Burada ilginç olan şey şu: Camus için iki tür absürtlük var.
Birinci anlamda absürt, hayatın anlamının ya da ona dair bir açıklamanın olmaması demek.
Peki bu nasıl ortaya çıkıyor, Camus bunu nasıl betimliyor?
Bunu Sisifos Söyleni kitabında uzun uzadıya anlatıyor.
Bu, onun ilk uzun deneme yazısı.
Burada bir sahneden bahsediyor...
...yolda yürürken, önünden geçtiğiniz kafenin camekanının arkasında bir parça plastikle özenle konuşan birini görürsünüz.
İşte tam o anda beden dışı bir deneyim yaşarsınız...
...kendinize "Ben burada ne yapıyorum? Bu insan ne yapıyor?" diye sorarsınız.
Tabii o kişi yalnızca telefonla konuşuyordur.
Kısa da olsa güçlü bir anda, bir sorgulama ortaya çıkar,...
...varoluşa dair derin bir sorgulama:
Hayatın anlamı nedir? Biz burada ne yapıyoruz?
İşte Camus için bu absürtlüğü hissetme anıdır.
Sonrasında, insan bir anlamın kesinlikle var olmadığını fark ettikten sonra...
...Camus için ikinci aşama başlar.
Bu da hayatın absürtlüğünü kucaklamaktır.
Ancak varoluşçuluk için öncesinde bu absürtlük kavramını ele almak bir ön şarttır.
Camus, bu absürtlük hissini kurama dökmez, açıklamaz.
Yalnızca size demin verdiğim gibi örnekler verir.
Bu yüzden, buna tam olarak varoluşçuluk diyemeyiz.
Burada varoluşçuluğun ön koşullarını, var olma şartlarını görürüz.
Önce hayatın anlamının olmadığını bilmeniz gerekir.
Önceden belirlenmiş bir anlam yoktur.
Ancak sonra da devamını getirmeniz gerekir.
Varoluşçuluk, hayatınıza dair aldığınız birtakım seçimlerin, kararların üzerine kuruludur.
Kişisel sorumluluğa dair bir şeydir.
Camus, ön koşullar aşamasında durur.
"Hiçbir şey yok" aşamasında kalır.
İşte bunu fark ettiğinizde, absürtlüğü kucaklayıp absürt bir hayat sürmeniz mümkün olur.
Sisifos Miti'nde Camus, bize bunun nasıl yapılacağını anlatır.
