តើអ្នកគិតថាជំងឺទឹកនោមផ្អែមជាអ្វី?
ជាជំងឺទាក់ទងនិងស្ករត្រូវអត់?
តើអ្នកភ្ញាក់ផ្អើលទេ​​​ បើខ្ញុំប្រាប់អ្នកថារាល់៦វិនាទីមានមនុស្សម្នាក់ស្លាប់ដោយសារទឹកនោមផ្អែម?
ទូទាំងពិភពលោក​​ មនុស្សពេញវ័យម្នាក់ក្នុងចំនោមមនុស្ស១០នាក់មានជំងឺទឹកនោមផ្អែម។
ក្នុងចំនោមអ្នកឈឺ២នាក់​​ មានម្នាក់មិនដឹងថាខ្លួនឈឺ។
ដូច្នេះយើងចាំបាច់ត្រូវតែដឹងថាជំងឺនេះជាអ្វី។ថាយើងធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺនេះយ៉ាងម៉េច?ហើយយើងគ្រប់គ្រងវាដូចម្តេច?
ទឹកនោមផ្អែមគឺជាជំងឺមួយដែល
បរិមាណគ្លុយកូសក្នុងឈាមកើនខ្ពស់ពេក
ដោយសារសារពាង្គកាយមិនអាចប្រើប្រាស់វាបានត្រឹមត្រូវ
ព្រោះលំពែងមិនផលិតអរម៉ូនអាំងស៊ុយលីន ឬផលិតមិនគ្រប់គ្រាន់
រឺមកពីអរម៉ូនអាំងស៊ុយលីនមិនដំណើរការ។
អាំងស៊ុយលីនធ្វើអោយគ្លុយកូសចេញពីឈាមចូលក្នុងកោសិកា។
ឥឡូវយើងមើលដំណើរការនេះអោយកៀកជាងនេះ។
ខ្លួនយើងបរិភោគកាបូអុីដ្រាតហើយបំបែកវាទៅជាគ្លុយកូស
ថ្លើមរបស់យើងក៏ផលិតគ្លុយកូសផងដែរ។
អាំងស៊ុយលីនគឺជាអរម៉ូនដែលផលិតដោយលំពែង
ហើយវាអនុញ្ញាតិអោយគ្លុយកូសចូលទៅក្នុងកោសិកាផ្សេងៗ។
នៅក្នុងកោសិកា គ្លុយកូសជាប្រភពថាមពលដើម្បីយើងមានជីវិត
លូតលាស់ និងជួសជុលកោសិកា។
បើសិនជាយើងកើតទឹកនោមផ្អែម
សារពាង្គកាយយើងមិនអាចប្រើប្រាស់គ្លុយកូសបានល្អឡើយ។
ហេតុនេះគ្លុយកូសនឹងកើនឡើងនៅក្នុងឈាម។
ជំងឺទឹកនោមផ្អែមមាន២ប្រភេទ
ប្រភេទទី១គឺលំពែងអ្នកជំងឺមិនអាចផលិតអាំងស៊ុយលីនបានសោះ។
ចំនែកប្រភេទទី២គឺអ្នកជំងឺមានអាំងសុ៊យលីន
ប៉ុន្តែមានបរិមាណតិចពេករឺមិនដំណើរការ។
ប្រភេទទី១កើតឡើងដោយសារតំណបស៊ាំ
គឺតំណបស៊ាំរបស់រាងកាយអ្នកជំងឺបំផ្លាញកោសិកាផលិតអាំងស៊ុយលីន។
ប្រភេទទី១នេះមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយរបបអាហាររឺរបៀបរស់នៅឡើយ
ហើយបច្ចុប្បន្នគ្មានវិធីព្យាបាលអោយជាដាច់ឡើយ។
គឺមានតែត្រូវចាក់អរម៉ូនអាំងស៊ុយលីនរាល់ថ្ងៃ។
រោគសញ្ញានៃជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី១គឺ
នោមញឹក
អស់កំលាំង ស្រកទំងន់ ទាំងនោះកើតឡើងភ្លាមៗ
បើសិនជាគ្មានអាំងស៊ុយលីន គ្លុយកូសមិនអាចចូលក្នុងកោសិកាបានឡើយ។
ដូច្នេះកោសិកាក៏មិនអាចប្រើគ្លុយកូសផលិតថាមពលដែរ។
ដូច្នេះ ខ្លួនយើងនឹងត្រូវប្រើប្រាស់ខ្លាញ់ក្នុងកោសិកាដើម្បីផលិតថាមពលជំនួសវិញ។
អញ្ចឹងហើយទើបធ្វើអោយស្រកទំងន់។
ទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១អាចកើតឡើងលើមនុស្សគ្រប់វ័យ។
តែជាទូទៅវាច្រើនកើតលើមនុស្សអាយុក្រោម៤០ឆ្នាំ។
ទឹកនោមផ្អែមដែលកើតលើកុមារភាគច្រើនជាប្រភេទទី១។
ទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ២ច្រើនកើតលើមនុស្សចាប់ពី៤០ឆ្នាំ។
ប៉ុន្តែឥឡូវគេសង្កេតឃើញមនុស្សក្រោម៤០ឆ្នាំក៏ឧស្សាហ៍កើតដែរ។
ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២មាន៨៥ទៅ៩៥%នៃករណីជំងឺទឹកនោមផ្អែមសរុប។
ហើយគេព្យាបាលវាដោយរបបអាហារនិងលំហាត់ប្រាណ
គេក៏ប្រើថ្នាំរឺចាក់អាំងស៊ុយលីនដែរ។
ខុសពីទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី១ដែលកើតភ្លាមៗ
ជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២គឺវិវត្តម្តងបន្តិចៗ
ដែលធ្វើអោយអ្នកជំងឺពិបាកដឹងខ្លួន
កត្តាហនិភ័យមួយចំនួនដែលធ្វើអោយមានជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២
មានដូចជា ការមានសមាជិកគ្រួសារមានទឹកនោមផ្អែម
ធាត់លើសទំងន់
របបអាហារមិនល្អ
ការមិនធ្វើសកម្មភាពរាងកាយរឺធ្វើមិនគ្រប់គ្រាន់
អាយុ ការលើសសម្ពាធឈាម
និងជាតិព័ន្ធ(ពូជសាសន៍)គឺជនជាតិអាសុីខាងត្បងមានហនិភ័យខ្ពស់ជាងគេ។
បើតាមកត្តាហនិភ័យខាងដើម
យើងអាចនិយាយបានថាការផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅពិតជាអាចទប់ស្កាត់ការកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី២នេះ
តាមរយៈការរក្សាទំងន់សមស្រប។
ការធ្វើលំហាត់ប្រាណ៣០នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ
អាចកាត់បន្ថយហនិភ័យបានរហូតដល់៤០%។
ឥឡូវអ្នកដឹងហើយអំពីទឹកនោមផ្អែមប្រភេទ១និងប្រភេទ២
ហើយក៏ដឹងទៀតថាការរក្សារបៀបរស់នៅល្អ នឹងជួយអ្នកកាត់បន្ថយហនិភ័យនៃការកើតជំងឺនេះ។
