
Serbian: 
Фјодор Достојевски
Добар трик са његовим презименом је да се нагласи "ТОЈ" у ДосТОЈевски
Он је рођен 1821 и одрастао на периферији Москве
Његова породица је била имућна
Његов отац је био прослављени доктор,међутим радио је у хуманитарној болници,која је пружала медицинске услуге најсиромашнијима
Породица је имала кућу у болничком комплексу,па је млади Достојевски био снажно изложен искуствима од којих су друга деца била сакривана
Као скоро сви у Царској Русији,његови родитељи су били побожни Православни хришћани
и религиозност Достојевског је расла и јачала током његовог живота
Са 12 година је послат у школу,прво у Москву,а касније у главни град Санкт Петезбург
Добио је добру едукацију.Тамо је било дете мале професионалне средње класе.
Осећао се да му ту није место међу својим више аристократским друговима из разреда

French: 
un bon moyen pour prononcer son nom est
de dire "toï", au milieu de Dostoïevski.
Il est né en 1821 et grandi
dans la périphérie de Moscou.
Sa famille était aisée, son père était un docteur reconnu
Bien qu'il travailla dans un hôpital de bienfaisance (ndt: une
partie de sa vie) pour des services médicaux pour les pauvres.
La famille vivait dans une maison
dans le complexe hospitalier.
Le jeune Dostoïevski fut, dès le plus jeune âge, exposé à des expériences
dont les autres enfants de sa classe sociale étaient habituellement écartés.
Comme presque tout le monde dans la Russie tsariste,
les parents étaient de fervents chrétiens orthodoxes
et la foi religieuse de Dostoïevski
s'est approfondie et renforcée tout au long de sa vie.
A l'âge de 12 ans, il a été envoyé à l'école à Moscou, et plus tard dans la capitale Saint-Pétersbourg, où il reçut une bonne éducation.
Bien qu'enfant de la classe moyenne, il se sentait décalé parmi ses camarades de classes nobles.

Spanish: 
Un buen truco, con su nombre
es decir
"toi" a la mitad
"Dos-toi-ev-ski"
nació en 1821
y creció en las afueras de  Moscú
su familia poseía un buen estatus
su padre era un doctor exitoso
a pesar de que trabajaba en un hospital de caridad
que proveía de servicios médicos a los más necesitados
la familia poseía una casa en el complejo hospitalario
por lo que el joven Dostoievsky, estuvo desde un principio, fuertemente expuesto a  experiencias
de las cuales otros niños de su mismo entorno eran cuidadosamente resguardados.
Al igual que casi todos en la Rusia de los zares sus padres eran devotos cristianos ortodoxos
y la propia fe religiosa de  Dostoievsky se volvio más profunda y  fuerte a través de su vida.
A la edad de 12, fue enviado lejos a estudiar,  primero en Moscú y después en la capital San Petterburgo
recibió una buena educación, aunque como niño de la pequeña clase media profesional,
se sitió fuera de lugar entre sus más aristócratas compañeros de clase.

Arabic: 
الحيلة الأنسب لنطق اسمه تكمن بإضافة "توي" إلى منتصفه
(دوس - توي - يف - سكي)
ولد في 1821
وترعرع في ضواحي موسكو
من أسرة ميسورة الحال
والده طبيب ناجح
كان يعمل في مستشفى خيري
يوفر خدمات طبية لذوي الفقر الشديد
امتلكت الأسرة بيتًا في مجمّع المستشفى
لهذا السبب، فقد كان دويستويّفسكي الشاب منذ بداياته معرضًا للتجارب القاسية
التي عادة ما كان يحمى منها أقرانه بحرص شديد
وكغالبية سكان روسيا القيصرية
كان والداه أرثوذكسيين ملتزمين
وإيمان ديستويّفسكي الديني الخاص ازداد عمقًا وقوةً خلال حياته
في سن 12
تم إرساله إلى المدرسة
بداية في موسكو، ولاحقًا في العاصمة سان بطرسبرغ
وقد حصل على تعليم جيد
وباعتباره فتى من الطبقة المتوسطة التي تزاول المهن
شعر بأنه منبوذ من قبل زملاءه الارستقراطيين

Portuguese: 
[LITERATURA]
[FIÓDOR DOSTOIÉVSKI]
Um bom truque para o nome dele 
é dizer "toy", no meio:
"DosTOIévski."
Ele nasceu em 1821, 
e cresceu nos arredores de Moscou.
Sua família estava 
confortavelmente ausente,
e seu pai era um médico bem-sucedido.
Ele trabalhava em um hospital de caridade
que oferecia serviços hospitalares
para os pobres.
A família tinha uma casa 
no complexo do hospital,
então o jovem Dostoiévski foi desde 
pequeno fortemente exposto a experiências
com as quais outras crianças de sua época 
seriam normalmente resguardadas.
Como quase todos na Rússia czarista,
seus pais eram cristãos ortodoxos.
E a própria fé religiosa de Dostoiévski 
tornou-se mais profunda e forte
ao longo de sua vida.
Na idade de 20 anos, 
ele foi enviado à escola,
primeiro em Moscou e mais tarde 
na capital, São Petersburgo.
Ele teve uma boa educação, 
embora, como era uma criança
da baixa classe média profissional, 
ele se sentiu fora de lugar

Persian: 
فیودور داستایفسکی
یک ترفند خوب با نامش این است که در میانه‌ بگویید
Toy
داس-تای-ِفس-کی
او در 1821 در حومه‌ی مسکو متولد و بزرگ شد
خانواده‌اش در رفاه کافی بودند
پدرش پزشکی موفق بود
گرچه از سر اتفاق در بیمارستان خیریه‌ای کار می‌کرد که
خدمات پزشکی به افراد بسیار تنگدست ارائه می‌داد
خانواده خانه‌ای در مجتمع بیمارستان داشتند
از همین رو داستایفسکی خردسال از همان ابتدا
به شدت در معرض تجربیاتی قرار گرفت که
معمولاً دیگر بچه‌های هم‌پیشینه‌ی وی
به‌دقت مصون داشته می‌شدند
والدینش مانند تقریباً همه در روسیه‌ی تزاری
مسیحیان ارتدوکس متدین بودند
و ایمان مذهبی خود داستایفسکی
در طول زندگی‌اش عمیق‌تر و محکم‌تر شد
او در سن 12 سالگی به مدرسه فرستاده شد
ابتدا در مسکو و بعد در پایتخت، سن‌پترزبورگ
به تحصیلات خوبی دست یافت
گرچه به‌عنوان فرزند یک پیشه‌ور کوچک از طبقه‌ای متوسط
احساس می‌کرد در میان همکلاسی‌های اشرافی‌ترش
وصله‌ای ناجور است

English: 
A good trick, with his name, is to say ‘toy’ in the middle: Dos-toy-ev-ski.
He was born 1821 and grew up on the outskirts of Moscow.
His family were comfortably off – his father was a successful doctor,
though he happened to work at a charitable hospital
that provided medical services for the very poor.
The family had a house in the hospital complex,
so the young Dostoevsky was from the very beginning
powerfully exposed to experiences from which other children of his background were usually carefully sheltered.
Like almost everyone in Tsarist Russia
his parents were devout Orthodox Christians
and Dostoevsky’s own religious faith got deeper and stronger throughout his life.
At the age of 12 he was sent away to school
first in Moscow and later in the capital, St Petersburg.
He got a good education, though as a child of the tiny professional middle-class
he felt out of place among his more aristocratic classmates.

English: 
While he was away at school his father died
possibly murdered by his own serfs.
After graduating Dostoevsky worked as an engineer for a while.
He started gambling and losing money, something that was to plague him all his life.
In his late twenties, he became friends with a group of radical writers and intellectuals.
He wasn’t deeply involved but when the government decided to crack down on dissent,
Dostoevsky was rounded up too and sentenced to be shot by a firing squad.
However, at the last moment – just when the soldiers were ready to fire
a message of a reprieve arrived.
Dostoyevsky was sent instead to Siberia for four years of forced labour in horrific conditions.
It was only after his return from Siberia that Dostoevsky established himself as a writer.
Starting in middle age he produced a series of major books.

Serbian: 
Док је био у школи,његов отац је умро,вероватно су га убили домаћи кметови
Након дипломирања,Достојевски је радио као инжењер неко време
Почео је да се коцка и да губи новац,нешто што га је изигравало цео његов живот.
У касним 20-тим,спријатељио се са груом радикалних писаца и интелектуалаца.
Он није био дубоко умешан,али када је влада одлучила да сломи неслагање,Достојевски је био ухваћен
и послат на стрељање од стране ватрене армије,међутим у последњем тренутку,
тачно када су војници били спремни да пуцају,стигла је порука о одлагању стрељања.
Достојевски је послат у Сибир на присиљен рад четири године у очајним околностима.
Тек после његовог повратка из Сибира,Достојевски је себе прогласио за писца.
Почевши у средњим годинама,произвео је серију великих књига
Записи из подземља
Злочин и казна
Идиот
Демони
и Браћа Карамазов.

Persian: 
در حالی‌که در مدرسه، دور [از خانواده] بود
پدرش فوت کرد
احتمالاً توسط رعیت‌هایش کشته شد
داستایفسکی پس از فارغ‌التحصیلی
برای مدتی بعنوان یک مهندس کار کرد
شروع به قمار و از دست دادن پول کرد
چیزی که او را تمام عمرش ذلَه کرد
در اواخر دهه‌ی بیست [عمر]ش
با یک گروه از نویسندگان و روشنفکران رادیکال دوست شد
وی به‌صورت جدی دخیل نبود
اما زمانی که حکومت تصمیم گرفت
علیه عقاید مخالف اقدام شدید نماید
داستایفسکی نیز بازداشت و
به اعدام با جوخه‌ی آتش محکوم شد
در آخرین لحظه - زمانی که سربازان
آماده شلیک بودند - پیام تعویق [اعدام] رسید
او در عوض، برای چهار سال کار اجباری
در شرایط شاق، به سیبری تبعید شد
تنها پس از بازگشتش از سیبری بود که
داستایفسکی خود را به‌عنوان نویسنده به‌ثبوت رساند
با شروع در میان‌سالی
مجموعه‌ای از کتاب‌های بزرگ آفرید
1864 – یادداشت‌های زیرزمینی
1866 - جنایت و مکافات
1869 – ابله
1872 – شیاطین
1880 - برادران کارامازوف
آنها سیاه، خشونت‌آمیز و تراژیک هستند
و معمولاً بسیار طولانی و پیچیده

Portuguese: 
entre seus colegas mais aristocratas.
Enquanto ele estava ausente 
na escola, seu pai faleceu,
possivelmente assassinado 
pelos seus próprios serviços.
Após graduar-se, Dostoiévski trabalhou
como engenheiro por um tempo.
Ele começou a apostar e a perder dinheiro,
algo que o atormentará pelo resto da vida.
Perto dos 30 anos, 
ele fez amizade com um grupo
de escritores radicais e intelectuais.
Ela não estava profundamente envolvido,
mas quando o governo resolveu
agir contra os dissidentes,
Dostoiévski foi caçado
e sentenciado à morte 
por um pelotão de fuzilamento.
No entanto, no último momento,
assim que os soldados
estavam prontos para atirar,
uma mensagem de prorrogação chegou.
Dostoiévski foi enviado, em vez disso, 
a Sibéria, para servir por quatro anos
em trabalho forçado, 
em condições horríveis.
Foi apenas depois 
de seu retorno da Sibéria,
que Dostoiévski se estabeleceu 
como um escritor.
Começando em meia-idade, 
ele produziu uma série de grandes livros:
"Notas do Subsolo"
[1864]
"Crime e Castigo"
[1866]
"O Idiota"
[1869]
"Os Demônios"
[1872]
"Os irmãos Karamázov"
[1880]
Eles são sombrios, violentos e trágicos.

