ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ
ਕੁੱਝ ਨਾ ਕੁੱਝ ਜਰੂਰ ਆਖਦੀਆਂ ਨੇ
ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਓਹਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਆਵੇ,
ਓਹਨਾ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਸ਼ਨਾਵੇ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ
ਸਿਆਣੀਆ ਕੁੜੀਆਂ ਲੁੱਕ ਲੁੱਕ ਨੇ ਰਹਿੰਦੀਆਂ
ਧੁੱਖ ਧੁੱਖ ਕੇ ਜਿਓਂਦੀਆਂ
ਝੁੱਕ ਝੁੱਕ ਕੇ ਤੁਰਦੀਆਂ
ਨਾ ਉੱਚਾ ਬੋਲਦੀਆਂ , ਨਾ ਉੱਚਾ ਹੱਸਦੀਆਂ
"ਕੁੜੀਆਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀਆਂ"
ਬਸ ਧੂੰਏ ਦੇ ਪੱਜ ਰੋਂਦੀਆਂ , ਤੇ ਕੰਧਾਂ ਦੇ ਓਹਲੇ ਘੁੱਗ ਵਸਦੀਆਂ
ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾ ਸ਼ਰਮ ਹਯਾ ਦੀਆ ਪੁਤਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ
ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਰੱਖਦੀਆਂ , ਅੱਖ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਚੱਕਦੀਆਂ
ਕੇ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਨਿਰੀਆਂ ਗਊਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ
ਜਿਹੜੇ ਕਿੱਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੋ , ਬੱਝੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ
ਇਹ ਬੇਜੁਵਾਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁੱਝ ਨਾ ਕਹਿੰਦਿਆਂ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦਾ ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਬੋਲ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਾ ਆਇਆ
ਉਸ ਦਾ ਹਰ ਵਾਕ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਦੀਵਾਰ ਬਣ ਕੇ ਉਸਰ ਆਇਆ
ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ
ਤੂੰ ਕਦਮ ਕਦਮ ਤੇ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਨਾ ਕਰੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਜਰੇ ਕੋਲ ਗਹਿਣੇ ਨਾ ਧਰੀ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੁਤਬੇ ਤੇ ਏਨਾ ਬੁਲੰਦ , ਏਨਾ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰੀ
ਕੇ ਹਰ ਹਨੇਰਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਬਕ ਜਾਵੇ
ਹਰ ਜੰਜੀਰ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੜੱਕ ਜਾਵੇ
ਹਰ ਦੀਵਾਰ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਠਿਠਕ ਜਾਵੇ
ਤੂੰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਜੀਵੀ ਮਾਣ ਨਾਲ ਮਰੀ
ਦੀਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਹਰਗਿਜ ਨਾ ਕਰੀ
ਮੇਰੀ ਧੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਜਰੂਰ ਕੁੱਝ ਨਾ ਕੁੱਝ ਆਖੇਗੀ
ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੋਹਣਾ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਮੁਹੱਬਤ ਭਰਿਆ
ਕਿਉਕਿ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ 
ਕੁੱਝ ਨਾ ਕੁੱਝ ਜਰੂਰ ਆਖਦੀਆਂ ਨੇ
ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਓਹਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਆਵੇ ,
ਓਹਨਾ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਸ਼ਨਾਵੇ
ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਯੁੱਗ ਏਦਾਂ ਹੀ ਪਲਟਦੇ ਨੇ
ਹਾਂ ਯੁੱਗ ਏਦਾਂ ਹੀ ਪਲਟਦੇ ਨੇ
LIKE SUBSCRIBE AND SHARE
