus intéressants
que les aspects violents et destructeurs de l'histoire.
Car je pense que probablement, dernièrement, c'est plus important.
Mais je dois admettre que la guerre est une part très importante de l'Histoire mondiale.
Donc nous ferions mieux d'aborder le sujet, du moins, d'une façon abstraite.
[générique]

Dutch: 
Hallo, ik ben John Green, dit is Crash Course World History, en vandaag gaan we reageren op je vele verzoeken en praten over een controversieel onderwerp: oorlog.
Dus bij Crash Course zijn we echt niet zo in de geschiedenis van oorlog, deels omdat we vinden dat het elders goed is besproken en deels omdat we niet echt een manier hebben bedacht om het aan te pakken.
Meneer Groen! Meneer Groen! Nonononono, dat is de hele geschiedenis: Het is een reeks oorlogen.
Wel, ik-uit-het-verleden, ik kan zeker zien waarom je dat zou denken, omdat dat het aantal geschiedenisklassen is dat wordt georganiseerd.
Maar eigenlijk denk ik niet dat geschiedenis in de eerste plaats over oorlog gaat.
Maar ik bedoel, mensen vinden allerlei manieren om te sterven,
zoals, je zou een hele Crash Course World History op pokken kunnen onderwijzen.
Dat hebben we eigenlijk vorige week gedaan.
Uiteindelijk vind ik samenwerking en handel interessanter
dan de gewelddadige en destructieve aspecten van de wereldgeschiedenis
omdat ik denk dat ze uiteindelijk waarschijnlijk er meer toe doen.
Maar ik moet toegeven dat oorlog een behoorlijk groot probleem is in de wereldgeschiedenis.
We kunnen er dus beter wat tijd over doorbrengen, tenminste in abstracto.
[Thema Muziek]

Spanish: 
Hola, soy John Green y este es Crash Course: Historia Munidal
y hoy responderemos muchas de sus peticiones y hablaremos de un tema controversial: La Guerra.
En Crash Course, como saben, no nos interesa mucho la historia de la guerra,
en parte porque ha sido explorada y discutida muy bien en otros lugares,
pero también, porque en realidad no hemos encontrado la manera de analizarla apropiadamente.
¡Sr. Green, Sr. Green! ¡No, no, no! ¡Pero si eso ES la historia!
Una serie de guerras.
Quizás, Yo del Pasado, comprendo porque piensas eso,
porque es así como muchas cátedras de Historia se presentan.
Pero, de hecho, no considero que la historia sea fundamentalmente sobre la guerra.
Además, los humanos tienen muchas formas de morir,
tal es así, que podrías enseñar todo un Crash Course: Historia Mundial sobre la Viruela.
De hecho, algo así hicimos la semana pasada.
Pero, en definitva, la razón es que pensamos que la cooperación y el comercio son más interesantes
que los aspectos más violentos y destructivos de la Historia Mundial,
y quizás sea porque, en última instancia, estos importan más.
Pero, debo admitir, la Guerra es un punto crucial en la Historia Mundial.
Por lo que considero necesario hablar de ella, al menos en lo abstracto.
[Tema de entrada de Crash Course]

German: 
Hi, Ich bin John Green mit einem Crash Course Weltgeschichte,
und heute werden wir euren Anfragen nachkommen und über ein kontroverses Thema sprechen:
Krieg.
Hier bei Crash Course gehen wir nicht wirklich auf die Geschichte des Krieges ein,
einerseits, weil wir denken, das wurde anderswo bereits genügend diskutiert
und andererseits, weil wir nicht wirklich wissen, wie wir das Thema anpacken könnten.
Mr. Green! Mr. Green! Nein, nein, nein, nein, nein, die ganze Geschichte besteht daraus:
Aus einer Abfolge von Kriegen.
Hmm, mein Ich-aus-der-Vergangenheit, ich verstehe sehr gut, warum du so denkst,
denn genau so sind viele Geschichtekurse aufgebaut.
Aber eigentlich denke ich nicht, dass sich die Geschichte hauptsächlich um Kriege dreht.
Aber, ich meine, Menschen finden alle möglichen Arten um zu sterben,
man könnte einen ganzen Crash Course Weltgeschichte zu den Pocken machen.
Tatsächlich haben wir ziemlich genau das letzte Woche getan.
Letztendlich finde ich aber Zusammenarbeit und Handel interessanter
als die brutalen und destruktiven Aspekte der Weltgeschichte
da ich denke, dass erstere im Endeffekt wichtiger sind.
Ich muss aber zugeben, dass Krieg eine ziemlich große Sache in der Weltgeschichte ist.
Also reden wir lieber darüber, zumindest im  Abstract.
(Intro)

Modern Greek (1453-): 
Γειά, είμαι ο John Green, αυτό είναι το μάθημα παγκόσμιας ιστορίας του Crash Course,
και σήμερα θα απαντήσουμε στις πολλές αιτήσεις σας και θα μιλήσουμε για ένα αμφιλεγόμενο θέμα:
τον πόλεμο.
Λοιπόν, εδώ στο Crash Course δεν ασχολούμαστε τόσο με την ιστορία του πολέμου,
εν μέρει γιατί νιώθουμε ότι καλύπτεται επαρκώς αλλού
και εν μέρει γιατί δεν έχουμε βρει τρόπο να το αντιμετωπίσουμε.
Κύριε Green, κύριε Green! όχι όχι όχι, αυτό ΕΙΝΑΙ ολόκληρη η ιστορία:
Είναι μία σειρά πολέμων.
Καλά, παλιέ μου εαυτέ, μπορώ φυσικά να δω γιατί θα το σκεφτόσουν αυτό,
γιατί έτσι είναι οργανωμένα πολλά μαθήματα ιστορίας.
Αλλά στην πραγματικότητα, δε νομίζω ότι η ιστορία αφορά κυρίως τον πόλεμο.
Αλλά, εννοώ, oi άνθρωποι βρίσκουν πολλούς τρόπους να πεθάνουν,
όπως, θα μπορούσες να διδάξεις ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία του Crash Course με βάση την ευλογιά.
Όντως, κάναμε περίπου αυτό την περασμένη εβδομάδα.
Σε τελική ανάλυση, βρίσκω τη συνεργασία και το εμπόριο πιο ενδιαφέροντα
από τις βίαιες και καταστροφικές πτυχές της παγκόσμιας ιστορίας
επειδή πιστεύω ότι μάλλον, μετράνε πολύ περισσότερο.
Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι ο πόλεμος είναι μεγάλο θέμα στην παγκόσμια ιστορία.
Άρα καλύτερα να περάσουμε λίγο χρόνο μιλώντας για αυτόν, τουλάχιστον θεωρητικά.
[Εισαγωγή]

Dutch: 
Dus vandaag gaan we ons concentreren op de vraag waarom mensen vechten.
En meer specifiek, waarom mensen oorlog voeren.
Om het op een andere manier te zeggen, we gaan kijken naar
of oorlog voeren onderdeel is van "menselijke natuur".
Dit raakt een beetje kieskeurig: "Hoeveel engelen kun je op de kop van een pen plaatsen?" vragen over natuur,
maar die gaan we nu even opzij zetten.
Dus, is de mens hard-bedraad om te vechten en elkaar te doden?
Dat is een vraag die filosofen al lang stellen.
Zoals, Nietzsche het zo samenvatte:
"Ik ben van nature oorlogachtig. Aanvallen is een van mijn instincten."
Maar hij was Nietzsche. Hij had een aantal instincten waarvan ik vrij zeker weet dat ze niet universeel waren.
Hoe dan ook, die houding zou kunnen verklaren waarom Nietzsche is
zo populair bij de groep die het meest waarschijnlijk naar de oorlog gaat: jonge mannen.
Nu onder de iets minder enge filosofen,
de kwestie van de oorlogsachtige aard van mensen wordt vaak beschreven als
een debat tussen Hobbes, die mensen zag als oorlogsachtig en gewelddadig,
en Rousseau, die dachten dat de mensheid van nature vreedzaam was totdat de beschaving zich aandiende.
En we hebben echo's van dit debat gehoord tijdens onze studie van de wereldgeschiedenis.

Arabic: 
سنركز اليوم على سؤال
"لماذا يتقاتل الناس؟".
وبالتحديد، لماذا يخوض البشر الحروب؟
بمعنى آخر، سنناقش
ما إن كانت الحرب جزءًا من الطبيعة البشرية.
سيدخلنا هذا أسئلة جدلية دقيقة
عن الطبيعة،
لكننا سنترك هذا جانبًا الآن.
إذن، هل البشر مفطورين على القتال وقتل بعضهم؟
هذا سؤال يطرحه الفلاسفة منذ وقت طويل،
وقد لخصه نيتشه كالتالي:
"أنا بطبيعتي مولع بالحرب،
الهجوم إحدى غرائزي؟"
لكن هذا كان نيتشه!
كان لديه غرائز كثيرة
أنا متأكد أنها ليست معممة على الناس أجمع.
على أي حال، قد يفسر ذلك شعبية نيتشه الكبيرة
بين الجماعة الأكثر احتمالًا أن تشارك في الحرب:
وهم الشباب.
وبين الفلاسفة الأقل تخويفًا،
مسألة أن حب الحرب طبيعة بشرية
غالبًا ما توصف
كمناظرة بين هوبز الذي كان يرى أن البشر
عنيفون ومولعون بالحروب،
وروسو الذي يرى
أن البشر كانوا مسالمين بطبيعتهم
حتى ظهرت الحضارة.
وسمعنا أصداء هذا الجدل
في كل مناحي دراستنا لتاريخ العالم،

French: 
Donc aujourd'hui nous allons nous concentrer sur la question pourquoi les gens se battent.
Et plus spécifiquement, pourquoi les humains ont commencé à partir en guerre.
Pour le dire d'une autre façon, on va voir
si faire la guerre est dans la "nature humaine".
On en arrive aux question tatillonnes sur la nature genre: "combien d'anges tiennent dans une tête d'épingle?"
mais nous allons juste mettre ça de coté pour l'instant.
Donc, est-ce que les humains sont programmés pour combattre et s'entre tuer?
Bien, ça c'est une question que les philosophes se sont posés depuis des lustres.
Comme Nietzsche qui la posé de cette façon:
>
Mais il est Nietzsche. Et il avait pleins d’instincts qu, j'en suis quasi certain, n'étaient pas universels.
Quoi qu'il en soit, cette attitude explique pourquoi Nietzsche est
si populaire parmi les groupes les plus susceptibles de partir en guerre: les jeunes.
Maintenant, parmi les philosophes un peu moins effrayants,
la question de l'humain belliqueux par nature es souvent décrite comme
un débat entre Hobbes, qui disait que l'humain est belliqueux et violent,
et rousseau qui pensait que 'humanité était naturellement pacifique jusqu'à l'arrivée de la civilisation.
Et nous avons eu des échos de ce débat tout au long de notre étude de l'histoire du monde.

Romanian: 
Deci astăzi ne vom concentra pe întrebarea de ce luptă oamenii.
Și,  mai precis,de ce ființele umane merg la război.
Asemenea, să o spunem într-un alt fel, o să analizăm dacă
a face război este parte din ființa umană.
Asta ne duce la o expresie de tipul "Câți îngeri pot dansa în vârful unui ac?"
dar o vom lăsa la o parte acum.
Deci sunt ființele umane programate să lupte și să se ucidă unele pe altele?
Ei bine aceasta e o întrebare pe care filosofii și-au pus-o de mult timp.
Așa cum Nietzsche a rezumat-o în felul său:
"Sunt prin natura mea iubitor de război.Să atac face parte din instinctele mele."
Dar el era Nietzsche. El avea un număr de instincte care sunt aproape sigur că nu erau universale.
Oricum, atitudinea asta explică de ce Nietzsche este
atât de popular printre cei cărora le place cel mai mult să meargă la război: tinerii.
Acum, printre mai puțin înfricoșătorii filosofi,
problema naturii umane înclinate spre război e adesea descrisă ca
o înfruntare între Hobbes, care îi vedea pe oameni ca înclinați spre război și violență,
și Rousseau care considera că umanitatea era pașnică în mod natural până când a apărut civilizația.
Și am auzit ecouri ale acestei confruntări de-a lungul

Russian: 
Итак, сегодня мы сосредоточимся на вопросе - почему люди воюют.
А, именно, почему люди идут на войну.
Выражаясь по-другому, мы посмотрим,
является ли война частью "человеческой природы".
Этот вопрос "виновата ли человеческая природа" может показаться несущественным,
но мы всё-таки попробуем разобраться.
Так, запрограммированы ли люди сражаться и убивать друг друга?
Ну, этим вопросом задавались многие философы долгое время.
Например, Ницше считал так:
"Я воин по своей натуре. Разрушать - мой инстинкт".
Но это был Ницше. Он имел ряд инстинктов, которых наверняка, не было у нормальных людей.
Во всяком случае, это мироощущение может объяснить, почему Ницше
так популярен среди людей, которые обычно и идут на войну: молодых людей.
Ладно, среди чуть менее страшных философов,
вопрос о соотношении войны и природы, часто описывается как
спор между Гоббсом, который считал людей воинствующими и жестокими,
и Руссо, который считал, что человечество было изначально мирным, пока не пришла цивилизация.
И мы слышали отголоски этой дискуссии на протяжении нашего исследования мировой истории.

Modern Greek (1453-): 
Λοιπόν σήμερα θα επικεντρωθούμε στην ερώτηση «γιατί οι άνθρωποι παλεύουν».
Και πιο συγκεκριμένα, γιατί τα ανθρώπινα όντα κάνουν πολέμους.
Για να το θέσουμε αλλιώς, θα κοιτάξουμε αν
το να κάνεις πόλεμο είναι μέρος της «ανθρώπινης φύσης».
Αυτό παραπέμπει στην κατηγορία ερωτήσεων «πόσοι άγγελοι χωράνε στη μύτη μιας βελόνας» για τη φύση,
αλλά θα τις αφήσουμε στην άκρη αυτές για τώρα.
Είναι λοιπόν οι άνθρωποι «καλωδιομένοι» να παλεύουν και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο;
Αυτή είναι μία ερώτηση που φιλόσοφοι αναρωτιούνται για πολύ καιρό.
Ο Νίτσε ας πούμε το σύνοψε ως εξής:
«Είναι πολεμοχαρής από τη φύση μου. Το να επιτίθεμαι είναι ανάμεσα στα ένστικτά μου.»
Αλλά ήταν ο Νίτσε. Είχε μία σειρά από ένστικτα που είναι σχεδόν σίγουρος ότι δεν είναι και τόσο οικουμενικά...
Τέλος πάντων, αυτή η στάση εξηγεί γιατί ο Νίτσε είναι
τόσο δημοφιλής σε αυτούς που κατά κύριο λόγο πάνε στον πόλεμο: στους νέους άνδρες.
Τώρα μεταξύ λιγότερο τρομακτικών φιλοσόφων,
το ερώτημα της πολεμοχαρούς φύσης των ανθρώπων περιγράφεται συχνά ως
αντιπαράθεση μεταξύ του Hobbes, που είδε τους ανθρώπους σαν πολεμοχαρείς και βίαιους,
και τον Rousseau που πίστευε ότι η ανθρωπότητα ήταν ειρηνική από τη φύση της, μέχρι που ήρθε ο πολιτιμός.
Και έχουμε ακούσει την ηχώ αυτής της αντιπαράθεσης κατά τη μελέτη μας για την παγκόσμια ιστορία.

Czech: 
Dnes se budeme soustředit na otázku, proč lidé bojují.
A konkrétněji, proč lidé chodí do války.
Nebo ještě jinak, budeme přemýšlet o tom
zda sou války součástí "lidské přirozenosti". .
To bychom ale mohli dostat až k otázkám typu "kolik andělů se vejde na špičku jehly?",
a takové otázky pojďme nechat chvíli stranou.
Jsou lidské bytosti předurčeny k bojávání a zabíjení se navzájem?
No to je otázka, kterou si filozofové kladou již dlouhá léta.
Nietzsche to například shrnul takto:
"Jsem od přírody válečníkem. Útočení patří mezi mé instinkty."
Ale to byl Nietzsche. Měl řadu instinktů, o kterých jsem si jistý, že je všichni lidé nemají.
Nadruhou stranu by tento názor mohl vysvětlovat, proč je Nietzsche
tak populární mezi mladými muži, tedy skupinou, která obvykle chodí do válek.
Mezi méně strašidelnými filozofy
je debata o lidské válečné povaze popisována
z úhlu pohledu Hobbese, který považoval lidi za válečné a násilnícké
nebo Rousseaua, který věřil tomu, že lidstvo bylo mírumilovné až do doby, než přišla civilizace.
Tyto dva přístupy se prolínají celým naším zkoumáním světové historie.

Spanish: 
Entonces, hoy nos enfocaremos en la razón sobre por qué los humanos pelean.
Siendo más específico, el por qué los humanos hacen la guerra.
En otras palabras, hablaremos si
el hacer la guerra es parte de la "Naturaleza Humana".
Esto es empezar a debatir nimiedades como: ¿Cuántos ángeles caben en la cabeza de un alfiler?,
por lo que omitiremos ese aspecto por los momentos.
Entonces, ¿Los humanos estamos programados para pelear y eliminarnos mutuamente?
Pues bien, esa es una pregunta que los filósofos se han hecho por mucho tiempo.
Así, Nietzche lo resumió de esta manera:
"Por naturaleza soy belicoso. Atacar forma parte de mís instintos"
Per ese era Nietzche. Él tenía muchos instintos que es seguro decir que no son universales.
De cualquier manera, esa actitud puede explicar porque Nietzche es
tan popular entre el grupo de personas más propensas en ir a la guerra: Los jóvenes.
Ahora, entre los filósofos un poco menos terroríficos,
la pregunta sobre la naturaleza bélica del humano es a menudo descrita como
un debate entre Hobbes, quién miraba a los humanos como seres bélicos y violentos,
y Rousseau, quién pensaba de la humanidad como un ser pacífico hasta el inicio de la Civilización.
Así, hemos hecho ecos de dicho debate a lo largo de nuestro estudio de la historia mundial.

German: 
Heute konzentrieren wir uns also auf die Frage, warum Menschen kämpfen.
Genauer gesagt, warum Menschen Kriege führen.
Anders gesagt, wir werden uns ansehen,
ob Kriegsführung ein Teil der "menschlichen Natur" ist.
Das führt zu kleinlichen "Wie viele Engel passen auf einen Stecknadelkopf"-Fragen über die Natur,
aber wir lassen diese erstmal beiseite.
Sind Menschen also darauf gepolt, sich zu bekämpfen und sich gegenseitig umzubringen?
Das ist eine Frage, die Philosophen seit langer Zeit stellen.
Nietzsche fasste es folgendermaßen zusammen:
"Ich bin meiner Art nach kriegerisch. Angreifen gehört zu meinen Instinkten."
Aber das sagte Nietzsche. Er hatte eine Reihe Instinkte und ich bin mir sicher, diese waren nicht für alle Menschen gültig.
Jedenfalls könnte diese Einstellung erklären, warum Nietzsche
in der Gruppe von Menschen, die am wahrscheinlichsten in den Krieg ziehen werden, so beliebt ist: unter den jungen Männern.
Nun, unter den weniger angsteinflößenden Philosophen
wird die Frage der kriegerischen Natur des Menschen oft beschrieben als
eine Diskussion zwischen Hobbes, der die Menschen als kriegerisch und brutal sah,
und Rousseau, der dachte, dass die Menschheit von Natur aus friedlich war, bis die Zivilisation daherkam.
Während unserer Auseinandersetzung mit der Weltgeschichte kam uns diese Diskussion immer wieder unter.

English: 
So today we're gonna focus on the question of why people fight.
And, more specifically, why human beings go to war.
Like, to put it in another way, we're going to look at whether making war is part of "human nature".
This gets into some nit-picky "How many angels can you fit on the head of a pin?" questions about nature, but we're just gonna put those aside for now.
So are human being hard-wired to fight and kill each other?
Well that's a question that philosophers have been asking for a long time.
Like, Nietzsche summed it up this way:
"I am by nature war-like. To attack is among my instincts."
But he was Nietzsche.  He had a number of instincts that I'm pretty sure were not universal.
Anyway, that attitude might explain why Nietzsche is so popular among the group most likely to go to war: Young men.
Now among slightly less scary philosophers, the question of humans' war-like nature is often described as
a debate between Hobbes, who saw humans as war-like and violent, and Rousseau, who thought that humanity was naturally peaceful until civilization came along.
And we've heard echoes of this debate throughout our study of world history.