Spanish: 
mientras estaba lejos de casa, en sus estudios, su padre murió
posiblemente asesinado por sus propios servicios.
Después de graduarse, Dostoievsky trabajó como ingeniero durante un tiempo.
Empezó a apostar y a perder dinero
algo que fue una plaga toda su vida
Al final de sus 20´s se volvió amigo de un grupo de escritores e intelectuales radicales.
No estaba involucrado profundamente, pero cuando el gobierno decidió reprimir a los dicidentes
Dostoievsky fue detenido también y sentenciado a ser ejecutado por el pelotón de fusilamiento.
Sin embargo, al ultimo momento justo cuando los soldados estaban listos para disparar
Llegó un mensaje de indulto. 
Dostoievsky fue sentenciado
a cuatro años de trabajos forzados en siberia. 
En horribles condiciones.
Fue solo despues de su regreso de Siberia que Dostoievsky se estableció como escritor.
Iniciando a mediana edad, produjo una serie de libros importantes.
Memorias del subsuelo, Crimen y castigo, El idiota, 
 Los demonios y los hermanos Karamazov.
Son oscuros, violentos y trágicos
y usualmente muy largos y complicados

Arabic: 
وبينما كان في المدرسة توفي والده
وربما قُتل من قبل خَدمه
بعد تخرجه
عمل ديستويّفسكي مهندسًا لفترة من الزمن
وبدأ بالمقامرة وخسر أموالاً
وهي عادة ستتلاعب به طوال حياته
في آواخر عشرينياته
صادق مجموعة من الكتاب والمثقفين المتطرفين
لم يكن متورطًا معهم بقوة
ولكن عندما قررت الحكومة أن تقبض على المعارضة
ألقي القبض على الدويستويّفسكي
وحكم عليه بالإعدام رميًا بالرصاص
وعلى كل، وبينما كان الجنود على وشك الإطلاق
أتت رسالة عفو
أرسل دوستويّفسكي إلى سيبيريا
للعمل الإجباري لمدة أربع سنوات
في ظروف مزرية
فقط بعدما عاد من سيبيريا
أسس دوستويّفسكي نفسه ككاتب
بادئا في منتصف العمر
أنتج سلسلة كتب عظيمة
مذكرات من تحت الأرض (في قبوي)
الجريمة والعقاب
الأبله
الشياطين
والإخوة كارامازوف
كتب سوداوية عنيفة ومأساوية
وعادة طويلة جدًا ومعقدة

French: 
Alors qu'il était encore à l'école, son père meurt, assassiné par ses propres serfs.
Après l'obtention de son diplôme, Dostoïevski travaille
comme ingénieur militaire pendant un certain temps.
Il commence à jouer et perd de l'argent
Cette addiction au jeu empoisonnera sa vie
pendant des années
A la fin des années 20, devenu écrivain, il fréquente  le cercle d'un groupe d'écrivains radicaux (ndt: "libéraux" et "socialistes").
Il n'était pas profondément impliqué dans des activités révolutionnaires ,
mais quand le gouvernement a décidé de réprimer
cette dissidence libérale/progressiste.
Dostoïevski fut aussi arrêté, et condamné à
être fusillé par un peloton d'exécution.
Mais au dernier moment, lorsque les soldats étaient prêts à tirer, un message de grâce du tsar arriva et transforma l'exécution.
Dostoïevski sera envoyé à la place en Sibérie pour quatre ans de travaux forcés dans des conditions horribles.
Ce n'est qu'après son retour du bagne et d'exil qu'il écrira ses œuvres majeures, à un âge mur (après ses 40 ans).
"les carnets du sous-sol",
"crime et châtiment", "l'idiot",
"les démons" et "les
frères Karamazov".

Spanish: 
Los escribió para profesar 5 lecciones importantes al mundo
incidentalmente la discusión de las ideas de Dostoievsky invloucra
revelar los detalles de algunas de sus novelas
No es algo que le hubiese preocupado, ya que sus libros fueron escritos para ser leídos más de una vez
pero si a ti te molesta, este es el momento para abortar...
El primer libro importante de Dostoievsky: Memorias del subsuelo, es una exclamación extendida hacia la vida y el mundo
entregada por un hombre retirado del servicio civil
Este hombre es profundamente irracional, inconsistente y furioso con todos
inclyendose a sí mismo
siempre está involucrandose en peleas
va a una reunion de antiguos colegas y les dice a todos cuanto es que siempre les ha odiado
desea suprimir las iluciones de todos y hacerles tan infelices cómo él mismo
parece un personaje grotesco, al rededor del cual construir un libro
pero está haciendo algo importante
Está insistiendo con un tipo peculiar de intensidad,  en un hecho muy extraño sobre la condición humana

Serbian: 
Ова дела су мрачна,насилна и трагична и обично дугачка и компликована.Он их је написао да би приповедао о 5 важних лекција свету.
Случајно у дискускусији о Достојвким идејама,открива спојлере од неких његових романа.
То није нешто што би га забринуло,јер његове књиге су писане да би се читале више пута,али ако смета вама,ово је место на којем треба да станете.
Прва Достојевкова књига,Записи из подземља,је продужена дрека против живота и света од стране пензионисаног цивилног службеника.
Службеник је потпуно неразуман,недоследан и бесан на свакога,укључујући и на себе.
Он увек улази у свађе.Иде на поновно окупљање од неких бивших колега и говори им како их је стално мрзео,
он жели да разбије свачије илузије и да их направи несрећнима као што је он.
Он изгледа као одличан лик да изгради књигу,али он ради нешто јако важно,
он инсистира са чудном врстом интензитета на јако чудној ставки о људском стању.

French: 
Ses livres sont sombres, violents et tragiques,
et habituellement long et compliqué.
Il les a écrits pour transmettre cinq
enseignements importants au monde.
Pour évoquer l'oeuvre et les idées de Dostoïevski, cela implique
de révéler certaines parties de l'intrigue de ses romans.
Ce n'est pas quelque chose qui l'aurait dérangé, car
ses  livres méritent plusieurs lectures
Mais si cela vous dérange d'apprendre l'intrigue
des livres, c'est le moment d’arrêter cette vidéo.
"les carnets du sous-sol" sont un monologue sur la vie
et le monde, livré par un fonctionnaire à la retraite.
Ce fonctionnaire est devenu profondément irrationnel,
incohérent et en colère avec tout le monde, y compris lui-même.
Il se brouille en permanence
avec son entourage.
Il va à une réunion
d'anciens collègues
et leur dit, combien il
les a toujours détestait.
Il veut enlever toutes les
illusions de tout le monde
pour qu'il soit tout aussi
malheureux que lui-même.
Le personnage peut sembler grotesque pour être le personnage principal
Mais ce personnage permet de
montrer quelque chose d'important.
Par son jusqu’au boutisme, il dévoile un
fait paradoxal de la condition humaine.

Persian: 
او آنها را برای موعظه‌ی پنج درس مهم به جهانیان، نوشت
بحث درباره ایده‌های داستایفسکی
شامل افشای طرح داستان برخی از رمان‌هایش است
این چیزی نیست که او را نگران کرده باشد
زیرا کتاب‌هایش نوشته شده است که بیش از یک بار خوانده شوند
اما اگر این شما را نگران می‌کند
الان جایی‌ست برای دست نگه داشتن
اولین کتاب بزرگ او، یادداشت‌های زیرزمینی
یک رجزخوانی گسترده علیه زندگی و جهان است که
توسط یک کارمند بازنشسته خدمات اجتماعی ارائه شده است
او عمیقاً نامعقول
متناقض‌گو و خشمگین با همه (از جمله خود) است
همیشه وارد مرافعه می‌شود
به بازدیدار برخی از همکاران سابق می‌رود و
به همه‌ی آنها می‌گوید که چقدر او همیشه از آنها نفرت داشته است
می‌خواهد در توهمات همه رخنه ایجاد کند و
آنها را، به همان اندازه که خودش هست، ناشاد کند
او برای بنانهادن یک کتاب، کاراکتری
بی‌تناسب و غیرعادی به‌نظر می‌رسد
اما کار مهمی می‌کند
او - با نوعی شور غیرعادی – روی واقعیتی بسیار غریب
در باب وضع و حال آدمی پافشاری می‌ورزد

English: 
They are dark, violent and tragic – and usually very long and complicated.
He wrote them to preach five important lessons to the world.
Incidentally, the discussion of Dostoevsky’s ideas does involve revealing the plots of some of his novels.
It’s not something that would have worried him
because his books are written to be read more than once.
But if it bothers you, this is the place to break off.
Dostoyevsky's first big book – Notes from the Underground – is an extended rant
against life and the world delivered by a retired civil servant.
This civil servant is deeply unreasonable, inconsistent and furious with everyone, including himself.
He’s always getting into rows, he goes to a reunion of some former colleagues,
and tells them all how much he has always hated them.
He wants to puncture everyone’s illusions and make them as unhappy as he is.
He seems like a grotesque character to build a book around.
But he’s doing something important. He’s insisting
with a peculiar kind of intensity – on a very strange fact about the human condition.
We want happiness but we have a special talent

Arabic: 
وقد كتبها كمواعظ لإيصال خمس رسائل إلى العالم
وبالمصادفة فمناقشة أفكار دوستويّفسكي
يتضمن إظهار الحبكات
لبعض رواياته
وهذا لم يكن ليقلقه لأن كتبه كتبت لتقرأ أكثر من مرة
ولكن إن كان الموضوع يزعجكم فيمكنكم التوقف هنا
كتاب دوستويّفسكي الأول والكبير "مذكرات من تحت الأرض"
هو تذمّر موسع ضد الحياة والعالم
بلسان موظف مدني متقاعد
هذا الموظف المدني غير عقلاني بشدة
وغير متناسق وساخط على الجميع، بما في ذلك نفسه
دائما ما يستثار
ويذهب إلى حفلات لم شمل لبعض زملاءه السابقين
ليخبرهم كيف كرههم دائما!
هو يريد تحطيم أوهام الجميع
وأن يجعلهم تعساء مثله
هو يبدو كشخصية بشاعتها لا تشجع أن يؤلف كتاب حولها
ولكنه يقوم بشيء مهم
إنه يصر بنوع من التركيز
على الوقائع الغريبة للحالات الإنسانية

Portuguese: 
E geralmente bastante 
longos e complicados.
Ele os escreveu para ensinar 
cinco lições importantes para o mundo.
A discussão das ideias 
de Dostoiévski envolve revelar
o enredo de alguns de seus livros.
Não é algo que o preocuparia,
pois seus livros foram escritos
para serem lidos mais de uma vez.
Mas se isso lhe incomoda,
agora é o momento de sair.
O primeiro grande livro 
de Dostoiévski, Notas do Subsolo,
é um extenso discurso 
contra a vida e o mundo,
entregue por um funcionário 
público aposentado.
O funcionário público 
é extremamente irracional,
inconsistente e indignado 
com todos, incluindo ele mesmo.
Ele está sempre se metendo em problemas.
Vai em reencontros de antigos colegas,
e diz a eles o quanto ele os odiava.
Ele quer derrubar as ilusões de todos,
e fazê-los tão infelizes quanto ele.
Ele parece ser um personagem grotesco
para se desenvolver um história.
Mas ele está fazendo algo importante:
ele está insistindo com um tipo 
particular de intensidade
em um fato bastante estranho 
a respeito da condição humana.
Nós queremos felicidade, 
porém temos um talento especial

Arabic: 
نريد السعادة، ولكننا نتفنن في جعل أنفسنا تعساء
’الإنسان أحيانا بإدهاش، وبشغف، مغرم بالعذاب: وهذه حقيقة‘
يؤكد
في الرواية، يستعين دوستويّفسكي بفلسفات التقدم والتطور
التي كانت مشهورة في عصره
والتي استمرت شهرتها حتى عصرنا
إنه ينتقد عادة إخبار أنفسنا
"فقط إن تغير هذا الشي أو ذاك فإننا سنتحرر من آلامنا"
إذا حصلنا على عمل جيد أو غيرنا الحكومة أو وفرنا ذلك البيت الرائع
أو اخترعنا آلة للتنقل بسرعة حول العالم
أن نرتبط ببعضنا أو نتطلق من شخص معيّن
حينها، كل شي سيكون على ما يرام
يصرّ دوستويّفسكي بأن هذا وهم
سينال منّا العذاب دومًا
خطط تحسين العالم
دائما ما تحتوي على خطأ
ولن تقضي العذاب، ستنهي فقط الأشياء التي تسبب لنا الألم
والحياة لن تكون إلا عملية تغيير لمراكز الآلام
لا إزالة الألم ذاته

Persian: 
ما خوشبختی را می‌خواهیم
اما استعداد خاصی برای بدبخت ساختن خود داریم
او تاکید می‌کند «انسان گاهی اوقات به‌طرز فوق‌العاده
و پرشوری، عاشق رنج است: این یک حقیقت است»ا
داستایفسکی در رمان، فلسفه‌های پیشرفت و بهبود را هدف می‌گیرد
که در عصر وی بسیار محبوب بودند
هم‌چنانکه که این [محبوبیت] در عصر ما ادامه دارد
او به عادتی از ما حمله می‌کند که به خود می‌گوییم
اگر فقط این یا آن چیز متفاوت بود، ما می‌توانستیم رنج را پشت‌سر بگذاریم
اگر آن شغل عالی را داشتیم، حکومت را عوض می‌کردیم
می‌توانستیم آن خانه بزرگ را بخریم
ماشینی برای پرواز سریع‌ترمان دور جهان اختراع می‌کردیم
می‌توانستیم به وصال فرد خاصی برسیم
یا از یک فرد خاص طلاق بگیریم
آنگاه همه چیز خوب پیش می‌رفت
داستایفسکی استدلال می‌کند این یک فریب است
رنج همیشه ما را دنبال خواهد کرد
طرح‌های بهبود جهان، همیشه حاوی یک نقص هستند
آنها رنج را از بین نخواهند برد، فقط چیزهایی را
که برای ما رنج به‌بار می‌آورند، تغییر می‌دهند
زندگی همواره فقط می‌تواند فرآیند تغییر کانون رنج باشد
نه هرگز فرآیند حذف خود رنج

French: 
Nous voulons le bonheur, mais nous avons un
talent particulier pour nous rendre malheureux.
"L'homme est parfois extraordinairement, passionnément,
amoureux de sa souffrance: c'est un fait"
Dans le roman, Dostoïevski s'en prends à l'idéologie
du progrès (ndt: le matérialiste naissant),
qui étaient une idéologie nouvelle et populaire en son
temps, et qui est toujours dominante de nos jours.
Il s'en prends a notre
habitude de nous dire,
que si seulement une chose ou un autre était
différente, alors nous serions heureux.
Si nous avions ce bon emploi, si
nous changions le gouvernement,
si nous pouvions acheter
cette grande maison,
si nous inventions une machine à
voler vite partout dans le monde,
ou si nous pouvions être en couple, ou si nous
pouvions nous séparer. Alors!! tout ira bien.
Ceci, affirme Dostoïevski,
est une illusion.
La souffrance continuera toujours a nous tourmenter.
Vouloir changer les systèmes qui structurent le monde a toujours un défaut
Cela ne va pas éliminer la souffrance, cela va juste
déplacer les choses qui nous cause de la douleur.
Les changements (extérieurs) dans la vie ne permette que de changer l'objet de la fixation de la douleur
mais ne pourra jamais enlever la douleur elle-même.

