
Slovenian: 
Sveti, sveti zvezdica. Oh, vem kdo si ti.
Na prvi pogled so si zvezde precej podobne. Svetle pike, razpršene po celem nebu.
Toda, kot sem že omenil v 2. epizodi, če pogledaš podrobneje, lahko opaziš razlike.
Najočitnejša razlika je, da nekatere zgledajo bolj svetle, nekatere manj. Kot sem takrat omenil, so vzrok tega
njihove različne razdalje, je pa tudi res, da zvezde izsevajo različne vrste svetlobe.
Če pogledaš skozi daljnogled ali jih fotografiraš, boš opazil, da imajo tudi različne barve.
Nekatere zgledajo bele, nekatere rdeče, oranžne, modre; veliko časa je bil razlog za to skrivnost.
V zadnjih letih 19. stoletja je astrofotografija postajala pomembno
znanstveno orodje. Ker so ljudje lahko pritdili fotograf na teleskop in so lahko več časa opazovali nebo,

Portuguese: 
Brilha,brilha estrelinha. Oh. Eu sei quem você é.
À primeira vista, estrelas são muito parecidas. Pontos brilhantes, espalhados no céu.
Mas, como eu disse no episódio 2, quando você olha mais de perto, você vê as diferenças.
O mais óbvio é que algumas parecem brilhantes outras parecem fracas. E, como eu disse, algumas vezes é
porque elas estão em distâncias diferentes, mas também é verdade que estrelas emitem diferentes quantidades de luz.
Se você olhar com binóculos ou tirar uma foto delas, você verá que elas têm cores diferentes também.
Algumas aparecem brancas, outras vermelhas, laranjas, azuis, e por um bom tempo, a razão disso era um mistério.
No final do século19, astrofotografia começava a ser uma importante
ferramenta científica. Sendo capaz de acoplar uma câmera num telescópio e tirar fotos de longa esposição

iw: 
נצנץ, נצנץ, כוכב קטן...
אני יודע מי אתה.
במבט ראשון, כל הכוכבים נראים זהים.
נקודות מהבהבות שמפוזרות בשמיים.
אבל כפי שאמרתי בפרק 2,
כשמתבוננים בהם, רואים הבדלים.
ההבדל הברור ביותר הוא שחלקם נראים בהירים
וחלקם חיוורים. כפי שאמרתי בזמנו,
לפעמים זה נובע מכך שהם נמצאים במרחקים שונים,
אבל כוכבים אכן פולטים אור בעוצמות שונות.
אם מתבוננים בהם במשקפת או מצלמים אותם,
רואים שלכוכבים יש גם צבעים שונים.
חלקם נראים לבנים, חלקם אדומים, כתומים או כחולים.
במשך זמן רב, הסיבה לכך לא הייתה ידועה.
בסוף המאה ה-19, צילום הפך
לכלי מדעי חשוב.
היכולת לחבר מצלמה לטלסקופ
ולצלם בחשיפה ארוכה

German: 
Leuchte, Leuchte kleiner Stern. Oh. Ich weiß wer du bist.
Auf den ersten Blick, sehen Sterne alle gleich aus, leuchtende Punkte über den Nachthimmel verstreut.
Aber wie ich in Episode 2 schon erwähnt habe sieht man Unterschiede, wenn man genauer hinschaut.
Der deutlichste Unterschied ist, dass manche hell und manche schwach leuchtend aussehen. Wie bereits gesagt habe ist es
wegen einer unterschiedlichen Weite der Sterne, aber es stimmt auch, dass Sterne unterschiedlich viel Licht abgeben.
Wenn man durch ein Fernglas schaut, oder Bilder von ihnen macht, sieht man ebenfalls, dass sie alle unterschiedliche Farben haben.
Manche erscheinen weiß, andere rot, orange, blau, und für eine lange Zeit war dies ein Rätsel.
Ende des 19. Jahrhunderts wurde die Astrofotografie zu einem wichtigen
wissenschaftlichen Werkzeug. In der Lage zu sein eine Kamera auf ein Teleskop zu setzen und Aufnahmen zu machen,

Spanish: 
Brilla brilla pequeña Estrella. Oh. yo se quien
usted está.
A primera vista, las estrellas más o menos toda la mirada
igual. Puntos brilllantes, repartidos por todo el cielo.
Pero como dije en el episodio 2, cuando se
mirar más de cerca se ven diferencias.
La más obvia es que algunas se ven brillantes y
un débil. Como dije entonces, a veces eso es debido
a que pueden ser a diferentes distancias, pero también
cierto que las estrellas emiten diferentes cantidades de luz, también.
Si se mira a través de binoculares o hacer fotografías de
ellos, verá que todos son diferentes colores, también.
Algunos aparecen blanco, un poco de rojo, naranja, azul, y
por un largo tiempo, la razón de esto era un misterio.
En los últimos años del siglo 19,
astrofotografía se estaba convirtiendo en un importante
herramienta científica. Ser capaz de conectar una cámara
hasta un telescopio y tomar exposiciones largas

Arabic: 
ماذا تعرفون عن النجوم؟
تبدو النجوم كنقاط لامعة
متشابهة في السماء،
لكنني ذكرت في الحلقة الثانية
أن بينها فروقات دقيقة؛
أبرزها هو الاختلاف في درجة اللمعان
الذي ينتج أحيانًا عن فارق المسافة،
لكن النجوم تختلف
في مقدار الضوء المنبعث منها.
تختلف ألوان النجوم أيضًا،
وقد ظل السبب
وراء تنوع الألوان مجهولًا لمدة طويلة.
أصبح تصوير النجوم وسيلة مهمة
في نهاية القرن التاسع عشر،
إذ أصبح بالإمكان
استخدام الكاميرا والمقراب

English: 
Twinkle, twinkle little star. Oh. I know who
you are.
At first glance, stars pretty much all look
alike. Twinkly dots, scattered across the sky.
But as I talked about in episode 2, when you
look more closely you see differences.
The most obvious is that some look bright and
some faint. As I said then, sometimes that’s due
to them being at different distances, but it’s also
true that stars emit different amounts of light, too.
If you look through binoculars or take pictures of
them, you’ll see that they’re all different colors, too.
Some appear white, some red, orange, blue, and
for a long time, the reason for this was a mystery.
In the waning years of the 19th century,
astrophotography was becoming an important
scientific tool. Being able to hook a camera
up to a telescope and take long exposures

iw: 
פירושו לראות עצמים חיוורים יותר
ולגלות פרטים שנסתרו קודם מעינינו.
פירושו גם שספקטרוסקופיה הפכה לכוח,
חזרו אחריי, למען המדע!
ספקטרום הוא התוצאה של חלוקת האור
מעצם לצבעים המרכיבים אותו, או לאורכי הגל.
כך מתגלה מידע רב על העצם.
אבל בסוף המאה ה-19, רק התחלנו להבין זאת.
ניתוח ספקטרום של כוכבים היה בעיה קשה.
הספקטרום שאנחנו מודדים מכוכב
הוא שילוב של שני סוגי ספקטרום שונים.
כוכבים הם כדורי גז לוהטים ודחוסים,
אז הם מפיצים ספקטרום רציף,
כלומר הם פולטים אור בכל אורכי הגל.
עם זאת, לכוכבים יש גם אטמוספירות,
שכבות דקות של גז מעל השכבות הדחוסות.
הגזים האלה בולעים אור באורכי גל מסוימים
מהאור שמתחתיהם, כתלות ביסודות שבתוכם.
התוצאה היא שבספקטרום הרציף של כוכב
יש מרווחים,
רצועות כהות שבהן יסודות שונים
בולעים צבעים שונים.
בהתחלה, סיווגו כוכבים לפי העוצמה של קווי המימן שלהם.
החזקים ביותר היו בדירוג A, הבאים בתור היו B,
ואז C וכן הלאה. אבל בשנת 1901

Spanish: 
significa ser capaz de ver los objetos más débiles,
revelando detalles hasta ahora ocultos.
También significó que la espectroscopia se convirtió en una fuerza,
decir que conmigo ahora, para la ciencia.
Un espectro es el resultado cuando se divide el
la luz proveniente de un objeto en particular
colores o longitudes de onda. Esto revela una gran
cantidad de datos físicos sobre el objeto.
Pero a finales de 1800, estábamos más que empezar
para darse cuenta de eso.
Interpretación de los espectros estelares fue un problema difícil.
El espectro se mide a partir de una estrella es una combinación
de dos tipos diferentes de espectros. Las estrellas son
calientes y densas bolas de gas, por lo que emiten
un espectro continuo; es decir, que emiten
la luz en todas las longitudes de onda.
Sin embargo, también las estrellas tienen atmósferas, más delgado
capas de gas por encima de las capas internas más densas.
Estos gases absorben la luz en longitudes de onda específicas
de la luz a continuación en función de los elementos
en ellos. El resultado es que el continuo
espectro de una estrella tiene lagunas en ella, más oscura
bandas en las que diferentes elementos absorben diferente
colores.
En un primer momento, las estrellas fueron clasificados por los puntos fuertes
de sus líneas de hidrógeno. Los más fuertes eran
Un llamado estrellas, el siguiente fuerte B, entonces
C, y así sucesivamente. Pero en 1901, un nuevo sistema era

Arabic: 
لمشاهدة أجسام باهتة وكشف تفاصيلها،
وأصبح علم الطيف قوة تدعم العلم.
ينشأ الطيف عند تقسيم ضوء الأجسام
إلى ألوان منفصلة،
مما يكشف بيانات كثيرة عنها،
وقد بدأنا بإدراك ذلك
في أواخر القرن التاسع عشر.
كان تصنيف النجوم صعبًا
لكون الطيف مزيجًا من نوعين من الأطياف،
فالنجوم عبارة عن كرات ساخنة
مكونة من الغاز،
لذا يشع منها الضوء
على جميع أطوال الموجات.
لكنها تضم غلافًا جويًا من الغاز الرقيق
الذي يعلو الطبقات الداخلية،
ويمتص الضوء وفقًا لعناصره
على أطوال موجات معينة،
ولهذا تظهر الفجوات في الطيف الثابت،
وهي خطوط داكنة
تظهر امتصاص العناصر لمختلف الألوان.
اعتمد تصنيف النجوم في البداية
على قوة خطوط طيف الهيدروجين
فتم تصنيفها إلى فئات أ، ب، ج،
وظهر نظام جديد عام 1901

Portuguese: 
significava ser capaz de ser objetos mais fracos, revelando detalhes antes escondidos.
Também significava que a espectroscopia se tornou uma força, diga comigo agora, PELA CIÊNCIA!
Um espectro resulta da divisão da luz que chega de um objeto em cores
individuais, ou comprimentos de onda. Isso revela muita informação sobre os dados físicos do objeto.
Mas no final dos anos 1800, nós apenas começávamos a descobrir essas coisas.
Interpretar o espectro estelar era um problema difícil. O espectro que medimos de uma estrela é a combinação
de dois tipos diferentes de espectros. Estrelas são bolas quentes de gás, então elas emitem
um espectro contínuo; ou seja, emitem luz em todos os comprimentos de onda.
Entretanto, estrelas também têm atmosferas, finas camadas de gás sobre as densas camadas interiores.
Esses gases absorvem a luz em comprimentos de onda específicos da luz abaixo, dependendo dos elementos
contidos nessa atmosfera. O resultado é que um espectro contínuo de uma estrela tem lacunas, faixas
escuras onde diferentes elementos absorvem cores diferentes.
Inicialmente, estrelas era classificadas pela força de suas linhas de hidrogênio. As mais fortes eram
chamadas de estrelas A, a segunda mais forte estrela B, e C e assim por diante. Mas em 1901, um novo sistema

