Οι οικονομικοί εκτελεστές ειμαστε οι υπεύθυνοι
για τη δημιουργία αυτής της πρώτης παγκόσμιας αυτοκρατορίας.
Και δουλεύουμε με πολλούς διαφορετικούς τρόπους
Ομως, ίσως ο πιο κοινός είναι ο εντοπισμός μιας χώρας
με πόρους, όπως είναι το πετρέλαιο
κι έπειτα κανονίζουμε ένα τεράστιο δάνειο για αυτή τη χώρα
απο την Παγκόσμια Τράπεζα ή κάποια θυγατρική της.
Όμως τα χρήματα δεν πηγαίνουν ποτέ πραγματικά σε αυτή τη χώρα.
Αντίθετα, πηγαίνουν στις δικές μας μεγάλες εταιρίες
για να χτιστούν έργα υποδομών σε αυτή τη χώρα.
Εργοστάσια ηλεκτρισμού, βιομηχανικά πάρκα, λιμάνια...
Πράγματα που ωφελούν λίγους πλούσιους ανθρώπους σε αυτή τη χώρα.
Μαζί με τις δικές μας εταιρίες.
Μα στην πραγματικότητα δεν υποστηρίζονται απο
την πλειοψηφία του λαού. Ωστόσο, αυτός ο λαός,
ολόκληρη η χώρα φορτώνεται με ένα τεράστιο χρέος
και είναι τόσο μεγάλο που αδυνατούν να το ξεπληρώσουν
και αυτό είναι μέρος του σχεδίου...
Δεν μπορούν να το ξεχρεώσουν!
Κι έτσι σε κάποια φάση, εμείς οι οικονομικοί εκτελεστές, επιστρέφουμε
και τους λέμε "ακούστε"
"Χάσατε πολλά χρήματα, δεν μπορείτε να ξεχρεώσετε. Οπότε..."
"Πουλήστε το πετρέλαιό σας"
"Πολύ φτηνά στις πετρελαϊκές μας εταιρίες"
"Επιτρέψτε μας να στήσουμε μια στρατιωτική βάση στη χώρα..."
"Στείλτε στρατιώτες να υποστηρίξουν κάποιον
δικό μας όπως..."
"στο Ιράκ ή ψηφίστε μας στην επόμενη συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών"
Ψηφίστε για την ιδιωτικοποίηση ηλεκτρικών εταιριών
ιδιωτικοποιήστε τα συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης
και πουλήστε τα σε Αμερικανικές ή άλλες
πολυεθνικές εταιρίες.
Και όλο αυτό εξαπλώνεται παντού και είναι τυπικός ο τρόπος λειτουργίας του Διεθνούς Νομισματικού και της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Χρεώνουν μιαν ολόκληρη χώρα τόσο πολύ
που δεν μπορούν να ξεχρεώσουν!
Κι έπειτα προσφέρονται να επαναχρηματοδοτήσουν
αυτό το χρέος, ώστε να φορτωθούν ακόμα περισσότεροι τόκοι
Και ύστερα απαιτούμε...
αντάλλαγμα, αυτό που αποκαλείται "υποθετικότητα",
ή καλή διακυβέρνηση
που βασικά σημαίνει οτι πρέπει να μας
ξεπουλήσουν τους πόρους τους
μαζι μέ πολλές απο τις
κοινωνικές τους υπηρεσίες, εταιρίες κοινής ωφέλειας...
τα εκπαιδευτικά τους συστήματα μερικές φορές,
τα ποινικά τους συστήματα,
Τα ασφαλιστικά τους ιδρύματα... σε ξένες εταιρίες
Οπότε είναι ένα διπλό - τριπλό - τετραπλό χτύπημα!
Ετσι οι οικονομικοί εκτελεστές επέστρεψαν τη δεκαετία του '90
χωρίς επιτυχία.
Εάν είχαν επιτύχει, ο Σαντάμ θα κυβερνούσε
ακόμα την χώρα.
Θα του πουλούσαμε όσα αεροσκάφη ήθελε,
και ό,τι άλλο ήθελε, όμως δεν τα κατάφεραν, απέτυχαν.
Τα τσακάλια μας απέτυχαν άλλη μια φορά να τον εκτελέσουν,
οπότε ξαναστείλαμε στρατό και
αυτή τη φορά κάναμε ολοκληρωμένη δουλειά
και τον σκοτώσαμε.
Και κατά τη διάρκεια δημιουργήσαμε μερικές πολύ
συμφέρουσες κατασκευαστικές συμφωνίες...
