
English: 
Once upon a time, people wrote this way. You
couldn’t even buy a vowel; someone had
to invent them.
It might’ve happened something like this.
Greece. No, not that Greece. Greece before
there was a Parthenon. A stern old man in
a trademark sporty toga seems a bit on edge
as he glares at the papyrus sheet clutched
in his hand. Aakh, you see!? You try to shrug
off his outburst, but he can’t let this
go. My friend, my friend, he recounts how
five hundred years before he was even born,
when the walls of Troy still stood, the Greeks
had a writing system of their own. It was
one of those more elaborate syllabary-plus-logograph
types. But that script had come and it had
gone. The new Greeks were a people on the
rise, but an illiterate people on the rise.

Modern Greek (1453-): 
Μια φορά κι έναν καιρό ο κόσμος έγραφε έτσι:
π μ φλς στ πρτ
Φωνήεν δε έβρισκες ούτε ν' αγοράσεις
Κάποιος έπρεπε να τα εφεύρει
Μπορεί και να συνέβη κάπως έτσι
Το χάπι του Θωθ
μια ιστορία της γραφής σε καρτούν
Ελλάδα
Όχι, όχι αυτή η Ελλάδα
Η Ελλάδα πριν φτιαχτεί ο Παρθενώνας
Ένας βλοσυρός ηλικιωμένος άνδρας
με χαρακτηριστικό σπορ χιτώνα
μοιάζει λίγο ανήσυχος καθώς
κοιτάζει επίμονα
το φύλλο παπύρου που κρατάει στο χέρι
- Ααχ βλέπεις;
Προσπαθείς ν' αγνοήσεις το ξέσπασμά του
αλλά εκείνος δεν το βάζει κάτω
- Φίλε μου, φίλε μου
Σου διηγείται πως, 500 χρόνια πριν γεννηθεί
όταν έστεκαν ακόμα τα τείχη της Τροίας
οι Έλληνες είχαν ήδη το δικό τους
σύστημα γραφής
Ήταν ένα από εκείνα τα σχετικά
περίπλοκα συστήματα
συλλαβικού, μαζί και λογογραφικού τύπου
Αυτού του είδους η γραφή όμως
είχε έλθει και παρέλθει
Οι σύγχρονοι Έλληνες ήταν μεν ένας
λαός ανερχόμενος
αλλά ήταν κι ένας λαός αγράμματος
Ένας λαός που αναζητούσε κάτι καινούριο
κάτι σπουδαίο

Spanish: 
Érase una vez, la gente escribía de esta manera. Ni siquiera podías comprar una vocal; alguien tenía
que inventarlas.
Podría haber ocurrido algo como esto.
Grecia. No, no esa Grecia. En la Grecia de antes que estuviese el Partenón. Un anciano severo con
una toga deportiva característica parece un poco nervioso al mirar la hoja de papiro que tenía
en la mano. Aakh, ¿ves? Intenta encogerse de hombros ante su arrebato, pero él no puede dejar esto
pasar. Mi amigo, mi amigo, él cuenta cómo quinientos años antes que naciera,
cuando los muros de Troya aún permanecían en pie, los griegos tenían un sistema de escritura propio. Era
uno de los tipos de silabarios-logógrafos más elaborados. Pero esa escritura había llegado y se había
ido. Los nuevos griegos eran un pueblo en alza, pero un pueblo analfabeto en aumento.

Modern Greek (1453-): 
Και αυτό το πράγμα που το λένε αλφάβητο
φαίνεται σπουδαίο
Σχεδόν
Φωνάζει κοντά τους καλούς του φίλους
Τα φοινικικά σύμφωνα είναι βέβαια χρήσιμα,
το παραδέχεται
αλλά τι χρειάζονται όλοι αυτοί οι επιπλέον
χαρακτήρες για το ξεφύσημα,
το βήξιμο, και για να καθαρίζεις το λαιμό σου
Αυτοί οι ήχοι είναι βαρβαρικοί
Οι Έλληνες δεν τους χρειάζονται
Και τι γίνεται με τους φωναχτούς φθόγγους
σαν το αα και το ουυ;
Πώς να τα γράψουμε αυτά, ε;
Τόσα περισσευούμενα και πάλι
να λείπουν τόσα
Τι ακαταστασία
Προσπαθείς να τους εξηγήσεις,
αλλά εκείνοι γελάνε
«Να, το διορθώσω εγώ εσένα», λέει
Είδες; Πήγε να πετάξει τα... βαρβαρικά
γράμματα
αλλά το ξανασκέφτηκε και τότε του 'ρθε
η ιδέα:
Γιατί να μη χρησιμοποιήσει αυτούς τους
μη-ελληνικούς ήχους ως φωνήεντα;
Σ' αυτό που εσύ ονομάζεις «άλεφ»
Αγνόησε την αρχική λαρυγγική παύση.
Είναι το «Α»
Πάρε αυτό το «χε»
Αλλά πέτα αυτό το «χ»
και μας μένει ένα φωνηεντικό «Ε»