Slovenian: 
so lahko videli manj svetle predmete, kar je razkrilo prej neznane detajle.
Pomenilo je tudi, da je spektroskopija postala sila, recite zdaj z mano, znanosti.
Spekter je rezultat razdelitve prihajajoče svetlobe iz predmeta v posamezne
Barve ali valovne dolžine. To razkrije velike količine fizičnih podatkov predmeta.
Na koncu 19. stoletja pa smo to komaj začenjali razumeti.
Interpetacija zvezdnih spektrov je bil velik problem.  Spekter, ki ga izmerimo iz zvezde, je kombinacija
dveh različnih tipov spektra. Zvezde so vroče, goste krogle plina, zato oddajajo
nepretrgan spekter, oziroma izsevajo svetlobo na vseh valovnih dolžinah.
Zvezde pa imajo tudi svoje atmosfere, redkejše plasti plina nad gostejšimi notranjimi plastmi.
Ti plini absorbirajo svetlobo na specifičnih valovnih dolžinah iz spodnje svetlobe, odvisno od elementov
v njih.  Rezultat je, da ima neprekinjen spekter luknje v njej, temnejši
trakovi, kjer različni elementi absorbirajo različne barve.
Na začetku so bila zvezde razvrščene glede na jakost svojih vodikovih črtah. Najmočnejše so se
klicale A zvezde, druge najmočnejše B, tretje C in tako naprej. Toda l. 1901 je

German: 
bedeutete, dass man plötzlich schwach erkennbare Objekte sehen konnte und diese, die vorher verborgenen Details zum Vorschein brachte.
Es bedeutete ebenfalls, dass die Spektroskopie zu einer Macht, sagt es mit mir, für die Wissenschaft wurde.
Ein Spektrum ist das Ergebnis, wenn man das einfallende Licht eines Objektes in die individuellen Farben oder Wellenlängen aufteilt.
Dies enthüllt eine gewaltige Menge an physikalischen Daten über das Objekt.
Aber in den späten 1800ern , fingen wir erst an dies herauszufinden.
Das stellare Spektrum zu interpretieren, war ein schwieriges Problem. Das Spektrum, das wir von einem Stern messen ist eine Kombination
aus zwei verschiedenen Spektra. Sterne sind heiße,  dichte Bälle aus Gas, weswegen sie
ein ständiges Spektrum abgeben, sprich, sie verströmen Licht auf allen Wellenlängen.
Wie auch immer, Sterne haben auch eine Atmosphäre, dünnere Schichten aus Gas um die dichten inneren Schichten herum.
Diese Gase absorbieren Licht  bestimmter Wellenlängen von dem Licht darunter, das von
den Elementen in ihnen abhängt. Das Ergebnis ist, dass das stetige Spektrum eines Sterns Lücken hat, dunklere
Abschnitte, wo verschiedene Elemente unterschiedliche Farben absorbieren.
Zunächst wurden Sterne nach ihren Wasserstofflinien klassifiziert. Die stärksten wurden
A-Sterne genannt, die nächst stärkeren B, dann C und so weiter genannt. Allerdings  wurde 1901 ein neues Systhem

English: 
meant being able to see fainter objects,
revealing previously hidden details.
It also meant that spectroscopy became a force,
say it with me now, for science.
A spectrum is the result when you divide the
incoming light from an object into individual
colors, or wavelengths. This reveals a vast
amount of physical data about the object.
But in the late 1800s, we were only just starting
to figure that out.
Interpreting stellar spectra was a tough problem.
The spectrum we measure from a star is a combination
of two different kinds of spectra. Stars are
hot, dense balls of gas, so they give off
a continuous spectrum; that is, they emit
light at all wavelengths.
However, stars also have atmospheres, thinner
layers of gas above the denser inner layers.
These gases absorb light at specific wavelengths
from the light below depending on the elements
in them. The result is that the continuous
spectrum of a star has gaps in it, darker
bands where different elements absorb different
colors.
At first, stars were classified by the strengths
of their hydrogen lines. The strongest were
called A stars, the next strongest B, then
C, and so on. But in 1901, a new system was

English: 
introduced by spectroscopist Annie Jump Cannon,
who dropped or merged a few of the old classifications,
and then rearranged them into one that classified
stars by the strengths and appearances of
many different absorption lines in their spectra.
A few years later, physicist Max Planck solved
a thorny problem in physics, showing how objects
like stars give off light of different colors based
on their temperature. Hotter stars put out
more light at the blue end of the spectrum, while cooler
ones peaked in the red. Around the same time, Bengali
physicist Meghnad Saha solved another tough problem:
how atoms give off light at different temperatures.
Two decades later, the brilliant astronomer
Cecelia Payne-Gaposchkin put all these pieces
together. She showed that the spectra of stars
depended on the temperature and elements in
their atmospheres. This unlocked the secrets
of the stars, allowing astronomers to understand
not just their composition but also many other
physical traits.
For example, at the time, it was thought that stars
had roughly the same composition as the Earth,

German: 
von der Spektrografin Annie Jump Cannon eingeführt, die einige der alten Klassifizierungen wegließ oder zusammenfasste,
um sie dann in etwas  umzuwandeln, das Sterne nach der Stärke und ihres Aussehens
vieler verschiedener Absorptionslinien ihrer Spektra klassifiziert.
Ein paar Jahre später löste der Physiker Max Planck ein schwieriges Problem in der Physik, indem er zeigte, wie Objekte
wie Sterne Licht in verschiedenen Farben abgeben, je nach dem wie ihre Temperatur ist. Heißere Sterne geben
mehr Licht im blauen Ende des Spektrums ab, wohingegen kältere den Höhepunkt im Roten haben. Um die selbe Zeit
löste der bengalische Physiker Meghnad Saha ein anderes schwieriges Problem: Wie Atome bei unterschiedlichen Temperaturen Licht abgeben.
Zwei Jahrzehnte später fügte die brilliante Astronomin Cecelia Payne-Gaposchkin die ganzen Teile
zusammen. Sie zeigte, dass die Spektra der Sterne von der Temperatur und ihren Elementen in
ihrer Atmosphäre abhängen. Dies löste das Geheimnis der Sterne, was den Astronomen erlaubte
nicht nur ihre Zusammensetzung sondern auch ihre physikalischen Eigenschaften zu verstehen.
Zum Beispiel hat man zu dieser Zeit  gedacht, dass Sterne ungefähr die gleiche Zusammensetzung haben, wie die Erde,

Arabic: 
حيث عدّلت عالمة الأطياف
"آني جامب كانون" بعض التصنيفات
وجاءت بطريقة جديدة تصنف النجوم
بناء على قوة وشكل خطوطها الامتصاصية.
ثم حل عالم الفيزياء
"ماكس بلانك" مشكلة فيزيائية
وبيّن أن النجوم تطلق ألوانًا مختلفة
بناء على حرارتها،
فالحرارة العالية تنتج الأزرق
والكواكب الباردة تظهر باللون الأحمر
وقد فسر العالم البنغالي "ميغناد ساها"
انبعاث الضوء بدرجات حرارة مختلفة.
جمعت العالمة "سيسيليا بين غابوشكين"
كل تلك المعلومات
وأثبتت اعتماد أطياف النجوم على الحرارة
والعناصر الموجودة في غلافها الجوي
مما كشف أسرار عالم النجوم،
وفهم العلماء تركيبتها وخصائصها الفيزيائية.
كان يُعتقد أن تركيبة النجوم
مشابهة لتركيبة الأرض،

Portuguese: 
foi introduzido pela espectroscopista Annie Jump Cannon, que derrubou ou fundiu algumas das classificações anteriores,
e as rearranjou em um que classifica as estrelas por força de brilho e aparência
das diferentes linhas de absorção em seu espectro.
Alguns anos depois, o físico Max Planck resolveu um problema difícil em física, mostrando como obejtos
como as estrelas emitiam luz em diferentes cores baseados na temperatura delas. Estrelas mais quentes
emitem luz mais azul do fim do espectro, enquanto que estrelas mais frias emitem luz vermelha. Mais ou menos na mesma época, o físico
Bengali Meghnad Saha resolveu outro difícil problema: como os átomos emitem luz em diferentes temperaturas.
Duas décadas depois, a brilhante astrônoma Cecelia Payne-Gaposchkin juntou as peças.
Ela mostrou que o espectro das estrelas depende da temperatura e dos elementos
na atmosfera delas. Isso revelou o segredo das estrelas, permitindo aos astrônomos entender
não só sua composição mas também outras características físicas das estrelas.
Por exemplo, na época, pensava-se que as estrelas tinham basicamente a mesma composição da Terra,

Spanish: 
introducido por spectroscopist Annie Jump Cannon,
que abandonaron o se fusione algunas de las viejas clasificaciones,
y luego los reordenado en uno que clasifica
estrellas por las fuerzas y las apariciones de
muchos diferentes líneas de absorción en sus espectros.
Unos años más tarde, el físico Max Planck resolvió
un problema espinoso en la física, que muestra cómo los objetos
como las estrellas emiten luz de diferentes colores basados
de su temperatura. las estrellas más calientes expulsados
más luz en el extremo azul del espectro, mientras más frío
Los alcanzó su punto máximo en el rojo. Casi al mismo tiempo, bengalí
físico Meghnad Saha resuelve otro problema difícil:
cómo los átomos emiten luz a diferentes temperaturas.
Dos décadas después, la brillante astrónoma
Cecilia Payne-Gaposchkin puso todas estas piezas
juntos. Mostró que los espectros de las estrellas
dependía de la temperatura y los elementos en
sus atmósferas. Esta desbloqueado los secretos
de las estrellas, permitiendo a los astrónomos a comprender
no sólo su composición, sino también de muchos otros
rasgos físicos.
Por ejemplo, en el momento, se pensaba que las estrellas
tenía aproximadamente la misma composición que la Tierra,

Slovenian: 
spektroskopistka Annie Jumo Cannon uvedla nov sistem, ki je opustila ali združila nekaj starih razvrstitev
in jih nato prerazporedila v razvrtsitev, ki je razdelila zvezde po jakosti in po pojavih
mnogih absorpcijskih črtah v njihovih spektrih.
Nekaj let pozneje  je fizik Max Planck rešil zagoneten problem v fiziki: dokazal je, kako telesa
kot zvezde oddajajo svetlobo razčičnih barv glede na njihovo temperaturo. Toplejše zvezde izsevajo
več svetlobe na modrem koncu spektra, medtem ko hladnejše na rdečem. Približno ob istem času
je fizik Meghnad Saha rešil drug težek problem: kako atomi oddajajo svetlobo na različnih temperaturah.
Dve desetletji pozneje je brilijantna astronomka Cecelia Payne-Gaposchkin vse to dala
skupaj. Pokazala je, kako so spektri zvezd odvisni od temperature in elementov
v njihovih atmosferah. To je pojasnilo skrivnosti zvezd in dovolilo astronomom, da so raumeli
ne le njihovih kompozicij, ampak tudi ostale fizične lastnosti.
Takrat so npr. mislili, da so zvezde imele približno isto kompozicijo kot Zemlja,

iw: 
הציגה הספקטרוסקופית אנני ג'אמפ קנון
מערכת חדשה, והיא הסירה ומיזגה כמה סיווגים ישנים
וארגנה אותם מחדש למערכת חדשה
שסיווגה כוכבים לפי העוצמה והמראה
של קווי בליעה רבים בספקטרום שלהם.
כמה שנים לאחר מכן, הפיזיקאי מקס פלנק
פתר בעיה קשה בפיזיקה,
והראה כיצד עצמים כמו כוכבים מפיצים אור
בצבעים שונים בהתאם לטמפרטורה שלהם.
כוכבים חמים יותר מפיצים יותר אור כחול,
וכוכבים קרים יותר מפיצים יותר אור אדום.
באותו הזמן, הפיזיקאי הבנגאלי מגנאד סאהא
פתר עוד בעיה קשה: האופן שאטומים מפיצים אור בטמפרטורות שונות.
עשרים שנה לאחר מכן, הפיזיקאית המבריקה
ססיליה פיין-גפושקין חיברה את כל החתיכות של הפאזל.
היא הראתה שהספקטרום של הכוכבים
תלוי בטמפרטורה וביסודות שבאטמוספירה שלהם.
זה היה המפתח לגילוי סודות הכוכבים
ואפשר לאסטרונומים להבין
לא רק את ההרכב הכימי של הכוכבים,
אלא גם מאפיינים אחרים.
לדוגמה, בזמנו חשבו שהרכב הכוכבים
היה דומה לזה של כדור הארץ,

