Γειά σας!
Ονομάζομαι Stephen Hawking.
Φυσικός, κοσμολόγος...
και λιγάκι ονειροπόλος.
Αν και δεν μπορώ να μετακινηθώ...
και πρέπει να μιλάω
μέσω ενός υπολογιστή...
στο μυαλό μου είμαι ελεύθερος.
Ελεύθερος να ταξιδέψω στο σύμπαν...
και να διηγηθώ την απόλυτη ιστορία.
Την ιστορία όσων υπήρξαν ποτέ.
Από τη στιγμή που
δημιουργήθηκε το σύμπαν...
μέχρι τη δημιουργία του κόσμου μας
και τα πάντα σε αυτόν...
Και ακόμα πιο πέρα,
στο πολύ μακρινό μέλλον...
και το τέλος
του ίδιου του σύμπαντος...
Ένα ταξίδι μέσα
στο χώρο και το χρόνο.
Ανακαλύψτε το!
Μετάφραση - Συγχρονισμός: Ekmath
Διανομή: Greekddl.com
Προβάλετε το προϊόν σας ή την εταιρεία σας εδώ
επικοινωνήστε στο www.OpenSubtitles.org σήμερα
Περνάω πολύ χρόνο
σκεπτόμενος το σύμπαν...
αλλά δεν βαριέμαι ποτέ!
Εξάλλου, είναι
ένα καταπληκτικό μέρος.
Αυτό είναι το Σύμπαν...
σε πολύ μεγάλη κλίμακα.
Κάθε μικροσκοπικό σημείο φωτός,
είναι ένας ολόκληρος γαλαξίας.
Κάθε ένας, είναι ένα σύμπλεγμα από
400 δις μεμονωμένα άστρα.
Αυτή η εικόνα του σύμπαντος
είναι δυνατή μόνο...
χάρη στους σύγχρονους
υπερ-υπολογιστές.
Το βρίσκω απερίγραπτα όμορφο.
Αμέτρητοι, δισεκατομμύρια γαλαξίες,
που σχηματίζουν έναν τεράστιο ιστό...
που εκτείνεται
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Επιπλέον, δεν μπορώ
να παραβλέψω το γεγονός...
ότι μέσα σε αυτό
το τεράστιο σύμπαν...
βρίσκεται ένας εντελώς συνηθισμένος,
σπειροειδής γαλαξίας.
Μέσα σε αυτό το γαλαξία,
υπάρχει κοινό κίτρινο άστρο...
έχοντας οκτώ πλανήτες
σε τροχιά.
Σε έναν από αυτούς τους πλανήτες,
ζει ένα είδος...
που μόλις πρόσφατα αντιλήφθηκε...
τι αξιοθαύμαστο μέρος
είναι το σύμπαν.
Εμείς.
Κατά τον τελευταίο αιώνα,
έχουμε ανακαλύψει για το σύμπαν...
περισσότερα από ό,τι
σε όλη την ανθρώπινη ιστορία.
Επιτέλους, φτάνουμε στην εξήγηση
των βασικών μυστηρίων...
που σάστιζαν τους πρόγονούς μας...
εδώ και τουλάχιστον 200.000 χρόνια.
Αυτό που μου αρέσει πάνω απ 'όλα,
είναι ότι τα ίδια τα γεγονότα...
είναι εξίσου απίστευτα
γοητευτικά και εκπληκτικά.
Ζούμε συνειδητοποιώντας...
ότι η Γη
και τα πάντα γύρω μας...
δημιουργήθηκαν από τα αστέρια.
Φλεγόμενοι φούρνοι αέριου υδρογόνου,
όπως ο ήλιος μας...
δημιούργησαν ακόμη και τα άτομα
των βλεφαρίδων σας.
Έχουμε συνειδητοποιήσει
ότι το σύμπαν...
είναι σχεδόν αδιανόητα αρχαίο.
Περίπου 14 δισεκατομμυρίων ετών.
Και ότι θα συνεχίσει να υπάρχει...
για τουλάχιστον δύο φορές περισσότερο.
Αλλά χωρίς αμφιβολία,
το πιο αξιοσημείωτο γεγονός από όλα...
είναι ότι ολόκληρο
το τεράστιο σύμπαν...
όλοι οι αναρίθμητοι γαλαξίες...
ακόμα και ο χρόνος και ο χώρος
και οι ίδιες οι δυνάμεις της φύσης...
απλά δημιουργήθηκαν από το...
τίποτα.
Έτσι, τώρα είναι μια καλή στιγμή
για να ζει κανείς.
Μπορεί να είμαστε μόνο
ένα προηγμένο είδος πιθήκων...
που ζούν σε ένα μικρό πλανήτη...
αλλά είμαστε σε θέση να εξετάσουμε
το σύμπαν ως σύνολο...
πράγμα που μας κάνει
πολύ ξεχωριστούς.
Ο στόχος μου
ήταν πάντα απλός...
να καταλάβω
πως λειτουργεί το σύμπαν.
Και γιατί υπάρχει.
Ευτυχώς,
υπάρχουν ενδείξεις παντού...
και η πιο σημαντική, βρίσκεται
ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας.
Εξετάστε οποιοδήποτε κομμάτι
του νυχτερινού ουρανού.
Ακόμη και ένα τόσο μικρό,
όσο το κεφάλι μιας καρφίτσας.
και να τι θα βρείτε...
Ένα μικρό μέρος
του τεράστιου ιστού από γαλαξίες.
Είναι λιγότερο από
το ένα εκατομμυριοστό...
του τι μπορούμε να δούμε από το σύμπαν,
κοιτώντας από το μικρό πλανήτη μας.
Αλλά ακόμη και αυτό το μικρό δείγμα
είναι αρκετό για να βρούμε μια ένδειξη...
Το κλειδί για το παρελθόν,
το παρόν...
και ίσως και το μέλλον.
Το στοιχείο είναι
ότι κοιτώντας από τη Γη...
όλοι αυτοί οι μακρινοί γαλαξίες
έχουν ένα ελαφρώς κόκκινο χρώμα.
Μοιάζουν σχεδόν, σαν να κοιτάμε
μέσα από ροζ γυαλιά...
Αυτή η ερυθρότητα...
αποκαλύπτει πώς
γεννήθηκε το σύμπαν.
Και για να σας δείξω γιατί...
χρειάζομαι έναν ίσιο δρόμο
και ένα θορυβώδες αυτοκίνητο.
Ακούστε τον ήχο
καθώς μας προσπερνά.
Καθώς πλησιάζει το αυτοκίνητο,
η ηχητική συχνότητα του κινητήρα, αυξάνει.
Καθώς απομακρύνεται,
η ηχητική συχνότητα...
μειώνεται.
Αυτό το φαινόμενο
ονομάζεται "μετατόπιση Doppler".
Ακριβώς το ίδιο πράγμα
συμβαίνει και με το φως.
Αν τα μάτια μας ήταν
πιο ευαίσθητα στο χρώμα...
θα μπορούσαμε να δούμε
ότι το αυτοκίνητο...
είναι πράγματι ελαφρώς μπλε
καθώς πλησιάζει.
Και ελαφρώς κόκκινο
ενώ απομακρύνεται.
Οι ίδιοι κανόνες
ισχύουν και στο διάστημα.
Όλοι οι μακρινοί γαλαξίες,
έχουν ένα ελαφρώς κόκκινο χρώμα.
Έτσι, σύμφωνα με τις ίδιες αρχές
της στοιχειώδους φυσικής...
πρέπει επίσης,
όλοι να απομακρύνονται.
Στην πραγματικότητα, ολόκληρο
το σύμπαν επεκτείνεται...
προς όλες τις κατευθύνσεις...
μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο,
σαν ένα φουσκωμένο μπαλόνι.
Ομολογώ, ακούγεται περίεργο...
αλλά για τους κοσμολόγους,
είναι σαν να κέρδισαν το λαχείο.
Διότι, για να ανακαλύψουμε
από που προήλθε το σύμπαν...
αυτό που έχουμε να κάνουμε,
είναι να σταματήσουμε το χρόνο...
και τον κάνουμε
να γυρίσει προς τα πίσω.
Πηγαίνετε αρκετά προς τα πίσω...
και όλα πλησιάζουν...
πολύ πολύ κοντά.
Όλοι οι γαλαξίες ...
στην πραγματικότητα τα πάντα,
συγκλίνουν σε ένα σημείο.
Την αρχή των πάντων...
13,7 δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Έτσι είναι πολύ απλό.
Ακολουθώντας τις ενδείξεις...
μπορούμε να συμπεράνουμε
ότι πολύ καιρό πριν...
το σύμπαν άρχισε να υπάρχει,
με μια έκρηξη.
Ένα γεγονός που ονομάζεται..
Βig Βang.
Αλλά φοβάμαι πως πρέπει
να σταματήσουμε για μια στιγμή ...
προτού παρασυρθούμε
από τη φωτιά και το θόρυβο.
Στην αρχή...
το Big Bang συνέβη πραγματικά
στο απόλυτο σκοτάδι...
επειδή το φως
δεν υπήρχε ακόμα.
Για να το δούμε, θα χρειαζόμασταν κάποιο
είδος κοσμικής νυχτερινής όρασης.
Αλλά ακόμη και με αυτό,
η θέα από έξω...
είναι αδύνατη.
Και πάλι,
ακούγεται παράξενο...
όμως ούτε ο χώρος
υπήρχε τότε.
Άρα δεν υπήρχε... "έξω".
Το μόνο μέρος που υπήρχε,
ήταν μέσα.
Αυτό το πρώιμο σύμπαν ήταν
όντως ένα πολύ περίεργο πράγμα.
Υπάρχουν ακόμη πολλά που θα ήθελα
να μάθω γι' αυτό...
αλλά οι έννοιες του χρόνου
ή του χώρου πραγματικά δεν υπήρχαν.
Ήταν απλώς μια μικροσκοπική,
απείρως θερμή, ομίχλη ενέργειας.
Στη συνέχεια επεκτάθηκε ...
με μια τεράστια
λάμψη ακτινοβολίας.
Από μικρότερο από ένα άτομο,
ως περίπου το μέγεθος ενός πορτοκαλιού...
σε λιγότερο από ένα
τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου.
Σχεδόν σε μηδενικό χρόνο.
Το σύμπαν απλώς διογκώθηκε
προς την ύπαρξη.
Ξεδιπλωνόταν...
Ξετυλιγόταν...
Γινόταν μεγαλύτερο και ψυχρότερο
κάθε στιγμή που περνούσε.