Είχαμε να επαναδομήσουμε μια χωρα που
ουσιαστικά είχαμε μόλις κατεδαφίσει
Κάτι που είναι πολύ καλή συμφωνία, αν έχεις
μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες.
Ετσι το Ιράκ απεικονίζει αυτά τα τρία επίπεδα.
Οι οικονομικοί εκτελεστές απέτυχαν εκεί.
Και τα τσακάλια απέτυχαν εκεί.
και σαν τελευταία λύση μπαίνει ο στρατός.
Και με αυτόν τον τρόπο πραγματικά δημιουργήσαμε μια αυτοκρατορία,
όμως το κάναμε με πολύ λεπτό τρόπο. Σχεδόν λαθραία.
Ολες οι αυτοκρατορίες του παρελθόντος χτίστηκαν
δια της βίας και όλοι ήξεραν οτι χτίζονται.
Οι Βρετανοί το ήξεραν οτι την χτίζουν, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί,
Οι Ρωμαίοι, οι Έλληνες.. και ήταν περήφανοι γι αυτό.
Πάντα είχαν μια δικαιολογία, όπως η διάδοση του πολιτισμού
η κάποιας θρησκείας,
ή κάτι τέτοιο, όμως ήξεραν οτι το κάνουν. Εμείς δεν το ξέρουμε.
Η πλειοψηφία των Αμερικανών δεν έχουν ιδέα
οτι μας συντηρούν τα οφέλη της σκιώδους αυτοκρατορίας.
Κι οτι σήμερα υπάρχει περισσότερη σκλαβιά
στον κόσμο απο ποτέ άλλοτε.
Τότε θα πρέπει να αναρωτηθείτε, αν είναι αυτοκρατορία,
τότε ποιός είναι ο αυτοκράτορας;
Προφανώς οι πρόεδροί των ΗΠΑ δεν είναι αυτοκράτορες.
Οι αυτοκράτορες δεν εκλέγονται,
δεν υπηρετούν για περιορισμένο χρονικό διάστημα,
και ουσιαστικά δεν λογοδοτούν σε κανέναν.
Αρα δεν μπορείς να κατηγοριοποιήσεις τους
προέδρους μας εκεί.
Όμως έχουμε κάτι που θεωρώ το αντίστοιχο
ενός αυτοκράτορα,
Και αυτό είναι η Εταιριοκρατία.
Εταιριοκρατία είναι αυτή η ομάδα ανεξάρτητων ατόμων
που διευθύνουν τις μεγαλύτερες εταιρίες μας.
Και συμπεριφέρονται πραγματικά σαν αυτοκράτορες του παιχνιδιού.
Ελέγχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης,
είτε μέσω της ιδιοκτησίας είτε μέσω διαφήμισης.
Ελέγχουν τους περισσότερους πολιτικούς μας, καθώς
χρηματοδοτούν τις καμπάνιες τους,
είτε μέσω των εταιριών είτε μέσω προσωπικών
συνεισφορών που προκύπτουν απο τις εταιρίες.
Δεν εκλέγονται, δεν έχουν πριορισμένη θητεία,
δεν λογοδοτούν σε κανέναν,
Και στην κορυφή της Εταιριοκρατίας δεν μπορείς πραγματικά
να ξεχωρίσεις εάν
ένα άτομο εργάζεται για ιδιωτική εταιρία ή για
την κυβέρνηση, επειδή ανταλλάσσουν ρόλους.
Ετσι έχεις έναν τύπο που τη μια στιγμη είναι
πρόεδρος μιας μεγάλης κατασκευαστικής όπως η Haliburton,
και την επόμενη είναι Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.
Η ο Πρόεδρος, που ασχολούνταν με τις πετρελαικές εταιρίες.
Και αυτό είναι μια πραγματικότητα, είτε έχεις Δημοκρατικούς
είτε Ρεπουμπλικάνους στην κυβέρνηση.
Υπάρχει αυτή η ανταλλαγή, μέσω της "περιστρεφόμενης πόρτας".
Και κατα μια έννοια, η κυβέρνηση είναι αόρατη για
μεγάλα χρονικά διαστήματα,
και σε κάποιο επίπεδο οι πολιτικές αναλαμβάνονται απο τις εταιρίες μας.
Και τότε πάλι, οι πολιτικές της κυβέρνησής δημιουργούνται
βασικά απο την Εταιριοκρατία.
και παρουσιάζονται στην κυβέρνηση και μετατρέπονται
σε κυβερνητική πολιτική.
Αρα, υπάρχει μια απίστευτα βολική σχέση.
Δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας ή κατι τέτοιο.