Portuguese: 
mas Payne-Gaposchkin mostrou que estrelas eram esmagadoramente compostas de hidrogênio, com
hélio como o segundo elemento mais abundante.
O esquema de classificação composto por Cannon e decodificado por Payne-Gaposchkin ainda é utilizado
e arranja as estrelas por sua temperatura, atribuindo a cada uma, uma letra. Por serem
rearranjadas de um sistema mais antigo, as não estão em ordem alfabética: Então as mais quentes são
estrelas tipo O, um pouco mais frias as tipos B, seguidos por A, F, G, K e M. É um pouco estranho,
mas muitas pessoas usam os mnemônicos: "Ontem Beijei A Família de Gengis Kahn, o Mongol"
para lembrar - o que foi sonhado pela própria Annie Jump Cannon!
Cada letra de agrupamento é dividida em 10 subgrupos, novamente, de acordo com a temperatura. Nós também
descobrimos estrelas ainda mais frias nas últimas décadas e essas são classificadas com as letras L, T e Y.
O Sol tem uma temperatura de superfície em torno de 5500°C, e é um estrela G2. Um estrela um
pouco mais quentes seria uma G1, uma mais fria uma G3. Sirius, a estrela mais brilhantes no céu noturno,

Spanish: 
pero Payne-Gaposchkin mostró que las estrellas eran
mayoritariamente compuesta de hidrógeno, con
helio como el segundo elemento más abundante.
El esquema de clasificación propuesto por Cannon
y decodificada por Payne-Gaposchkin todavía se utiliza
hoy en día, y se encarga de estrellas por su temperatura,
la asignación de cada una letra. Debido a que eran
reordenado de un sistema más antiguo de las letras
No son alfabético: Así son los más calientes
De tipo O estrellas, un poco más fría se B, seguidos
por A, F, G, K y M. Es un poco raro,
pero muchas personas utilizan la tecla de acceso, "Oh Be
A Guy Fino, Kiss Me "o" Oh Be A Fine
Chica, Kiss Me, "para recordar - lo cual
fue ideado por Annie Jump Cannon ella misma!
Cada letra agrupación se divide en 10 subgrupos,
de nuevo de acuerdo con la temperatura. Tenemos también
descubiertos estrellas más frías, incluso en las últimas décadas,
y éstos se asignan las letras L, T, e Y.
El Sol tiene una temperatura superficial de unos
5500 ° centígrados, y es una estrella G2. Un poco
la estrella más caliente sería un G1, y un poco más fría 
destacar un G3. Sirio, la estrella más brillante en el cielo nocturno,

Slovenian: 
toda Payne-Gaposchkin je pokazala, da so zvezde večinoma sestavljene iz vodika,
s helijem kot drugi najbolj pogost element.
Shema uvrščanja, ki ga je predlagala Cannon in dešifirala Payne-Gaposchkin, je v rabi
še danes. Zvezde uvršča po temperaturi ter vsakim da eno črko. Ker so bile razvščene
razvščene po starem sistemu, črke niso v abecednem redu. Najtoplejše zvezde so zato
zvezde tipa O, malo hladnejše so B, za njimi pa pa pridejo A, F, G, K in M. To je malo čudno,
toda veliko ljudi si pomaga z mnemonikom, ''Oh Be A Fine Guy, Kiss me,'' ali ''Oh Be A Fine
Girl, Kiss Me,'' da bi si zapomnili - to si je izmislila sama Annie Jump Cannon!
Vsaka skupina črk je razdeljena v 10 podskupin, zopet na podlagi temperature. V zadnjih nekaj desetletjih
smo odkrili še hladnejše zvezde in te so razvrščene po črkah L, T in Y.
Površje Sonca ima tempreaturo 5500° C, Sonce pa je zvezda G2. Malo toplejša
zvezda bi bila G1, malo hladnejša pa G3. Sirij, najbolj svetla zvezda na nočnatem nebu,

German: 
aber Payne-Gaposchkin zeigte, dass Sterne überwiegend aus Wasserstoff
und Helium, das am zweit häufigsten vertretene Element, besteht.
Das Klassififizierungssystem, das von Cannon angenommen und von Payne-Gaposchkin entschlüsselt wurde, wird immer noch heute benutzt
und ordnet Sterne nach ihrer Temperatur ein, indem jedem ein Buchstabe zugeteilt wird. Da sie
von einem älteren System neu geordnet wurden, sind Buchstaben nicht in alphabetischen Reihenfolge: Daher sind die heißesten
Sterne der O-Typen, ein bisschen kühler sind B, gefolgt von A, F, G, K und M. Es ist ein bisschen komisch,
Aber viele Menschen benutzen die Eselsbrücke, "Oh Be A Fine Guy, Kiss Me" (Oh sei ein netter Junge, küss mich),
oder "Oh Be A Fine Girl, Kiss Me" (Oh sei ein nettes Mädchen, küss mich) und es sich zu merken - was eigens von Annie Jump Cannon erdacht wurde!
Jeder Buchstaben ist noch einmal in 10 Untergruppen aufgeteilt, wieder gemäß der Temperatur. Man hat zudem
noch kältere Sterne in den letzten Jahrzehnten entdeckt, welch mit den Buchstaben L, T und Y bezeichnet wurden.
Die Sonne hat eine Oberflächentemperatur von ca. 5500° C, und sie ist ein G2 Stern. Ein ein wenig
heißerer Stern würde ein G1 sein und ein ein wenig kühlerer Stern würde ein G3 sein. Sirius, der hellste Stern am Nachthimmel,

iw: 
אבל פיין-גפושקין הוכיחה שהם היו
עשויים כמעט אך ורק ממימן,
והליום הוא היסוד השני בתפוצתו.
שיטת הסיווג שהציעה קנון ופענחה
פיים-גפושקין עדיין בשימוש כיום,
והיא מסווגת כוכבים לפי טמפרטורה,
ולכל אחד מהם מיוחסת אות.
מכיוון שמדובר בסידור מחדש של מערכת קודמת,
הסדר אינו אלפביתי,
אז הכוכבים החמים ביותר הם O, מעט קרים יותר הם B,
ואז A, לאחר מכך F, אחריהם G, אז K ובסוף M.
זה קצת מוזר, אבל רבים משתמשים במשפט
Oh Be A Fine Guy Kiss Me
או Oh Be A Fine Girl Kiss Me כדי לזכור זאת,
המצאה של אנני ג'אמפ קנון עצמה.
כל אות מחולקת לעשר תת-קבוצות,
לפי טמפרטורה.
גילינו אפילו כוכבים קרים יותר במהלך השנים,
והם קיבלו את האותיות L, ואז T ו-Y.
הטמפרטורה על פני השמש 5,500 מעלות,
והיא כוכב מסיווג G2.
כוכב מעט חם יותר יהיה מסיווג G1, וקר יותר G3.
סיריוס, הכוכב הבהיר ביותר בשמיים,

Arabic: 
لكن "بين غابوشكين" أثبتت
أن النجوم مكونة من الهيدروجين
والهيليوم في المركز الثاني.
لقد قدمت "كانون" نظام التصنيف الحالي
وحللته "بين غابوشكين"،
وهو يصنف النجوم
إلى أحرف حسب حرارتها،
لكنها ليست مرتبة هجائيًا
لكونها مشتقة من نظام قديم،
فالحرف "و" يعني الأشد سخونة
ويليه ب، أ، ف، ج، ك، م،
وهذا يدفع البعض
إلى حفظ عبارات معينة لتذكر الأحرف
وقد اقترحت "آني جامب كانون" ذلك.
تنقسم كل مجموعة
إلى 10 مجموعات فرعية حسب حرارتها،
وتحمل النجوم الأكثر برودة
رموز الأحرف ل. ت. ي.
تبلغ حرارة الشمس 5500 درجة مئوية
وتصنيفها هو ج2،
يسبقها ج1 ويتلوها ج3.
"سيريس" هو النجم الأشد لمعانًا،

English: 
but Payne-Gaposchkin showed that stars were
overwhelmingly composed of hydrogen, with
helium as the second most abundant element.
The classification scheme proposed by Cannon
and decoded by Payne-Gaposchkin is still used
today, and arranges stars by their temperature,
assigning each a letter. Because they were
rearranged from an older system the letters
aren’t alphabetical: So the hottest are
O-type stars, slightly cooler are B, followed
by A, F, G, K, and M. It’s a little weird,
but many people use the mnemonic, “Oh Be
A Fine Guy, Kiss Me,” or “Oh Be A Fine
Girl, Kiss Me,” to remember it — which
was dreamed up by Annie Jump Cannon herself!
Each letter grouping is divided into 10 subgroups,
again according to temperature. We’ve also
discovered even cooler stars in the past few decades,
and these are assigned the letters L, T, and Y.
The Sun has a surface temperature of about
5500° Celsius, and is a G2 star. A slightly
hotter star would be a G1, and a slightly cooler 
star a G3. Sirius, the brightest star in the night sky,

Spanish: 
es mucho más caliente que el Sol, y se clasifica como una
A0. Betelgeuse, que es de color rojo y fresco, es un M2.
Las estrellas vienen en casi todos los colores del arco iris.
Las estrellas calientes son azules, rojos frescos de estrellas. Entre
no son de color naranja e incluso algunas estrellas amarillas.
Pero no hay estrellas verdes.
Mira todo lo que desea, y no lo hará
encontrar cualquier. Es debido a la forma en que nuestros ojos
ver el color. Una estrella puede poner hacia fuera mucho verde
luz, pero si lo hace, también va a emitir luz roja,
azul y naranja. Y nuestros ojos se mezclan juntos los
para formar otros colores. Una estrella puede en realidad
emitir más luz verde que cualquier otro color,
pero vamos a terminar de verlo como blanco!
¿Cómo puedo saber? Porque si nos fijamos en el
el espectro del sol, que en realidad alcanza su máximo en el verde!
¿No es raro? El Sol pone más
luz verde que cualquier otro color, pero nuestra
ojos ven todos los colores mezclados juntos como
blanco.
¿Esperar lo? ¿Blanco? Usted puede estar pensando el
Sun es en realidad de color amarillo.
Realmente no. La luz del sol es de color blanco,
pero algunas de las longitudes de onda más cortas como el morado
y azul y un poco de verde dispersarse lejos
por las moléculas de nitrógeno en el aire. Aquellos

