Ζήτημα Καρδιάς, Κ. Γ. Γιουνγκ
Η ψυχή είναι το μεγαλύτερο από όλα τα κοσμικά θαύματα, και ένα εκ των ουκ άνευ του κόσμου, ως αντικείμενο.
Είναι σε μέγιστο βαθμό παράξενο το ότι ο Δυτικός άνθρωπος, με πολύ λίγες - και όλο και λιγότερες - εξαιρέσεις,
φανερά λαμβάνει τόσο λίγο υπόψη του το γεγονός αυτό.
Έχοντας κατακλυσθεί από τη γνώση των εξωτερικών αντικειμένων,
το υποκείμενο όλης της γνώσης έχει προσωρινά επισκιαστεί,
μέχρι του σημείου να φαίνεται ότι δεν υπάρχει.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1946
Ζήτημα Καρδιάς
Όχι η φύση, αλλά "η ιδιοφυία του ανθρώπινου είδους"
έχει δέσει τον κόμπο στη θηλιά της κρεμάλας με την οποία μπορεί να εκτελέσει τον εαυτό της ανά πάσα στιγμή.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1952
Τον συνάντησα όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών.
Και ξεκίνησα αργότερα, την ίδια χρονιά, το '34. Ξεκίνησα ανάλυση μαζί του.
Πήγαμε εκεί έξω, στον πύργο,
και από τους θάμνους, ξαφνικά,
στεκόμασταν εκεί γύρω, κάπως, ξέρεις αμήχανα,
όπως κάνει κάποιος όταν δεν ξέρει τι πρόκειται να συμβεί,
και τότε, από τους θάμνους βγήκε ένας άνδρας, και εντυπωσιάστηκα βαθιά από αυτόν.
Σκέφτηκα φυσικά ότι ήταν  Μαθουσάλας,
επειδή, όταν είσαι δεκαοκτώ, νομίζεις ότι ένας 58 χρονών είναι
έτοιμος για το νεκροταφείο.
Είπε εκείνη την ιστορία την οποία μπορείτε να διαβάσετε στις Αναμνήσεις (Memories),
για εκείνο το κορίτσι που ήταν στη Σελήνη και έπρεπε να παλέψει με έναν δαίμονα,
και ο μαύρος δαίμονας την πήρε.
Και είπε την ιστορία με έναν τέτοιο τρόπο,
σαν να είχε το κορίτσι στ' αλήθεια πάει στη Σελήνη και να είχε αληθινά συμβεί.
Κι εγώ ήμουν ορθολογιστικά εκπαιδευμένη από το σχολείο, και έτσι είπα με αγανάκτηση,
"Μα το φαντάστηκε ότι ήταν στη Σελήνη, ή το ονειρεύτηκε, αλλά  δεν ήταν στη Σελήνη."
Και εκείνος με κοίταξε  σοβαρά και είπε, "Ναι, ήταν στη Σελήνη."
Ακόμα θυμάμαι εκεί να κοιτάζω τη λίμνη και να σκέφτομαι,
"Ή αυτός ο άνθρωπος είναι τρελός, ή εγώ είμαι πάρα πολύ ανόητη για να καταλάβω τι εννοεί."
Και τότε ξαφνικά, μου ήρθε η σκέψη:
"Εννοεί πως ό,τι συμβαίνει ψυχικά είναι η αληθινή πραγματικότητα,
και αυτή η άλλη Σελήνη, αυτή η πετρώδης έρημος που γυρνάει γύρω από τη γη,
αυτή είναι ψευδαίσθηση, ή είναι απλά ψευδής-πραγματικότητα."
Και αυτό με συγκλόνισε τρομερά βαθιά.
Όταν σύρθηκα
μάλλον μεθυσμένη στο κρεβάτι, επειδή μας έδωσε πολύ κρασί Βουργουνδίας εκείνο το βράδυ,
σκέφτηκα, "Θα σου πάρει δέκα χρόνια να χωνέψεις  αυτό που έζησες σήμερα."
Και οι δυο μας, ο Γιουνγκ και εγώ, είχαμε πάνω απ' όλα στον νου μας την ολότητα,
το γίγνεσθαι του όλου.
Εγώ έφθανα σε αυτό μέσα από την τέχνη μου,
προσπαθώντας συνεχώς να ζωγραφίζω πίνακες που έδειχναν το όλον:
Ζώα,
πρωτόγονους,
ο,τιδήποτε ακόμα έδειχνε ένα με τον εαυτό του και με το όλον.
Και εκείνος θα έφθανε σε αυτό μελετώντας
τα πράγματα που πηγαίνουν λάθος με τους ανθρώπους.
Και μετά, συνειδητοποιώντας ότι ο τρόπος να τα θεραπεύσουν,
να τα κάνουν σωστά,
ήταν να βρουν την ολότητά τους,
να βρουν το αντίθετο από εκείνο το πράγμα που τους κατέστρεφε τόσο τρομερά.
Και φυσικά, πέρασα μέσα από
μια τρομερή
συνάντηση με το ασυνείδητο, αυτό που πάντα κανείς κάνει στην ανάλυση,
ειδικά με εκείνον.
Δεν σε άφηνε
να μαζεύεις λουλούδια στην άκρη του δρόμου.
Όταν τον συναντούσες στη λέσχη, ή όταν τον συναντούσες ιδιωτικά ή στην ανάλυση,
ήταν πάντα ένας άνθρωπος που ενδιαφερόταν πάντα,
θα ήθελα να χρησιμοποιήσω τη λέξη,
για υπερφυσική τροφή.
Πάντα.
Και μέχρι τα βάθη.
Και βλέπετε, μπορούσες να έρθεις μέσα στο δωμάτιό του, στην ανάλυση,
και εκείνος μιλούσε απλά για τα όνειρα που είχες δει πριν, την προηγούμενη νύχτα,
χωρίς να τα ξέρει, αλλά
είχε, είχε εμπλακεί.
Ήταν τόσο διάφανος για τους ανθρώπους,
και αυτό ήταν το συναρπαστικό στοιχείο στη σχέση με τον Γιουνγκ.
Έτσι λοιπόν, όποιος γνώριζε τον Γιουνγκ είχε την αίσθηση
ότι μιλά τη δική του γλώσσα.
Αρχίσαμε να μιλάμε,
και μετά πήγα σπίτι μαζί του,
και προς απελπισία της κας Γιουνγκ,
καθίσαμε να μιλάμε μέχρι τις τρεις περίπου η ώρα το πρωί, χωρίς διακοπή.
Και πάλι είχα εκείνο το πολύ περίεργο αίσθημα,
παρόλο που έξω χιόνιζε,
είχε τσουχτερό κρύο,
ότι καθόμουν γύρω από μια από τις πρώτες φωτιές,
σε έναν καταυλισμό,
κάπου στη ζούγκλα στην Αφρική,
και μιλούσαμε,
έτσι όπως μπορείς να μιλάς μόνο σε τέτοιες συνθήκες.
Και του είπα, "Γιατί δεν έρχεσαι πίσω στην Αφρική μαζί μου;"
Εκείνος είπε, "Ξέρεις,
όταν επέστρεψα από το όρος Έλγκον, από την Κένυα,
και από τη ζωή ανάμεσα στους μάγους-γιατρούς της Αφρικής,"
είπε, "βρήκα τόση πολλή μαγεία στην Ελβετία,
και ένιωσα ότι έπρεπε να ασχοληθώ με όλη αυτή τη μαγεία,
πριν μπορέσω,
ξέρεις, πριν μπορέσω να ταξιδέψω ξανά."
Και συνήθιζε να αποκαλεί τον εαυτό του γέρο μάγο-γιατρό.
Πολύ συχνά, όταν οι άνθρωποι τον ρωτούσαν,
"Είστε Προτεστάντης ή Καθολικός;"
έλεγε, "Μη μου κάνετε αυτές τις ερωτήσεις."
Έλεγε, "Ξέρετε,
είμαι μόνο ένας γέρος Αφρικανός,
που βρίσκει τον Θεό του μέσα στα όνειρά του."
Και στ' αλήθεια το εννοούσε.
Αλήθεια το εννοούσε.
Είχε αυτή την τεράστια
ανθρώπινη, σχεδόν ζωώδη ζεστασιά και αμεσότητα.
Ήταν η αμεσότητα του γέλιου που τον έπιανε.
Ο Σοπενχάουερ είπε
ότι το χιούμορ είναι η μόνη θεϊκή ποιότητα του ανθρώπου.
