Tak jak inni, nasz ostatni gość
jest wszechstronnym człowiekiem:
aktorem, komikiem, scenarzystą, który wygrał Nagrodę Emmy,
reżyserem.
Jest 98 w rankingu Comedy Central
"100 najlepszych stand-uperów wszechczasów".
Ale co oni, kurwa, wiedzą?
Dla nas jest on dzisiaj
numerem jeden - Louis C.K.
Dziękuję. Dziękuję.
Dziękuję. Jestem naprawdę zaszczyczony zaproszeniem tutaj,
cieszę się, że tu jestem
i że mogę zobaczyć wszystko to, co się stało,
rodzina Stillerów - to było szalone,
i Kevin, gość który wygląda jak Dick Cheney...
Jak bardzo ładna wersja Dicka Cheneya. Nie jest jaszczurką,
tak myślę.
Myślę, że mogę wam po prostu powiedzieć, co George...
Jestem komikiem i robię to co on robił,
był on pierwszą osobą, dzięki której dowiedziałem się co to komedia.
Dzieci lubią się śmiać, ale większość ludzi, dla których
rozśmieszanie dzieci to praca, są do bani.
Klauny nie są zabawne.
Nie ma takiej rzeczy jak zabawny klaun.
Jeśli ktoś jest zabawny,
to idzie w stronę komedii, bo na tym zarabia się pieniądze.
Nie ma, na przykład, HBO Klaun Special, na którym
robi się kupę forsy.
Więc, klauny są do bani. Dzieci patrzą na nie i mówią:
"proszę cię, przestań próbować mnie rozbawić",
Nie ma nic gorszego niż ludzie, którzy nie są zabawni,
próbujący takimi być. Tym właśnie jest klaun.
Gość czekający na autobus jest bardziej zabawny,
niż gówniany klaun na imprezie dla dzieci.
Ale dzieci muszą się śmiać, dlatego dużo dla Ciebie znaczy ten pierwszy prawdziwy śmiech.
Ja pamiętam mój pierwszy wielki śmiech, taki dojrzały.
Zobaczyłem Georga Carlina w "Saturday Nigh Live",
zapytał się tam "Co psy robią w dzień wolny? 
Nie mogą się wylegiwać, bo to ich praca.
Coś tam pękło i nie mogłem przestać się śmiać.
Wtedy się narodziła ta idea - chcę być zabawny,
chcę być komikiem.
Nie wiedziałem, że dojrzała
osoba może być komikiem, była to dla mnie
niesamowita rzecz.
Miałem jeszcze innych bohaterów:
Richarda Pryor, Steve'a Martina, Billa Cosby'ego, ale George
był taki jak ja.
Był ze Wschodniego Wybrzeża, był katolikiem,
utożsamiałem się z nim.
Pamiętam, gdy pierwszy raz rozśmieszyłem ludzi. To było w IV klasie.
Nauczycielka powiedziała, że są trzy kości w czaszce
człowieka. Nazwijcie jedną.
A ja powiedziałem "czacha". (noggin?).
I inni się zaczęli śmiać.
I pomyślałem:
"Hej, umiem tak, mógłbym być jak George".
Zaraz po szkole średniej zacząłem robić stand-up,
nie poszedłem na studia, nie dążyłem do żadnej innej profesji,
po prostu zacząłem karierę stand-upera.
Pierwszy raz wyszedłem na scenę na półtorej minuty, 
miałem totalną ciszę, było beznadziejnie.
Ale tak bardzo tego chciałem, że nie przestałem próbować
i nauczyłem się pisać żarty.
I miałem po prostu żarty.
Jakieś śmieszne przemyślenia.
I tak, nie wiem, z pietnaściecie lat krążyłem w kółko 
i nigdzie mnie to nie doprowadziło.
Każdy miał w dupie kim byłem, ja również, naprawdę.
Słyszałem jak umysł mi podpowiadał:
"To jest gówno! Nienawidzę tego"
Ale robiłem to przez 15 lat i skończenie tego po takim czasie
było jak wyjście z więzienia.
No bo co miałbym robić po piętnastu latach kariery stand-upera?
Jak tu wrócić do społeczeństwa?
Nieciekawa sytuacja.
Nienawidziłem mojego materiału, przedstawiałem
tą samą godzinę przez 15 lat,
a było to kompletne gówno, przyrzekam.
Występowałem w miejscach
takich jak chińskie restauracje.
Serio. Występowałem w chińskich lokalach,
gdzie ludzie nawet nie wiedzieli, że będzie show,
byli tam po to, żeby jeść.
Nagle uderzam w mikrofon i mówię "Witam wszystkich", 
a ludzie na to "Ja tu jem, nie chcę być zmuszany do siedzenia i..."
Raz występowałem w resturacji Kowloon w Bostonie,
w Massachusets.
Po występie siedziałem w aucie i czułem, 
że to wszystko jest wielkim błędem,
że nie jestem wystarczająco dobry.
Myślałem, że moje
żarty były pułapką.
Słuchałem płyty Georga, na której
opowiadał o komedii, o warsztacie,
zupełnie na poważnie,
i rzeczą, która mnie rozwaliła,
było to, że co roku wydawał nowy special.
Nowy special Georga Carlina,
one ciągle wychodziły i każdy z nich był
głębszy od następnego.
Pomyślałem "Jak on to robi?!". 
Doprowadziło mnie to dosłownie do płaczu,
bo ja nigdy czegoś takiego nie zrobię.
Opowiadałem te same żarty przez 15 lat, więc
słucham, a oni go pytają: Jak ty robisz ten cały materiał?
A ja wtedy...