Slovenian: 
je mnogogo toplejša od Sonca in je uvrščena kot A0. Betelgeza, ki je rdeča in hladna, je M2.
Zvezde dobimo v skoraj vseh barvah mavrice. Vroče zvezde so modre, hladne so rdeče, v sredini
pa so oranžne in celo nekaj rumenih.
Ampak ni zelenih zvezd.
Opazuj toliko, kolikot hočeš, ampak ne boš našel nobene. To je zaradi tega, kako naše oči
vidijo barvo. Zvezda lahko odda veliko zelene svetlobe, toda posledično bo tudi oddajala rdečo,
modro in oranžno. Naše oči zmešajo te barve, da ustvarijo nove odtenke. Zvezda lahko v bistvu
odda več zelene svetlobe kot katerakoli druga barva, ampak na koncu jo bomo videli belo!
Kako vem? Če pogledaš sončev spekter, doseže vrhunec v zeleni svetlobi.
Ni to čudno? Sonce izseva več zelene svetlobe kot drugih barv, toda naše
oči jih vidijo vse zamešane skupaj kot belo.
Čakaj, belo? Mogoče si boste mislili, da je Sonce v bistvu rumeno.
Niti ne. Sončeva svetloba je bela, toda nekatere krajše valovne dolžine kot vijolična,
modra in nekaj zelene  so razpršene od molekul dušika v našem ozračju. Valovne dolžine

Arabic: 
وهو أشد حرارة من الشمس بتصنيف أ صفر
و"بيتلجوس" البارد يحمل رمز م2.
تتنوع ألوان النجوم من الأزرق
إلى الأحمر وما بينهما،
حتى أن ثمة نجومًا برتقالية وصفراء اللون،
لكنها تستثني اللون الأخضر تمامًا،
والسبب هو طريقة رؤية أعيننا للألوان،
فالنجوم تبعث ألوانًا أخرى مع اللون الأخضر
وهي تمتزج في العين لتشكيل ألوان أخرى،
ويمكن أن تكون نسبة اللون الأخضر كبيرة
لكننا نراه أبيض.
الدليل على ذلك هو أن طيف الشمس
يبلغ الذروة عند اللون الأخضر،
فهو أكثر لون يشع من الشمس
لكن أعيننا ترى اللون الأبيض
نتيجة مزج الألوان.
قد يظن المرء أن الشمس صفراء اللون،
مع أن الضوء المشع منها أبيض
لكن بعض الموجات القصيرة تتبعثر
بألوانها البنفسجية والزرقاء والخضراء
بفعل جزيئات الهيدروجين،

German: 
ist sehr viel heißer als die Sonne und ist als A0 Klassifiziert. Betelgeuse, welche rot und kühl ist, ist ein M2.
Sterne kommen in fast jeder Farbe des Regenbogens vor. Heiße Sterne sind blau, kühle Sterne rot. Dazwischen
gibt es orangene und sogar gelbe Sterne.
Aber es gibt keine grünen Sterne.
Schaut so lange ihr wollt, aber ihr werdet keinen finden. Es hängt damit zusammen, wie unsere Agen
Farben sehen. Ein Stern kann viel grünes Licht ausstrahlen, aber wenn er es macht verströmt er ebenfalls rot,
blau und orange. Und unsere Augen mischen diese zusammen, um eine andere Farbe zu bilden. Ein Stern kann sogar
viel mehr grünes Licht verströmen, als irgendeine andere Farbe, aber wir werden es als weiß sehen!
Woher ich das weiß? Weil, wenn man sich das Spektrum der Sonne anschaut, erreicht es ihm grünen Bereich seinen Höhepunkt.
Ist das nicht verrückt? Die Sonne verstrahlt mehr grünes Licht, als irgendeine andere Farbe, aber unsere
Augen sehen alle Farben vermischt als weiß.
Warte was? Weiß? Du könntest denken, dass die Sonne in Wirklichkeit gelb ist.
Nicht wirklich. Das Licht der Sonne ist weiß, aber ein paar der kürzeren Wellenlängen, wie Lila
und Blau und ein bisschen Grün streuen sich  wegen Stickstoffmolekülen in unserer Luft.

English: 
is much hotter than the Sun, and is classified as an
A0. Betelgeuse, which is red and cool, is an M2.
Stars come in almost every color of the rainbow.
Hot stars are blue, cool stars red. In between
there are orange and even some yellow stars.
But there are no green stars.
Look as much as you want, and you won’t
find any. It’s because of the way our eyes
see color. A star can put out lots of green
light, but if it does it’ll also emit red,
blue, and orange. And our eyes mix those together
to form other colors. A star can actually
emit more green light than any other color,
but we’ll wind up seeing it as white!
How do I know? Because if you look at the
sun’s spectrum, it actually peaks in the green!
Isn’t that weird? The Sun puts out more
green light than any other color, but our
eyes see all the mixed colors together as
white.
Wait, what? White? You may be thinking the
Sun is actually yellow.
Not really. The light from the Sun is white,
but some of the shorter wavelengths like purple
and blue and some green get scattered away
by molecules of nitrogen in our air. Those

Portuguese: 
é muito mais quente que o nosso sol e é classificada como A0. Betelguse, que é vermelha e fria, é uma M2.
As estrelas aparecem em praticamente todas as cores do arco-íris. Estrelas quentes são azuis, frias são vermelhas. No meio
estão as laranja e até algumas amarelas.
Mas não existem estrelas verdes.
Olhe o quanto quiser, o você não vai achar. Isso é devido ao modo como os nossos olhos
enxergam cores. Uma estrela pode emitir muita cor verde, mas se emite, também emite cor vermelha,
azul e laranja. E nossos olhos misturam todas elas para formar outras cores. Uma estrela pode sim
emitir mais luz verde que outras cores, mas nós as veremos como brancas!
Como é que sabemos disso? Porque se você olhar o espectro do sol, na verdade ele tem picos de verde!
Não é estranho? O Sol emite mais luz verde que qualquer outra cor, mas nossos
olhos vêm todas as cores misturas como branco.
Espera, o que? Branco? Você deve estar pensando que o sol na verdade é amarelo.
Na verdade não. A luz do Sol é branca, mas alguns dos comprimentos de onda como o púrpura
e azul e alguns verdes são dissipadas por moléculas de nitrogênio no nosso ar. Elas

iw: 
חם הרבה יותר מהשמש, וסיווגו A0.
ביטלג'וס, שהוא אדום וקריר, מסווג M2.
יש כוכבים כמעט בכל צבעי הקשת.
כוכבים חמים הם כחולים, וקרים הם אדומים.
בין לבין יש כוכבים כתומים ואפילו צהובים.
אבל אין כוכבים ירוקים.
חפשו כמה שתרצו, אבל לא תמצאו כאלה.
זה בגלל האופן שבו העיניים שלנו רואות צבעים.
כוכב יכול להפיץ הרבה אור ירוק,
אבל במקרה הזה הוא יפיץ גם אור אדום,
כחול וכתום. העיניים שלנו מערבבות את כל הצבעים האלה
יחד ורואות צבעים אחרים.
כוכב יכול להפיץ בעיקר אור ירוק,
אבל אנחנו נראה אותו בצבע לבן.
איך אני יודע? כי כשבוחנים את הספקטרום של השמש,
רואים שהשיא שלו באור הירוק.
זה מוזר, נכון? השמש מפיצה אור ירוק
יותר מכל צבע אחר,
אבל העיניים רואים את כל הצבעים האלה
ביחד, בצבע לבן.
רגע, מה? לבן? אתם אולי חושבים
שהשמש צהובה.
לא בדיוק. האור מהשמש לבן,
אבל חלק מגלי האור הקצרים ביותר, כמו סגול וכחול
וקצת ירוק מתפזרים בגלל מולקולות חנקן
באטמוספירה של כדוה"א.

German: 
Diese erscheint uns so, als ob sie aus allen Richtungen außer der Sonne kommen, weswegen der Himmel blau aussieht.
Die Sonne verströmt nicht viel lilanes Licht, also erscheint der Himmel nicht lila. Grün wird nicht gestreut genauso wenig wie
Blau. Das gibt der Sonne einen gelben Ton in unserer Augen und direkt in die Sonne zu gucken ist sowieso schmerzhaft,
also ist es schwer zu beurteilen, in welcher Farbe sie wirklich erscheint. Deswegen sehen Sonnenuntergänge
orange oder rot aus: Man sieht durch mehr Luft auf den Horizont um die Sonne zu sehen, also wird
das ganze blaue Licht weg gestreut.
Also können wir Spektra dazu nutzen viel über einen Stern zu erfahren. Aber wenn man dies kombiniert mit dem Wissen
über die Distanz werden die Dinge großartig.
Man kann messen, wie hell der Steren im Teleskop erscheint und wenn man die Distanz nimmt
kann man sich ausrechnen, wie viel Energie er abgibt - was Astronomen die Leuchtkraft nennen.
Ein an sich schwaches Licht sieht hell aus wenn es nah ist, aber ein sehr leuchtstarkes Licht, das weit weg ist,
kann genauso hell aussehen. Wenn man die Distanz kennt, kann man herausfinden, wie leuchtstark
die Objekte tatsächlich sind. Dis war, ich übertreibe nicht, der Schlüssel um die Sterne zu verstehen.
Eine Menge der physikalischen Eigenschaften hängen miteinander zusammen: Ihre Leuchtkraft hängt von ihrer Größe und Temperatur ab.

Arabic: 
وهذه الموجات التي لا تأتي من الشمس
هي سبب زرقة السماء
حيث أن السماء لا تطلق اللون البنفسجي
والأزرق ينتشر أكثر من الأخضر،
ولهذا تبدو الشمس صفراء
بنورها الذي يمنعنا من النظر مباشرة
ويجعل من الصعب الحكم على لونها
الذي نراه برتقاليًا وقت الغروب،
فكمية الهواء التي تفصلنا عن الأفق أكبر
لذا يتبعثر الضوء الأزرق.
الطيف ينبئنا بمعلومات كثيرة
لكن المعرفة الكبرى
تحتاج إلى إضافة مسافة النجم.
يمكن قياس سطوع النجم
بالإضافة إلى المسافة
للتوصل إلى كمية الطاقة المنبعثة منه
وهذه هي دالة اللمعان.
الضوء الخافت يبدو ساطعًا عن قرب
والساطع يبدو خافتًا عن بعد،
والمسافة التي يبعدها النجم
تحدد درجة لمعانه الفعلية
وهذه الدالة هي الطريق إلى فهم النجوم.
ولأن خصائص النجوم مترابطة،
يعتمد لمعانه على حجمه ودرجة حرارته،

English: 
appear to be coming from every direction but
the Sun, which is why the sky looks blue.
The Sun doesn’t emit much purple, so the sky doesn’t
look purple, and the green doesn’t scatter as well as
blue. That gives the Sun a yellowish tint to our
eyes, and looking at the Sun is painful anyway,
so it’s hard to accurately gauge what color
it appears. That’s also why sunsets look
orange or red: You’re looking through more
air on the horizon to see the Sun, so all
the bluer light is scattered away.
So we can use spectra to determine a lot about
a star. But if you combine that with knowing
a star’s distance, things get amazing.
You can measure how bright the star appears
to be in your telescope, and by using the distance
you can calculate how much energy it’s actually
giving off — what astronomers call its luminosity.
An intrinsically faint light looks bright
if it’s nearby, but so does a very luminous
light far away. By knowing the distance, you can
correct for that, and figure out how luminous the
objects actually are. This was, no exaggeration,
the key to understanding stars.
A lot of a star’s physical characteristics are related:
Its luminosity depends on its size and temperature.