Finnish: 
Joten tänään keskitymme kysymykseen: "Miksi ihmiset tappelevat?"
Ja tarkemmin: "Miksi ihmiset sotivat?"
Toisin sanoen, aiomme miettiä
onko sotiminen osa "ihmisluonnetta".
Tästä pääsemme pikkumaiseen "Kuinka monta enkeliä mahtuu nuppineulan päähän?" kysymykseen luonteesta
mutta aiomme sivuuttaa sen toistaiseksi.
Joten ovatko ihmiset ohjelmoitu tappelemaan ja tappamaan toisiaan?
Sitä filosofit ovat kysyneet jo pitkän aikaa.
Kuten Nietzsche kiteytti sen:
"Olen luonteeltani sotainen. Hyökkääminen kuuluu vaistoihini."
Mutta hän oli Nietzsche. Olen melko varma, että hänellä oli useita vaistoja jotka eivät olleet universaaleja.
Kuitenkin, se asenne saattaa selittää miksi Nietzsche on
niin suosittu ryhmässä, joka menee todennäköisimmin sotaan: Nuoret miehet.
Muiden hieman vähemmän pelottavien filosofien keskuudessa
kysymys ihmisen sotaisesta luonteesta on usein kuvattu
väittelynä Hobbesin, joka näki ihmiset sotaisina ja väkivaltaisina,
ja Rosseaun, joka uskoi ihmisyyden olevan luonnollisesti rauhanomaista kunnes sivisaatio tuli kehiin, välillä.
Olemme kuullet toistoja tästä väittelystä läpi maailman historian tutkimuksen

iw: 
אז היום אנחנו הולכים להתמקד על השאלה מדוע אנשים נלחמים.
וגם, ליתר דיוק, מדוע בני אדם יוצאים למלחמה.
אם לנסח זאת בדרך אחרת, אנחנו הולכים לבחון
אם יציאה למלחמה היא חלק מה"טבע אנושי".
זה פותח דלת לשאלות קטנוניות בנושא טבע כמו "כמה מלאכים אפשר לשים על ראש סיכה?"
אבל אנחנו פשוט הולכים להתעלם מהן לעת עתה.
אז האם בני אדם מתוכנתים להלחם ולהרוג זה את זה?
ובכן זאת שאלה שפילוסופים שואלים כבר הרבה זמן
למשל, ניטשה סיכם זאת כך:
"אני לוחמני מטבעי. התקפה היא בין האינסטינקטים שלי."
אבל הוא היה ניטשה. היו לו כמה אינסטינקטים שאני די בטוח לא היו אוניברסלים.
בכל מקרה, גישה זו עשויה להסביר מדוע ניטשה
כל כך פופולרי בקרב הקבוצה שסביר ביותר שתצא לקרב: גברים צעירים
עכשיו, מבין הפילוסופים הקצת פחות מפחידים
השאלה על האופי המלחמתי של בני האדם מתוארת לעתים קרובות
כויכוח בין הובס, שראה בני אדם כלוחמניים ואלימים
ורוסו, שחשב כי האנושות הייתה שקטה באופן טבעי עד שהגיעה הציביליזציה.
שמענו הדים של הוויכוח הזה לאורך הלמידה שלנו של ההיסטוריה העולמית.

Modern Greek (1453-): 
Όπως, μήπως ήμασταν καλύτερα ως τροφοσυλλέκτες, έχοντας πολύ περισσότερο χρόνο για να κάνουμε κουράδες;
Ηλίθιος πολιτισμός, κάθε φορά τα καταστρέφει όλα. Ας πάμε στην φούσκα σκέψης.
Ήταν λοιπόν ο Hobbes σωστός στο ότι η ζωή στην περίφημη «φυσική κατάσταση» ήταν άσχημη, κτηνώδης και σύντομη,
ή ήταν σωστός ο Rouseau, ότι ήταν φανταστική;
Λοιπόν, χωρίς μία χρονομηχανή, η οποία θα κανόνιζε πολλές εκνευριστηκές ερωτήσεις
και επίσης θα μου επέτρεπε να γυρίσω πίσω και να φτιάξω τα τρομερά, τρομερά λάθη μου στη γιορτή της 8ης τάξης,
ο καλύτερος οδηγός στο πως ήταν οι άνθρωποι στη «φυσική κατάσταση» έρχεται από την ανθρωπολογία.
Το να κάνεις υποθέσεις για το μακρινό παρελθόν βασισμένος σε παρατηρήσεις σύγχρονων κυνηγών-συλλεκτών 
είναι υπερβολικά προβληματικό, αλλά είναι το καλύτερο που έχουμε για να προχωρήσουμε.
Η καλύτερα, αυτό και η αρχαιολογία.
Τι μας λένε λοιπόν οι ανθρωπολόγοι;
Βασικά δε φαίνεται να είναι καλό για τον Rousseau.
Πολλοί ανθρωπολόγοι εισηγούνται ότι σε προ-πολιτισμένα συστήματα, τα πράγματα είναι αρκετά βίαια.
Στην Αυστραλία για παράδειγμα, ο φόνος και η μάχη ήταν από τις βασικές αιτίες θνησιμότητας,
και η αρχαιολογία έχει αποκαλύψει στοιχεία εχθροπραξιών, βάθους χιλιάδων ετών.
Τώρα, κάποια από αυτά τα συμπεράσματα είναι αμφιλεγόμενα, 
αλλά όταν συνδυάζονται με ζωγραφιές των σπηλαίων και ανθρώπινα οστά
που είναι φανερό ότι σκοτώθηκαν από άλλους ανθρώπους,

Czech: 
Třeba, měli bychom se lépe jako sběrači, kteří měli víc času na dovádění?
Hloupá civilizace, vždycky všechno pokazí. Pojďme k našim animacím.
Měl Hobbes pravdu, že život "v souladu s přírodou" byl ohavný, krutý a krátký,
nebo měl pravdu Rousseau, že to bylo úžasné?
Bez stroje času, který mohl rozřešit spoustu znepokojivých historických otázek
a který by také mohl napravit mé hrozné, příšerné chyby na mém debutantském plese,
je nejlepší věc, která nám může pomoci v tom, co je a není lidskou přirozeností, je antropologie.
Dohady o velmi vzdálené minulosti na základě pozorování moderních lovců a sběračů
je velmi problematické, ale nic lepšího nemáme.
Vlastně máme, ještě je tu archeologie.
A co říkají antropologové?
Pro Rousseaua to nevypadá dobře.
Mnozí antropologové prohlašují, že v předcivilizačních společenských řádech, byli lidé značně násilničtí.
Například v Austrálii bylo zabíjení a bojování jednou z hlavních příčin úmrtí,
a archeologie nalezla důkazy o válčení již před tisíci lety.
Některé z těchto antropologických závěrů jsou sice sporné,
ale v kombinaci s jeskynními malbami a zkamenělinami lidí,
kteří byli téměř jistě zabiti jinými lidmi,

Spanish: 
¿Acaso estábamos mejor como recolectores cuando podíamos hacer más tonterías?
¡Estúpida civilización, siempre arruinando todo! Vamos a la Búrbuja del Pensamiento.
Entonces, ¿Acaso Hobbes estaba en lo correcto sobre como la vida "en el estado natural" fue desagradable,
brutal y breve, o lo estaba Rousseau al decir que fue genial?
Bien, sin una máquina de tiempo, la cual podría resolvernos muchas preguntas intriguantes en la historia,
y que también me permitiría regresar y enmendar mís terribles errores en el baile de octavo grado,
nuestra mejor guía para saber como eran los humanos en su "estado natural" proviene de la Antropología.
Sacar conclusiones acerca del pasado lejano basadas en la observación de los cazadores-recolectores
modernos es muy problemático, pero es lo mejor con lo que contamos.
Bueno, eso y la arqueología.
Asi que, ¿qué nos dicen los antropólogos?
Bueno, no luce muy bien para Rousseau.
Muchos antropólogos sugieren que los pueblos previos a la "civilización" eran muy violentos.
En Australia, por ejemplo, el asesinato y la pelea estaba entre las principales causas de mortalidad,
y la arqueología ha revelado evidencia de guerras de hace miles de años atrás.
Sin embargo, algunas de estas conclusiones son controversiales,
pero cuando se combinan con pinturas rupestres y fósiles de humanos,
quiénes obviamente fueron asesinados por otros humanos,

French: 
Étions-nous mieux lotis quand nous butinions et avions plus de temps pour scoodlypooping(crac-crac) ?
Stupide civilisation, toujours en train de tout ruiner. Allons dans la bulle a pensées.
Donc, Hobbes avait-il raisons de dire que le soit-disant "état naturel" était désagréable, brutal et court,
ou Rousseau avait-il raison et c'était génial?
Sans une machine à remonter le temps qui permettrait de résoudre pleins de questions historiques vexante
et qui me permettrait aussi de revenir et d'éviter l'erreur terrible que j'ai commise à mon bal de fin d'année.
Notre meilleur guide pour savoir ce qu'étaient les humain à "l'état naturel" nous vient de l'anthropologie.
Établir des hypothèses sur des temps très lointains en observant les chasseurs-cueilleurs actuels
est extrêmement problématique, mais c'est ce que l'on a trouvé de mieux jusqu'ici.
Oui, ça et archéologique.
Donc, qu'est-ce que l'anthropologie nous dit?
Bien, ça ne semble pas bien partie pour Rousseau.
Beaucoup d'anthropologistes pensent que dans la pré-civilisation, les choses étaient plutôt violentes.
En Australie, par exemple, tuer et combattre faisaient partie des causes principales de mortalité,
et les archéologues ont révélés des preuves que des combats ont eu lieux il y a des milliers d'années.
Maintenant, certaines de ces conclusions anthropologiques sont controversées,
mais, combinées aux peintures rupestres et les fossiles humains
qui étaient très vraisemblablement tués par d'autres humains,

iw: 
כאילו, האם היה לנו עדיף כלקטים, כשהיה לנו הרבה יותר זמן למזמוזים?
ציביליזציה מטופשת, תמיד הורסת את הכל. בואו נלך בועת המחשבה.
אז האם הובס צודק והחיים במה שנקרא "מצב הטבע" היו מגעילים, אכזריים וקצרים.
או שרוסו צודק והם היו מדהימים
ובכן, בלי מכונת זמן אשר תיישב הרבה שאלות היסטוריות מעצבנות
וגם תאפשר לי לחזור ולתקן את הטעויות האיומות והנוראות שלי בנשף בכיתה ח',
המדריך הטוב ביותר שלנו לאופן שבו חיו אנשים ב"מצב הטבע" מגיע מהאנתרופולוגיה (חקר האדם).
ביצוע השערות על העבר הרחוק מאוד שמבוססות על תצפיות של ציידים-לקטים מודרניים
הוא בעייתי מאוד, אבל זה הדבר הטוב ביותר שיש לנו כדי להמשיך.
ובכן, זה וארכיאולוגיה.
אז, מה האנתרופולוגים אומרים לנו?
ובכן, זה לא נראה כל כך טוב עבור רוסו.
אנתרופולוגים רבים מצביעים על כך שבסדרים חברתיים של טרום ציביליזציה, העניינים היו אלימים למדי.
באוסטרליה, למשל, הריגה ולחימה היו בין הגורמים העיקריים לתמותה,
והארכיאולוגיה חשפה ראיות ללחימה כבר לפני אלפי שנים.
עכשיו, כמה מהמסקנות האנתרפולוגיות האלו שנויות במחלוקת,
אבל  בשילוב עם ציורי מערות ומאובנים של בני אדם
שבאופן ברור למדי נהרגו על ידי בני אדם אחרים,

Romanian: 
studiului nostru asupra istoriei universale.
Civilizație stupidă, totdeauna ruinezi totul.Să mergem la Balonul de gânduri.
Deci avea Hobbes dreptate că viața în așa numita stare naturală era mizerabilă, brutală și scurtă
sau avea Rousseau dreptate că era minunată?
Ei bine, fără o mașină a timpului care ar rezolva o mulțime de întrebări incomode ale istoriei
și care de asemenea mi-ar permite să merg înapoi în timp și să repar teribilele mele greșeli
cel mai bun ghid al nostru pentru ceea ce erau oamenii în stare naturală vine din antropologie.
A face observații despre trecutul cel mai îndepărtat bazate pe observațiile despre vănătorii-culegătorii moderni
este extrem de problematic dar este cel mai bun lucru pe care putem să-l facem.
Asta și arheologia.
Deci, ce ne spun antropologii?
Ei bine, nu arată prea bine pentru Rousseau.
Mulți antropologi sugerează că în organizarea societăților pre-civilizate, lucrurile erau destul de violente.
În Australia, de exemplu, lupta și uciderea erau printre cauzele principale ale mortalității,
și arheologii au dezvăluit dovezi ale practicării războiului timp de mii de ani.
Acum, unele dintre aceste concluzii antropologice sunt controversate,
dar când le combini cu picturile rupestre și fosilele oamenilor
care e destul de evident că fuseseră uciși de alți oameni

Arabic: 
مثل، هل كنا أفضل حالًا كصيادين
عندما كان لدينا وقتًا أطول لممارسة الحب؟
الحضارة الغبية! دائمًا تفسد كل شيء.
فلننتقل إلى فقاعة التفكير.
إذن، أكان هوبز مصيبًا في أن الحياة في ما سُمي
بـ"حالة الطبيعة" كانت شريرة ووحشية وقصيرة؟
أم كان روسو مصيبًا في أنها كانت مذهلة؟
حسنًا، دون آلة زمن لو وُجدت لبتت في الكثير
من الأسئلة التاريخية المحيرة
وأتاحت لي أيضًا أن أعود في الزمن
لأصلح أخطائي الفظيعة جدًا
في حفل الصف الثامن الراقص،
يبقى أفضل دليل لدينا لما كان عليه الناس
في "حالة الطبيعة"
مصدره علم الإنسان.
وضع تخمينات عن الماضي السحيق
بناءً على ملاحظات عن صيادي العصر الحديث
ينطوي على صعاب كثيرة،
لكنه أفضل ما لدينا للبناء عليه.
هو وعلم الآثار.
إذن، ماذا يقول لنا علماء الإنسان؟
ما يقولونه ليس في صالح روسو.
يقترح العديد من علماء الإنسان
أنه في الأنظمة الاجتماعية ما قبل الحضارة،
كانت الحياة عنيفة جدًا.
ففي أستراليا على سبيل المثال، كان القتل
والقتال من ضمن الأسباب الرئيسية للوفاة،
وقد كشف علم الآثار أدلة عن حروب
تعود إلى آلاف السنين.
بعض هذه الاستنتاجات عن طريق علم الإنسان
تعتبر جدلية،
لكن عند جمعها برسوم الكهوف
وأحافير لبشر
واضح جدًا أنهم قُتلوا على أيدي بشر آخرين،

Finnish: 
Olisiko ollut parempi, jos olisimme luonnossa vaeltavina keräilijöinä, joilla oli paljon enemmän aikaa pussailuun?
Typerä sivilisaatio, aina pilaamassa kaiken. Mennään Ajatuskuplaan.
Joten oliko Hobbes oikeassa, että elämä niin sanotussa luonnontilassa oli häijyä, raakaa ja lyhyttä,
vai oliko Rosseau oikeassa, että se oli mahtavaa?
No, ilman aikakonetta, jonka avulla voisimme ratkaista monia tympiviä historiallisia kysymyksiä
ja mahdollistaisi minun myös mennä takaisin korjaamaan minun kamalat, kamalat virheeni kahdeksannen luokan tanssiaisissa,
meidän paras oppaamme sille, millaista elämä oli "luonnontilassa"  tulee antropologiasta.
Arvausten tekeminen kaukaisesta menneisyydestä perustuen havainnoista moderneista metsästäjä-keräilijöistä
on äärimmäisen ongelmallista, mutta se on paras tapa joka meillä on käytettävissä.
No, se ja arkeologia.
Eli, mitä antropologit kertovat meille?
No, se ei näytä kovin hyvältä Rosseaulle.
Moni antropologi sanoo, että sivilisaatiota edeltävä sosiaalinen järjestys oli melko väkivaltainen.
Australiassa esimerkiksi tappaminen ja taisteleminen oli yksi pääsyy kuolemille,
ja arkeologia on paljastanut todisteita tuhansien vuosien takaisista sodan käynneistä.
Jotkut näistä antropologisista johtopäätöksistä ovat kiistanalaisia,
mutta kun ne yhdistetään luolamaalauksiin ja ihmisfossiileihin
jotka melko selvästi tapettiin muiden ihmisten toimesta,

Russian: 
Мол, мы были лучше, когда были собирателями, когда у нас было больше времени на потрахушки?
Чертова цивилизация, постоянно всё портит. Перейдем к Thought Bubble.
Так, был ли прав Гоббс, считающий, что жизнь в так называемом «естественном состоянии» была противной, жестокой и короткой,
или был прав Руссо, считающий, что всё было здорово?
Ну, без машины времени, которая бы решила много сложный исторических вопросов
и также позволила бы мне вернуться назад и исправить свои ужасные, ужасные ошибки в восьмом классе, на той вечеринке.
Отчасти объяснить, какие были люди в "естественном состоянии" может антропология.
Можно делать догадки об очень далеком прошлом на основе наблюдений современных охотников-собирателей
Это крайне проблематично, но это лучшее, что мы имеем.
Ну, это и археология.
Итак, что же антропологи говорят нам?
Ну, всё выглядит не особо хорошо для Руссо.
Многие антропологи предполагают, что нецивилизованные социальные порядки были довольно жестокими.
В Австралии, например, убийства и борьба были одной из главных причин смертности,
А археология выявила доказательства того, что войны были и тысячи лет назад.
Правда, некоторые из этих антропологических выводов противоречивы,
но в сочетании с наскальными рисунками и окаменелостями человека,
по которым довольно очевидно, что он был убит другими людьми,

Dutch: 
Zoals, waren we beter af als foragers, toen we veel meer tijd hadden voor scoodlypoepen?
Stomme beschaving, die altijd alles verpest. Laten we naar de gedachte-zeepbel gaan.
Dus had Hobbes gelijk dat het leven in de zogenaamde "staat van de natuur" smerig, brutaal en kort was,
of had Rousseau gelijk dat het geweldig was?
Welnu, zonder een tijdmachine die veel lastige historische vragen zou regelen
en zou me ook toestaan ​​terug te gaan en mijn vreselijke, vreselijke fouten bij het achtste leerjaar te repareren,
onze beste gids voor hoe mensen waren in de "staat van de natuur" komt uit de antropologie.
Op basis van observaties van moderne jager-verzamelaars raden naar het verre verleden
is extreem problematisch, maar het is het beste wat we moeten doen.
Nou, dat en archeologie.
Wat vertellen antropologen ons?
Nou, het ziet er niet zo goed uit voor Rousseau.
Veel antropologen suggereren dat in sociale ordeningen vóór de beschaving de dingen behoorlijk gewelddadig waren.
In Australië was bijvoorbeeld doden en vechten een van de belangrijkste oorzaken van sterfte,
en archeologie heeft aanwijzingen opgeleverd dat oorlogvoering duizenden jaren teruggaat.
Sommige van deze antropologische conclusies zijn controversieel,
maar in combinatie met grotschilderingen en fossielen van mensen
die vrij duidelijk werden gedood door andere mensen,

English: 
Like, were we better off as foragers, when we had way more time for scoodlypooping?
Stupid civilization, always ruining everything. Let's go to the Thought Bubble.
So was Hobbes right that life in the so-called "state of nature" was nasty, brutish and short, or was Rousseau right that it was amazing?
Well, without a time machine which would settle a lot of vexing historical questions and would also allow me to go back and fix my terrible, terrible mistakes at the eighth grade cotillion,
our best guide to what people were like in the "state of nature" comes from anthropology.
Making guesses about the very distant past based on observations of modern hunter-gatherers is extremely problematic, but it's the best we have to go on.
Well, that and archaeology.
So, what do anthropologists tell us?
Well, it doesn't look so good for Rousseau.
Many anthropologists suggest that in pre-civilization social orders, things were pretty violent.
In Australia, for example, killing and fighting was among the main causes of mortality,
and archaeology has revealed evidence of warfare going back thousands of years.
Now, some of these anthropological conclusions are controversial,
but when combined with cave paintings and fossils of humans who pretty obviously were killed by other humans,

German: 
Ging es uns etwa besser, als wir noch Jäger waren und mehr Zeit zum Scoodlypupsen hatten?
Dämliche Zivilisation, macht dauernd alles kaputt. Gehen wir über zur Denkblase.
Lag Hobbes nun richtig in der Annahme, dass das Leben im sogenannten "Naturzustand" garstig, brutal und kurz ist,
oder hatte Rousseau damit Recht, dass es großartig ist?
Also, ohne eine Zeitmaschine, welche eine Menge kniffliger historischer Fragen lösen würde,
und welche mir auch erlauben würde, zurückzureisen und meine fatalen Fehler auf dem Ball der achten Klasse zu bereinigen,
ist unser bester Leitfaden dessen, wie Menschen "im Naturzustand" sind, die Anthropologie.
Vermutungen über lange vergangene Zeiten anzustellen, die auf Beobachtungen von heutigen Jägern und Sammlern basieren,
ist extrem problematisch, bleibt aber trotzdem die beste Möglichkeit.
Nun, das und die Archäologie.
Was sagen uns also die Anthropologen?
Nun ja, es sieht für Rousseau nicht sehr gut aus.
Viele Anthropologen vermuten, dass es in vorzivilisatorischen Sozialsystemen ziemlich brutal zuging.
In Australien waren Kämpfe und Morde die Haupttodesursachen,
und die Archäologie hat Beweise für Kriegsführung entdeckt, die Jahrtausende zurück datiert werden können.
Einige dieser anthropologischen Schlussfolgerungen sind kontrovers,
verbindet man sie aber mit Höhlenmalerei und Fossilien von Menschen,
die offensichtlich von anderen Menschen getötet wurden,

Modern Greek (1453-): 
φαίνεται καθαρά ότι σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον για αυτό που οι ιστορικοί ονομάζουν «μακρύ-κωλό-χρόνο».
Άρα ο Hobbes φαίνεται να έχει δίκιο στο ότι η ζωή στη «φυσική κατάσταση» ήταν πιθανών βίαιη και σύντομη.
Υπήρχε όμως πόλεμος;
Ξανά, οι ανθρωπολόγοι μπορούν να δώσουν καθοδήγηση εδώ.
Κάποιες μελέτες έχουν αναφέρει σχετικά μεγάλης κλίμακας συγκρούσεις ομάδων, παρόμοιες με μάχες,
αλλά αυτές έχουν την τάση να είναι πολύ συμβολικές, και συχνά δεν καταλήγουν σε πολλούς θανάτους.
Η περισσότερη πραγματική βία που οι κυνηγοί-συλλέκτες ασκούν ο ένας στον άλλον, ήταν κατά τη διάρκεια επιδρομών,
στις οποίες μία ομάδα πλησιάζει ύπουλα μία άλλη και επιτίθεται.
Άρα τελικά μπορεί να είναι σαν ένα βίαιο ενδιάμεσο μονοπάτι
μεταξύ μεμονωμένων φόνων στυλ Κάιν και Άβελ,
και των πολέμων που βλέπουμε σήμερα.
Αλλά γιατί είμαστε φαινομενικά τόσο «καλωδιομένοι» στη βία;
Θα μπορούσε να είναι η εξέλιξη.
Ευχαριστώ, φούσκα σκέψης.
Λοιπόν, θέλω να είμαι ξεκάθαρος για κάτι.
Μπορεί να έχουμε την επιθετικότητα «στα γονίδιά μας», αλλά δε μπορείς να σκοτώνεις ανθρώπους!
Και επίσης, δε χρειάζεται.
Πολλοί από εμάς - οι περισσότεροι στην πραγματικότητα - τα βγάζουμε πέρα στη ζωή χωρίς να σκοτώσουμε ούτε έναν άνθρωπο.

