Arkadaşlar, şimdi iddalı bir laf edeyim:
bu çağa söyleyebileceğiniz bir şey yoksa,
bu çağda yaşamanızın bir anlamı yoktur. Bakın,
şöyle bir cümle kurayım;
Bugün, burada değil.
Dün buradaydı.
Yarın, burada olabilir.
Ama, bunun tek şartı bizim burada olabilmemiz.
Yani, bugün burada olmadığı için... Bugün burada değil. Biz yaşıyoruz ama
... boşuna yaşıyoruz.
Biz başkalarının yaşadıkları, başkalarının yaptıkları tarihte yaşıyoruz.
Başkaları yapıyor, başkaları tarih yapıyor, biz o tarihte tatil yapıyoruz.
Bu bizi nereye götürebilir ? Hiçbir yere götürmez.
Yani adamlar aktör, biz palyaçoyuz. Yani adamlar üretiyor, biz tüketiyoruz. Bu kadar.
Adamlar üretiyor, biz tepe tepe tüketiyoruz. Dolayısıyla tükeniyoruz.
Kendimizi tüketiyoruz aslında.
Bu ülke öyle sıradan bir coğrafya değil.
Türkiye öyle sıradan bir coğrafya değil. Türkiye Türkiye'den ibaret değil.
Türkiye Türkiye'den ibaret olabilir mi? Böyle bir şey yok.
Yani dolayısıyla bizim şu an kıstırıldığımız vasat,
aslında bizim kolay kolay kabul edebileceğimiz, nefes alıp verebileceğimiz bir ortam değil.
Yani biz modernleşme süreci ile birlikte tam anlamıyla
bir ufuk daralması yaşıyoruz.
Düşünün, koskoca bir Osmanlı Medeniyeti'nin özü ve özeti.
Demografik, etnik olarak da.
Otuz küsür etnisitenin bir arada yaşamasından bahsediyoruz, bu inanılmaz bir şey.
İnanılmaz bir zenginlik aslında bu. Biz bunun farkında değiliz.
Gerizekalı bazı tipler var,
işte Türkiye mozaiki falan filan. Gerzek işte adam, tabiki mozaik.
Mozaikten niye korkuyorsun ya ?
Zenginlik, farkılık. Farklılık zenginlik demektir ya !
Yani kişi ne kadar
farklı dünyalarla karşılaşabilirse, farklı fikirlerle, farklı düşüncelerle
farklı, yolculuklarla karşılaşabilirse.
o kadar kenidini fark edebilir. Kendine gelebilir.
Kendi farkını fark edebilir. Kendinin belki fark olduğunu fark edebilir.
Biz aslında farkız ama farkında değiliz bunun.
Bunun nedeni ne?
Bunun nedeni benim "çağ körleşmesi" dediğim şey.
"Çağ Körleşmesi"
Aslında, bakın arkadaşlar, insanlık tarihinde
daha önceki dönemlerde yaşanmayan bir sorun bu.
Tek bir zeitgeist bütün insanlığın
zeitgeistı konumuna geçmiş duruma.
Böyle rezillik olmaz.
Bu insanlığın intiharıdır aslında.
Bütün insanlığın, bütün medeniyetlerin intiharıdır.
İnsanlığın zihniyle, beyniyle, gönlüyle, ruhuyla, birikimiyle dalga geçmektir aslında.
"Zeitgeist"
Zeitgeistı biliyorsunuz, zamanın ruhu.
İnsanlık tarihinde,
aynı zaman dilimleri içerisinde... modernlikten önce,
aynı zaman dilimleri içerisinde farklı zeitgeistlar
bir arada oldu.
Bir arada yaşadılar. Yani herkes kendi zamanını yaşadı
Aynı çağda kendi zamanını yaşadı.
Sorun kendinize; hangi zamanı yaşıyorsunuz siz ?
Hangi kültürü yaşıyorsunuz ?