Portuguese: 
parecem vir de todos os lados exceto do Sol, por isso o céu parece azul.
O Sol não emite muito púrpura, por isso o céu não parece púrpura, e o verde não se espalha tão bem
quanto o azul. Isso dá ao Sol uma tonalidade amarelada aos nossos olhos, e olhar para o Sol é doloroso,
então é difícil ser muito preciso mensurar que cor aparece. Isso também é motivo do pôr-do-Sol parecer
laranja ou vermelho. Você está olhando através de mais ar no horizonte para ver o Sol, então todo
o azul é dissipado.
Então podemos usar os espectros para determinar muitas coisas sobre uma estrela. Mas se você combinar isso com
o que se sabe da distância de uma estrela, as coisas ficam incríveis.
Você pode medir quão brilhante uma estrela parece em nosso telescópio e, usando a distância
você pode calcular quanta energia está liberando - o que os astrônomos chamam de luminosidade.
Uma luz intrinsecamente fraca parece brilhante se estiver próxima, mas também há luzes brilhantes
mais distantes. Sabendo a distância, você pode fazer a correção e descobrir quão luminoso
um objeto realmente é. Essa for, sem exagero, a chave para entender as estrelas.
Muitas das características físicas de uma estrela estão relacionadas: A luminosidade depende do tamanho e temperatura.

Spanish: 
parece que vienen de todas las direcciones, pero
el Sol, por lo que el cielo se ve azul.
El Sol no emite mucha púrpura, por lo que el cielo no lo hace
ven de color púrpura y el verde no se dispersa, así como
azul. Eso le da al Sol un tinte amarillento en nuestro
ojos, y mirando al sol es dolorosa de todas formas,
por lo que es difícil medir con precisión qué color
aparece. Por eso también se ven puestas de sol
naranja o rojo: Usted está buscando a través de más
aire en el horizonte para ver el sol, por lo que todo
la luz más azul se dispersa de distancia.
Así que podemos usar espectros para determinar mucho sobre
una estrella. Pero si usted combina eso con el conocimiento
la distancia a una estrella, las cosas se ponen increíble.
Se puede medir el brillo de la estrella aparece
para estar en su telescopio, y mediante el uso de la distancia
se puede calcular la cantidad de energía que es en realidad
desprendiendo - lo que los astrónomos llaman a su luminosidad.
Una luz tenue se ve brillante intrínsecamente
si se trata de cerca, pero también lo hace muy luminosa
la luz lejos. Al conocer la distancia, se puede
corregir para eso, y averiguar cómo la luminosa
objetos son en realidad. Este fue, sin exagerar,
la clave para la comprensión de estrellas.
Una gran cantidad de características físicas de una estrella se relacionan:
Su luminosidad depende de su tamaño y de la temperatura.

Slovenian: 
zgledajo, kot da prihajajo od vseh smeri razen od Sonca, zaradi česar nebo zgleda modro.
Sonce ne oddaja veliko vijolične barve, zato nebo ne zgleda vijolično in zelena se ne razprši tako dobro
kot modra. Zaradi tega naše oči vidijo Sonce rumeno, vseeno pa je gledanje Sonca boleče,
zato je težko točno določiti, kakšno barvo ima. Zato tudi sončni zahod zgleda
oranžen ali rdeč. Takrat gledamo skozi več zraka na obzorju, da bi videli Sonce, zato je vsa
modra svetloba rapršena stran.
Spektre lahko uporabimo, da določimo veliko stvari o neki zvezdi. Toda če to združiš z znanjem o
zvezdini razdalji, stvari postanejo čudovite.
Določiš lahko, kako svetla zgleda zvezda v tvojem teleskopu, in s tem, da uporabiš razdaljo,
lahko izračunaš, koliko energije dejansko oddaja - temu astronomi pravijo izsev.
Svetloba, ki sama šibko sveti, zgleda svetlo, če je blizu, toda zelo močna svetloba zgleda enako,
če je mnogo bolj daleč. S tem da poznamo razdaljo, lahko to popravimo in odkrijemo, kako svetla
so v resnici telesa. To je bilo , brez pretiravanja, ključ do razumevanja zvezd.
Mnogo zvezdinih fizičnih značilnosti si je sorodnih: njen izsev temelji na njeni velikosti in temperaturi.

iw: 
נראה שהקרניים האלה מגיעות מכל מקום בשמיים מלבד השמש,
ולכן השמיים נראים כחולים.
השמש לא מפיצה הרבה אור סגול,
ולכן השמיים לא נראים סגולים, והירוק לא מתפזר כמו הכחול.
לכן השמש נראית לנו צהובה,
וגם ככה כואב להסתכל על השמש,
אז קשה לראות מה הצבע שלה.
זו גם הסיבה ששקיעות נראות כתומות ואדומות.
אנחנו מסתכלים מבעד לאוויר רב יותר
באופק כדי לראות את השמש,
כך שכל האור הכחול מתפזר לכיוונים אחרים.
אפשר להשתמש בספקטרום כדי לקבוע
רבים מהמאפיינים של כוכבים.
אם משלבים את המידע הזה
עם המרחק של הכוכב, מתקבל דבר מדהים.
אפשר למדוד את הבהירות הנראית של כוכב
בטלסקופ, ובעזרת המרחק
אפשר לחשב כמה אנרגיה הוא פולט,
מה שאסטרונומים קוראים לו luminosity.
אור חיוור נראה בהיר אם הוא קרוב,
אבל כך גם אור בהיר מאוד במרחק.
אם יודעים את המרחק, אפשר להתאים את הנתונים
ולברר כמה עצמים מאירים באמת.
זה היה, בלי להגזים,
המפתח להבנת הכוכבים.
רבים ממאפייניו של כוכב קשורים זה לזה.
מידת ההארה שלו קשורה לגודל ולטמפרטורה.

Arabic: 
وارتفاع درجة الحرارة
يجعل النجم أكثر لمعانًا،
كما أن الحجم الأكبر يعني لمعانًا أكبر
عند تساوي الحجم بين نجمين.
هكذا تتطلب معرفة النجوم
قياس الحرارة والمسافة
وتلك بيانات كثيرة سُجلت
لمئات آلاف النجوم قبل قرن
ومن الصعب معاينتها كلها.
يمكن دراسة المجموعات الكبيرة
بدراسة نزعاتها،
مثل العلاقة بين اللون والمسافة
أو الحرارة والحجم،
فمقارنة هذه العوامل
قد تقود إلى استنتاجات جديدة.
"آينار هيرتزبرانغ" و"هنري نورس راسل"
هما عالما فلك وضعا مخططًا بيانيًا
وقارنا فيه اللمعان بدرجة الحرارة،
وكانت النتيجة توصلهما إلى نزعة شائعة،
لقد سمي المخطط تيمنًا بهما،
وهو بالفعل أهم مخطط في علم الفلك.
يُظهر المخطط النجوم الساطعة في الأعلى
والخافتة في الأسفل،

Spanish: 
Si dos estrellas son del mismo tamaño, pero una es
más caliente, el más caliente será más luminosa.
Si dos estrellas son la misma temperatura, pero una
es más grande, el uno más grande será más luminosa.
El conocimiento de los medios de temperatura y distancia
conocer las propias estrellas.
Aún así, es una gran cantidad de datos. Hace un siglo,
Los espectros fueron tomadas de cientos de miles
de las estrellas! ¿Cómo se puede siquiera empezar a buscar en
¿todo lo que?
La mejor manera de entender un gran grupo de
objetos es buscar tendencias. Hay un
relación entre el color y la distancia? Cómo
alrededor de la temperatura y el tamaño? Se trata de comparar y
contrastarlas de todas las maneras posibles y
ver qué aparece.
Les ahorraré el trabajo. Hace un siglo, los astrónomos
Ejnar Hertzsprung y Henry Norris Russell
hecho un gráfico, en el que se representan de una estrella
luminosidad frente a su temperatura. Cuando ellos
ha hecho, tengo una sorpresa: una tendencia muy fuerte.
Esto se llama un diagrama HR, después de Hertzsprung
y Russell. No es una exageración
llamarlo el único gráfico más importante de
toda la astronomía!
En este gráfico, estrellas muy brillantes están cerca
la parte superior, los más débiles cerca de la parte inferior. Caliente,

iw: 
אם שני כוכבים זהים בגודלם,
אבל אחד מהם חם יותר, הוא יאיר יותר.
אם שני כוכבים באותה טמפרטורה,
אבל אחד מהם גדול יותר, הגדול יאיר יותר.
הכרת הטמפרטורה והמרחק פירושה
הכרת הכוכבים עצמם.
ובכל זאת, מדובר בנתונים רבים מאוד.
לפני מאה שנה, נמדד הספקטרום של מאות אלפי כוכבים.
איך מתחילים בכלל לבחון את כל זה?
הדרך הכי טובה ללמוד על קבוצת עצמים גדולה
היא לחפש מגמות.
האם יש קשר בין צבע ומרחק?
מה עם טמפרטורה וגודל?
משווים ביניהם כמה שאפשר
כדי לראות אם עולה משהו.
אחסוך מכם את העבודה. לפני מאה שנה
האסטרונומים איינר הרצשפרונג והנרי נוריס ראסל
יצרו גרף שבו השוו בין מידת ההארה של כוכבים
ובין הטמפרטורה שלהם.
כשהם עשו זאת, הם הופתעו:
יש מגמה חזקה מאוד.
זו דיאגרמת הרצשפרונג-ראסל, על שמם.
לא מוגזם לומר
שזה הגרף החשוב ביותר באסטרונומיה.
בגרף הזה, כוכבים בהירים נמצאים למעלה,
וכוכבים חיוורים למטה.

English: 
If two stars are the same size, but one is
hotter, the hotter one will be more luminous.
If two stars are the same temperature, but one
is bigger, the bigger one will be more luminous.
Knowing the temperature and distance means
knowing the stars themselves.
Still, it’s a lot of data. A century ago,
spectra were taken of hundreds of thousands
of stars! How do you even start looking at
all that?
The best way to understand a large group of
objects is to look for trends. Is there a
relationship between color and distance? How
about temperature and size? You compare and
contrast them in as many ways possible and
see what pops up.
I’ll spare you the work. A century ago astronomers
Ejnar Hertzsprung and Henry Norris Russell
made a graph, in which they plotted a star’s
luminosity versus its temperature. When they
did, they got a surprise: a VERY strong trend.
This is called an HR Diagram, after Hertzsprung
and Russell. It’s not an exaggeration to
call it the single most important graph in
all of astronomy!
In this graph, really bright stars are near
the top, fainter ones near the bottom. Hot,

Portuguese: 
Se duas estrelas são do mesmo tamanho mas uma é mais quente que a outra, a mais quente será mais luminosa.
Se duas estrelas têm a mesma temperatura, mas uma delas é maior, a maior será mais luminosa.
Sabendo a temperatura e distância significa conhecer a própria estrela.
Mesmo assim é muita informação. Um século atrás, os espectros foram coletados de centenas de milhares
de estrelas! Como é que nós sequer começamos a olhá-los?
A melhor maneira de entender um grande grupo de objetos é procurar por tendências. Existe uma
relação entre cor e distância? E temperatura e tamanho? Você compara e
contrasta das mais variadas maneiras possíveis e vê o que encontra.
Vou te poupar o trabalho. Um século atrás o astrônomo Ejnar Hertzprung e Henry Norris Russel
fizeram um gráfico no qual confrontaram a luminosidade versus a temperatura. Quando fizeram
tiveram uma surpresa: uma tendência muito forte.
É chamado de diagrama HR, de Hertzprung e Russel. Não é exagero chamá-lo
de o gráfico mais importante em toda a astronomia.
Nesse gráfico, estrelas muito brilhantes aparecem no topo, as mais fracas no fundo. Estrelas

German: 
Wenn zwei Sterne die gleiche Größe  haben, aber ein Stern heißer ist als der andere, wird der heißere leuchtstärker sein.
Wenn zwei Sterne die selbe Temperatur haben, aber einer ist größer, wird der größere leuchtstärker sein.
Wenn man die Temperatur und die Distanz kennt, heißt das, dass man die Sterne an sich kennt.
Es sind dennoch eine Menge Daten. Vor einem Jahrhundert wurden Spektra von hunderten und tausenden Sterne  genommen!
Wie schafft man es überhaupt sich das alles anzuschauen?
Den besten Weg, um eine große Gruppe von Objekten zu verstehen, ist es nach Tendenzen zu gucken. Gibt es eine
Beziehung zwischen Farbe und Distanz? Wie sieht es mit der Temperatur und der Größe aus? Man vergleicht
und stellt sie in so vielen Wegen wie möglich einander gegenüber und sieht was auftaucht.
Ich werde euch die Arbeit ersparen. Vor einem Jahrhundert erstellten die Astronomen Ejnar Hertzsprung und Henry Norris Russel
ein Diagramm, in welchem sie die Leuchtkraft eines Sterns der Temperatur gegenüber stellten. Als sie
das taten, erlebten sie eine Überraschung: eine SEHR starke Tendenz.
Dies nennt man ein HR Diagramm nach Hertzsprung und Russel. Es ist keine Übertreibung es
das wichtigste Diagramm der ganzen Astronomie zu nennen.
In diesem Diagramm sind richtig helle Sterne fast ganz oben, schwach leuchtende Sterne fast ganz unten.

