
Turkish: 
Merhaba ben Minute Earth'tan KATE ve bu ay değil bir meteor taşı.
Ay üssünde yaşamanın ne hissettirdiğini anlamaya başlasam da
ben de pek çoğunuz gibi evdeyim.
Klasik MinuteEarth videolarımızın derlemelerini sizin, çocuklarınız, çocuklarım
ve biraz çatlak olan herkes için saklı tutacağız.
Hadi gelin bu videomuzu izleyin. Çünkü dünyamızın ötesinde neler olduğu ile ilgili  dört kısa videomuz var.
Meteor taşının nereden geldiği ile ilgili video ile başlıyoruz.
Yüzyıllar boyunca, neredeyse milyonlarca taştan oluşan Jupiter ve Mars arasındaki
astreoid kuşağından küçüklü büyüklü parçalar dünyaya çarptı.
Sonrasında yapılan analizlerde pek çok  meteor taşında tuhaf bir şey keşfettik.
Taşların üçte birinden fazlasında benzer kimyasal özellikleri bulundu. Bu da
tek bir parçadan ayrıldıklarına işaretti.
Özel bir teleskop kullanılarak astreoide bakıldığında,

English: 
Hi, this is Kate from MinuteEarth, and that’s
no moon, it’s a meteorite.
Although I’m starting to get what it must
be like to live on a moonbase – like many
of you I’m stuck at home right now.
So we’re going to keep these compilations
of our classic MinuteEarth videos coming for
you, your kids, my kids, and anyone else that
is going a little loony!
So watch this space, because we’ve got four
short videos about what lies beyond our Earth,
starting with where that meteorite probably
came from.
Over the ages, the million or so rocks that
make up the main asteroid belt between Mars
and Jupiter have sent chunks of space debris
large and small crashing into Earth.
And after analyzing a lot of these meteorites,
we've discovered something really weird: more
than a third of them have the same chemical
signature, suggesting that they've broken
off from a single asteroid.
By using special telescopes to look at the
mineral makeup of asteroids, we think we’ve

English: 
identified the culprit, known as Hebe.
Hebe is pretty big compared to other asteroids
in the asteroid belt, but it still only makes
up a tiny fraction of the total mass.
And it’s been in lots of meteoroid-making
collisions - including one violent enough
that it might have broken off a huge chunk
of rock called Jebe - but lots of other asteroids
have also been in lots of wrecks.
Instead, Hebe owes its unique status to its
location at the edge of an empty band in the
asteroid belt.
As asteroids on either side of this band orbit
the sun, they pass Jupiter and get a little
extra gravitational pull, but that pull comes
at a different place with each orbit, so it
kind of just averages out over time.
But any rock that finds itself inside the
empty band orbits the sun exactly three times
faster than Jupiter does, which brings it
closest to Jupiter at precisely the same two
places in its orbit, over and over and over
and over and over and over again....this so-called
"orbital resonance" distorts the shape of
the asteroid's orbit, and eventually it destabilizes

Turkish: 
Hebe olarak bilinen zanlıyı gözlemledik.
Hebe, astreoid kuşağındaki diğer asteroidlerle karşılaştırıldığında oldukça büyüktür.
Ancak toplam asteroid sayısının çok daha küçük parçasını oluşturur.
Ayrıca tek bir darbenin yıkıcı olabileceği Jebe adındaki kaya dahil olmak üzere
yeni asteroidleri oluşturan çarpışmalar bu kuşakta gerçekleşir.
Zaten oradaki diğer asteroidler bu çarğışmaların enkazıdır.
Hebe, benzersiz durumunu asteroid kuşağındaki
boşluğun ucunda durmasına borçlu.
Boşluğun her iki tarafında Güneşin yörüngesinde dolaşan asteroidler,
Jüpiterin yanından geçerken daha fazla kütle çekimine maruz kalırlar. Bu çekim
her bir asteroidin yörüngesini farklı yerden etikleyerek  zamn içerisinde ortalamadan sapmasına neden olur.
Kendisini asteroid kuşağının ortasındaki boşlukta bulan herhangi bir göktaşı, Jüpiterin kütle çekimi etkisinden
üç kat fazlasına sahip Güneş tarafından çekilir. Aynı anda Jüpiter tarafından da kütle çekimi etkisinde olan göktaşı
kendi yörüngesinde tekrar tekrar bu kütle çekimiyle hareket eder. Asterodin
yörüngesinin bozulmasına 'yörünge dalgalanması' denir ve Asteroid sonunda dengesizleşerek