Και σε αυτό, η Βασιλεία τον βοήθησε πολύ.
Οι κάτοικοι της Βασιλείας έχουν μια  εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ.
Και το καρναβάλι τους
είναι πραγματικά θαυμάσιο.
Ο Γιουνγκ σας πήρε κάποια φορά εκεί, στο καρναβάλι;
Ναι, το έκανε.
Πήγαμε εκεί το προηγούμενο βράδυ,
και σηκωθήκαμε στις τέσσερις η ώρα, τρείς η ώρα το πρωί, νομίζω,
να δούμε αυτό το λένε Morgen-Streich.
Και η πομπή  περνά ανάμεσα, με φώτα.
Είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό.
Αυτό το αίσθημα που είχε
ότι, αν ο άνθρωπος ζούσε τη ζωή του  με θρησκευτικότητα,
αν ζούσε τη ζωή του με συμβολικότητα,
τότε, όλο αυτό
ήταν κάπως σαν αυτό που οι θεολόγοι ονόμαζαν Θεό,
και οι Ζουλού μου ονόμαζαν cooloo-coolοo, το Πρώτο Πνεύμα.
Λοιπόν, το Πρώτο Πνεύμα
είχε περάσει κάποια από τη δύναμή του
και κάποιες από τις υπευθυνότητές του, στο ανθρώπινο ον
και ότι το ανθρώπινο ον είχε ένα είδος θεϊκού έργου να επιτελέσει στη δημιουργία.
Και στον βαθμό που το επιτελούσε, αποκτούσε και το νόημά του.
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό μέρος της σκέψης του Γιουνγκ.
Σήμερα η ανθρωπότητα, όσο ποτέ πριν, έχει διασπαστεί σε δυο φαινομενικά ασυμβίβαστα μισά μέρη.
Ο ψυχολογικός κανόνας λέει ότι, όταν μια εσωτερική κατάσταση δεν έχει γίνει συνειδητή, συμβαίνει εξωτερικά, ως μοίρα.
Δηλαδή, όταν το άτομο παραμένει αδιαίρετο και δεν αποκτά συνείδηση των εσωτερικών του αντιφάσεων,
τότε ο κόσμος πρέπει αναγκαστικά να εκδραματίσει τη σύγκρουση και να διασχιστεί σε δυο αντίθετα μισά.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1959
Ο Κ. Γ. Γιουνγκ γεννήθηκε στο Kesswil, στην Ελβετία, στις 26 Ιουλίου του 1875.
Περνά τα παιδικά του χρόνια στο Laufen, κοντά στους Καταρράκτες του  Ρήνου.
Ο Γιουνγκ πέθανε το 1961, 88 ετών, στο σπίτι του στο Kusnacht, κοντά στη Ζυρίχη.
Σπούδασε ιατρική στη Βασιλεία και το 1900, 25 ετών, έγινε μέλος του ιατρικού προσωπικού στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο του Burgholzli.
Παντρεύτηκε την Έμμα Ράουσενμπαχ από το Schaffhausen, το 1903. Απέκτησαν τέσσερις κόρες και έναν γιο.
Η επικοινωνία του Γιουνγκ με τον Σίγκμουντ Φρόυντ ξεκίνησε το 1906.
Λοιπόν, του έκανα απλά μια επίσκεψη στη Βιέννη,
και μετά μιλούσαμε για δεκατρείς ώρες χωρίς διακοπή.
Δεκατρείς ώρες χωρίς διακοπή.
Δεν καταλάβαμε ότι ήμασταν σχεδόν νεκροί στο τέλος.
Αλλά ήταν τρομερά ενδιαφέρον.
Εκείνος ήταν ο ηλικιωμένος άνδρας
και είχε μεγάλη εμπειρία,
και φυσικά εκείνος ήταν πολύ πιο μπροστά από μένα,
και έτσι κάθισα να μάθω κάτι πρώτα.
Το 1909, ο Γιουνγκ και ο Φρόυντ ταξίδεψαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, με πρόσκληση του Πανεπιστημίου Κλαρκ.
“Ήμασταν μαζί κάθε μέρα και αναλύαμε ο ένας τα όνειρα του άλλου.”
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1961
Ο Γιουνγκ δημοσίευσε το : “Σύμβολα της Μεταμόρφωσης” (Symbols of Transformation),  το 1913,
αργότερα ονόμασε την ψυχολογία του "Αναλυτική Ψυχολογία", διακρίνοντάς την από την “Ψυχαναλυτική" θεωρία του Φρόυντ.
Έγραψα αυτό το βιβλίο
που μου κόστισε τη φιλία μου με τον Φρόυντ, επειδή εκείνος δεν μπορούσε να το αποδεχτεί.
Για εκείνον, το ασυνείδητο ήταν ένα προϊόν της συνείδησης,
και απλά περιείχε τα υπολείμματα,
εννοώ, ήταν ένα είδος αποθήκης,
όπου όλα τα πράγματα που είχαν απορριφθεί από τη συνείδηση σωρεύονταν δεξιά και αριστερά.
Αλλά για μένα
το ασυνείδητο τότε ήταν ήδη μια μήτρα,
ένα είδος
βάσης της συνείδησης,
μιας δημιουργικής φύσης, δηλαδή,
ικανό για αυτόνομες πράξεις,
αυτόνομες παρεισφρύσεις στη συνείδηση.
Ο Φιλήμων και άλλες μορφές των φαντασιώσεών μου
μού έφεραν την κρίσιμη ενορατική γνώση ότι υπάρχουν πράγματα μέσα στην ψυχή
τα οποία δεν παράγω εγώ, αλλά  παράγονται μόνα τους και έχουν τη δική τους ζωή.
Ψυχολογικά, ο Φιλήμων  αντιπροσώπευε την ανώτερη ενορατική γνώση.
Όλα μου τα έργα, όλες οι δημιουργικές μου δραστηριότητες,
έχουν έλθει από αυτές τις αρχικές φαντασιώσεις και τα όνειρα, που ξεκίνησαν το 1912.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1961
Η ψυχή του ανθρώπου είναι ένα περίπλοκο πράγμα,
και κάποιες φορές παίρνει τη μισή ζωή
για να φτάσει κανείς κάπου στην ψυχολογική του ανάπτυξη.
Ξέρετε,  δεν είναι με κανέναν τρόπο πάντα
ζήτημα ψυχοθεραπείας
ή θεραπείας των νευρώσεων.
Η Ψυχολογία έχει επίσης
τη διάσταση
μιας παιδαγωγικής μεθόδου,
με την πιο πλατιά έννοια της λέξης.
Είναι κάτι ...
Ένα σύστημα εκπαίδευσης.
Είναι μια εκπαίδευση.
Είναι κάτι σαν αρχαία φιλοσοφία,
και όχι αυτό που καταλαβαίνουμε από μια τεχνική.
Είναι κάτι
που αγγίζει το όλον του ανθρώπου,
και το οποίο επίσης προκαλεί το όλον του ανθρώπου,
στον ασθενή,
ή ο,τιδήποτε είναι η πλευρά που προσλαμβάνει,
καθώς επίσης και στον γιατρό.
Ένα από τα τρομερά
πράγματα που έκανε ο Γιουνγκ
ήταν να δίνει πάντα έμφαση
στη διάσταση της ολότητας του ανθρώπου.
Και η ολότητά μας
δεν είναι πλήρης,
παρά μόνο αν περιλάβουμε και τις ανθρώπινες αδυναμίες μας μέσα σε αυτήν.
Αυτό δεν σημαίνει ότι αναγκαστικά πρέπει διαρκώς να ζω τις ανθρώπινες αδυναμίες μου.
Προφανώς, μπορεί να χρειάζεται να αναλάβω την ευθύνη γι' αυτές,
αλλά αυτές δεν είναι ένα κομμάτι μόνο δικό μου,
αλλά είναι κομμάτι κάθε ανθρώπινου πλάσματος.
Δηλαδή, είναι κομμάτι του ανθρώπου.
Η συνείδηση είναι ένας παράγοντας, και υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας,
εξίσου σημαντικός, και αυτός είναι το ασυνείδητο.
Αυτό μπορεί
να παρεμβάλλεται στη συνείδηση όποτε του αρέσει.
"Και βέβαια,” λέω στον εαυτό μου τώρα,
“τώρα αυτό είναι πολύ άβολο, επειδή
νομίζω ότι είμαι ο μοναδικός αφέντης στο σπίτι μου."
Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι υπάρχει και ένας άλλος, κάποιος σε αυτό το σπίτι
που μπορεί να κάνει κόλπα.