Slovenian: 
Če sta dve zvezdi enake velikosti, ena pa je toplejša, bo toplejša bolj izsevala.
Če imata dve zvezdi enako tempreaturo, toda ona je večja, bo večja bolj izsevala
Če poznamo temperaturo in razdaljo, poznamo zvezde same.
Vseeno pa je to veliko podatkov. Pred stoletjem so spektre dobivali iz stotih zvezd!
Kako lahko sploh začneš opazovati vse to?
Najboljši način za razumevanje večje skupine teles je opazovanje trendov. Ali obstaja
razmerje med barvo in razdaljo? Kaj pa glede temperature in velikosti? Te primerjaš
in izpostaviš razlike med njimi na vse možne načine in pogledaš, kaj pride ven.
Prihranil ti bom delo. Stoletje nazaj sta astronoma Ejnar Hertzsprung in Henry Norris Russel
ustvarila graf, v katerem sta postavila zvezdin izsev nasproti njeni temperaturi. Ko sta to storila,
sta dobila presenečenje: Zelo močan trend.
To imenujemo HR diagram, po Hertzsprungu in Russellu. Ne pretiravam,
ko ga imenujem najpomembnejši graf v vsej astronomiji!
V tem grafu so zelo svetle zvezde blizu vrha, manj svetle pa blizu dna. Vroče

English: 
blue stars are on the left, and cool, red
stars on the right.
The groups are pretty obvious!
There’s that thick line running diagonally
down the middle, the clump to the upper right,
and the smaller clump to the lower left. 
This took a long time to fully understand,
but now we know this diagram is showing
us how stars live their lives.
Most stars fall into that thick line, and
that’s why astronomers call it the Main
Sequence. The term is a little misleading;
it’s not really a sequence per se, but as
usual in astronomy it’s an old term and
we got stuck with it.
The reason the main sequence is a broad, long
line has to do with how stars make energy.
Like the Sun, stars generate energy by fusing
hydrogen into helium in their cores.
A star that fuses hydrogen faster will be
hotter, because it’s making more energy.
The rate of fusion depends on the pressure
in a star’s core. More massive stars can
squeeze their cores harder, so they fuse
faster and get hotter than low mass stars.
It’s pretty much that simple.
And that explains the main sequence!
Stars spend most of their lives fusing hydrogen
into helium, which is why the main sequence

Spanish: 
estrellas azules están a la izquierda, y fresco, rojo
estrellas a la derecha.
Los grupos son bastante obvias!
Hay que corre diagonalmente línea gruesa
por el centro, la mata a la parte superior derecha,
y el grupo más pequeño de la parte inferior izquierda. 
Esto llevó mucho tiempo para entender completamente,
pero ahora sabemos que este diagrama está mostrando
nos cómo las estrellas viven sus vidas.
La mayoría de las estrellas que caen en línea gruesa, y
es por eso que los astrónomos llaman el principal
Secuencia. El término es un poco engañoso;
en realidad no es una secuencia de por sí, sino como
habitual en la astronomía es un término antiguo y
nos quedamos atrapados con él.
La razón por la secuencia principal es una amplia y de largo
línea tiene que ver con cómo las estrellas producen energía.
Al igual que el Sol, las estrellas generan energía mediante la fusión
hidrógeno en helio en sus núcleos.
Una estrella que fusiona hidrógeno será más rápido
más caliente, porque se trata de hacer más energía.
La velocidad de fusión depende de la presión
en el núcleo de una estrella. Más estrellas masivas pueden
exprimir sus núcleos más difícil, por lo que se fusionan
más rápido y obtener más caliente que estrellas de baja masa.
Es más o menos así de simple.
Y eso explica la secuencia principal!
Las estrellas pasan la mayor parte de sus vidas fusión de hidrógeno
en helio, que es la razón por la secuencia principal

Portuguese: 
azuis e quentes estão na esquerda, as vermelhas e frias estão na direita.
Os grupos estão bem óbvios!
E há uma linha fina correndo diagonalmente no meio, o amontoado no topo à direita,
e um amontoado menor na esquerda inferior. Levou um bom tempo para entender completamente
mas agora sabemos que esse diagrama está mostrando como as estrelas vivem suas vidas.
A maioria das estrela estão na linha fina, por isso os astrônomos a chamam de Sequência Principal.
O termo é um pouco enganador; não é realmente uma sequência per se, mas,
como sempre, em astronomia  é um termo antigo ao qual estamos presos.
A razão de a sequência principal ser uma larga e longa linha tem a ver com como as estrelas fabricam sua energia.
Como o Sol, estrelas geram energia fundindo hidrogênio em hélio em seus núcleos.
Uma estrela que funde hidrogênio mais rápido será mais quente, pois está fazendo mais energia.
A taxa de fusão depende da pressão em seu núcleo. Estrelas mais massivas conseguem
espremer seus núcleo com mais força, então fundem mais rápido e ficam mais quentes que estrelas de pouca massa.
É simples assim.
E isso explica a Sequência Principal!
Estrelas gastam a maior parte de sua vida fundindo hidrogênio em hélio, por isso a sequência principal

German: 
Heiße, blaue Sterne sind auf der linken Seite und kühle, rote Sterne auf der rechten Seite.
Die Gruppen sind offensichtlich!
Es gibt diese dicke Linie, die in der Mitte diagonal nach unten verläuft, die Gruppe auf der oberen, rechten Seite,
und die kleinere Gruppe auf der linken, unteren Seite. Es brauchte eine lange Zeit, um dies zu verstehen,
aber heute wissen wir, dass das Diagramm uns zeigt, wie die Sterne ihr Leben leben.
Die meisten Sterne fallen in die Gruppe der dicken Linie und darum wird sie von Astronomen
die Hauptreihe genannt. Der Ausdruck ist etwas irreführend;es ist keine Reihe an sich, aber wie
üblich in der Astronomie, ist es ein alter Ausdruck, der sich verfestigt hat.
Der Grund dafür, dass die Hauptreihe eine breite, lange Linie ist, hängt damit zusammen, wie die Sterne Energie produzieren.
Wie die Sonne, erzeugen Sterne Energie, indem im Kern, Wasserstoff mit Helium verschmilzt.
Ein Stern, der Wasserstoff schneller bindet, wird heißer sein, weil dies mehr Energie produziert.
Die Verschmelzungsrate hängt vom Druck im Kern des Sterns ab. Viele riesige Sterne können
ihre Kerne stärker zusammendrücken, sodass sie schneller verschmelzen und heißer werden, wie Sterne mit geringer Masse.
Es ist eigentlich wirklich so einfach.
Und das erklärt die Hauptreihe.
Die Sterne verbringen die meiste Zeit ihres Lebens damit, Wasserstoff mit Helium zu verschmelzen, weswegen die Hauptreihe

Slovenian: 
modre zvezde so na levi, hladne rdeče pa na desni.
Skupine so precej očitne!
Imamo debelo črto, ki teče po diagonali v sredini, šop zgoraj desno
in manjši šop spodaj levo. Za razumeti to so rabili veliko časa,
toda danes vemo, da nam ta diagram kaže, kako zvezde živijo svoje življenje.
Večina zvezd spada v tisto debeli črto, zato jo astronomi imenujejo Glavni niz.
Izraz je malo zavajajoč; ni niz sam po sebi, ampak
kot je običajno v astronomiji, je to star izraz, ki se je uveljavil.
Razlog za to, da je glavni niz široka, dolga črta, mora biti povezan s tem, kako zvezde ustvarjajo svojo energijo.
Kot Sonce, zvezde ustvarjajo energijo s zlivanjem vodika v helij v svojih jedrih.
Zvezda, ki zliva vodik hitreje, bo toplejša, ker ustvarja več energije.
Stopnja zlivanja temelji na pritiski v zvezdinem jedru. Bolj masivne zvezde
stisnejo svoja jedra močneje, zato zlivajo hitreje in postanejo toplejše od zvezd z manj mase.
To je precej preprosto.
In to razloži glavni niz!
Zvezde preživjo večino svojega življenja z zlivanjem vodika v helij, zato ima glavni niz

iw: 
כוכבים לוהטים וכחולים משמאל,
וכוכבים חמים וקרירים מימין.
החלוקה לקבוצות די ברורה.
יש קו אלכסוני עבה, גוש בצד ימין למעלה
וגוש קטן יותר בצד שמאל למטה.
עבר זמן רב עד שהבינו זאת,
אבל עכשיו אנחנו יודעים שהדיאגרמה הזאת
מראה לנו איך כוכבים חיים.
רוב הכוכבים נמצאים בקו העבה,
ולכן אסטרונומים קוראים לו "הסדרה הראשית".
זה לא רצף, אף שבאנגלית היא נקראת כך,
אבל כרגיל באסטרונומיה,
זה מונח ישן, ונתקענו איתו.
הסיבה לכך שהסדרה הראשית נראית כמו קו
עבה וארוך קשורה לאופן ייצור האנרגיה בכוכבים.
כמו השמש, כוכבים מייצרים אנרגיה
בהתכת מימן להליום בליבותיהם.
כוכב שמתיך מימן מהר יותר הוא חם יותר,
כי הוא מייצר אנרגיה רבה יותר.
קצב ההיתוך תלוי בלחץ בליבת הכוכב.
כוכבים מסיביים יותר
דוחסים את ליבותיהם בכוח רב יותר,
אז הם מתיכים מימן מהר יותר ומתחממים יותר
מאשר כוכבים בעלי מסה נמוכה.
זה באמת עד כדי כך פשוט.
וזה ההסבר לסדרה הראשית.
כוכבים מעבירים את רוב חייהם בהיתוך
מימן להליום, ולכן רוב הכוכבים

Arabic: 
بينما تقع النجوم الزرقاء على اليسار
والحمراء على اليمين،
وهذه المجموعات معروفة.
يفصل بين المجموعتين خط مائل في الوسط،
وقد مر زمن قبل أن يصبح المخطط مفهومًا،
لكنه الآن يكشف لنا طريقة عيش النجوم.
تندرج معظم النجوم في ذلك الخط
لذا يسميه الفلكيون بالنسق الأساسي،
وهذا الاسم غير مفهوم
لكنه مصطلح قديم استمر حتى اليوم.
يرتبط شكل النسق الطويل والعريض
بكيفية إنتاج النجوم للطاقة،
فهي تدمج الهيدروجين بالهيليوم في قلبها،
وكلما زادت سرعة دمج الهيدروجين،
زادت حرارة النجم لأنه ينتج طاقة أكبر.
يقوم معدل الدمج على الضغط في باطن النجم،
فالنجوم الكبرى تضغط بشدة
مما يسرع العملية ويزيد درجة الحرارة،
هذا هو التفسير البسيط
ويمكن فهم النسق الأساسي بناء عليه.
تقوم النجوم بعملية الدمج معظم حياتها
ولذا يتجمع معظمها في النسق الأساسي،

English: 
has most of the stars on it; those are the ones merrily
going about their starry business of making energy.
Massive stars are hotter and more luminous,
so they fall on the upper left of the main
sequence. Stars with lower mass are cooler
and redder, so they fall a little lower to
the right, and so on. The Sun is there, too,
more or less in the middle.
What about the other groups? Well, the stars
on the lower left are hot, blue-white, but
very faint. That means they must be small
and we call them white dwarfs. They’re the
result of a star like the Sun eventually
running out of hydrogen fuel.
We’ll get back to them in a future episode.
The stars on the upper right are luminous
but cool. They must therefore be huge. These
are red giants, also part of the dying process
of stars like the Sun. Above them are red
SUPERgiants, massive stars beginning their
death stage. You can see some stars that are
also that luminous but at the upper left;
those are blue supergiants. They’re more
rare, but they too are the end stage for some
stars, and again we’ll get to them soon
enough in a future episode.