English: 
into a potentially Earth-crossing path.
Hebe feeds more space rocks into Jupiter’s
reach than any other asteroid, thereby sending
more rocks rocketing toward us than anything
else.
Fortunately, most of them miss us, like the
one with 100,000 times more destructive power
than the Hiroshima bomb, which flew by us
in 2012, just 20 moon distances away.
But we weren’t so lucky in 1976, when a
boulder the size of a Toyota Camry crashed
into a field in northern China, or in 1868,
when ten tons of pea-sized meteorites peppered
northeastern Poland.
Scientists are researching ways that we could
divert a really big one if it were on a collision
course with Earth, but our anti-armageddon
plan is still decades away from realization,
so there’s still time for a mega-meteorite
to turn us into dinosaurs.
It’s enough to give you the Heebie-Jeebies.
Yeesh, that ending was dark.
And speaking of dark, do you ever wonder why
we never see the “dark side” of the Moon,
other than... well?

Turkish: 
Dünya yörüngesiyle kesişme noktasına gelir.
Hebe, diğer asteroidlerden daha fazla şekilde Jüpitere doğru kaya göndeiyor.
Bundan dolayı pek çok kaya parçası bize doğru hareketleniyor.
Neyse ki pek çoğu bizi ıskalıyor. 2012 yılında, Hiroşimaya atılan bombadan
100.000 kat daha fazla yıkıcı olan bir asteroid bizi yalnızca 20 Ay uzaklıktaki mesafeden ıskaladı.
1976 yılında bu kadar şanslı değildik. Sedan araba büyüklüğündeki bir göktaşı
Kuzey Çinde bir alana düştü. 1868 yılında bezelye büyüklüğündeki 10 tonluk
göktaşı kuzeydoğu Polonya'ya düştü
Bilim insanları, Dünya'ya çarpması muhtemel büyük parçaların yörüngesini
değiştirebilecekleri çalışmalara yöneldiler ancak bizim kıyameti sonlandırma çalışmalarımız
hala gerçekleştirebileceğimizden çok uzakta. Bundan dolayı bir mega-meteorun
bizi dinozora dönüştürmek için hala zamanı var. Bize bu korku yeter.
Uuuff, karanlık bir son. Evet.
Karanlıktan bahsetmişken, Ay'ın karanlık yüzünü neden göremediğimizi hiç merak ettiniz mi?
 

English: 
Here’s why.
In 1959, the Soviet spaceship Luna 3 beamed
back images of something Earthlings had never
seen before: the far side of the moon.
We always see the same old side of the moon
because the moon rotates exactly once on its
axis each time it orbits Earth.
If it wasn’t spinning at all, or was spinning
twice as fast, we’d get a full 360° view
with each lap.
But instead, our moon’s motions – like
the spin and orbit of most other moons in
our solar system – are, remarkably, in perfect
sync.
This wasn’t always the case: our best guess
is that our own moon formed due to a massive
asteroid impact, and its initial spin and
dizzying 10-hour orbit were almost certainly
not in sync with each other – though we
don’t know which was faster.
At such close range, Earth’s gravity deformed
the moon into a slight oval, with one of its
bulges facing Earth.
Those bulges quickly swung out of alignment,
thanks to the moon's asynchronous spin and

Turkish: 
İşte sebebi
1959 yılında Sovyet uzay gemisi Luna 3 yeryüzünden asla göremeyeceğimiz
görüntüleri gönderdi; Ay'ın uzak tarafı.
Ayın yörüngesi tam olarak Dünyanın yörüngesine eş tur attığı için
biz her zaman Ayın aynı tarafını görüyoruz.
Eğer kendi ekseninde hiç dönmeseydi ya da bizden iki kat hızlı dönseydi
tüm yüzeyini görebilirdik.
Bunun yerine Ayın hareketleri Güneş Sistemindeki pek çok uydu gibi
kendi ekseninde ve yörüngede, uydusu olduğu gezegenle eş zamanlı hareket eder.
Bu her zaman böyle değildi;  en iyi tahmine göre Ay,
büyük bir asteroid çarpması sonucu şimdiki şeklini aldı ve ilk zamanlarındaki dönüşü ve bir turunu 10 saatte tamlamasıyla
diğer uydulara kesinlikle benzemiyordu. Hangisini hızlı olduğunu bilemiyoruz.
Bu yakın mesafede Dünya'nın yer çekimi ayı hafif oval şekle soktu
bu çıkıntılardan biri Dünyaya bakıyordu.
Bu çıkıntı hızlıca hizasından sallanmaya başladı. Ayın asenkron dönüşü ve yörüngesine

