Bence "Children of Men" filminin
asıl odak noktası arka planı.
Ve bir arka plan olarak bırakmak önemli.
İşte burada Cuaron'un gerçek sanatı devreye giriyor.
Bu benim “anamorfoz” dediğim bir paradoks.
Filmin toplumsal baskı boyutunu doğrudan görmeye çalışırsanız,
göremesiniz. Onu dolaylı yoldan,
ve ancak arka planda kaldığı sürece görebilirsiniz.
"Children of Men” ilginç bir şekilde, Y Tu Ma Tambien filminin yeni bir versiyonu.
Y Tu Ma Tambien’de beni yoğun şekilde çeken şey
ön planla arka plan arasındaki muhteşem gerilimdi.
Yani filme yüzeysel olarak bakarsanız, ön planda,
sadece kötü biten cinsel bir macera ibaret
Ama bu filmin,  gerçekten de cinselliklerini, hayatın anlamını falan yeniden keşfeden iki genç erkekle ilgili bir film olduğunu söyleyemezsin
Tam tersi oluyor
Hayatlarındaki o absürtlüğü görüyorsunuz.
Cinsel travmalarını yaşama biçimlerinin arka plana aykırılığı o kadar açık ki
Hayatı, bu toplumsal baskı deneyinin ortasına atar
Bence bu film de aynı şekilde
Bütün bu anlatılan kısırlık ve saire, sadece,
ne bileyim, kahramanın, duyarsız anti kahraman modundan
daha aktif olmaya giden maceralarını falan anlatmanın bir aracı değil.
Hayır. Aslında bu, kahramanın kaderi
arka planı daha keskin bir şekilde görebilmenizi sağlayan bir tür prizma
Bence film geç dönem kapitalizmin, geçmişi olmayan
bir toplumun ideolojik umutsuzluğunu en iyi şekilde teşhis ediyor.
Filmdeki asıl umutsuzluk bu.
Gerçek kısırlık, anlamlı tarihsel deneyime sahip olmayışın ta kendisi.
O nedenle filmdeki şu elegant sahneyi seviyorum, bütün sanat eserlerinin,
klasiklerin bir araya toplandığını gösteren sahne.
Ama bunların bir dünyası yok. Tamamen anlamsızlar.
Çünkü Michelangelo’nun heykelinin veya diğerlerine sahip olmanın ne manası var?
Bunlar ancak, belirli bir dünyaya işaret ediyorsa işe yarar.
Eğer böyle bir dünya yoksa, bunların da bir anlamı yok.
Bence filmin göç  ve diğer konuları işlemesi bu arkaplana aykırı.
Filmin İngiltere'de geçmesiyse, umutsuzluk ancak orada hissedilebilirdi
İngiltere, dünyada anayayası olmayan az sayıdaki ülkeden biri.
Çünkü kendi geleneksel esaslarına dayanabiliyor
Yazılı olması gerekmiyor.
Böyle bir ülkede, bu tarihi boyutun kaybolması,
anlamı mümkün kılan bu esasların kaybolması çok daha kötü hissediliyor.
Romanla film arasındaki iki değişiklikten bahsetmek istiyorum.
İlki anti-kahramanın en yakın arkadaşı Jasper'in değiştirilmesi
Romanda Jasper, bir tür emekli, eski memur.
Ama burda onu, şeye dönüştürmek, bunun ne olduğunu 68 kuşağından sonraki herkes bilir,
bu yaşlı, pis, aciz, emekli hippi kişiliğe.
Bütün anlaşılmazlığı bir taraftan,
Birçok eski solcu, bu kuşağın anılarını sever.
Ama aynı zamanda, bunda kısır, saçma bir şey var.
Bence çöküş, bir şekilde, orda başladı.
Bu, pür bir dehanın başarısı.
Diğer çok takdir ettiğim ve yapılması çok riskli olan şey ise
seks sahnesinin olmaması. Burada doğurganlık yeniden gerçekleştiriliyor ama
yaratılan bir çiftin üzerinden değil. Buradaki doğurganlık manevi doğurganlık,
hayatın anlamını bulmak falan
İşte bunlar bu filme olan hayranlığımın nedenleri.
Çünkü, kesinlikle doğrudan bir tür siyasi, ahlaki kıssaya dönüşmüyor falan filan
Mükemmel işliyor.
Çözümün tekne olması da güzel.
Teknenin kökleri yok. Köksüz. Etrafta sürükleniyor.
Bu harika tekne metaforunun benim için anlamı,
Yenilenmenin şartı, kendi köklerini kesmektir. Çözüm bu
Children of Men gibi filmlere bakın, gelecek bu.
Sadece böyle filmler sinemanın
bir sanat olarak yaşayayacağını garanti edebilir.
