Czy pozwoli pani
zaprosić się do kawiarni?
Ja myślałam, że ja rozumiem Rosję.
Ale teraz zaczynam się ich bać.
Nie odróżniacie wrogów klasowych
od naszych, choć niechętnych.
Przedstawiciele partii
muszą świecić przykładem.
Zofia Olszyńska.
Do zobaczenia jutro.
Ten koń wymaga delikatnej ręki.
Tak. To wyjątkowo damski koń.
Damski?
- Bronek będzie miał z kim spędzać czas.
- Dopóki nie zbankrutuje.
Nie zbankrutuje.
Nienajciekawiej u mnie z finansami.
Nie myśl, jak zaoszczędzić,
tylko jak zarobić.
Wojsko będzie dostawało mąkę,
tak jak dostaje.
Ale i ty z tego
coś będziesz miał.
Do ataku!
Naprzód!
WYSTRZAŁY
Stop! Stop!
Matwiejczuk,
ile razy mam powtarzać?
Bierzesz bagnet,
wbijasz i wyciągasz!
A ty wbijesz i co,
dzień dobry?
Zrozumiano?
Pierzchała, dawaj ten bagnet.
Nie możesz tańczyć z bagnetem.
Jesteś na wojnie!
Z całej siły wbijasz!
Ewentualnie poprawiasz kolbą!
- Zrozumiano?
- Tak jest!
Jeszcze raz!
Szybciej!
Smirna!
Witajcie, dowódco.
Towariszcz Konstantinow.
Towariszcz Srebielnikow, mamy gości.
Towarzysze prezenty przywieźli.
Spirit pierwszej klasy, no i nowi.
Towarzysza Konstantynowa pan zna?
Towariszcz lejtnant
lzaak Matwiejewicz.
- Nasz nowy komisarz szwadronu.
- Dobryj dzień.
Jak to nowy komisarz?
Ano nowy.
A wam, towariszcz Srebielnikow,
partia pewnie wyznaczy nowe zadanie.
To co, wypijemy coś?
Towarzyszu Srebielnikow, zaczekajcie.
Już się doczekałem.
Niezdrowo obrażać się na partię.
- Ja się nie obrażam na partię.
- l bardzo słusznie.
- Wracacie do Polski.
- Po co?
Normalnie, do siebie, do ojca.
Dla polskich panów
będziecie atrakcją towarzyską.
Możecie opowiadać
o strasznych bolszewikach.
Mamy w Warszawie siatkę.
Mamy agenta w ich
sztabie generalnym,
tylko nie mamy pewności,
czy całość jest szczelna.
Na razie dostaniesz namiary
na towarzyszy w swojej okolicy.
Pokierujesz nimi
i poczekasz na naszą armię.
- Z komandirem Tkaczenko na czele.
- No!
Z czym przychodzisz?
A, nic specjalnego.
Mamy problem z mąką.
Piekarze skarżą się, że część jest
zatęchła. Żołnierze też narzekają.
W czym problem? Opieprz dostawcę
od stóp do głów i już.
Chciałem zrobić inaczej.
Za twoją zgodą.
Mów.
Zbliża się koniec kwartału. Na
miejsce tego młynarza wezmę innego.
A masz tego innego?
Będę miał.
Nawet nie musiałeś
z tym do mnie przychodzić.
Wolałem się upewnić,
czy nie chcesz konkretnego dostawcy.
Rób, jak uważasz.
- Smakowało?
- Mhm.
Podziękuj panu Józefowi za to,
że nas zaprosił.
- Dziękuję.
- Dziękuję.
Cała przyjemność po mojej stronie.
A może umówilibyśmy się,
że co niedziela
będziemy się spotykać na mszy,
a potem przychodzili
tutaj na ciastko?
We wszystkim
potrzebny jest umiar.
Kawiarnia co niedzielę to jeszcze
za wcześnie, młody człowieku.
Mamo, siku.
- Panie Józefie...
- Przepraszam.
Nie chciałem stawiać pani
w niezręcznej sytuacji. Przepraszam.
Tomek bardzo pana polubił
i nie chciałabym, żeby za bardzo
przyzwyczaił się do spotkań z panem.
A co w tym złego?
- Przecież domyśla się pani.
- Bardzo pana lubię...
- Proszę nic nie mówić.
- Mamo, chodź!
Może czasem mama pozwoli nam
na wyprawę do kawiarni.
Zaraz wracamy.
Witaj, tato.
Witaj, wejdź.
Mówmy po polsku.
Masz taką czystą wymowę.
Niektóre wyrazy mówisz dokładnie tak,
jak twoja matka.
