Chciałbym pomówić o tym bardzo popularnym rytmie wokalnym
używanym często w hip hopie i popie w dzisiejszych czasach
i nie, nie chodzi mi o triolowy flow (triplet flow), inni już o tym powiedzieli
nie, nie, ten jest o wiele subtelniejszy,
ale jak raz zwrócisz na niego uwagę, nie będziesz w stanie przestać, jest wszędzie.
Gotowy?

Ten rytm, miarowo akcentowanej szesnastki i ósemki z kropką ma swoją nazwę.
Nazywa się "scotch snap" (szkocki pstryk/trzask).
Nazwany tak ze względu na jego użycie w tradycyjnej muzyce szkockiej,
ale też la-llins sco-ti sh ac-cent (szkocki dialekt angielskiego)

Nazywa się go też "rytmem strathspey" (rodzaj tańca),
albo "rytmem lombardzkim".
Można go znaleźć we wczesnobarokowej muzyce angielskiej

Zatem dlaczego pojawia się tak często we współczesnym popie w Stanach?
Cóż, może mieć to coś wspólnego z tym, jak amerykanie... mówią po angielsku.
Stopa.
Jest podstawową jednostką rytmiczną używaną w języku.
Trochej jest stopą (metryczną), w której występuje sekwencja akcentowanej i nieakcentowanej sylaby.
Na przykład: teen-age
mu-tant
nin-ja
tur-tles
Sylaba akcentowana pada w tym przypadku na muzyczny akcent metryczny.
W wielu dialektach angielskiego, akcent w sylabach jest bardzo krótki
Pewne badanie lingwistyczne sugeruje, że pośród języków europejskich
angielski ma największy procent wzorów z bardzo krótką akcentowaną sylabą.
Wiele z nich trwających nie dłużej niż 100 milisekund
Ta liczba jest istotna w komponowaniu,
ponieważ 100 milisekund mniej więcej odpowiada długości trwania szesnastki
w tempie 140 uderzeń na minutę
Jak wspomniał LA Buckner w Soundfield PBS
dzisiejsze tempa w trapie najczęściej są pomiędzy 110 a 140 uderzeń na minutę.
Oznacza to, że przez używanie rytmu
cer-tain en-glish tro-chees (pewnych trochejów z angielskiego)
będziemy naturalnie
in-fact tap trap-rap scotch-snaps (wybijali trapowe szkockie trzaski)
Popularność szkockich trzasków bardzo wzrosła w ostatnich latach
takie frazy jak teen-age mu-tant nin-ja tur-tles
oryginalnie nie miały rytmu szkockich trzasków:

ale powiedziane w tym rytmie:

natychmiast przywodzi na myśl styl współczesnego hip hopu.
Nie wszystkie style współczesnej muzyki używają szkockich trzasków
Jamajski dancehall rzadko sięga po ten rytm.
Jamajski angielski (patwa) zawiera znacznie dłużej brzmiące samogłoski niż amerykański
Na przykład talk-ing (mówić).
Dialekty mają różne rytmy
wobec czego osoba rapująca trzaskami nie będzie brzmiała jamajsko.
Średnia różnica pomiędzy krótkimi a długimi dźwiękami w dialekcie
może być mierzona czymś, co nazywa się
znormalizowanym indeksem zmienności w parach,
znanym także jako nPVI.
Szybkie zmiany pomiędzy krótkimi a długimi dźwiękami skutkują wyższym nPVI.
Mamy nawet wzór na to jak wyliczyć ten indeks w różnych językach.
Wygląda tak:
imponująco, więc pokazuję.
Mój amerykański akcent, jak i inne
mają duży wskaźnik nPVI.
Bardzo szybko skaczemy od krótkich do długich dźwięków.
Języki z niższym nPVI, jak hiszpański
często używają amfibrachu -
stopy metrycznej z akcentowaną sylabą pomiędzy dwiema nieakcentowanymi.
Na przykład lo-sien-to,
te quie-ro, el mun-do, ma-na-na.
Rytmy używane we współczesnym hiszpańskim rapie odzwierciedlają te schematy.
Jak w piosence mi gente, która sama w sobie jest amfibrachem.

