Witajcie, tu Biskup Barron, stoję właśnie na małym, spokojnym cmentarzu w Oxfordzie,
gdzie został pochowany J.R.R. Tolkien.
Stoję tuż przy jego grobie.
To dla mnie niezwykle poruszające, bo pierwszy raz sięgnąłem po Tolkien'a kiedy byłem w VII klasie.
Czytaliśmy wtedy Hobbita. Wiele lat później przeczytałem całą trylogię Władca pierścieni,
a nawet raz słuchałem audiobook'a, co zajęło mi sporo czasu.
Obejrzałem wszystkie filmy, kiedy były na ekranach kin.
Mogę powiedzieć, że Tolkien znalazł drogę do mojej wyobraźni.
Wiemy, że był katolikiem i, jak zawsze podkreślał,
Władca pierścieni od początku do końca przesiąknięty jest katolicyzmem.
Można w tej książce znaleźć wiele różnych wątków katolickich.
Tolkien to ktoś, kto ewangelizował naszą wyobraźnię, tak można powiedzieć.
Używał fikcji jako narzędzie w głoszeniu wiary chrześcijańskiej.
Razem z C.S. Lewis'em był członkiem Klubu Inklingów,
nieformalnej grupie oksfordzkich intelektualistów.
Byli to najlepsi pisarze, najbardziej inteligentni ludzie,
którzy byli zdeterminowani aby popularyzować chrześcijaństwo.
Jaki jest związek z naszym pobytem tutaj? Cóż, jesteśmy w Oxfordzie z powodu
kanonizacji Kardynała Newman'a i mojego wieczornego wystąpienia o nim.
Interesujący jest jednak związek Newman'a i Tolkien'a:
jego ojciec zmarł kiedy był małym chłopcem
a wraz z bratem i matką wrócił do Birmingham,
a był to dla niego bardzo trudny czas, bo jego matka akurat nawróciła się na katolicyzm,
a to oznaczało, że była narażona na ostracyzm społeczny.
Przyjęli ich oratorianie w Birmingham
a było to oratorium założone przez Kardynała Newman'a.
Newman zmarł w tym oratorium. Ktoś, kto znał Newman'a bardzo dobrze
wychowywał J.R.R. Tolkien'a.
Wielu mówiło, że ten ksiądz był prototypem Gandalfa.
W każdym razie to miejsce było głęboko dotknięte obecnością Newman'a, a to z kolei miało głęboki wpływ
na J.R.R. Tolkien'a a ten z kolei wpłynął na wyobraźnię milionów ludzi na całym świecie,
w rozumieniu chrześcijaństwa.
Zastanawiają mnie drogi Bożej Opatrzności.
Myślę o tym młodym chłopcu, który przybył do Birmingham trochę zagubiony,
a może nawet zdesperowany lecz odnalazł swoją drogę dzięki dobroci tego księdza,
aby stać się jednym z największych ewangelizatorów XX wieku.
Jestem wzruszony i szczęśliwy, że tu mogę być. Zmówiłem za niego modlitwę.
Przypomniałem sobie inny wzruszający moment, kiedy kilka lat temu
byłem w Anglii i odwiedziłem grób G.K. Chesterton'a.
Dzisiaj wybieramy się również na grób C.S. Lewis'a, który również był przyjacielem Tolkien'a.
Uwielbiam tą historię o spacerze Lewis'a i Tolkien'a, tu w Oxfordzie,
o którym Lewis powiedział: "Zacząłem ten spacer jako niewierzący,
a skończyłem jako wierzący".
A to właśnie Tolkien przekonał go, że chrześcijaństwo to prawdziwy mit.
Oboje byli przecież wielbicielami mitów i mitologii lecz Tolkien
był przekonany o prawdziwości chrześcijaństwa a następnie przekonał Lewis'a.
Reszta jest historią. Tak czy inaczej, ogromnie się cieszę, że tu jestem.
Pomódlcie się za tego dobrego człowieka i niech was Bóg błogosławi.