Και έπρεπε να ασχολούμαι
με τα άτυχα θύματα αυτής της παρεμβολής
κάθε μέρα, με τους ασθενείς μου.
Η ανάλυση,
κανονικά, και ειδικά η γιουγκιανή ανάλυση,
αρχίζει και τελειώνει με τη συνείδηση.
Αυτό σημαίνει
ότι παίρνεις ευθύνη,
ότι παίρνεις υπόψη σου
όλες εκείνες τις εκδηλώσεις
οι οποίες μέχρι τώρα έχουν παραμείνει στο ασυνείδητο,
με άλλα λόγια, δεν είχες συνείδηση γι΄αυτές.
Και, αν αρχίσεις
να παίρνεις ευθύνη γι' αυτές τις εκδηλώσεις,
όπως τις ποιότητες της σκιάς και όλα τα σχετικά,
τότε αυτό είναι μια πολύ ισχυρή δοκιμασία για τη συνείδησή σου, δεν είναι;
Και έτσι, εννοώ, πρέπει,
πρέπει μόνο να σκεφτείτε την αρχή της ψυχανάλυσης.
Εννοώ, πήρε μια τεράστια ποσότητα ηθικού θάρρους
για να αντικρίσει αυτά τα γεγονότα,
τα οποία μέχρι τώρα δεν είχαν ληφθεί υπόψη,
ή είχαν καταπιεστεί.
Ένιωθα ότι ο Γιουνγκ έπρεπε να μου πει τι θα έπρεπε να κάνω.
Αν θα έπρεπε να γράψω ένα βιβλίο, αν έπρεπε να πάρω διαζύγιο, τι έπρεπε να κάνω.
Και εκείνος δεν το έκανε,
και έτσι  έγινα έξαλλη μαζί του.
Και είπα, "Γιατί όλοι είναι τόσο κακοί μαζί μου;"
Και εκείνος είπε, "Γιατί εσύ είσαι τόσο κακιά με όλους;"
Έτσι ξέσπασα.
Και εσύ ξέρεις τι είπα εκεί.
Του είπα, "Γιατί είναι όλοι τόσο κακοί με μένα;" κι αυτός είπε, "Γιατί εσύ είσαι τόσο κακιά με όλους;"
Αυτό ήταν το ευαίσθητο σημείο.
Έφυγα για έναν χρόνο.
Και έγραφα,
ω, δεν ξέρω, κάθε τόσο καθόμουν στη γραφομηχανή,
και έγραφα πόσο κάθαρμα σκεφτόμουν ότι είναι,
πως όταν πρωτοπήγα στην Ευρώπη όλοι θεωρούσαν ότι είναι τσαρλατάνος,
και ότι κι εγώ σκεφτόμουν ότι ήταν.
Ήταν ο πιο αλαζόνας, ματαιόδοξος άνθρωπος.
Και ξέρεις, πραγματικά ήμουν υπέροχα.
Και τα έστειλες όλα αυτά τα γράμματα;
Έστειλα τα γράμματα; Φυσικά το έκανα.
Και σκεφτόμουν, "Ελπίζω να πέσει νεκρός από εγκεφαλικό."
Και ένιωθα πολύ καλά.
Ένιωθα απλά καλά.
Όταν μπορώ να γίνω έξαλλη, ω, μπορώ να χάσω 5 κιλά μόνο μέ το να γίνω έξαλλη.
Η αδρεναλίνη απλά κυκλοφορεί και απλά σκέφτομαι ...
Ξέρεις, είναι το αντίθετο από το "Η καημενούλα εγώ."
Τότε είναι, "Δεν με νοιάζει, ας τους όλους να χαθούνε, δεν με νοιάζει τι θα πάθουν."
Και ένα πρωί ξύπνησα,
και άρχισα να γελάω.
Σκέφτηκα, "Για όνομα του Θεού, τι γίνεται εδώ πέρα. Τι βλάκας που είσαι."
Και ξαφνικά συνειδητοποίησα,
“Βέβαια, πραγματικά το έπιασε."
Και έτσι τηλεφώνησα στη δεσποινίδα Σμιτ,
τη Fraulein Schmidt,
και ρώτησα αν θα μπορούσα να έχω ένα ραντεβού, και εκείνη γέλασε και είπε,
"Ω, ναι,” είπε.
Ο καθηγητής Γιουνγκ μου είπε να κρατήσω κάποια ώρα για εσάς. Πίστευε ότι θα καλούσατε σύντομα."
Και κάποιες φορές,
μπορούσε να είναι πολύ άδικος με κάποιον,
και θα σκεφτόταν, και θα μου έλεγε ...
Στη λέσχη για παράδειγμα,
θα πήγαινε κάποιες φορές και θα γινόταν φρικτός με τους ανθρώπους,
και μετά θα πήγαινε σπίτι λέγοντας,
"Τώρα, αυτό δεν ήταν αγενές από τη μεριά μου;
Στ' αλήθεια,
τους χάλασα το σαββατοκύριακο, είμαι σίγουρος."
Ήταν πάντα τα βράδια του Σαββάτου.
Αλλά, όταν μετά εκείνοι πήγαιναν στην ανάλυση,
αυτός διαπίστωνε ότι αυτή  η συγκεκριμένη αγένεια ήταν ακριβώς εκείνο που ήθελαν.
Αυτό που χρειάζονταν.
Πραγματικά έπαιρνα περισσότερα από τον Γιουνγκ όταν με χτύπαγε στο κεφάλι,
παρά οποιαδήποτε άλλη στιγμή.
Δεν εννοώ κυριολεκτικά.
Είχε πολύ μικρά μάτια,
και όταν κοίταζε μέσα από αυτά τα μάτια,
συνήθως πάνω
από τα γυαλιά του,
ήξερες ότι κοίταζε κάτι
που εσύ δεν μπορούσες να δεις.
Και αυτό που έβγαινε ήταν συνήθως ένα πολύ απλό γεγονός.
Δεν ήταν κάποια αύρα ή κάποιο σπουδαίο
μήνυμα που ήρθε από το υπερπέραν.
Ήταν κάτι σχετικό
με την καθημερινή σου ζωή,
ή τη συνηθισμένη κατάσταση.
Έχω περιγράψει ένα πάρτι, όπου ένιωσα τη σκιά να χαλαρώνει, με τον Γιουνγκ στο κέντρο,
όπου πέταγαν μια δεμένη πετσέτα
ο ένας στον άλλο, γύρω από έναν κύκλο.
Ο Γιουνγκ το κράτησε αυτό το πράγμα, πηγαίνοντας πιο πέρα, σχεδόν πέρα από την αντοχή,
και εγώ έπεσα κάτω και έσπασα τα γυαλιά μου,
και κάποιος άλλος έγδαρε το γόνατό του,
και στο τέλος του πάρτυ όλοι παραπαίαμε. Αλλά,
αυτό ήταν χαρακτηριστικό της δυσανεξίας του Γιουνγκ στην περσόνα.
Φοβόταν τόσο ότι το πάρτυ
θα κολλούσε σε ένα επίπεδο ευγενικής περσόνας,
ώστε το σχεδίασε να βγει έξω η σκιά.
Και στο τέλος όλοι περάσαμε υπέροχα. Μεθύσαμε όλοι, και ήταν τόσο ...
τελείωσε πολύ χαρούμενα.
Οι βιογραφίες θα έπρεπε να δείχνουν τους ανθρώπους με τα φανελάκια τους.
Ο Γκαίτε είχε την αδυναμία του, και ο Κάλβιν ήταν συχνά βάναυσος.
Θεωρήσεις αυτού του είδους αποκαλύπτουν το πραγματικό μεγαλείο ενός ανθρώπου.
Αυτός ο τρόπος να κοιτάζει κανείς τα πράγματα είναι καλύτερος από την ψεύτικη λατρεία του ήρωα.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1943
Έγινε ένα ανθρώπινο ον,
και πλήρες.
Εννοώ, περιλάμβανε τα πάντα.
Μπορούσε να είναι απαίσιος.
Μπορούσε να είναι εντελώς απαίσιος.
Στις εκρήξεις οργής του;
Ναι.
Θυμάμαι ένα πράγμα, όταν ανοιχτήκαμε στη λίμνη, εκεί στο Μπόλινγκεν, ξέρετε,
με τη βάρκα του.
Και ο άνεμος έπεσε τελείως,
και ήμασταν μακριά από την Turm, ξέρετε,
πολύ μακριά.