Romanian: 
pare clar că ne-am omorât unii pe alții în ceea ce istoricilor le place să numească epoca de la fundul istoriei.
Deci Hobbes pare să aibă dreptate că viața în stare naturală era probabil scurtă și violentă.
Dar a fost război?
Din nou, antropologii ne pot da anumite indicii.
Unele studii au înregistrat confruntări pe scară largă similare bătăliilor
dar acestea tindeau să fie în mare măsură simbolice și deseori nu duceau la numeroase victime.
Cele mai multe dintre violențele actuale pe care vânătorii-culegătorii le comit unii împotriva altora au loc în timpul unor raiduri
în care un grup urmărește un altul și atacă.
Deci în final pare să existe o foarte violentă cale de mijloc
între crima individuală precum cea a lui Cain asupra lui Abel,
și războaiele moderne pe care le vedem astăzi.
Dar de ce suntem aparent atât de puternic înclinați spre violență?
Ei bine, poate fi vorba despre evoluție.
Mulțumesc, Balonule de Gânduri.
Deci, vreau să fie foarte clar ceva.
Putem avea agresivitatea în genele noastre, dar nu putem ucide oameni!
Și totodată, nu trebuie să o facem.
Mulți dintre noi-cei mai mulți, de fapt- își urmează drumul în viață fără a ucide pe cineva.

Spanish: 
parece claro que nos hemos matado unos a los otros desde hace mucho, mucho tiempo.
Por lo que parece que Hobbes estaba en lo cierto al decir que la vida en su "estado natural" era violenta y breve.
Pero, ¿acaso esto era guerra?
De nuevo, los antropólogos nos pueden orientar en este asunto.
Algunos estudios han reportado confrontaciones entre grandes grupos similares a batallas,
pero estas tienden a ser en gran medida simbólicas y por lo común no resultan en matanzas.
La mayoría de la violencia que los cazadores-recolectores ejercían entre sí era durante las redadas,
en las cuales un grupo acechaba sigilosamente para atacar a otro grupo.
Por lo que puede haber un término medio entre los
asesinatos, como en Caín y Abel,
y las guerras modernas que hoy observamos.
¿Pero porque parece que estamos tan predispuestos a ser violentos?
Pues bien, podría deberse a nuestra evolución.
Gracias, Búrbuja del Pensamiento.
Pero deseo ser claro con respecto a algunas cosas.
Donde si bien puede ser que tengamos un "gen agresivo", ¡no significa que debamos matarnos!
Y también, no tenemos que hacerlo.
Muchos de nosotros, la mayoría, de hecho, pasamos nuestras vidas sin asesinar a nadie.

Russian: 
становится ясно, что мы убивали друг друга на протяжении, как говорится, офигенного количества времени.
Итак, Гоббс, похоже, был прав, в том, что жизнь в "естественном состоянии", вероятно, была жестокой и короткой.
Но были ли войны?
Опять же, антропологи могут дать нам некоторые указания и здесь.
Некоторые исследования показали, относительно крупные групповые конфронтации подобные битвам,
но они, как правило, в значительной степени были символическими, и они чаще всего не приводили к массовым убийствам.
Большую часть фактического насилия, охотники-собиратели совершали во время набегов,
когда одна группа подкрадывалась к другой и атаковала.
Это может являться чем-то средним
между индивидуальным убийством, (как например Каин и Авель)
и современными войнами, которые мы видим сегодня.
Но почему мы так сильно связаны с насилием?
Ну, это может быть эволюция.
Спасибо, Thought bubble.
Так вот, я хочу прояснить кое-что.
У нас, может быть, есть агрессия "в наших генах", но вы не должны убивать людей!
А также, вам и не нужно.
Многие из нас, большинство из нас, на самом деле, проходят свой жизненный путь, не убивая ни одного человека.

Czech: 
je zdá se zřejmé, že se navzájem zabíjíme, jak by řekli historici, "sakra dlouhou dobu".
Hobbes má tedy nejspíš pravdu, život je ve své přirozenosti násilný a krátký.
Ale je utvářen válkami?
Antropologové nám zde znovu mohou dát určité vodítko.
Některé studie zmiňují relativně rozsáhlé konfrontace mezi různými skupinami podobné bitvám,
ale tyto konfrontace bývají často jen symbolické a často se při nich tolik nezabíjí.
Většina násilí mezi lovci a sběrači se odehrává během nájezdů,
při kterých se jedna skupina tajně připlíží a zaútočí.
Ve skutečnosti nejspíše existuje ještě velmi násilnická střední cesta
mezi zabíjení mezi jednotlivce jako např. Kain v. Abel,
a moderními válkami, se kterými se setkáváme dnes.
Ale jsme zjevně takto předurčeni k násilí?
Možná za to může evoluce.
Díky, animace.
Chci, abychom v tomhle měli úplně jasno.
Možná máme agresi "v našich genech", ale neměli bychom lidi zabíjet!
A také nemusíme.
Mnozí z nás - většina z nás prožijí celý život, aniž bychom zabili jediného člověka.

German: 
erscheint es eindeutig, dass wir uns schon, wie es Historiker gerne nennen, eine "abartig lange Zeit" gegenseitig umbringen.
Hobbes scheint also damit Recht zu haben, dass das Leben im "Naturzustand" ziemlich sicher brutal und kurz war.
Aber steht dabei Krieg im Vordergrund?
Wiederum können uns die Anthropologen eine Hilfestellung anbieten.
Einige Studien belegen relativ groß angelegte, schlachtenähnliche Konfrontationen zwischen Gruppen
aber diese waren eher symbolischer Natur und hatten keine Tötungen zur Folge.
Der Großteil der tatsächlich gegeneinander angewandten Gewalt von Jägern und Sammlern fand im Rahmen von Angriffen statt,
wobei eine Gruppe sich an die andere heranschlich und aus dem Hinterhalt angriff.
Schlussendlich könnte es also einen sehr brutalen Mittelweg geben,
zwischen individuellen Tötungen wie Kain vs. Abel,
und den modernen Kriegen, die wir heute miterleben.
Aber warum sind wir scheinbar so auf Brutalität gepolt?
Die Evolution könnte der Grund sein.
Danke, Denkblase.
Ich möchte eines wirklich klar stellen.
Wir tragen vielleicht Aggression "in unseren Genen", aber man darf keine Menschen töten!
Außerdem muss man es nicht.
Viele von uns - eigentlich die meisten von uns - schaffen es durch's Leben ohne auch nur eine einzige Person zu töten.

French: 
on dirait clairement qu'on s'entre tue depuis, ce que les historiens appellent "un sacré bout de temps"
On dirait bien que Hobbes avait raison et que la vie à "l'état naturel" était violente et brève.
Mais il-y avait-il des guerres?
Encore l'anthropologie peut ici aussi nous guider.
Des études nous rapportent des combats à grande échelle semblables à des batailles,
mais ils ont tendance à être largement symboliques et se finissent souvent avec très peu de morts.
Le gros de la violence faite par les chasseurs-cueilleurs a lieu durant des raides,
dans les quels un groupe se faufile chez l'autre et l'attaque.
donc à la fin, ils pourraient être violent a mi-chemin
entre des combats individuels comme entre Caïn et Abel,
et les guerres que nous voyons actuellement.
Mais pourquoi serions-nous apparemment si connectés a la violence?
Bien, ce pourrait être l'évolution.
Merci la Bulle de pensées.
Donc je tiens à être très clair sur un point.
On a peut être l'agression dans "nos gênes", mais vous ne devez pas tuer!
Et surtout vous n'avez pas à le faire.
Nous sommes beaucoup -la plupart en faite- a passer le plus claire de notre temps sans jamais avoir a tuer.

English: 
it seems clear that we've been killing each other for what historians like to call "a long-ass-time".
So Hobbes seems to be right that life in the "state of nature" was probably violent and brief.
But was it war?
Again, anthropologists can give us some guidance here.
Some studies have reported relatively large-scale group confrontations similar to battles,
but these tend to be largely symbolic, and they often don't result in much killing.
Most of the actual violence that hunter-gatherers commit against each other takes place during raids,
in which one group sneaks up upon another and attacks.
So in the end there may be like a very violent middle path between the individual killings and like, Cain v. Abel, and the modern wars that we see today.
But why are we seemingly so hard-wired toward violence?
Well, it might be evolution.
Thanks, Thought Bubble.
So, I wanna be really clear about something.
We may have aggression "in our genes", but you can't kill people!
And also, you don't have to.
Many of us - most of us, in fact - make it all the way through life without killing a single person.

Arabic: 
يبدو واضحًا أننا كنا نقتل بعضنا البعض
طوال ما يحب المؤرخون تسميته
"وقت طويل جدًا."
إذن، يبدو هوبز محقًا في قوله
إن الحياة في "حالة الطبيعة"
كانت على الأرجح عنيفة وقصيرة.
لكن أكانت حربًا؟
مرة أخرى، يستطيع علماء الإنسان
إعطاءنا بعض الإرشاد هنا.
بيّنت بعض الدراسات حدوث مواجهات واسعة النطاق
بين جماعات
شبيهة بالمعارك، لكنها في معظمها تبدو رمزية،
وهي غالبًا لا تؤدي إلى الكثير من القتل.
معظم العنف الحقيقي الذي كان الصيادون
يرتكبونه ضد بعضهم البعض
يحدث أثناء الغارات،
حيث تتسلل جماعة إلى أخرى وتهاجمها.
إذن، في النهاية، ربما هناك طريق وسطي عنيف
بين القتل الفردي وقابيل وهابيل،
والحروب الحديثة التي نشهدها اليوم.
لكن لماذا نبدو مفطورين على العنف؟
حسنًا، قد يكون السبب هو التطور.
شكرًا يا فقاعة التفكير.
أريد أن أكون واضحًا جدًا بشأن أمر هنا،
قد يكون لدينا عدوانية في جيناتنا،
لكن لا يمكنكم قتل الناس!
وأيضًا، لستم مضطرين إلى ذلك.
الكثيرون منا، بل معظمنا في الحقيقة،
يعيشون حياتهم كلها
دون أن يقتلوا ولو حتى شخص واحد.
لذا، أظن أنها مبالغة أن نقول إن جيناتنا

Dutch: 
het lijkt duidelijk dat we elkaar hebben vermoord voor wat historici graag 'een lange tijd' noemen.
Dus Hobbes lijkt gelijk te hebben dat het leven in de "staat van de natuur" waarschijnlijk gewelddadig en kort was.
Maar was het oorlog?
Nogmaals, antropologen kunnen ons hier enige richtlijnen geven.
Sommige studies hebben relatief grootschalige groepsconflicten gerapporteerd, vergelijkbaar met gevechten,
maar deze zijn meestal grotendeels symbolisch en leiden vaak niet tot veel moord.
Het grootste deel van het feitelijke geweld dat jager-verzamelaars tegen elkaar plegen, vindt plaats tijdens invallen,
waarin de ene groep de andere binnensluipt en aanvalt.
Dus uiteindelijk kan er een heel gewelddadig middenpad zijn
tussen de individuele moorden en dergelijke, Kaïn v. Abel,
en de moderne oorlogen die we vandaag zien.
Maar waarom zijn we schijnbaar zo vastgebonden tegen geweld?
Welnu, het kan evolutie zijn.
Bedankt, dacht bubble.
Dus ik wil heel duidelijk zijn over iets.
We kunnen agressie hebben "in onze genen", maar je kunt geen mensen doden!
En dat hoeft ook niet.
Velen van ons - de meesten van ons eigenlijk - halen het hele leven door zonder een persoon te doden.

Finnish: 
vaikuttaa melko selvältä, että olemme tappaneet toisiamme, kuten historioitsijat tykkäävät sanoa, "helvetin pitkän ajan".
Joten Hobbes vaikuttaa olevan oikeassa, että elämä "luonnontilassa" oli luultavasti  väkivaltaista ja lyhyttä.
Mutta mitä on sota?
Jälleen, antropologit voivat neuvoa meitä tässä.
Jotkin tutkimukset osoittavat suhteellisen  suurien joukkojen yhteenottoja  muistuttaen taisteluja,
mutta nämä tuppaavat olemaan pääosin symbolisia, eikä usein johda suuremmin tappamiseen.
Suurin osa varsinaisesta väkivallasta, jota metsästäjä-keräilijät tekevät toisiaan kohtaan tapahtuu ryöstöretkille,
joissa yksi ryhmä hiipii toisen ryhmän selustaan ja hyökkää.
Joten lopulta on ehko olemassa erittäin välivaltainen keskitie
yksittäisten tappojen, kuten Kain ja Aabel
ja nykyaikaisten sotien joita näemme tänään, välillä.
Mutta miksi näyttäisimme olevani niin taipuvaisia väkivaltaan?
No se saattaa johtua evoluutiosta.
Kiitos Ajatuskupla.
Eli, haluan olla todella selkeä jostain.
Meillä voi olla aggressiivisuus "geeneissämme", mutta ihmisiä ei saa tappaa!
Eikä myöskään tarvitse.
Useat meistä -oikeastaan suurin osa- selviää elämästä tappamatta yhtä ainoata ihmistä.

iw: 
נראה ברור כי אנחנו כבר הורגים אחד את השני מזה מה שהסטוריונים אוהבים לכנות "המון זמן".
אז כנראה שהובס צודק והחיים ב"מצב הטבע" היו כנראה אלימים וקצרים.
אבל האם זאת הייתה מלחמה?
שוב, אנתרופולוגים יכולים לתת לנו קצת הכוונה כאן.
מחקרים אחדים מראים עימותים בסדרי גודל יחסית גדולים, בדומה לקרבות
אבל אלו נוטים להיות סמליים, ולעתים קרובות לא גרמו להרבה הרג
רוב האלימות שביצעו ציידים-לקטים אלו נגד אלו התרחשו במהלך פשיטות,
שבו קבוצה אחת מתגנבת אל האחרת ותוקפת.
אז בסופו של דבר ייתכן עמק השווה של אלימות
בין הרג אישי כמו קין נגד הבל
ובין המלחמות המודרניות שאנו רואים היום.
אבל למה אנחנו לכאורה כל כך מתוכנתים לאלימות?
ובכן, זו יכולה להיות האבולוציה.
תודה, בועת מחשבה.
אז, אני רוצה להיות ממש ברור על משהו.
אולי יש לנו תוקפנות "בגנים שלנו", אבל אסור להרוג אנשים!
וגם לא צריך.
רבים מאיתנו - רובנו, למעשה - מצליחים לעבור חיים שלמים בלי להרוג אף אדם.

Modern Greek (1453-): 
Άρα νομίζω ότι πάει πολύ μακρυά να πούμε ότι τα γονίδιά μας μας έχουν κάνει άκαρδους ψυχρούς δολοφόνους,
αλλά είναι πιθανό ότι η επιθετικότητα είναι έμφυτη στους ανθρώπους.
Και κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, μπορεί να εκφραστεί ως βία και πόλεμος.
Τώρα, πρέπει να είμαστε πολύ σκεπτικοί στην
εφαρμογή της εξελικτικής βιολογίας στα κοινωνικά χαρακτηριστικά όπως πολεμική συμπεριφορά,
γιατί οι ιδέες του Darwin έχουν καταχραστεί προκειμένου να εξηγήσουν κάθε λογής δυσάρεστα πράγματα.
Ειδικά τον 19ο αιώνα, ιδέες περί φυλής.
Ξέρεις, αν είσαι σε μία ευνοϊκή θέση στην κοινωνική ιεραρχία, είναι εύκολο να λες,
«Εμ, αναρωτιέμαι πως έφτασα εδώ,
μάλλον φυσική επιλογή.»
Όταν στην πραγματικότητα, ξέρεις, η δουλεία δεν ήταν λειτουργία της βιολογίας,
ήταν λειτουργία της καταπίεσης.
Και άλλος ένας λόγος που πρέπει να προσέξουμε
είναι ότι οι πολιτισμοί «εξελίσσονται» πολύ γρήγορα,
πολλές φορές σε περίοδο μίας γενιάς,
αλλά η βιολογική εξέλιξη κρατάει πολύ περισσότερο.
Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν λίγοι τρόποι ώστε οι εξελικτικές επιταγές να μπορούν να συνεισφέρουν σε μία πολεμοχαρή ανθρώπινη φύση.
Θα αρχίσουμε με την ιδέα ότι είναι μία βιολογική επιταγή που περνιέται ως γενετικό χαρακτηριστικό στις επόμενες γενιές.

Arabic: 
جعلت منا قتلة قساة لا يرحمون،
لكن من الممكن أن تكون العدوانية
سمة متأصلة في البشر.
وفي ظل الظروف المناسبة،
قد تعبّر عن نفسها بالعنف والحرب.
ينبغي أن يكون لدينا شك
بشأن تطبيق علم الأحياء التطوري
على صفات ثقافية كالسلوك،
لأن أفكار داروين أسيء استخدامها
في تفسير كل الأمور البغيضة.
على الأخص في مفاهيم القرن التاسع عشر
عن الأعراق.
مثلًا، إذا كنت في مكانة رفيعة
في البناء الهيكلي لنظام اجتماعي،
سيكون من السهل عليك أن تفكر:
"أتساءل كيف وصلت إلى هنا،
على الأرجح بواسطة الانتقاء الطبيعي."
بينما الحقيقة أن العبودية
لم تكن نتاج تركيب بيولوجي،
بل كانت نتيجة الاضطهاد.
وسبب آخر يجعلنا متحفظين،
هو أننا غالبًا ما نشير إلى أن الثقافات
تتطور بسرعة كبيرة،
ربما خلال جيل غالبًا،
لكن التطور البيولوجي
يستغرق أطول من ذلك بكثير.
رغم ما قلته، هناك بضع طرق
قد تجعل حتميات التطور
تساهم في طبيعة بشرية مولعة بالحرب.
سنبدأ بفكرة أن من الحاجات البيولوجية الملحة
توريث الصفات الجينية للأجيال اللاحقة.

English: 
So I think it's going too far to say that our genes have, like, made us into stone-cold killers,
but it is possible that aggression is an innate trait in humans.
And under the right conditions, maybe it finds its expression in violence and war.
Now, we should all be very skeptical about applying evolutionary biology to cultural characteristics like warlike behavior,
because Darwin's ideas have been misused to explain all sorts of unpleasant things.
Especially in nineteenth-century concepts about race.
You know, if you're in a structurally privileged position in the social order, it's easy enough to be like,
"Huh, I wonder how I got here. Probably natural selection."
When in fact, you know, slavery was not a function of biology; it was a function of oppression.
And another reason we should be aware is that we often refer to cultures "evolving" very quickly like often in a generation, but biological evolution takes a lot longer.
That said, there are a few ways that evolutionary imperatives could contribute to a warlike human nature.
We'll start with the idea that it is a biological imperative to pass on genetic traits to successive generations.