Turkish: 
teşekkür etmek gerekli çünkü Dünya'nın çekimi onu sıkıştırmaya tekrar devam etti.
Dahası bu çekimsel boyun eğiş ayın yörünge derecesini etkiledi;
eğer Ay yörüngesinde bir turdan fazla dönseydi, Dünya Ayı yörüngesinin aksi yönünde
yavaşça çekerek onun dönüşünü yavaşlatırdı. Eğer Ay yörüngesinde daha yavaş dönseydi,
Dünya onu yörüngesinin aksine iterek
hızlandırırdı.
Durum ne olursa olsun, Dünya'nın Ay'ı çekerek
onun kendi ekseninde uygun dönüşünü ve Dünya ile beraber tek bir tur atarak
tek bir tarafının Dünyaya bakmasını sağlaması 1000 yıl sürdü.
En sonunda bir taratan biraz daha fazlasını görebiliyoruz çünkü; Ayın eliptik
yörüngesi doğu ve batı ufkunun ilerisine bakabilmemizi ve
eğimli ekseni 'Ayın evreleri' ortaya çıkartarak ve kutup eksenlerini görebilmemizi sağlıyor.
Ancak bu bize %9 fazlasına göz atabilmemizi sağlıyor. Kalan %41'lik kısım ise gözlenemiyor.
Uydular bize geri kalanı gözlememize olanak sağlıyor ancak bunu güvenle söyleyebilirim ki
Ay ile olan ilişkimiz hala platonik.

English: 
orbit, but Earth’s gravity continually squeezed
them back again.
What’s more, this gravitational tugging
would have influenced the moon’s rotation
rate: if it was spinning more than once per
orbit, earth would pull at a slight angle
against the moon’s direction of rotation,
slowing our satellite’s spin; if the moon
was spinning less than once per orbit, Earth
would have pulled the other way, speeding
its rotation.
Whatever the case, it took just 1000 years
for the Earth’s pull to adjust the moon’s
spin enough that one rotation of the moon
corresponded to one trip around the earth,
leaving one side forever locked facing Earth.
We do end up seeing slightly more than that
one side, because the moon’s elliptical
orbit gives us peeks beyond its average eastern
and western horizons, and its tilted axis
causes “moon-seasons” revealing more of
the lunar poles.
But those glimpses only add up to an extra
9%, leaving 41% of the moon hidden from earth.
Satellites have allowed us to map the rest,
but it’s safe to say that our relationship
with the moon is still pretty one-sided.

English: 
Fine, Moon, keep hiding your far side from
us Earthbound stargazers, but we’ve still
got something you don't have - liquid water,
and life, and cookies, AND, an atmosphere.
In a nutshell, our next video is about our
relationship with our atmosphere, animated
by our friends at Kurzgesagt.
The earth and the moon are basically the same
distance from the sun, yet temperatures on
the moon average an unlivable -18°C, and
even deadlier, they range from -170°C during
lunar night to 100°C at lunar noon, regularly
exceeding both the coldest and hottest temperatures
ever recorded on Earth.
And while the days and nights on the moon
are about 14 times longer than those on Earth,
our planet’s relatively fast rotation isn’t
what spares us from those loony temperatures.
What protects us is our atmosphere.
By day, it serves as a shield, blocking out
the most harmful and energetic of the sun’s
rays and about one-third of the less-intense
visible light.