Slovenian: 
večino zvezd na njemu; te zvezde veselo opravljajo svoje delo ustvarjanja energije.
Masivne zvezde so toplejše in bolj izsevajo, zato padejo na zgornjo levo stran glavnega
niza. Zvezde z malo mase so hladnejše in bolj rdeče, zato padejo malo bolj dol
na desno, in tako naprej. Tam je tudi Sonce, bolj ali manj v sredini.
Kaj pa druge skupine? No,  zvezde spodaj levo so vroče, modro-bele, toda
svetijo zelo šibko. To pomeni, da morajo biti majhne in imenujemo jih bele pritlikavke. So
rezultat zvezd, kot je Sonce, ki so sčasoma izgubile vodik.
K njim se bomo vrnili v naslednji epizodi.
Zvezde zgoraj desno so svetle, toda hladne. Biti morajo torej gromozanske. To
so rdeče orjakinje, ki so tudi del procesa umiranja zvezde, kot je Sonce. Nad njimi so rdeče
NADorjakinje, masivne zvezde, ki začenjajo svojo fazo umiranja. Opaziš lahko, da so tudi nekatere zvezde
tako svetle, toda zgoraj levo; to so modre nadorjakinje. Te so redkejše,
toda so tudi v končni fazi za nekatere zvezde in k njim se bomo kmalu vrnili
v naslednji epizodi.

iw: 
נמצאים בסדרה הראשית. אלה הכוכבים
שעוסקים בענייניהם הכוכביים ומייצרים להם אנרגיה.
כוכבים מסיביים הם לוהטים יותר ומאירים יותר,
אז הם נמצאים בפינה השמאלית העליונה בסדרה הראשית.
כוכבים בעלי מסה נמוכה יותר הם קרירים ואדומים יותר,
אז הם נמצאים נמוך יותר בצד ימין, וכו'.
גם השמש נמצאת שם,
פחות או יותר באמצע.
מה עם שאר הקבוצות? הכוכבים בצד שמאל למטה
לוהטים, בצבע כחול או לבן,
אבל חיוורים מאוד. פירושו שהם ודאי קטנים מאוד.
הם נקראים ננסים לבנים.
זו תוצאה של כוכב כמו השמש
שדלק המימן שלו נגמר.
נדבר על הכוכבים האלה בעתיד.
הכוכבים מצד ימין למעלה מאירים, אבל קרירים.
לכן, עליהם להיות עצומים.
אלה ענקים אדומים, גם הם חלק מתהליך
המוות של כוכב כמו השמש.
מעליהם יש על-ענקים אדומים,
כוכבים מסיביים בתחילת גסיסתם.
יש כמה כוכבים מאירים מאוד אבל בצד שמאל למעלה.
אלה על-ענקים כחולים.
הם נדירים יותר, אבל גם הם מגיעים בסוף חייהם
של כמה כוכבים, ונדבר עליהם בקרוב
בפרק עתידי.

Spanish: 
tiene la mayoría de las estrellas en él; esos son los que alegremente
ocupándose de sus asuntos estrellada de hacer energía.
Las estrellas masivas son más calientes y más luminosa,
para que caigan en la parte superior izquierda de la página principal
secuencia. Las estrellas con menor masa son más frías
y más rojo, para que caigan un poco más bajo de
la derecha, y así sucesivamente. El Sol está ahí, también,
más o menos en el medio.
¿Qué pasa con los otros grupos? Así, las estrellas
en la parte inferior izquierda son fuertes, azul-blanco, pero
muy débil. Eso significa que deben ser pequeños
y los llamamos enanas blancas. Son el
resultado de una estrella como el Sol, finalmente,
quedarse sin combustible de hidrógeno.
Nos pondremos en contacto con ellos en un futuro episodio.
Las estrellas en la parte superior derecha son luminosos
pero fresco. Por tanto, deberán ser enorme. Estas
son gigantes rojas, también forman parte del proceso de la muerte
de estrellas como el Sol Por encima de ellos son de color rojo
Supergigantes, las estrellas masivas de comenzar su
etapa muerte. Se puede ver algunas estrellas que se encuentran
también que luminosa pero en la parte superior izquierda;
esas son las supergigantes azules. Son más
rara, pero ellos también son la etapa final para algunos
estrellas, y de nuevo vamos a llegar a ellos pronto
suficiente en un futuro episodio.

German: 
die meisten Sterne darauf hat; das sind diejenigen, die fröhlich ihrem Geschäft nachgehen und Energie produzieren.
Große Sterne sind heißer und leuchtstärker, also sind sie auf der oberen linken Seite, der Hauptreihe.
Sterne mit geringerer Masse sind kühler und röter, also sind sie etwas weiter unten auf der rechten Seite
und so weiter. Die Sonne ist mehr oder weniger in der Mitte.
Was ist mit den anderen Gruppen? Also die Sterne auf der unteren, linken Seite sind heiß, blau-weiß, aber
sehr leuchtschwach. Das bedeutet, dass sie klein sind und wir nennen sie  weiße Zwerge.
Sie sind das Ergebnis eines Sterns, so wie vielleicht mal die Sonne, dem der Wasserstoff Brennstoff ausgegangen ist.
Wir kommen in einer zukünftigen Folge darauf zurück.
Die Sterne auf der oberen, rechten Seite sind leuchtstark aber kühl. Sie müssen daher riesig sein.
Das sind die roten Riesen, die ebenfalls Teil des Sterbeprozesses von Sternen, wie der Sonne sind. Die über ihnen
sind rote Überriesen, riesige Sterne, die ihr Endstadium beginnen. Man kann auch ein paar Sterne sehen, die
ebenso leuchtstark aber auf der oberen linken Seite sind; dies sind blaue Überriesen. Sie sind seltener,
aber sie sind ebenfalls das Endstadium mancher Sterne und wir werden bald
in einer zukünftigen Folge zu ihnen kommen

Portuguese: 
tem a maioria das estrela nela; são essas que alegremente fazem seus negócios estelares de fazer energia.
Estrelas massivas são mais quentes e mais luminosas, então elas ficam na parte superior à esquerda da sequência
principal. Estrelas com pouca massa são mais frias e vermelhas, então ficam um pouco mais abaixo
à direita e assim por diante. O Sol está aqui também, mais ou menos no meio.
E os outros grupos? Bem, as estrelas na esquerda inferior são branco-azuladas e quentes mas
muito fracas. O que significa que elas devem ser pequenas, por isso as chamamos anãs brancas. Elas são o
resultado de uma estrela como o Sol que ficou sem hidrogênio.
Nós voltaremos à elas num episódio futuro.
As estrelas na direita superior são luminosas, mas frias. Elas devem, portanto, ser enormes. Essas
são gigantes vermelhas, também parte do processo de morte de estrelas como o Sol. Acima delas estão as vermelhas
SUPERgigantes, estrelas massivas no início de seu estágio de morte. Você pode notar que algumas estrelas
são bastante luminosas mas estão na esquerda superior, essas são azuis supergigantes. Elas são
mais raras, mas também são o estágio final para algumas estrelas, e nós chegaremos nelas novamente em breve
num episódio futuro.

Arabic: 
وتقوم تلك النجوم بإنتاج الطاقة.
النجوم الضخمة أكثر سخونة ولمعانًا
لذا تقع في الجزء العلوي على اليسار،
أما النجوم الصغيرة الباردة
فتقع في الأسفل على اليمين،
وتوجد الشمس في الوسط تقريبًا.
في الجزء السفلي على اليسار
توجد النجوم الساخنة البيضاء
لكنها خافتة لصغر حجمها
وهي تسمى بالأقزام البيضاء.
إنها تتشكل عند نفاد وقود الهيدروجين
من نجوم مثل الشمس،
وسنتحدث عنها في حلقة قادمة.
أما النجوم العلوية على اليمين
فهي لامعة وباردة وهذا يشير إلى ضخامتها،
وتسمى بالعمالقة الحمر،
وهي تتشكل مع موت النجوم.
ثم نجد العمالقة الحمر الضخام
وهي في بداية مرحلة الموت،
وهناك عمالقة زرقاء ضخمة
أي نجوم لامعة نادرة تقع على اليسار،
وهي تعد في مرحلة الموت أيضًا،
وسنتحدث عنها في المستقبل،

Spanish: 
Pero sólo voy a decir aquí que, um, no lo hace
terminará bien para ellos.
Pero, en un tono más brillante, que, literalmente, debemos
nuestra existencia a ellos.
Y esto implica algo muy ingenioso acerca
el diagrama HR: Estrellas puede cambiar de posición
en eso. sólo eso, sino que las estrellas masivas frente a no
estrellas de baja masa envejecen de manera diferente, y van a
diferentes partes del diagrama HR, ya que
morir. En muchos sentidos, el diagrama nos permite
decir a simple vista sólo lo que está haciendo una estrella
con sí mismo.
Esta diferencia entre la forma en que las estrellas de masa baja
como la edad Sol y las estrellas de mayor masa es
En realidad fundamental para comprender mucho más
sobre lo que vemos en el cielo ... tanto
que van a ser manipulados por separado en la tarde
episodios. Lo siento molestar tanto de
lo que está por venir, pero este aspecto de estrellas
- Finalmente, comprender físicamente
- Fue un paso importante en la astronomía, lo que lleva
a la comprensión mucho más.
Y no se preocupe: vamos a llegar a todos
ese.
Hoy en día se ha aprendido que las estrellas se pueden categorizar
el uso de sus espectros. Junto con su distancia,

English: 
But I’ll just say here that it, um, doesn’t
end well for them.
But, on a brighter note, we literally owe
our existence to them.
And this implies something very nifty about
the HR diagram: Stars can change position
on it. Not only that, but massive stars versus
low mass stars age differently, and go to
different parts of the HR diagram as they
die. In many ways, the diagram allows us to
tell at a glance just what a star is doing
with itself.
This difference between the way low mass stars
like the Sun and higher mass stars age is
actually critical to understanding a lot more
about what we see in the sky… so much so
that they’ll be handled separately in later
episodes. I’m sorry to tease so much about
what’s to come, but this aspect of stars
— finally understanding them physically
— was a MAJOR step in astronomy, leading
to understanding so much more.
And don’t you worry: we’ll get to all
that.
Today you learned that stars can be categorized
using their spectra. Together with their distance,