Pamiętasz jeszcze matkę?
Tak.
Pamiętasz.
Telegraf działa?
Co?
A... Tylko w kierunku Warszawy.
Na wschód wszystko
poniszczone, zaminowane.
Ale już depeszowali,
że przyślą brygadę remontową.
Pociągi znowu będą jeździć
przez naszą stację.
- Czy to będzie Polska, czy Rosja.
- Nie będzie żadnej Polski.
Bo my tu przyjdziemy
i wprowadzimy nasze zasady.
Nie może być tak, że jedni
mają wszystko, a inni nic.
Wszyscy mają mieć tyle samo?
Wybacz, ale ja nie uważam, żeby jakiś
robotnik albo chłop był mi równy.
- Nie równy!
- To co?
Zawsze są dowódcy, zawsze
są żołnierze, prawda? To jest jasne.
Chodzi o to, żeby nawet ten, który
żyje najniżej, mógł normalnie żyć.
A ten, który jest najwyżej
nie miał więcej, niż mu potrzeba.
l dlatego trzeba wprowadzić
jakobiński terror.
Wymordowaliście tysiące.
Wymordowaliśmy, tak?
Dobrze.
Wymordowaliśmy tysiące.
l wymordujemy dziesięć razy więcej,
jak trzeba będzie.
MUZYKA
Państwo się nie krępują.
Dzisiaj ja stawiam.
Mnie jak mnie, ale Bronka
powinien pan utopić w szampanie.
Może być i szampan. Kelner!
Wojna - ona zawsze taka jest.
Czasem jedni przez nią idą do dołu,
nawet takiego w ziemi,
a inni do góry.
- Słucham szanownego państwa.
- Szampan!
Dobra, tylko sucha.
Skąd ci słoninę wezmę?
Nie za mało tłusta,
tylko za sucha.
A, chyba że tak.
My mamy bimber,
a dzieciakom co do kaszy włożę?
Za pracę partyjną będziesz dostawał
co miesiąc pieniądze.
Trzymaj to. Tylko uważaj z wydawaniem,
bo skąd u was tyle grosza.
Tak to jest
w tej waszej partii.
Co nam z grosza,
jak go nawet wydać nie można.
Można, tylko ostrożnie.
Powiecie, że dałem Pietrkowi za to,
że mnie przywiózł.
Może tak być, ojciec.
Mieszkać będziesz u ojca?
Może u ojca, może gdzie indziej.
Zobaczy się.
Przepraszam państwa na chwilę.
Mogę prosić panią do tańca?
Pozwolisz?
Proszę bardzo.
A on wie,
o co tutaj chodzi?
Nie. l nie może się dowiedzieć.
A ta jego dama to aktorka czasem?
Aktorka. Razem z Polą
występuje w kabarecie.
Poznałem.
My z żoną lubimy czasem kultury zażyć.
Do kabaretu iść albo do kina.
- Ale ona może go bardzo kosztować.
- Tak.
Ojojoj.
To jemu będzie potrzebne
coraz więcej pieniędzy.
- A to źle?
- Czy ja mówię ''źle''?
Ja mówię ''bardzo dobrze''.
Dobrze, że ma takich znajomych
jak pan i ja.
- Masz kogoś w koszarach?
- Dwóch.
- Sprawdzeni?
- Dobrzy towarzysze.
Kontakt mają tylko ze mną.
A kto oni?
Zwykli strzelcy.
Jeden z spod Ciechanowa,
drugi spod Łodzi.
A jak się z nimi kontaktujesz?
Co dwa dni ktoś
po zlewki do kuchni jeździ.
Olszyński dogadał się dowództwem.
Jakby co, sam jadę.
Dobra.
Dasz im pieniądze
i powiesz, co mają robić.
To znaczy co?
Polej.
Jakie to szczęście,
że pan ocalał z tej zawieruchy.
Dzięki Bogu jestem już tutaj.
A co pana sprowadza do nas?
Chciałem państwa prosić
o jakąś posadę.
Nie chcę być na garnuszku ojca,
który też nie daje sobie rady.
Jak wszyscy,
panie Aleksandrze.
Jak wszyscy.
Ja też staram się minimalizować
koszta prowadzenia majątku.
Pan studiował inżynierię wodną.
Tak, ale teraz
to nie ma znaczenia.
Chciałem prosić
o jakąkolwiek pracę.
Nawet bez wynagrodzenia, jeżeli
będę miał dach nad głową, wyżywienie.
Tak źle jeszcze nie jest.
Rzeczywiście, w pana zawodzie
nie mam nic dla pana.