Και έτσι, δεν υπήρχε τίποτα άλλο να κάνουμε, παρά να κωπηλατήσουμε
Και εγώ ήμουν παλιός ναυτικός,
και ξέρετε.
Ήξερα πώς να κάνω κουπί, αλήθεια,
καλύτερα από εκείνον, στην πραγματικότητα.
Έτσι πήγα κι έκανα κουπί,
και εκείνος άρχισε να μου κάνει κριτική,
για την παραμικρή κίνηση που έκανα με εκείνα τα κουπιά, ξέρετε.
Και εκείνος ήξερε καλύτερα, φυσικά.
Ω, και μπορούσε να κωπηλατήσει ο ίδιος;
Και η Τζόαν ήταν στη βάρκα επίσης, η γυναίκα μου.
Και έτσι ήταν τελείως, ήταν κόλαση! Ήταν αληθινή κόλαση,
μέχρι που είπα, "Καλά. Ωραία. Κάν' το μόνος σου!"
Και το έκανε;
Ναι. Έπρεπε.
Έπρεπε, αν εσείς του δίνατε ...
Έπρεπε. Εγώ δεν θα έκανα ούτε μια κίνηση.
Και ζήτησε κάποτε συγγνώμη;
Όχι.
Όχι;
Ω, μπορούσε να είναι απαίσιος. Μπορούσε να είναι αληθινός διάβολος.
Όταν ήμουν γραμματέας του, μού φώναζε με πολύ δυνατή φωνή,
και δεν του άρεσε όταν το έπαιρνα προσωπικά.
Έτσι το έπαιρνα,
και αργά ή γρήγορα υπήρχε ένα μεγάλο και πολύ όμορφο
πώς να το πω – μπαλόνι ή αντιστάθμισμα,
μια επανόρθωση.
Το επανόρθωνε. Ήξερε ακριβώς τι είχε κάνει.
Και τότε εκείνος ...
κανείς επιβραβευόταν
αν μπορούσε να το αντέξει, και αν δεν το έπαιρνε προσωπικά.
Βλέπετε, ήταν τόσο επιβαρυμένος
από τις ιδέες του,
και από τους ανθρώπους έξω, και από τις εσωτερικές του μορφές.
Έτσι, το καταλάβαινα πολύ καλά.
Έπρεπε να έχει ένα
"το αφήνω να βγει." Vent -ile.
Εξαερισμό;
Εκτόνωση, ο ατμός πρέπει να βγει έξω.
Ναι, και κάποιες φορές έβγαινε πάνω σας, όταν ήσασταν εσείς εκεί.
Ναι, ναι, γιατί όχι;
Η προσωπική σκιά είναι
οι προσωπικές ελλείψεις πραγμάτων,
για τα οποία κάθε ανθρώπινο ον θα μπορούσε να έχει συνείδηση,
τα οποία δεν είναι αρχετυπικά.
Για παράδειγμα, πράγματα όπως
η απληστία για χρήματα, η ζήλια,
κατωτερότητες που ο καθένας έχει
αλλά προτιμά να μη γνωρίζει γι' αυτές.
Αν κάποιος ζηλεύει, ή αν κάποιος ξαφνικά διακατέχεται από την επιθυμία για χρήματα ή τα σχετικά,
θα μπορούσε να το ξέρει, αν είναι τίμιος με τον εαυτό του.
Αλλά η συλλογική σκιά
έχει να κάνει με τη σκοτεινή πλευρά του αρχέτυπου του Εαυτού,
αυτό σημαίνει, είναι η σκιά της εικόνας του Θεού.
Στη χριστιανική παράδοση, θα μπορούσε να είναι ο διάβολος.
Και αυτό ανέκαθεν προσωποποιείται και νιώθεται ως κάτι
που δεν έχει να κάνει ευθέως με την ανθρώπινη ύπαρξη.
Εννοώ, αν κάποιος έχει καταληφθεί από τον διάβολο, είναι πολύ χειρότερα,
από το να μην είναι απλά ανθρώπινος.
Είναι δαιμονικό.
Και, αλλά από την άλλη μεριά, γενικά αυτό συγχωνεύεται.
Αρχικά έχετε αυτή την περιοχή,
της αμυδρής, σκοτεινής πλευράς,
και πίσω από αυτήν κρύβεται η άλλη.
Έχω, για παράγειγμα, δει ότι, όταν
η Γερμανία πήγε στον διάβολο μέσα από τον Ναζισμό,
οι άνθρωποι έπεσαν μέσα σε αυτόν, μέσα από την προσωπική τους σκιά.
Για παράδειγμα, δεν ήθελαν να χάσουν τη δουλειά τους, επειδή έμεναν προσκολλημμένοι στα χρήματα.
Αυτή ήταν η προσωπική τους σκιά.
Αλλά στη συνέχεια εντάχθηκαν στο ναζιστικό κίνημα γι' αυτόν τον λόγο
και έκαναν πολύ χειρότερα πράγματα από αυτά που θα είχαν  κάνει
φυσιολογικά, κάτω από φυσιολογικές κοινωνικές συνθήκες.
Έτσι, μπορείτε να πείτε ότι η προσωπική σκιά είναι η γέφυρα προς τη συλλογική σκιά,
ή η ανοιχτή πόρτα προς τη συλλογική σκιά.
Αλλά η συλλογική σκιά αναδύεται σε εκείνες
τις τρομερές μαζικές ψυχώσεις.
Είναι σαν να έχετε το δωμάτιό σας, και υπάρχει μια πόρτα που δεν είναι κλειστή,
και από εκεί μπορεί να μπει μέσα ο διάβολος.
Και αν γνωρίζετε την προσωπική σας σκιά, μπορείτε να κλείσετε όλες τις πόρτες.
Τα μεγάλα γεγονότα της Παγκόσμιας Ιστορίας είναι, στο βάθος, βαθιά ασήμαντα.
Σε τελευταία ανάλυση, το ουσιαστικό είναι η ζωή του Ατόμου.
Αυτό μόνο κάνει Ιστορία, μόνο του, εδώ, κάνει τις σπουδαίες μεταμορφώσεις αρχικά να συμβούν,
και το μέλλον όλο, όλη η ιστορία του κόσμου,
τελικά αναπηδά σαν μια γιγαντιαία συνάθροιση από αυτές τις κρυμμένες πηγές μέσα στα άτομα.
Στις πλέον προσωπικές και υποκειμενικές ζωές μας,
δεν είμαστε μόνο οι παθητικοί μάρτυρες της εποχής μας και αυτοί που πάσχουν από αυτήν,
αλλά επίσης είμαστε και αυτοί που τη δημιουργούμε. Εμείς φτιάχνουμε την εποχή μας.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1934
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα πολύ
σημαντικό γεγονός, ιστορικά,
ότι υπήρχαν πολύ λίγοι από εμάς
που από πρόθεση έγιναν αναλυτές.
Αυτό που συνέβη ήταν ότι όλοι μας είχαμε νευρώσεις,
και ήμασταν ωραίοι, παχουλοί, ζουμεροί,
και δονούμασταν σαν αιολική άρπα στον υψηλό άνεμο.
Και πολύ συχνά αυτό γινόταν πιο έντονο με μια σχέση γάμου,
και έτσι, οι περισσότεροι από μας, της γενιάς μου,
δεν προετοιμαζόμασταν να γίνουμε αναλυτές,
αλλά πηγαίναμε σε έναν αναλυτή,
μήπως και μπορέσει να αλλάξει κάτι με τις ψυχές μας,
και κάπου στην πορεία λέγαμε, "Δεν θα ήταν έξοχο αν μπορούσα να γίνω κι εγώ ένας από αυτούς;"
Πρέπει να θυμηθώ το πρώτο μας ραντεβού,
επειδή ο Τζόε κι εγώ πήγαμε μαζί,
και εκείνος μιλούσε πάνω από το κεφάλι μου
στον Τζόε, κανονίζοντας τα δικά μου ραντεβού.
Κι εγώ τελικά είπα, "Λοιπόν, πού μπαίνω εγώ;"
Και εκείνος είπε, "Ω, αυτό έρχεται αργότερα."
Και δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό.
Η Τζέην κι εγώ φτάσαμε στη Ζυρίχη το 1932.
Είχαμε έναν πολύ βαθύ δεσμό μεταξύ μας, αλλά επίσης ήμασταν και πολύ διαφορετικοί,
και έτσι
φτάναμε σε φρικτές
διαφωνίες και συγκρούσεις.