Arabic: 
وباختصار، ليست نهايتها سعيدة
رغم أنها السبب في وجودنا.
ويظهر المخطط البياني أن النجوم
قد تغير موقعها فيه،
كما أن النجوم الضخمة والصغيرة
يتقدمان في العمر بطريقتين مختلفتين
وعند موتهما، يختلف موقعهما على المخطط
وهكذا يكشف المخطط
عن المرحلة التي وصل إليها النجم.
هذا الفرق في مرحلة التقدم
في العمر مهم جدًا،
لأنه يفسر ما نراه في السماء،
ولذلك سنناقشه في حلقات أخرى مشوقة
لأن فهم النجوم فيزيائيًا
كان من أهم إنجازات الفلك،
وقد أدى إلى التوصل إلى علوم واسعة.
سنتحدث عن كل ذلك في المستقبل.
تعلمتم اليوم أن النجوم تُصنف
بناء على أطيافها ومسافاتها

Slovenian: 
Toda rekel bom le, da, mmh, se zanje ne konča dobro.
Toda po svetli strani jim dobesedno dolgujemo naš obstoj.
In to pomeni nekaj zelo spremenljivega o HR diagramu: zvezde lahko spremenijo svojo lego
na njemu. Ne samo to, ampak masivne zvezde se v primerjavi z zvezdami z manj mase starajo drugače in grejo
k drugim delom HR diagrama, ko umrejo. V mnogih pogledih man diagram omogoča
na prvi pogled izvedeti, kaj zvezda dela sama s seboj.
Ta razlika med starostjo zvezd z mnogo manj mase, kot Sonce,  in med starostjo masivnih zvezd je
v bistvu pomembna za razumevanje mnogega drugega, kar vidimo na nebu... toliko, da
jih bomo obravnavali posebej v poznejših epizodah. Oprostite, da vas toliko dražim glede tega,
kar bo prišlo, toda ta vidiki zvezd - končno fizično razumevanje
- je bil OGROMEN korak v astronomiji, ki je vodil do razumevanja mnogo večih stvari.
In ne skrbite: se bomo že vrnili k temu.
Danes ste se naučili, da so lahko zvezde razvrščene z uporabo njihovih spektrov. Skupaj z njihovo razdaljo

German: 
Aber ich verrate schon so viel, dass es, uhm, nicht gut für sie enden wird.
Aber wir verdanken ihnen unsere Existenz.
Und das impliziert  etwas sehr geschicktes über das HR Diagramm: Sterne können ihre Position auf ihm verändern.
Nicht nur das, aber massige Sterne altern gegenüber Sternen mit weniger Masse anders und sie wandern
in unterschiedliche Bereiche des HR Diagramms wenn sie sterben. Das Diagramm erlaubt uns in vielen Hinsichten
mit einem Blick zu sagen, was ein Stern mit sich macht.
Dieser Unterschied zwischen Sternen mit geringer Masse, wie der Sonne, und dem Alter von Sterne mit größerer Masse
ist entscheidend, um viel mehr zu verstehen, was wir im Himmel sehen...so viel, dass
sie separat in späteren Folgen behandelt werden. Es tut mir so viel anzudeuten, was kommen wird,
aber dieser Aspekt der Sterne - um sie endlich physikalisch zu verstehen
- war ein RIESEN Schritt in der Astronomie, was dazu führt so viel mehr zu verstehen.
Aber mach die keine Sorgen: Wir werden zu allem kommen.
Heute hast du gelernt, dass Sterne in verschiedene Kategorien eingeteilt werden können, wenn man das Spektrum benutzt. Zusammen mit ihrer Distanz,

Portuguese: 
Mas vou dizer que, hummm, não termina bem para elas.
Mas, numa observação famosa, nós literalmente devemos nossas existência à elas.
E isso implica em algo muito elegante sobre o diagrama HR: Estrelas podem mudar de posição
nele. Não só isso, mas estrelas massivas versus estrelas de pouca massa envelhecem de formas diferentes e
vão a diferentes partes do diagrama HR enquanto morrem. De várias maneiras, o diagrama nos permite
dizer de relance o que a estrela está fazendo consigo mesma.
A diferença entre o modo que estrelas de pouca massa, como o Sol e estrela de massa maior envelhecem
é crítico para entender muito mais sobre o que vemos no céu... tanto que
elas serão tratadas de forma separada em um próximo episódio. Desculpe falar tanto sobre
o que está por vir, mas esse aspecto das estrelas - finalmente entendê-las fisicamente -
foi o maior passo na astronomia, levando a entender muito mais.
E não se preocupe: Chegaremos a tudo isso.
Hoje você aprendeu que estrelas podem ser classificadas usando os espectros. Junto com suas distâncias,

iw: 
אני יכול רק לומר
שהסוף שלהם לא נעים.
אבל אם להסתכל על חצי הכוס המלאה,
אנחנו חייבים להם את עצם קיומנו.
זה מרמז משהו מגניב מאוד על הדיאגרמה:
כוכבים משנים את מיקומם בה.
בנוסף, כוכבים מסיביים וכוכבים בעלי מסה נמוכה
מתבגרים אחרת,
ומגיעים לשלבים שונים בדיאגרמה בשלבי המוות שלהם.
במובנים רבים, הדיאגרמה מאפשרת לנו
לגלות במבט אחד
בדיוק מה כוכב עושה.
ההבדל הזה בין האופן שכוכבים בעלי מסה נמוכה,
כמו השמש, וכוכבים בעלי מסה גבוהה מזדקנים
חשוב מאוד כדי להבין את מה שאנחנו רואים בשמיים,
עד כדי כך שנדבר על כך בנפרד בהמשך.
אני מצטער על כך שאני מדבר כל הזמן
על מה שיגיע בהמשך, אבל ההיבט הזה של כוכבים,
ההבנה הפיזית שלהם,
היה צעד עצום באסטרונומיה,
שבזכותו הבנו כל כך הרבה יותר.
ואל תדאגו, נגיע לכל הדברים האלה.
היום למדתם שאפשר לחלק כוכבים לקבוצות
לפי הספקטרום שלהם, יחד עם המרחק,

Slovenian: 
nam je ponujeno bogastvo informacije o njih, med katerimi je njihov izsev, velikost in
temperatura. HR diagram postavlja izsev zvezd nasproti temperaturi in večina zvezd
pripada glavnemu nizu, v katerem preživijo večino svojega življenja.
Crasch Course Astronomija je ustvarjen v sodelavi z PBS Digital Studios. Nadaljuj k
njihovemu YouTube kanalu in oglej si še več super videov. To epizodo sem napisal jaz, Phil
Plait. Scenarij sta uredila Blake de Pastino in naša svetovalka Dr. Michelle Thaller.
Video je režiral Nicholas Jenkins, uredila ga je Nicole Sweeney, oblikovalec zvoka je Michael
Aranda, grafična skupina pa je Thought Café.

English: 
this provides a wealth of information about
them including their luminosity, size, and
temperature. The HR diagram plots stars’
luminosity versus temperature, and most stars
fall along the main sequence, where they live
most of their lives.
Crash Course Astronomy is produced in association
with PBS Digital Studios. Head over to their
YouTube channel and catch even more awesome
videos. This episode was written by me, Phil
Plait. The script was edited by Blake de Pastino,
and our consultant is Dr. Michelle Thaller.
It was directed by Nicholas Jenkins, edited
by Nicole Sweeney, the sound designer is Michael
Aranda, and the graphics team is Thought Café.

Spanish: 
esto proporciona una gran cantidad de información acerca
ellos, incluyendo su luminosidad, el tamaño, y
temperatura. Las parcelas diagrama HR estrellas '
luminosidad frente a la temperatura, y la mayoría de las estrellas
caer a lo largo de la secuencia principal, donde viven
la mayor parte de sus vidas.
Curso acelerado de la astronomía se produce en asociación
con PBS Digital Studios. Pásate por su
canal de YouTube y la captura aún más impresionante
vídeos. Este episodio fue escrito por mí, Phil
Trenza. El guión ha sido editado por Blake de Pastino,
y nuestro asesor es el Dr. Michelle Thaller.
Fue dirigida por Nicholas Jenkins, editado
de Nicole Sweeney, el diseñador de sonido es Michael
Aranda, y el equipo de gráficos se piensa Café.

iw: 
כך מתגלה מידע רב עליהם,
כולל מידת הארה, גודל וטמפרטורה.
דיאגרמת הרצשפרונג-ראסל משווה בין הארה
של כוכבים ובין טמפרטורה,
ורוב הכוכבים נמצאים בסדרה הראשית,
שם הם חיים את רוב חייהם.
"קראש קורס" אסטרונומיה מופק בשיתוף
PBS אולפנים דיגיטליים. קפצו לערוץ שלהם,
ותראו עוד סרטונים מעולים.
כותב הפרק הוא אני, פיל פלייט.
עורך התסריט הוא בלייק דה פסטינו,
והיועצת שלנו היא ד"ר מישל ת'אלר.
הבמאי הוא ניקולס ג'נקינס, העורכת היא ניקול סוויני,
עורך הסאונד הוא מייקל ארנדה,
וצוות הגרפיקה הוא Thought Café.

Portuguese: 
o espectro fornece muita informação sobre elas, incluindo sua luminosidade, tamanho e
temperatura. O diagrama HR confronta luminosidade das estrelas versus temperatura, e a maioria das estrelas
ficam ao longo de um Sequência principal, onde vivem a maior parte de suas vidas.
Crash Course Astronomy é produzido em associação com os Estúdio Digitais PBS. Dê uma espiada
no canal do YouTube deles e ver alguns vídeos incríveis. Esse episódio foi escrito por mim, Phil
Plait. O script foi editado por Blake de Pastino, e nossa consultora é a Dra. Michelle Thaller.
Foi dirigido por Nicholas Jenkins, editado por Nicole Sweeney, o designer de som é Michael
Aranda e o time gráfico é Thought Café.

German: 
stellt dies viele Informationen über sie bereit, wenn man ihre Leuchtkraft, Größe und Temperatur berücksichtigt.
Das HR Diagramm stellt Die Leuchtkraft der Sterne der Temperatur gegenüber und die meisten Sterne
sind auf der Hauptreihe, wo sie die meiste Zeit ihres Lebens verbringen.
Crash Course Astronomie wurde in Zusammenarbeit mit PBS Digital Studios produziert. Schaut bei ihrem
YouTubekanal vorbei um mehr großartige Videos zu sehen. Diese Folge wurde von mir, Phil Plait, geschrieben
Das Skript wurde von Blake de Pastino bearbeitet und Berater ist Dr. Michelle Thaller.
Die Folge wurde von Nicholas Jenkins geleitet, von Nicole Sweeney bearbeitet, der Sound Designer ist Michael Aranda
und das Grafik Team ist Thought Café.
Deutsche Untertitel von Katharina Halas

Arabic: 
لمعرفة الكثير عن لمعانها
وحجمها وحرارتها،
ومخطط "ه. ر" يصنع النجوم
حسب لمعانها وحرارتها
حيث تقع معظمها في النسق الأساسي
وتبقى فيه معظم حياتها.
تم إنتاج البرنامج بالتعاون
مع استديوهات PBS Digital.
زوروا قناتهم لمشاهدة فيديوهات أروع من هذا
حتى. هذه الحلقة من كتابتي أنا فيل بليت،
وحرر النص بليك دي باستينو
ومستشارتنا هي د. ميشيل ثالر،
الحلقة من إخراج نيكولاس جنكنز
ومونتاج نيكول سويني
وتصميم الصوت من إعداد مايكل أراندا
وفريق الرسومات هو Thought Café.