Szkockie trzaski nie pojawiają się za często w nie angielskiej muzyce.
Czasami owszem:

ale nieczęsto.
Nie mają po prostu tego samego oddziaływania, co w angielskim.
Miałoby sens, gdyby rytmiczna charakterystyka języka odpowiadała
rytmom wokalnym raperów i śpiewaków, zgadza się?
Brzmi legitnie.
Co ciekawe...
te same cechy mogą się pojawić w samej muzyce.
Na przykład perkusyjny groove dembow
charakterystyczny dla hipszańskojęzycznego hip hopu i popu z karaibów.
Jeśliby posłuchać werbla i drugiej stopy,
można usłyszeć amfibrach.
Sylaba akcentowana pomiędzy dwiema nieakcentowanymi.
Czy to znaczy, że ten rytm jest unikalny dla hiszpańskiego?
Albo dla innych języków używających amfibrachu?
Może...?
Angielski muzykolog Gerald Abraham napisał, że:
"Natura języka nieuchronnie wpływa na naturę muzyki...
nie tylko w sposób oczywisty i powierzchowny, ale fundamentalny."
Nowe badania zdają się to potwierdzać.
Jedno wskazuje, że nPVI amerykańskich jazzmanów w mowie,
było odzwierciedlone w ich muzycznych wyborach.
Jak szybko przeskakiwali pomiędzy muzycznymi sekcjami,
oraz, że ogólne nPVI było u nich wyższe,
niż u jamajskich producentów rytmów.
Aniruddh Petel, facet, który napisał Music Language and the Brain,
stwierdził, że melodie komponowane przez Francuzów
miały niższe nPVI od melodii komponowanych przez Anglików.
Melodie statystycznie częściej odpowiadały ojczystemu językowi kompozytorów.
Dlaczego?
Petel wyjaśnia:
"Uważamy, że ma to coś wspólnego z podświadomym  uczeniem się rytmu języka.
To coś, co robimy wszyscy.
Kiedy uczysz się języka za dzieciaka,
nie uczysz się tylko brzmienia, słów i składni,
uczysz się także poprawnych rytmów, którymi powinieneś się posługiwać.
Ta nauka zaczyna się w niemowlęctwie.
Wiemy, że niemowlęta są wrażliwe na rytm swojego języka i potrafią go odróżnić od innych,
zanim jeszcze zaczną mówić."
David Bruce nagrał film, w którym opowiada o tym,
że jego ojczysty angielski bardzo wpłynął na rytmu muzyki, którą napisał.
Zaznacza też obecność szkockich trzasków w swojej muzyce.
Muzykolog Philip Tagg w swoim wspaniałym, godzinnym dokumencie o szkockich trzaskach,
uważa, że muzyka szkockich imigrantów w Appellachy,
mocno wpłynęła na rytmy i melodie późniejszych Amerykanów.
"To po prostu synkretyczna cecha w angielskojęzycznej
muzyce popularnej pochodzącej ze stanów, niezależnie od koloru skóry."

Istotne jest to, że szkockie trzaski to element muzyczny,
który został zakodowany społecznie by być afroamerykańskim.
Co może wyjaśniać niektóre kontrowersje zawłaszczania kulturowego,
które otacza najnowszą piosenkę Ariany Grande "7 Rings",
w której użycie trzasków jest wydatnie widoczne.
Ariana Grande nie jest Afroamerykanką.
Rytm był zakodowany społecznie jako szkocki
Stamtąd przecież pochodzi.
Wschodnioafrykańskie języki mają dłuższe i "równiejsze" samogłoski
wobec czego szansa, że tam pojawią się trzaski była mniejsza.
Kodowanie społeczne w odniesieniu do elementów muzycznych znajduję fascynującym,
ponieważ może się zmienić w czasie.
Na przykład banjo jest zakodowane by znaczyć amerykańską białą wieś.
Pierwotnie natomiast jest afrykańskim instrumentem.
Ważne, by zwracać uwagę na długą historię muzycznych idei,
gdy mówimy o zawłaszczaniu kulturowym,
ponieważ często jest to bardziej skomplikowane, niż można by sądzić.
Następnym razem, gdy usłyszysz szkockie trzaski w hip hopie,
może sprowokuje cię to do większej uwagi.
A ten-sion to-the rhy-thms that-you speak-in.
Ponieważ rytmy te głęboko wpływają na muzykę, której słuchasz.

