Translator: Mijerita Khachatryan
Reviewer: Kristine Sargsyan
Երբևիցե ձեզ հարցրե՞լ եք. >:
Կամ երբևիցե ձեզ ինչ-որ մի բան սովորեցրե՞լ եք:
Ոչ թե դուք եք նստել ու սովորել, այլ ձեզ սովորեցրե՞լ եք:
Հիշում եմ, ուսանողական կյանքիս սկզբի ընթացքն էր:
Սիրելի դասախոսներիցս մեկը դասախոսությունը
ներկայացնելուց հետո ասաց.
<<Այսօր բարձր կուրսի ուսանողներիս համար
այս նույն թեման էի կարդում մեկ այլ թեմայի փոխարեն,
քանի որ նոր թեմայում առկա շատ տերմիններին
վերաբերող հարցերին ուսանողներս չէին
կարողանում պատասխանել:
Չեմ հասկանում՝ ոնց են սովորում, որ մի քանի
տարի անց իրենց սովորածը չեն հիշում:
Էս ուսանողներս սովորել չգիտեն>>:
Սա մի պահ էր ընդամենը, որը ընթացք չունեցավ,
բայց այն ինձ ստիպեց մտածել՝
ես սովորել գիտե՞մ:
Ու ես սկսեցի ինքնադիտարկում անել:
Ես մարդ էի, ով դեղին գույնը տանել չէր կարողանում:
Ու առաջին բանը, որ հենց ինձ սովորեցրեցի
դեղին գույնը սիրելն էր:
Սկսեցի ինձ համար դեղին իրեր գնել:
Ու դեղինը սկսեց դառնալ այնքան սիրելի,
որ ինձ ընկերներս > անվանեցին:
Ընդունված է, ասում են՝ կյանքը մեզ կսովորեցնի
լինել այսպիսին կամ այնպիսին,
կամ կսովորեցնի մեզ փոխվել:
Իսկ ինչու՞ թողնել կյանքին մեր կյանքի փոփոխությունները:
Երբ ուսումնասիրում էի մարդկության պատմության
կուլտուրայի զարգացման ուղին,
եկա այն եզրահանգման,
որ վերջինիս զարգացումն էլ է պայմանավորված
ինքնասովորեցնելու հատկությամբ:
Ոչ թե ինքնակրթվելու, այլ ինքնասովորեցնելու:
Այսինքն, տարբեր տաբուներ հաղթահարելու միջոցով,
մեր կյանքի >-երն > դարձնելով:
Ինքնադիտարկմանս ընթացքում ես ինձ
հանդիպեցի տարբեր միջավայրերում:
Դե, սկսեցի պարզ քայլերից:
Նախ, նկատեցի, որ ես ավելի շատ տանջվում եմ,
քան սովորում:
Ընդունված է, դասախոսը դասախոսությունը կարդում է,
ուսանողը պետք է գրի առնի, որ հետո սովորի:
Բայց լավ, ի՞նչ անել, երբ դու ունենում ես
դասախոսության ընթացքում հարցեր կամ դիտարկումներ:
Լուռ գրել դասախոսությունը և թողնել հարցերն անպատասխա՞ն,
թե՞ տալ հարցերն ու այդ օրվա թեման քեզ մոտ
գրված չունենալ:
Լավ, ի՞նչ անել, որ լավ լինի:
Սկսեցի օրվա ընթացքում ողջ դասախոսությունը
ձայնագրել հեռախոսովս,
դե, իսկ հետո տարբեր, ոչ մտավոր գործեր անելիս
ես լսում էի դասախոսությունները որևէ
այլ երաժշտության փոխարեն:
Կյանքը սովորելու գործընթաց է:
Պարզապես պետք է սկսենք տեսնել մեր շուրջը
գտնվող ուսուցիչներին:
Քո առաջին ուսուցիչը հենց դու ես:
Իսկ հետո նա, ում դու ասացիր >:
Եթե ես կարողացա սովորեցնել ինձ
սիրել դեղին գույնը,
օրինակ, ինչու՞ չսովորեցնել ինձ սիրել այն
մարդուն, ով լսում է, իմ կարծիքով,
ցածրորակ երաժշտություն:
Հիշում եմ, մեկ այլ սիրելի դասախոսի հետ զրուցելիս
երբ խոսում էինք մարդ-աշխարհ փոխհարաբերություններից,
դասախոսս ինձ ասաց.
>:
Առաջին պահին ես էլ մտածում էի
լավ, լինեմ սուրճ, ի՞նչ անեմ:
Բայց, երբ պատմեց եռացող կաթսաների մասին պատմությունը,
ամեն ինչ պարզ դարձավ:
Կան 3 միանման եռացող կաթսաներ:
Ուրեմն, առաջինի մեջ եռում է հավկիթը,
երկրորդի մեջ գազարը,
իսկ երրորդի մեջ՝ սուրճը:
Դե բոլորս գիտենք, հավկիթը եռում, սկսում է պնդանալ,
գազարը եռում, սկսում է փափկել,
իսկ սուրճը եռում ու սկսում է ջրին համ տալ:
Առաջին կաթսան նմանեցնում ենք այն մարդկանց
խմբին, ովքեր կյանքի դժվարություններից սկսում են
պնդանալ ու դժգոհել,
երկրորդ կաթսան նմանեցնում ենք այն մարդկանց
խմբին, ովքեր այդ նույն կյանքի դժվարություններից
սկսում են փափկել ու թուլանալ,
իսկ այ երրորդ կաթսան նմանեցնում ենք
այն մարդկանց խմբին, ովքեր ոչ միայն
կյանքի դժվարություններից չեն կորցնում
իրենց համն ու հոտը, ալև սկսում են իրենք
կյանքին համ տալ:
> լատիներենից թարգմանվում է
>, որը եղել է հին հույն
փիլիսոփաներից մինչև Նիցշե մարդկության
զարգացման ու կատարելագործման նշանաբանը:
Թոմաս Էդիսոնը, ով եղել է սովորելու արվեստի
լավագույն դրսևորումներից,
նկարագրում է > որպես ունակություն,
որը նա կատարելագործում էր ամեն օր:
Դա կատարվածը հասկանալու, ընդունելու
և դրանից լավագունս ստանալու ունակությունն է:
Թվում է պարզ է, բայց իրականում,
ե՞րբ եք վերջին անգամ հիասթափվել որևէ պատճառից,
կամ մանրուքներից օրվա ընթացքում:
Թե ժամանակի և թե մեր էության հետ
կարող են փոխվել ձևը՝ մեզ սովորեցնելու և
այն, ինչ մեզ սովորեցնում ենք:
Ես շատ վախեր ունեմ, բոլորս ունենք:
Վախենում եմ չհասնել կամ չհասցնել,
չհաջողվել կամ չհաջողացնել,
հիասթափվել կամ հիասթափեցնել,
բայց ես չեմ վախենում կյանքից ու իրականությունից,
որովհետև սովորել եմ չվախենալ,
որովհետև սիրում եմ նոր դռներ բացել,
դե, որովհետև սիրում եմ սովորել,
ու սովորում եմ սովորել ամեն օր, ամեն պահ:
Շնորհակալություն:
