Ju më pyesni si u bâna unë nji i çmendun.
Ndodhi kshtu:
Nji ditë, kohë mâ parë se shumë zota të lindin,
unë u çova prej nji gjumi të thellë e pashë se tâna maskat e mia ishin vjedhë,
– shtatë maskat që kisha stìsë e veshë në shtatë jetët,
- ndaj renda pa maskë përmes rrugëve tue bërtitë:
"Hajdutët, hajdutët, hajdutët e mallkuem!".
Burra dhe gra m'përqeshën e disa vrapuen për në shpìtë e tyne nga frika prej meje.
Dhe kur mbrrita në pazar, nji riosh hipun majë çatisë thirri:
"Ai asht i çmendun!".
Pashë nalt ta shof atë; dielli puthi ftyrën teme t'zbulueme për t'parën herë.
Për t'parën herë dielli puthi ftyrën teme t'zbulueme dhe shpirti m'u ndez nga dashunì e tij,
e unë nuk i deshta mâ maskat.
e si n'ekstazë thirra:
"Bekue, bekue qofshin hajdutët që m'i vodhën maskat!".
Kshtu u bana unë nji i çmendun.
Dhe gjeta njiheri lirinë e vetmisë dhe sigurì ndaj të qenit i kuptuem,
se ata që na kuptojnë, robnojnë diçka prej nesh.
Por, le t'mos jem shumë krenar me sigurinë teme.
Edhe hajduti n'burg asht i sigurt prej hajdutit tjetër.
I çmenduni - Kahlil Gibran
