Κατακέκτημαι τέλος τὸ τοῦ σκότους  μένος.
Κρατήσω τοῦδε τοῦ κόσμου!
Ἐλήλυθας ἄρα, ὦ βασιλίς,
Ταύτῃ, ἀποθανῇ δή.
Βασιλίς!
Ἀπόθανε!
(Ἀγοραστική κώμη Jubancho)
Ἡ τελευτή. Ἡ συντέλεια τοῦ αἰῶνος ἐλήλυθε.
Τὸ σκοτεινὸν μένος
Μετάλιας βασιλείας μεθεῖται!
Περίμενε, Λούνα!
Ἀλλ᾽ ἀφίστασ᾽ ἐκποδών!
Ἔρχομαι πρὸς Δ-ἄκρον!
Οὐδὲν ὠφελεῖ! Οὐδὲν δυνάμεθα πράξαι νῦν.
Σάφ' οἶδ΄ ἐγώ!
Ἀλλ΄ οὕτως, Οὐσάγι…
Ἐξανήσει τὴν τοῦ Ἀργυροῦ κρυστάλλου δύναμιν!
Ἀποθανεῖ οὖν, ὥσπερ καὶ Σερένιτι βασίλεια.
Οἶδ΄ ὅτι! Ἀλλὰ νῦν οὐκ ἐσθ΄ ὅπως ἂν ἄλλως 
ὁ κόσμος σωθείη.
Μηδαμῶς, Οὐσάγι!
Μὴ ἐξανῇς τὴν τοῦ Ἀργυροῦ κρυστάλλου δύναμιν!
Ἐάν τοῦτο ποιήσῃς, ἀποθανῇ!
Σεληνιακῆς ἰάσεως...
αὔξησις!
διὰ τί;
διὰ τί τοσαύτην σπουδὴν ποιῇ ἀπειθεῖν μοι;
ὀνειροπολεῖς περικαλλῆ μέλλοντα,
ἀλλὰ χρόνῳ δὴ συνήσεις…
τόνδε τὸν κόσμον ἤδη
αἰσχρὸν καὶ μιαρὸν ὄντα!
Οὐχί, ἐγὼ πιστεύω.
τῷ ἔρωτι; τῇ φιλίᾳ; 
ἢ τῇ ἀνθρωπείᾳ πρὸς ἀλλήλους πίστει;
πιστεύω τῴ κόσμῳ
ᾧ πάντες ἐπειράσαντο ἀμύνειν.
ὦνόητε!
οὐδ᾽ ὁτιοῦν ἔτι ὑπάρχει ᾧ πιστεύῃς
ἐν τῷδε τῷ ὑπούλῳ κόσμῳ.
δέομαι σου, δέομαι σου, Ἀργύρεε κρύσταλλε…
ποιῆσον με πιστεύειν ἔτι μᾶλλον τῷ κόσμῳ…
ᾧ πάντες ἐπίστευσαν.
Οὐ πρέπει σε οὕτω ῥαθύμως
περὶ φιλότητος λέγειν
Μὴ μου παρακούσῃς!
Οὐ μοι οὕτω μέλει Ἰουτσίρου.
Τί οὖν, εἰ ἤδη ἔχει φίλην;
Μόνον χρὴ ἡμᾶς κατὰ δύναμιν
διώκειν αὐτόν!
αὐτῶν μακαρίων ὄντων, κἀγὼ μακάρια.
Κόραι…
Κατακεκτημένη τὸ τοῦ σκότους μένος…
οὐ κατασφραγισθήσομαι τῷ Ἀργυρῷ κρυστάλλῳ!
Κόραι, παράσχετε μοι τὴν δύναμιν ὑμῶν…
Παρακαλῶ ὑμᾶς.
Ἡ Ἑρμοῦ δύναμις!
Ἡ Ἄρεως δύναμις!
Ἡ Διὸς δύναμις!
Ἡ Ἀφροδίτης δύναμις!
Ἡ σεληνιακοῦ πρίσματος δύναμις!
τί δαὶ τοῦτο;
χάριν ὑμῖν οἶδα, κόραι.
Ἐγειρομένης μου πρῴ ἐξ ὕπνου…
λαμπρὰ λευκὰ τε δικτυοειδῆ καταπετάσματα
ψιθυρίζει αὔρᾳ
Τὸ κουκκοειδὲς ὡρολόγιον ἐν τῷ δωματίῳ
δείκνυσι ἑβδόμην
καὶ ἀκούω τῆς μάμμης λεγούσης·
ὑστερήσεις ἐάν μὴ ἀναστῇς!
Ἔτι νυστάζουσα…
ἐννοῶ·ἔασον με εὕδειν 3 λεπτὰ πλέον,
δέομαι σου.
ὑστερῶ τοῦ διδασκαλείου καθ΄ ἑκάστην 
τὴν ἡμέραν ἀκριβῶς ὥσπερ ὡρολόγιον,
ἡ διδάσκαλος ποιεῖ με ἵστασθαι
θύραζε ἐν τῇ διόδῳ,
καὶ ἀποτυγχάνω τῶν ἐξετάσεων.
Οἱ ταγηνῖται οὕς ἂν ἐσθίοιμεν
οἴκαδε ἐρχόμεναι.
Ἀτενίζοιμεν ἂν θαυμάζουσαι
εἰς συμποσιακὴν ξυστίδα ἐν προθήκῃ.
Τοῖς σμικροῖς μάλα ἡδόμεθα
κἀγὼ μακαρία εἰμί.
Εἴθε…
Εἴθε δυναίμην πάλιν
τοῦτον συνήθη βίον βιοῦν.
Θέλω ἐπανελθεῖν.