Finnish: 
Joten minusta on liioiteltua sanoa, että geenimme ovat tehneet meistä kylmäverisiä tappajia,
mutta on mahdollista, että aggressivisuus on synnynnäinen ominaisuus ihmisissä.
Ja oikeissa olosuhteissa, ehkä se ilmentyy väkivaltana ja sotana.
Joten, meidän pitäisi kaikkien olla erittäin skeptisiä
yhdistämästä evoluutiollista biologiaa kulttuurisiin piirteisiin kuten sodanomaiseen käytökseen,
koska Darwinin ideoita on väärinkäytetty kaikenlaisten epämielyttävien asioiden selittämisessä.
Erityisesti 1800-luvun käsityksiin roduista.
Tiedättehän, jos olet rakenteellisesti etuoikeutetussa yhteiskunnallisessa asemassa, on helppoa ajatella:
"Huh, mitenköhän päädyin tähän.
Luultavasti luonnonvalinnan kautta."
Kun orjuus ei todellisuudessa ollut biologian toiminto;
se oli sortamisen toiminto.
Ja toinen syy josta meidän tulisi olla tietoisia
on, että usein viittaamme kulttuurien "kehittymiseen" erittäin nopeasti
useita kertoja sukupolvessa,
mutta biologinen kehitys kestää paljon kauemmin.
Tämä sanottuna, on useita tapoja joilla evoluutiolliset välttämättömyydet voivat vaikuttaa sotaiseen ihmisluonteeseen.
Aloitamme käsityksestä, että geneettiset ominaisuudet määräytyvät biologisesti menestyville sukupolville.

iw: 
אז אני חושב שזה ללכת רחוק מדי לומר כי הגנים שלנו, כאילו, הפכו אותנו לרוצחים בדם קר
אבל זה אפשרי כי תוקפנות היא תכונה מולדת אצל בני אדם.
ובתנאים המתאימים, אולי היא מוצאת ביטוי באלימות ומלחמה.
עכשיו, אנחנו צריכים להיות מאוד סקפטים לגבי
החלת אבולוציה ביולוגית למאפיינים תרבותיים כמו התנהגות לוחמנית,
כי רעיונותיו של דארווין נוצלו לרעה להסביר כל מיני דברים לא נעימים.
במיוחד בתפישה של המאה התשע-עשרה בנושא גזע.
אתם יודעים, אם אתה בעמדה מועדפת במבנה של הסדר החברתי, די קל לומר:
"הא, אני תוהה איך הגעתי לכאן.
כנראה ברירה טבעית. "
כאשר למעשה, אתם יודעים, עבדות לא הייתה פונקציה של ביולוגיה;
זה היה פונקציה של דיכוי.
ועוד סיבה שצריכים להיות מודעים אליה
היא שלעתים קרובות, אנחנו מתייחסים לתרבויות שהן "מתפתחות" מהר מאוד
הרבה פעמים במהלך דור אחד,
אבל אבולוציה ביולוגית לוקחת הרבה יותר זמן.
עם זאת, יש כמה דרכים שבהן הציווי האבולוציוני יכול לתרום ללוחמנות בטבע אנושי.
נתחיל עם הרעיון שזה ציווי ביולוגי להעביר תכונות גנטיות לדורות הבאים.

French: 
Donc je pense que l'on va trop loin en disant que nos gênes ont fait de nous des tuer de pierre-froid
Mais c'est possible que l'agression soit innée chez les humains.
Et en réunissant les bonnes conditions, peut-être qu'il peut s'exprimer par la violence et la guerre.
Maintenant, nous devrions être très septique sur
l'usage de l'évolution biologique à des caractéristique culturelles comme  des comportements guerriers,
Car les idées de Darwin furent mal employées pour expliquer pleins de choses déplaisantes.
Spécialement au cours du XIXème siècle les théories sur les races.
Vous savez,, si vous êtes dans une positions sociale privilégiées, c'est simple comme,
<<hum, je me demande comme j'en suis arrivé là,
probablement la sélection naturelle>>
Alors que, vous savez, l'esclavage ne s'est pas établie en fonction de la biologie,
Mais en fonction de l’oppression humaine.
Et un autre raisons que nous devons garder à l'esprit,
c'est que souvent les cultures "évoluent" très vite
souvent sur une génération,
mais l'évolution biologique prends beaucoup plus.
Ceci étant dit, il y a plusieurs façons dont les impératifs de l'évolutions pourraient avoir contribuer dans la nature guerrière humaine
Nous commenceront avec l'idée que c'est un impératif biologique de passer nos traits génétiques

Russian: 
Так что я думаю, не стоит говорить, что наши гены сделали из нас хладнокровными убийцами,
но вполне возможно, что агрессия является врожденной чертой человека.
И при особых условиях, может быть, это находит свое выражение в насилии и войнах.
Нам всем стоит быть очень скептически-настроенными по поводу,
применения эволюционной биологии к культурным характеристикам, таким как воинственное поведение,
потому что, идеи Дарвина были неправильно использованы в качестве объяснения очень многих неприятных вещей.
Особенно в понятиях девятнадцатого века о расах.
Ну знаете, если вы находитесь в структурно привилегированном положении в социальном порядке, достаточно легко, сказать что-то вроде,
"Хм, интересно, как я попал в это положение.
Наверное, естественный отбор".
Когда на самом деле, ну знаете, рабство не является биологической функцией.
А является формой угнетения.
И еще одна причина, по которой нужно быть осведомлёнными,
это то, что мы часто говорим, что культура эволюционирует очень быстро,
хотя бы взять поколения,
но биологическая эволюция происходит намного дольше.
Тем не менее, есть несколько вариантов, того, что эволюционные моменты могут внести вклад в воинственность человеческой природы.
Мы начнем с того, что передача генетических признаков последующим поколениям является биологическим моментом.

Czech: 
To by bylo přehnané, kdybychom řekli, že naše geny z nás dělají chladnokrevné zabijáky,
ale je možné, že agrese je lidem vrozená.
Za určitých okolností se projeví v násilí a válkách.
Měli bychom být všichni velmi skeptičtí
k aplikaci evoluční biologie do kulturních charakteristik, jako je bojovnost,
protože Darwinovy ​​myšlenky se dají zneužít k vysvětlování všech možných nepříjemných věcí.
Zvláště rasové předsudky v devatenáctém století.
Pokud jste součástí privilegované společenské třídy, je to dost snadné říct si
"Hmm, jak jsem se sem dostal?
Asi díky přirozenému výběru."
Ve skutečnosti ale otroctví nebylo evolučním principem,
bylo způsobem útlaku.
Měli bychom si také všimnout toho,
jak často o kulturách říkáme, že se "rozvíjejí "velmi rychle,
např. v průběhu jedné generace,
ale biologická evoluce trvá mnohem déle.
Existuje několik způsobů, jak evoluční imperativy by mohly přispět k válečnické lidské přirozenosti.
Začneme s myšlenkou, že se jedná o biologický imperativ předat genetické znaky dalším generacím.

Spanish: 
Por lo que es exagerado decir que son nuestros genes los que nos convierten en asesinos a sangre fría,
pero es posible que la agresividad sea un rasgo innato en los humanos.
Y bajo las condiciones adecuadas, puede que este se exprese en violencia y guerra.
Sin embargo, debemos ser muy escépticos al querer aplicar teorías
de la biología evolutiva a cararacterísticas culturales como el comportamiento bélico,
porque las ideas de Darwin han sido mal empleadas para explicar muchos asuntos desagradables.
Especialmente en conceptos de raza decimonónicos. [Herbert Spencer es quién menciona la "Supervivencia del más fuerte"]
Por lo cual, si uno está en una posición privilegiada en la estructura social, es facil decir:
"Mmm, me pregunto como llegué a esta posición.
Probablemente deba ser por la selección natural" [Darwinismo social]
Pero, de hecho, la esclavitud no es algo que responda a una función biológica,
era una forma de opresión.
Y otra razón por la que debemos estar atentos,
es en lo que comúnmente nos referimos a como las culturas evolucionan rápidamente,
inclusive hasta en una sola generación,
sin embargo, la evolución biológica toma mucho tiempo.
Dicho eso, hay formas en las que la evolución contribuya al comportamiento bélico humano.
Comenzaremos con la idea de que hay un condicionamiento biológico de transmitir nuestros genes a futuras generaciones.

Romanian: 
Deci cred că suntem departe de a spune că genele noastre ne fac ucigași cu sânge rece,
dar este posibil ca agresivitatea a să fie o trăsătură înnăscută a oamenilor.
Și în condiții propice poate că își găsește exprimarea în violență și război.
Acum, ar trebui să fim foarte sceptici în a
aplica biologia evoluționistă unor caracteristici culturale precum comportamentul războinic,
pentru că ideile lui Darwin au fost greșit folosite pentru a explica tot felul de lucruri neplăcute.
În special în conceptele despre rasă ale secolului al-XIX-lea.
Știți, dacă te afli într-o poziție privilegiată în societate, este destul de ușor să spui:
Mă întreb cum am ajuns aici.
Probabil e selecția naturală.
Când de fapt, știți, sclavia nu a fost o problemă de biologie,
a fost o problemă de exploatare.,
Și alt motiv de care ar trebui să fim conștienți
Este acela că adesea ne referim la   culturi care evoluează foarte repede
adesea într-o singură generație,
dar evoluția biologică ia mai mult timp.
Asta arată că există mai multe feluri în care imperativele evoluționiste pot să contribuie la o natură umană războinică.
Vom începe cu ideea că e un imperativ biologic să se transmită trăsături genetice unor generații succesive.

German: 
Ich denke, es würde zu weit gehen, zu sagen, dass uns unsere Gene zu eiskalten Killern gemacht haben,
aber es ist möglich, dass Aggression ein den Menschen inhärenter Charakterzug ist.
Und unter den entsprechenden Bedingungen kann dieser in Brutalität und Krieg Ausdruck finden.
Wir sollten alle höchst skeptisch dabei sein,
evolutionäre Biologie auf kulturelle Wesensmerkmale wie kriegerisches Verhalten anzuwenden,
denn Darwins Ideen wurden dazu missbraucht, jegliche Art von unangenehmen Dingen zu erklären.
Insbesondere die "Rassen"-Konzepte im 19.Jahrhundert.
Wenn man sich im Sozialsystem in einer strukturell begünstigen Position befinden, ist es leicht, zu sagen,
"Hmm, ich frage mich, wie ich hierher gekommen bin.
Wahrscheinlich natürliche Auslese."
Wobei Sklaverei eigentlich keine biologische Funktion war,
es war eine Form der Unterdrückung.
Ein weiterer Grund, warum wir vorsichtig sein sollten
ist, dass wir oftmals sagen, Kulturen würden sich sehr schnell "entwickeln"
oft innerhalb einer Generation,
biologische Evolution braucht aber weitaus länger.
Weiters gibt es einige Möglichkeiten, wie evolutionäre Erfordernisse zu der kriegerischen menschlichen Natur beitragen konnten
Beginnen wir mit der Vorstellung, dass es ein biologisches Erfordernis ist, genetische Merkmale an die folgenden Generationen weiter zu geben.

Dutch: 
Dus ik denk dat het te ver gaat om te zeggen dat onze genen ons tot steenkoude moordenaars hebben gemaakt,
maar het is mogelijk dat agressie een aangeboren eigenschap is bij mensen.
En onder de juiste omstandigheden vindt het misschien zijn uitdrukking in geweld en oorlog.
Nu zouden we allemaal heel sceptisch moeten zijn
evolutionaire biologie toepassen op culturele kenmerken zoals oorlogsgedrag,
omdat Darwins ideeën zijn misbruikt om allerlei onaangename dingen te verklaren.
Vooral in negentiende-eeuwse concepten over ras.
Weet je, als je je in een structureel bevoorrechte positie in de sociale orde bevindt, is het gemakkelijk genoeg om te zijn,
"Huh, ik vraag me af hoe ik hier ben gekomen.
Waarschijnlijk natuurlijke selectie. "
Terwijl in feite, weet je, slavernij geen functie van biologie was;
het was een functie van onderdrukking.
En nog een reden om ons bewust te zijn
is dat we vaak verwijzen naar culturen die zich zeer snel 'ontwikkelen'
zoals vaak in een generatie,
maar biologische evolutie duurt veel langer.
Dat gezegd hebbende, er zijn een paar manieren waarop evolutionaire imperatieven zouden kunnen bijdragen aan een oorlogszuchtige menselijke natuur.
We beginnen met het idee dat het een biologische noodzaak is om genetische eigenschappen door te geven aan opeenvolgende generaties.

Finnish: 
Koska lähisukulaisemme ja sukumme omaavat paljon yhteistä geneettistä materiaa,
haluamme luonnollisesti suojella heitä ja varmistaa omien geeniemme jatkuvuuden.
Joten meidän saatetaan odottaa taistelevan suojataksemme sukumme jäseniä.
Mutta toisaalta, oman perheen suojaaminen vaaroilta on melkolailla eri asia kuin toisten perheiden tappaminen.
Tässä on helppo muistaa, että laaja enemmistö ihmishistorian
sodista koostuu ryöstöretkistä.
Periaatteena oli muiden ihmisten asioiden ottaminen, jotta oma suku voisi saada näitä asioita.
99 prosenttia ihmiskunnan historiasta, taistelimme tällä tavalla.
Ei organisoituina valtioina sodassa toistensa kanssa.
Joten lopetetaan ihmisryhmien ja yksilöiden miettiminen
ja mietitään hetki geenejä.
Sikäli kuin geenit haluavat jotain, ne haluavat jatkua.
Elämä haluaa jatkua.
Ja jotta nuo geenit voisivat jatkua, ne tarvitsevat ihmisten jatkavan,
ja sitä varten tarvitsemme kahta resurssia:
Ruokaa ja seksiä.
Joista molemmat voivat olla melko niukkoja
useina vuosituhansina ennen asettumista maatalouteen perustuviin yhteiskuntiimme.
Tulee mieleen, että ne ovat myös melko niukassa useissa amerikkalaislukioissa

Romanian: 
Pentru că rudele noastre apropiate dețin un material genetic comun,
în mod natural vrem să le protejăm și să asigurăm continuarea supraviețuirii genelor noastre.
Deci ar trebui să se aștepte de la noi să luptăm pentru a apăra membrii înrudiți ai grupului nostru.
Dar atunci, o spunem din nou, a încerca să-ți protejezi familia de pericol e oarecum diferit de a ucide familiile altor oameni.
Ei bine, e momentul în care e folositor să reamintim că pentru cea mai mare parte a istoriei umane,
războiul a însemnat a face o incursiune (raid).
A fost vorba despre  a lua un lucru de la un alt grup astfel încât grupul tău să poată avea acel lucru.
În 99% din istoria omului, pentru asta am luptat.
Nu ca state organizate războindu-se unul cu celălalt.
Deci să încetăm să ne gândim la grupuri de oameni sau chiar la indivizi
și să ne gândim o clipă la gene.
În măsura în care genele vor ceva, ele vor să meargă mai departe.
Viața vrea să continue.
Și pentru ca aceste gene umane să continue, ele au nevoie ca oamenii să meargă mai departe,
și pentru asta, avem nevoie de două resurse:
mâncare și sex.
Ambele au fost destul de rare timp
de multe milenii înainte de a ne sedentariza în societăți bazate pe agricultură.
Imi pare că sunt de asemenea destul de rare în cele mai multe licee americane

French: 
aux générations suivantes. Comme nous partageons le plus de matériel génétique avec nos parents et familles,
nous allons naturellement les protéger pour assurer la transmission de nos gènes.
Donc nous pouvons être appeler à combattre pour protéger les membres de notre famille et groupe.
Mais là aussi, tenter de protéger notre famille est assez différent de tuer les membres d'autres familles.
Et bien, voilà pourquoi il faut rappeler que pendant la majorité partie de l'histoire humaine,
les guerres consistaient à faire des raides.
Il s'agissait de prendre des truques aux autres groupes pour que votre groupe puissa avoir plus de truques.
Pendant 99% de l'histoire humaine, on combattait comme ça.
Pas comme des états organisés qui se faisaient la guerre.
Donc arrêtons un instant de penser en temps que groupe humain ou même d'individu humain
et commençons à penser comme des gènes.
En temps que gènes, tout ce qu'ils veulent c'est se propager.
La vie veut continuer.
Et pour que ces gènes humains puisse continuer, ils ont besoin que les humains continuent,
et pour ça il nous faut deux ressources:
Nourriture et sexe.
Tout deux pouvaient être très rare
pendant les plusieurs millénaires qui ont précédés notre établissement dans des sociétés agraires.
il me semble que ces deux ressources sont aussi très rare dans les lycées américains

German: 
Da unsere engen Verwandten und unsere Familie das meiste, mit uns gemeinsame Genmaterial haben,
liegt es in unserer Natur, sie beschützen zu wollen und das weitere Überleben unserer Gene sicherzustellen.
Möglicherweise erwartet man also von uns, zu kämpfen, um die Mitglieder unserer Sippschaft zu schützen.
Doch der Versuch, unsere Familie zu beschützen, ist durchaus anders als der, anderer Menschen Familien zu töten.
An dieser Stelle ist es hilfreich, sich zu erinnern, dass für den Großteil der Menschheitsgeschichte
Krieg in Überfällen bestand.
Es ging darum, Sachen von anderen Sippen zu klauen, damit deine Sippe die Sachen hatte.
Für 99% der Menschheitsgeschichte ist das, wie wir gekämpft haben.
Nicht als organisierte Staaten, die sich bekriegen.
Gehen wir weg vom Gedanken an Gruppen von Menschen oder an menschliche Individuen
und denken wir kurz an Gene.
Insofern als Gene etwas wollen, machen sie weiter.
Das Leben will weitergehen.
Und um weiterzubestehen, benötigen die menschlichen Gene Menschen.
und dafür benötigen wir zweierlei Ressourcen:
Nahrung und Sex.
Beides konnte mitunter rar sein
in den vielen Jahrtausenden bevor wir uns für landwirtschaftsbasierte Gesellschaften niedergelassen haben.
Mir scheint, dass Nahrung und Sex auch recht selten in den meisten amerikanischen High Schools sind

English: 
Because our close relatives and kin contain the most genetic material in common,
we naturally want to protect them and ensure the continued survival of our genes.
So we might be expected to fight in order to protect members of our kin group.
But then again, trying to protect your family from harm is somewhat different from killing other people's families.
Well, here's where it's helpful to remember that for the vast majority of human history, war consisted of raiding.
It was about taking stuff from other people's kin group so that your kin group could have that stuff.
For 99% of human history, that's how we fought.
Not as organized states warring with each other.
So let's stop even thinking about, like, groups of humans or even individual humans and think for a second about genes.
Insofar as genes want anything, they want to go on.
Life wishes to continue.
And for those human genes to go on, they needed humans to go on, and for that, we need two resources:
Food and sex.
Both of which could be quite scarce in the many millennia before we settled down into agricultural-based societies.