Μέσα σε 100 δευτερόλεπτα, ήταν
τόσο μεγάλο όσο το ηλιακό μας σύστημα...
με διάμετρο
τρισεκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Ενώ συνέβαινε αυτό...
η καθαρή ενέργεια του σύμπαντος
άρχισε να ψύχεται και να δημιουργεί την ύλη...
υπό τη μορφή αμέτρητων τρισεκατομμυρίων
υποατομικών σωματιδίων.
Τα πρώτα "πράγματα"
που υπήρξαν ποτέ.
Μισά από αυτά τα σωματίδια
ήταν φτιαγμένα από ύλη...
το ίδιο είδος από
το οποίο αποτελούμαστε.
Τα υπόλοιπα έγιναν από
το αντίθετο της ύλης...
αυτό που ονομάζεται αντιύλη.
Όταν τα δύο συναντιούνται,
αλληλοκαταστρέφονται σε μια λάμψη ενέργειας.
Η δημιουργία ενός
σύμπαντος μοιάζει...
να είναι μια εξαιρετικά
σπάταλη διαδικασία.
Ευτυχώς, υπήρχε λίγη περισσότερη ύλη,
απ' ότι αντιύλη.
Μόλις ένα στο δισεκατομμύριο
μόρια επέζησε.
Το οποίο ήταν και
το τυχερό για μας.
Επειδή αυτό το κατάλοιπο...
είναι αυτό από το οποίο
φτιάχτηκε ο κόσμος μας.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δημιουργηθήκαμε
από τον καπνό του Big Bang.
Μέχρι το σύμπαν
να έχει ηλικία 10 λεπτών...
ήταν ήδη χιλιάδες
έτη φωτός σε διάμετρο.
Μετά από αυτό, τα πάντα
απλώνονταν και ψύχονταν...
για περίπου 330.000 χρόνια.
Μέχρι που τελικά,
η ομίχλη καθάρισε...
και το σύμπαν έγινε ορατό.
Έτσι, αυτό είναι το πώς
εγίναν τα πράγματα...
που νομίζω ότι είναι
μια πραγματικά φανταστική ιστορία.
Και κατά πάσα πιθανότητα
πολύ μακριά...
από οτιδήποτε σκέφτηκαν
οι πρόγονοί μας ως εξήγηση.
Αλλά το επόμενο πράγμα
που συνέβη ...
ήταν αρκετά εντυπωσιακό επίσης.
Αυτό είναι το σύμπαν, αν το δούμε
σε τρομερά γρήγορη κίνηση.
Όλα τα 14 δισεκατομμύρια χρόνια
σε λιγότερο από ένα λεπτό.
Δείχνει πώς το σύμπαν
άλλαξε από ένα σύννεφο αερίου...
σε ένα μέρος γεμάτο με ίσως
100 δισεκατομμύρια γαλαξίες...
να περιστρέφονται σε ένα
τεράστιο χαοτικό χορό.
Αυτό που μου αρέσει να κάνω
τους ανθρώπους να σκέφτονται...
είναι ότι όλα αυτά έπρεπε
να φτιαχτούν άτομο προς άτομο.
Ουράνια μηχανική
σε μια εκπληκτική κλίμακα.
Τι καθοδήγησε
αυτόν τον κοσμικό μηχανισμό;
Θα έλεγα πως ήταν
η δύναμη της βαρύτητας.
Η ιδέα της βαρύτητας είχε μελετηθεί
από τον Ισαάκ Νεύτωνα...
ο οποίος είχε την ίδια δουλειά με εμένα,
εδώ στο πανεπιστήμιο του Cambridge...
πίσω στον 17ο αιώνα.
Υποτίθεται πως τη συνέλαβε
όταν ένα μήλο έπεσε στο κεφάλι του.
Το μήλο τον βοήθησε
να συνειδητοποιήσει...
ότι όλα τα αντικείμενα
προσελκύουν το ένα το άλλο.
Και όσο μεγαλύτερη είναι η μάζα,
τόσο ισχυρότερη είναι η έλξη.
Αυτά τα μήλα
έλκονται από τη Γη.
Και παρότι δεν μπορείτε
να το δείτε...
η Γη κινείται απειροελάχιστα
επάνω προς τα μήλα.
Όλα τα πράγματα έχουν συνοχή
λόγω της δύναμης της βαρύτητας.
Η βαρύτητα δημιουργήθηκε
με το Big Bang...
και "δουλεύει"
ασταμάτητα από τότε.
Είναι αυτό που κρατά εσάς, εμένα
και τα μήλα, κολλημένους στη Γη.
Στο πρώιμο σύμπαν, η βαρύτητα
έπαιξε πολύ μεγαλύτερο ρόλο.
Αμέσως μετά το Big Bang...
το σύμπαν ήταν μόνο αέριο...
που απλωνόταν σχεδόν τέλεια
σε ολόκληρο το χώρο.
Μέσα στα επόμενα
200 εκατομμύρια χρόνια...
η βαρύτητα άρχισε
να τραβά το αέριο...
για τη δημιουργία
των πρώτων δομών...
από τις οποίες θα δημιουργούνταν
όλα τα υπόλοιπα.
Αλλά ακόμη και αυτό,
παραλίγο να μην συμβεί.
Αν δεν ήταν άλλο ένα χτύπημα
της κοσμικής τύχης...
δεν θα υπήρχατε εσείς, εγώ...
ούτε αστέρια ή πλανήτες
ή οτιδήποτε άλλο.
Το ξέρουμε αυτό,
διότι το 1982...
μια ομάδα επιστημόνων,
συμπεριλαμβανομένου και εμού...
πέρασε τρεις ολόκληρες εβδομάδες
δουλεύοντας πάνω σε αυτό.
Παρά το γεγονός ότι
οι υπολογισμοί ήταν δύσκολοι...
το να δείξω τι ανακαλύψαμε
είναι εύκολο.
Πρώτον, χρειάζομαι ένα
ωραίο, ίσιο δάπεδο...
όπως αυτό, για παράδειγμα.
Αυτή είναι η τραπεζαρία
στο κολέγιο μου.
Θα γεμίσω τον τόπο με
πολλά... πολλά σφαιρίδια.
Αυτές οι μπάλες αντιπροσωπεύουν
την ύλη του πρώιμου σύμπαντος.
Ένα λεπτό αέριο που απλώνεται
ομοιόμορφα σε όλο τον τεράστιο κόσμο.
Εδώ είναι που μπαίνει η τύχη.
Αν έχουν όλα
την ίδια απόσταση μεταξύ τους...
η βαρύτητα τραβά κάθε μπάλα το ίδιο,
προς όλες τις κατευθύνσεις.
Θα μείνουν τέλεια ευθυγραμμισμένες,
και δεν θα συμβεί απολύτως τίποτα.
Ευτυχώς, ένας από τους βασικούς
κανόνες του σύμπαντος...
είναι ότι τίποτα δεν είναι τέλειο.
Η τελειότητα, απλά δεν υπάρχει.
Το πρώιμο σύμπαν
είχε μια μικρή ανομοιομορφία...
που μπορεί να εξομοιωθεί
με την άρση μόλις πέντε σφαιρών.
Μπορεί να μην φαίνεται
πως άλλαξαν και πολλά πράγματα...
αλλά για τη βαρύτητα,
αυτές οι σφαίρες που λείπουν...
δημιούργησαν μια τεράστια ευκαιρία.
Τώρα η βαρύτητα
τραβά πιο έντονα...
από τη μια πλευρά,
μερικές από τις σφαίρες.
Οι μικροσκοπικές ανωμαλίες
στη θάλασσα των σφαιριδίων...
έδωσαν στη βαρύτητα,
κάτι να βυθίσει τα δόντια της!
Και αυτό ακριβώς συνέβη...
εκεί όπου αφήσαμε
το νεαρό σύμπαν.
Ορισμένα τμήματα της θάλασσας
από το αρχικό αέριο...
ήταν λίγο πιο λεπτά
από τα υπόλοιπα.
Οι λιγότερο πυκνές περιοχές...
ήταν σαν τα κενά
μεταξύ των σφαιριδίων.
Τα πυκνότερα τμήματα
της θάλασσας από αέριο...
με τη βοήθεια της βαρύτητας,
συσσωματώθηκαν.
Και ήταν σε αυτές τις περιοχές...
που όλα τα αστέρια και οι γαλαξίες,
θα σχηματίζονταν.
Το σύμπαν είχε κάνει
το πρώτο του βήμα...
για να γίνει το όμορφο μέρος
που είναι σήμερα.
Όλα χάρη στην ανωμαλία,
την ατέλεια, και την έλλειψη τάξης.
Άρα, την επόμενη φορά που κάποιος
θα παραπονεθεί πως έχετε κάνει λάθος...
πείτε του ότι μπορεί αυτό
να είναι καλό πράγμα...
διότι χωρίς ατέλειες...
ούτε εσείς,
ούτε εγώ θα υπήρχαμε.
Πριν από 13,5 δις χρόνια...
το σύμπαν ήταν ως επί το πλείστον
αέριο υδρογόνο...
με τη βαρύτητα να κάνει,
αυτό που πρέπει να κάνει...
δηλαδή να το συμπυκνώνει αργά
σε τεράστια σύννεφα.
Το υδρογόνο είναι
το απλούστερο των αερίων...
όμως έχει μια
πολύ ξεχωριστή ιδιότητα.
Είναι μια
τεράστια πηγή ενέργειας.
Θερμάνετε το υδρογόνο σε
περίπου 10 εκατομμύρια βαθμούς...
και αρχίζει να παράγει
την ενέργεια...
που κάνει τα αστέρια λάμπουν.
Και προμηθεύει το σύμπαν
με θερμότητα και φως.
Για να δείτε
πώς λειτουργεί αυτό...
ας φανταστούμε ότι μπορούμε να
φτιάξουμε ένα μικρό αστέρι εδώ, στη Γη.
Πρώτον, χρειαζόμαστε άφθονο
αέριο υδρογόνο.
Περίπου όσο ένα γήπεδο,
θα είναι μια χαρά!
Στη συνέχεια,
πρέπει να φανταστούμε...
πως συμπιέζουμε
το υδρογόνο...
όπως ακριβώς κάνει
η βαρύτητα στο διάστημα.
Καθώς το υδρογόνο συμπιέζεται...
τα άτομα του αερίου αρχίζουν
να αναπηδούν το ένα πάνω από το άλλο...
και η θερμοκρασία,
αρχίζει να αυξάνεται.