English: 
for making ourselves miserable.
He asserts.
In the novel, Dostoevsky is taking aim at philosophies
of progress and improvement – which were highly
popular in his age, as they continue to be in ours.
He is attacking our habit of telling ourselves
that if only this or that thing were different,
we could leave suffering behind.
If we got that great job, changed the government,
could afford that great house, invented a machine to fly us faster around the world,
could get together with, or divorced from a particular person,
then all would go well.
This, Dostyevsky argues, is a delusion.
Suffering will always pursue us.
Schemes for improving the world always contain a flaw.
They won’t eliminate suffering,
they will only change the things that cause us pain.
Life can only ever be a process of changing the focus of pain,
never of removing pain itself.

Serbian: 
Ми желимо срећу,али имамо специалан таленат да направимо себе несрећнима.
“Човек је понекад изванредно,страсно заљубљен у патњу:то је чињеница“он потврђује.
У роману,Достојевски нишани на филозофију напредка и побољшања,која су била изразито популарна у његово доба,
као што су и наставила у нашој доби.
Он напада навику коју говоримо себи,да само овога или оно је другачије ми можемо оставити патњу,ако имамо супер посао,променимо владу,
можемо да приуштимо ту одличну кућу,изумемо машину којом би летели брзо око света,да будемо заједно
или да се разведемо са неком одређеном особом,онда би све ишло супер.
Ово Достојевки тврди да је заблуда,патња ће нас увек пратити.
Шеме за побољшање света увек садрже мане,оне неће уклонити патњу,само ће променити ствари које нам доносе бол.

Portuguese: 
em nos fazer miseráveis.
"O homem às vezes está extraordinariamente
apaixonado com o sofrimento: isso é um fato",
afirma ele.
No romance, Dostoiévski foca 
em filosofias de progresso e melhoramento,
que eram altamente populares 
em sua época e continuam a ser na nossa.
Ele está atacando nossos hábitos 
de dizermos a nós mesmos
que se apenas isso
ou aquilo fosse diferente,
nós poderíamos deixar 
o sofrimento para trás.
Se pudéssemos arranjar um bom trabalho,
mudar o governo, pagar aquela bela casa,
inventar uma máquina para voar
mais rápido pelo mundo,
ficar junto ou divorciar-se 
de uma certa pessoa.
AÍ, tudo estaria bem.
Isso, argumenta Dostoiévski, é uma ilusão.
O sofrimento sempre nos perseguirá.
Planos para o melhoramento 
do mundo sempre têm o seu lugar.
Eles não eliminarão o sofrimento.
Eles apenas mudarão 
as coisas que nos causa dor.
A vida pode ser apenas um processo
de mudar o foco da dor,
nunca de remover a dor em si.

Spanish: 
Queremos felicidad, pero tenemos un talento especial para ser miserables
" El hombre está algunas veces, extraordianria y pasionalmente enamorado del sufrimiento: eso es un hecho."  asegura
En la novela, Dostoievsky esta tomando el enfoque de la filosofía del progreso y la mejora
que eran altamente populares en su época, al igual que continuan siendo en la nuestra
está atacando nuestro habito de decirnos a nosotros mismos
que si solo esto o aquello fuese diferente
podríamos dejar atrás el sufrimiento
si tuviésemos ese gran trabajo, si cambiáramos al gobierno,
si pudiéramos  conseguir esa gran casa
si inventásemos una maquina para volar ás rapido al rededor del mundo
si pudiéramos estar con, o divorciarnos de  una persona en particular
¡¡Entonces !! todo iría bien
Esto, discute Dostoievsky, es una ilusión
EL sufrimiento siempre nos perseguirá
Los esquemas para el mejoramiento del mundo, siempre contienen una falla
no eliminarían el sufrimiento, solo cambiarían las cosas que nos causan dolor
la vida únicamente puede ser un proceso de cambiar el enfoque del dolor

French: 
Il y aura toujours quelque
chose qui nous afflige.
"Arrêter la faim dans la monde..." dit Dostoïevski avec malice,
"et vous trouverez bientôt une nouvelle source de souffrance."
"Les gens commenceront par souffrir d’ennuis, de cupidité, ou de
profonde tristesse de ne pas être invité a la soirée tant attendue."
En ce sens, les "notes du sous-terrain" critique les illusions
de toutes les idéaux du progrès technique ou social,
qui aspirent à l'élimination de souffrance
(ndt: par l'extérieur des choses).
Mais ces approches ne réussiront pas,
parce dès qu'un problème est résolu,
alors le problème va se transférer sur un nouveau
problème qui nous rendra malheureux d'une autre façon.
Dostoïevski est fasciné par la manière secrète dont
nous voulons pas, ce que nous croyons désirer.
Il parle du plaisir que beaucoup de gens ont
du sentiment de leur propre supériorité,
et pour qui, par conséquente, toute
société égalitaire serait un cauchemar.
Ou du frisson et de l'intérêt que nous ressentons lorsque
nous entendons parler de crimes violents lors des actualités.
Dans de tel cas, nous ressentons cela
dans un état d'esprit vraiment paisible.

Arabic: 
سيظل هناك ما يعذبنا دائمًا
"أوقف جوع الناس" يقول دوستويّفسكي
بخطة عجيبة
وستكتشف سريعًا بأن هناك أنواعًا جديدة من العذاب
سيبدأ الناس بالمعاناة من الضجر أو الطمع
أو الكآبة الحادة لأنهم لم يدعوا إلى الحفلة المناسبة
وبهذه المعنويات
تهاجم "مذكرات من تحت الأرض" كافة أيديولوجيات التقدم التقني أو الاجتماعي
التي تسعى لإنهاء العذاب
ولكنها لن تنجح
لأنها حالما تحل مشكلة ما، ستوجهنا طبيعتنا لأن نصبح تعساء بطرق أخرى
دوستويّفسكي مذهول بالطريقة المحيرة التي تجعلنا لا نريد ما نتوق إليه نظريًا
إنه يناقش المتعة التي يحصل عليها كثير من الناس من مشاعر التفوق
أي الذين يعتقدون أن المجتمع المتساوي كابوس لهم
أو التنصل من شعور الرهبة الذي يأتينا من سماع جرائم العنف في الأخبار
الذي يشعرنا بأننا محاربين في عالم مسالم بحقّ

Portuguese: 
Sempre haverá alguma 
coisa para nos agonizar.
Remova a desnutrição, diz Dostoiévski
com uma perversidade calculada,
e você logo descobrirá que 
existe uma nova gama de agonias,
as pessoas começarão a sofrer de tédio,
ganância ou melancolia intensa
porque não foram convidados 
para festa certa.
Nesse sentido, Notas do Subsolo ataca
todas as ideologias de progresso social,
que aspiram a eliminação do sofrimento.
Elas não terão êxito porque assim que
resolverem um problema,
serão direcionadas pela natureza 
a se tornarem infelizes de outras formas.
Dostoiévski é fascinado 
pela maneira desconhecida
pela qual nós não queremos, na verdade,
o que teoricamente parecemos procurar.
Ele descreve o prazer de muitas pessoas
ao sentimento de superioridade.
E que para ele, consequentemente,
uma sociedade igualitária seria um pesadelo.
Ou a excitação ao ouvirmos
sobre crimes violentos nas notícias.
Nesse caso nós nos sentiríamos,
na verdade, frustrados de viver
em um mundo realmente pacífico.

English: 
There will always be something to agonise us.
Stop people starving, says Dostoyevsky
with calculated wickedness – and you’ll soon find
there’s a new range of agonies: people will start to suffer
from boredom, greed or intense melancholy
that they haven’t been invited to the right party.
In this spirit, Notes from the Underground launches
an attack on all ideologies of technical or social progress
which aspire to the elimination of suffering.
They won’t succeed because as soon as they solve one problem,
they’ll direct our nature to become unhappy in new ways.
Dostoyevsky is fascinated by the secret way,
in which we actually don’t want what we theoretically seem to seek.
He discusses the pleasure a lot of people get from feelings of superiority,
and for whom, consequently, an egalitarian society would be a nightmare.
Or the disavowed but real thrill we get
from hearing about violent crimes on the news,
in which case we’d actually feel thwarted in a truly peaceful world.
"Notes from the Underground" is a dark, awkwardly insightful,

Spanish: 
nunca de remover él dolor mismo. Siempre habrá algo que nos angustie
"detén el hambre mundial..." dice Dostoievsky con calculada malicia " y pronto encontrarás que hay una nueva forma de agonía"
"La gente empezará a sufrir de aburrimiento, avaricia o intensa melancolía por no haber sido invitados a la fiesta indicada"
Con este espíritu, Memorias del subsuelo lanza un ataque a todas las ideologías de progreso técnico social
que aspiran a la eliminación del sufrimiento
que no tendrán éxito ya que tan pronto como se resuelva un problema
dirigirán nuestra naturaleza de ser infelices a nuevos caminos
Dostoievsky está fascinado con el modo secreto en el que en realidad no queremos lo que teóricamente parecemos estar buscando
Discute el placer que mucha gente obtiene de sentimientos de superioridad
y para quien, consecuentemente, una sociedad igualitaria  seria una pesadilla
o la verdadera emoción que sentimos cuando escuchamos sobre hecho violentos en las noticias
en cuyo caso nos sentiríamos sumergidos en un mundo verdaderamente pacifico.

Persian: 
همیشه چیزی وجود دارد که ما را عذاب دهد
داستایفسکی - با شیطنت حساب‌شده‌ای - می‌گوید
گرسنگی مردم را پایان دهید و آنگاه شما به زودی می‌یابید
که طیف جدیدی از عذاب وجود دارد
آنها شروع می‌کنند به رنجیدن از ملال، حرص و یا
مالیخولیای شدید که آن‌ها به جشن حزب راست دعوت نشده‌اند
با این رویکرد
یادداشت‌های زیرزمینی حمله‌ای را
بر تمامی ایدئولوژی‌های پیشرفت فنی و اجتماعی
که ریشه کن کردن رنج را آرزو می‌کنند، راه می‌اندازد
آنها پیروز نخواهند شد
زیرا به محض این‌که یک مشکل را حل کنند، سرشت‌مان را
به سمتی هدایت می‌کنند که به اشکالی جدید، ناخوشنودی را فراهم می‌آورد
داستایفسکی مجذوب آن رفتارهای مرموز است که [حاکی از آن است که] ما
چیزی را که در نظر به دنبال آن هستیم، در واقع نمی‌خواهیم
او از لذتی بحث می‌کند که بسیاری از مردم از حس برتری می‌برند
و در نتیجه برای آنها، یک جامعه تساوی‌طلب، کابوسی خواهد بود
یا آن هیجان انکار شده (اما واقعی) که از شنیدن
جنایات خشونت آمیز در خبرها، به ما دست می‌دهد
که در این صورت ما در یک جهان حقیقتاً صلح آمیز
واقعاً احساس بی‌بهرگی داشتیم

Serbian: 
Живот једино може бити процес промене фокуса бола,никад отклањања самог бола.Увек ће бити нешто што ће нас мучити.
“Зауставити људску глад“-каже Достојевски-„Са прорачунатом безбожношћу и људи ће убрзо наћи нову серију агонија.
Људе ће почети да мучи досада,похлепа или интензивна меланхолија што нису били позвани на одређену забаву."
У овом духу Записи душа испаљује нападе на све идеологије о техничким или социјалним побољшањима,које теже елиминацији патње,
али неће успети зато што чим одгонетну један проблем,они ће зависити од наше природе да будемо несрећни у новијим начинима.
Достојевски је фасциниран тајним начином у којем ми заправо не желимо чему теоријски тежимо.
Он дискусује о задовољењу,које многи људи добијају од осећаја супериорности и од којег
последично и егалитарно друштво би било ноћна мора
Cтварно постајемо усхићени од слушања о насилним злочинима на вестима,
у којем случају ми би смо заправо по осећају кроз ту причу хтели истински миран свет.

Spanish: 
memorias del subsuelo es un obscuro y extrañamente planteado contra-argumento
al bien intencionado liberalismo moderno
no muestra que el mejoramiento social carece de sentido
pero si nos recuerda que siempre estamos lidiando con seres muy complejos dentro de nosotros mismos
y que el progreso nunca será tan claro y limpio como nos gustaría imaginar
en "El crimen y el castigo" conocemos a un empobrecido intelectual, Rodión Raskólnikov
a pesar de que actualmente es un "don nadie"
está fascinado por el poder y la brutalidad
piensa de sí mismo como una versión de Napoleón
"Lideres de la humanidad tales como Napoleón eran todos sin excepción, criminales"
"rompieron las antiguas leyes de su gente para hacer nuevas y las ajustaron mejor y nunca temieron derramar sangre."
Raskornikov también está desperado por el dinero y por lo tanto con la superioridad aristocratica en mente decide asecsinar
a una mujer que es una prestamista de medio tiempo, y robar su dinero.

