Πιστεύω ότι η απόφαση που παίρνουν όλο και περισσότερο οι γυναίκες να γεννήσουν στο σπίτι
ή να χρησιμοποιήσουν τη βοήθεια από μαίες,
είναι μια σημαντική απόφαση.
και φυσικά υπάρχει ένας αγώνας.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες υπήρξε πραγματικά το αποτέλεσμα/προϊόν ενός αγώνα.
Και υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό.
Ένας πρώτος λόγος είναι ότι οι γυναίκες φοβούνται όλο και περισσότερο
να πάνε να γεννήσουν στα δημόσια νοσοκομεία.
Εκτός αν είσαι μια ευκατάστατη γυναίκα και έχεις τη δυνατότητα να πας σε μια ιδιωτική κλινική
και να απολαύσεις όλες τις υπηρεσίες που θες και να πάρεις όσο χρόνο χρειάζεσαι για να γεννήσεις.
Στα δημόσια νοσοκομεία, στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχεις δύο ώρες.
Αφού σπάσουν τα νερά, έχεις δύο ώρες να γεννήσεις φυσικά,
αλλιώς πρέπει να κάνεις καισαρική.
Είσαι σε μια γραμμή παραγωγής, το να γεννάς έχει βιομηχανοποιηθεί.
Υπάρχει ένας πολύ γρήγορος ρυθμός.
Το κράτος δεν έχει χρόνο να περιμένει για το παιδί σου.
Οι προλετάριες δεν έχουν το δικαίωμα να ακολουθήσουν ένα πιο φυσικό ρυθμό.
Τους δίνεται ένα σύντομο χρονικό διάστημα
και αν δεν παράξουν το παιδί σ’ αυτόν τον σύντομο χρόνο, πρέπει να τις ανοίξουν.
Δεύτερον, πολλές γυναίκες όταν πάνε να γεννήσουν σε ένα δημόσιο νοσοκομείο,
νιώθουν ότι πρόκειται για μια απάνθρωπη διαδικασία.
Αυτό που θα μπορούσε να είναι μια δυνατή εμπειρία,
η πιο δυνατή εμπειρία στη ζωή μιας γυναίκας,
μετατρέπεται σε πηγή φόβου και τρόμου.
Επειδή σου φέρονται σαν αντικείμενο, σαν μηχανή που πρέπει να παράγει μέσα σε ορισμένο χρόνο.
Σε συνδέουν σε όλων των ειδών τις συσκευές,
βρίσκεσαι σε μια πολύ παθητική κατάσταση και ύστερα υπάρχει ένας γιατρός που οργανώνει τα πάντα.
Και σε κάνουν να νιώθεις ότι δεν είναι ενεργή στη διαδικασία.
Αποξενώνεσαι από τη δραστηριότητά σου, σχεδόν δεν συμμετέχεις,
μικραίνεις μέχρι να μεταμορφωθείς σε κάτι εντελώς παθητικό.
Έτσι οι γυναίκες εξεγείρονται ενάντια σ’ αυτό
και εξαιτίας αυτού επιθυμούν να γυρίσουν και να γεννήσουν στο σπίτι.
Και επίσης υπάρχει το κόστος.
Τώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες,
πρέπει να πληρώσεις τουλάχιστον τρεις με τέσσερις χιλιάδες δολάρια για να γεννήσεις.
Είναι μεγάλο ποσό.
Και σε πολλές περιπτώσεις δεν καλύπτεται.
Οπότε, είναι πολύ ακριβό το να γεννήσεις σε ένα νοσοκομείο.
Επιπλέον, όταν πάς τώρα να γεννήσεις σε ένα νοσοκομείο για ανθρώπους με χαμηλό εισόδημα,
και όχι σε ιδιωτική κλινική, στο τέλος σου κάνουν μόλις γεννήσεις μια εξέταση αίματος.
Και είναι πολύ τρομακτικό.