Όταν συμπυκνωθούν στο μέγεθος
μιας μπάλας ποδοσφαίρου...
το υδρογόνο φθάνει στους
κρίσιμους 10 εκατομμύρια βαθμούς...
και μια διαδικασία που ονομάζεται
πυρηνική σύντηξη, ξεκινάει.
Το υδρογόνο αρχίζει
να μεταστοιχειώνεται...
δημιουργώντας ένα νέο,
βαρύτερο υλικό, το ήλιο.
Με κάθε βήμα αυτής της μικροσκοπικής
πρόσκρουσης και του "αλέσματος"...
μέρος της ύλης μετατρέπεται
σε καθαρή ενέργεια.
Έχουμε δημιουργήσει
ένα μικροσκοπικό αστέρι.
Φυσικά, εάν αυτό ήταν
ένα πραγματικό πείραμα...
δεν θα θέλατε να βρίσκεστε
οπουδήποτε κοντά.
Η ενέργεια που εκλύεται
ακόμη και από ένα τόσο μικρό άστρο...
θα ήταν καταστροφική.
Πίσω, στο πρώιμο σύμπαν...
η ίδια διαδικασία συνέβη
για πρώτη φορά...
σε μια πολύ,
πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.
Η βαρύτητα συμπίεζε
τα σύννεφα αερίου υδρογόνου...
για εκατομμύρια χρόνια...
μέχρι που βαθιά στο κέντρο...
το υδρογόνο έγινε αρκετά θερμό
ώστε να συμβεί η σύντηξη.
Το πρώτο αστέρι δημιουργήθηκε...
ξεχύνοντας την ενέργειά του
στο απέραντο σύμπαν.
Ένα προϊόν
των νόμων της φύσης...
και των πρώτων υλών
που απέμειναν από το Big Bang.
Ήταν σχεδόν 1.000 φορές
μεγαλύτερο από τον δικό μας ήλιο....
και ήταν βαθύ μπλε.
Επιπλέον, αυτό το αστέρι,
απέκτησε σύντομα παρέα.
Οι αστέρες "ενεργοποιούνταν".
Αυτή η ίδια διαδικασία εξακολουθεί
να συμβαίνει στον ήλιο μας.
Από όπου παίρνουμε την ενέργεια
που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε.
Αλλά υπήρχει ακόμα
μακρύς δρόμος να διανύσουμε...
για να πάμε από αυτό...
ως εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.
Δεν μπορεί να οικοδομηθεί
ένας κόσμος όπως ο δικός μας...
από απλα αέρια
όπως το υδρογόνο και το ήλιο.
Χρειάζονται ένα σωρό
άλλα στοιχεία.
Χρειάζονται στοιχεία όπως το οξυγόνο,
ο άνθρακας και ο σίδηρος.
Και πολλά άλλα.
Αλλά σταθήκαμε τυχεροί
ακόμα μια φορά.
Επειδή η ίδια διαδικασία
που κάνει τα αστέρια να λάμπουν...
τυχαίνει να δημιουργεί επίσης
κι άλλα στοιχεία...
όπως το οξυγόνο,
τον άνθρακα και τον σιδήρο.
Τα αστέρια, συμπτωματικά,
είναι γιγαντιαία εργοστάσια.
Για να δείτε
ένα αστέρι σε δράση...
ας φανταστούμε πως
μπορώ να χωρίσω ένα στα δύο.
Ακριβώς όπως και πριν,
στο αστέρι-μπάλα...
τα άτομα υδρογόνου
συντήκονται...
δημιουργώντας ηλίο, το οποίο
παράγει την ενέργεια του άστρου.
Όμως το ήλιο είναι λίγο βαρύτερο
από το υδρογόνο...
έτσι βυθίζεται
στο κέντρο του άστρου.
Τώρα, τα άτομα ηλίου
αναλαμβάνουν δράση.
Καθώς συντήκονται, παράγουν
ακόμη περισσότερη ενέργεια...
και σχηματίζουν
ένα νέο στοιχείο...
τον άνθρακα.
Ένα ζωτικής σημασίας στοιχείο
για κάθε ζωντανό οργανισμό.
Η διαδικασία επαναλαμβάνεται
ξανά και ξανά...
και το αστέρι στρωματοποιείται,
σαν ένα κρεμμύδι.
Ένα πραγματικά μεγάλο κρεμμύδι!
Όσο πιο κοντά στο κέντρο,
τόσο βαρύτερα τα στοιχεία.
Όπως το νέον, το οξυγόνο,
και τελευταίο όλων, ο σίδηρος.
Τώρα τα πράγματα αλλάζουν.
Ο σίδηρος δεν παράγει ενέργεια
κατά την σύντηξη.
Έτσι, η φωτιά αρχίζει
να σβήνει.
Όλο και περισσότερος σίδηρος
συσσωρεύεται στον πυρήνα του άστρου...
μέχρι σχεδόν όλα τα εναπομένοντα
καύσιμα να εξαντληθούν.
Τώρα αναλαμβάνει η βαρύτητα και
συμπιέζει το άστρο προς τα μέσα.
Καθώς ο πυρήνας του
συμπιέζεται όλο και πιο πολύ...
η θερμοκρασία εκτοξεύεται.
Μέχρι να είναι πάνω από 100 φορές
θερμότερος από τον πυρήνα του ήλιου μας.
Τελικά, το αστέρι καταρρέει
και εκρήγνυται.
Αυτό είναι ένα σουπερνόβα...
(υπερκαινοφανής αστέρας)
Ο θάνατος ενός άστρου
και η γέννηση κάτι νέου.
Σε αυτά τα σύντομα
μικροδευτερόλεπτα...
ένα τεράστιο ωστικό κύμα
διαπερνά το αστέρι.
Η έκρηξη είναι τόσο ισχυρή,
που αναγκάζει μέρος του σιδήρου...
να μεταστοιχειωθεί
σε ακόμη βαρύτερα στοιχεία.
Και αυτός είναι ο τρόπος
που τα βαριά στοιχεία...
όπως ο χρυσός ή η πλατίνα
ή ο μόλυβδος...
δημιουργούνται -σφυρηλατημένα στην
καρδιά ενός αστέρα που εκρήγνυται.
Έτσι, αν έχετε ένα χρυσό δαχτυλίδι,
φροντίστε να το εκτιμάτε.
Το μέταλλο δημιουργήθηκε
σε μια εκτυφλωτική λάμψη φωτός...
δισεκατομμύρια χρόνια πριν.
Το φινάλε της διαδικασίας...
που παράγει τα στοιχεία που βρίσκονται
παντού γύρω μας σήμερα.
Δεν παύει να με εκπλήσσει...
ότι το σώμα μας
είναι φτιαγμένο...
από την ύλη των άστρων.
Και ότι οι καρδιές μας χτυπούν
λόγω της ενέργειας...
που εκλύθηκε όταν
φτιάχτηκαν αυτά τα υλικά.
Αλλά όσο μαγευτικό
και αν είναι ένα αστέρι...
υπάρχουν ακόμη πιο συναρπαστικό
και ισχυρά πράγματα...
στο τεράστιο σύμπαν μας.
Μετάφραση - Συγχρονισμός: Ekmath
Διανομή: Greekddl.com
Περίπου 300 εκατομμύρια
χρόνια μετά το Big Bang...
τα πρώτα αστέρια
άρχισαν να σχηματίζουν γαλαξίες...
οι οποίοι σιγά-σιγά
απέκτησαν...
μια απίστευτη ποικιλία
σχημάτων και μεγεθών.
Ο γαλαξίας μας,
ο Milky Way...
θεωρείται ένας
από τους παλαιότερους...
έχοντας ξεκινήσει
το σχηματισμό του...
περίπου 13 δισεκατομμύρια
χρόνια πριν.
Είναι περίπου 6.000 δισεκατομμύρια
χιλιόμετρα σε διάμετρο...
και περιέχει κάπου
200 δις μεμονωμένα άστρα.
Κανείς δεν είναι απόλυτα
βέβαιος πόσα ακριβώς είναι...
αφού δεν είναι όλα
ορατά από τη Γη.
Και, εν πάση περιπτώσει, θα χρειαστούμε
πολύ χρόνο για να τα μετρήσουμε.
Επειδή όλα αυτά τα αστέρια
δημιουργήθηκαν από τη βαρύτητα...
θα μπορούσαμε να πούμε ότι η βαρύτητα
είναι ο ήρωας του σύμπαντος.
Άλλωστε, μετέτρεψε
μια ανούσια σούπα αερίου...
σε κάτι γεμάτο ομορφιά
και δύναμη.
Αλλά όπως όλοι
οι ενδιαφέροντες ήρωες...
η βαρύτητα έχει
και τη σκοτεινή πλευρά της.
Ακριβώς στο κέντρο
του γαλαξία μας...
βρίσκεται ένα παράδειγμα του τι συμβαίνει
όταν η βαρύτητα δρά ανεξέλεγκτη.
Μια μαύρη τρύπα.
Όταν ήμουν στα 20...
έκανα μερικά από τα βασικά
μαθηματικά των μαύρων τρυπών.
Αλλά λίγοι άνθρωποι μοιράστηκαν
τον ενθουσιασμό μου.
Σήμερα,
είναι ένα δημοφιλές θέμα.
Οι φυσικοί σε ολόκληρο
τον κόσμο...
σπουδάζουν τη συμπεριφορά
της μαύρης τρύπας.
Γνωρίζουμε πλέον
ότι οι μαύρες τρύπες...
δεν είναι συναρπαστικές μόνο
λόγω της φύσης τους...
αλλά παίζουν
θεμελιώδη ρόλο...
στο σχηματισμό των γαλαξιών.
Επίσης μπορούν να μας δώσουν μια γεύση
για το πώς το σύμπαν ενδέχεται να τελειώσει.
Μια μαύρη τρύπα σχηματίζεται
όταν ένα μεγάλο αστέρι...
ένα με -ας πούμε- 20 φορές
τη μάζα του ήλιου μας...
φτάνει στο τέλος
της ζωής του.
Ένα τέτοιο αστέρι δεν μοιάζει
καθόλου όπως ο ήλιος μας...
επειδή γίνεται ασταθές...
με βίαιους σπασμούς
καθώς αρχίζει ο επιθανάτιος ρόγχος του.
Τέλος, ξεμένει από καύσιμη ύλη
και αρχίζει να συρρικνώνεται...
και να γίνεται όλο και πιο πυκνό,
όλο και πιο θερμό.
Όμως με ένα άστρο
με τέτοια μάζα...