Modern Greek (1453-): 
Επειδή οι στενοί μας συγγενείς έχουν το περισσότερο κοινό γενετικό υλικό,
θέλουμε φυσιολογικά να τους προστατέψουμε και να διασφαλίσουμε την συνέχεια των γονιδίων μας.
Άρα περιμένουμε ότι θα παλεύουμε προκειμένου να προστατέψουμε μέλη του ευρύτερου συγγενικού μας κύκλου.
Αλλά και πάλι, το να προσπαθείς να προστατέψεις την οικογένειά σου από τη ζημιά, είναι λίγο διαφορετικό από το να σκοτώνεις τις οικογένειες των άλλων.
Λοιπόν, εδώ είναι χρήσιμο να θυμηθούμε ότι στη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρώπινης ιστορίας,
ο πόλεμος αποτελείτω από επιδρομές.
Ήταν για να πάρουμε «πράγμα» από ομάδες άλλων ανθρώπων, έτσι ώστε η δική μας ομάδα να έχει αυτό το «πράγμα».
Στο 99% της ανθρώπινης ιστορίας, έτσι πολεμούσαμε.
Όχι ως οργανωμένα κράτη σε πόλεμο το ένα με το άλλο.
Άρα ας σταματήσουμε να σκεφτόμαστε για ομάδες ανθρώπων, ή ακόμα και για μεμονωμένα άτομα,
και ας σκεφτούμε για λίγο τα γονίδια.
Στο βαθμό που τα γονίδια θέλουν κάτι, αυτό είναι να συνεχιστούν.
Η ζωή θέλει να συνεχίσει.
Και για να συνεχιστούν τα γονίδια, έπρεπε να συνεχιστούν οι άνθρωποι,
και για αυτό χρειαζόμαστε δύο πόρους:
Φαγητό και σεξ.
Και τα δύο θα μπορούσαν να σπανίζουν
στη διάρκεια των πολλών χιλιετιών, πριν οργανώσουμε τις γεωργικές κοινωνίες.
Μου φαίνεται επίσης ότι σπανίζουν και στα περισσότερα αμερικανικά λύκεια,

Russian: 
Так как наши близкие родственники  содержат наиболее схожий генетический материал,
мы, естественно, хотим защитить их и обеспечить дальнейшее выживание нашим генам.
Таким образом, можно ожидать, что мы боремся, чтобы защитить членов нашей родовой группы.
Но опять же, пытаться защитить свою семью от вреда несколько отличается от убийства чужих семей.
Важно помнить, что для подавляющего большинства человеческой истории,
Война состояла из набегов.
Суть была в том, чтобы отобрать что-то из чужой родовой группы, чтобы это было у вашей родовой группы.
99% человеческой истории мы боролись так.
Не как организованные государства, противоборствующие друг с другом.
Так, давайте перейдём от обсуждения групп людей и даже от индивидумов
и немного обсудим гены.
Чего хотят гены, так это своего продолжения.
Жизнь хочет продолжаться.
И чтобы человеческим генам продолжаться, нужно, чтобы продолжались люди,
и  для этого нам нужно 2 ресурса:
Еда и секс.
Обе вещи всегда были в ограниченном количестве
на протяжении тысячелетии до того, как мы установили сельскохозяйственный тип общества.
Также эти 2 ресурса дефицитны в большинстве американских вузов

Dutch: 
Omdat onze naaste familieleden en verwanten het meest genetische materiaal gemeen hebben,
we willen ze natuurlijk beschermen en zorgen voor de voortdurende overleving van onze genen.
Dus van ons wordt verwacht dat we vechten om leden van onze verwantengroep te beschermen.
Maar nogmaals, het proberen om je gezin tegen schade te beschermen is iets anders dan het vermoorden van andermans gezin.
Welnu, hier is het nuttig om te onthouden dat voor de overgrote meerderheid van de menselijke geschiedenis,
oorlog bestond uit overvallen.
Het ging erom dingen van de verwantengroep van andere mensen te nemen zodat je verwanten die dingen konden hebben.
Voor 99% van de menselijke geschiedenis hebben we gevochten.
Niet als georganiseerde staten die met elkaar strijden.
Laten we dus stoppen met nadenken over groepen mensen of zelfs individuele mensen
en denk even na over genen.
Voor zover genen iets willen, willen ze doorgaan.
Het leven wil doorgaan.
En voor die menselijke genen om door te gaan, hadden ze mensen nodig om door te gaan,
en daarvoor hebben we twee middelen nodig:
Eten en seks.
Beide kunnen behoorlijk schaars zijn
in de vele millennia voordat we ons vestigden in op landbouw gebaseerde samenlevingen.
Het valt me ​​op dat ze op de meeste Amerikaanse middelbare scholen ook vrij schaars zijn

iw: 
בגלל שקרובי המשפחה ושארי הבשר שלנו חולקים את החומר הגנטי ביותר,
אנחנו כמובן רוצים להגן עליהם ולהבטיח את המשך הישרדותם של הגנים שלנו.
אז אנחנו צפויים אולי להילחם על מנת להגן על חברי קבוצת קרובינו.
אבל מצד שני, נסיון להגן על המשפחה שלך מפני פגע שונה קצת מלהרוג משפחות של אנשים אחרים.
ובכן, כאן שבו כדאי להיזכר כי במהלך הרוב המכריע של ההיסטוריה האנושית,
המלחמה כללה פשיטה.
זה היה לקחת דברים מקרובי משפחה של אנשים אחרים כדי שלקרובי המשפחה שלך יהיו הדברים האלה
ב99% מהיסטוריה האנושית, ככה נלחמנו.
לא כמדינות מאורגנות הנלחמות אחת עם השניה.
אז בואו נפסיק אפילו לחשוב על קבוצות של בני אדם או אפילו על בני אדם בודדים
ולחשוב לרגע על גנים.
אם לגנים יש רצון, הם רוצים לעבור הלאה.
החיים מקווים להמשיך.
ובשביל שהגנים האנושיים יוכלו להמשיך, הם צריכים שהאנשים ימשיכו
ובשביל זה, אנחנו צריכים שני משאבים:
מזון ומין.
שניהם, יכולים להיות די נדירים
באלפים הרבים שעברו לפני שהתרווחו בחברות המבוססות על חקלאות .
עולה בדעתי הםנדירים למדי גם ברוב בתי הספר התיכוניים האמריקניים

Arabic: 
لأن أقاربنا وأنسباءنا يحملون
معظم المواد جينية المشتركة معنا
من الطبيعي أن نرغب بحمايتهم
وضمان بقاء جيناتنا.
لذلك، ربما من المتوقع أن نقاتل
لنحمي أفراد عائلاتنا.
لكن رغم ذلك،
محاولة حماية عائلتك من الأذى
مختلف قليلًا عن قتل عائلات أناس آخرين.
من المفيد هنا أن نتذكر أنه في الغالبية العظمى
من التاريخ البشري،
كانت الحروب عبارة عن غارات.
كانت تتمحور حول أخذ أشياء
من عشائر أخرى
لتستطيع عشيرتك الحصول على تلك الأشياء.
في تسعة وتسعين بالمئة من التاريخ البشري،
هكذا كنا نتقاتل.
وليس كدول منظمة تدخل حروب ضد بعضها.
إذن، فلنتوقف عن التفكير في الجماعات البشرية
أو حتى الأفراد،
ولنفكر لوهلة في الجينات.
إن كانت الجينات تريد شيئا
فهو أن تستمر.
الحياة تحب أن تستمر.
ولتستمر هذه الجينات البشرية،
يجب أن يستمر البشر،
وليتحقق ذلك، نحتاج إلى موردين:
الغذاء والجنس.
وكلاهما ربما كانا نادرين خلال آلاف السنين
التي سبقت استقرارنا
في مجتمعات قائمة على الزراعة.
ويخطر ببالي الآن أنهما نادران أيضًا
في معظم المدارس الثانوية الأمريكية،

Spanish: 
Porque nuestros parientes cercanos contienen el material genético más parecido al nuestro,
naturalmente trataremos de protegerles y asegurar la supervivencia de nuestros genes.
Por lo que podríamos esperar luchar para proteger a los miembros de nuestro grupo.
Claro, es muy distinto el querer proteger a nuestra familia de querer matar a la familia de otros.
Pues es aquí donde es necesario recordar que, por la mayoría de nuestra existencia,
la guerra consistió en redadas.
Y consistía en tomar cosas de otro grupo para que el propio pudiese disfrutar de las mismas.
Por el 99% de la historia humana, así es como luchamos.
No como estados organizados guerreando entre sí.
Dejemos un momento de pensar en individuos o siquiera grupos de humanos,
y pensemos un segundo sobre los genes.
Si hay algo que los genes desean, es el de continuar existiendo.
La vida desea perdurar.
Y para que esos genes humanos perduraran, era necesario que los humanos también existieran,
y para eso, necesitamos dos recursos:
La comida y el sexo.
Siendo que ambos eran muy escasos
en los milenios previos a asentarnos en sociedades agriculturalistas.
Se me ocurre pensar que estos también son muy escasos en las secundarias estadounidenses,

Czech: 
Protože naši blízcí příbuzní jsou většinou nositeli podobné genetické informace,
přirozeně je chceme chránit a zajistit tak přežití našich genů.
Takže boj s cílem chránit členy naší skupiny dává smysl.
Ale jsme znovu u toho, že chránit svou rodinu před nebezpečím není to samé jako zabíjení rodin jiných lidí.
Tohle je důležité si uvědomit, že po drtivou většinu lidských dějin,
války byly založeny na nájezdech.
Cílem bylo sebrat něco jiným skupinám lidí,  aby naše skupina příbuzných tyto věci získala.
V 99% lidské historie, to byl důvod, proč se válčilo.
Ne, že by spolu bojovaly organizované státy.
Pojďme na chvíli přestat přemýšlet o lidech jako o skupinách lidí nebo jednotlivcích,
pojďme se na to podívat jen z pohledu genů.
Jestli geny něco chtějí, tak hlavně chtějí přežít.
Je třeba zabezpečovat pokračování života.
A aby přežily lidské geny, musí přežít lidé.
A k tomu jsou potřeba dvě věci:
Jídlo a sex.
A obě tyhle věci mohly být poměrně nedostatkové
tisíciletí předtím, než lidé přešli od lovu a sběračství k zemědělské společnosti.
Teď mě napadá, že jsou nedostatkové na většině amerických středních škol

Finnish: 
ellet pidä muroja ruokana.
Joten on helppoa nähdä, miten kilpailu näistä kahdesta resurssista voi mennä väkivaltaiseksi.
Se saattaa tarjota evoluutiivisen selityksen sodalle.
Kuten taistelutaito tarkoitti pääsyä ruokaan parempien metsästysmaiden muodossa.
Se tarkoitti myös suurempaa määrää ruokaa, koska oltiin myös parempia taistelemaan ruokaa vastaan.
Tällä on myös kammottavampi puoli,
monilla näistä ryöstöretkistä naiset olivat päätavoite.
Heidät oli saatava haltuun.
Myös kuten tiedämme Odysseysta, taistelulla on taipumus synnyttää lisää taistelua.
Esimerkiksi jos tapat ystäväni, on todennäköisempää että tapan sinut.
En aio tappaa sinua, mutta oikeasti, älä tapa ketään ystävistäni.
Näemme osan tätä ilmiötä kuvauksessa
Pohjois-Amerikan tasankojen intiaaniheimojen välisestä sodankäynnistä.
"Ilmapiirissä, joka täyttyy heimojen välisestä epäluottamuksesta,
jopa kuvitelma ulkopuolisen rikkomukseta saattaa johtaa kostotoimiin tämän heimojäseniä vastaan...
On paljon helpompaa aloittaa sota kuin lopettaa se."
Ja kuten olet saattanut huomata, se pitää paikkansa tänäkin päivänä.
Mutta okei, jos sota olisi reaktio resurssien vähäisyydelle, miksi me sodimme nykyään?

Spanish: 
en su mayoría, a menos que se piense en los Cheetos como comida.
Por lo que es fácil ver como la competencia por estos dos recursos puede resultar en violencia.
Así, esto puede proveer una explicación sobre la guerra.
Puede que la destreza en batalla significara mayor acceso a alimentos a través de mejores zonas de caza.
También significaba más comida, porque se podía cazar mejor también.
Y hay un aspecto más horripilante en esto,
y es que, en muchas de estas redadas, el objetivo principal era conseguir mujeres.
Serían adquiridas o apropiadas a la fuerza.
También, como sabemos, gracias a la Odisea, la violencia genera más violencia.
Así, si Uds. matan a mí mejor amigo, es muy probable que yo termine asesinándolos.
NO les voy a matar, pero, en serio, no asesinen a ninguno de mís amigos.
Vemos algo de este fenómeno en una descripción de
los conflictos intertribales entre los Pueblos de la Pradera de Norteamérica.
"En una atmósfera cargada con desconfíanza intertribal,
inclusive una supuesta falta leve por un extraño conlleva una retaliación contra otros miembros de su tribu (...)
Era más sencillo comenzar una guerra que terminarla"
Y como comprenderán, eso sigue siendo cierto aún en la actualidad.
Pero, si la guerra era una respuesta a la escasez de recursos, ¿Cómo es que todavía tenemos guerras?

Arabic: 
إلّا إن كنتم تعتبرون التشيتوز غداءً!
إذن، يمكنكم أن تفهموا أن التنافس
على هذين الموردين قد يصبح عنيفًا،
وقد يزودنا بتفسير تطوري للحرب.
مثل أن تكون المهارة في القتال عنت قدرة أكبر
على الوصول للطعام عبر امتلاك أراضي صيد أفضل.
كما عنى ذلك الحصول على طعام أكثر
لأنك ستكون أمهر في صيد طعامك أيضًا.
وهناك أيضًا جانب أكثر ترويعًا لهذا،
وهو أنه في عديد من تلك الغارات،
كانت النساء هن الهدف الرئيسي،
كان الغرض الاستيلاء عليهن.
وأيضًا، كما نعرف من الأوديسة،
القتال يولد المزيد من القتال،
مثلًا، إذا قتلت صديقي
فمن المرجح أني سأقتلك،
أنا لن أقتلك،
لكن جديًا، لا تقتل أحدًا من أصدقائي.
نرى القليل من هذه الظاهرة
في وصف الحروب القبلية
بين الهنود الحمر في سهول أمريكا الشمالية.
"في جو مشحون بعدم الثقة بين القبائل،
حتى تخيّل إهانة من شخص غريب
قد يؤدي إلى الانتقام
من أعضاء آخرين من قبيلته،
كان إنهاء حرب أصعب كثيرًا
من شنها..."
وكما لعلكم تلاحظون،
ما زال ذلك صحيحًا في وقتنا الحاضر.
لكن حسنًا، إن كانت الحرب رد فعل
على ندرة الموارد، فلماذا لدينا حروب الآن؟

Russian: 
если не считать Читос за пищу.
Таким образом, вы можете легко заметить, как конкуренция за эти 2 ресурса может стать жестокой.
Это может доказать эволюционное объяснение войны.
Мол, умение драться означало более широкий доступ к пище, так как район охоты становился больше.
Это также означало, больше пищи, так как вы лучше дрались с добычей.
И есть ещё более ужасный аспект, ведь
во многих набегах, женщины были основной целью.
Они были приобретением.
Кроме того, как мы знаем из Одиссеи, насилие порождает ещё больше насилия.
Мол, ты убиваешь моего друга, значит скорее всего я захочу убить тебя.
Я не собираюсь вас убивать, но серьезно, не убивайте моих друзей.
Мы можем увидеть это явление также в следующем описании
межплеменной войны между североамериканскими Индейцами Великих равнин.
"В атмосфере межплеменного недоверия,
даже намёк на неуважение в действии аутсайдера могло привести к убийству других членов его племени...
Гораздо легче было начать войну, чем завершить её".
И, как вы, возможно, заметили, это по-прежнему верно и сегодня.
Но ладно, если война была реакцией на дефицит ресурсов, то почему мы ведём войны сейчас?

iw: 
אלא אם כן מחשיבים צ'יטוס כמזון.
אז אתם יכולים בקלות לראות כיצד התחרות על שני משאבים אלה יכולים להיות אלימה.
זה עשוי לספק הסבר אבולוציוני למלחמה.
כמו, מיומנות בלחימה משמעותה יותר גישה למזון על ידי שליטה על שטחי ציד טובים יותר.
פירוש הדבר היה גם יותר מזון, כי גם הייתם טובים יותר בלהלחם באוכל
ויש לזה גם היבט נוראי יותר
וזה כי ברבות מפשיטות אלה, נשים היו המטרה העיקרית.
היה צריך להשיג אותן.
כמו כן, כפי שאנו יודעים מהאודיסאה, ללחימה יש נטייה ליצור יותר לחימה.
למשל, אתה הורג את החבר שלי, אז הרבה יותר סביר שאני הולך להרוג אותך.
אני לא הולך להרוג אתכם, אבל ברצינות, אל תהרגו אף אחד מהחברים שלי.
אנחנו רואים קצת את התופעה הזו בתיאור
מלחמות שבטיות בין שבטים של אינדיאנים צפון אמריקאים שגרים במישורים.
"באווירה הטעונה בחוסר אמון בין שבטי,
אפילו תחושה של התגרות מצד זר יכול להוביל לפעולות תגמול נגד חברים אחרים בשבטו ...
היה הרבה יותר קל לפתוח במלחמה מאשר לסיים אותה. "
וכפי שאולי שמתם לב, זה עדיין נכון כיום.
אבל בסדר, אם מלחמות היו תגובה למחסור במשאבים , למה יש לנו מלחמות עכשיו?

Romanian: 
dacă nu ținem cont de fast food.
Deci puteți vedea cum competiția pentru aceste două resurse  poate deveni violentă.
Asta ne poate furniza o explicație evoluționistă pentru război.
Astfel, îndemânarea în luptă înseamnă un mai mare acces la sursele de hrană sub forma unor mai bune teritorii de vânătoare.
Înseamnă totodată mai multă mâncare pentru că ești mai bun la lupta pentru mâncare.
Și există un aspect și mai înfricoșător
care este acela că în multe din aceste raiduri, femeile erau obiectivul principal.
Ele trebuiau să fie dobândite.
Totodată, așa cum știm din Odiseea, lupta are tendința de a produce mai multă luptă.
Precum, dacă îmi omori prietenul e mult mai probabil că o să te ucid.
Nu o să te ucid, dar, serios, nu-mi omorî vreunul dintre prieteni.
Vedem puțin din acest fenomen în descrierea
războaielor intertribale printre indienii nord americani din câmpii.
Într-o atmosferă încărcată cu neîncredere intertribală,
doar o privire vagă a unui străin poate conduce la represalii împotriva altor membrii ai tribului său...
E mult mai ușor să începi un război decât să-l termini.
Și așa cum ați văzut deja, asta e încă valabil și astăzi.
Dar ok, dacă războiul a fost un răspuns la resursele rare, de ce avem războaie astăzi?

English: 
It occurs to me they are also quite scarce in most American high schools unless you consider cheetos food.
So you can easily see how the competition for these two resources could become violent.
It might provide an evolutionary explanation for war.
Like, skill in fighting meant more access to food in the form of better hunting grounds.
It also meant more food, because you were better at fighting the food, too.
And there's a more horrifying aspect to this as well,
which is that in many of these raids, women were the principal goal.
They were to be acquired.
Also, as we know from the Odyssey, fighting has a tendency to breed more fighting.
Like, you kill my friend, it makes it more likely that I'm going to kill you.
I'm not going to kill you, but seriously, don't kill any of my friends.
We see a bit of this phenomenon in a description of intertribal warfare among North American Plains Indians.
"In an atmosphere charged with intertribal distrust,
even an imaged slight by an outsider could lead to retaliation against other members of his tribe...
It was much easier to start a war than to end one."
And as you may have noticed, that's still true today.
But okay, if war was a response to scarce resources, why do we have wars now?

French: 
a moins que vous ne considériez les Cheetos comme de la nourriture.
Donc vous voyez facilement comment la compétition pour ces deux ressources a put devenir violente.
Ça peut fournir une une explication, d'un point de vu de évolution, pour la guerre.
Oui, la dextérité au combat procure l'accès à la nourriture grâce aux territoires de chasse.
Elle procure aussi plus de nourriture car vous êtes meilleurs aussi à combattre la nourriture.
Et il y a aussi d'autres aspects terrifiants,
un de ces aspects est que les femmes étaient le but principal de beaucoup de ces raides,
Elles devaient être acquises (ajouter au groupe pour les gènes)
Et aussi, comme nous le savons grâce à l'odyssée, combattre à tendance à provoquer des combats.
Genre, si vous tuez mon ami, je vais très certainement vous tuer.
Je ne vais pas vous tuer! Mais sérieusement, ne tuez pas mes amis.
On aperçois ce phénomène dans la description de
guerres inter-tribales chez les amérindiens des plaines nord américaines
<<Dans un atmosphère chargée de défiance inter-tribale
même une image glissée par un membre extérieur, pouvait mener à des représailles contre les autres
membres de cette tribu... il était bien plus facile de commencer une guerre que d'en finir une. >>
Et, comme vous l'avez remarqué, c'est toujours le cas de nos jours.
Mais, d'accord, si la guerre est une réponse à des ressources limitées, pourquoi encore la faire?