Arabic: 
مذكرات من تحت الأرض عمل سوداوي مربك بصير ينطبق بشدة على الليبرالية الحديثة حسنة النيّة
هو لا يهدف لإظهار بأن التطور الاجتماعي بلا جدوى
ولكنه يذكرنا بأننا سنحمل دومًا ذواتنا المعقدة والصعبة معنا
والتقدم لن يكون بالصفاء والطهارة التي نطمح إليها كما نتخيل
في الجريمة والعقاب
نقابل مثقفًا فقيرًا
روديون راسكولنيكوف
ورغم كونه نكرة
إلا أنه أسير القوة والقساوة
يعتقد أنه نسخة من نابليون
قادة الجموع كنابليون
كانوا بلا استثناء مجرمون كما نسمع
لقد كسروا القوانين القديمة الخاصة بشعوبهم
لإنشاء قوانين أخرى تتناسب معهم بشكل أكبر
ولم يهابوا أبدًا من سفك الدماء
راسكولنيكوف أيضًا بحاجة ماسة إلى المال
ولهذا فإن شعوره الداخلي بالتفوق الارستقراطي
يجعله يقرر قتل امرأة عجوز
-وهي مسلّفة ومرابية صغيرة-
ومن ثم سرقة أموالها
أنه يعاني من حقيقة الظلم اللا منطقي
بأن هذه الشخصية العجوز الشريرة

English: 
counterpoint to well-intentioned modern liberalism.
It doesn’t really show that social improvement is meaningless.
But it does remind us that we’ll always carry
our very complex and difficult selves with us
and that progress will never be as clear and clean
as we might like to imagine.
In Crime and Punishment, we meet an impoverished intellectual,
Rodion Raskolnikov.
Though he’s currently a nobody,
he’s fascinated by power and ruthlessness.
He thinks of himself as a version of Napoleon.
"Leaders of men, such as Napoleon,
were all without exception criminals," we hear,
"they broke the ancient laws of their people to make new ones
that suited them better, and they never feared bloodshed.”
Raskolnikov is also desperate for money and so,
aristocratic superiority in mind,
he decides to murder an old woman
who is a small time pawnbroker and money lender and to steal her cash.
He’s tormented by the mad injustice of the fact
that this horrible, mean old character

Persian: 
یادداشت‌های زیرزمینی ساز مخالفی ست تیره و به‌طرز
غریبی هوشمندانه در مقابل لیبرالیسمِ مدرنِ با حسن‌نیت
این به‌راستی نشان نمی‌دهد که بهبود اجتماعی بی‌معنی است
اما به ما یادآوری می‌کند که ما همیشه
خودِ بسیار پیچیده و دشوارمان را به‌دوش می‌کشیم
و پیشرفت هرگز به اندازه‌ای که ما ممکن است
دوست داشته باشیم تصور کنیم، روشن و بی‌کم و کاست نخواهد بود
در جنایت و مکافات
ما با رادیون راسکولنیکوف، یک روشنفکر فقیر مواجه می‌شویم
اگرچه او در حال حاضر فرد مهمی نیست
اما مجذوب قدرت و بی‌رحمی ست
خود را چون نسخه‌ای از ناپلئون می‌پندارد
رهبران مردم، هم‌چون ناپلئون
همه بدون استثنا جنایتکار بودند
سنت‌های کهن مردم خود را درهم شکستند
تا آیینی نو بسازند که آن‌ها را بهتر سازد
و آنها هرگز از خونریزی نترسیدند
راسکولنیکوف همچنین نیازمند پول است
و بنابراین، با فلسفه‌ی خود در ذهن مبنی بر برتری اشرافیت
تصمیم به قتل زنی سالخورده که یک کارگزار
کوچک وام مدت‌دار و نزول دهنده‌ی پول است، می‌گیرد
و پول نقد وی را سرقت می‌کند
او از بی‌عدالتی جنون‌آمیز این حقیقت در عذاب است که

French: 
"Les notes du sous-terrain" est un roman sombre, une attaque
profonde et visionnaire du libéralisme moderne, bien pensant.
Il ne dit pas que le progrès
social n'a pas de sens.
Mais il nous rappelle , que nous
sommes toujours des êtres complexes
que les progrès ne sera jamais aussi clair
et juste que nous pourrions l'imaginer.
Dans "crime et châtiment", nous rencontrons un
ancien étudiant pauvre, Rodion Raskolnikov.
bien qu'il ne soit pas reconnu, il est fasciné
par le pouvoir et la cruauté impitoyable.
Il pense avoir le potentiel d'un Napoléon (d'un héros).
De la trempe des leaders, tels que Napoléon,
qui étaient tous sans exception des criminels,
mais qui ont brisé l'ancien monde, les
valeurs et les lois de leur peuple,
pour en faire émerger de nouvelles, qui leur convenait
mieux. Et cela sans craindre de verser du sang.
Raskolnikov est également désespéré
pour son manque d'argent.
En conséquence du fait de sa présumé supériorité
d'esprit et de son potentiel,
il décide d'assassiner une vieille femme
qui est prêteuse sur gages et usurière, et de lui voler son argent.

Portuguese: 
Notas do Subsolo é um contraponto 
sombrio e perspicaz
para o liberalismo moderno 
bem-intencionado.
Ele não mostra realmente 
que o progresso social é sem sentido,
mas ele sim nos lembra
que sempre carregaremos
um indivíduo muito complexo
e difícil dentro de nós.
E nosso progresso nunca será 
tão claro e puro
como nós gostamos de imaginar.
Em Crime e Castigo, nós conhecemos
o intelectual empobrecido Rodion Raskólnikov.
Embora ela seja um ninguém,
ele é fascinado por poder e crueldade.
Ele se considera uma versão do Napoleão.
É dito que líderes como Napoleão 
sempre serão, sem exceção, criminosos.
Eles quebram leis antigas de seu povo
para criar novas que os satisfazem melhor.
E eles nunca temem derramamento de sangue.
Raskólnikov também é desesperado 
por dinheiro, e assim,
com uma superioridade aristocrática 
em mente, ele decide assassinar
uma velha penhorista 
e então roubar seu dinheiro.
Ele é atormentado pela grande injustiça
do fato de que essa horrível

Serbian: 
Записи из подземља су мрачни,неспретни,проницљиви и супротни добоманерности модерног либерализма.
То стварно не показује да је социјални напредак без значаја,али нас увек подсећа да ћемо ми увек носити врло комплексана и тешка сопства са нама
и да побољшање никада неће бити толико колико ми желимо да замислимо.
У Злочин и казна,ми упознајемо осиромашеног интелектуалца Родиона Расколникова,иако он није нико посебан,
он је фасциниран моћи и немилости.
Он мисли о себи као верзији Наполеона.Вођа људи као што је Наполеон,су били без изузетка криминалци,као што и чујемо.
Они су прекршили древне законе њихових људи,да би направили нове законе,који им више одговарају и никад се нису бојали крвопролића.
Расколников је такоће очајан за новцем и због аристократске супериорности,он одлучује да убије стару жену,
чији је кратковременски залагаоничар заложио новац у позајмицу новца и да украде њен новац.

English: 
has drawers full of roubles while he
– who is clever, energetic and profound – is starving.
He doesn’t spend much time thinking about options
like taking a job as a waiter.
So Raskolnikov breaks into her apartment
and bludgeons her to death;
and, surprised in the act by the woman’s
pregnant half-sister, kills her too.
But it turns out he’s nothing like the cold-blooded,
rational hero of his own imagination.
He is tormented by guilt and horror at what he has done.
Eventually, he turns himself over to the police
in order to face the proper punishment for his crime.
We’re probably never going to do what Raskolnikov did.
But we often share a troubling tendency with him.
We think we know ourselves better than we actually do.
Raskolnikov thinks he’s ruthless; actually, he’s rather tender-hearted.
He thinks he won’t feel guilt;
but he's overwhelmed by remorse.
Part of our life's journey is to engage in the tricky task
of disentangling ourselves from what we think we’re like,

Portuguese: 
e maldosa personagem possui 
gavetas cheias de rublos,
enquanto que ele, sendo inteligente 
e profundo, está passando fome.
Ele não gasta muito tempo pensando 
na possibilidade de arranjar
um emprego como um garçom.
Raskólnikov arromba seu apartamento
e a espanca até a morte,
e ao ser surpreendido no ato 
pela irmã grávida da mulher,
ele a mata também.
Mas acaba que ele não é nada parecido
com o herói de sangue frio e irracional
de sua própria imaginação.
Ele é atormentado por culpa 
e horror pelo que ele fez.
Por fim, ele vai à delegacia 
na esperança de confrontar
o castigo apropriado pelo seu crime.
Nós provavelmente nunca faremos
o que Raskólnikov fez,
mas nós sempre partilhamos 
uma tendência problemática com ele.
Nós achamos que nos conhecemos
melhor do que realmente conhecemos.
Raskólnikov acha que é cruel,
mas na verdade, ele muito gentil.
Ele acha que não se sentirá culpado,
mas ele é sobrecarregado por remorso.
Parte da jornada das nossas vidas
corresponde em nos emprenhar
na difícil tarefa de nos escondermos 
da maneira que achamos que somos

Spanish: 
Es atormentado por la loca injusticia de que este horrible y despreciable personaje posee cajones llenos de rublos mientras que el
quien es astuto, enérgico y  profundo, muere de hambre
no pasa mucho tiempo pensando en opciones como conseguir un trabajo como mesero
así que Raskolnikov irrumpe en su apartamento y golpea a muerte
y sorprendido en el acto por la hermana embarazada de la mujer, la mata también
pero resulta que no es para nada como el héroe de sangre fría de su propia imaginación
Lo atormenta la culpa y se horroriza por lo que ha hecho
eventualmente se entrega a la policía
con el fin de enfrentar el castigo apropiado para dicho crimen
probablemente nunca haremos lo que Raskolnicov hizo
pero seguido compartimos una tendencia problemática con él
creemos que nos conocemos mejor de lo que en realidad lo hacemos
Raskolnicov piensa que es implacable
de hecho es más bien de corazón tierno
cree que no sentirá culpa, pero se encuentra abrumado por el remordimiento
parte del viaje en nuestras vidas es enfrentarnos a esta difícil tarea de descifrarnos a nosotros mismos

Persian: 
این کارکتر مخوف پست پیر دارای کشوهایی پر از روبل است
در حالی که او - که باهوش، پر انرژی
و پر ژرفا است – گرسنگی می‌کشد
او زمان زیادی را صرف فکر کردن در مورد
گزینه‌هایی مانند داشتن شغلی چون یک پیشخدمت نمی‌کند
به‌زور وارد آپارتمانش می‌شود و او را آنقدر می‌زند تا بمیرد
و – در حالی‌که حین عمل توسط خواهر ناتنی
باردار زن، غافل‌گیر شده است - او را نیز می‌کشد
اما نمایان می‌شود که او هیچ شباهتی
به قهرمان منطقی و خونسرد تصوراتش ندارد
توسط گناه و دهشت آنچه انجام داده است، در عذاب است
در نهایت خود را به پلیس تحویل می‌دهد تا
به‌خاطر جنایتش با مجازات درخور روبرو شود
ما (احتمالا) هرگز قصد انجام کاری که راسکولنیکوف کرد را نداریم
اما اغلب با او در تمایلات نگران‌کننده‌ای سهیم هستیم
ما گمان می‌کنیم خودمان را می‌شناسیم
بهتر از آنچه واقعاً می‌شناسیم
راسکولنیکوف گمان می‌کند سنگ‌دل است
او واقعاً بیشتر دل‌رحم است
گمان می‌کند احساس گناه نمی‌کند
اما او بوسیله‌ی ندامت درهم شکسته می‌شود
بخشی از ماجراجویی زندگی ما
پرداختن به وظیفه‌ی دشواریی است جهت
رهایی خود از آنچه ما گمان می‌کنیم آنگونه‌ایم

French: 
Il ne supporte pas l'injustice de savoir que cette
horrible vielle femme à des tiroirs pleins d'argent,
alors que lui-même, si intelligent,
dynamique et profond est affamé.
Il ne passe pas beaucoup de temps
à penser aux différentes options,
comme prendre un travail
en tant que serveur.
Alors, Raskolnikov entre dans son
appartement et l'a matraque à mort
Mais surpris par sa demi-soeur enceinte, il la tue également.
Mais il découvre alors, qu'il n'a rien à voir avec le
héros, rationnel, plein de sang-froid qu'il croyait être.
Il est tourmenté par la culpabilité et
l'horreur des actes qu'il a commis.
Il finit par se dénoncer à la police, afin que justice
soit faîte et qu'il soit punis en conséquence.
Nous ne ferons probablement jamais ce que Raskolnikov a fait.
Mais nous partageons une tendance troublante avec lui.
Nous pensons nous connaître, alors que la réalité est tout autre
Raskolnikov pense qu'il est impitoyable.
En fait, il est plutôt tendre.
Il pense qu'il ne sentira pas la culpabilité,
mais il est submergé par le remords.
Une grande part de notre vie est de nous
engager dans une tâche délicate, introspective,