Spanish: 
Un pueblo que busca algo nuevo, algo genial. Y esta cosa del alfabeto parece genial.
Casi. Él llama a sus amigos cercanos.
Las consonantes fenicias son útiles, concede, pero ¿por qué estos caracteres extra para jadear,
toser y aclararse la garganta? Estos son sonidos bárbaros. Los griegos no tienen necesidad de
ellos! ¿Y qué hay de los ruidos de voces como aaah y oooh? ¿Cómo escribirlos, eh? Por lo tanto,
mucho sobra pero mucho falta. ¡Qué desastre!. Intentas explicarlo, pero se ríen.
Aquí, te lo arreglo por ti, él dice. Mira, iba a deshacerse de las...ejem... "bárbaras"
letras, pero tenía dudas y le llamó la atención: ¿Por qué no usar estos sonidos no griegos
La que llamas "álef", ignora la oclusiva glotal al principio: es una
"a". Toma ese "he", pero deshazte de ese hhh, y nos quedamos con una "e".

English: 
A people looking for something new, something
great. And this alphabet thing seems great.
Almost. He calls over his close friends.
The Phoenician consonants are useful, he concedes,
but why these extra characters for huffing,
coughing and clearing your throat? These are
Barbarian sounds. Greeks have no need for
them! And what about the voicy noises like
aaah and oooh? How to write them, huh? So
much extra yet so much missing. What a mess.
You try to explain, but they laugh it off.
Here, I fix for you, he says. See, he was
going to ditch the… ahem… “barbarian”
letters, but he had second thoughts, and it
struck him: why not use these un-Greek sounds
for vowels? The one you call ‘aleph, ignore
the throaty catch at the beginning: it’s
“a”. Take that “he” but ditch that
hhh, and we’re left with a vowely “e”.

Modern Greek (1453-): 
Λάσκαρε αυτό το σφιχτό «γ»
στο «γουάου»
και βγαίνει το φωνήεν «Υ»
Δεν πρόκειται για μια μικρή διόρθωση
Πρόκειται για μία...
ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ
στην ιστορία της Γραφής
Μετέβαλε ριζικά τον τρόπο που
λειτουργεί το αλφάβητο
Πριν, υπήρχαν μόνο τα σύμφωνα που
υποδήλωναν την προφορά μιας λέξης
Μόλις αναγνωρίσεις τη λέξη,
η δουλειά τελείωσε
Η ελληνική γραφή όμως δεν αφορά μόνο
το γράψιμο αναγνωρίσιμων λέξεων
Έχει να κάνει με την αντιστοιχία γραμμάτων
με φθόγγους
Μία νέα αρχή προέκυψε μόλις
Ίσως ακόμη κι ένας νέος στόχος:
Ένας φθόγγος - ένας χαρακτήρας
Εσύ υποψιάζεσαι ότι δεν συνειδητοποιεί καν
τον αντίκτυπο της ανακάλυψής του
καθώς σου λέει να τα παρατήσεις όλα και
να 'ρθεις ν' απολαύσεις λίγο φαΐ και χορό
Το γλέντι συνεχίζεται δίχως τέλος
Τόσο πολύ που οι νέοι σου φίλοι δε βλέπουν
καν τι συμβαίνει
πέρα από τα τείχη της πόλης-κράτους τους
Αυτό το συμφωνικό και φωνηεντικό αλφάβητο
αυτή η γραφή της προφοράς, εξαπλώνεται
Εμπνέοντας νέα αλφάβητα στην Ανατολή
όπου εμφανίζονται παραλλαγές όπως
τα αρμενικά και τα κυριλλικά