Ale póki co,
nie mamy rządcy, więc może pan?
Nie wiem,
czy pamięta pan Teofila.
Teofil, przypominasz sobie
pana Srebielnikowa?
Jak wyjeżdżałem,
byłeś jeszcze dzieckiem.
Pamiętam, jak był pan pożegnać się
przed wyjazdem do Petersburga.
- A ty, Zosiu, pamiętasz pana?
- Nie spodziewałam się tu pana.
Pan Aleksander będzie u nas rządcą.
To będziemy mieli tu rządy
prosto z Rosji.
Zośka.
Jezu, ten Jarociński
nas zamęczy.
l będzie miał rację.
Należy nam się.
Że niby co?
Siedzimy tu jak barany
i dajemy się gonić jak bydło,
bo panom z Warszawy zachciało się
nowej wojny, dla orderów.
Wojsko jest wojsko,
nic nie poradzisz.
A wiecie,
że w Warszawie rewolucja?
Jaka rewolucja?
Zwyczajna.
Robotnicy przejęli fabryki.
Wojsko wyszło z koszar,
porozchodzili się do domów.
Podobno rządu już nie ma.
Tak, rządu nie ma.
To kto rządzi?
Ludzie - robotnicy, chłopi.
Gadanie. l co, tutaj
by o tym nie wiedzieli?
Wiedzą, tylko nic nie mówią,
żebyśmy tego nie rzucili.
- Głupoty. Nie wierzę.
- Założysz się?
Co to za wiec?
Cisza nocna!
Na prycze, ale już!
- Ja ma tego dosyć.
- Ja też.
- Który jeszcze idzie z nami?
- Ja.
Kto jeszcze?
To ja też.
Mam dosyć panów oficerów.
- Stój! Kto idzie?
- Nie drzyj mordy! ldziemy do domu.
Stój, powiedziałem!
No co jest?
W Warszawie robotnicy,
chłopi przejęli władzę, rozumiesz?
Czy wyście powariowali?
Pójdziemy pod sąd!
Teraz nasza władza będzie.
Warta! Co się tu dzieje?!
Alarm! Zabezpieczyć bramę!
Otoczyć budynek!
Podporucznik Jarociński
melduje się na rozkaz.
Co się u pana dzieje?
Nie potrafi pan zapanować nad ludźmi?
- Melduję, panie majorze...
- Co mi pan tu melduje?!
Że właśnie mieliśmy
bunt i dezercję?
Zauważyłem.
- Sytuacja ogólna jest...
- Sytuacja wszędzie jest taka sama!
Ale w całych koszarach
tylko pana pluton uznał,
że znudziła mu się służba wojskowa.
Niektórzy żołnierze...
Dokładnie 16 spośród 43.
To niezły wynik.
- Przepraszam, że się wtrącam...
- Proszę, niech pan mówi.
W końcu chodzi
o pańską kompanię.
Poruczniku, być może to się wiąże
z pana pochodzeniem społecznym.
Nie rozumiem,
panie kapitanie.
Ze wszystkich dowódców plutonów
tylko pan jest z rodziny chłopskiej.
l to u pana znaleźli się
bolszewicy agitatorzy.
Żandarmi przepytali buntowników.
lnstrukcje i pieniądze otrzymywali
od parobka z majątku Dąbrówka,
gdzie pan
jest częstym gościem.
Wypraszam sobie, panie Miłoszewski.
Panie kapitanie Miłoszewski.
Jako oficer żądam
honorowej satysfakcji.
- Służę panu!
- Panowie, spokój!
Spokój.
Przypominam, że trwa wojna.
Po jej zakończeniu
będziecie mogli korzystać
z przywilejów stanu oficerskiego.
Bawić się na balach pułkowych,
prać po pyskach czy pojedynkować.
Ale na razie proszę
zaprowadzić porządek w jednostce!
Panu, panie podporuczniku, radzę
wybić żołnierzom głupoty z głowy.
W najprostszy sposób,
poprzez ćwiczenia
podnoszące gotowość bojową.
l proszę te rady potraktować
jako rozkaz. To wszystko.
Tak jest, panie majorze.
Dzień dobry, pani Jadwigo.
Co się stało?
Jadwiga.
Gdzie ten Szymański...
Jesteś wreszcie. Chodź.
Panie pułkowniku...
Panie naczelniku, porucznik
Józef Szymański melduje się.
Gratuluję, robicie tu
pierwszorzędną robotę.
Ku chwale ojczyzny,
panie naczelniku.
Tak. Otóż trzeba nam teraz
iść na Kijów.