Modern Greek (1453-): 
εκτός αν θεωρείς τα Cheetos φαγητό.
Μπορείτε να δείτε εύκολα λοιπόν πως ο ανταγωνισμός για αυτούς τους δύο πόρους μπορεί να καταλήξει βίαιος.
Μπορεί να μας δώσει μία εξελικτική εξήγηση του πολέμου.
Για παράδειγμα, ικανότητα στη μάχη σήμαινε περισσότερη πρόσβαση σε φαγητό, με τη μορφή καλύτερων κυνηγότοπων.
Επίσης σήμαινε περισσότερο φαγητό, γιατί ήσουν καλύτερος στο να παλεύεις και το ίδιο το φαγητό.
Και υπάρχει μία πιο τρομακτική πτυχή αυτού,
ότι σε πολλές επιδρομές, οι γυναίκες ήταν ο κύριος στόχος.
Ήταν προς απόκτηση.
Επίσης, όπως γνωρίζουμε από την Οδύσσεια, μάχη τείνει να γεννήσει περισσότερη μάχη.
Όπως, σκοτώνεις το φίλο μου και οι πιθανότητες ανεβαίνουν να σκοτώσω εσένα.
Δε θα σε σκοτώσω, αλλά σοβαρά, μη σκοτώσεις κανένα από τους φίλους μου.
Βλέπουμε λίγο από αυτό το φαινόμενο στην περιγραφή
διαφυλετικών εχθροπραξιών ανάμεσα σε Ινδιάνους στις πεδιάδες της Β. Αμερικής.
Στην ατμόσφαιρα της διαφυλετικής δυσπιστίας,
ακόμα και ένα φανταστικό στραβοκοίταγμα από κάποιον ξένο, μπορούσε να οδηγήσει σε αντίποινα κατά άλλων μελών της φυλής του...
Ήταν πολύ ευκολότερο να αρχίσεις ένα πόλεμο παρά να τον σταματήσεις.
Και όπως έχετε παρατηρήσει, αυτό ισχύει και σήμερα.
Αλλά εντάξει, αν ο πόλεμος είναι η απάντηση στην έλλειψη πόρων, γιατί έχουμε πολέμους σήμερα;

Czech: 
Pokud nepovažujete křupky Cheetos za jídlo.
Dovedete si jistě představit, že soutěž o naše dva zdroje by se snadno mohla stát divoká.
To by mohlo fungovat jako evoluční vysvětlení pro války.
Kdo byl zdatný v boji, měl lepší přístup k jídlu v podobě lepších honiteb.
Také to znamenalo více potravin, protože jste více jídla dokázali vybojovat.
A to ještě existuje děsivější aspekt,
a to že v mnoha útocích byly hlavním cílem ženy.
Bylo potřeba nějaké získat.
Jak víme z Odyssey, bojování obvykle přináší ještě více bojování.
Když zabijete mého přítele, je mnohem pravděpodobnější, že teď zabiju já vás.
Nezabiju vás, ale vážně, nezabíjejte moje přátele.
Tento fenomén je vidět v tom, jak je popisováno
válčení mezi severoamerickými indiánskými kmeny  plání.
"V atmosféře mezikmenové nedůvěry,
mohl i drobný ústrk způsobený cizincem mohl vést k odvetě vůči členům jeho kmene ...
Bylo mnohem snazší začít válku, než ji ukončit. "
A jak jste si možná všimli, tohle platí dodnes.
Ale dobře, jestliže válka byla reakcí na nedostatek zdrojů, proč jsou války teď?

German: 
es sei denn, man bezeichnet Cheetos als Nahrung.
Man kann klar sehen, wie es zu einem gewaltsamen Wettbewerb um diese beiden Ressourcen kommen konnte.
Dies könnte eine evolutionäre Erklärung für Krieg sein.
Insofern, als gute Kampftechnik mehr Zugang zu Nahrung in Form von besseren Jagdgründen bedeutete.
Sie bedeutete auch mehr Nahrung, da man besser darin war, die Nahrung zu jagen.
Und hierbei gibt es auch einen schrecklichen Aspekt:
wie in vielen der Angriffe waren Frauen das primäre Ziel.
Man musste sie sich aneignen.
Wie wir von der Odyssee wissen, tendiert ein Kampf dazu, weitere Kämpfe nach sich zu ziehen.
Etwa, du tötest meinen Freund, was es wahrscheinlicher macht, dass ich dich töte.
Ich werde dich nicht töten, aber ernsthaft, bring keinen meiner Freunde um.
Dieses Phänomen sehen wir in gewisser Weise in der Beschreibung
von Stammeskonflikten zwischen nordamerikanischen Prärie-Indianern.
In einer Athmosphäre, geladen mit Misstrauen zwischen Stämmen,
konnte auch bereits ein eingebildeter Affront eines Außenstehenden zu einem Gegenschlag gegen andere Mitglieder des Stammes führen.
Es war viel leichter, einen Krieg zu beginnen, als einen zu beenden.
Und wie du vielleicht bemerkt hast, gilt das heute immer noch.
Aber gut, wenn Krieg das Ergebnis von Ressourcenknappheit ist, warum gibt es dann heute noch Kriege?

Dutch: 
tenzij je cheetos eten overweegt.
U kunt dus gemakkelijk zien hoe de concurrentie om deze twee middelen gewelddadig zou kunnen worden.
Het kan een evolutionaire verklaring voor oorlog bieden.
Zoals, vaardigheid in vechten betekende meer toegang tot voedsel in de vorm van betere jachtgebieden.
Het betekende ook meer voedsel, omdat jij ook beter was in het bestrijden van het voedsel.
En dit heeft ook een gruwelijker aspect,
dat is dat bij veel van deze invallen vrouwen het belangrijkste doel waren.
Ze zouden worden verworven.
Zoals we uit de Odyssey weten, heeft vechten ook de neiging om meer te vechten.
Zoals, je vermoordt mijn vriend, het maakt de kans groter dat ik je ga vermoorden.
Ik ga je niet vermoorden, maar serieus, vermoord geen enkele van mijn vrienden.
We zien een beetje van dit fenomeen in een beschrijving van
intertribale oorlogvoering tussen Noord-Amerikaanse Plains Indianen.
"In een sfeer geladen met intertribaal wantrouwen,
zelfs een ingebeeld licht door een buitenstaander kan leiden tot vergelding tegen andere leden van zijn stam ...
Het was veel gemakkelijker om een ​​oorlog te beginnen dan om er een te beëindigen. "
En zoals je misschien hebt gemerkt, is dat vandaag nog steeds waar.
Maar goed, als oorlog een reactie was op schaarse hulpbronnen, waarom hebben we dan nu oorlogen?

English: 
Resources are relatively easy to acquire.
Well, that's a complicated question, and we're going to talk next week about how war may actually have contributed to civilization and proven socially useful by helping us create kingdoms and states.
But another way to examine the question of why we fight is to examine what soldiers have said about why they fight.
So here's one such voice, although I wanna be clear that there are millions of them.
Karl Marlantes was a Marine lieutenant in Vietnam who wrote about his experience in the novel "Matterhorn" and a memoir called "What It Is Like to Go to War".
That book includes a number of uncomfortable revelations about the way soldiers often think and feel about war.
For one thing, Marlantes tells us that soldiers achieve a sense of transcendence through fighting, by becoming part of something bigger than themselves.
Also, he says:
"There is a deep savage joy in destruction, a joy that goes beyond ego enhancement."
Now, today's soldiers rarely fight for food or mates, but they do fight for each other.
And not wanting to let your comrades down, feeling loyal to the group, those are powerful motivators.

Spanish: 
Los recursos son fácil de adquirir.
Pues bien, ese es un asunto complicado,
y hablaremos la semana siguiente sobre como la guerra pudo haber contribuido a la civilización
y haber sido socialmente útil en ayudarnos a crear reino y estados.
Pero, otra forma de exarminar la cuestión sobre porqué luchamos, es
examinando lo que los soldados han dicho sobre porqué luchan.
Bien, esta es una de dichas voces, dejando claro que hay millones de estas.
Karl Marlantes que era un Teniente en los Marinos en Vietnam escribió sobre su experiencia
en la novela "Matterhorn" y en una memoria llamada "What It Is Like to Go to War".
Ese libro incluye un sinnúmero de revelaciones incómodas sobre
lo que los soldados suelen pensar y sentir sobre la guerra.
Por un lado, Marlantes nos cuenta que los soldados alcanzan a sentir algo de trascendencia
por medio de la lucha, al convertirse en algo mayor que ellos mismos.
También, cuenta como:
"Hay un profundo y salvaje regocijo en la destrucción,
un regocijo que va más allá de inflar el ego"
Entonces, los soldados ahora raramente pelean por comida o parejas, pero sí pelean el uno por el otro.
Y no querer defraudar a los camaradas, sintiendo lealtad al grupo,
resultan ser poderosas ideas motivadoras.

German: 
Ressourcen können relativ einfach beschafft werden.
Ja, das ist eine komplizierte Frage,
und wir werden nächste Woche darüber sprechen, wie Krieg tatsächlich zur Zivilisation beitragen konnte
und sich als sozial hilfreich erwiesen hat, indem er uns half, Königreiche und Staaten zu schaffen.
Aber eine andere Art, die Frage zu behandeln, warum wir Krieg treiben,
ist es, zu untersuchen, was Soldaten als Grund dafür angegeben haben, warum sie kämpfen.
Hier ist eine solche Stimme, obwohl ich unterstreichen will, dass es Millionen davon gibt.
Karl Marlantes war eine Marineleutnant im Vietnam, der über seine Erfahrungen
in dem Roman "Matterhorn" und in den Memoiren "Was es heißt, in den Krieg zu gehen" geschrieben hat.
Das Buch enthält eine Reihe unangenehmer Enthüllungen
über die Weise, wie Soldaten oft über den Krieg denken und fühlen.
Zunächst erzählt uns Marlantes, dass Soldaten durch den Kampf ein Gefühl der Erhabenheit erlangen,
indem sie Teil von etwas werden, das größer ist als sie selbst.
Er sagt zudem:
"Da ist eine tiefe, wilde Freude in der Zerstörung,
eine Freude, die eine bloße Stärkung des Egos übersteigt.
Die heutigen Soldaten kämpfen selten für Nahrung oder Partnerinnen, aber sie kämpfen für einander.
Man will die Kameraden nicht im Stich lassen, weil man der Gruppe gegenüber Loyalität empfindet,
das sind starke Motivationen.

iw: 
קל יחסית להשיג משאבים.
ובכן, זו שאלה מסובכת,
ואנחנו הולכים לדבר בשבוע הבא על איך אולי בעצם המלחמה תרמה לציביליזציה
והוכחה כשימושית מבחינה חברתית על ידי עזרה ביצירת ממלכות ומדינות.
אבל דרך אחרת לבחון את השאלה מדוע אנו נלחמים
היא לבחון על מה החיילים אומרים על הסיבה שבגללה הם נלחמים.
אז הנה קול אחד כזה, אם כי אני רוצה להבהיר כי יש מיליונים מהם.
קרל מארלנטס היה סגן בחיל הנחתים בווייטנאם שכתב על חוויותיו
ברומן "מטרהורן" ואת ספר זיכרונות שנקרא "איך זה ללכת למלחמה".
ספר זה כולל מספר גילויים לא נעימים
על הדרך שבה חיילים נוטים לחשוב ולהרגיש על מלחמה.
ראשית, מרלאנטס אומר לנו כי חיילים משיגים תחושה של התעלות דרך הלחימה,
על ידי הפיכתם לחלק ממשהו שגדול יותר מהם.
כמו כן, הוא אומר:
"יש הנאה פראית ועמוקה מהרס,
הנאה שהיא מעבר להגדלת האגו. "
עכשיו, החיילים של היום כמעט ולא נלחמים על מזון או בני זוג, אבל הם כן נלחמים אחד עבור השני.
והרצון לא לאכזב את החברים שלך, להרגיש נאמן לקבוצה,
אלה הם מניעים חזקים.

French: 
Les ressources sont relativement facile d'acquérir.
Bien, ça c'est une question compliquée,
et nous allons parlé la semaine prochaine, comment la guerre à contribué à la civilisation
et à prouvé son utilité sociale en nous aidant à construire des royaumes et des états.
Mais une autre façon d'examiner la question de pourquoi on combats
est d'examiner ce que les soldats ont à dire sur le pourquoi ils combattent eux même.
Donc voici l'un de ces voix, bien que je tiens à être clair des voix comme ça il y en à des millions.
Karl Marlantes était un Lieutenant de la Marine au Vietnam et à écrit un livre sur son expérience
dans le roman "Matterhorn" ("retour à Matterhorn" fr) et ses mémoires "What It Is Like to Go to War" ("partir à la guerre" fr)
Ce livre contient une quantité de révélations qui mettent mal à l'aise
sur ce que les soldats pensent et ressentes des combats.
Pour une chose, Marlantes nous dit que les soldats attribuent un sens transcendant aux combats,
car ils font partie de quelque chose de plus grande qu'eux.
Il dit aussi:
<<Il y a une joie sauvage dans la destruction,
une joie qui va au delà de l'égo et des décorations>>
De nos jours les soldats luttent rarement pour la nourriture ou pour s'accoupler, mais ils luttent les uns
pour les autres et ne voulant pas laisser tomber vos camarades et se sentir loyale envers le groupe,
sont des motivations puissantes.

Russian: 
Ведь ресурсы сравнительно легко приобрести.
Ну, это сложный вопрос,
и мы будем говорить на следующей неделе о том, как война может внести вклад в становлении цивилизации.
и показать себя общественно полезной, помогая нам строить царства и государства.
Но другой способ изучить вопрос о том, почему мы боремся,
является изучением того, что солдаты говорят о том, почему они воюют.
Так вот один из таких голосов, (хотя я должен указать, что это один из миллионов)
Карл Марлантес, который был лейтенантом морской пехоты во Вьетнаме, описал свой опыт
в романе "Маттерхорн" и своих мемуарах под названием "Каково это, идти на войну".
Эта книга включает в себя ряд неудобных откровений
о том, как солдаты часто думают на войне.
С одной стороны, Марлантес говорит нам, что солдаты достигают чувство трансцендентности через борьбу,
став частью чего-то большего, чем они сами.
Кроме того, он говорит:
"Существует глубокая радость в дикости уничтожения,
радость, выходящая за рамки своего эго".
Сегодняшние солдаты редко воюют за пищу или родовую группу, но они бороться друг за друга.
И желание не подвести товарищей, чувство преданности к группе,
являются мощными мотиваторами.

Arabic: 
الحصول على الموارد سهل نسبيًا،
إنه سؤال معقد، وسنتحدث الأسبوع القادم
عن كيف أن الحرب ربما ساهمت في الحضارة
وأثبتت فائدتها الاجتماعية
بمساعدتنا في تأسيس الممالك والدول.
لكن طريقة أخرى للإجابة على سؤال
"لماذا نقاتل"،
هو استطلاع ما قاله الجنود عن سبب قتالهم.
إليكم أحد تلك الأصوات،
لكني أريد أن تعلموا أن هناك الملايين منهم.
كان كارل مارلانتس
ملازماً بحرياً في فيتنام كتب عن خبرته
في رواية بعنوان "ماترهون"
وفي مذكرات سماها "كيف هو الذهاب إلى الحرب".
يتضمن ذلك الكتاب عددًا من التصريحات المقلقة
حول فكرة الجنود عن الحرب وشعورهم تجاهها.
على سبيل المثال، يخبرنا مارلانتس
أن الجنود يكتسبون
إحساسًا بالسمو عبر القتال
عن طريق أن يصبحوا
جزءًا من شيء أكبر من أنفسهم.
ويقول أيضًا:
"هناك بهجة وحشية عميقة في الدمار،
بهجة تفوق تعزيز الذات."
بالطبع، جنود اليوم نادرًا ما يقاتلون لأجل
الطعام أو النساء، لكنهم يقاتلون لأجل بعضهم.
كما أن عدم الرغبة في خذلان رفاق الحرب
والشعور بالولاء للجماعة،
هما حافزان قويان.

Modern Greek (1453-): 
Οι πόροι είναι εύκολο να αποκτηθούν.
Λοιπόν, αυτή είναι πολύπλοκη ερώτηση,
και θα μιλήσουμε την επόμενη εβδομάδα για το πως ο πόλεμος ίσως συνεισέφερε στον πολιτισμό
και να απεδείχθη κοινωνικά χρήσιμος, βοηθώντας στη δημιουργία βασιλείων και κρατών.
Αλλά ένας ακόμα τρόπος να εξετάσουμε την ερώτηση γιατί πολεμάμε
είναι να εξετάσουμε τι έχουν πει οι στρατιώτες στο γιατί πολεμούν.
Εδώ είναι λοιπόν μία τέτοια φωνή, αν και θέλω να είμαι ξεκάθαρος ότι υπάρχουν εκατομμύρια τέτοιες.
Ο Karl Marlantes ήταν ένας υπολοχαγός λιμενικού στο Βιετνάμ, ο οποίος έγραψε για την εμπειρία του
στη νουβέλα «Matterhorn» και ένα βιογραφικό με όνομα «Πως είναι να πηγαίνεις στον πόλεμο».
Αυτό το βιβλίο περιλαμβάνει ένα πλήθος δυσάρεστων αποκαλύψεων
σχετικά με τον τρόπο που οι στρατιώτες συχνά σκέφτονται και νιώθουν για τον πόλεμο.
Από τη μία ο Marlantes μας λέει ότι οι στρατιώτες πετυχαίνουν ένα αίσθημα υπεροχής μέσω της μάχης,
με το να γίνονται μέρη κάτι μεγαλύτερου από τον εαυτό τους.
Επίσης λέει:
«Υπάρχει μία βαθιά, κτηνώδης χαρά στην καταστροφή,
μία χαρά που πάει πέρα από την ενίσχυση του εγώ.»
Οι στρατιώτες σήμερα, σπάνια πολεμούν για φαγητό ή ταίρι, αλλά πολεμούν ο ένας για τον άλλο.
Και μη θέλοντας να αφήσει τους συντρόφους του, νιώθοντας πιστός στην ομάδα,
αυτά είναι δυνατά κίνητρα.

Finnish: 
Resursseja on suhteellisen helppo hankkia.
Tämä on monimutkainen kysymys,
ja puhumme ensi viikolla kuinka sota on oikeastaan vaikuttanut sivilisaatioon
ja osoittautunut sosiaalisesti hyödylliseksi auttamalla meitä luomaan valtakuntia ja valtioita.
Toinen tapa käsitellä kysymystä miksi taistella
on katsoa mitä sotilaat ovat kertoneet syikseen taistella.
Tässä on yksi niistä äänistä,  mutta haluan kuitenkin tehdä selväksi, että niitä on miljoonia.
Karl Marlantes oli merijalkaväen luutnantti Vietnamissa, joka kirjoitti kokemuksistaan
romaanissaan "Matterhorn" ja muistelmassaan "What It Is Like to Go to War".
Kirja sisältää useita epämukavia paljastuksia
sotilaisten yleisestä ajattelutavasta ja asenteesta sotaan.
Esimerkiksi, Marlantes kertoo meille sotilaiden saavuttavan sotimisesta kokemuksen transsendenssista
tulemalla osaksi jotain itseään suurempaa.
Hän sanoo myös:
"Tuhoamisesta saa syvän raakalaismaisen ilon,
ilon joka menee yli itsensä parantamisen."
Nykyajan sotilaat harvoit taistelevat ruuasta tai kumppaneista, mutta he taistelevat toistensa puolesta.
Halu olla jättämättä tovereitaan pulaan, lojaalisuuden tunne ryhmää kohtaan,
ne ovat voimakkaita motivaattoreita.

Czech: 
Je relativně snadné zdroje získat.
To je složitá otázka,
příští týden budeme mluvit o tom, jak válka přispěla k vzniku civilizací
a byla sociálně prospěšná tím, že pomohla vytvořit království a státy.
Dalším způsobem, jak zkoumat otázku, proč bojujeme
je prozkoumat to, co říkají vojáci o tom, proč bojují.
Pojďme dát slovo jednomu z nich, i když je jasné, že takových hlasů jsou miliony.
Karl Marlantes byl námořní poručík ve Vietnamu, který o svých zkušenostech
napsal román "Matterhorn" a monografii s názvem "Jaké to je jít do války."
Tato kniha obsahuje řadu nepříjemných odhalení
o tom, jak vojáci o válce často přemýšlí a co cítí.
Marlantes třeba říká, že vojáci bojováním získávají pocit nadřazenosti
tím, že se stanou součástí něčeho většího, než jsou oni sami.
Také říká:
"Při ničení cítí člověk divošskou radost,
dokonce ještě větší radost, než cítí při zvyšování svého ega.
Dnešní vojáci málokdy bojují kvůli jídlu nebo kamarádům, ale bojují jeden za druhého.
Nechtějí nechat své kamarády ve štychu, cítí loajalitu vůči své skupině,
což jsou silné stimuly.

Romanian: 
Resursele sunt relativ ușor de procurat.
Ei bine, asta e o problemă complicată
și o să vorbim săptămâna viitoare despre cum războiul poate de fapt să contribuie la civilizație
și s-a dovedit util social ajutându-ne să creăm regate și state.
Dar alt mod de a examina problema de ce luptăm
e să examinăm ce spun soldații despre motivele pentru care luptă.
Deci aici e o asemenea voce, cu toate că vreau să fie clar că există milioane de alte voci.
Karl Marlantes a fost un locotenent de marină în Vietnam care a scris despre experiența sa în
romanul "Matterhorn" și un volum de memorii numit "What it is like to go to war."
Cartea asta include un număr de dezvăluiri incomode
despre ceea ce soldații adesea gândesc și simt despre război.
Printre alte motive, Marlantes ne spune că soldații ating un sens al transcendenței prin luptă,
devenind parte a ceva mai important decât ei înșiși.
Totodată el spune:
Există în distrugere o adâncă bucurie sălbatică,
o bucurie care trece dincolo de limitele egoului.
Acum, astăzi soldații rareori mai luptă pentru hrană sau împerechere, ci luptă unul pentru celălalt.
Și nu vor să-și lase camarazii la pământ. simțindu-se loiali grupului,
acestea sunt motivatori puternici.