Θέλαμε με αγωνία
να κρατηθούμε από κάτι που θα μας έδινε κάποια εργαλεία με τα οποία να δουλέψουμε,
ώστε να μπορέσουμε να επιλύσουμε αυτές τις διαφωνίες.
Δεν ήμουν τόσο γοητευμένη μαζί του,
στην αρχή.
Δεν ήμουν ... σκεφτόμουν, ο τρόπος που μιλούσε,
όχι, ήταν το γράψιμό του.
βέβαια, ήταν πολύ διαισθητικό γράψιμο – δεν ήταν ο τύπος μου.
Και συνέχεια σκεφτόμουν, "Ποιος στο διάβολο νομίζει ότι είναι;"
Ξέρετε. "Πώς αυτός ... πώς ξέρεις εσύ τι λέει;"
Εννοώ, "Πώς ξέρει αυτός ότι αυτό που λέει είναι σωστό;"
Και είχα πραγματικά μεγάλη αντίσταση.
Είναι σχεδόν κανόνας,
αλλά δεν θέλω να κάνω πολλούς κανόνες, προκειμένου να μη γίνω σχηματικός,
ότι ένας εσωστρεφής άνθρωπος παντρεύεται έναν εξωστρεφή
για αντιστάθμιση,
ή ένας τύπος παντρεύεται έναν αντίθετο τύπο,
για να συμπληρώσει τον εαυτό του.
Σκεφτόμουν, "Λοιπόν, αυτός δεν ξέρει τι λέει.
Κι εγώ δεν μπορώ απλά να το φάω αυτό."
Μέχρι που μπήκα στον κόπο
και τον αντιμετώπισα κατά πρόσωπο, και τότε,
Θεέ μου, απλά μου έκανε κάθε είδους νόημα.
Μου άρεσε το σχόλιό του στο ξεκίνημα.
Είπε, "Ω, ώστε είσαι κι εσύ στη σούπα επίσης!"
Μου άρεσε το επίσης.
Ότι θα ήσασταν μέσα σε αυτό μαζί.
Ναι.
Το αρχέτυπο είναι μια δύναμη. Έχει μια αυτονομία.
Μπορεί
ξαφνικά να σε αδράξει.
Είναι σαν μια κατάληψη.
Έτσι, για παράδειγμα,
ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά.
Αυτό είναι μια τέτοια περίπτωση.
Βλέπεις, έχεις μια συγκεκριμένη εικόνα μέσα σου, χωρίς να το ξέρεις, της γυναίκας.
Τώρα βλέπεις εκείνο το κορίτσι,
ή τουλάχιστον μια καλή απομίμηση του τύπου σου,
και αμέσως καταλαμβάνεσαι,
και έχεις φύγει.
Και μετά, ίσως ανακαλύψεις ότι αυτό ήταν ένα διαβολεμένο λάθος.
Ή βλέπετε, ένας άνδρας είναι πολύ ικανός,
αν είναι αρκετά ευφυής να δει
ότι η γυναίκα της επιλογής του, όπως λέει κανείς,
δεν ήταν επιλογή. Είχε καταληφθεί.
Βλέπει ότι εκείνη δεν είναι καθόλου καλή,
ότι είναι διαβολεμένη υπόθεση,
και μου το λέει. Λέει,
"Για τ' όνομα του Θεού, γιατρέ μου, βοήθησέ με να απαλλαγώ από αυτόν τον δαίμονα."
Δεν μπορεί.
Είναι σαν πηλός στα χέρια της.
Και αυτό είναι το αρχέτυπο.
Αυτό είναι το αρχέτυπο της άνιμα.
Και αυτός νομίζει ότι είναι όλη η ψυχή του, ξέρεις.
Όπως τα κορίτσια, ξέρετε,
όταν ένας άνδρας τραγουδά πολύ ψηλά,
τότε εκείνη σκέφτεται ότι αυτός πρέπει να έχει έναν πολύ υπέροχο πνευματικό χαρακτήρα,
επειδή μπορεί να τραγουδά το ψηλό "Ντο",
και μετά απογοητεύεται οικτρά, όταν παντρεύεται
αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο.
Λοιπόν, αυτό είναι το αρχέτυπο του άνιμους.
Αυτό είναι δομημένο ακριβώς στο κέντρο όλης της ψυχολογίας του Γιουνγκ.
Ότι θα πρέπει να αναπτύξει κανείς τα "αντιθετικά σεξουαλικά του περιεχόμενα",
όπως τόσο παράδοξα το διατυπώνει η Μάργκαρετ  Μηντ.
Αλλά ο Γιουνγκ προτιμά να μιλά για τον άνιμους και την άνιμα,
εννοώντας τη θηλυκή πλευρά τού – ή την αρσενική πλευρά της γυναίκας και τη θηλυκή πλευρά του άνδρα.
Και έτσι,
όλοι εμείς, που πραγματικά είμαστε αφοσιωμένοι και εμπλεγμένοι στον γιουγκιανό κόσμο,
είμαστε πολύ απασχολημένοι με το να προσπαθούμε να αναπτύξουμε τους άνιμούς μας και τις άνιμας.
Και δεν περιμένουμε ότι κάποτε αυτό θα καταλήξει σε μια ισοπαλία,
και ότι οι φωνές μας θα εναλλάσσονται από σοπράνο σε μπάσο,
ή ότι πρόκειται να έχουμε μια επανέκδοση των ζωτικών μερών.
Αλλά από την άλλη, νιώθουμε ότι,
συνήθως, προχωρώντας σε μια λειτουργία δύο σταδίων,
πρώτα με την προβολή της άνιμα κάποιου ή του άνιμους κάποιας,
και μετά το σταδιακό ξεφλούδισμα και την απομάκρυνσή τους
και ξαναπαίρνοντάς τα πίσω και αφομοιώνοντάς τα,
και ελπίζοντας να ενοποιηθούν στη συνείδησή μας,
ότι αυτή η κατάσταση ύπαρξης του ανδρόγυνου ή σχεδόν ανδρόγυνου
είναι ο τρόπος να υπάρξει κανείς, πριν κλείσουν τον διακόπτη.
Στα αρχικά στάδια μιας σχέσης,
υπάρχει γενικά πολλή προβολή που αναμειγνύεται με αυτήν.
Και αυτή
είναι υπεύθυνη για όλους εκείνους τους καυγάδες του έρωτα.
Εννοώ, εκείνη ζητάει πράγματα που εκείνος δεν μπορεί να εκπληρώσει και
εκείνος ζητάει πράγματα που εκείνη δεν μπορεί να εκπληρώσει, και
ο άνιμους  και η άνιμα διασταυρώνουν τα ξίφη, και
εννοώ, αν μαγνητοσκοπήσεις έναν καυγά ερωτευμένων,
είναι ακριβώς ο ίδιος σε όλο τον κόσμο.
Κυριολεκτικά.
Και αυτό είναι προβολή.
Και αν οι άνθρωποι δεν φύγουν μακριά, αλλά  το επεξεργαστούν,
και πάρουν πίσω όλη αυτή την προβολή που υπάρχει μέσα σε αυτό,
τότε,
εμφανίζεται, ή ξετυλίγεται από όλο αυτό
η αληθινή σχέση.
Μπορεί να μην υπάρχει καμία,
και τότε θα είναι το φροϋδικό:
"Γεια χαρά, τώρα  βλέπω ότι απλά συμβόλιζες αυτό κι αυτό μέσα μου,
και σε ευχαριστώ πολύ, γεια χαρά".
Ή μπορεί να υπάρχει μια τεράστια ποσότητα σχέσης,
αληθινής σχέσης, που έχει χτισθεί,
η οποία δεν είναι το ίδιο πράγμα με την προβολή.
Η ένταση
της διαμάχης μας
ξαφνικά έγινε καθαρή για μένα,
ότι η Τζέην είχε αναπτυγμένη μια λειτουργία σκέψης,
και εγώ είχα αναπτύξει τη συναισθηματική λειτουργία.
Και φυσικά αυτό ήταν ανάποδο.
Όλοι ξέρουν ότι
οι άνδρες σκέφτονται και οι γυναίκες νιώθουν.
Μόνο που αυτό δεν τύχαινε να συμβαίνει έτσι με μας.
Αλλά νομίζω ότι,
αυτό που έκανε για τις γυναίκες, ήρθε μέσα από
το τρομερό ενδιαφέρον του για το άτομο.
Και οι γυναίκες μπορούν να είναι άτομα, επίσης.