Arabic: 
لديها أدراج ملأى بالروبلات
بينما هو، الذكي النشيط العميق يتضور جوعًا
هو لا يبذل جهدًا في التفكير بخيارات أخرى: كأن يعمل نادلًا
وهكذا يدخل راسكولنيكوف إلى شقتها ويضربها بالهراوة حتى الموت
ويفاجأ بأختها غير الشقيقة الحامل ويقتلها أيضًا
ولكن يتضح أنه ليس ذاك البطل العقلاني ذو الدم البارد الذي كان يتصوره
إنه معذّب بذنب وهول ما ارتكبه
ولاحقًا يسلم نفسه إلى الشرطة ليحصل على عقاب مناسب لجريمته
وفي الأغلب، لن نرتكب ما ارتكبه راسكولنيكوف
ولكننا -عادة- نشاركه نزعة قلق
نحن نعتقد أننا نعرف أنفسنا أكثر مما نعرفها في الواقع
راسكولنيكوف يعتقد بأنه قاسٍ لكنه على العكس من ذلك ليّن القلب
هو يعتقد أنه لن يشعر بالذنب ولكنه يغمر بالأسى
جزء من رحلة حياتنا
يكمن في خوض تجربة تجريد ذواتنا من أحكامنا عنها

Serbian: 
Он је измучен од стране неправде,чињеницом да је овај ужасана стара жена има фиоке пуне рубаља,док он који је паметан,енергичан и темељан гладује.
Он не проводи доста времена размишљајући о другим опцијама,попут посла као конобар,па Расколников обија њен стан и батина њу до смрти
и изненађен у делу од стране женине трудне полу сестре,убија и њу такође,али испоставља се да није ни налик
хладнокрвном рационалном хероју који је у његовој машти.
Он је ужаснут од стране кривице и хорору који је починио
Најзад се предаје полицији,у циљу одговарајуће казне за његов злочин.
Ми вероватно нећемо никада урадити то што је Разколник урадио,али повремено делимо забрињавајућу тендецију са њим.
Ми мислимо да себе познајемо боље,него што стварно јесмо.
Разколников мисли да је немилосрдан,а уствари он је меког срца,он мисли да неће осећати кривицу,али је затрпан покајањем.
У део нашег животног путовања је укључен је лукав задатак размишљања о себи,какви мислимо да смо,

Portuguese: 
a fim de descobrirmos 
nossa verdadeira natureza.
Raskólnikov é especialmente fascinante
por causa da direção
que a autodescoberta toma.
Sua notável realização é que 
ele é uma pessoa muito melhor
do que ele considera ser.
Enquanto que outros escritores
estão dispostos a mostrar
a realidade doentia por trás 
de uma aparência fascinante e sedutora,
Dostoiévski envolve-se em uma missão
mais curiosa, porém recompensadora.
Ele quer revelar que por trás 
do tal monstro,
pode haver muitas vezes
um personagem muito mais
interessante e gentil à espreita.
Uma pessoa boa e inteligente,
porém reprimida e assustada.
Voltando um pouco ao Crime e Castigo,
é muito significativa a forma
pela qual Dostoiévski nos faz 
gostar de seu herói assassino.
Raskólnikov é obviamente
uma pessoa atraente.
Logo no começo do livro,
nos é descrito:
"Aliás, ele é de uma beleza admirável, 
belos olhos escuros,
cabelos castanho-escuros, estatura acima
da mediana, esbelto, bem constituído."

Persian: 
برای کشف سرشت واقعی‌امان
راسکولنیکوف به ویژه خیره کننده است
به سبب مسیری که این خودیابی اتخاذ می‌کند
ادراک چشمگیر او این است که
او در واقع شخصی است بسیار پسندیده‌تر
از آنچه او خودش را می‌پندارد
در حالی‌که بسیاری از رمان‌نویسان در نشان دادن واقعیت
ناخوش پشت ظاهری پر زرق و برق یا فریبنده، لذت می‌برند
داستایفسکی به ماموریتی نادرتر ولی پر اجر و قدرتر عازم شد
او می‌خواهد آشکار کند که در زیر هیولای کذایی
خیلی اوقات شخصیت دل‌رحیم
بسیار جذاب‌تری هست که پنهان می‌ماند
شخصی دل‌پسند اما فریب خورده
باهوش اما وحشت‌زده و مضطرب
فعلاً با جنایت و مکافات بمانیم
روشی که داستایفسکی ما را وادار می‌کند قهرمان
جنایت‌کارش را دوست بداریم بسیار قابل توجه است
راسکولنیکوف به وضوح شخصی جذاب است
در همان آغاز، به ما گفته شده
به هر حال، راسکولنیکوف خوش تیپ است، در قامت بلندتر از حد متوسط
باریک، خوش ترکیب، با چشمان تیره‌ی دوست داشتنی و موهای قهوه‌ای تیره

Serbian: 
у циљу да откријемо каква је наша природа.
Разколников је посебно фасциниран,због правца овог самооткрића.
Његова упечатљива реализација је да је он уствари много лепша особа,него што мисли.
Многи романи показују болесну стварност испод гламурозне или примамљиве фасаде,
,док се Достојевски упустио у више радозналу,али и кориснију мисију
Он жели да открије да испод,такозваног чудовишта,
да може бити веома често далеко занимљивији лик,меког срца,добара,али у заблуди,
интелигентан,али уплашена и панична особа.
Застајањем на моменат код Злочина и казне,откривамо веома значајан начини којим Достојевски натера да заволимо хероја убицу.
Расколников је очигледно привлачна особа.
На почетку књиге нама је речено“Расколников је згодан,изнад просечне висине,витак,добро грађен,са љубким црним очим и тамнобраон косом“.

French: 
afin de démêler en nous, les croyances sur ce
que nous pensions être et notre vraie nature.
Raskolnikov est particulièrement fascinant, en
raison de la direction que prend cette mise à nu de lui-même
Cette réalisation frappante est qu'il est en fait une
personne bien plus douce et bonne, qu'il ne croyait être.
Alors que tant d'écrivains aime à montrer la partie malade des individus qui se cache sous leur masque
Dostoïevski s'engage sur un plus
curieuse mais enrichissante vision.
Il veut révéler, que le soi-disant
monstre qu'est l'autre (ou soi-même).
Il y a un très souvent un être
un bien plus intéressant et doux,
un  coeur tendre qui se cache au fond, sous une carapace
d'intelligence perverti par la peur et l'effroi.
Mais restons en à "crime et châtiment", il est très significatif dans
la façon dont Dostoïevski nous amène a aimer son anti-héro meurtrier.
Raskolnikov est clairement une personnalité
attrayante. Au tout début du livre, on nous dit:
"A propos, Raskolnikov est beau, grand, mince, bien-bâti,
avec de beaux yeux noirs et des cheveux brun foncés."

English: 
in order to discover our true nature.
Raskolnikov is especially fascinating because of
the direction this self-discovery takes.
His striking realisation is that he’s actually a much nicer person
than he takes himself to be.
Whereas so many novelists delight in showing the sickly reality
beneath a glamorous or enticing facade,
Dostoevsky has embarked on a more curious but rewarding mission.
He wants to reveal that beneath the so-called monster,
there can very often be a far more interesting
tender-hearted character lurking: a nice but deluded,
intelligent but frightened and panicked person.
Sticking for the moment with Crime and Punishment,
it’s very significant the way Dostoevsky gets us to like his murderous hero.
Raskolnikov is clearly an attractive person.
At the very start of the book, we’re told:

Spanish: 
de lo que pensamos que somos con el fin de descubrir nuestra verdadera naturaleza
Raskolnicov está especialmente fascinado por la dirección que toma este auto descubrimiento
Su impactante revelación es que es en realidad un persona mucho más gentil de lo que él mismo considera
Donde muchos novelistas se deleitan mostrando la simple realidad debajo del la vestimenta glamourosa
Dostoiesvsky se embarca en una más curiosa pero gratificante misión
El quiere revelar que debajo del tan llamado monstruo
Puede, muy seguido, haber  oculto un  personaje mucho más interesante de corazón tierno
una amable pero diluida, inteligente pero asustada persona
si prestamos atención por un momento a "El crimen y el castigo" es muy significativo el modo en que Dostoievsky nos lleva a empatizar con
su héroe asesino
Raskolnicov es claramente una persona atractiva
En el inicio del libro se nos dice "por le modo en que Raskolnikov  es guapo, por encima del promedio en altura, delgado, fornido y con hermosos ojos y cabello castaños"

Arabic: 
بغرض اكتشاف طبيعتنا الحقيقية
راسكولنيكوف مدهش بشكل خاص لخوضه رحلة الاكتشاف هذه
استيعابه الصادم
يكمن في أنه شخص ألطف مما يدعي
في حين يتلذذ العديد من الروائيين بنقل الواقع المرير
التي تكمن تحت واجهتها البرّاقة أو الجذابة
يشرّع دوستويّفسكي بمهمة غامضة ولكنها تستحق
إنه يريد إظهار أن بداخل كل ما يسمى "وحشًا"
يوجد -غالبًا- شخصية كامنة ذات قلب طيب
طيبة ولكن مخدوعة
ذكية ولكن شخصية خائفة ومذعورة
سنعلق للحظات مع الجريمة والعقاب
من المثير حقًا كيف أن دوستويّفسكي جعلنا نعجب ببطله القاتل
جلّي للعيان أن راسكولنيكوف شخصية جذابة
في بدايات الكتاب الأولى تم إعلامنا
’ وبالمناسبة، راسكولنيكوف وسيم، طوله فوق المتوسط، رشيق، بنيته جيدة، لديه عينان سوداوان جميلتان، وشعر بني غامق ‘

Arabic: 
دوستويّفسكي يتجاهل المسافة الوهمية بيننا "نحن"
الذين نعيش حياةً أكثر التزامًا، وبشكل متفاوت تحت السيطرة
و"هم"
أولئك الذين يقومون بالفظائع
ويعيثون فسادا بحياتهم وحياة الآخرين
وتلك الشخصية كما يقول
يشبهك بشكل يفوق كل تصوراتك
ولهذا، فهو أكثر قابلية للتعاطف
الفكرة في كونك شخص جيد
يفعل شيئًا سيئًا
وما زال يستحق التعاطف
تظهر كفكرة سهلة وبديهية
إلى حين احتياج المرء إلى هذا النوع من اللطف والتسامح في حياته الشخصية
هذا هو سبب رغبة دوستويّفسكي للدخول إلى حواراتنا مع ذواتنا
ويخبرنا بكل شيء عن شخصيته راسكولنيكوف
رجلٌ جاد كثير التفكير حسن المظهر
قام بشيء يفوق أفعالنا
ورغم هذا، يمكن تفهمه بتعاطف
كما ينبغي لنا جميعًا أن نكون
هذه هي مسيحية دوستويّفسكي في عمله
لا أحد خارج دائرة الحب والتفهّم الإلهيين
الكتاب الرائع التالي لدستويّفسكي هو"الأبله"

French: 
Dostoïevski diminue, tout au long
du livre, la distance entre nous ,
qui vivont en suivant respectueuses des règles
sociales et une vie plus ou moins agréable.
Et les autres, ceux qui font des choses terribles,
des ravages dans leur vies et celles des autres.
Cet autre, cette personne est bien plus comme vous,
que vous pourriez d'abord vouloir le penser.
Et ainsi, cela ouvre à la possibilité
d'avoir de la compassion pour elle.
L'idée que vous pouvez être une bonne personne, et faire quelque chose
de mauvais et encore mériter de la compassion, peut sembler évident.
Jusqu'à ce que vous en ayez vous-même fait l'expérience dans votre vie.
C'est là où Dostoïevski veut nous amener, dans
cette conversation intérieure avec nous-même,
à travers son personnage Raskolnikov, sérieux, réfléchi, 
bel homme, qui a fait pire que nous avons peut être fait,
et qui peut être compris avec compassion, comme nous
devrions l'être ainsi que toute personne sur terre.
Ceci est la façon dont Dostoïevski comprends
le Christianisme dans sa pratique.
Personne n'est en dehors du cercle de
l'amour et la compréhension de Dieu.

Serbian: 
Достојевски кроз машту удаљености ,између нас који се придржавамо закона и мање/више изводљив живот и њих који раде ужасне ствари и опустоше њихове и туђе животе,
та особа је више налик вама него што ви у почетку желите да мислите и стога много допуснији симпатији.
Идеја да можете бити добра особа,урадите нешто јако лоше и идаље заслужити самилост,звучи можда мало и очигледно,све док једном не затреба вам такав опроштај сопственом животу.
Овде Достојевски жели да уђе у наш унутрашњи разговор са нама и да нам каже све о свом лику Расколнику који је озбиљно обазрив,згодан човек,
који је урадио горе ствари од нас и који идаље може бити саосећајно разумљив,као што и ми сви требамо бити.
Ово представља хришћанство и нико није ван круга Божије љубави и разумевања.