δεν υπάρχει καμία δύναμη
στο σύμπαν...
ικανή να διακόψει
αυτή την κατάρρευση.
Ο πυρήνας είναι τόσο βαρύς...
που απλά καταρρέει αδιάκοπα
προς τον εαυτό του.
Η βαρύτητα θεριεύει.
Σε μόλις 15 δευτερόλεπτα περίπου...
η ασταμάτητη δύναμη
συντρίβει το αστέρι...
από εκατομμύρια χιλιόμετρα
σε διάμετρο...
σε μόλις 20 χιλιόμετρα
σε διάμετρο.
Όλη η μάζα που είχε
το άστρο, είναι ακόμα εκεί...
όμως το ίδιο το βάρος της
συνεχίζει να την τραβά προς τα μέσα...
και να γίνεται
όλο και μικρότερη...
Η θερμοκρασία του πυρήνα,
αγγίζει τα 100 δισεκατομμύρια βαθμούς.
Τα εξωτερικά στρώματα εκσφενδονίζονται
με μια τεράστια έκρηξη σουπερνόβα.
Αλλά βαθιά στο κέντρο...
ο πυρήνας καταρρέει σε αυτό
που αποκαλούμε "βαρυτικό πηγάδι".
Συντρίβει τον εαυτό του,
σε ένα μοναδικό σημείο.
Μια μαύρη τρύπα γεννιέται.
Τίποτε κοντά, δεν μπορεί να ξεφύγει
από την έλξη της, ούτε το φως.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς,
πόσο πυκνή μπορεί να είναι μια μαύρη τρύπα.
Αλλά θα προσπαθήσω
να το βάλω σε προοπτική...
χρησιμοποιώντας κάτι οικείο...
τη Γη.
Φανταστείτε να μπορούσα να συμπιέσω
τον πλανήτη μας, κομμάτι-κομμάτι...
και να την έκανα να καταρρεύσει
μέχρι να αναλάβει το ρόλο η βαρύτητα...
και να μετατραπεί
σε μια μαύρη τρύπα.
Πόσο μικρή
θα πρέπει να γίνει...
για να εξαφανιστεί μέσα
στο δικό της βαρυτικό πηγάδι;
Από 13.000 χιλιόμετα
σε διάμετρο...
θα πρέπει να την συνθλίψω
στο μέγεθος ενός μπιζελιού.
Στα χρόνια που μελετούσα
τις μαύρες τρύπες...
μια από τις πιο
απρόσμενες ανακαλύψεις μου...
ήταν ότι μια μαύρη τρύπα,
δεν μπορεί να απόλυτα μαύρη.
Για τον ίδιο λόγο
που το πρώιμο σύμπαν...
δεν θα μπορούσε να απλώνεται
απόλυτα ομοιόμορφα.
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα
όπως "τελειότητα".
Οι μαύρες τρύπες
πρέπει να εκπέμπουν ακτινοβολία.
Όσο μικρότερη η μαύρη τρύπα,
τόσο μεγαλύτερη η ακτινοβολία.
Μια ακόμη μικρότερη
μαύρη τρύπα...
με μόνο τη μάζα
μιας οροσειράς...
στην πραγματικότητα
θα έλαμπε!
Έξω στο διάστημα, οι περισσότερες
μαύρες τρύπες είναι πολύ μεγαλύτερες.
Οι μικρότερες έχουν περίπου
τέσσερις φορές τη μάζα του ήλιου μας...
και έχουν
24 χιλιόμετρα διάμετρο.
Μερικές είναι
πολύ μεγαλύτερες...
περιέχοντας τη μάζα
χιλιάδων ήλιων.
Και έπειτα, υπάρχουν
οι πραγματικά μεγάλες...
Υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες...
που υπάρχουν στα κέντρα
των γαλαξιών, όπως τον δικό μας.
Αυτή η μαύρη τρύπα...
εκτιμάται πως έχει τη μάζα
από 4 εκατομμύρια ήλιους...
και διάμετρο
18 εκατομμυρίων χιλιομέτρων.
Οι μαύρες τρύπες, όπως αυτή
είναι τα κέντρα...
γύρω από τα οποία πολλοί γαλαξίες,
όπως και ο Milky Way, περιστρέφονται.
Ένα είδος "σταθεροποιητή"
που τους δίνει μορφή και σχήμα.
Έτσι, 8 δισεκατομμύρια χρόνια
μετά τo Big Bang...
μετά από μια μακρά
και αξιοθαύμαστη καλοτυχία...
έχουμε αστέρια και γαλαξίες...
που περιστρέφονται αργά,
γύρω από γιγάντιες μαύρες τρύπες.
Τώρα το σκηνικό έχει στηθεί για
κάτι πολύ κοντινό σε μας...
το σχηματισμό
του ήλιου μας, της Γης...
και τελικά, ημών!
Το ηλιακό μας σύστημα,
ο τόπος που αποκαλούμε "σπίτι"...
βρίσκεται περίπου 26.000 έτη φωτός
μακριά από το κέντρο του γαλαξία μας...
τον Milky Way.
Ή περίπου στα  2 / 3 της ακτίνας.
Η ιστορία του πώς
αυτοί οι τεράστιοι πλανήτες...
βρέθηκαν να είναι σε τροχιά
γύρω από αυτό το συνηθισμένο άστρο...
έχει διάρκεια
6 δισεκατομμυρίων ετών.
Και επειδή δεν έχουμε
τόσο πολύ χρόνο...
θα το επιταχύνω λίγο.
Ξεκινά με μια έκρηξη.
Πριν από πολύ καιρό,
ένα αρχαίο αστέρι εξερράγη...
γεμίζοντας το χώρο
με στροβιλίζοντα σύννεφα...
των υλικών από τα οποιά
αποτελούνταν, όσο ζούσε...
και τα βαρύτερα μέταλλα
που δημιούργησε, καθώς πέθαινε.
Το γνωρίζουμε αυτό, επειδή μπορούμε
να δούμε παρόμοια πεδία σκόνης...
έξω στο διάστημα, σήμερα.
Ονομάζονται νεφελώματα.
Και είναι πανέμορφα!
Κάθε νεφέλωμα
είναι διαφορετικό...
και στην περίπτωσή μας...
τα σύννεφα περιείχαν άζωτο, οξυγόνο,
σίδηρο και διοξείδιο του πυριτίου...
και όλα τα υπόλοιπα που απαιτούνται για
να φτιαχτεί ένας κόσμος σαν το δικό μας.
Στη συνέχεια, η ακούραστη
δύναμη της βαρύτητας...
άρχισε να τα τραβάει όλα
πάλι πίσω...
και η μηχανική
που παράγει πλανήτες ξεκίνησε.
Τεράστιες σπείρες σκόνης
άρχισαν να σχηματίζονται...
και στο κέντρο
μιας από αυτές...
ένας βραχώδης πλανήτης που ονομάζεται Γη,
άρχισε να παίρνει μορφή.
Φτιαγμένος από αστρόσκονη
και συναρμολογημένος από τη βαρύτητα.
100 εκατομμύρια χρόνια μετά...
και είχε μετατραπεί
σε μια γιγαντιαία σφαίρα...
σαρώνοντας δισεκατομμύρια τόνους
από ουράνια συντρίμμια.
Από αυτό ξεκίνησε η Γη...
και, ως εκ τούτου,
το πώς δημιουργηθήκαμε όλοι μας.
Όμως ο πλανήτης μας θα είχε παραμείνει
ένα μεγάλη, στείρα μπάλα...
από βράχους, μέταλλα
και ιχνοστοιχεία για πάντα...
εάν δεν συνέβαινε
ένα ακόμη γεγονός.
Μια ακόμα έκφραση
των δυνάμεων της φύσης.
150 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά...
στο κέντρο
του γιγαντιαίου νεφελώματος...
η πίεση και η θερμοκρασία
μιας μπάλας αέριου υδρογόνου...
είχε γίνει τόσο μεγάλη που
τα άτομα άρχισαν να λιώνουν.
Ένα νέο αστέρι, ο ήλιος μας,
ερχόταν στη ζωή.
Μόλις "άναψε" ο ήλιος...
εξαπέλυσε ένα τεράστιο
ωστικό κύμα ηλιακού ανέμου.
Μια ραδιενεργό πνοή ενέργειας.
Αυτό εκτίναξε όλα
τα υπολείμματα σκόνης και αερίου...
που είχαν απομείνει
από το νεφέλωμα...
μέχρι την άκρη
του ηλιακού συστήματος.
Που είναι και ο λόγος που τα πάντα
είναι ωραία και σε τάξη σήμερα.
Στα απώτερα άκρα
του ηλιακού συστήματος...
έχουμε τους τεράστιους
πλανήτες αερίων...
τον Δία...
τον Κρόνο...
τον Ουρανό
και τον Ποσειδώνα.
Πιο μέσα βρίσκονται οι πυκνότεροι,
βραχώδεις πλανήτες...
Ο Ερμής...
η Αφροδίτη...
ο Άρης...
Και, φυσικά...
η Γη.
Ευτυχώς για μας, ο ήλιος είναι
1,4 εκατ. χιλιόμετρα σε διάμετρο.
ή... ακριβώς το σωστό μέγεθος
για να καίει με συνέπεια...
για πολύ καιρό.
8 δισεκατομμύρια χρόνια.
Αρκετό διάστημα για να επιτρέψει
στο επόμενο βήμα να πραγματοποιηθεί...
τη Ζωή.
Η ζωή είναι ένα από τα
τα πιο παράξενα φαινόμενα.
Κατά τη γνώμη μου...
αυτό δείχνει πως το σύμπαν
είναι ικανό, σχεδόν για τα πάντα.
Ωστόσο, μου προκαλεί έκπληξη το γεγονός
ότι μπορούμε να γνωρίζουμε τόσα πολλά...
σχετικά με το πώς ξεκίνησε το σύμπαν
πολλά δισεκατομμύρια χρόνια πριν...
αλλά ακόμη να ανακαλύψουμε
πώς άρχισε η ίδια η ζωή.
Η πιο πιθανή εξήγηση...
είναι ότι πιθανόν,
είμαστε ένα ατύχημα!
Απλά από τύχη...
μερικά μόρια προσέκρουσαν
το ένα στο άλλο τυχαία...
μέχρι που τελικά, σχηματίστηκε κάποιο που
μπορούσε να αντιγράψει τον εαυτό του.
Τότε άρχισε η αργή διαδικασία
της εξέλιξης...
που οδήγησε στην
εξαιρετική ποικιλομορφία...