Słyszę go, a on mówi "No cóż, zdecydowałem, że co roku będę
pracował nad tegorocznym specjalem. Więc robie ten specjal
i wyrzucam wykorzystany materiał. Zaczynam od nowa z
niczym".
Pomyślałem "To szalone! Jak to "wyrzucasz"?! 
Mi 15 lat zajęło zrobienie tej gównaniej godziny!
Jak to wyrzucę zostanę z niczym!"
Ale on dał mi odwagę,
żebym spróbował.
Do tego byłem zdesperowany,
co ja niby, kurwa, miałem robić?
Ten pomysł, żeby
odstawić wszystko i zacząć od nowa.
Pomyślałem, no dobra, jak już skończysz z żartami o samolotach
i psach i je wyrzucisz? Nic nie zostanie. Więc możesz tylko kopać dalej.
Zacznij mówić o swoich, wiecie, uczuciach,
i o tym kim jesteś.
Jak już je zrobisz i przepadną,
musisz kopać dalej. Więc zaczynasz myśleć o swoich
koszmarach i lękach. Robisz o nich żarty.
Potem i one znikają, 
więc jedziesz dalej, do naprawdę dziwnych rzeczy.
W końcu dochodzisz do jaj.
Obserwowałem jak przechodził ten proces przez
całe swoje życie, dlatego zacząłem go naśladować.
Myślałem "On mówi co chce. Co, tak naprawdę, ja chcę 
i czego się boję powiedzieć?".
Wtedy byłem
ojcem. Ciągle jestem ojcem...
Nie rzuciłem tego JESZCZE. Za wcześnie by rozstrzygać, najstarsza ma 8 lat,
ciągle mogę uciec. Ale jak do tej pory jeszcze tu jestem.
Miałem wtedy ciężki czas jako ojciec i chciałem
to wyrazić na scenie.
Pomyślałem, "Zapomnij o tych
wszystkich starych żartach, zacznij od nowa."
Myślałem wtedy:
"Nie mogę uprawiać seksu z moją cór... Z moją córką... Z moją żoną!
Bo mamy dziecko, a dziecko to jebany dupek."
To właśnie czułem i to powiedziałem!
A publicznośc wtedy "Łoł!".
A ja na to "Ooo. Jaki jestem teraz nowy..."
No to powiedziałem, "Nigdy nie wyrzuciłbym dziecka na śmieci, ale teraz to rozumiem."
Zrobili tak samo.
I pomyślałem, że wolę mieć to, niż ten gówniany śmiech
z moich 15-letnich żartów.
Więc zacząłem kroczyć tą drogą.
A on był dla mnie jak latarnia morska.
Zawsze dawał mi
odwagę. Powiedział...
Wiecie, ten wers, który przytoczył Kevin.
Że większość ludzi, którzy są przeciwko aborcji, to ludzie,
których w ogóle nie chciałoby się przerżnąć.
Tak rozpoczął swój special! W Carnegie Hall!
Wyszedł na scenę,
nie zwracał uwagi na to, że publiczność biła mu brawa.
Oni wszyscy "George! George!"
a on "Ej! Ej! Ej, ej, ej! Muszę to z siebie wyrzucić.
Zauważyliście, że ludzie, którzy są przeciwko aborcji, są to ludzie,
których w ogóle nie chciałbyś przerżnąć?
Większość komików zrobiłoby dobre
półtorej godziny lekkiego materiału i oprawiliby
ten żart w dużo...
Ale on musiał to z siebie wyrzucić.
On dał mi przykład i w ten sposób
robię swój stand-up.
Od tamtej pory
zrobiłem trzy speciale. Zacząłem tak samo.
Była to dla mnie ogromna zmiana. Czuję, że co roku
mam nad czym pracować. Robię dokładnie tak jak
mnie uczył.
Na scenie mam odwagę do mówienia tego, 
co chcę, właśnie przez tego gościa.
Tak czy siak, kilka lat temu nagrywałem
mój drugi special stand-upowy i on nagrywał tej samej nocy
w Los Angeles.
Nagrał swój ostatni special tej samej nocy,
której ja nagrywałem swój.
I pamiętam to niesamowite uczucie,
że robiłem to, co ten świetny człowiek robił, i że robimy to
w ten sam sposób.
On umarł, a to okropnie mnie zabolało.
Bardzo mnie to zabolało. Pamiętam, że... nie chcę tego robić, 
przepraszam, ale... byłem wtedy... nieważne, to nie ma znaczenia.
Zadzwonił mój telefon. To była jego córka, Kelly.
Mam dwójkę dzieci. Są dziewczynkami. Wiedziałem, że on
też ma córkę i ta jego córka do mnie dzwoni.
Wiem jak to jest mieć córkę, mam dwie.
Zadzwoniła do mnie i spytała czy mógłbym opowiedzieć o tym, 
ile George dla mnie znaczył.
Był to dla mnie wielki moment.
Jestem dumny z tego, że robię to co robił George.
Wiem, że powinienem jakoś śmiesznie to zakończyć,
ale jestem cholernie słaby w robieniu rzeczy, które nie są
moim przedstawieniem, więc przepraszam, ale...
Był on wielkim człowkiem. Wszystko co dobre przydarzyło mi się dzięki niemu.
Mogę wam powiedzieć, bo robię to co on robił,
że bardzo trudno było mówić, to co on mówił
i wymagało to od niego dużo odwagi, było to trudne.
Więc... Dziękuję za przyjście tutaj i uhonorwanie Georga.
Dzięki za zaproszenie mnie.
Tłumaczył: xapn. Korekta i synchro: Leja
