
Polish: 
Jest coś nieodpartego w historiach
przegrańców,
w których niezwykli ludzie
zaczynają skromnie, aby
w końcu robić niesamowite rzeczy
mimo wszystkich przeciwności.
Ale mało jest historii dramatyczniejszych
niż ta o Idzie B. Wells.
Urodzona jako niewolnica w Mississippi
w środku wojny secesyjnej,
została dzielną dziennikarką śledczą
i aktywistką społeczną,
dzisiaj nazywaną
"najgłośniejszym i najtrwalszym
głosem za prawdą"
w erze niesprawiedliwości.
Od dziecka, Wells nosiła
wyjątkowe brzemienia z wyjątkową odwagą.
Została głową swojej rodziny
w wieku 16 lat, gdy jej rodzice
nagle zginęli z żółtej febry.
Aby wspierać pięcioro bratów i sióstr,
kontynuowała edukację i zaczęła pracę
jako nauczycielka w wioskach Mississippi.
W wieku 21 lat, Wells wsiadła
w pociąg do Memphis
i usiadła w wagonie 1. klasy dla kobiet,
jednak powiedziano jej, że czarnoskóre
mogą korzystać tylko z 2. klasy.
Oprócz ugryzienia konduktora, który
próbował ją usunąć z wagonu, wkrótce
pozwała firmę kolejową za dyskryminację.
Początkowo wygrała, ale
mimo, że werdykt zmieniono apelacją,

English: 
There's something irresistible about
underdog stories,
where remarkable people rise
from humble beginnings
to do incredible things against all the odds.
But few stories are as dramatic as that of
Ida B. Wells.
A woman who was born a slave in Mississippi,
in the midst of the Civil War,
and became a daring investigative reporter
and civil rights crusader,
who would one day be called
"the loudest and most persistent voice for truth"
in an era of injustice.
From an early age, Wells carried
exceptional burdens with exceptional courage.
She became the head of her household
at the age of 16 when both her parents
died suddenly from yellow fever.
In order to support her five brothers and sisters,
she curtailed her education and started working
as a school teacher in rural Mississippi.
When she was 21 years old,
Wells boarded a train to Memphis
and seated herself in the first-class ladies car,
only to be told that black women were restricted
to second class.
Not only did she bite the conductor who tried
to remove her, she soon filed a discrimination
lawsuit against the railroad company.
She won the initial case,
and while it was overturned on appeal,

French: 
Il y a quelque chose de fascinant 
dans les histoires de personnes opprimées,
Où des personnes extraordinaires
partent de presque rien
et contre toute attente, 
accomplissent des choses incroyables.
Mais peu de ces histoires sont
aussi dramatiques que celle de
Ida B. Wells.
Une femme née esclave dans le Mississipi
en pleine guerre civile,
qui est devenue une 
audacieuse reporter d'investigation
et une militante pour les droits civils,
et qui sera un jour appelée
"La voix de la vérité,
la plus forte et la plus tenace"
d'une époque des plus injustes.
Depuis petite, Wells endura de nombreuses
souffrances avec beaucoup de courage.
Elle devient la maîtresse de maison à 16 ans,
quand ses deux parents meurent
soudainement de la fièvre jaune.
Pour subvenir aux besoins
de ses 5 frères et soeurs,
Elle limite ses études et travaille comme
enseignante dans le Mississipi campagnard.
À l'âge de 21 ans, Wells
prend le train pour Memphis
et s'assied en première classe.
Mais on lui dit que les femmes noires
doivent aller en seconde classe.
Elle a non seulement mordu le conducteur,
qui a voulu la déloger, mais elle a aussi
poursuivi en justice la compagnie
ferroviaire pour discrimination.
Elle a remporté le premier procès, 
et pendant la procédure d'appel,

English: 
an article she wrote about the experience
helped launch her career as a journalist.
Wells' life changed forever in 1892,
when her friend, Thomas Moss, was murdered
by a white mob in Memphis
along with two other black men.
Their brutal killings inspired Wells to speak out
against the horrors of lynching,
an increasingly common tool of terror
used against black people in the decades
after the Civil War.
Black men were often falsely accused of rape
in order to justify their murders.
But in a series of widely-read
articles and pamphlets,
Wells argued that lynching had little to do
with protecting the honor of women,
and everything to do with protecting the power of
southern white men.
Like so many civil rights leaders who would
follow in her footsteps, including the
civil rights leaders of today,
her criticisms were powerful because
they took aim not just
at the misdeeds of individuals,
but at the unexamined institutions of racism
and power behind them.
Her groundbreaking analysis changed
the national conversation around lynching,
and ever her future mentor, Frederick Douglass
called his writing on the subject
"feeble" in comparison.
Wells was the co-owner and editor of
a black newspaper in Memphis.
After one of her anti-lynching articles