Turkish: 
Peki Ay, hala uzak köşelerinde sırlarını bizden saklamaya devam et ancak
bizde senin sahip olmadığın şeyler var; su, yaşam, kurabiye ve atmosfer.
Kısaca bir sonraki videomuz dostlarımız Kurzgesagt
ekibiyle birlikte atmosferimizle olan ilişkimiz hakkında olacak.
Dünya ve Ay, Güneşe yaklaşık olarak aynı uzaklıktalar.
Aydaki ortalama ısı yaşam için uygun değildir. Geceleyin  -18°C  ve -170°C iken
ısı öğlen 100°C çıkar. Düzenli olarak ölçülen  bu iki olağanüstü ısı dereceleri
Dünyada ölçülen derecelerden oldukça fazladır.
Ayrıca Aydaki günler ve geceler Dünyadan 14 kat daha uzundur.
Gezegenimizin göreli olarak hızlı dönüşü bizi bu çılgın ısılardan koruyan bir şey değil.
Bizi koruyan, atmosferdir.
Gün içerisinde bize kalkan görevi görerek güneş ışınlarından gelen
zararlı ışınları ve görünen ışınların 3'te 1'ini engeller.

English: 
At the same time, it traps the infrared radiation
– aka heat – radiating out from Earth’s
sun-warmed surface, keeping us from freezing
solid at night.
In order for our atmosphere to absorb any
kind of radiation, it needs to have some electrically
charged particles for passing electromagnetic
waves to push around.
And most of our atmosphere is made up of gas
molecules that don’t have an electric charge
– they all have a balanced number of positive
and negative particles.
But some hold most of their negatively-charged
electrons closer to one side, lending them
a lopsidedness that can jiggle back and forth
to absorb the energy of incoming infrared
rays.
For example, water, ozone, and nitrous oxide
are all electrically lopsided, so they all
absorb infrared radiation.
Then there are gases like carbon dioxide and
methane.
On paper, neither molecule looks lopsided,
so it doesn’t seem like they should be able
to absorb any radiating heat.
But in reality, gas molecules aren't motionless
– they crash into each other billions of
times per second, knocking each other in different
directions, and also into different modes

Turkish: 
Aynı zamanda kızılötesi radyasyonu yani ısıyı Güneş ile ısınan yeryüzünden
ger yansımasını önleyerek, geceleri dondurucu sıcaklıklardan korur.
Herhangi bir radyoaktif enerjiden korumak amacıyla, atmosferin elektromanyetik
dalgaları geri göndermek için bazı elektriksel parçalara ihtiyacı vardır.
Atmosferimiz elektrik enerjisi olmayan - hepsi pozitif ve negatif partiküllerle beraber nötr haldedir -
pek çok gaz molekülünden oluşmaktadır.
Fakat pek çoğu, negatif yüklerini kızılötesi
ışınlardan gelen enerjiyi emerek bir dengesizlik yarabilmek için
tek bir tarafta toplar.
Örneğin su, ozon ve azotoksit elektriksel olarak dengesizdir.
Bu nedenle hepsi kızılötesi ışınları emer.
Karbondioksit ve metan gibi gazlarda aynıdır.
Kağıt üzerinde bu iki molekül dengesiz olarak görünmez bu nedenle herhangi bir
ışını emmemeleri gerekir.
Gerçekte gaz molekülleri hareketsiz değildir. Her biri
saniyede birbirleri ile farklı şekillerde

Turkish: 
ve titreşimle çarpışır.
Karbondioksit ve metan vakitlerinin çoğunu   elektriksel dengesizlikle titreşerek geçirerek
kızılötesi ışınların emilmesine yardımcı oldukları
ortaya çıktı
Kızılötesi ışınları emen pek çok farklı tür molekül olmasına rağmen,  pek çoğu bunu
atmosferimizde yapamazlar çünkü atmosferin çoğunu oluşturan
azot ve oksijen titreştiklerinde bile dengesiz değildir. Aşırı simetriktirler.
Yine de %1'lik bir dengesizlik bile yeterli enerji emilimi sağlayarak
Dünyanın ısısının %90'ının dışarı salınmasını önler.
Her yakalanan ışın atmosfere çarparak dünya etrafında döner
ve uzaya geri dönmeden önce en az bir kere yer yüzüne çarpar.
Ayın dondurucu soğuk gecelerinde  onu ziyaret etmeye gerek yok. Işın yansımalarının önemini
Dünyadan biliyoruz. En soğuk  bölgemizden gelen iklim kayıtları
atmosferdeki karbondioksit üretimindeki küçük doğal değişimlerin
göreli olarak ısı derecelerinde büyük değişimler yarattığı gözlenmiştir.
Ayrıca geçen 800.000 yıl ile karşılaştırıldığında
bu yansıma oyunu artık .ok .ok daha zor.