Dutch: 
Middelen zijn relatief eenvoudig te verkrijgen.
Nou, dat is een ingewikkelde vraag,
en we gaan volgende week praten over hoe oorlog daadwerkelijk kan hebben bijgedragen aan de beschaving
en bewezen sociaal nuttig door ons te helpen koninkrijken en staten te creëren.
Maar een andere manier om de vraag te onderzoeken waarom we vechten
is om te onderzoeken wat soldaten hebben gezegd over waarom ze vechten.
Dus hier is zo'n stem, hoewel ik duidelijk wil zijn dat het er miljoenen zijn.
Karl Marlantes was een marineluitenant in Vietnam die over zijn ervaring schreef
in de roman "Matterhorn" en een memoires genaamd "What It Is Like to War".
Dat boek bevat een aantal ongemakkelijke onthullingen
over de manier waarop soldaten vaak denken en voelen over oorlog.
Ten eerste vertelt Marlantes ons dat soldaten een gevoel van transcendentie bereiken door te vechten,
door onderdeel te worden van iets dat groter is dan zijzelf.
Ook zegt hij:
"Er is een diepe wilde vreugde in vernietiging,
een vreugde die verder gaat dan ego-verbetering. "
Nu vechten de soldaten van vandaag zelden om voedsel of vrienden, maar ze vechten wel voor elkaar.
En je kameraden niet in de steek willen laten, loyaal zijn aan de groep,
dat zijn krachtige motivatoren.

Romanian: 
Mai viscerală, lupta îi excită pe oameni
îi face să pompeze adrenalină.
Conform lui Marlantes, "Lupta e ca un efect de cocaină la cote maxime."
Niciuna dintre aceste chestii nu sună deloc bine pentru mine, dar presupun că se pot interpreta diferit.
Deci ce facem cu faptul că pentru mulți dintre noi, există bucurie și putere în a ucide?
Cum răspundem când un fost pilot ne spune, soptindu-i lui Marlantes,
că ele se bucura bombardând inamicul cu napalm și spunând: "Îmi plăcea. Am aprins întreaga vale."
Cum răspundem revelației lui Marlantes că în timpul războiului din Vietnam, el
alerga spre luptă cu aceeași excitare, tremur și teamă cu care un îndrăgostit se grăbește spre iubita sa?
Ei bine, cred că Marlantes ne reamintește că în ciuda determinărilor biologice,
soldații, la fel ca restul,au liber arbitru.
Ei fac alegeri.
Marlantes de asemenea notează: "alegerea taberei este prima alegere fundamentală pe care războinicul o face..."
A doua alegere fundamentală a războinicului este să fie pregătit să folosească violența pentru a proteja  pe cineva
împotriva violenței intenționate sau implicite.

English: 
More viscerally, fighting is exciting to humans.
It gets the adrenaline pumping.
According to Marlantes, "Combat is the crack cocaine of all excitement highs."
Neither of those things sound at all fun to me, but I guess we're all wired differently.
So what do we do with the fact that for many of us, there is joy and power in killing?
How do we respond when a former pilot tells us, as he whispered to Marlantes, that he enjoyed napalming the enemy, saying: "I loved it. I lit up the entire valley."
How do we respond to Marlantes's revelation that during Vietnam, he
"ran toward the fighting with the same excitement, trembling and thrill as a lover rushing to the beloved"?
Well, I think Marlantes reminds us that despite our biology, soldiers, just like the rest of us, have free will.
They make choices.
Marlantes also notes: "Choosing sides is the fundamental first choice that a warrior makes...
The second fundamental choice of the warrior is to be willing to use violence to protect someone against intended or implied violence."

French: 
Plus viscéralement, lutter est excitent pour les humains.
Ça donne un coup de pompe d'adrénaline.
Selon Marlantes >
Rien de tout ça me donne envie, mais je crois qu'on est tous fait différemment.
Donc, que fait-on du fait que pour beaucoup d'entre nous, il y a de la joie et du pouvoir dans le faite de tuer?
Comment répondre à l'ancien pilote qui nous dit, comme il l'a murmurer à Marlantes,
qu'il à aimer napalmer l'ennemi en disant >
Comment répondre à Marlantes qui nous révèle que durant le Vietnam, il
<<Couru aux combats avec la même excitation, tremblant et frissonnant comme un amoureux courant vers sa bien aimée.
Bien, je pense que Marlantes nous rappelle qu'en dépit de la biologie,
les soldats, comme nous tous, ont un libre-arbitre.
ils font des choix.
Marlantes note aussi: <<Choisir son camps est le premier choix fondamental que fait un soldat...
Le second choix fondamentale du combattant est d'être disposé à utiliser la violence pour protéger quelqu'un
contre la violence directe ou indirecte>>

Dutch: 
Meer visceraal, vechten is opwindend voor mensen.
Het laat de adrenaline pompen.
Volgens Marlantes is "Combat de crackcocaïne van alle opwindende hoogtepunten."
Geen van deze dingen klinkt helemaal leuk voor mij, maar ik denk dat we allemaal anders bedraad zijn.
Dus wat doen we met het feit dat voor velen van ons vreugde en kracht zit in het doden?
Hoe reageren we als een voormalige piloot ons vertelt, terwijl hij tegen Marlantes fluisterde,
dat hij het leuk vond om de vijand te napaliseren en zei: "Ik vond het geweldig. Ik heb de hele vallei verlicht."
Hoe reageren we op de onthulling van Marlantes dat hij tijdens Vietnam
"rende naar het vechten met dezelfde opwinding, beven en opwinding als een minnaar die naar de geliefde snelt"?
Nou, ik denk dat Marlantes ons eraan herinnert dat ondanks onze biologie,
soldaten hebben, net als de rest van ons, vrije wil.
Ze maken keuzes.
Marlantes merkt ook op: "Kiezen voor partijen is de fundamentele eerste keuze die een krijger maakt ...
De tweede fundamentele keuze van de krijger is bereid zijn om geweld te gebruiken om iemand te beschermen
tegen beoogd of impliciet geweld. "

Arabic: 
وغريزيًا، القتال مثير للبشر
فهو يزيد الإثارة والنشاط.
ووفقًا لمارلانتس: "القتال هو الكوكايين
الذي يشعرك بأعلى حالات النشوة."
لم يبد شيء من ذلك مضحكًا لي،
لكن أظن أننا جميعًا نختلف عن بعضنا البعض.
إذن، ماذا نفعل بحقيقة أنه بالنسبة للكثيرين
منا، هناك إحساس بالبهجة والقوة في القتل؟
بماذا نجيب عندما يخبرنا طيار سابق
وهو يهمس في أذن مارلانتس،
بأنه استمتع بقصف العدو
بقنابل النيبالم الحارقة
بقوله:
"أحببت ذلك، أشعلت الوادي كله".
وكيف نرد على تصريح مارلانتس
بأنه خلال حرب فيتنام
"هرع نحو القتال
بذات الشوق والرعشة والإثارة
التي يهرع بها عاشق نحو معشوقته"؟
أعتقد أن مارلانتس يذكّرنا
أنه رغم تركيبنا البيولوجي،
الجنود، شأنهم شأن بقيتنا،
لديهم إرادة حرة،
ويتخذون الخيارات.
ويقول مارلانتس أيضًا:
"اختيار إلى جانب من تحارب
هو الخيار الأساسي الأول الذي يتخذه المحارب،
والخيار الأساسي الثاني للمحارب
هو أن يكون لديه استعداد لاستخدام العنف
لحماية شخص ما من عنف مقصود أو مُضمر."

Modern Greek (1453-): 
Πιο συμπονετικά, η μάχη είναι συναρπαστική στους ανθρώπους.
Κάνει την αδρεναλίνη να ανεβαίνει.
Σύμφωνα με τον Marlantes, «η μάχη είναι ένα κρακ κοκαΐνης όλων των συναρπαστικών κορυφών.»
Κανένα από αυτά δεν μου ακούγεται αστείο, αλλά υποθέτω είμαστε καλωδιομένοι διαφορετικά.
Τι κάνουμε τελικά με το γεγονός ότι για πολλούς από εμάς, υπάρχει χαρά και δύναμη στο να σκοτώνουμε;
Πως απαντάμε όταν ένας πρώην πιλότος μας λέει, όπως ψιθύρισε στον Marlantes,
ότι απολάμβανε να βομβαρδίζει τον εχθρό λέγοντας: «Ήταν τέλειο, άναψα όλη την κοιλάδα.»
Πως απαντάμε στην αποκάλυψη του Marlantes ότι κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ, 
«έτρεχε στη μάχη με τον ίδιο ενθουσιασμό, τρέμουλο και λαχτάρα όπως ο εραστής στην αγαπημένη του;»
Λοιπόν, νομίζω ότι ο Marlantes μας θυμίζει ότι εκτός από τη βιολογία μας,
οι στρατιώτες όπως όλοι μας, έχουν ελεύθερη βούληση.
Κάνουν επιλογές.
Ο Marlantes επίσης σημειώνει: «το να επιλέγεις πλευρές είναι η θεμελιώδης πρώτη επιλογή που κάνει ο πολεμιστής...
Η δεύτερη θεμελιώδης επιλογή είναι η θέληση να χρησιμοποιήσει βία για να προστατεύσει κάποιον
από στοχευμένη, ή σιωπηλή βία.

Finnish: 
Sisäisemmin, taistelu on jännittävää ihmisille.
Se saa adrenaliinin virtaamaan.
Marlantesin mukaan: "Lähitaistelu on kuin crack-kokaiinia jossa kaikki jännitys nousee."
Kumpikaan näistä ei minun mielestäni kuulosta ollenkaan hauskalta, mutta kai me olemme kaikki erilaisia.
Joten mitä teemme tiedolla, että monelle meistä tappamisessa on iloa ja voimaa?
Kuinka vastaamme, kun entinen lentäjä kertoo meille, kun hän kuiskasi Marlantesille,
että hän nautti vihollisen napalmoinnista: "Rakastin sitä. Sytytin koko laakson tuleen."
Kuinka vastaamme Marlentesin paljastukselle, että Vietnamin sodan aikana hän
"juoksi kohti taistelua, samalla jännityksellä, tärinällä ja innostuksella, millä rakastaja ryntää rakastettunsa luo"?
No, usko että Marlantes muistuttaa meitä, että huolimatta biologiastamme,
sotilailla, kuten meillä muillakin, on vapaa tahto.
He tekevät valintoja.
Marlantes myös sanoo: "Puolen valinta on ensimmäinen keskeinen valinta, jonka soturi tekee....
Toinen soturin keskeinen valinta, on olla halukas käyttämään väkivaltaa suojellakseen jotain
tarkoitukselliselta tai epäsuoralta väkivallalta."

Czech: 
Když se na to podíváme z hlediska emocí, boj je pro člověka vzrušující.
Vlévá adrenalin do žil.
Podle Marlantes, "Při boj člověk zažívá podobné vzrušení, jako když je na cracku".
Mně nic z toho zábavné nepřijde, ale holt nejsme všichni stejní.
Tak co s tím uděláme, když mnoho z nás cítí při zabíjení radost a moc?
Co říkáme tomu, když bývalý pilot zašeptal Marlantesovi,
že ho bavilo zaútočit na nepřítele napalmem a řekl: "Strašně se mi líbilo, když jsem zapálil celé údolí."
A co říkáme Marlantesovu odhalení, že se během války ve Vietnamu
"rozběhl do útoku se stejným vzrušením, rozechvěním a  nadšením, se kterým milenec spěchá za milovaným"?
Říkám si ale, že nám Marlantes připomíná, že navzdory našemu biologickému dědictví,
mají vojáci, stejně jako my ostatní, svobodnou vůli.
Mohou se rozhodovat.
Marlantes také poznamenává: "Volba strany je první zásadní volba, kterou bojovník dělá ...
Druhou zásadní volbou válečníka je to, zda je ochoten použít násilí k někoho ochraně
před zamýšleným nebo předpokládaným násilím. "

German: 
Auf einer instinktiven Ebene ist der Kampf für Menschen aufregend,
gibt ihnen einen Adrenalin-Schub.
Nach Marlante ist ein Kampf "das Crack Kokain aller Höhenflüge, die wir durch Aufregung erleben können."
Keines dieser Dinge klingt für mich nach Spaß, aber ich schätze, wir sind alle unterschiedlich gestrickt.
Was machen wir aus der Tatsache, dass für viele von uns im Töten Freude und Macht steckt?
Welche Antwort geben wir, wenn ein ehemaliger Pilot uns zuflüstert, wie er es bei Marlantes getan hat,
dass er es genossen habe, Napalm über dem Feind abzuwerfen: "Ich fand's toll, es hat das ganze Tal in Brand gesetzt".
Wie reagieren wir auf Marlantes Enthüllung, dass er während des Vietnamkrieges
"auf den Kampf zustürmte, ebenso aufgeregt, zitternd und voll Lust wie ein Liebender, der auf seine Geliebte zueilt"?
Ich denke, Marlantes erinnert uns daran, dass Soldaten, trotz ihrer biologischen Disposition
genau wie wir anderen, einen freien Willen besitzen.
Sie treffen Entscheidungen.
Marlantes merkt auch an: "Sich zu entscheiden, auf welcher Seite man kämpft, ist die fundamentale erste Entscheidung, die ein Krieger trifft...
Die zweite fundamentale Entscheidung des Kriegers ist es, gewillt zu sein, Gewalt anzuwenden, um jemanden
gegen vorsätzliche oder angedeutete Gewalt zu schützen."

Russian: 
На интуитивном уровне, борьба является захватывающей для человека.
Он получает адреналин.
Марлантес утверждает: "Борьба является мощнейшим наркотиком."
Ни одна из этих вещей мне не по нраву, но я думаю, мы все устроены по-разному.
Так что же нам делать с тем, что для многих из нас, есть радость в убийстве?
Как реагировать на то, что бывший пилот говорит Марлантесу,
что он получал удовольствие от уничтожения врага напалмом, говоря: ". Это было невероятно, я сжёг всю долину."
Как реагировать на откровения Марлантеса о том, что во время Вьетнамской войны, он
"побежал на поле битвы с тем же волнением, дрожью и трепетом, словно любовник, бегущий к своей любимой"?
Ну, я думаю, Марлантес напоминает нам, что, несмотря на наше биологическое устройство,
солдаты, как и все остальные, имеют свободную волю.
Они делают выбор.
Марлантес также отмечает: "Выбор стороны является первым фундаментальным  выбором, который делает воин...
Вторым фундаментальным выбором воина, является готовность использовать насилие, чтобы защитить кого-либо
против предназначенного или подразумеваемого насилия ".

iw: 
בפנים, המלחמה מרגשת עבור בני אדם.
היא מזרימה את האדרנלין.
לדברי מרלאנטס, "קרב הוא הקראק של כל שיאי ההתרגשות."
אף אחד מהדברים האלה נשמעים לי כיפים בכלל, אבל אני מניח שכולנו מחווטים אחרת.
אז מה עושים עם העובדה שעבור רבים מאיתנו, יש שמחה וכוח בהרג?
איך אנחנו מגיבים כאשר טייס לשעבר אומר לנו, כמו שלחש למרלאנטס,
כי הוא נהנה להטיל נאפלם על האויב:
 "אהבתי את זה, הדלקתי את העמק כולו."
איך אנחנו מגיבים להתגלות של מרלאנטס שבמהלך וייטנאם, הוא:
"רץ לכיוון הלחימה עם אותה התרגשות, רעד וריגוש כמאהב ממהר אל האהובה"?
ובכן, אני חושב שמרלאנטס מזכיר לנו שלמרות הביולוגיה שלנו,
לחיילים, בדיוק כמו כולנו, יש רצון חופשי.
הם מקבלים החלטות.
מרלאנטס גם מציין: "בחירת צדדים היא הבחירה העקרונית הראשונה שעושה הלוחם ...
הבחירה העקרונית השנייה של הלוחם היא להיות מוכן להשתמש באלימות כדי להגן על מישהו
מפני אלימות מכוונת או איומים. "

Spanish: 
Mas claramente, el guerrear es excitante para los humanos.
Hace correr la adrenalina.
De acuerdo a Marlantes, "El combate es la cocaína en crack de todos las mejores extasis alcanzables"
Ninguna de esas cosas suena bien para mí, pero creo que todos estamos ensamblados de diferente manera.
Entonces ¿Qué hacemos con el hecho de que hay regocijo y poder, en mucho de nosotros, en matar?
¿Cómo respondemos ante lo que un antiguo piloto le susurró a Marlantes,
de que a él le encantaba incenerar al enemigo, al decir; "Me encantó. Incendié el valle entero."
¿Cómo respondemos ante la revelación de Marlante de que en la guerra en Vietnam,
"él corría hacia la guerra con la misma excitación, nerviosísmo y excitación como amantes que se encuentran."
Pues bien, creo que Marlantes nos recuerda de que a pesar de nuestra biología,
los soldados, al igual que el resto de nosotros, tiene libre albedrío.
Ellos toman decisiones.
Marlantes también apunta que:"El escojer un bando es la decisión fundamental que hace cualquier guerrero (...)
La segunda decisión fundamental que hace es disponerse a usar la violencia para proteger a alguien
contra la violencia implícita o intencional"

Russian: 
Для многих людей на протяжении тысячелетий, выбора особо не было.
Мы боролись за нашу родовую группу.
Но, по крайней мере во многих частях мире сегодня, этот выбор есть.
Возможно, эти неудобные открытия помогают объяснить
почему мы можем искать биологические или эволюционные объяснения, почему люди идут на войну.
Может быть, идея, что люди просто получают удовольствие в боевой деятельности, предпочтительнее других.
И возможно радость разрушения и есть самоцель человека.
Но есть опасность в таком понимании войны и ее трансцендентности,
мы должны быть осторожны, объясняя войну как продукт эволюционных потребностей,
потому что такие объяснения могут привести к выводу, что война просто неизбежна.
Но это не так. Цикл насилия, который вы видите в Одиссее,
нарушался всё время в истории человечества.
И да, намного сложнее закончить войну, чем начать её,
но это не является невозможным.
Когда мы увлекаемся биологическими объяснениями,
мы забываем, что в то время как люди, возможно, не эволюционировали за последние тысячу лет,
но наши социальные институты изменились.
И это произошло, благодаря человеческим решениям,

Czech: 
Mnoho lidí po celá tisíciletí ve skutečnosti nemělo na výběr.
Bojujete za svůj rod.
Ale přinejmenším v mnoha částech světa je možno se opravdu rozhodnout.
Možná, že právě tato nepohodlná odhalení nám pomohou vysvětlit,
proč bychom rádi našli nějaké biologické či evoluční vysvětlení, proč lidé chodí do války.
Možná by to pro nás pak bylo přijatelnější, než to, že se lidem líbí bojovat
a věnují se boji, protože je to baví.
Ale stejně jako je nebezpečné oslavovat válčení a jeho úžasnost,
musíme si dát pozor, abychom nevysvětlovali válku jen jako důsledek evolučních potřeb,
protože takové vysvětlení by mohlo vést k fatalistickému závěru, že války jsou nevyhnutelné.
Ale ony nejsou. Koloběh násilí, které vidíte v Odysseye,
bývá po celou lidskou historii zastavován a potlačen.
A ano, je to mnohem těžší válku ukončit, než zahájit,
ale není to nemožné.
Když jsme se necháváme unášet biologickými vysvětleními,
tak zapomínáme, že i když se lidé za posledních tisíc let zase tolik nezměnili,
naše instituce ano.
A to díky tomu, že se lidé rozhodují

German: 
Über Jahrtausende hinweg war dies für viele Menschen eine Entscheidung, die nicht wirklich eine Entscheidung war.
Du kämpft für deine Sippe.
Aber zumindest in vielen Teilen der heutigen Welt, ist diese Entscheidung eine Entscheidung.
Nun, vielleicht helfen diese unangenehmen Enthüllungen, zu erklären
warum wir gerne nach einer biologischen oder evolutionären Erklärung suchen, warum Menschen Krieg führen.
Vielleicht ist das der Vorstellung vorzuziehen, dass Menschen einfach Gefallen am Kampf haben
und danach nur des Kampfes wegen streben.
Aber genauso, wie das Zelebrieren von Kriegsführung und ihrer Erhabenheit gefährlich sein kann
müssen wir uns davor hüten, Krieg lediglich als Nebenerscheinung der evolutionären Bedürfnisse zu erklären
denn solche Erklärungen können zur fatalistischen Schlussfolgerung führen, dass Krieg unvermeidlich ist.
Aber das ist er nicht. Den Kreislauf der Gewalt, den man in der Odyssee sieht,
wird ständig in der Menschheitsgeschichte gebrochen.
Und ja, es ist viel schwieriger, einen Krieg zu beenden, als einen zu beginnen,
aber es ist nicht unmöglich.
Wenn wir uns in biologischen Erklärungen verlieren,
vergessen wir, dass sich, während sich die Menschen vielleicht nicht so sehr verändert haben in den vergangenen tausend Jahren
unsere Institutionen sehr wohl verändert haben.
Und das geschah aufgrund von von Menschen getroffenen Entscheidungen,