αυτοί οι άνθρωποι δεν χρειάζεται να συγκεντρωθούν
και να συνωμοτήσουν για να κάνουν πράγματα.
Ολοι αυτοί εργάζονται βασικά υπο έναν κοινό στόχο,
και αυτός είναι να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους
ανεξαρτήτου κοινωνικού και πολιτικού κόστους.
Αυτή η διαδικασία χειρισμού απο την Εταιριοκρατία
μέσω της χρήσης του χρέους, της δωροδοκίας και
των πολιτικών ανατροπών ονομάζεται:
Παγκοσμιοποίηση.
Ακριβώς όπως το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό κρατάει
το Αμερικανικό κοινό απο το χαλινάρι
της εργατικής υποδούλωσης μέσω του
συνεχούς χρέους, του πληθωρισμού και των τόκων
η Παγκόσμια τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
υπηρετούν αυτόν τον σκοπό σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η βασική απάτη είναι απλή:
Βάλε μια χώρα σε χρέος ή διαίρεσέ την
αδιακρίτως
- ή μέσω της διαφθοράς του ηγέτη αυτής της χώρας -
μετά προτείνετε κάποιες "υποθετικότητες",
ή "πολιτικές δομικών ρυθμίσεων"
που συχνά αποτελούνται απο τα ακόλουθα:
Υποτίμηση του νομίσματος
Όταν πέφτει η αξία ενός νομίσματος, το ίδιο
συμβαίνει και με τα προιόντα.
Αυτό κάνει τα εγχώρια προιόντα
βορά σε χώρες- αρπακτικά
σε ένα κλάσμα της αξίας τους.
Τεράστιες περικοπές σε κοινωνικά προγράμματα,
που συνήθως περιλαμβάνουν τους εκπαιδευτικούς και
υγειονομικους τομείς,
Θυσιάζοντας την ευημερία και την ακεραιότητα
της κοινωνίας, αφήνοντας το κοινό
εκτεθειμένο στην εκμετάλλευση.
Ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων.
Αυτό σημαίνει οτι συστήματα κοινωνικής
ωφέλειας μπορούν να εξαγοραστούν και να μεταποιηθούν
απο ξένους οργανισμούς για το κέρδος.
Για παράδειγμα το 1999 η Παγκόσμια Τράπεζα επέμεινε
η Βολιβιανή κυβέρνηση να πουλήσει
το δημόσιο σύστημα ύδρευσης της τρίτης μεγαλύτερης
πόλης της σε μια υποεταιρία της Αμερικανικής ""Bechtel".
Μόλις αυτό έγινε, οι λογαριασμοί ύδρευσης
των ήδη φτωχών κατοίκων
Έφτασαν στα ύψη.
Αυτό μέχρι που επαναστάτησαν οι ντόπιοι και
το συμβόλαιο της Bechtel ακυρώθηκε.
Υστερα υπάρχει η απελευθέρωση του εμπορίου
ή το άνοιγμα της οικονομίαςμέσω
της κατάλυσης των απαγορεύσεων περι εισαγωγών-εξαγωγών.
Αυτό επιτρέπει μια σειρά
καταχρηστικών οικονομικών κινήσεων
όπως την εισαγωγή προιόντων μαζικής παραγωγής
διεθνών εταιριών
Υποβιβάζοντας τα εγχώρια προϊόντα
και καταστρέφοντας τις τοπικές οικονομίες.
Ενα παράδειγμα αποτελεί η Τζαμάικα,
η οποία αφού αποδέχτηκε δάνεια και
οριοθετήσεις της Παγκόσμιας τράπεζας
έχασε τις εισφορές των μεγαλύτερών της
αγροτικών προιόντων λόγω ανταγωνισμού των δυτικών προϊόντων.
Σήμερα αμέτρητοι αγρότες είναι άνεργοι,
καθώς αδυνατούν να ανταγωνιστούν
τις μεγάλες εταιρίες.
Αλλη μια περίπτωση είναι η δημιουργία πολλών
απαρατήρητων, απάνθρωπων,
εργοστάσιων ρουχισμού που εκμεταλλεύονται
την οικονομική απάτη.
Επιπρόσθετα, λόγω της απελευθέρωσης των προϊόντων
η περιβαλλοντική καταστροφή είναι συνεχής
καθώς οι πηγές της χώρας συχνά καταχρώνται
απο τους αδιάφορους οργανισμούς
ενώ δημιουργούν τεράστιες ποσότητες ρυπαντικών στοιχείων.
Είναι σηματικό να κατανοήσουμε οτι η Παγκόσμια Τράπεζα είναι στην  πραγματικότητα Αμερικανική, υποστηρίζοντας Αμερικανικά συμφέροντα.