Zaatakować bolszewików,
zanim uderzą na nas.
l stworzyć między nami a nimi
ukraiński kordon.
Mamy po swojej stronie
atamana Petlurę.
On już poznał
smak bolszewizmu.
Tak, panowie.
Przyjdzie nam wspólnie z Ukraińcami
iść na kacapów.
Chcę wiedzieć,
co knują Sowieci.
W pociągu pancernym pojedzie z nami
jedna wasza radiostacja.
Poruczniku, weźmie pan dwóch chłopaków
do radia i dwóch do szyfrów.
Niech pan idzie pakować sprzęt.
Tak jest.
Pociąg rusza jutro o 20.00.
PŁACZ
Pan Jadwigo,
co się stało?
Jadzia, co się stało?
Co się stało?!
Boję się,
że też nie wrócisz.
Nie martw się.
Będzie dobrze.
Jadzia, będzie dobrze.
Rozumiesz?
Ja cię kocham i wrócę.
Panie poruczniku, dzień dobry.
Zabierz konia!
- Miło pana widzieć.
- Dzień dobry.
Przyjechałem się pożegnać.
No i oddać konia.
Dostaliśmy rozkaz wymarszu.
O, Boże.
Więc przyszła i pana kolej. Te walki
na wschodzie to jednak coś poważnego.
To jeszcze nie jest tak źle,
żeby się bać.
Nie o strach idzie, tylko żeby
was młodych znowu nie naginęło.
Ale jak trzeba będzie,
to dacie radę.
Pan się pewnie
chciał pożegnać z Zosią,
a ona z mężem i Teofilem
pojechali z naszym nowym rządcą.
Więc zapraszam...
Nie, w takim razie proszę
pozdrowić męża, Teofila, no i Zosię.
O!
Pan Władysław przyjechał się pożegnać.
Rusza na front.
Wyjeżdża pan.
W takim razie
życzę żołnierskiego szczęścia.
By wrócił pan cały i zdrowy.
Dziękuję za dobre słowo.
l proszę wracać szybko.
Konie potrzebują ruchu.
To chyba pani potrzebuje
obiektu do ironicznych żartów.
Cześć, kolego!
KLAKSON
Oddział,
w dwuszeregu zbiórka!
Gdzie to jest?
Ruszamy w kierunku mostu kolejowego.
Drogą to jest siedem kilometrów,
ale pójdziemy na skróty.
Kompania, w lewo zwrot!
Za mną, marsz!
Na ciężarówkę!
WYSTRZAŁY
Kryć się!
GWlZD LOKOMOTYWY
No,
jak tam, panie poruczniku?
Przydaje nam się na coś
to pańskie radio?
Melduję, panie naczelniku,
że przydaje się.
Pół godziny temu przejęliśmy
dwie interesujące depesze.
Pierwsza do komisarza wojny
i marynarki wojennej Trockiego:
''W odpowiedzi na zapytanie melduję,
że dywizja osiągnęła gotowość bojową.
Żołnierze prezentują
wysoki poziom wyszkolenia.
a ich wyposażenie
należy uznać za wzorcowe.
Komisarz polityczny
3. dywizji strzeleckiej Makarow''.
Drugą przejęliśmy
dwie minuty później.
Do komisarza politycznego
1 0. dywizji kawalerii Korolenki.
''Nie widzę możliwości
bojowego wykorzystania dywizji
ze względu na braki w uzbrojeniu, jak
na skrajnie niski poziom wyszkolenia
i ich niskie morale.
Napiszcie, jak wygląda
sytuacja w waszej dywizji.
Komisarz polityczny
3. dywizji strzeleckiej Makarow''.
Miałem rację,
że kazałem wam jechać z nami.
Przynajmniej rozbawicie człowieka.
Meldunek do komendanta pociągu.
Melduję, że to kompania,
która poszła na most.
Bez wsparcia nie dadzą rady.
Bolszewicy mają tam działo.
- Daleko do mostu?
- Siedem kilometrów.
Niech pan natychmiast rusza.
WYBUCHY l ODGŁOSY STRZELANlNY
Za mną!
SERlA Z KARABlNU MASZYNOWEGO
Chcą wysadzić most!
Za mną! Do ataku!
GWlZD POClĄGU
- Z podziękowaniem.
- Nie za gruba?
WYSTRZAŁ
Całowanie! Wykonać!
Wpłaty na konta we Włoszech,
we Francji, w Szwajcarii.
Czy wszyscy bolszewicy
są tacy przystojni?
Oficer łapownik?
Będę potrzebowała pieniędzy.
Niepotrzebne są kłopoty.
Ja cię naprawdę kocham.