English: 
Dostoevsky throughout lessens the imaginative distance between ‘us’
who live mainly law-abiding and more or less manageable lives,
and ‘them’ – the ones who do terrible things
and wreak havoc with their lives and those of others.
That person, he is saying, is more like you
than you might initially want to think,
and therefore more accessible to sympathy.
The idea that you can be a good person,
do something very bad and still deserve some compassion
sounds maybe slight and obvious,
until one has need of this kind of forgiveness in one’s own life.
This is where Dostoevsky wants to enter our inner conversation with ourselves,
and tell us all about his character Raskolnikov,
a serious, thoughtful, good-looking man who did worse
than we have and still can be compassionately understood,
as we can and must all be.
This is Dostoevsky’s Christianity at work:
no one is outside the circle of God’s love and understanding.
Dostoyevsky’s next great book, The Idiot,

Spanish: 
Dotoiesvky, por medio de sus lecciones deshace la distancia entre "nosotros" que vivimos  una vida más o meno manejable y apegada a la ley
y "ellos"lo que hacen cosas terribles y  luchan con sus vidas por aquellas de los de más
"Esa persona.." dice " es más como tu que lo que inicialmente quisieras pensar y por lo tanto  es más fácil entenderla"
La idea de que puedas ser un buena persona, hacer algo verdaderamente malo y aun merecer algo de compasión
suena, tal vez, ligeramente obvia
hasta que uno se encuentra en la necesidad de este tipo de perdón
en su propia vida
Aquí es donde Dostoievsky quiere generar una conversación con nosotros mismos
por encima de todo su personaje, Raskolnikov, un hombre serio pensativo y guapo
quien obró peor de lo que nosotros hemos obrado
y aun así puede ser compasivamente comprendido
al igual que todos nosotros podemos y debemos serlo
Esta es la cristianidad de Dostoievsky en acción
Nadie está por fuera del circulo de amor y compresión de Dios
El próximo gran libro de Dostoievsky "El idiota"

Portuguese: 
Dostoiévski percorre distâncias 
inimagináveis entre NÓS,
que temos uma vida de acordo com as leis 
e mais ou menos controláveis,
e ELES, os que fazem coisas terríveis 
e estragam a própria vida e a de outros.
Essas pessoas, diz ele, 
são mais parecidas com você
do que você inicialmente 
possa ter imaginado.
E, portanto, mais acessíveis à simpatia.
A ideia de que você pode 
ser uma boa pessoa,
comparado a algo muito ruim
que ainda mereça alguma compaixão,
soa talvez óbvia e simples.
Até alguém precisar desse tipo 
de perdão na própria vida.
É aqui onde Dostoiévski quer
ter um diálogo interno com nós mesmo,
e dizer tudo para nós a respeito
de seu personagem Raskólnikov,
um homem sério, pensativo 
e atraente que fez algo pior que nós
e que ainda pode ser 
compassivamente entendido,
como nós podemos e sempre devemos ser.
Esse é o cristianismo 
de Dostoiévski em ação:
ninguém está fora do alcance 
do entendimento e amor de Deus.
A próxima grande 
obra de Dostoiévski, O idiota,

Persian: 
داستایفسکی فاصله خیالی بین «ما» را
که عمدتاً پیرو قانون و کم‌وبیش قابل کنترل می‌زیییم
و «آنها» را
که کارهایی وحشتناک می‌کنند
زندگی خودشان و از آن دیگران را ویران می‌کنند
کم می‌کند
او می‌گوید، این شخص
بیش از آنچه که شما ممکن است ابتدائاً بخواهید فکر کنید
شبیه شماست
و هم از این‌رو برای همدردی، پذیرفتنی‌تر است
این ایده که شما می‌توانید شخص خوبی باشید
کاری خیلی بد انجام دهید
و همچنان مستحق شفقت باشید
بسیار ناچیز و بدیهی به‌نظر می‌رسد
تا زمانی که فرد در زندگی خودش نیازمندِ این نوع بخشش است
شاید باید بیش از 30 سال داشته باشید
این جایی است که داستایفسکی می‌خواهد
وارد گفتگوی درونی ما با خودمان شود
و به ما همه‌چیز را درباره‌ی کارکترش راسکولنیکوف بگوید
یک مرد جدی، متفکر و خوش‌منظر
که کاری بدتر از آنچه ما کرده‌ایم، انجام داده است
و هنوز می‌تواند مشفقانه درک شود
همانگونه که ما همه می‌توانیم و باید درک شویم
اینجا مسیحیت داستایفسکی در کار است
هیچ کس خارج از دایره عشق و درک خداوند نیست

French: 
Le prochain grand livre de Dostoïevski, "l'idiot", prends racine
dans son expérience de la mort devant le peloton d'exécution.
Dans le roman, il raconte ce que cela fait
d'être à trois minutes avant sa mort certaine.
il est capable de voir la vie,
clairement, pour la première fois.
Il remarque la flèche dorée d'une église à
proximité et comment elle scintille au soleil
Il n'avait jamais réalisé à quel point, la
lumière du soleil peut être envoûtante,
Il est soudainement rempli d'un
immense amour profond du monde.
Vous pourriez voir un mendiant, et penser comment
vous aimeriez échanger votre place avec lui,
juste afin de simplement pouvoir continuer
à respirer l'air et ressentir le vent.
A ce moment de la mort imminente, exister semble infiniment précieux.
Et ensuite, le contre-ordre de l'exécution arrive,
et tout d'un coup, tout n'est plus du tout fini.
Comment serait la vie, si l'on pouvait rester
dans un tel état de gratitude et de générosité?
Vous ne suivriez plus les comportements habituels. Vous
aimeriez tout le monde de la même façon, et sans distinction.
Vous seriez enchanté par les choses
les plus simples et banales.
Vous ne seriez jamais plus
en colère ou effrayé.

Spanish: 
nace de su experiencia cercana a la muerte frente al pelotón de fusilamiento
En la novela recuenta cómo fue, 3 minutos antes de su esperada muerte es capaz de ver la vida claramente
por primera vez
nota la brillante cúpula de una iglesia cercana
y como brilla con el sol
nunca antes se había dado cuenta de lo hipnótico que e brillo de sol podía ser
Se siente lleno de un inmenso y profundo amor por el mundo
podrías ver a un mendígo y pensar como es que preferirías cambiar lugares con él
para tener la oportunidad de seguir respirando el aire
y sentir el viento
existir meramente parece en ese momento de revelación final infinitamente preciado
y entonces la orden de indulto llega
y no es el fin en lo absoluto
¿Como sería ir por la vida entera en tal estado de gratitud y generosidad ?
no compartirias ni una de las actitudes normales, amarias a todos igualmente
estarías encantado por las cosas más simples
nunca te sentirías enojado y asustado
parecerías a la vista de otras personas un especie de idiota

Portuguese: 
inicia na sua quase experiência de morte
diante do pelotão de fuzilamento.
No livro, ele reconta como foi.
Três minutos antes de sua morte prevista,
ele é capaz de vislumbrar claramente
a vida pela primeira vez.
Ele nota o pináculo de uma igreja 
próxima, e como brilhava ao sol.
Ele nunca havia percebido o quanto
chamativo um brilho de sol poderia ser.
Ele é preenchido com um imenso 
e profundo amor pelo mundo.
Você talvez veja um mendigo 
e pense o quanto você gostaria
de trocar de lugar com ele,
só para ser capaz de continuar
a respirar e sentir o vento.
A mera existência, naquele momento,
parecia uma revelação final
e infinitamente preciosa.
Então a nova ordem chega,
e não está acabado de modo algum.
Como seria viver pelo resto da vida
em tal estado de gratidão e generosidade?
Você não partilharia nenhuma
das atitudes normais,
amaria todos igualmente,
ficaria encantado pelas coisas
mais simples, nunca se sentirá 
irritado ou amedrontado.

English: 
takes off from his near-death experience before the firing squad.
In the novel, he recounts what that was like.
Three minutes before his expected death he is able to see life clearly for the first time.
He notices the gilded spire of a nearby church,
and how it glitters in the sun.
He’d never before realised how entrancing a glint of sunlight could be.
He is filled with an immense, deep love of the world.
You might see a beggar and think how you would love
to change places with them so as to be able to continue
to breathe the air and feel the wind, merely to exist, seems,
at that moment of final revelation, infinitely precious.
And then the revised order comes and it's not over at all.
What would it be like to go through one’s whole life
in such a state of gratitude and generosity?
You wouldn’t share any of the normal attitudes.
You’d love everyone equally,
you’d be enchanted by the simplest things,
you’d never feel angry or frightened.
You would seem to other people to be a kind of idiot.

Arabic: 
مأخوذ من تجربة موته الوشيكة
على يد فرقة إطلاق النار
في الرواية، يستعيد تفاصيل الأحداث:
ثلاث دقائق قبل موته المحتوم
أصبح باستطاعته رؤية الحياة بوضوح للمرة الأولى
إنه يلمح البرج المذّهب التابع لكنيسة قريبة
وكيف تلمع تحت أشعة الشمس
لم يدرك قبلًا كيف يمكن لتلألئ أشعة الشمس أن يكون خلّابًا
لقد أمتلأ بحب كبير للعالم
ولربّما ترى شحاذًا
وتتمنى أن تبادلهم المواقع
لكي تستمر بنتفس الهواء والإحساس بالرياح
ومجرد الوجود في لحظات التجلي الأخير تلك تبدو ثيمنة للغاية
ثم يأتي أمر العفو ولكن لم ينتهِ الموضوع على الإطلاق
كيف ستبدو رحلة المرور حياة البشر في حالة من الامتنان والكرم؟
لن تشارك أي من طبائعك الاعتيادية
ستحب الجميع بتساوٍ
وستنطرب من أبسط الأشياء
لن تشعر بالغضب أو الخوف
ستبدو للآخرين مثل "الأبله"

Serbian: 
Његова следећа књига,Идиот, узима његово предсмртно искуство пре стрељања.
У роману описује како је то било три минуте пре његове очекиване смрти,он је био по први пут могао да види живот јасно.
Он је уочио позлаћени врх куполе од оближње цркве и како је блистала под Сунцем.
Никада раније није приметио како одсјај од сунчеве светлости може бити красан.
Он је испуњен са изразитом дубином љубављу света.Ви можда видите просјака и мислите како би сте желели да заменит место са њим,
да би сте наставили да дишете ваздух и да осетите ветар,само да постоји,изгледа у тренутку коначног откровења
бескрајно драгоцено и онда стигне ревисирана наредба и није готово уопште.
Како би било да се прође кроз цео живот у таквом стању захвалности и великодушности?
Ви не бисте поделили ниједан нормалан став,ви би сте волели свакога појединачно,ви би сте били одушевљењи обичним стварима,
ви се никада не бисте осетили љуто и уплашено,ви би сте за друге људе били идиот.

Persian: 
کتاب شگرف بعدی داستایفسکی، ابله
از تجربه نزدیک به مرگش در برابر جوخه‌ی آتش، برمی‌خیزد
در رمان، بازگو می‌کند که آن [تجربه] چگونه بود
سه دقیقه قبل از مرگش که انتظارش می‌رفت
او می‌تواند برای نخستین بار زندگی را به روشنی ببیند
توجه‌اش به مناره‌ی زراندود کلیسای نزدیکی جلب می‌شود
و این‌که چگونه در آفتاب می‌درخشد
او پیش از این هرگز متوجه نشده بود که
درخشش نور خورشید چه فریبا می‌تواند باشد
او با عشقی عظیم و عمیق به جهان، پر شده است
شما ممکن است گدایی را ببینید
بیندیشید که چقدر دوست دارید جای خود را با او عوض کنید
تا بتوانید استنشاق هوا و حس کردن باد را ادامه دهید
به نظر می‌رسد (در آن لحظه‌ی الهام
نهایی) صرف وجود داشتن بی‌نهایت گرانبها ست
و سپس حکم تجدید نظر شده می‌رسد
و [زندگی] به هیچ وجه تمام نشده است
گذراندن زندگی در چنین حالتی از
قدردانی و سخاوت، شبیه چه می‌تواند باشد؟
شما در هیچ یک از رویکردهای معمول سهیم نمی‌شدید
همه را به‌یکسان دوست می‌داشتید
با ساده‌ترین چیزها مسحور می‌شدید
هرگز احساس خشم و ترس نمی‌کردید
برای سایر مردم به‌نظر می‌رسید شما نوعی ابله باشید

Serbian: 
Стога наслов његове књиге је екстремна верзија интересантног корака.
Ми смо константно окружени стварима које могу нас задовољити,само ако бисмо их видели управом облику,
само ако бисмо научили да их ценимо.
Достојевски је био очајан да комуницира о вредности посојања,пре него што је смрт узела њега и нас.
У последњој великој књизи од Достојевског,Браћа Карамазов,која је издата када је имао 60-так,
један од централних ликова нам говори о дугој причи и у причи.
Прича се зове Велики Инквизитор и замишља да је највећи догаћај,по Хришћанској теорији,други долазак Христа већ догодио,
Исус се вратио пре неколико стотина година.
Он се појавио у Шпанији за време највеће моћи Католичке цркве.Организација је основана у теорији у потпуној преданости Њему.