της ζωής στη Γη.
Η ζωή φαίνεται να είναι απλά
αυτό που κάνει η ύλη...
υπό τις σωστές συνθήκες
και τον απαραίτητο χρόνο.
Νομίζω ότι η ζωή...
είναι αρκετά συνηθισμένη
σε όλο το σύμπαν...
αλλά αυτό είναι
μια τελείως διαφορετική ιστορία.
Καθώς η ζωή αναπτυσσόταν, άλλαξε
τον πλανήτη από τον οποίο γεννήθηκε...
αλλοιώνοντας τον ίδιο
τον ιστό της Γης.
Μετά από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια...
η ανθρώπινη φυλή
έκανε την εμφάνιση της.
Αλλά ένα πράγμα συχνά
προβληματίζει τους ανθρώπους...
όταν ακούνε αυτή την ιστορία.
Πώς γίνεται αυτή η εκπληκτική
αλυσίδα γεγονότων...
που οδήγησε σε εμάς,
να είναι ένα ατύχημα;
Ίσως η επιστήμη
έχει αποκαλύψει...
ότι υπάρχει
κάποια ανώτερη δύναμη...
που ρυθμίζει
τους νόμους της φύσης...
έτσι ώστε, το σύμπαν και εμείς,
να μπορούμε να υπάρχουμε.
Κάτω από αυτό το πρίσμα,
η ζωή φαίνεται...
να είναι πολύ απίθανη,
για να είναι απλώς μια σύμπτωση.
Σκεφτείτε το.
Η Γη βρίσκεται ακριβώς
στη σωστή απόσταση από τον ήλιο...
για να μπορεί να έχει υγρό νερό
στην επιφάνειά της.
Και ο ήλιος τυγχάνει
να έχει το σωστό μέγεθος...
για να καίει
για δισεκατομμύρια χρόνια...
αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα
για να εξελιχθεί η ζωή.
Το ηλιακό σύστημα
είναι γεμάτο...
με όλα τα στοιχεία
που απαιτούνται για τη ζωή.
Αυτά τα στοιχεία μπορούν
να υπάρχουν μόνο...
λόγω των παλαιότερων άστρων
που κάηκαν.
Αυτά τα παλιά άστρα
υπήρξαν μόνο...
εξαιτίας μιας μικροσκοπικής
ανομοιομορφίας στο αρχέγονο αέριο.
Που και αυτή προήλθε από
μια-στο-δισεκατομμύριο ανισορροπία...
στη θάλασσα των σωματιδίων
που δημιουργήθηκαν από το Big Bang.
Υπάρχει λοιπόν κάποιος
Μεγάλος Σχεδιαστής...
ο οποίος παρέταξε
όλη αυτή την καλή τύχη;
Κατά τη γνώμη μου...
όχι απαραίτητα.
Ας το δούμε
από αυτή τη σκοπιά.
Τι και αν υπήρχαν
άλλα σύμπαντα...
όχι τόσο τυχερά,
όπως το δικό μας;
Καθένα από
αυτά τα σύμπαντα...
θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί
από το δικό του Βig Βang.
Με διαφορετικούς νόμους της Φυσικής
και διαφορετικές συνθήκες.
Σε ορισμένα,
η βαρύτητα μπορεί να μην υπήρχε.
Και δεν θα υπήρχε ζωή.
Σε κάποια άλλα, μπορεί το
υδρογόνο να μην μεταστοιχεωνόταν.
Έτσι δεν θα υπήρχαν αστέρια
και πάλι, δεν θα υπήρχε ζωή.
Και για οποιονδήποτε λόγο...
τα σύμπαντα θα μπορούσαν
να έρχονται και να παρέρχονται...
χωρίς να δημιουργούν
τίποτα απολύτως.
Ίσως λοιπόν δεν θα πρέπει να
είμαστε τόσο έκπληκτοι...
που υπάρχουμε
σε ένα τέλειο σύμπαν...
σε τροχιά γύρω
από έναν τέλειο ήλιο...
σε έναν τέλειο πλανήτη...
λόγω του ότι
τέτοιες τέλειες θέσεις...
είναι οι μόνες όπου η ζωή
σαν και εμάς μπορεί να υπάρξει.
Είμαστε ένα από τα πολλά προϊόντα
του σύμπαντος...
το αποτέλεσμα ενός αρχαίου
και κομψού μηχανισμού.
Αλλά ακόμη και αυτή η
αξιοσημείωτη ανακάλυψη...
είναι μόνο η αρχή
του τι μπορεί να μας πει η Φυσική.
Μπορούμε να βρούμε τι θα αντιμετωπίσει
το ανθρώπινο είδος στο απώτερο μέλλον.
Και τελικά...
ίσως να ανακαλύψουμε την τύχη
του ίδιου του σύμπαντος.
Ένας λόγος που μου αρέσει
η Κοσμολογία...
είναι γιατί μας λέει
όχι μόνο από πού...
προήλθε ο τεράστιος ιστός
των γαλαξιών...
αλλά και
τι επιφυλάσει το μέλλον...
για το σύμπαν
αλλά και για εμάς.
Νομίζω ότι είναι
πολύ συναρπαστικό...
να είσαι μεταξύ των
πρώτων ανθρώπων...
που μπορούν
να κοιτάξουν μπροστά...
εκατοντάδες, ακόμη και
δισεκατομμύρια χρόνια στο μέλλον.
Ίσως και μέχρι το τέλος
του ίδιου του χρόνου.
Αυτό που θα δούμε,
δεν είναι μόνο το μέλλον...
του κόσμου που κατοικούμε...
αλλά και
οι τεράστιες προκλήσεις...
που θα αντιμετωπίσει
το είδος μας.
Στο κάτω-κάτω,
είμαστε μικροσκοπικοί οργανισμοί...
σε σύγκριση με το πανίσχυρο
σύμπαν που μας δημιούργησε.
Η γη που μας έδωσε τη ζωή,
δεν θα είναι για πάντα...
το μπλε "ιερό"
που είναι σήμερα.
Οι ήπειροι του πλανήτη μας,
γλιστρούν.
75 εκατομμύρια χρόνια στο μέλλον,
σε γρήγορη κίνηση...
και θα συγκεντρωθούν
προς το νότιο πόλο.
Κανείς δεν ξέρει αν η Γη θα εξακολουθεί
να είναι κατοικήσιμη τότε..
Αλλά η πικρή αλήθεια είναι...
ότι μπορεί να μην διαρκέσουμε
αρκετά για να το μάθουμε.
Καθώς ατενίζουμε το μέλλον...
αποδεικνύεται ότι το σύμπαν
είναι ένα αρκετά επικίνδυνο μέρος.
Κοιτάξτε τη γειτονιά μας.
Είναι γεμάτη
με δισεκατομμύρια αστεροειδείς.
Αρχαία απομεινάρια...
της διαδικασίας που δημιούργησε
το ηλιακό μας σύστημα.
Η πιθανότητα να μας αφανίσει
ένας από αυτούς...
δεν είναι μόνο σενάριο των ταινιών
καταστροφής του Ηollywood.
Η απειλή από αστεροειδείς
είναι πραγματική.
Έχουμε δώσει κιόλας ονόματα
σε ορισμένους από αυτούς.
Αυτός ονομάζεται Apophis...
από έναν αιγυπτιακό,
μυθικό δαίμονα.
Ο θεός του σκότους
και της καταστροφής.
Ανακαλύφθηκε το 2004...
ο Apophis έχει το μέγεθος
ενός ουρανοξύστη 100 ορόφων.
Ζυγίζει περίπου 20 εκατ. τόνους.
Ταξιδεύοντας στο διάστημα
με 45.000 χιλιόμετρα την ώρα...
10 φορές πιο γρήγορα
από μία σφαίρα...
φέρει τόση ενέργεια...
όση όλα τα πυρηνικά όπλα
στον κόσμο μαζί.
Και ξέρουμε κατά προσέγγιση
προς τα που κατευθύνεται.
Η ακριβής διαδρομή
δεν είναι ακόμη πλήρως γνωστή.
Όμως στις 13 Απριλίου 2029...
αυτός ο τεράστιος βράχος,
είναι πιθανόν να περάσει...
37.000 χιλιόμετρα από
την επιφάνεια του πλανήτη.
Αρκετά κοντά για να περάσει...
κάτω από τους δορυφόρου που
βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη...
και να μας τρομάξει όλους.
Ευτυχώς, είναι πολύ μικρή
η πιθανότητα...
να μας χτυπήσει ο Apophis
στην πραγματικότητα.
Αλλά το πρόβλημα για την ανθρωπότητα
είναι ότι στο διάστημα...
υπάρχει πάντα
ένας μεγαλύτερος βράχος.
Υπάρχουν χιλιάδες πραγματικά
μεγάλοι αστεροειδείς εδώ έξω.
Μερικοί έχουν μήκος
πάνω από 16 χιλιόμετρα...
στο μέγεθος του Μανχάταν.
Ένας αστεροειδής αυτού του μεγέθους
προσκρούει στη Γη...
κάθε 100 εκατομμύρια
χρόνια περίπου.
Ο τελευταίος χτύπησε τη Γη
65 εκατομμύρια χρόνια πριν...
και ίσως ήταν υπεύθυνος
για την εξαφάνιση των δεινοσαύρων.
Δεν γνωρίζουμε πότε
θα χτυπήσει ο επόμενος αστεροειδής...
όμως αν ήταν αρκετά μεγάλος,
θα μπορούσε να ερημώσει τον πλανήτη.
Αυτό θα ήταν το τέλος...
των 5 δισεκατομμυρίων ετών ιστορία
της ζωής στη Γη.
Αλλά ακόμα και αν αποφευχθεί
μια τέτοια φυσική καταστροφή...
θα μπορούσαμε πολύ εύκολα
να καταστραφούμε από μόνοι μας.
Κατά τα τελευταία 10.000 χρόνια...
οι άνθρωποι έχουν κυριαρχήσει
στον πλανήτη.
Είμαστε τόσο επιτυχημένοι...
που μας βάζει στον πειρασμό να σκεφτούμε
πως είμαστε το μεγάλο βραβείο της Εξέλιξης!
Όμως πιστεύω ότι η νοημοσύνη,
είναι πιθανώς υπερτιμημένη.
Δεν είναι απαραιτήτως καλό πράγμα
για την επιβίωση ενός είδους.
Τα βακτήρια τα έχουν καταφέρει χωρίς αυτήν,
για πάνω από 3 δις χρόνια.