Γιατί οι ΗΠΑ διατηρούν το δικαίωμα βέτο, καθώς είναι
οι κυριότεροι κάτοχοι του κεφαλαίου.
Και απο πού βρήκαν τα χρήματα; μέσω παρθενογέννεσης
του κλασματικού αποθεματικού συστήματος.
Απο τις μεγαλύτερες 100 οικονομίες του κόσμου με βάση την ετήσια οικονομική αναφορά, οι 51 είναι εταιρίες. Με τις 47 Αμερικανικές.
Οι Walmart, General Motors, και Exxon,
είναι οικονομικά πιό ισχυρές απο την
Σαουδική Αραβία, την Πολωνία, τη Νορβηγία, τη Ν.Αφρική,
την Φινλανδία, την Ινδονησία και πολλές άλλες.
Και, καθώς πέφτουν τα εμπορικά προστατευτικά φράγματα, οι
ισοτιμίες ξετινάζονται και
διαχειρίζονται σε ασταθείς αγορές,
ενώ κρατικές οικονομίες ανατρέπονται
χάριν του ανταγωνισμού του παγκόσμιου καπιταλισμού,
ενώ η αυτοκρατορία επεκτείνεται.
Σηκώνεστε μπροστά στην μικρή σας οθόνη και
ζητωκραυγάζετε για Αμερική και Δημοκρατία.
Δεν υπάρχει Αμερική,
Δεν υπάρχει Δημοκρατία.
Υπάρχει μόνο η IBM, και η ITT, και η AT&T, και η DuPont,
η Dow, η Union Carbine και η Exxon.
Αυτά είναι τα έθνη του σημερινού κόσμου.
Για τί πράγμα νομίζετε οτι συζητούν οι Ρώσοι στα
συμβούλιά τους, για τον Μάρξ;
Βγάζουν τις γραμμικές τους αποδόσεις,
τους στατιστικούς πίνακες,
θεωρίες, οικονομικές λύσεις και υπολογίζουν πιθανά κόστη
των συναλλαγών τους και των επενδύσεων, όπως κι εμείς.
Δεν ζούμε πλέον σε κόσμο Εθνών και Ιδεολογιών
κύριε Μπήλ.
Ο κόσμος είναι ένα κολλέγιο εταιριών,
άρρηκτα συνδεδεμένων με τους αμετάβλητους
νόμους των επιχειρήσεων.
Ο κόσμος είναι μια επιχείρηση κ. Μπήλ.
Αν το δούμε αθροιστικά, η ενοποίηση του κόσμου
ειδικά με οικονομικούς όρους,
με την παγκοσμιοποίηση και τις μυθικές ποιότητες της "ελεύθερης
αγοράς" και του καπιταλισμού, έχουμε μια πραγματική
αυτοκρατορία. Ελάχιστοι κατάφεραν να αποφύγουν
τις "δομικές ρυθμίσεις" και
τις "υποθετικότητες" της Παγκόσμιας Τράπεζας,
του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ή την διαιτησία
του Οργανισμού Παγκοσμίου Εμπορίου,
αυτών των οικονομικών θεσμών που,
παρ'οτι αναποτελεσματικοί, καθορίζουν ακόμα το τί
σημαίνει οικονομική παγκοσμιοποίηση...
Είναι τόση η δύναμη της παγκοσμιοποίησης,
που πιθανότατα θα δούμε την ενοποίηση,
έστω και ανισομερή, όλων των εθνικών οικονομιών, σε
ένα παγκόσμιο σύστημα ελεύθερης αγοράς.
Jim Garrison
Πρόεδρος, State of the World Forum
ο Κόσμος έχει καταληφθεί απο μια χούφτα επιχειρήσεων
που εξουσιάζουν τους φυσικούς
πόρους, απαραίτητους για την επιβίωσή μας,
ενώ ελέγχουν το χρήμα που χρειαζόμαστε
για να ανακτήσουμε αυτούς τους πόρους.
Το αποτέλεσμα θα είναι το παγκόσμιο μονοπώλιο, που δεν θα βασίζεται στην ανθρώπινη ζωή, αλλα στην οικονομικη και εταιρική ισχύ.
Και, καθώς η ανισότητα μεγαλώνει,
όλο και περισσότεροι θα απελπίζονται.
ετσι το ίδρυμα αυτό αναγκάστηκε
να βρεί νέο τρόπο διαχείρισης
οποιουδήποτε προκαλεί το σύστημα. Κι έτσι
γεννήθηκε ο "Τρομοκράτης".