French: 
Dans le regard des autres, vous serait perçu comme une sorte
"d'idiot" béat, d’où le titre du livre de Dostoïevski.
C'est un version extrême d'une
très intéressante étape.
Nous sommes continuellement entourés par
des choses qui pourraient nous ravir,
si seulement nous savions les voyons avec justesse, si
seulement nous pourrions apprendre à les apprécier.
Dostoïevski cherchait désespérément à communiquer la
valeur de l'existence avant que la mort n'arrive.
Dans la dernière grande oeuvre de
Dostoïevski "Les frères Karamazov".
Le livre est sorti quand il avait presque
soixante ans (ndt: 1 an avant sa mort)
l'un des personnages centraux raconte une longue histoire
à l'intérieur du livre, appelé "le Grand Inquisiteur".
Il imagine que le plus grand événement attendu par la théologie
Chrétienne, la seconde venue du Christ soit déjà arrivé.
Jésus serait revenu plusieurs centaines d'années avant, en Espagne,
au cours de la plus forte période d'influence de l'Église catholique.
l'organisation catholique établi, en théorie
au moins, devrait toute sa dévotion au Christ.
Le Christ de retour, pour accomplir ses
enseignements de pardon d'amour universel.

Spanish: 
de ahí el titulo del libro de Dostoievsky
Es una versión extrema de un paso muy interesante, estamos continuamente rodados por cosas que podrían deleitarnos.
si tan solo las viésemos de la manera adecuada
si tan solo aprendiéramos a apreciar
Dostoievsky estaba desesperado por comunicar el valor de la existencia antes de que la muerte le alcanzara a el y a nosotros
En la ultima gran obra de Dostoievsky "Los hermanos Karamazov"
que se publicó cuando tenía cerca de 60 años de edad
Uno de los personajes centrales cuenta una larga historia dentro de la historia
se llama "el gran inquisidor"
e imagina que el mayor evento esperando por la teología cristiana: La segunda venida de cristo
ya ha sucedido
Jesús si volvió, hace varios cientos de años
apareció en España
durante el mayor periodo de poder de la iglesia católica
Toda la organización se fundó, en teoría al menos, en devoción al él
cristo ha vuelto para completar sus enseñansas de perdón y amor universal

Arabic: 
ومن هنا، أتى عنوان دوستويّفسكي
إنها نقطة قصوى عن خطوة مثير للاهتمام
نحن محاطون بأشياء يمكن أن تسرنا
فقط عندما نراها بالطريقة المناسبة
فقط عندما يكون باستطاعتنا تقديرها
حاول دوستويّفسكي بيأس التواصل مع قيّم الوجود قبل أن ينال منه الموت، ومنّا أيضًا
في آخر أعمال دوستويّفسكي العظيمة
"الإخوة كارامازوف"
الذي ألفه عندما اقترب من ستينياته
واحدة من الشخصيات المحورية تخبرنا قصة طويلة بداخل قصة أخرى
تدعى: "المفتش الكبير"
إنها تفترض أن الحدث الموعود في اللاهوت المسيحي
المجيء الثاني للمسيح
قد حدث فعلًا
لقد عاد يسوع بالفعل قبل عدة قرون
في إسبانيا
في ذروة جبروت الكنيسة الكاثولوكية
وهي التنظيم الذي تأسس -على الأقل نظريًّا- بشكل خالص للمسيح
لقد عاد المسيح لإتمام تعاليمه عن الغفران والمحبة العالميّة

Portuguese: 
Você seria para as outras pessoas 
algum tipo de idiota.
Daqui o título do livro.
É uma versão extrema
de uma etapa muito interessante.
Nós estamos constantemente rodeados
por coisas que poderiam nos encartar
apenas se as visemos da maneira correta.
Se nós apenas pudéssemos 
aprender a apreciá-las.
Dostoiévski estava desesperado
para comunicar o valor da existência
antes que a morte caísse sobre ele e nós.
Na última grande obra de Dostoiévski,
Os Irmãos Karamazóv,
que foi lançado quando 
ele tinha quase 60 anos,
um dos personagens principais
nos conta uma longa história
dentro de outra história, 
chamada de "O grande Inquisidor".
E imagina que o grande evento 
aguardado pela teologia cristã,
a Segunda Vinda de Cristo, já aconteceu.
Jesus realmente voltou
há centenas de anos.
Ele apareceu na Espanha 
durante o período de maior poder
da Igreja Católica.
A organização estabeleceu, pelo menos 
em teoria, devoção completa a ele.
Cristo está de volta para cumprir 
seus ensinamentos
de perdão e amor universal.

Persian: 
از این رو [ابله] عنوان کتاب است
این یک نمونه‌ی اعلا از گامی بسیار جالب است
ما پیوسته با چیزهایی که می‌تواند
ما را خوش سازد، احاطه شده‌ایم
اگر فقط ما آنها را به شیوه‌ای درست می‌دیدیم
اگر فقط می‌توانستیم بیاموزیم که قدردانشان باشیم
داستایفسکی بسیار خواهان این بود که ارزش وجود
را انتقال دهد، قبل از آن‌که مرگ بر او و بر ما پیشی گیرد
در اثر باشکوه نهایی داستایفسکی
برادران کارامازوف
که زمانی که او تقریبا شصت سال داشت، منتشر سد
یکی از کاراکترهای اصلی
یک «داستان در داستان» طولانی‌ای بازگو می‌کند
این [داستان] مفتش اعظم نام دارد
و تصویر می‌کشد بزرگترین رویدادی
که الهیات مسیحی چشم انتظار آن است
بازگشت دوم مسیح
در حقیقت قبلاً اتفاق افتاده است
عیسی چندین صد سال پیش بازگشت
و در اسپانیا ظهور کرد
در دوره‌ی پرقدرت کلیسای کاتولیک
سازمانی که حداقل در تئوری، کاملاً برای خدمت به او بنا شده است
مسیح بازگشته تا آموزه‌های خود در باب
بخشش و عشق جهانی را محقق سازد

English: 
Hence the title of Dostoyevsky's book.
It’s an extreme version of a very interesting step.
We’re continually surrounded by things which could delight us,
if only we saw them in the right way,
if only we could learn to appreciate them.
Dostoevsky was desperate to communicate the value of existence
before death would overtake him – and us.
In Dostoyevsky’s final great work – Brothers Karamazov,
which came out when he was nearly 60,
one of the central characters tells a long story-within-a-story.
It’s called The Grand Inquisitor,
and imagines that the greatest event looked forward to by Christian theology,
the second coming of Christ,
has in fact already happened.
Jesus did come back, several hundred years ago.
He turned up in Spain, during the highest period of power in the Catholic Church:
the organisation established, in theory at least,
entirely in devotion to him.
Christ is back to fulfil his teachings of forgiveness and universal love.

French: 
Mais quelque chose d'assez étrange arrive,
le plus puissant chef religieux:
le Grand Inquisiteur ordonne que Jésus soit arrêté et emprisonné.
Dans le milieu de la nuit, le Grand Inquisiteur visite
le Christ dans sa cellule et lui explique
qu'il ne peut pas lui permettre de faire son devoir sur la terre
parce qu'il est une menace pour la la stabilité de la société.
Christ, dit-il, est juste trop ambitieux, trop pur. L'humanité
ne peut pas vivre vers ces buts impossibles pour elle.
Le fait est, que les gens n'ont pas pu vivre selon ses enseignements,
et Jésus devrait admettre qu'il a échoué, et que ses
idées de rédemption étaient essentiellement malavisé.
le Grand Inquisiteur n'est pas vraiment un monstre, en fait
Dostoïevski le dépeint comme une personne tout à fait admirable.
Il est un guide vers un idée cruciale. Les êtres humains ne peuvent
pas vivre dans la pureté, ne peuvent jamais être vraiment juste.
Ils ne peuvent pas vivre
selon le message du Christ.

Spanish: 
pero algo raro sucede
El líder religioso más poderoso el gran inquisidor
ha arrestado a jesus y lo ha puesto en prisión
En medio de la noche el gran inquisidor visita a jesus cristo y le explica que no pude permitirle hacer su trabajo en la tierra
por que representa un amenaza a la estabilidad social
Cristo, dice, es simplemtente muy ambicioso, muy puro , muy perfecto
La humanidad no puede vivir ante las metas imposibles que nos propone
el hecho es que la gente no ha sido capaz de vivir acorde a sus enseñanzas y Jesús debe  admitir que falló y que sus ideas de redención fueron esencialmente mal interpretadas
El gran inquisidor no es en realidad un monstruo, de hecho Dostoievsky lo retrata como una figura admirable en la historia
es un guía a una idea crucial
que los humanos no pueden vivir en pulcritud
no pueden nunca ser solo verdaderamente buenos
no pueden vivir el mensaje de cristo
y que esto es algo con lo que debemos reconciliarnos

Serbian: 
Христ се вратио да би употпунио своја учења о опраштању и универзалној љубави,али се десило нешто изразито чудно,
најмоћнији религиозни вођа(Велики Инквизитор) је ухапсио Исуса и утамничио га.
Усред ноћи Велики Инквизитор посећије Исуса у Његовој ћелији и објашњава да не може допустити његов рад на Земљи,
зато што представља опасност за стабилност друштва.
Христ је ,како каже,превише амбициозан,превише чист,превише савршен.
Људски род не може досегнути немогуће циљеве које Он ставља пред нас.
Чињеница је да људи нису могли да живе по његовим учењима и да би Исус требао признати да није успео и да његове идеје о Спасењу у суштини заблуде.
Велики Инквизитор,уствари није чудовиште.
Достојевски га приказује да је изразито дивна фигура у причи,он је водич круцијалних идеја да људска бића не могу да живе у чистоћи,
да не могу бити истински добри,не могу да живе по Христовим мерилима и да је то нешто са чиме се морамо помирити са грациозношћу,

English: 
But something rather odd happens.
The most powerful religious leader, the Grand Inquisitor,
has Jesus arrested and imprisoned.
In the middle of the night, the Grand Inquisitor visits Christ in his cell
and explains that he cannot allow him to do his work on Earth,
because he is a threat to the stability of society.
Christ, he says, is just too ambitious – too pure, too perfect.
Humanity can’t live up to the impossible goals he sets before us.
The fact is, people haven’t been able to live according to his teachings
and Jesus should admit he failed
and that his ideas of redemption were essentially misguided.
The Grand Inquisitor is not really a monster.
In fact, Dostoevsky portrays him as quite an admirable figure in the story.
He is a guide to a crucial idea,
that human beings cannot live in purity,
cannot ever be just truly good,
cannot live up to Christ’s message,
and this is something we should reconcile ourselves to

Arabic: 
ولكن شيئا غريبًا يحدث
القائد الديني الأقوى: المفتش الكبير
يلقي القبض على يسوع ويسجنه
في منتصف الليل
يزور المفتش الكبير المسيح في زنزانته
ويشرح له لمَّ لا يستطيع السماح له بمواصلة عمله على الأرض
لأنه خطر على استقرار المجتمع
وكما يقول، فإن المسيح طموح جدًا نقيٌ جدًا كامل جدًا
الإنسانية لا تستطيع تكريس ذاتها للأهداف التي وضعها أمامنا
وفي الواقع، لم يستطيع البشر أن يعيشوا وفقًا لتعاليمه
وأن على يسوع أن يعترف بأنه فشل وأن أفكاره حول الخلاص قد ضلت
المفتش الكبير ليس وحشًا
والحقيقة هي أن دوستويّفسكي صوّره كشخصية بديعة في قصته
إنه مرشد لفكرة مهمة
وهي أن الإنسان لا يستطيع أن يعيش بنقاء
لا يستطيع أن يكون خيّرًا بحقّ
لا يمكنه تكريس حياته لرسالة المسيح
وهذا شيء يجب أن نتصالح مع ذواتنا حوله بسمو

Persian: 
اما چیزی عجیب اتفاق می‌افتد
قدرتمندترین رهبر مذهبی – مفتش اعظم - او را
دستگیر و زندانی کرده است
در نیمه شب
مفتش اعظم، مسیح را در سلول خود ملاقات می‌کند
و توضیح می‌دهد که نمی‌تواند اجازه دهد
او کارش را بر روی زمین به انجام رساند
زیرا او تهدیدی برای ثبات جامعه است
او می‌گوید، مسیح، بیش از حد بلند پرواز
است - بیش از حد خالص، بیش از حد کامل
بشریت نمی‌تواند اهداف غیرممکنی
را که او برای ما وضع می‌کند، عملی کند
حقیقت این است؛ مردم قادر
نبوده‌اند طبق آموزه‌های او زندگی کنند
و عیسی باید بپذیرد که شکست خورده است و
این‌که ایده‌هایش در باب رستگاری اساساً غلط انداز بوده است
مفتش اعظم واقعاً هیولا نیست
در حقیقت، داستایفسکی او را چون شکلی
کاملاً قابل تحسین در داستان به‌تصویر می‌کشد
او راهنمای ایده‌ای حیاتی برای داستایفسکی است
که نوع بشر نمی‌تواند خالصانه زندگی کند
هرگز نمی‌تواند به‌درستی خوب باشد
نمی‌تواند بر اساس پیام مسیح زندگی کند

Portuguese: 
Mas algo estranho acontece:
o líder religioso mais poderoso,
o grande inquisidor,
manda capturá-lo e emprisioná-lo.
No meio da noite, o grande inquisidor
visita Cristo em sua cela
e explica que ele não pode deixá-lo
fazer seu trabalho na Terra,
porque ele é uma ameaça 
à estabilidade da sociedade.
Cristo, ele diz, é ambicioso demais,
puro demais, perfeito demais.
A humanidade não pode viver 
por esses propósitos impossíveis
que Cristo estabeleceu perante nós.
O fato é que as pessoas não foram capazes
de viver de acordo com seus ensinamentos,
e Jesus deveria admitir que seu fracasso 
e suas ideias de redenção eram,
essencialmente, falaciosas.
O grande inquisidor não é realmente 
um mostro, na verdade,
Dostoiévski o retrata como sendo 
uma figura admirável na história.
Ele é um guia para uma ideia fundamental:
que seres humanos 
não podem viver em pureza,
não podem ser sempre verdadeiramente bons,
não podem viver para a mensagem de Cristo.
E quanto a isso, é algo que deveríamos
reconhecer dentro de nós, também.