Polish: 
artykuł, który o tym napisała
pomógł jej zacząć karierę dziennikarki.
Życie Wells zmieniło się na zawsze w 1892r
gdy jej przyjaciela Thomasa Mossa
zabił biały gang w Memphis
wraz z 2 innymi czarnymi mężczyznami.
Ich brutalne morderstwa zmotywowały Wells
do protestu przeciw linczu, coraz
powszechniejszego narzędzia terroru
używanego przeciw czarnoskórym tuż
po wojnie secesyjnej.
Często fałszywie oskarżano
czarnoskórych mężczyzn
o gwałt, aby uzasadnić ich morderstwa.
Ale w serii poczytnych
artykułów i ulotek,
Wells utrzymywała, że lincz
nie jest związany z ochroną kobiet,
tylko z ochroną władzy
białych mężczyzn Południa.
Jak wiele zwolenników praw osobistych
którzy podążyli za jej śladem,
w tym dzisiejszych zwolenników,
jej krytyka była mocna ponieważ
była skierowana nie
tylko w występki pojedynczych ludzi
ale w niesprawdzone powołania rasizmu
i władzy stające za nimi.
Jej przełomowa analiza zmieniła
narodowe rozmowy o linczu, a
jej przyszły mentor Frederick Douglass
nazwał swoje zapiski
"marnymi" w porównaniu z jej pracą.
Wells była współwłaścicielką
i redaktorką gazety czarnoskórych
Po tym jak jeden z jej artykułów

French: 
Un article dans lequel elle
décrivait cette histoire
l'aida à démarrer sa carrière
en tant que journaliste
La vie de Wells change à jamais en 1892
quand son ami Thomas Moss, 
ainsi que deux autres hommes noirs,
sont tués par une foule blanche à Memphis.
Leur mort brutale inspire Wells pour 
s'exprimer contre l'horreur du lynchage,
un instrument de terreur de plus en plus
utilisé contre les noirs
dans les décennies qui suivent
la Guerre Civile.
On accusait souvent les hommes noirs 
de viol, pour justifier leur exécution.
Mais dans une série d'articles
et de pamphlets très lus,
Wells défend que le lynchage n'a rien à voir
avec la protection de l'honneur des femmes,
mais tout à voir avec la protection des
privilèges des hommes blancs du Sud.
Comme beaucoup de leaders des mouvements
pour les droits civils qui suivront sa voie,
même ceux d'aujourd'hui,
si ses critiques ont tant porté
c'est parce qu'elles ciblaient non seulement
les méfaits des individus, mais aussi
l'institution du racisme non critiquée
et les pouvoirs qui la supportaient.
Son analyse novatrice changea la 
conversation nationale sur le lynchage,
et même son futur mentor Frederick Douglass
trouva son propre travail sur la question,
"faible" en comparaison.
Wells était co-propriétaire et éditrice
d'un journal noir à Memphis.

Polish: 
przeciw linczu obraził białoskórych
wściekły tłum wszedł do biura gazety
i je zniszczył.
W obliczu gróźb śmierci,
Wells zaczęła nosić pistolet w portmonetce
ale odmówiła wycofania się z
kampanii przeciw linczu.
Powiedziała, że lepiej jest umrzeć w
walce z niesprawiedliwością
niż umrzeć jak pies lub gryzoń w pułapce.
Potem przeniosła się do Nowego Jorku
gdzie zaczęła publikować prasę śledczą
dla większej publiczności,
w tym ulotki zawierające statystyki
dotyczące linczu na Południu.
Jej popularne przemowy w końcu
przeniosły ją do Wielkiej Brytanii
gdzie biali zdawali się o wiele
bardziej wściekli, niż
wielu Amerykanów.
Jej wyprawa z przemowami zainspirowała
międzynarodowe znienawidzenie linczu,
szczególnie ze strony brytyjskich gazet i
polityków, czyniąc Wells najwidoczniejszą
narodową liderką przeciw linczu.
Mimo, że Wells często się krytykowała
za bycie upartą i porywczą,
te same cechy uczyniły ją 
zapalczywą oratorką
i nieustającą wojowniczką przeciw
niesprawiedliwości.
W obliczu gróźb śmierci od 
białoskórych Południa