Arabic: 
لكن بالنسبة للكثير من البشر
على مدى آلاف السنين، لم يكن ذلك خيارًا،
فالشخص يقاتل إلى جانب عشيرته.
لكن في أجزاء عديدة من العالم اليوم،
ذلك الخيار يُعتبر خيارًا فعلًا.
قد تساعد تلك التصريحات المزعجة في تفسير
لماذا نريد البحث عن تفسير بيولوجي أو تطوري
لدخول البشر في الحروب.
ربما تكون تلك التصريحات
في صالح فكرة أن البشر يستمتعون
بفعل القتال نفسه
ويسعون إليه فقط لأنه قتال.
لكن بالضبط كما هناك خطر
في الاحتفاء بالحرب وشعور السمو الذي يرافقها،
يجب أن نكون حذرين في تفسير الحرب
بأنها مجرد نتيجة لضروريات التطور،
لأن مثل ذلك التفسير قد يؤدي بنا
إلى استنتاج قدري بأن الحرب محتومة.
لكنها ليست كذلك.
فدورة العنف التي نراها في الأوديسة
تتوقف طوال الوقت في التاريخ البشري.
ونعم، إن إنهاء حرب أصعب كثيرًا
من شنها،
لكنه ليس مستحيلًا.
عندما ننجرف وراء التفسيرات البيولوجية،
ننسى أنه مع أن البشر
قد لا يكونون تطوروا كثيرًا
في الألف سنة الماضية
إلّا أن مؤسساتنا فعلت.
وهذا حدث بسبب الخيارات البشرية

Modern Greek (1453-): 
Τώρα για πολλούς ανθρώπους μέσα στις χιλιετίες αυτή η επιλογή δεν είναι τόσο... επιλογή.
Πολεμάς για την οικογένειά σου.
Αλλά τουλάχιστον, για πολλά μέρη του κόσμου σήμερα, αυτή η επιλογή είναι όντως επιλογή.
Μπορεί αυτές οι άβολες αποκαλύψεις να βοηθήσουν στην εξήγηση
γιατί μπορεί να θέλουμε να ψάξουμε για μία βιολογική ή εξελικτική εξήγηση γιατί οι άνθρωποι κάνουν πόλεμο.
Ίσως αυτό να είναι προτιμότερο από την ιδέα ότι στους ανθρώπους απλά αρέσει η δραστηριότητα της μάχης
και την επιδιώκουν αυτή καθ αυτή.
Αλλά όπως υπάρχει ο κίνδυνος να γιορτάζουμε τη μάχη και την υπεροχή της,
πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν εξηγούμε τον πόλεμο απλά σαν φυσική συνέπεια εξελικτικών αναγκαιοτήτων
επειδή τέτοιες εξηγήσεις μπορούν να οδηγήσουν στο μοιρολατρικό συμπέρασμα ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος.
Αλλά δεν είναι. Ο κύκλος της βίας που βλέπετε στην Οδύσσεια
σπάει όλη την ώρα στην ανθρώπινη ιστορία.
Και ναι, είναι πολύ ευκολότερο να σταματήσεις ένα πόλεμο από το να τον αρχίσεις,
αλλά δεν είναι αδύνατο.
Όταν ενθουσιαζόμαστε από βιολογικές εξηγήσεις,
ξεχνάμε ότι αν και οι άνθρωποι δεν έχουν εξελιχθεί πολύ τα τελευταία 100 χρόνια,
οι θεσμοί μας έχουν εξελιχθεί.
Και αυτό συνέβη εξ αιτίας ανθρώπινων επιλογών

Spanish: 
Para muchos humanos a través de la historia, esa decisión no fue tal decisión.
Uno peleaba por su grupo o parientes.
Pero, al menos en muchas partes del mundo actual, esa alternativa es una decisión.
Así, estas revelaciones incómodas pueden ayudarnos a explicar
el por qué buscamos una explicación biológica o evolucionaria a porqué los humanos van a la guerra.
Quizás eso sea preferible a la idea de que los humanos sencillamente siente placer en pelear
y lo hace solo por su propio bien.
Pero así como es peligroso el aplaudir la guerra y lo transcendental que es,
necesitamos ser cuidadosos en explicar la guerra meramente como un efecto de la necesidad evolucionaria
porque tales explicaciones pueden conducir a una conclusión fatalista sobre como la guerra es inevitable.
Y no lo es. El ciclo de violencia visto en la Odisea
se rompe todo el tiempo en la historia humana.
Y sí, es mucho más díficil terminar una  guerra que empezarla,
pero no es imposible.
Y aunque podemos dejarnos llevar por explicaciones biológicas,
podríamos olvidarnos que aunque los humanos no han evolucionado mucho en el último milenio,
nuestras instituciones si lo han hecho.
Y eso ha ocurrido a causa por las decisiones humanas

Romanian: 
Acum, pentru mulți oameni, de milenii, această alegere n-a fost posibilă.
Lupți pentru neamul tău.
Dar în multe părți ale lumii de astăzi, această alegere este o alegere.
Acum, poate că aceste revelații incomode ne ajută să explicăm
de ce vrem să căutăm o explicație a faptului că oamenii merg la război.
Poate că  ideea alegerii libere e preferabilă ideii că oamenii doar găsesc plăcere în activitatea de a lupta
și o urmează pur și simplu pentru binele propriu.
Dar dacă există un pericol în a celebra lupta și transcendența ei,
trebuie să fim atenți când explicăm războiul pur și simplu ca  un rezultat al unor necesități evoluționiste
pentru că astfel de explicații pot conduce la concluzia fatalistă că războiul e inevitabil.
Dar nu este. Ciclul violenței pe care îl vedeți în Odiseea
a erupt în toate epocile istoriei umane.
Și da, e mult mai greu să termini un război decât să îl începi
dar nu e imposibil.
Când ne lăsăm antrenați în explicații biologice
uităm că în timp ce oamenii poate nu au evoluat atât de mult în ultimii 1000 de ani,
instituțiile noastre au făcut-o.
Și asta s-a întâmplat din cauza alegerii omului

French: 
Bon, pour beaucoup d'humains pendant des millénaires, ce choix n'en était pas un.
Vous lutiez pour votre groupe.
Mais au moins dans une grande partie du monde de nos jours, ce choix est un choix.
Maintenant, peut être que ces révélations déplaisantes nous aident à expliquer
pourquoi nous voulons chercher des explications biologiques au caractère guerrier des humains.
C'est peut être préférable à l'idée que l'humain aime simplement pratiquer le combat
et le pratique comme une fin en soit.
Tout comme il y a un danger à célébrer la guerre et la transcender,
nous devons être prudents en expliquant la guerre comme une conséquence nécessaire de l'évolution
car une telle explication peut entraîner une conclusion fataliste que la guerre est inévitable.
Mais ce n'est pas le cas. Le cycle de violence que nous voyons dans l'odyssée
prends fin souvent dans l'histoire humaine.
Oui, il est bien plus difficile de finir une guerre que d'en commencer une,
mais ce n'est pas impossible.
Quand on se laisse porter par l'explication biologique,
on oublie que pendant que l'humain n'a pas évolué tant que ça durant le dernier millénaire,
nos institutions ont changé.
Et ça c'est arrivé a cause des choix humains.

English: 
Now, for many humans over millennia, that choice hasn't been much of a choice.
You fight for your kin group.
But in at least many parts of the world today, that choice is a choice.
Now, it may be that these uncomfortable revelations help to explain why we might want to search for a biological or evolutionary explanation for why humans go to war.
Maybe that's preferable to the idea that humans just take pleasure in the activity of fighting and pursue it merely for its own sake.
But just as there's a danger in celebrating warfare and its transcendence,
we need to be careful of explaining war merely as an outgrowth of evolutionary necessities because such explanations can lead to a fatalistic conclusion that war is inevitable.
But it's not. The cycle of violence that you see in the Odyssey gets broken all the time in human history.
And yes, it is much harder to end a war than it is to start one, but it is not impossible.
When we get carried away by biological explanations,
we forget that while humans may not have evolved all that much in the past one thousand years, our institutions have.

Finnish: 
Monilla ihmisillä, vuosituhansien aikana, ei ole ollut varsinaisesti valinnanvaraa.
Taistelet sukusi puolesta.
Mutta aikakin monessa maailman alueella nykyään, se valinta on valinta.
Saattaa olla, että nämä epämukavat paljastukset auttavat selittämään
miksi me voimme haluta etsiä biologista tai evolutiivista selitystä ihmisen sotimisille.
Ehkä se on miellyttävämpi idea kuin, että ihmiset vain nauttivat  tappelemisesta
ja jahtaavat sitä ainoastaa oman etunsa vuoksi.
Mutta aivan kuten on vaarallista juhlistaa sodankäyntiä ja sen transsendessia,
meidän pitää olla huolellisia selittäessämme sotaa vain evoluution syillä,
koska kyseiset selitykset voivat johtaa fatalistiseen johtopäätökseen, että sota on väistämätöntä.
Mutta se ei ole. Väkivallan kierre, jonka näet Odysseyssa
rikkoutuu koko ajan ihmisen historiassa.
Ja kyllä, on paljon vaikeampaa lopettaa sota, kuin aloittaa sota,
mutta se ei ole mahdotonta.
Kun innostumme liikaa biologisista selityksistä,
unohdamme, että vaikka ihmiset eivät välttämättä ole kehittyneet niin hirveästi tuhannen viime vuoden aikana,
instituutiomme ovat.
Ja se on tapahtunut ihmisen valintojen ansiosta,

iw: 
עכשיו, לבני אדם רבים במשך אלף שנים,לא הייתה הבחירה הזאת
אתה נלחם עבור הקרובים לך.
אבל לפחות בחלקים רבים של העולם כיום, הבחירה הזאת היא אכן בחירה
עכשיו, יכול להיות כי הגילויים הלא נעימים הללו מסייעים להסביר
למה אנחנו רוצים אולי לחפש הסבר ביולוגי או אבולוציוני מדוע בני האדם יוצאים למלחמה.
אולי זה עדיף על הרעיון שבני אדם פשוט נהנים בפעולות הלחימה
ומחפשים לחימה לשמה.
אבל בדיוק כמו שיש סכנה בלשבח את המלחמה ואת סגולותיה
אנחנו צריכים להיות זהירים בהסבר של המלחמה רק בתור תולדה של צרכים אבולוציוניים
בגלל שהסברים כאלה יכולים להוביל למסקנה גורלית כי המלחמה היא בלתי נמנעת.
אבל היא לא. מעגל האלימות שרואים באודיסיאה
נשבר כל הזמן בהיסטוריה האנושית.
וכן, הרבה יותר קשה לסיים מלחמה מאשר להתחיל אותה,
אבל זה לא בלתי אפשרי.
כאשר אנו נסחפים בהסברים ביולוגיים,
אנו שוכחים כי בעוד בני אדם לא יכול התפתחו כהרבה באלף השנים האחרונות,
המוסדות שלנו כן.
וזה קרה בגלל בחירות האדם

Dutch: 
Nu, voor veel mensen gedurende millennia, was die keuze niet echt een keuze.
Je vecht voor je familie.
Maar in ten minste vele delen van de wereld van vandaag, is die keuze een keuze.
Nu kan het zijn dat deze ongemakkelijke onthullingen helpen om uit te leggen
waarom we misschien willen zoeken naar een biologische of evolutionaire verklaring voor waarom mensen oorlog voeren.
Misschien heeft dat de voorkeur boven het idee dat mensen gewoon plezier hebben in de activiteit van vechten
en achtervolgen het alleen voor zijn eigen bestwil.
Maar net zoals er een gevaar bestaat in het vieren van oorlogvoering en zijn transcendentie,
we moeten voorzichtig zijn met het verklaren van oorlog alleen als een uitgroei van evolutionaire behoeften
omdat dergelijke verklaringen kunnen leiden tot een fatalistische conclusie dat oorlog onvermijdelijk is.
Maar het is niet. De cyclus van geweld die je ziet in de Odyssee
wordt altijd gebroken in de menselijke geschiedenis.
En ja, het is veel moeilijker om een ​​oorlog te beëindigen dan om er een te beginnen,
maar het is niet onmogelijk.
Wanneer we ons laten meeslepen door biologische verklaringen,
we vergeten dat hoewel mensen misschien niet zo veel zijn geëvolueerd in de afgelopen duizend jaar,
onze instellingen hebben.
En dat is gebeurd vanwege menselijke keuzes

Czech: 
nejen na základě potřeby jídla nebo rozmnožování.
Díky za pozornost. Uvidíme se příští týden.
Crash Course je natáčen v Chadu a Stacey Emigholz Studiu tady v Indianapolis,
a je to možné jen díky podpoře spousty úžasných lidí
a vaší pomoci na Subbable.com
Subbable je dobrovolné předplatné, ​​které umožňuje lidem podporovat náš rychlokurz,
takže stále může být pro všechny zdarma.
Díky všem našim Subbable předplatitelům a Vám díky za pozornost.
a jak se říká v mém rodném městě: Nezapomeňte být úžasní.

Finnish: 
jotka menevät pitkälle yli ruuan ja lisääntymisen halun.
Kiitos kun katsoit. Nähdään ensi viikolla.
Crash Coursen tuotetaan täällä Chad and Stacey Emigholzin studiolla Indianapoliksessa
ja sen on tehnyt mahdolliseki kaikkien näiden kivojen ihmisten apu,
ja teidän apunne Subbable.comin kautta.
Subbable on vapaaehtoinen tilauspalvelu, joka antaa sinun tukea Crash Coursea suoraan,
jotta voimme jatkaa näiden opetusvideoiden tekemistä ilmaiseksi kaikille aina.
Kiitos kaikille Subbable-tilaajille ja kiitos katsomisesta.
ja kuten sanomme kotikaupungissani: Älä unohda olla mahtava.

Dutch: 
die veel verder gaan dan het verlangen naar voedsel of de noodzaak om zich voort te planten.
Bedankt voor het kijken. Ik zie je volgende week.
Crash Course wordt hier geproduceerd in de Tsjaad en Stacey Emigholz Studio in Indianapolis
en wordt mogelijk gemaakt met de hulp van al deze aardige mensen,
en met uw hulp via Subbable.com
Subbable is een vrijwillige abonnementsservice waarmee u Crash Course rechtstreeks kunt ondersteunen,
zodat we deze educatieve video's voor altijd gratis kunnen blijven maken voor iedereen.
Bedankt aan al onze Subbable-abonnees, bedankt voor het kijken,
en zoals we in mijn woonplaats zeggen: vergeet niet geweldig te zijn.

Russian: 
которые выходят далеко за пределы желания пищи и размножения.
Спасибо за внимание. Увидимся на следующей неделе.
Crash course создаётся здесь, в Chad and Stacey Emigholz Studio в Индианаполисе
и это стало возможным с помощью всех этих замечательных людей,
и с вашей помощью через Subbable.com
Subbable является добровольной подпиской, который позволяет поддерживать Crash Course,
так что мы можем продолжать делать эти образовательные видео бесплатно, для всех, и всегда.
Спасибо всем нашим подписчикам, Subbable, и благодарю вас за просмотр.
И, как мы говорим, в моем родном городе: Don't forget to be awesome.

German: 
die weit über das Bedürfnis nach Nahrung oder Fortpflanzung hinausgehen.
Danke für's Zusehen. Wir sehen uns nächste Woche.
Crash Course wird hier im Chad and Stacey Emigholz Studio in Indianapolis aufgezeichnet
und wird von der Unterstützung der vielen netten Menschen ermöglicht,
und von eurer Unterstützung durch Subbable.com
Subbable ist ein freiwilliger Abo-Service, der es erlaubt, Crash Course direkt zu unterstützen,
damit diese Bildungsvideos für jeden und für immer kostenlos bleiben.
Danke an all unsere Subbable-Abbonenten, danke euch für's Zusehen,
und wie wir in meiner Heimatstadt sagen: "Vergesst nicht, großartig zu sein."

Modern Greek (1453-): 
που ξεπερνούν κατά πολύ την επιθυμία για φαγητό και την ανάγκη της αναπαραγωγής.
Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε. Θα σας δω την άλλη εβδομάδα.
Το Crash Course παράγεται εδώ, στο «Chad and Stacey Emigholz Studio» στην Ινδιανάπολη
και έχει καταστεί εφικτό χάρη στην βοήθεια όλων αυτών των καλών ανθρώπων,
και τη βοήθειά σας μέσω του Subbable.com
Το Subbable είναι μία εθελοντική υπηρεσία συνδρομών που σας επιτρέπει να υποστηρίξετε απ ευθείας το Crash Course,
έτσι ώστε να μπορούμε να φτιάχνουμε αυτά τα εκπαιδευτικά βίντεο δωρεάν, για όλους, για πάντα.
Ευχαριστώ όλους τους Subbable συνδρομητές μας, ευχαριστώ εσάς που παρακολουθήσατε,
και όπως λέμε στην πόλη μου: Μην ξεχνάς να είσαι καταπληκτικός.

Arabic: 
التي تتجاوز كثيرًا الرغبة في الطعام
أو الحاجة إلى التكاثر.
شكرًا لكم على متابعتنا،
أراكم الأسبوع القادم.
يُنتج Crash Course هنا في استوديو
تشاد وستاسي إيموغهولتز في إنديانابوليس،
وهو موجود بفضل مساعدة كل هؤلاء الناس اللطفاء.
وبمساعدتكم عبر Subbable.com
Subbable هي خدمة اشتراك طوعية
تتيح لكم دعم Crash Course مباشرة
لنستطيع إبقاء هذه الحلقات التعليمية
مجانية للجميع إلى الأبد،
شكرًا لكل المشتركين معنا من Subbable
وشكرًا لكم لمشاهتنا،
وكما نقول في بلدتي:
لا تنسوا أن تكونوا رائعين.

iw: 
שהולכות הרבה מעבר לחשק לאכול או הצורך להתרבות.
תודה שצפיתם. נתראה בשבוע הבא.
קורס מזורז מיוצר כאן בסטודיו צ'אד וסטייסי אמיגהולץ באינדיאנפוליס
ואפשרי בעזרת כל האנשים הנחמדים האלה,
ובעזרתכם דרך Subbable.com
Subbable הוא שירות למנויים מרצון המאפשר לך לתמוך בקורס מזורז ישירות,
כדי שנוכל להמשיך ליצור סרטוני וידאו חינוכיים אלה בחינם, לכולם, לנצח.
תודה לכל המנויים Subbable שלנו, תודה לכם שצפיתם,
וכפי שאנו אומרים בעיר הולדתי: אל תשכחו להיות מדהימים.

English: 
And that's happened because of human choices that go far beyond the desire for food or the need to reproduce.
Thanks for watching. I'll see you next week.
Crash Course is produced here in the Chad and Stacey Emigholz Studio in Indianapolis and is made possible with the help of all of these nice people,
and with your help through Subbable.com
Subbable is a voluntary subscription service that allows you to support Crash Course directly,
so we can keep making these educational videos free, for everyone, forever.
Thanks to all of our Subbable subscribers, thanks to you for watching,
and as we say in my hometown: Don't forget to be awesome.

Romanian: 
de a merge dincolo de dorința de hrană sau de nevoia de a se reproduce.
Mulțumesc pentru atenție.Ne vedem săptămâna viitoare.
Crash Course e produs aici în Chad and Stacey Emigholz Studio în Indianapolis
și este realizat cu ajutorul tuturor acestor oameni drăguți,
și cu ajutorul Subbable.com.
Subbable este un serviciu de subscripție voluntară care vă permite să să sprijiniți direct Crash Course
astfel putem păstra   accesibile aceste video-uri educaționale  pentru oricine, totdeauna.
Mulțumesc tuturor celor care au subscris la Subbable
și așa cum spuneam acasă la mine : Nu uitați să fiți impresionanți.

French: 
Et ça bien au delà du désire de nourriture et de reproduction.
Merci de nous avoir suivit. Je vous retrouve la semaine prochaine.
"Crash Course " est produit ici au Chad and Stacey Emigholz Studio à Indianapolis
et est rendu possible avec l'aide de tous ces gens sympas,
et avec votre aide à travers Subbable.com
Subbable est un service d'abonnement volontaire qui permet de soutenir directement Crash Course
ainsi nous pouvons continuer de faire ces vidéos pédagogiques gratuites pour tous pour toujours.
Merci à tout nos abonnés Subbable, merci d'avoir regarder.
Et comme on dit chez moi: n'oubliez pas d'être beau.

Spanish: 
que van más allá del deseo por comida o la necesidad de reproducirse.
Gracias por su atención. Nos veremos la próxima semana.
Crash Course es producido aquí en el Estudio Chad y Stacey Emigholz en Indianapolis
y es posible gracias a la ayuda de todas estas personas agradables
y con la ayuda de Uds. a través de Subbable.com
Subbable es un servicio voluntario de suscripción que les permite apoyar a Crash Course directamente,
y así podamos continuar haciendo este contenido educativo gratis, para todos, por siempre.
Gracias a todos nuestros suscriptores de Subbable, gracias por su atención,
y como decimos en mí pueblo natal: ¡No olviden ser impresionantes! -DFTBA.
