εἴδομεν τί ἐγένετο ἐν τῷ τέλει, ἀλλὰ τί ἦν πρόσθεν;
Ἡμεῖς ἐσμεν μακρόβια ζῷα γεννηθέντα ἐπὶ Σελήνης.
Ἡ πραγματεία ἡμῶν ἐστιν φυλάττειν τὴν ἱερὴν διαθήκην καταλελειμμένην ἡμῖν τοῖς ἐπὶ Σελήνης,
τὸν μυθώδη Ἀργυροῦν Κρύσταλλον λέγω
καὶ ἐπισκοπεῖν καὶ ὠφελεῖν προχωροῦσαν Γῆν.
Μέμνησο Σερένιτι…
τοῦ χρόνου ὅτε διῆγες βασιλὶς Σελήνης οὔσα.
Σερένιτι, ἐφίλεις τὰ χλωρὰ δένδρα καὶ τὸν ἄνεμον
τοὺς τῆς περικαλλοῦς αἐρίνης Γαίας καὶ πολλάκις ἀπέβλεπες εἰς αὐτήν.
Εἶτα ἐνέπεσες εἰς ἔρωτα.
Ὦ Σερένιτι βασιλίς!
Ὦναξ Ἐνδυμίων!
Συγγνώμην μοι ἔχε ὑστερήσαντι τοῦ χοροῦ.
Σε περιέμενον.
Δεινόν τι συνέβη.
Τί δή;
Πλεῖστοι ἡμῶν τῶν ἐπὶ Γῆς παρακεκρούσμεθα καὶ παραλελογίσμεθα ὑπὸ τῆς Βηρύλλου.
Βήρυλλος;
Βήρυλλος κατέχεται ἐκ κακοῦ μένους λεγομένου Μεταλλίας.
καὶ νῦν τοὺς ἀνθρώπους ὀρεγομένους τῆς ὑμετέρας μακροβιότητος λαβοῦσα
παρασκευάζεται ὡς ἐπιστρατεύσουσα ἐπὶ Σελήνην.
τίς ἁνήρ;
ἐν χορῷ…
Βασιλίς, βούλοιο ἄν;
δῆλον ὅτι πύρινος πόλεμος μέλλει στῆναι τῷ σῷ δήμῳ πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἐπὶ Γῆς.
ἐγὼ μέλλω πολέμιος σοι γενέσθαι,
κακῶς οὖν ἂν ἔχοι εἰ εἰδείης τίς εἰμι.
συγγνώμην οὖν ἔχε τῆς ὄψεως μου.
ἔσει πολέμιος μοι;
Μετάλλια οὐκ ἐστὶν ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὄγκος κακοῦ μένους.
Βήρυλλος δὲ φαρμακίς.
Χρωμένη τῇ Μεταλλίας δυνάμει πειρᾶται ἐπικρατῆσαι Σελήνης τε καὶ Γῆς.
ἐάν οὐδὲν ποιήσωμεν, ἡ Σελήνη καταφθαρήσεται.
ἀνάγκη ἔστι ἡμῖν μὴ χρονίζειν ἐξαλείφουσι Μεταλλίαν,
κεκτημένην μέγιστον πλῆθος κακοῦ μένους,
καὶ κατέχουσι Βηρύλλου γνώμας.
Βουλοίμην ἂν παρὰ σοῦ βοηθεῖσθαι, Σερένιτι.
ἆρα πιστεύεις τῷ ἐμῷ λόγῳ;
Ναί.
Δεινά! δεινά! οἱ ἀπὸ Γῆς ἐμπίπτουσιν ἡμῖν!
Πομφόλυγες ἀνακηκίουσαι!
Ψυχὴ πυρώδης!
Ὕπατος κεραυνός!
Μηνοειδὴς ἀκτίς!
Ἀπὸ τῆς τήμερον κρατήσω τε Γαίας καὶ Σελήνης.
Οὐκ ἐάσω μηδένα ἀπειθεῖν μοι.
Ὦ ἀγαπητὴ Μετάλλια, αὕτη ἐστι ἡ γένεσις τῆς Σκοτεινῆς βασιλείας.
Σὺ ἄρα εἶ Σερένιτι βασιλίς;
Διαφθερῶ τὸν χαρίεντα πρόσωπόν σου.
Βήρυλλε, οὐ σοι συγγνώσομαι ἐάν ἅψῃ τῆς βασιλίδος!
Ἐνδυμίων!
διὰ τί ἀμύνεις τῇ βασιλίδι; σὺ εἶ ἄναξ τῆς Γαίας.
Ἐάν γήμῃς ἐμὲ, γένοιο ἂν βασιλεὺς καὶ Σελήνης καὶ Γαίας.
Βήρυλλε, παράγῃ ὑπὸ Μεταλλίας κρατούσης κακοῦ μένους!
Ἔγειρε! ἀπαλλάγηθι κακοῦ θυμοῦ!
Σίγα! Καὶ σε ἀποκτενῶ!
Μὴ πλασιάζῃς!
Σερένιτι βασιλίς…
Χά, χά, χά! Τέθνηκε. Ἡ βασιλὶς τῆς Σελήνης τέθνηκε!
Σερένιτι βασίλεια, ἐάν χρήσῃ τῷ Ἀργυρῷ Κρυστάλλῳ, ἡ ζωή σου…
Ἡ ζωή μου οὐδὲν ἐστι παρὰ εἰρήνην ἐπὶ Σελήνης καὶ Γῆς.
Σεληνιακῆς ἰάσεως αὔξησις!
Τί δαί;
Μετάλλια ἄνασσα!
Μετάλλια ἄνασσα!
τῷ Ἀργυρῷ Κρυστάλλῳ δυνάμεθα χρῆσθαι ὑπὲρ εἰρήνης, καρδίας ἀγαθῆς οὔσης,
ἀλλὰ ὑπὸ κακῆς καρδίας γίγνεται δεινὸν ὅπλον.
Χρωμένη τῷ Ἀργυρῷ κρυστάλλῳ ἐδυνήθην κατασφραγίσαι Μεταλλίαν,
ἀλλ΄ ἄδηλον ὁπότε ἀναβιωθήσεται πάλιν.
Ταυτῃί δὲ τῇ Μηνοειδεῖ ῥάβδῳ μόνον ἀπόγονος ταύτης τῆς βασιλείας δύναται χρῆσθαι.
Ἐάν Μετάλλια ἀναβιωθῇ πάλιν ἐν τῷ ἔπειτα,
δότε τὴν ῥάβδον βασιλίδι Σερένιτι καὶ φυλάττετε τὸν εἰρηνικὸν κόσμον.
ναί, ἄνασσα.
Σερένιτι βασιλίς καὶ πᾶσαι αἱ πολεμίστριαί σου,
εἴθε ἡ ἀγάπη ἡμῶν ἐκτελεσθείη ἐν τῷ μέλλοντι ἐπὶ Γῆς.
ἐν τῷ μέλλοντι ἐπὶ Γῆς…
ζῆτε εὐδαίμονες, δέομαι ὑμῶν.
τὸ τέλος