Hangi kültürü yaşıyorsunuz ? Sorun ; kendiniz misiniz ?
Kendiniz misiniz ? Kendinizde misiniz ?
Bu soruları sorun. Bence değilsiniz.
Çünkü bugün burada değil. Biz burada değiliz.
Yani bugünü şekillendiren ruh bizden neş'et eden, bizden kaynaklanan, bizim ortaya koyduğumuz bir ruh değil.
O yüzden biz dünyaya düşünce, sanat, işte bilim falan sunamıyoruz. Sunamıyoruz, yani, sunamayız.
Böyle bir şey yok.
Çünkü evsizlik hali yaşıyoruz. Çünkü şu an bulunduğumuz yer, yersiz ve yurtsuz.
Yani biz tam bir yersizlik yurtsuzluk hali yaşıyoruz.
Evi terk etmiş durumdayız.
Bizim yapmamız gereken şey burayı terk etmek.
Yani burayı belirleyen, şu an bizim içinde bulunduğumuz dünyayı belirleyen
zeitgeistı terk etmek.
Hicret etmek. Hicret terk etmek demek. Yani bulunduğumuz yeri terk etmek.
Bulunduğumuz yer, bütün dünya, şu an batı uygarlığı tarafından şekillendirilen bir dünya.
Tek bir mekan, tek bir kültür, tek bir algılama biçimi, tek bir duyma biçimi, tek bir yaşama biçimi.
Post-modern çağda yaşıyoruz... Bakın şöyle bir itiraz yapın, yapabilirsiniz.
Sorun yani kendi kendinize
Post-modern bir çağda yaşıyoruz, farklılıkların neredeyse zıvanadan çıktığı bir çağda yaşıyoruz.
sen gelmişsin bilmem nereden, Patagonya'dan; bize tek bir mekandan, tek bir kültürden
varoluş biçiminden, duyuş biçiminden bahsediyorsun.
Öyle mi ? Evet.
Yani, "Anything goes". Her şey mübah.
Anı yaşamaktan bahsediyoruz biz, yani
bugün içinde yaşadığımız çağın, içinden geçtiğimiz bu post modern
çağın ve ağlarının tek açıklayıcı
ifadesi, kavramı rölativizmdir, izafileşmedir, atomlaşmadır, parçadır.
Parçanın içinde parçalanmaktır.
Yani,
bu, dolayısıyla bütün fikrin yitirilmesidir.
İçinde yaşadığımız çağın
sadece hakikatin yitirlidiği bir çağ değil,
içinde yaşadığımız çağ, hakikatin yitirildiği, hakikatinin de yitirildiği bir çağdır.
Hakikatin yitirildiği, hakikatinin de yitirildiği bir çağ.
Unutmayı unutmak. İnsanlık modernlikle birlikte
unuttu. Kendini unuttu
Kendini unuttu, hakikati unuttu, tanrı fikrini yitirdi.
Post-modernlikle birlikte unutmayı da unuttu.
O yüzden, mesela medeniyetler arasında, kültürler arasına bir alışverişten falan bahsetmiyoruz.
Herkes kendi ghettosunda yaşıyor. Herkes kendi içine kapanmış durumda.
Yani bir akışkanlıktan, kültürlerin
akışkanlığından, düşüncelerin, sanatların akışkanlığından
bakışkanlığından, birbirine bakışından falan bahsetmiyoruz. Kaçıştan bahsediyoruz.
İnsanlar bu dünyada
hayata tutunmak için hayattan kaçıyorlar.
Bu ilginç bir şey. Hayata tutunmak için...
Bir akıştan, birbirini besleyen bir bakıştan falan sözetmiyoruz.
Bir dialojiden falan söz etmiyoruz. Tam tersine bir kaçıştan söz ediyoruz.
Kendinden kaçıyor insanlar. İnsan kendi ve kendi sorunlarından falan kaçıyor.
