Co zrobić, jeśli dziurę w kieszeni wypala
wam 1000zł i chcecie dokonać jakiegoś
głupiego, nieracjonalnego zakupu?
Polecam wam upolowanie LSD. Tego
LSD. Nie tego LSD. Wejście w posiadanie
tego tytułu od wielu lat było moim
niespełnionym marzeniem. Lovely Sweet
Dreams: Dream Emulator, jak według
plotki, brzmi jego pełna nazwa jest
bowiem jedną z najrzadszych gier w
bibliotece PlayStation 1. W dodatku,
wypuszczono ją wyłącznie w Japonii.
I może nawet byłoby warto wydać £200 na
ten kawałek plastiku, gdyby nie bolesny
fakt, że w przeciwieństwie do
dietyloamidu kwasu lizergowego,
Emulator Snów nie dostarczy nam
żadnego tripu. Nie jest to bowiem z
punktu widzenia doświadczenia gra
wideo. Lepszym określeniem byłoby
może “awangardowy eksperyment” albo
“interaktywny asamblaż”. 
Pomysł na stworzenie tytułu wywodzi się
z dziennika snów, który przez dekadę
prowadził jeden z członków zespołu
wydawniczego. LSD miało za zadanie
symulować nocne mary w formie
konsolowej gry. Efekt końcowy jest więc
odpowiednio dziwaczny, oniryczny i
jednocześnie bezsensowny.
Każda przygoda z LSD rozpoczyna się od wizyty w menu głównym. Zamiast
rozdziałów, gra dzieli się na dni, choć
odpowiedniej byłoby prawdopodobnie
nazywać je nocami. Interfejs jest
niezwykle prymitywny i początkowo
umożliwia nam tylko rozpoczęcie gry,
zapis i jej wczytanie, wyłączenie wibracji i
zerknięcie na graf. O tym później.
Pierwsza noc zawsze wita nas w typowo
japońskim domu przypominającym trochę
labirynt. Na ekranie nie wyświetla się
żaden rodzaj interfejsu, a bohater,
którego oczami obserwujemy świat nie
posiada żadnych szczególnych zdolności.
Nasz udział w doświadczeniu skupia się
wyłącznie na chodzeniu i bieganiu. Cel?
LSD, podobnie jak sny, nie ma celu.
Jesteśmy biernymi widzami w
rozwijającym się dla nas doświadczeniu.
Aby zmienić scenografię, wystarczy, że
dotkniemy któregokolwiek z obiektów - na
przykład ściany. To przeniesie nas w
zupełnie inne miejsce, które będziemy
mogli przemierzać. Po co? Dobre pytanie,
ale niestety nie ma na nie odpowiedzi. W
odpowiedniej atmosferze, ze zgaszonym
światłem i słuchawkach na uszach
podróżowanie po lokacjach jest dziwnie
przyjemne. LSD w interesujący sposób
miesza naszą wrodzoną chęć poznania z
delikatną atmosferą grozy. To taki growy
odpowiednik surrealistycznych filmów.
Pies andaluzyjski epoki PlayStation 1.
Choć oglądając komentowany gameplay
ciężko w to pewnie uwierzyć, to jako
doświadczenie na poziomie osobistym,
nawet po latach, LSD sprawdza się
zaskakująco dobrze. Wraz z upływem
czasu, gdzieś z tyłu głowy zaczyna grać
nam lekka nutka sennej niepewności,
która narasta wraz z każdym nowym
przejściem między lokacjami.
Muzyka generowana jest bezpośrednio
przez silnik. Składa się ona ponoć z
ponad 500 pętli, które dobierane są do
siebie losowo za każdym razem, gdy
przechodzimy na nowy obszar. W efekcie
nasze uszy uderza unikatowa, dziwaczna,
kakofoniczna symfonia, tworzona tylko
dla nas i której doświadczymy tylko raz.
Każda nocna sesja trwa, w zależności od
naszych akcji, do 10 minut. Potem
przenoszeni jesteśmy z powrotem do
interfejsu, gdzie na tajemniczym grafie
wyświetlane są nasze postępy. W
zasadzie do dziś nikt nie ma pewności co
dokładnie reprezentuje ten ekran, prócz
tego, że jest w pewien sposób
odzwierciedleniem naszego snu.
Następnie rozpoczyna się kolejny dzień i
kolejna noc i tak niemalże bez końca. Po
paru sesjach zauważymy, że świat który
zwiedzamy, a składa się on przecież ze
skończonej liczby pomieszczeń, zaczyna
się przeobrażać. Niektóre z lokacji
zaczynają szaleć, przybierać dziwaczne
palety barw, bijące po oczach tekstury.
Zaczynają się pojawiać na nich również
tajemnicze postaci. Niektóre wydają się
nie być świadome naszej obecności, inne
będą chciały nas zaatakować, by
przerwać nasz sen. To właśnie ten ciągle
ewoluujący świat przyciąga gracza do
powracania. Zachęca nas do zobaczenia
co dalej. W jaki sposób jeszcze przywitać
nas może kolejny ekran.
W niektóre noce w miejsce snu pojawiają
się animacje, czy japońskie sentencje. Z
czasem uaktywni się też opcja Flashback,
która umożliwia ponowne przeżycie
poprzedniego snu.
I to w zasadzie wszystko. Gra nie niesie
za sobą żadnego głębszego sensu. Nie
ma celu, drugiego dna. Pod względem
interaktywności dorównuje bardziej
zaawansowanym wygaszaczom ekranu.
Jest to zdecydowanie dzieło
przeznaczone wyłącznie dla bardzo
wąskiego grona odbiorców… a mimo to
mam niezdrową chęć posiadania jej w
niesamowicie drogim pudełku. Na
szczęście, gra dostępna jest również do
pobrania z japońskiego PlayStation
Network w cenie 400 jenów, czyli około 12
złotych - zdecydowanie lepszej do
przetrawienia i to dzięki jej cyfowemu
wcieleniu mieliście teraz wątpliwą
przyjemność oglądać ją w akcji.
Pozycja zdecydowanie nie dla każdego.