Η νοημοσύνη,
- τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση -
οδηγεί στην τεχνολογία.
Και υπάρχουν πολλοί τρόποι που
η τεχνολογία θα μπορούσε να μας αφανίσει.
Βεβαίως, το πιο προφανές...
η απειλή από τα πυρηνικά όπλα.
Ακόμη και αν ο κίνδυνος ενός πυρηνικού
πολέμου μέσα στον επόμενο χρόνο...
είναι μηδαμινός...
ας πούμε, μια στο εκατομμύριο...
αν πάρουμε αυτές τις αποδόσεις
για πάνω από 100.000 χρόνια...
η πιθανότητα καταστροφής
φτάνει να είναι μια στις 10.
Προσωπικά, ανησυχώ ότι ακόμη και
αυτό μπορεί να είναι υπερβολικά αισιόδοξο.
Αν και είμαστε αρκετά έξυπνοι
για να έχουμε σχεδιάσει τέτοια όπλα...
δεν είμαι σίγουρος ότι είμαστε αρκετά
έξυπνοι ώστε να μην τα χρησιμοποιήσουμε.
Καθώς ο χρόνος κυλάει αμείλικτα
προς το μέλλον...
το σύμπαν επιφυλάσσει
κι άλλες εκπλήξεις.
Υπάρχουν ισχυρά πράγματα
εκεί έξω...
μερικά από τα οποία θα μπορούσαν
να καταστρέψουν τη Γη...
χωρίς καμιά βοήθεια από εμάς.
Καθώς το σύμπαν
συνεχίζει να χορεύει...
στον αρχαίο ρυθμό του...
αστέρια πάνε και έρχονται
σε έναν αδυσώπητο κύκλο.
Και επειδή υπάρχουν
εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια...
υπάρχει πάντα ένα που πεθαίνει
με μια έκρηξη σουπερνόβα, κάπου.
Στο γαλαξία μας, για παράδειγμα...
ένα αστέρι πεθαίνει
κάθε 50 χρόνια περίπου.
Το οποίο είναι μονάχα
μια στιγμή για το σύμπαν.
Είναι εξίσου πιθανό...
μια έκρηξη σουπερνόβα
να μπορούσε να βλάψει τη Γη...
αν υπολογίσετε την πιθανότητα
σε αρκετά μεγάλη χρονική κλίμακα.
Ένα είδος σουπερνόβα,
που ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία...
θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνο.
Το 1967, όταν ο ψυχρός πόλεμος
βρισκόταν στο απόγειό του...
αμερικάνικοι στρατιωτικοί δορυφόροι
εντόπισαν μια τεράστια έκρηξη...
από κάτι που ονομάζεται
ακτινοβολία γάμμα.
Η ακτινοβολία γάμμα...
είναι το πιο επικίνδυνο είδος
ακτινοβολίας που γνωρίζουμε.
Είναι επίσης το αποκαλυπτικό σημάδι
ενός ατομικού όπλου.
Οι ακτίνες γάμμα
που ανιχνεύθηκαν...
ήταν η απόδειξη μιας νέας
και ισχυρής σοβιετικής βόμβας;
Ευτυχώς, η απάντηση ήταν όχι.
Μετά από προσεκτική ανάλυση
των δεδομένων...
ανακάλυψαν ότι οι ξαφνικές
εκρήξεις ακτίνων γάμμα...
στην πραγματικότητα
προέρχονταν από το διάστημα.
Ακόμη και οι Ρώσοι
δεν είχαν αυτό το είδος τεχνολογίας.
Δεκαετίες αργότερα,
εξακολουθούμε να μην έχουν αποδείξεις...
του τι προκαλεί
τις εκρήξεις της ακτινοβολίας.
Αλλά υπάρχει
μια αξιοσέβαστη θεωρία...
ότι παράγονται από ένα
ιδιαίτερο είδος σουπερνόβα...
που ονομάζονται...
"εκλάμψεις ακτίνων γ".
Επιπλέον, θα μπορούσε
να υπάρχει μια, αρκετά κοντά.
Κρυμμένο μέσα σε αυτή
την ογκώδη σπείρα από πλάσμα...
8.000 έτη φωτός από τη Γη...
βρίσκεται ένα αστέρι
που ονομάζεται WR 104.
Βαθιά μέσα στο ίδιο το άστρο,
είναι μια φωτεινή σφαίρα...
που αποτινάζει ένα κέλυφος θερμού
αερίου καθώς πλησιάζει στο τέλος του.
Αν αυτό το αστέρι,
είναι αυτό που πιστεύουμε ότι είναι...
τότε όπως θα πεθαίνει...
θα παράγει δύο στενές
δέσμες ακτινοβολίας...
μια από κάθε πόλο.
Το αστέρι αυτοκαταστρέφεται
ενώ παράγει αυτές τις δέσμες...
που περιέχουν
περισσότερη ενέργεια...
από αυτήν που θα παρήγαγε
ο ήλιος μας, σε όλη του τη ζωή.
Το φωτεινότερο γνωστό φαινόμενο
σε ολόκληρο το σύμπαν.
Κανείς δεν είναι σίγουρος
αν ο WR 104 θα το κάνει αυτό...
ή αν η ακτίνα
θα χτυπούσε τη Γη...
αλλά αν ναι, θα μπορούσε να μας λούσει
με υψηλής έντασης ακτινοβολία.
Με καταστροφικές συνέπειες.
Η δέσμη θα προκαλούσε
θεαματικό Σέλας...
απογυμνώνοντας την ατμόσφαιρα
από το όζον...
επιτρέποντας στη θανατηφόρα ακτινοβολία
από τον ήλιο να χτυπήσει τη Γη.
Μπορεί να ακούγεται σαν
επιστημονική φαντασία...
αλλά θα μπορούσε να είναι
η δεύτερη φορά...
που θα παρατηρούνταν τέτοιος
ουρανός στον κόσμο μας.
450 εκατομμύρια χρόνια πριν...
πάνω από το μισό
όλων των ζωντανών πλασμάτων...
ξεκληρίστηκαν,
σε μια Μεγάλη Εξαφάνιση.
Μία εξήγηση είναι ότι
μια έκλαμψη ακτίνων γ...
ακτινοβόλησε τον πλανήτη
τόσο πολύ...
που το οικοσύστημα της Γης
σχεδόν κατέρρευσε.
Δεν θέλω να σας ανησυχήσω...
αλλά νομίζω ότι θα
ήταν σίγουρα μια καλή ιδέα...
για την ανθρώπινη φυλή
να επιχειρήσει πολύ μακριά από τη Γη!
Θα ήταν συνετό
να κρατάμε τα αυγά μας...
σε όσο το δυνατόν περισσότερα καλάθια.
(Φύλαγε τα ρούχα σου...)
Ευτυχώς, αυτή η διαδικασία
έχει ήδη αρχίσει.
Κατά τη γνώμη μου,
η εκτόξευση του Apollo 11...
είναι ίσως η σημαντικότερη στιγμή
στην ανθρώπινη ιστορία.
Ήταν ένα σημείο καμπής
και για το σύμπαν επίσης.
Η ζωή, με τη δική μας μορφή,
δραπέτευσε από τον πλανήτη-σπίτι της.
Και πάτησε
σε μια άλλη επιφάνεια.
Οι πατημασιές των αστροναυτών
έχουν διατηρηθεί μέχρι σήμερα.
Η επικύρωση της έναρξης
αυτού που πιστεύω...
ότι θα μπορούσε να είναι το επόμενο
κεφάλαιο στην ιστορία του σύμπαντος.
Η εξάπλωση της ζωής
σε άλλα μέρη του σύμπαντος.
Καθώς το σύμπαν γερνά...
θα πρέπει
να γινόμαστε σοφότεροι.
Νομίζω ότι θα πρέπει να πάμε
πολύ πιο πέρα από τη Σελήνη...
τουλάχιστον μέχρι τον Άρη.
Ο κόκκινος πλανήτης
μπορεί να διαδραματίσει...
ένα σημαντικό ρόλο
στην εξέλιξή μας...
Και ίσως ακόμη και
στην ιστορία του σύμπαντος.
Είναι το δεύτερο...
και ίσως το πιο σημαντικό
σκαλοπάτι...
στο ταξίδι της ανθρωπότητας
προς τα αστέρια.
Αποστολές ρομπότ στον Άρη...
αποκάλυψαν
ένα θεαματικά όμορφο...
ωστόσο, επικίνδυνο
και έρημο τόπο.
Φαντάζομαι ότι το να είσαι
ένας άνθρωπος-πρωτοπόρος εδώ...
θα μπορούσε να είναι
ένα συναρπαστικό πράγμα.
Για αρχή, κάνει κρύο.
Βρίσκεται 80 εκατ. χιλιόμετρα πιο μακριά
από τον ήλιο από ό,τι η Γη.
Έτσι λαμβάνει
τη μισή θερμότητα...
και η διακύμανση
των θερμοκρασιών είναι άγρια.
Από τους 80 βαθμούς...
στους -200 βαθμούς,
μέσα σε λίγα λεπτά.
Αν το κρύο δεν σας καταβάλει,
θα το κάνει η χαμηλή βαρύτητα.
Ο Άρης έχει το μισό μεγέθος
από τη Γη.
Και μόλις το 38 %
της βαρύτητάς της.
Με τον καιρό, τα οστά των εξερευνητών
θα αποδυναμώνονταν...
και οι μύες τους θα ατροφούσαν.
Περάστε αρκετά μεγάλο
χρονικό διάστημα στον Άρη...
και θα εξασθενούσατε πολύ...
για να επιστρέψετε
με ασφάλεια στη Γη.
Η χαμηλή βαρύτητα
σημαίνει επίσης...
ότι ο Άρης δυσκολεύεται
να συγκρατήσει ατμόσφαιρα.
Εδώ, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο από
ένα λεπτό στρώμα διοξειδίου του άνθρακα...
με μόλις το 1 % της πίεσης
του δικού μας αέρα.
Επίσης, ο Άρης λούζεται
από την επιβλαβή ακτινοβολία του ήλιου.
Ακόμα κι αν είναι πιο μακριά...
σε αντίθεση με τη γη,
δεν έχει μαγνητικό πεδίο...
ούτε στιβάδα όζοντος
για να τον προστατεύσει.
Οι πρώτοι εξερευνητές
θα πρέπει να είναι προσεκτικοί...
για να ελαχιστοποιήσουν
την έκθεσή τους.
Ίσως να χρειαζόταν
να ζούν στο υπέδαφος.