Arabic: 
عوضًا عن الغضب واحتقار الذات
يجب أن نتقبل عظمة اللا منطقية
الحماقة
الجشع
الأنانية
وقصر النظر
كأجزاء أصيلة في الحالة الإنسانية
والتخطيط بناء على ذلك
وهي ليست أطروحة متشائمة عن السياسة أو الدين الذين تم تعرفينا عليهما
المقاربة الأساسية في هذه الأطروحة
تكمن كتفسير لحياتنا
لن نستطيع التخلص منها
لن نتمكن من التوقف عن الغضب وعن التمرّد
ولا ينبغي علينا أن نعذب أنفسنا بوهم أننا نستطيع إذا حاولنا بجهد أكبر
أن نصبح الكائنات الكاملة التي بشّرت بها فلسفات مثاليّة كالمسيحيةّ
توفي دوستويّفسكي في 1881
وعانى من حياة صعبة
لكنه نجح في إيصال فكرة ربّما استوعبها بوضوح أكثر من أي شخص آخر
في عالم يتوق بشدّة إلى القصص المتفاءلة
سنجري دومًا عكس إمكانياتنا
ككائنات كثيرة العيوب ومحدودة بعمق
طبع دوستويّفسكي
كئيب ولكنه متعاطف

Portuguese: 
Com elegância em vez de 
fúria ou autodepreciação.
Temos que aceitar uma grande dose 
de irracionalidade, insensatez, ganância,
egoísmo e miopia, como partes 
hereditárias da condição humana,
e planejar de acordo.
É não é apenas para uma tese pessimista
a respeito de política ou religião
que estamos sendo introduzidos.
A principal importância dessa tese 
é que é um comentário
nas nossas próprias vidas.
Nós não os afastaremos,
não pararemos de ficar
um pouco bravos e descontrolados,
e não deveríamos nos atormentar
com o sonho que podemos,
apenas se tentarmos o suficiente,
nos tornar os seres perfeitos 
que filosofias idealistas,
como o Cristianismo, gostam 
de retratar tão prontamente.
Dostoiévski morreu em 1881
e teve uma vida muito difícil,
porém sucedeu em transmitir 
uma ideia que ele talvez entendeu
melhor que qualquer um:
em um mundo que é tão próximo 
a histórias otimistas,
nós sempre enfrentaremos nossas limitações
como criaturas profundamente
imperfeitas e confusas.

English: 
with grace rather than fury or self-hatred.
We have to accept a great deal of unreasonableness,
folly, greed, selfishness and shortsightedness
as ineradicable parts of the human condition and plan accordingly.
And it’s not just a pessimistic thesis about politics
or religion that we’re being introduced to.
The primary relevance of this thesis is as a commentary on our own lives:
we won’t sort them out,
we won’t stop being a bit mad and wayward.
And we shouldn’t torment ourselves with the dream that we could,
if only we tried hard enough,
become the perfect beings that idealistic philosophies
like Christianity like to sketch all too readily.
Dostoevsky died in 1881. He had a very hard life,
but he succeeded in conveying an idea which perhaps
he understood more clearly than anyone: in a world
that’s very keen on upbeat stories,
we will always run up against our limitations
as deeply flawed and profoundly muddled creatures.

French: 
Et c'est quelque chose que nous devrions réconcilier en nous,
avec la bonté plutôt que la colère ou la haine de soi.
Nous devons accepter beaucoup d'irrationel en nous,
de folie, de cupidité, d'égoïsme, et d'inconscience.
Et ne pas voir cela comme des parties éradicables de la condition
humaine, mais l'accepter et en tirer les conséquences.
Ce n'est pas juste une vison pessimiste sur la
politique ou la religion, qui nous est présenté.
la principale pertinence de cette thèse, est
comme un commentaire sur nos propres vies.
Nous ne pouvons trier, nous n'arrêterons
pas d'être un peu fou et capricieux.
Et nous ne devrions pas nous tourmenter, avec l'illusion que nous
pourrions l'être
si seulement l'on pouvait être assez dur avec soi-même,
de ne pas devenir ses êtres parfaits, comme toutes les philosophies idéalistes
comme le christianisme, parfois aime le présenter un peu trop facilement.
Dostoïevski est mort en 1881. Il a eu un vie très dure.
Mais il a réussi à transmettre une idée, qu'il a
peut-être compris plus clairement que quiconque.
Dans un monde, ou nous aimons tant nous
raconter des histoires optimistes.
Nous serons toujours ramené vers nos limites, vers nos
blessures profondes qui engendre notre confusion.

Serbian: 
а не са бесом или самомржњом.
Ми морамо да прихватимо сјајан договор са неразумности,глупости,похлепом,себичности и кратковидости као основним делом људског стања.
То није само песимистичка теза о политици или религији са којом смо упознати.
Примарна улога ове тезе је коментар на нашим животима,које нећемо решити,нећемо престати бити бесни и својевољни и не бисмо
требали мучити себе са сном да смо могли само да смо довољно јако покушали да постанемо перфектна бића,каква идеалистичка филозофија попут Хришћанства воли да скица сувише лако.
Достојевски је умро 1881,он је имао тежак живот,али је успео у преношењу идеји коју је он разумео јасније од свих осталих,
у свету љубитеља оптимистичких прича,ми ћемо увек налетети против наших ограничења,која су дубоко погрешна и суштински збркана бића.

Persian: 
و این‌که این چیزی است که ما باید به‌جای خشم یا
نفرت از خویش، با آرامش خودمان را [با آن] تطبیق دهیم
ما ناچاریم بخش بزرگی از نامعقول بودن
حماقت
حرص و طمع
خودخواهی
و کوته‌بینی را
به‌عنوان جزئی از شرایط غیر قابل انکار آدمی قبول کنیم
و طبق آن برنامه‌ریزی کنیم
و این فقط یک تز بدبینانه درباره‌ی سیاست
یا مذهب نیست که ما با آن آشنا می‌شویم
کاربرد اساسی این تز
چون حکایتی از زندگی‌های خود ماست
ما آنها را حل و فصل نخواهیم کرد
ما کمی دیوانه و متمرد بودن را متوقف نخواهیم کرد
و ما نباید خودمان را با این رویا عذاب دهیم که
اگر فقط به‌اندازه‌ی کافی سخت می‌کوشیدیم می‌توانستیم تبدیل به
موجودات ایده‌آلی شویم که فلسفه‌های ایده‌آل‌گرایانه‌ای چون
مسیحیت دوست دارند همه را بسیار سریع و به آسانی ترسیم کنند
داستایفسکی در سال 1881 مرد
او زندگی بسیار سختی داشت
اما موفق به انتقال ایده‌ای شد که شاید
روشن‌تر از هر کسی دیگر درک کرد
در جهانی که بسیار مشتاق داستان‌های خوش‌بینانه است
ما به‌عنوان موجودات عمیقاً ناقص و عمیقاً سردرگم
همیشه برخلاف محدودیت‌های خود عمل خواهیم کرد
نگرش داستایفسکی
غم‌افزا اما دلسوزانه

Spanish: 
con gracia, en lugar de furia o remordimiento
debemos aceptar grandes casos de irracionalidad, torpeza, envidia, egoísmo  y falta de visión
como partes in-erradicables de la condición humana
y planear acorde a ello
y no es solo una tesis pesimista acerca de política o religión a la que se nos ha de introducir
la relevancia primordial de esta tesis una encomienda a nuestras propias viadas
no lo resolveremos, no dejaremos de estar un poco locos y no deberíamos atormentarnos con el sueño de podríamos si tan solo tratásemos con suficiente ahínco
el convertirnos en el ser perfecto que a filosofias idealistas como el cristianismo les gusta proyectar
en nosotros
Dostoievsky murió en 1881, tuvo una vida muy dura, pero tuvo éxito en converger una idea que tal vez
el entendió más claramente que nadie
En un mundo que es muy entusiasta en nuestras propias historias, siempre nos encontraremos con nuestras
propias limitaciones, defectuosas y profundamente moldeadas criaturas

English: 
Dostoyevsky’s attitude, bleak but compassionate, tragic but kind,
is needed more than ever in our naive and sentimental age
that so fervently clings to the idea
which this great Russian novelist loathed
that science can save us all and that we may yet be made perfect through technology.
Dostoyevsky guides us to a more humane darker truth:
that – as the great sages have always known –
life is and ever will be suffering,
and yet that there is great redemption available
in articulating this message in brilliant and moving, complex and subtle works of art.

Persian: 
تراژیک اما مهربانانه
بیش از هر زمان دیگری در عصر
ساده‌لوحانه و احساساتی‌گرای ما مورد نیاز است
عصری که به شدت به این ایده
که این روسی بزرگ از آن بیزار بود
چسبیده است که علم می‌تواند همه ما را نجات دهد
و این‌که هنوز ممکن است ما
از طریق تکنولوژی کامل و بی‌نقص شویم
داستایفسکی ما را به حقیقت انسانی‌تری راه می‌برد
این که همانطور که حکیمان بزرگ همیشه دریافته‌اند
زندگی رنج است و همیشه رنج خواهد بود
و در عین حال این‌که در بیان رسای این پیام
در آثار عالی و به‌هم‌تافته‌ی هنری رستگاری بزرگی وجود دارد
اولین ویرایش زیرنویس به تاریخ دوم اردیبهشت نود و هفت

Portuguese: 
A postura de Dostoiévski, sombria, 
porém solidária, trágica, porém gentil,
está inserida mais do que nunca 
em nossa época ingênua e sentimental
que tão fervorosamente agarra-se a ideia,
que esse grande novelista russo odiava,
de que a ciência pode nos salvar
e que ainda podemos ser perfeitos
através da tecnologia.
Dostoiévski nos conduz a uma 
verdade mais humana e sombria,
como os grandes sábios sempre souberam,
que a vida é, e sempre será, sofrimento.
Contudo, há muita redenção disponível 
ao articular essa mensagem
em trabalhos de arte brilhantes, 
emocionantes, complexos e sutis.

Arabic: 
مأوساوي ولكن طيّب
ونحتاجه أكثر من أي وقت مضى في عصرنا الساذج والعاطفي
الذي يسعى بجنون خلف الفكرة التي مقتها الروائي الروسي العظيم
بأن العلم يستطيع ينقذنا جميعًا
وأننا فقط لم نكمل توسعنا العلمي
يرشدنا دوستويّفسكي لحقيقة أكثر إنسانية وسوداوية
وهي أن الحكماء العظام علموا دومًا
بأن الحياة هي عذاب مستمر
ومع ذلك هناك خلاص كبير يتاح لنا بالتعبير عن هذه الرسالة
بطرق فنية رقيقة ومبتكرة ومعقدة الحركة

Serbian: 
Став Достојевског бледи,али наше трагично саосећање је потребније више него што наивне и сентименталне године,које ватрено држе идеју,
коју је одличан Руски писац презирао,да наука нас може све спасти,да можемо бити савршени кроз технологију.
Достојевски нас води кроз мрачнију истину.То су велики мудраци одувек знали.
Живот је био и увек ће бити патња и опет ту је велико Спасење доступно,
у артикулисању ове поруке у бријилантним,комплексним и суптилним радовима уметности

Spanish: 
La actitud de Dostoievsky,  ensombrecida pero piadosa, tragica pero amable  se necesita más que nunca
en nuestra ingenua y sentimental era
que tan firmemente se aferra a la idea, que el gran novelista ruso notó, de que la ciencia puede salvarnos a todos
y que puede que seamos perfeccionados por medio de la tecnología
Dostoievsky nos guia por una verdad más humana y aun así más oscura
que a pesar de las grandes estapas que hemos ya conocido, la vida es y siempre será  sufrimiento
y aun así
hay gran redención disponible al articular este mensaje
en brillates y conmovedoras, complejas y sutiles obras de arte

French: 
La posture de Dostoïevski, sombre mais pleine de compassion,
tragique mais bonne, est plus que jamais nécessaire.
Dans cette période qui s'accroche à l'idée romantique
et naïve, que la science peut nous sauver.
Idée que ce grand romancier a détesté.
Et que nous pouvons encore être sauvé et perfectionné grâce à la technologie.
Dostoïevski nous montre une vérité,
plus sombre mais bien plus humaine,
que tous les grands sages ont toujours su.
la vie sera toujours faîte de souffrance.
Mais malgré tout, il y a une grande rédemption possible,
par le souffle et la lumière que nous transmet l'art.
(ndt: "La beauté sauvera le monde"
- Dostoïevski, L'idiot)