Spanish: 
Y afloje esa "w" apretada en "wau", y es la vocal "u".
Esto no es solo una pequeña corrección. ¡Este es uno de los más poderosos "Mayores momentos en la historia
de la escritura"! Él ha cambiado fundamentalmente la forma en que funciona el alfabeto. Solían
ser solo las consonantes que sugerían la pronunciación de una palabra. Una vez que reconozcas la palabra, el
trabajo está hecho. Pero la ortografía griega no se trata simplemente de escribir palabras reconocibles. Se trata de
hacer coincidir las letras con los sonidos. Acaba de surgir un nuevo principio, quizás incluso un nuevo objetivo:
un sonido, un cáracter.
Sospechas que no está al tanto del impacto de su descubrimiento, ya que te dice que lo dejes
y ven a disfrutar de la cena y el baile. La fiesta sigue y sigue, tanto tiempo
que tus nuevos amigos ni siquiera ven lo que está pasando más allá de las murallas de su ciudad-estado.
Este alfabeto de consonante-vocal, esta escritura de pronunciación, se está extendiendo, inspirando nuevos alfabetos
hacia el Este, con sabores como el armenio y el cirílico apareciendo. En el oeste, en Italia, los

English: 
Loosen up that tight “w” in “waw”,
and it’s the vowel “u”.
This isn’t just a small correction. This
is a powerful “Major Moments in the History
of Writing”! He’s fundamentally shifted
the way the alphabet functions. It used to
be just the consonants suggesting the pronunciation
of a word. Once you recognize the word, the
job’s done. But Greek spelling isn’t merely
about writing recognizable words. It’s about
matching letters to sounds. A new principle
has just emerged, perhaps even a new goal:
one sound, one character.
You suspect that he’s not aware of the impact
of his discovery, as he tells you to drop
everything and come enjoy some dinner and
dancing. The party goes on and on, so long
that your new friends don’t even see what’s
happening beyond the walls of their city state.
This consonant-vowel alphabet, this pronunciation
writing, is spreading, inspiring new alphabets
to the East, with flavors like Armenian and
Cyrillic popping up. Out West, in Italy, the

Modern Greek (1453-): 
δυτικά, στην Ιταλία, οι Τοσκανοί,
οι Ετρούσκοι το δανείζονται
και με τη σειρά τους το περνάνε στους Ρωμαίους
Οι Ρωμαίοι ξεχύνονται παντού και το
πιτσιλίζουνε στους Κέλτες
και τα γερμανικά φύλα
και τελικά σ' ολόκληρο τον κόσμο
Ένα τέτοιο οπτικό ουράνιο τόξο παραλλαγών
κι όμως όλες παραμένουνε πιστές στη βασική
αρχή
να γράφεις ένα χαρακτήρα για κάθε φθόγγο
για κάθε σύμφωνο και για κάθε φωνήεν
Επιτέλους, βλέπεις και το δικό σου σύστημα
γραφής σ' αυτήν εδώ την ιστορία
Το αλφάβητό σου
Κι όλα αυτά επειδή μια χούφτα σημιτικών
συμβόλων
κάποιοι τα πέρασαν για ελληνικά φωνήεντα
Προτού όμως νιώσεις υπερβολική αυτοπεποίθηση
μάθε ότι η ιστορία της γραφής δε σταματά εδώ
Δεν είναι αυτό το άλφα και το ωμέγα.
Ούτε καν πλησιάζει.

Spanish: 
los toscanos, los etruscos, lo toman prestado y se lo pasan a los romanos. Los romanos estallaron
y lo salpicaron entre celtas y pueblos germánicos. Y, eventualmente, el mundo. Un
arco iris visual de variaciones, y sin embargo, todos se apegarán al principio básico de escribir
un carácter para cada sonido, consonantes y vocales.
Finalmente, ves tu sistema de escritura en esta historia. Tu alfabeto Todo porque un puñado
de símbolos semíticos se confundieron con vocales griegas.
Pero antes de que te confíes demasiado, debes saber que la historia de la escritura no se detiene aquí.
Esto no es el final de todo. Ni siquiera cerca.

English: 
Tuscans - the Etruscans - borrow it, and they
pass it on to the Romans. The Romans burst
out and splatter it among Celts and Germanic
peoples. And, eventually, the world. Such
a visual rainbow of variations, and yet they’ll
all stick with the basic principle of writing
a character for each sound, consonants and
vowels.
Finally, you see your writing system in this
story. Your alphabet! All because a handful
of Semitic symbols got mistaken for Greek
vowels.
But before you get overconfident, know that
the history of writing doesn’t stop here.
This isn’t the be-all-end-all. Not even
close.