Αλλά μια μέρα,
νομίζω ότι θα είναι εφικτό...
να αλλάξουμε δραστικά
τις συνθήκες στον Άρη.
Ίσως χρησιμοποιώντας
διαστημικά κατόπτρα...
για την παροχή θερμότητας
και ενέργειας.
Με τεχνολογίες που
σίγουρα θα υπάρξουν...
πολύ περισσότερα θα μπορούσαν
να καταστούν δυνατά.
Αν μπορούσαμε να στήσουμε γιγαντιαίους
θόλους, φτιαγμένους από γυαλί και πλαστικό...
για να μπλοκάρουμε
την ακτινοβολία...
στο εσωτερικό τους, θα μπορούσαμε
να εμπλουτίσουμε την ατμόσφαιρα.
500 χρόνια από τώρα...
που είναι πραγματικά
πολύ σύντομο χρονικό διάστημα...
νομίζω ότι ο Άρης θα έχει
δική του γλώσσα...
το δικό του νόμισμα,
την δική του κουζίνα!
Αν και στοιχηματίζω...
θα εξακολουθείτε να μπορείτε
να πάρετε ένα χάμπουργκερ από κάπου.
Αλλά είναι σαφές ότι...
καθώς το σύμπαν
συνεχίζει να γερνάει...
ακόμη και επιτεύγματα,
όπως αυτά...
δεν θα είναι αρκετά για να εγγυηθούν
την ύπαρξη της ανθρωπότητας...
για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κοιτάξτε πιο πέρα στο μέλλον...
και αναπόφευκτα το ηλιακό μας σύστημα
θα ακολουθήσει την ίδια πορεία...
όπως αμέτρητα δισεκατομμύρια
ηλιακά συστήματα πριν από αυτό...
και θα πάψει να υπάρχει.
Αυτή τη στιγμή, ο ήλιος βρίσκεται
στο μέσον του κύκλου ζωής του.
Κατά τη διάρκεια
αυτής της φάσης...
γίνεται σταδιακά θερμότερος
και φωτεινότερος συνεχώς...
περίπου κατά 6 %
κάθε ένα δισεκατομμύριο χρόνια.
Σε περίπου
5 δισεκατομμύρια χρόνια...
η θερμοκρασία του ήλιου,
θα έχει αυξηθεί...
σχεδόν στους
200 δισεκατομμύρια βαθμούς.
Σε αυτό το σημείο,
η Γη θα είναι...
μια αγνώριστη σφαίρα
από λιωμένα πετρώματα...
και όλη η ζωή θα έχει
προ πολλού χαθεί.
Αυτή είναι η αναπόφευκτη μοίρα
του πλανήτη μας.
Ομώς αυτό δεν είναι το μόνο
που μας επιφυλάσσει ο ήλιος.
Καθώς θα ξεμένει από καύσιμα,
ο ήλιος θα αρχίσει να επεκτείνεται...
μετατρεπόμενος σε αυτό που
ονομάζεται..."κόκκινος γίγαντας".
Θα μετατραπεί, από το αντικείμενο
που μας έδωσε τη ζωή...
σε εκείνο που
θα την εξαφανίσει.
Σε περίπου
7 δισεκατομμύρια χρόνια...
ο ήλιος θα είναι
200 φορές μεγαλύτερος...
περίπου 320 εκατομμύρια
χιλιόμετρα σε διάμετρο.
Τόσο μεγάλος, που θα εξαφανίσει
τους εσωτερικούς πλανήτες...
τον ένα μετά τον άλλο.
Τον Ερμή...
Την Αφροδίτη...
και κατά πάσα πιθανότητα
την άψυχη Γη.
Αλλά καθώς το σύμπαν
συνεχίζει να εξελίσσεται...
με τον δικό του,
αμείλικτο ρυθμό...
νέες ευκαιρίες
θα μας παρουσιαστούν...
αν είμαστε σε θέση να διατηρήσουμε
τη ζωή που δημιούργησε το σύμπαν.
Αυτός είναι ο Gliese 581d.
Είναι ένας μεγάλος, βραχώδης
πλανήτης, σαν τη Γη.
Ο πλησιέστερα γνωστός.
Είναι πιθανόν αυτός ο κόσμος
- ή κάποιος σαν αυτόν - ...
να μπορούσε, στο μέλλον,
να στεγάσει την ανθρωπότητα.
Ένα δεύτερο καταφύγιο από
την ανελέητη σκοτεινιά του χώρου.
Ανακαλύφθηκε το 2007...
είναι επτά φορές μεγαλύτερος
από τη Γη.
Κινείται σε τροχιά γύρω από ένα αστέρι
μικρότερο και πιο κόκκινο από τον ήλιο.
Αλλά βρίσκεται στη σωστή απόσταση
από τον ήλιο του...
για να επιτρέψει στο νερό
να υπάρχει στην επιφάνεια του.
Όμως ακόμα και αν αυτό είναι
το ιδανικό σπίτι μακριά από το σπίτι...
υπάρχει ένα βασικό πρόβλημα
που θα πρέπει να ξεπεράσουμε.
Ο Gliese βρίσκεται
πολύ, πάρα πολύ μακριά.
Περισσότερα από 20 έτη φωτός
από τη Γη.
Αυτό είναι...
195 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Για να πάρετε μια ιδέα
αυτής της απίστευτης απόστασης...
και της πρόκλησης που παρουσιάζει...
φανταστείτε ότι θα μπορούσαμε
να ταξιδέψουμε...
με το ταχύτερο αντικείμενο
που κατασκεύασε ο άνθρωπος.
Το Voyager 1,
εκτοξεύτηκε το 1977.
Τώρα είναι πάνω
από 30 ετών...
και έχει ταξίδεψει περισσότερα
από 20 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα.
Η αποστολή του μέχρι σήμερα,
τον έχει πάει ως το Δία και τον Κρόνο.
Χρησιμοποιώντας τη βαρύτητά τους,
για να ενισχύει την ταχύτητα του...
το μικρό διαστημικό σκάφος
έχει μπεί στα βιβλία των ρεκόρ.
Μπορεί να μην φαίνεται γρήγορο...
αλλά το Voyager "τρέχει"
με 17 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο!
Στη Γη, 17 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο,
μοιάζει με αυτό...
Είναι 63.000 χιλιόμετρα την ώρα!
Με αυτήν την ταχύτητα...
Θα μπορούσαμε να κάνουμε το γύρο
του πλανήτη... 1,5 φορά σε μια ώρα.
Έτσι, πόσο καιρό
θα χρειαζόταν ένα διαστημόπλοιο...
ταξιδεύοντας με
την ταχύτητα του Voyager...
για να φτάσει στον πλησιέστερο
πλανήτη σαν τη Γη, τον Gliese;
Η απάντηση αποκαλύπτει
την πραγματική διάσταση του σύμπαντος.
Ακόμη και αν ταξιδεύουμε
με 17 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο...
το ταξίδι προς τον Gliese...
θα χρειαστεί πάνω
από 350.000 χρόνια.
Νομίζω ότι έχουμε
μια ευκαιρία...
να γίνουμε ένα μόνιμο κομμάτι,
του συνεχώς μεταβαλλόμενου σύμπαντος...
και να ανακαλύψουμε τι άλλα
θαύματα θα μπορούσε να κρύβει.
Αλλά για να γίνει αυτό...
θα πρέπει να αναπτύξουμε
νέα τεχνολογία...
σε τεράστια κλίμακα.
Και αυτό θα χρειαστεί...
σκληροπυρηνική μηχανική.
Υπάρχουν πολλοί
στον τομέα της Κοσμολογίας...
που πιστεύουν, όπως κι εγώ...
ότι η εύρεση τρόπων για να ταξιδεύουμε
μεγάλες αποστάσεις...
θα είναι ουσιαστικής σημασίας...
στη διατήρηση της ανθρωπότητας
μέσα στο σύμπαν.
Αν μπορούσαμε
να κατασκευάσουμε μια μηχανή...
που να μπορεί να ταξιδεύει
σε άλλα ηλιακά συστήματα...
θα είχαμε ξεκλειδώσει
μια συναρπαστική δυνατότητα.
Την επιβίωση του ανθρώπινου γένους
για δισεκατομμύρια χρόνια.
Οι μηχανικοί σήμερα,
έχουν αρχίσει να σκέφτονται...
τις βασικές αρχές για την κατασκευή
ενός τέτοιου διαστημικού οχήματος.
Μπορεί να μοιάζει με αυτό.
Θα μπορούσε να χρησιμοποιεί
ατομική ενέργεια.
Ή ίσως πιο εξωτικά καύσιμα...
όπως η αντιύλη...
τροφοδοτώντας το
με τεράστια ποσά ενέργειας.
Ωστόσο, πιστεύω ότι οι βασικές
προκλήσεις δεν θα είναι τεχνικές.
Η πρώτη θα είναι οικονομική.
Το κόστος κατασκευής
ενός διαστρικού διαστημόπλοιου...
θα ήταν ασύλληπτο.
Και για την κοινωνία
που θα το έφτιαχνε...
θα υπήρχε
ελάχιστη ανταπόδοση.
Δεν θα το ξαναέβλεπαν ποτέ.
Έτσι, η κατασκευή
ενός τέτοιου μηχανήματος...
είτε θα είναι η μεγαλύτερη πράξη
γενναιοδωρίας στην ιστορία...
ή θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί
από τους ίδιους τους ταξιδιώτες.
Και αυτό εγείρει
ένα δεύτερο πρόβλημα.
Ακόμη και αν μπορούσαμε
να ταξιδέψουμε αδιανόητα γρήγορα...
ας πούμε, 1.000 φορές πιο γρήγορα
από το Voyager...
17.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο...
ένα ταξίδι στο πλησιέστερο
αστρικό σύστημα...
θα απαιτούσε...
73 χρόνια.
Ένα τέτοιο μακρύ ταξίδι...
σημαίνει ότι τουλάχιστον
μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων...
θα πρέπει να ζήσουν
όλη τη ζωή τους στο διάστημα.
Και δεν θα μπορούσαμε να πούμε
πως θα το έκαναν εθελοντικά.
Η ηθική της αποστολής ενός
ανθρώπινου φορτίου σε ένα τέτοιο ταξίδι...
θα έπρεπε να
εξεταστεί προσεκτικά.
Εκτός και αν μπορούσαμε να επεκτείνουμε
τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής...
αρκετά για να μπορεί να κάνει
τέτοιες μαζικές μετακινήσεις.