Και αυτό το πρόβλημα,
του τι είναι θηλυκό και τι είναι αρσενικό, και ούτω καθεξής και ούτω καθεξής,
σχεδόν
ερχόταν δεύτερο.
Έτσι, νομίζω κατά μια έννοια ...
και μετά, βέβαια, η ανακάλυψή του τού άνιμους και της άνιμα,
ότι έκανε πολλά.
Ο Γιουνγκ δεν έκλινε προς το να είναι μια πατρική φιγούρα.
Ήταν με έναν καταπληκτικό τρόπο κοντά σου,
φυσικά.
Μπορούσε να καθίσει, και μετά
από δέκα δευτερόλεπτα, ένιωθες ότι μιλάς με έναν αδερφό,
όχι με έναν πατέρα.
Και αν είχατε αυτή την αδερφική σχέση με αυτόν,
τότε κουβεντιάζατε με έναν ελεύθερο τρόπο,
όπου αποδεχόσασταν ότι θύμωσε,
όπου και εσείς επίσης ήσασταν έτοιμος να θυμώσετε μαζί του,
όπως κάνουν οι άντρες με έναν ορθό, καθαρό τρόπο.
Ήταν εύκολο να προχωρήσεις μαζί του.
Αλλά τη στιγμή που νόμιζε κανείς
ότι εκείνος ήταν μια πατρική φιγούρα,
ήταν για τους άντρες πολύ καταστροφικός,
επειδή
ήταν πάρα πολύ παράλογος για να δώσει κατεύθυνση ως πατέρας.
Άλλαζε πάρα πολύ ανοιχτά,
πάρα πολύ συχνά γνώμη,
για να δώσει τέτοια κατεύθυνση.
Αυτό είναι φυσικό, να αλλάζει κανείς γνώμη.
Πολύ φυσικό πράγμα.
Aλλά ο πατέρας θα πρέπει να δίνει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση,
και εκείνος δεν είχε εντελώς καμιά πρόθεση να δώσει κατεύθυνση.
Έτσι, για τους άνδρες ήταν συχνά δύσκολο, επειδή
η στιγμή που οι άνδρες ψάχνουν, και πολλοί άνδρες ψάχνουν για έναν πατέρα,
για έναν πατέρα.
Ενώ με τις γυναίκες, πήγαινε πολύ καλύτερα,
Επειδή
μια γυναίκα δεν ψάχνει τόσο πολύ για έναν πατέρα.
Ψάχνει τον εραστή της.
Και εκείνος ήταν γοητευτικός,
σαγηνευτικός.
Και εκεί πρόσφερε
μεταβίβαση,
συχνά λίγο υπερβολικά,
αλλά με μια μεγάλη θεραπευτική δύναμη,
με μια μεγάλη θεραπευτική δύναμη.
Σχετικά με την ατμόσφαιρα στη Ζυρίχη εκείνη την εποχή;
Λοιπόν, αυτό είναι που αποστρεφόμουν.
Ω, ο αποκρυφισμός απλά βρομοκοπούσε!
Ήταν τελείως ανυπόφορο.
Υπήρχαν οι μεταβιβάσεις.
Κι εγώ ορκιζόμουν ότι δεν θα έκανα ποτέ μεταβίβαση.
Αυτό ήταν ένα πράγμα που το αποφάσισα αμέσως,
γιατί απλά φαινόταν τόσο απαίσιο.
Εννοώ, αυτοί οι άνθρωποι ήταν απλά ανόητοι.
Αλλά έκανα μια μεταβίβαση.
Δεν μπορέσατε να την αποφύγετε.
Δεν μπορούσα να την αποφύγω.
Εννοώ, σε τελική ανάλυση, κάνεις μια μεταβίβαση επειδή αυτό που σου λείπει μέσα σου
χρειάζεται να ιδωθεί  σε κάποιον άλλον.
Και ήταν πολλά που έλειπαν μέσα μου.
Ξέρετε, με έναν άνθρωπο του διαμετρήματος του Γιουνγκ,
υπάρχουν πολλά που λείπουν.
Είναι μια συνηθισμένη
παρατήρηση
ότι,
όταν μιλάς σε κάποιο άτομο
και αυτό το άτομο σου δίνει
μια ενορατική εικόνα
σε κάποια
από τις εσωτερικές ανησυχίες του, τα ενδιαφέροντα, τα συναισθήματά του,
με άλλα λόγια,
παραδίδει
τα προσωπικά του συμπλέγματα,
τότε,
μπαίνεις σιγά σιγά και θέλοντας και μη, στην κατάσταση
ενός είδους αυθεντίας.
Ένα σημείο ... γίνεσαι ένα σημείο αναφοράς.
Γνωρίζεις ότι έχεις στην κατοχή σου
όλα
τα σημαντικά στοιχεία για την ανάπτυξη ενός προσώπου.
Τώρα, βλέπετε,
αυτό δημιουργεί μια συναισθηματική σχέση
προς τον αναλυτή,
και αυτό είναι εκείνο που ο Φρόυντ ονόμαζε μεταβίβαση,
η οποία είναι ένα κεντρικό πρόβλημα
της αναλυτικής ψυχολογίας.
Είναι ακριβώς έτσι, σαν αυτοί οι άνθρωποι να έχουν παραδώσει
όλη την ύπαρξή τους,
και αυτό μπορεί να έχει
πολύ ιδιαίτερα αποτελέσματα πάνω στο άτομο.
Και είτε σε μισούν γι' αυτό είτε σε αγαπούν γι' αυτό,
αλλά δεν τους είσαι αδιάφορος.
Αλλά ποτέ δεν ένιωσα σαν να είχα πάρα πολλή μεταβίβαση.
Δεν κράτησε πάρα πολύ, επειδή
ο Γιουνγκ,
το ωραίο με αυτόν, ή το καλό με αυτόν, ήταν
ότι έδινε τόσο πολλά από τον εαυτό του.
Απλά σου έδινε όλα όσα είχε.
Έτσι, δεν ήταν σαν να είχες βαρύ κεφάλι από μεθύσι.
Τα είχες όλα.
Καταλαβαίνετε;
Ποτέ δεν ένιωσα δέος γι' αυτόν.
Κάποιες φορές, απλά σκεφτόμουν ότι είναι αστείος,
Όταν συνηθίζαμε να έχουμε μια μικρή διαφωνία σχετικά με τον Θεό.
Έλεγε, ξέρετε,
"Δεν είμαι τόσο σίγουρος για τον Θεό.
Είμαι απόλυτα πρόθυμος να εμφανιστεί."
“Ωραία." συνήθιζα να λέω στον Γιουνγκ,
"Φυσικά, αν εμφανιστεί, πιθανότατα θα μοιάζει σε σένα."
Και υποθέτω
ότι νόμιζα,
πριν γίνω έξαλλη μαζί του,
νόμιζα ότι θα είχε κάποια, ένα είδος κάποιας λύσης στα προβλήματα της ζωής.
Μετά βρήκα ότι εγώ έπρεπε να βρω τη λύση, μόνη μου.
Που ήταν, υποθέτω αυτό που εκείνος έκανε.
Σε έφερνε σε αυτό το σημείο.
Δεν ξέραμε αν είμαστε ψάρι, κρέας ή πουλερικό,
και έπρεπε να βρούμε τους εαυτούς μας από την αρχή.
Ονειρεύτηκα ότι ο Γιουνγκ ήταν
προτεστάντης κληρικός
και στεκόταν σε έναν άμβωνα
κάνοντας κήρυγμα
και εμείς όλοι ήμασταν στα στασίδια,
και όταν τελείωσε το κήρυγμά του,
όλοι οι άλλοι σηκώθηκαν και άρχισαν να ψάλλουν,
"Μαντάλα, μαντάλα,"
με τον τρόπο που σε χριστιανικούς καιρούς θα τραγουδούσαν, "Ωσαννά".
Και αυτό απεικόνιζε μια στάση λατρείας προς τον Γιουνγκ,
η οποία ήταν αστεία, όπως μπορείτε να φανταστείτε.
Έτσι, σκέφτηκα ότι δεν ήθελα καθόλου να πω αυτό το όνειρο στον Γιουνγκ,
αλλά το έκανα, και εκείνος είπε, "Λοιπόν, φυσικά θα έπρεπε να νιώθεις έτσι."
Πρόβαλλα απλά το δικό μου προτεσταντικό υπόβαθρο,
κάνοντας τον Γιουνγκ μια πατρική φιγούρα,
φτιάχνοντας τους άλλους ανθρώπους μια ομάδα, που δεν ήταν.