French: 
Après que l'un de ses article anti-lynchage
ait déplu à la communauté blanche,
une foule en colère prit d'assaut 
les bureaux du journal, et les détruisit.
Menacée de mort,
Wells commence à toujours prendre 
un pistolet dans son sac,
mais refuse d'arrêter sa campagne anti-lynchage.
Elle dit préférer mourir 
en se battant contre l'injustice
que de mourir comme un chien 
ou comme un rat pris au piège.
Après ça, elle part à New York
où elle écrit comme journaliste 
d'investigation pour un plus grand public,
notamment des pamphlets qui collectent des
statistiques sur le lynchage dans le Sud.
Ses discours populaires contre le lynchage
l'emmènent en Angleterre
où l'audience blanche semble bien plus
indignée que son homologue américaine
Sa tournée de discours transatlantique inspira
une condamnation internationale du lynchage,
surtout de la part des journaux
et des politiciens anglais.
Wells fut considérée comme la plus visible
des leader du mouvement contre le lynchage
Même si Wells se trouvait trop bornée et emportée,
Ces mêmes traits de charactère
faisaient d'elle une oratrice fougueuse
et une militante implacable contre les injustices.
Menacée de mort par des Blancs sudistes

English: 
displeased the white community,
an angry mob stormed the office of the paper
and destroyed it.
Faced with death threats,
Wells started carrying a pistol in her purse,
but refused to back down from her
anti-lynching campaign.
She said it was better to die
fighting against injustice,
than to die like a dog or a rat in a trap.
After that, she relocated to New York,
where she began to publish investigative
journalism for an even larger audience,
including pamphlets that collected statistical
documentation of lynching in the South.
Her popular anti-lynching speeches
eventually took her to Britain,
where white audiences seemed far more
outraged than many of their
American counterparts.
Her overseas speaking tour inspired
international condemnation of lynching,
particularly from British newspapers and politicians.
And elevated Wells to the most visible national
leader in the anti-lynching movement.
Although Wells often criticized herself
for being stubborn and hot-tempered,
those same qualities made her a fiery orator
and a relentless crusader against injustice.
Faced with death threats from southern Whites
and criticism from moderate black reformers,

French: 
et critiquée par les réformateurs noirs
modérés qui la trouvaient trop radicale,
Wells n'abandonna pas ses idéaux,
même si son confort, ses avantages
et sa propre sécurité étaient en jeu.
"Pour changer le mal en bien,
la lumière de la vérité doit l'illuminer",
écrivit Wells, qui n'hésitait jamais
à énoncer des vérités qui dérangent,
même à ses proches ou à de potentiels alliés.
Même dans une atmosphère hostile,
et menacée par des gens
qui voulaient punir son franc-parler
à cause de sa race et de son genre,
elle refusa de se taire.
Même si elle ne battait pour les droits des femmes,
Wells fut déçue par les suffragettes blanches
qui considéraient les questions raciales
comme une distraction du combat contre le sexisme.
Certaines approuvaient même la ségrégation.
Pendant la fameuse parade pour le suffrage de 1913,
quand on dit aux femmes noires
de marcher à l'arrière,
Wells attendit simplement le début de la marche
et se joint avec insolence à la délégation de son état.
Elle fut aussi déçue par les personnes noires
qui pensaient que le féminisme
était moins important que la lutte
contre le racisme.
Coincée entre les luttes de sa race et 
de son genre, elle se battit souvent seule.