English: 
of rotation and vibration.
And it turns out that both carbon dioxide
and methane spend most of their time “shaking
it” in electrically-lopsided ways, allowing
them to absorb infrared rays and help insulate
the earth.
Even though many different kinds of molecules
can absorb infrared radiation, the vast majority
of our atmosphere can’t, because it’s
made of nitrogen and oxygen, which don't get
lopsided even when they are vibrating - they’re
too symmetric.
Nevertheless, the lopsided 1% are such good
infrared absorbers that they manage to intercept
about 90% of Earth's outgoing heat.
Each captured ray gets pinged around the atmosphere,
and most end up returning to the surface at
least once before escaping to space.
We don’t need to visit the moon during frigid
lunar night to know just how important the
game of radiation-pinball is for Earth – ice
records from our own coldest climate show
that small, natural variations in atmospheric
carbon dioxide produce relatively big changes
in temperature.
They also show that, compared to the last
800,000 years, the game today is much, much
harder.

Turkish: 
İtiraf etmeliyim ki, beni ve bu çocukları pinball oyunu ile meşgul etmek aklımda yok.
Bunun yerine sizi Dünya ve Güneşin çocukken
neler olduğuna dair hikayem var.
1972 yılınca Carl Sagan ve arkadaşları Soluk Güneş Paradoksu olarak bilinen
bir şey keşfettiler. Buna göre; Güneş zaman içerisinde
çekirdeğindeki hidrojen sayesinde daha parlak hale gelmiştir.
Bunun anlamı Güneş, Dünya henüz gençken kabaca %25 daha az parlıyordu.
Bu sayede Dünyamızı yeterince soğutarak kutuplarındaki buzulun büyümesini ve
daha fazla Güneş ışığını yansıtarak Dünyanın soğuyarak
kocaman bir buz kütlesine dönmesini sağladı.
Ancak kayaçlardan ve fosillerden elde ettiğimiz kanıtlara göre genç dünya
aslında eriyik, sıcak ve yaşam için bir su cennetiydi. Basit tek hücreli canlılar büyüdü ve gelişti.

English: 
Gotta admit, I wouldn’t mind having a game
of pinball to keep me - and these kids - occupied.
But instead, here’s a story of what things
might have been like back when the Earth,
and the Sun, were just kids ...
In 1972, Carl Sagan and a colleague discovered
something that’s come to be known as the
faint young sun paradox: according to stellar
physics, our sun has been growing brighter
over time, thanks to increasing hydrogen fusion
in the star’s core.
This means that the sun that shined on early
Earth was roughly 25% dimmer than today’s
sun, which should have kept our baby planet
cool enough for ice at the poles to grow and
reflect more sunlight and cool the planet
further - producing a literal snowball effect
and turning Earth into a big ice cube.
BUT: according to rock and fossil evidence,
ancient Earth was actually a melty, warm,
watery haven for life, where simple single-celled
organisms developed and thrived.

English: 
Hence the paradox – how could the sun be
dim but the earth warm?
Scientists have proposed a range of possible
explanations, but the most likely one is that
Earth’s early atmosphere included one or
more ultra-insulating gases that kept its
surface unseasonably toasty.
We still don’t know for sure what those
gases were or where they came from, but scientists
have been toying with an intriguing possibility:
that whatever created Earth’s mega-greenhouse
effect also supplied key ingredients for life.
One hypothesis is that a constant barrage
of rocky debris left over from the creation
of the solar system melted sizable chunks
of earth, releasing greenhouse gases like
carbon dioxide and methane, and drawing sulfur
– an essential component of some amino acids
– up to the surface.
Another out-of-this-world hypothesis points
to the sun itself.
Magnetic storms on the sun’s surface unleash
streams of high-energy particles into space.
Today, these so-called solar winds can disrupt
Earth’s magnetic shield enough to penetrate