Και νομίζω πως τελικά,
σε αυτό θα καταλήξουμε.
Η διαδικασία έχει ήδη αρχίσει...
όπως γνωρίζω
από προσωπική εμπειρία.
Οι μύες μου
δεν λειτουργούν πλέον...
αν και τα μάτια μου και το μυαλό μου
συνεχίζουν να λειτουργούν πολύ καλά.
Αλλά η τεχνολογία με βοηθάει
να μετακινούμαι και να επικοινωνώ.
Στο μέλλον...
η τεχνολογία θα κάνει πολύ περισσότερα
από αυτά, για όλους μας.
Μέσα στα επόμενα 1.000 χρόνια...
θα δούμε
άνευ προηγουμένου αλλαγές...
στις φυσικές ικανότητες μας.
Η γενετική μηχανική
θα μας δώσει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής...
και μεγαλύτερη νοημοσύνη.
Η τροποποίηση των γονιδίων μας,
θα μπορούσε να μας δώσει δέρμα...
που να μας προστατεύει
από την ακτινοβολία...
ή τη δυνατότητα να αναπνέουμε
σε δηλητηριώδεις ατμόσφαιρες...
ή αντοχή στις λοιμώξεις.
Μπορεί ακόμη
και να αναπτύξουμε...
εξελιγμένες,
τεχνητές μορφές ζωής...
χρησιμοποιώντας συνθετικό DNA...
ειδικά σχεδιασμένο για
τις προκλήσεις των διαστημικών ταξιδιών.
Αυτά τα επιτεύγματα, θα μας επιτρέψουν
να επιβιώσουμε σε μακρόχρονα ταξίδια...
και αφιλόξενους κόσμους.
Φαντάζομαι μια εποχή,
όταν οι απόγονοί μας..
θα έχουν εξαπλωθεί σε πλανήτες γύρω
από αστέρια σε όλο το γαλαξία...
και ίσως ακόμη πιο μακριά...
μεταφέροντας
τα βιολογικά τους φορτία...
σε ηλιακά συστήματα,
που δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμα.
Αστρόπλοια σαν αυτό...
θα μπορούσαν να είναι σχεδιασμένα
να διαχωρίζονται και να εξαπλώνονται.
Μια αληθινή διασπορά της ζωής.
Που θα είχε ξεκινήσει,
με εμάς.
Καθώς ταξιδεύουμε στο διάστημα...
είμαι σίγουρος ότι θα ξεκλειδώσουμε
τα βαθύτερα μυστικά της φύσης.
Η μεγάλη μου ελπίδα
είναι ότι θα ανακαλύψουμε...
το πως θα τελειώσει το Σύμπαν...
και θα επιλύσουμε
το απόλυτο μυστήριο...
Γιατί υπάρχει το σύμπαν;
Κάποτε έδωσα μια διάλεξη
στην Ιαπωνία...
όπου μου ζητήθηκε να μην αναφέρω
το τέλος του σύμπαντος...
σε περίπτωση που επηρέαζε
την ιαπωνική χρηματιστηριακή αγορά.
Λοιπόν,
δεν ξέρω εάν και πότε...
θα "τελειώσει" το σύμπαν.
Όμως όσοι από εσάς είστε
νευρικοί για τις επενδύσεις σας...
νομίζω ότι είναι λίγο νωρίς
για να πουλήσετε!
Με ηλικία 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια...
ο κόσμος μας εξακολουθεί
να βρίσκεται στην ακμή του.
Το νωρίτερο που εμείς οι κοσμολόγοι
πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να τελειώσει...
είναι σε 30 δισεκατομμύρια
χρόνια από τώρα.
Υπάρχει πολλή δράση
ακόμα μπροστά!
Ακόμα και πολύ καιρό μετά
το θάνατο του ήλιου μας...
νέα αστέρια θα γεννηθούν.
Ορισμένα από τα οποία θα έχουν
νέους πλανήτες γύρω τους...
φτιαγμένους από τα ίδια άτομα
που δημιούργησαν εσάς και εμένα.
Ίσως να καταλήξουμε μέρος κάποιων
μελλοντικών, ξένων οικοσυστημάτων.
Αν και αυτό
είναι λιγάκι τραβηγμένο.
Αυτό που είναι αλήθεια, είναι ότι είμαστε
μόνο οι προσωρινοί θεματοφύλακες...
των σωματιδιών,
από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι.
Αυτά θα συνεχίσουν
να υπάρχουν...
στο τεράστιο σύμπαν
που τα δημιούργησε.
Βέβαια, η βαρύτητα θα συνεχίσει
ακούραστα και αδιάκοπα το έργο της.
Θα συνεχίσει το σχηματισμό
τεράστιων αλυσίδων γαλαξιών...
όπως κάνει
από το Βig Βang.
Χρησιμοποιώντας υπερυπολογιστές...
μπορούμε να προσομοιώσουμε το πως,
η βαρύτητα, ακόμα και τώρα...
κάνει τους γαλαξίες
να έλκονται μεταξύ τους...
με αποτέλεσμα τεράστιες,
αργές συγκρούσεις.
Ο γαλαξίας μας θα συγχωνευθεί
με τον κοντινότερο γείτονά του...
τον γαλαξία της Ανδρομέδας...
σε περίπου 3 δισεκατομμύρια χρόνια.
Μια σύγκρουση σε αργή κίνηση...
που θα διαρκέσει
πάνω από 2 δισεκατομμύρια χρόνια.
Η ίδια διαδικασία συμβαίνει
σε ολόκληρο το σύμπαν.
Ολόκληρα σμήνη γαλαξιών...
συνεχώς συγκρούονται
και μετασχηματίζονται.
Γιγαντιαίες συγκρούσεις...
καθώς τρισεκατομμύρια αστέρια
έλκουν το ένα το άλλο...
οι τεράστιες μάζες τους, τα αναγκάζουν
να περιστρέφονται και να "χορεύουν".
Η βαρύτητα καθοδηγεί
τον κοσμικό μηχανισμό...
όπως συμβαίνει
από το Βig Βang.
Έτσι μοιάζει το σύμπαν.
Όταν απελευθερωθούμε από το χρόνο
στην ανθρώπινή του διάσταση.
Άραγε αυτός ο κοσμικός στροβιλισμός
θα συνεχίσει για πάντα...
σαν μια ατελείωτη δίνη
μάζας και ενέργειας...
χώρου και χρόνου;
Τι εξαιρετική ερώτηση!
Πιστεύω ότι η λύση βρίσκεται πίσω,
εκεί όπου ξεκινήσαμε...
Με το Big Bang.
Αναρωτηθείτε το εξής...
Τι προκάλεσε την επέκταση
ή τη διόγκωση του σύμπαντος εξαρχής;
Όταν μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτό
και να κατανοήσουμε πλήρως το Βig Βang...
θα μάθουμε επίσης και
τη μοίρα του σύμπαντος.
Το κλειδί για όλα αυτά, είναι κάτι
που ονομάζεται σκοτεινή ενέργεια.
Μια μυστηριώδης μορφή ενέργειας,
που απωθεί ακόμα και τον ίδιο το χώρο.
Ακόμα και αν η βαρύτητα,
κάνει την ύλη να συγκρατείται ενωμένη.
Μοιάζει λες και
η σκοτεινή ενέργεια...
παρείχε το λάκτισμα
που διόγκωσε το σύμπαν...
παρόλο που δεν είμαστε
σίγουροι για το πώς.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι
η μοίρα του σύμπαντος...
εξαρτάται από το πώς συμπεριφέρεται
αυτή η σκοτεινή ενέργεια.
Αν η σκοτεινή ενέργεια
σιγά-σιγά εξασθενεί...
τότε η βαρύτητα θα μπορούσε
να πάρει το πάνω χέρι.
Και σε 20 δισεκατομμύρια χρόνια περίπου...
το σύμπαν να μπεί
σε αντίστροφη κίνηση...
και να οδηγηθούν τα πάντα,
πίσω, από εκεί που προήλθαν.
Σε μια περίεργη αντιστροφή
του Βig Βang...
ο ίδιος ο χώρος θα συρρικνωθεί.
Αυτή η θεωρία είναι γνωστή ως...
"Τhe Big Crunch".
(Από τον ήχο που κάνει κάτι όταν συνθλίβεται)
Στο τέλος,
αν η θεωρία είναι σωστή...
σε 30 δισεκατομμύρια
χρόνια από τώρα...
όλη η ύλη του σύμπαντος...
θα πρέπει να καταρρεύσει
σε μια και μόνο μαύρη τρύπα.
Ολόκληρο το σύμπαν θα υπάρχει
ως ένα μικρό σημείο...
όπως ήταν κατά τη στιγμή
του Big Bang.
Όμως, παρότι αυτό είναι
ένα "τακτοποιημένο" τέλος...
νομίζω πως είναι πιο πιθανό,
ότι η σκοτεινή ενέργεια...
θα οδηγεί στην επέκταση
του σύμπαντος επ' άπειρον.
Και ότι τελικά, τα πάντα
θα συνεχίσουν να εξαπλώνονται...
μέχρι το σύμπαν να
γίνει παγωμένο και σκοτεινό.
Όλα θα βρίσκονται τόσο μακριά
το ένα από το άλλο...
που ακόμη και η βαρύτητα
θα νικηθεί.
Πιστεύω ότι ένα "Big Chill"
είναι αυτό που μας επιφυλάσσει το μέλλον...
(Big Chill = Μεγάλη Ψύχρα...)
και όχι ένα "Big Crunch"!
Λοιπόν, αυτό θα είναι το τέλος μας
και της ζωής όπως την ξέρουμε;
Ή θα έχουμε βρεί τον τρόπο
να μεταφερθούμε...
σε ένα νέο σύμπαν μέχρι τότε;
Νομίζω ότι θα το μάθουμε
μόνο όταν πραγματικά καταλάβουμε...
τον λόγο για τον οποίο,
υπάρχει το σύμπαν.
Ίσως τότε...
όταν τελικά ξετυλίξουμε
ολόκληρο το κοσμικό παζλ...
να γίνουμε κυρίαρχοι,
όχι μόνο του σύμπαντός μας...
αλλά και του σύμπαντος
της διπλανής πόρτας...
Μετάφραση - Συγχρονισμός: Ekmath
Διανομή: Greekddl.com
Παρακαλούμε βαθμολογήστε τον υπότιτλο εδώ www.osdb.link/5mt39 βοηθάτε άλλους χρήστες να επιλέξουν τους καλύτους υπότιτλους