Polish: 
i krytyki od skromnych,
czarnoskórych reformatorów,
którzy uważali ją za zbyt radykalną
Wells odmówiła ustąpienia swoich ideałów
dla komfortu, wygody,
a nawet bezpieczeństwa osobistego.
"Złe czyny poprawia się, świecąc w
nie światłem prawdy"
napisała Wells, która nie bała się mówić o
niemiłej prawdzie, nawet gdy
kosztowało ją to przyjaciół
lub potencjalnych wspólników.
Mimo bycia otoczoną przez groźby
ludzi chcących ukarać ją za
szczerość z powodu
jej rasy i płci,
odmówiła bycia uciszoną.
Mimo, że walczyła o prawa kobiet,
Wells była często rozczarowana
białoskórymi sufrażystkami
które uważały problemy rasowe za
oderwanie się od walki z seksizmem.
Niektóre nawet wspierały segregację.
Podczas znanej parady sufrażystek w 1913r.
kiedy czarnoskórym kazano chodzić z tyłu,
Wells po prostu poczekała na
początek marszu
i prowokująco dołączyła się do
delegacji swojego stanu.
Podobnie, była sfrustrowana
przedstawicielami
społeczności czarnoskórych, 
którzy uważali
prawa kobiet za nieważne w 
walce z rasizmem.
Pomiędzy zmaganiami ze swoją rasą i płcią,
Wells często czuła się samotna w walce.
Mimo, że miała wielu konkurentów

English: 
who considered her too radical,
Wells refused to compromise her ideals
for the sake of comfort, convenience,
or even personal safety.
"The way to right wrongs is to turn
the light of truth upon them,"
wrote Wells, who never failed to speak
unpleasant truths even when it cost her friends
or potential allies.
Although surrounded by hostility and threats
from people who wanted to punish
her outspokenness because of
her race and her gender,
she refused to be silenced.
Although she fought for women's rights,
Wells was often disappointed by white suffragists
who considered racial issues a distraction
from the fight against sexism.
Some even endorsed segregation.
During the famous women's suffrage parade of 1913,
when black women were told to walk at the back,
Wells simply waited until the march started
and defiantly joined her states' delegation.
Similarly, she was frustrated by those in the
black community who saw women's rights as
unimportant to the fight against racism.
Caught between the struggles of her race and her gender,
Wells often felt like she fought alone.
Although she had many suitors,

English: 
and withstood enormous social pressure to marry,
Wells remained single throughout her twenties.
In her early 30s, she finally met her match
in Ferdinand Barnett,
a black lawyer who was equally passionate about
social justice and a man who wholeheartedly
supported her career.
They married and had four children together
and while Wells would eventually step down
from her full-time position as a newspaper editor,
she continued her work as a reformer
until the day she died.
When she passed away in 1931 at the age of 69,
Ida B. Wells had profoundly changed the way that
people had looked at race, gender,
and violence in America.
She transformed herself from a slave who was
regarded as property,
to someone once described as a
woman who walked as if she owned the world.

French: 
Elle avait de nombreux prétendants 
et socialement, on la pressait de se marier.
Mais Wells resta célibataire jusqu'à ses 30 ans.
Alors, elle rencontra enfin son égal, 
en Ferdinand Barnett,
un avocat noir qui était aussi passionné
par la justice sociale
et un homme qui supporta entièrement sa carrière.
Ils se marrièrent et eurent 4 enfants,
et même si Wells finit par quitter son
travail à plein temps de rédactrice en chef,
elle continua son travail de réformatrice
jusqu'au jour de sa mort.
Quand elle mourut en 1931 à l'âge de 69 ans,
Ida B. Wells avait profondément changé
la manière dont les gens voyaient les races,
les genres et les violences en Amérique.
Elle passa d'esclave,
qui était la propriété d'un autre,
en une femme dont on dit qu'elle 
marchait comme si le monde lui appartenait.

Polish: 
i odparła się ogromnej
społecznej presji do ślubu
Wells pozostała bez męża
do 30. roku życia.
Gdy miała około 30 lat, 
wreszcie znalazła kochanka
Ferdynanda Barnetta,
czarnoskórego prawnika
z równą pasją do
sprawiedliwości społecznej
i mężczyznę, który
całkowicie wspierał jej karierę.
Wzięli ślub i mieli czworo dzieci.
Mimo, że Wells w pewnym momencie
zrezygnowała z pozycji redaktorki gazety,
kontynuowała pracę jako reformatorka
aż do śmierci.
Gdy zginęła w roku 1931 w wieku 69 lat,
Ida B. Wells zmieniła sposób
postrzegania rasy, płci
i przemocy w Ameryce.
Zmieniła się z niewolnicy, która była
uznawana za własność,
w kobietę raz opisaną jako
stąpającą po Ziemi,jakby należała do niej.