Turkish: 
Dolayısıyla bu bir paradoks. Güneş soluk iken Dünya nasıl sıcak olabilir?
Bilim insanları muhtemel pek çok açıklama önerdi fakat en muhtemel olanı
Dünyanın atmosferi ilk başlarda bir ya da daha fazla emiş özelliği yüksek gazlar içeriyordu
bu sayede sürekli aşırı sıcak kalmıştır.
Hala ilk atmosferdeki gazların ne olduklarını ve nereden geldiklerinden emin değiliz. Fakat bilim insanları
şaşırtıcı bir olasılıkla uğraşıyordu; Dünyayı seraya çeviren
etken ne ise yaşamın kaynağının temelini de o oluşturuyordu.
Bu hipotezlerden biri güneş sistemi oluşurken ortaya çıkan yoğun kaya molozu
Dünyanın büyük kısmını eriterek
karbondioksit, metan, sülfür gibi sera gazları ve bazı aminoasitlerin
ana bileşenlerini ortaya çıkarttılar.
Diğer bir dışsal hipotezde güneşin kendisi.
Güneş yüzeyindeki manyetik fırtınalar yüksek enerjili partikülleri uzaya salar.
Günümüzde, Dünyanın manyetik kalkanının aksamasına ve atmosferdeki gazlarla etkileşime

Turkish: 
girerek kuzey ışıkların oluşmasına neden olan bu fırtınalara güneş fırtınaları diyoruz.
Fakat Güneşin bebek olduğu döneme geri dönersek daha sık öfke patlamaları,
zararlı yüksek enerjili fırtınaları sık sık saçarak Dünyanın ilkel atmosferi ile
etkileşip iki tür gazın çok miktarda oluşmasına neden oldu. Bunlardan biri olan  nitröz oksit  sera gazı olarak
karbondioksitten 300 kat daha güçlüdür.
Diğeri ise ilginç bir şekilde yaşamın temel taşını oluşturan zehirli hidrojen siyanür gazıdır.
Gerçek hikaye ne olursa olsun,  Dünyamız gençken bir şekilde soluk genç güneşin altında
yaşamı oluşturacak mükemmel ortamı oluşturmayı başarmıştır.
Ayrıca şunu da söylemek gerekir ki güneş gelecekte yanarak daha parlak şekilde ışıldayacak.
Dünya başka bir şekilde daha sıcak kartopu  olacak ve en nihayetinde
su ve yaşam parlak güneş ışığı altında kaynayacak.
Şu an orta yaşlı güneşin ışınlarını kaçırıyorum.
Ama öncelikle evde aklınızı kaçırmamak için bir şey daha;
The Great Courses plus

English: 
the atmosphere and interact with gases, giving
rise to the Auroras.
But back when our sun was a baby, it threw
much wilder tantrums, hurling violent streams
of high-energy particles that interacted with
earth’s primordial atmosphere much more
frequently to create large amounts of two
gases: nitrous oxide, a greenhouse gas 300
times as powerful as carbon dioxide, and hydrogen
cyanide, a poison that can, ironically, also
help produce some basic building blocks of
life.
Whatever the real story, it’s safe to say
that our early Earth somehow managed to create
a perfect home for life under the faint young
sun.
It’s also safe to say that, as our sun continues
to burn ever brighter into the future, Earth
will snowball in another, hotter, direction,
and eventually water and life will boil away
under the bright old sun.
I'm off to catch some rays from our middle-age
sun.
But first, here’s one more thing to keep
you sane while stuck at home – The Great
Courses Plus.

Turkish: 
Netflix'e benzeyen bu uygulama, 'Evrendeki Yaşam' gibi yaşamın dünyadaki oluşumu ve
farklı gezegenlerdeki dünyaları nasıl keşfedebileceğimizi anlatan bölümde dahil olmak üzere
11.000 den fazla içerik bulunur.
Bilimsel içeriği hatmettikten sonra yemek yemek, gitar çalmak,
ve köpek eğitimi gibi - ki bu benim ihtiyacım olan içerik -  diğer içeriklere göz atabilirsiniz.
Ücretsiz deneme ve MinuteEarth kanalına desteğinizi göstermek için TheGreatCoursesPlus.com/minuteearth
tıklayın ya da açıklamadaki bağlantıyı kullanın.
Teşekkürler Great Courses Plus!
Daha sonra görüşmek üzere.

English: 
It’s like Netflix for learning, with a library
of more than 11,000 lectures, like “Life
in Our Universe,” which is all about how
life came to be on our Earth, and how we may
discover it on another planet.
Once you’re done gorging on science content,
you can check out courses on cooking, playing
guitar, and training dogs...which I definitely
need.
To get a free trial subscription to The Great
Courses Plus and show your support for MinuteEarth,
go to TheGreatCoursesPlus.com/minuteearth,
or click the link in the description below.
Thanks Great Courses Plus!
And we’ll see you next time.