Ο Φρόυντ πάντα ήθελε να σπάει μια μεταβίβαση και να...
Να τη λύνει;
Να τη λύνει και να φέρνει τους ανθρώπους στη ζωή ξανά, κάτω στην προσαρμογή με τη ζωή ξανά.
(Ο Γιουνγκ όμως) είχε την αίσθηση ότι όσο έχουμε μια ισχυρή μεταβίβαση,
θα πρέπει να είναι αναγκαία, επειδή έλεγε,
υπάρχει μια μεγαλύτερη προσωπικότητα
που εμπλέκεται στη μεταβίβαση.
Και δεν ξέρουμε αυτή η προσωπικότητα τι έχει αποθηκευμένο,
έτσι πρέπει να την υπηρετούμε.
Και αυτό ήταν τρομερά δύσκολο για τον Γιουνγκ.
Συχνά μας έλεγε ξέρετε, "Θα έπρεπε να έχω δέκα ζωές,
προκειμένου παραγματικά
να ακολουθήσω την ανάπτυξη
της εξέλιξης της διαδικασίας της εξατομίκευσης τόσο βαθιά," όσο έκανε με όλους εμάς.
Αλλά αυτό ήταν επίσης και εκείνο που τον ενδιέφερε.
Πολλές φορές έλεγε,
"Χωρίς εσάς, γυναίκες, δεν θα μπορούσα να έχω αναπτύξει την ψυχολογία μου."
Είχα ένα περιστατικό, που ήταν μια ευφυής
νέα γυναίκα.
Ήταν φοιτήτρια φιλοσοφίας,
πολύ καλός νους,
όπου θα μπορούσε κανείς εύκολα να περιμένει ότι θα έβλεπε
πως δεν είμαι
η πατρική αυθεντία.
Αλλά αδυνατούσε πραγματικά να βγει από αυτή την ψευδαίσθηση.
Και σε μια τέτοια περίπτωση,
αυτό στο οποίο μπορεί κανείς πάντα να προσφεύγει είναι τα όνειρα.
Είναι σαν κάποιος να ρώταγε το ασυνείδητο,
"Τώρα τι λες σε μια τέτοια κατάσταση;"
Βλέπετε, εκείνη λέει μέσα από το συνειδητό,
"Φυσικά ξέρω ότι δεν είστε ο πατέρας μου,
αλλά απλά νιώθω έτσι, είναι έτσι,
εξαρτώμαι από σας.”
Και τότε είπα, "Τώρα, ας δούμε τι λέει το ασυνείδητο."
Το ασυνείδητο παρήγαγε όνειρα
στα οποία εγώ παραγματικά ανέλαβα έναν πολύ περίεργο ρόλο.
Ξέρετε, ήταν ένα μικρό παιδί, καθόταν πάνω στα πόδια μου,
την κρατούσα στα χέρια μου.
Ήμουν ένας πολύ τρυφερός πατέρας για το μικρό κορίτσι, ξέρετε,
και όλο και περισσότερο
τα όνειρα έγιναν πιο εμφατικά από την άποψη αυτή.
Δηλαδή, εγώ ήμουν ένα είδος γίγαντα
και εκείνη ήταν ένα πολύ μικρό εύθραυστο ανθρώπινο πραγματάκι, ξέρετε,
ένα πολύ μικρό κοριτσάκι στα χέρια ενός τεράστιου όντος.
Και το τελευταίο όνειρο από αυτή τη σειρά
-  δεν μπορώ να σας πω όλα τα όνειρα -
ήταν ότι
εγώ ήμουν έξω στη φύση,
στεκόμουν σε ένα χωράφι με σιτάρι,
ένα τεράστιο χωράφι με σιτάρι, που ήταν ώριμο για συγκομιδή.
Ήμουν ένας γίγαντας και την κρατούσα στα χέρια μου σαν μωρό,
και ο αέρας φύσαγε πάνω από το χωράφι με το σιτάρι.
Τώρα, ξέρετε, όταν ο αέρας φυσάει πάνω από το σιτάρι, κάνει εκείνα τα κύματα στο χωράφι με το σιτάρι,
και με αυτά τα κύματα τη λίκνιζα, έτσι,
ακουμπώντας την σαν να ήταν να κοιμηθεί.
Και εκείνη ένιωσε
σαν να ήταν στα χέρια ενός θεού, της θεότητας.
Και εγώ σκέφτηκα, "Η συγκομιδή είναι ώριμη,
και πρέπει να της το πω."
Και της είπα,
"Βλέπεις,
αυτό που θέλεις
και αυτό που προβάλλεις σε μένα, επειδή δεν είναι συνειδητό,
είναι
έχεις την ιδέα μιας θεότητας
την οποία δεν κατέχεις.
Και έτσι, τη βλέπεις σε μένα."
Αυτό της έκανε κλικ.
Ξαφνικά, γνώρισε
μια τελείως παγανιστική εικόνα
που έρχεται φρέσκια από το αρχέτυπο.
Δεν είχε την ιδέα ενός χριστιανικού Θεού,
ή ενός Ιεχωβά της Παλαιάς Διαθήκης.
Ήταν ένας παγανιστικός θεός.
Ένας θεός της Φύσης, της Βλάστησης.
Ήταν το ίδιο το σιτάρι, ήταν το πνεύμα του σιταριού,
το πνεύμα του ανέμου,
και εκείνη ήταν στα χέρια αυτής της θεότητας (numen).
Αυτή είναι η ζωντανή εμπειρία ενός αρχέτυπου.
Αυτό έκανε τρομερή εντύπωση σε αυτό το κορίτσι,
και αμέσως της έκανε κλικ.
Είδε τι ήταν εκείνο που πραγματικά της έλειπε,
αυτή την αξία που έλειπε,
που είχε τη μορφή της προβολής πάνω σε μένα
και με έκανε απαραίτητο σε εκείνη.
Και μετά σκέφτηκε, λοιπόν, αυτός δεν είναι απαραίτητος.
Επειδή, όπως λέει το όνειρο,
εκείνη βρίσκεται στα χέρια
αυτής της αρχετυπικής ιδέας.
Και αυτή είναι μια εμπειρία φώτισης, βλέπετε.
Και αυτό είναι που οι άνθρωποι ψάχνουν,
μια αρχετυπική εμπειρία, που τους δίνει
μια άφθαρτη αξία.
Εξαρτώνται από εξωτερικές καταστάσεις,
εξαρτώνται από τις επιθυμίες τους, τις φιλοδοξίες τους.
Εξαρτώνται από άλλους ανθρώπους,
επειδή δεν έχουν καμιά αξία στον εαυτό τους.
Δεν έχουν τίποτα στον εαυτό τους.
Είναι μόνο λογικοί
και δεν έχουν στην κατοχή τους  έναν θησαυρό
που θα μπορούσε να τους κάνει ανεξάρτητους.
Αλλά, όταν αυτό το κορίτσι
μπορεί να κρατά αυτή την εμπειρία,
τότε δεν εξαρτάται πλέον.
Δεν μπορεί να εξαρτάται πλέον, επειδή αυτή η αξία βρίσκεται μέσα της.
Και αυτό είναι ένα είδος ελευθερίας
και αυτό φυσικά, αυτό την κάνει πλήρη, ξέρετε.
Στον βαθμό που εκείνη μπορεί να συνειδητοποιήσει μια τέτοια υπερφυσική εμπειρία,
μπορεί να συνεχίσει το μονοπάτι της,
τον δρόμο της, την εξατομίκευσή της.
Το βελανίδι μπορεί να γίνει βελανιδιά,
και όχι ένα γαϊδουράκι.
Αν έχετε μια σχέση με τον Κ. Γ. Γιουνγκ,
τότε χρειάζεται να εργαστείτε πάνω σε αυτήν,
και το νόημα είναι ένα αποτέλεσμα, ίσως, βλέπετε.
Μπορεί κανείς να πει, πρόβαλλα πάνω σε εκείνον έναν πατέρα,
αλλά επίσης πρόβαλλα σε εκείνον και μια μητέρα,
βλέπετε,
και εκείνην που με αποδεχόταν, θα μπορούσα να πω.
Και από αυτό, με το πέρασμα των χρόνων,
βρήκα έναν τόπο σε αυτόν τον κόσμο.
Βρήκα έναν τόπο μέσα μου, και στον κόσμο.
Μια μεταβίβαση είναι μια προβολή.
Έτσι, πρόβαλα πάνω σε εκείνον αυτό κι εκείνο.
