Pod moim ostatnim odcinkiem dotyczącym ,,apostrofu"
pojawiło się sporo bardzo ciekawych pytań.
I serce rośnie, moi drodzy!
Bo nic tak człowieka nie cieszy,
jak mądre pytania widzów.
No to co? Odpowiem, a jakże!
Chyba najczęściej pojawiało się pytanie,
czy lata możemy zapisywać w ten sposób:
Odpowiedź brzmi – NIE!
Dawniej rzeczywiście ten zapis był poprawny,
jak dawno to nie wiem,
ale dawniej to się robiło różne rzeczy
i było w porządku, a teraz to już jakoś nie wypada.
Podsumowując, jedyny poprawny zapis jest taki:
Z kropką i tyle!
Oczywiście możemy też zapisać to słownie:
,,lata sześćdziesiąte",
,,lata siedemdziesiąte",
ale z tym to już chyba nie ma problemu.
Kolejne pytanie:
,,Skoro możemy zapisywać ,,Euro apostrof szesnaście (Euro'16)",
co oznacza – Euro dwa tysiące szesnaście (Euro 2016),
to czy możemy zapisywać:
,,lata apostrof sześćdziesiąte( lata'60.)",
,,lata apostrof siedemdziesiąte (lata'70.)",
,,lata apostrof osiemdziesiąte (lata'80.)" i tak dalej, i tak dalej?"
Odpowiedź brzmi... NIE!
Apostrof rzeczywiście jest symbolem tysięcy i setek,
ale w roku!
Tak możemy skrócić tylko rok!
Powiem to tautologicznie, żeby była jasność –
tak skracamy JEDEN rok, nie lata!
Poza tym, zauważcie, że kiedy mówimy
,,Euro dwa tysiące szesnaście",
nie mamy tu do czynienia z liczebnikiem porządkowym,
więc apostrof niczego nie komplikuje.
Kiedy mamy ,,lata sześćdziesiąte/osiemdziesiąte" –
tu jest liczebnik porządkowy,
więc kropka pasuje jak ulał,
apostrof – w żadnym wypadku!
Następne pytanie to właściwie sugestia
ktoś napisał, że istnieje coś takiego,
jak spółgłoska niema,
po której też należy postawić apostrof
i to prawda!
Tyle że w poprzednim odcinku powiedziałam,
że najczęściej mamy do czynienia z apostrofem,
kiedy odmieniamy słowa zakończone niemą samogłoską.
,,Najczęściej" nie oznacza ,,tylko"!
Więc dziś o niemych spółgłoskach opowiem.
Niemą spółgłoskę mamy na przykład w nazwisku – ,,Barthes"/Bart/
mówimy /Bart/, piszemy trochę inaczej,
bo jest ,,es" na końcu,
dlatego, kiedy odmieniamy to nazwisko,
musimy pamiętać o apostrofie:
Dlaczego ,,o Barcie"?
Dlatego, że dostosowaliśmy tutaj końcówkę
do wymowy.
Gdybyśmy wstawili apostrof,
pewnie trochę zaczęlibyśmy za bardzo kombinować.
Dlatego tutaj zapis uległ wymowie
Podobnie jest z francuskim imieniem ,,Charles"/Szarl/.
Piszemy ,,Charles", ale mówimy /Szarl/
Nie słyszymy tej końcówki ,,es",
dlatego, kiedy odmieniamy to imię, musimy pamiętać
o apostrofie.
Inaczej jest z angielskim odpowiednikiem tego imienia,
czyli z imieniem ,,Charles" /Czarls/,
dlatego, że ostatnią spółgłoskę wymawiamy,
słychać ,,s".
Dzięki temu, kiedy odmieniamy to imię,
możemy o apostrofie zapomnieć.
Ostatnie pytanie dotyczy nazwiska ,,Camus"/kami/.
Czy odmieniamy, czy nie odmieniamy,
jeśli odmieniamy, to jak odmieniamy?
Już wszystko wyjaśniam!
Tutaj mamy dwie opcje:
możemy nie odmieniać
i wszędzie mamy ,,Camus"/Kami/
albo możemy odmieniać.
Tylko jak odmieniamy?
Po prostu do nazwiska ,,Camus" /Kami/ dodajemy polskie końcówki, stąd:
/Kamisa/,
/Kamisowi/,
/z Kamisem/,
/o Kamisie/.
Dlaczego tak jest?
Dlatego, że kiedy tworzymy formę odmiany nazwisk obcych,
możemy to robić na dwa sposoby:
albo główną rolę odgrywa wymowa,
tak jak było w przypadku nazwiska ,,Barthes",
lepiej nam mówić: ,,o Barcie",
więc wymowa wpłynęła na zapis,
albo główną rolę odgrywa ortografia
i tak właśnie było w przypadku nazwiska ,,Camus".
Ktoś spojrzał na to nazwisko, zobaczył, 
że kończy się na spółgłoskę,
więc co stoi na przeszkodzie, żeby do tej spółgłoski dołączyć polskie końcówki
i mieć odmianę gotową?
No nic!
Zauważcie jednak, że ta opcja spowodowała,
że zmieniła się wymowa tego nazwiska –
słychać ,,s".
Kiedy mówimy /Kami/, nie słychać ,,s",
ale kiedy mówimy: /Kamisa/, /z Kamisem/, /o Kamisie/,
,,s" słychać!
Dlatego nie dziwcie się, kiedy słyszycie właśnie:
/o Kamisie/ albo /Kamisa/.
To też jest poprawnie!
*tfu, jakiś kurz*
No i tyle, moi drodzy!
Trochę to skomplikowane, wiem. 
Sama nie lubię tego tematu,
ale pytaliście, to odpowiedziałam.
Moim zdaniem nazw, nazwisk zakończonych
niemą spółgłoską
jest mało, więc ten odcinek to bardziej
takie ciekawostki,
a nie odcinek o tym, jak żyć,
ale było zapotrzebowanie, to nagrałam!
Mam nadzieję, że nie zasnęliście,
no!
Nara!
To teraz suchar!
Bardzo pasuje do odcinka... zaznaczam.
Podesłał go widz – dziękuję, widzu!
Suchar jest taki...
Kiedy zaczyna się refren?
A po strofie!
Wtedy się zaczyna.
Dziękuję.