Γιατί απ’ αυτή την εξέταση,
αποφασίζουν ότι «έχεις κάνει χρήση ναρκωτικών»
και μπορεί από το δωμάτιο τοκετού να πας κατευθείαν στη φυλακή.
Μπορείτε να το φανταστείτε;
Γεννάς και τότε που υποτίθεται ότι θα περάσεις χρόνο με το παιδί σου,
σε χωρίζουν από το παιδί σου και μπορεί να σε στείλουν φυλακή,
όπως έχει ήδη συμβεί σε αρκετές γυναίκες.
Τους είπαν ότι η εξέταση αίματος έδειξε ότι έχουν κάνει χρήση ναρκωτικών,
κι έτσι ήρθαν και τις συνέλαβαν.
Οπότε ο τοκετός μετατρέπεται πραγματικά σε εφιάλτη αν είσαι φτωχή γυναίκα.
Και υπάρχει μια συνέχεια,
συζητώντας το θέμα στην Ιταλία ανακάλυψα για παράδειγμα τις περιπτώσεις μεταναστριών γυναικών.
Κοινωνικοί λειτουργοί πήραν τα παιδιά από πολλές μετανάστριες,
όταν έχασαν τις δουλειές τους, όχι εξαιτίας κάποιου δικού τους σφάλματος,
αλλά επειδή έκλεισαν οι επιχειρήσεις που εργάζονταν
και δεν είχαν χρήματα
και πήγαν στις υπηρεσίες πρόνοιας και ρώτησαν αν μπορούν να λάβουν κάποια βοήθεια.
Και την επόμενη μέρα ο κοινωνικός λειτουργός έρχεται στο σπίτι και παίρνει τα παιδιά
και λέει ότι «έτσι κι αλλιώς δεν μπορείτε να τα υποστηρίξετε».
Οπότε τώρα το κράτος στην Ιταλία έχει δημιουργήσει ένα ίδρυμα που ονομάζεται «το Σπίτι του Παιδιού»,
που οδηγούνται τα παιδιά που παίρνουν από τις φτωχές γυναίκες,
κυρίως τις μετανάστριες και μετά πρέπει αυτές οι γυναίκες να πολεμήσουν για να τα πάρουν πίσω,
και δεν είναι πάντα τόσο εύκολο.
Μπορούν να δουν τα παιδιά τους μια φορά τη μία ή τις δύο εβδομάδες,
και υπό την επίβλεψη του κοινωνικού λειτουργού.
Οπότε, για να τα τοποθετήσουμε όλα αυτά σε ένα ευρύτερο πλαίσιο,
υπάρχει προφανώς, μια πρωτοβουλία από το κράτος,
μια πρωτοβουλία που έχει πολλές πλευρές.
Για παράδειγμα τον έλεγχο πληθυσμού στην Αφρική.
Οι γυναίκες φέρνουν φτώχεια στον κόσμο, κάνουν πάρα πολλά παιδιά,
συνεπώς σε αυτή την περίπτωση η φτώχεια οφείλεται στις γυναίκες,
που αναπαράγονται πάρα πολύ.
Ή αποφασίζουν ότι υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθούν οι γυναίκες όταν είναι έγκυες.
Τι μπορείς και τι δεν μπορείς να κάνεις.
Σου παίρνουν το παιδί όταν ζητάς βοήθεια από το κράτος.
Δεν σε ενθαρρύνουν λοιπόν,
στην πραγματικότητα σε αποθαρρύνουν από το να ζητήσεις βοήθεια από το κράτος.
Συμπερασματικά, υπάρχει μια ολόκληρη πρωτοβουλία από το κράτος
να αναλάβει τον έλεγχο των παιδιών των γυναικών της εργατικής τάξης,
των προλετάριων γυναικών και των γυναικών με χαμηλό εισόδημα.
Και ειδικά οι μετανάστριες είναι ένας απ’ τους βασικούς στόχους.