Και εκείνος το πήρε αυτό σοβαρά, και έπραξε ανάλογα.
Αλλά ποτέ δεν το κορόιδεψε.
Το αποδέχτηκε.
Το αποδέχτηκε.
Θυμάμαι μια φορά,
μια ασθενής ήθελε να παντρευτεί τον Γιουνγκ.
Ήταν πεπεισμένη ότι εκείνος ήταν ο άντρας για εκείνη,
και για όλη της τη ζωή.
Και αφού ο Γιουνγκ της εξήγησε ότι εκείνος ήταν ήδη παντρεμένος,
εκείνη συνέχιζε να είναι πεπεισμένη,
και, τότε, ο Γιουνγκ το δέχτηκε.
Εκείνη πήγε,
ετοίμασε έναν γάμο με τον Γιουνγκ,
τύπωσε προσκλητήρια,
όλα ήταν έτοιμα.
Ο Γιουνγκ συνέχιζε να το αποδέχεται,
έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στις αντιδράσεις του ασυνείδητου,
που θα έρχονταν από την ασθενή ή από εκείνον.
Και την ημέρα πριν από τον κανονισμένο γάμο,
πήρε ένα επείγον γράμμα από την ασθενή,
που έλεγε ότι εκείνη τη νύχτα
ο Θεός της είχε πει
ότι, δυστυχώς, ο γάμος δεν μπορούσε να γίνει.
Η ασθενής βγήκε από την ψύχωσή της.
Το είχε πάντα στη μνήμη της αυτό το γεγονός,
και ήταν εντελώς ισορροπημένη στη συνέχεια.
Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο  ο Γιουνγκ διαχειριζόταν την κατάσταση της  μεταβίβασης,
ως μια πλήρη πραγματικότητα,
και έχοντας πλήρη εμπιστοσύνη στο ασυνείδητο,
το οποίο θα οδηγούσε τον ασθενή και εκείνον
μέσα από μια φαινομενικά δύσκολη κατάσταση.
Μπορούσε να δει αυτό που
αληθινά στην ουσία άρεσε σε κάθε γυναίκα,
και τη βοηθούσε να βρει το κύριό της ενδιαφέρον:
λογοτεχνία, πολιτική, ψυχοθεραπεία, ή αστρολογία, ή ό,τι θέλεις.
Είχε μια τέχνη
να ακολουθεί κάθε μια, μέχρι να βρει εκείνη τον εαυτό της.
Και η αξία της μεταβίβασης ήταν μεγάλη για τον ίδιο τον Γιουνγκ.
Ήταν πραγματικά σαν να ήταν πάντα μέσα,
μέσα στο ασυνείδητό σου.
Και όχι παραβιάζοντας,
αλλά επειδή ήταν πάντα εκεί που βρισκόταν κανείς,
και ήξερε πώς να είναι εκεί.
Επίσης, ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσε κανέναν από τους όρους του, ποτέ.
Στην τελευταία μου συνεδρία του είπα ένα ένα όνειρο,
και συνειδητοποίησα, "Θεέ μου, αυτός ο άνθρωπος είναι 85 χρονών,"
και ήταν ολόκληρες σελίδες το όνειρο.
Και έτσι του είπα μόνο το μισό όνειρο,
σκεφτόμενη ότι δεν μπορώ να του το φορτώσω όλο.
Και έτσι τότε εκείνος ξεκίνησε.
Ξέρετε, δεν σε ρωτούσε για κάποια σύνδεση, πολύ σπάνια το έκανε.
Απλά άρχιζε να μιλά.
Και εγώ ήμουν κάπως ...
δεν έβρισκα τη σύνδεση,
μια και αυτά για τα οποία μιλούσε δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με το όνειρό μου,
αλλά ήξερα καλά
ότι θα βρω τη σύνδεση, αν ακούω, τελικά.
Και ξαφνικά, είπε,
"Ω, αυτό είναι σαν να ονειρεύτηκες ..."
και μου είπε το δεύτερο μέρος του ονείρου μου, το οποίο δεν του είχα πει.
Μετά από δυο χρόνια περίπου,
είδα ένα όνειρο, στο οποίο ο Γιουνγκ είχε πεθάνει.
Και εγώ βρισκόμουν στο σπίτι του, στον προθάλαμο όπου κείτονταν,
και βημάτιζα στο δωμάτιο πολύ λυπημένος, πολύ δυστυχισμένος,
και ξαφνικά το συναίσθημά μου άλλαξε,
σαν να είχα βγάλει τις κάλτσες μου, και είπα,
"Λοιπόν, ωραία, είναι νεκρός. Τώρα, εμείς πρέπει να πάμε και να δουλέψουμε."
Είπα αυτό το όνειρο στον Γιουνγκ,
και είπε, "Λοιπόν, ωραία, τώρα μπορείς να βλέπεις ασθενείς.
Είσαι έτοιμος να βλέπεις ασθενείς."
Δεν το έβλεπε, αλλά το ένιωθε,
ότι μια ακτίνα από το πνεύμα του έπεφτε πάνω σε μας.
Και ήταν τρομερά κακομαθημένος,
επειδή συγκρινόμενοι με αυτό,
οι άλλοι άνδρες δεν ήταν πια τόσο ενδιαφέροντες.
Ναι, αυτό πρέπει να ήταν ένα πρόβλημα.
Θα πω, εκτός από τον δικό μου σύζυγο.
Λοιπόν, ήσασταν παντρεμένη.
Ήμουν παντρεμένη.
Και είχατε μια βαθιά σχέση. Πώς ένιωθε ο άνδρας σας; Ζήλεψε ποτέ τον Γιουνγκ;
Καθαρά.
Όλοι οι άνδρες μας, όλοι οι άνδρες
των γυναικών γύρω του ζήλευαν πολύ.
Αλλά
εφόσον ήξεραν
και καταλάβαιναν
ότι ο Γιουνγκ
δεν έπεφτε στις παγίδες και τις επιθυμίες των γυναικών,
δεν χρειαζόταν να ζηλεύουν πραγματικά,
επειδή ο Γιουνγκ ποτέ δεν έκανε κατάχρηση της θέσης του σε όλες αυτές τις μεταβιβάσεις.
Τώρα,
ο Γιουνγκ δούλευε
σε αυτόν τον απορριφθέντα
θηλυκό κόσμο του ασυνείδητου, για χρόνια.
Οι άνθρωποι έρχονταν σε αυτόν.
Είχε ιδιαίτερη επιτυχία με τις γυναίκες ασθενείς.
Και ένα πρόσωπο ήρθε στη ζωή του από πολύ νωρίς,
επειδή εκείνη είναι ήδη με τον Γιουνγκ και την Έμμα Γιουνγκ
στο περίφημο συνέδριο στη Βιέννη,
όπου φωτογραφήθηκαν όλοι μαζί.
Και αυτή είναι η Τόνι Γουλφ.
Λοιπόν, όλο που μπορώ να πω είναι
ότι εκείνη ήταν ένας εξαιρετικά ασυνήθιστος άνθρωπος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία σχετικά με αυτό.
Και ήταν μεγάλη βοήθεια για τον Γιουνγκ, επίσης. Εννοώ, όσον αφορά
τους ψυχολογικούς τύπους, για παράδειγμα, εκείνη έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο εκεί,
πολύ σημαντικό.
Στην ανάπτυξη των ιδεών του;
Εκείνη είχε όλη αυτή τη γνώση στη φιλοσοφία, και ούτω καθεξής,
και ήταν, είχε υπάρξει, μια από τις ασθενείς του αρχικά.
Καταλαβαίνω.
Ναι, και θυμάμαι ότι ήταν πολύ περήφανος
με το γεγονός ότι είχε καταφέρει να τη θεραπεύσει.
Πολλοί άνθρωποι που τη γνώριζαν
έλεγαν ότι είχαν απελπιστεί για την ανάρρωσή της,
από όποια ήταν η ψυχολογική της διαταραχή.
Νομίζω ότι κανείς χρειάζεται να αποδεχτεί ότι ήταν αρκετά βαθιά
για να χωρέσει
το σπάνιο, εξαιρετικό πνεύμα που ήταν.
Επειδή, κατά μια έννοια,
όσο πιο σπάνιο, όσο πιο εξαιρετικό είναι το πνεύμα,
τόσο πιο βαθύς και ο ψυχολογικός πόνος.
Και ο Γιουνγκ κατάφερε να τη βγάλει έξω από αυτό.
Έτσι, την περίοδο του περίφημου συνεδρίου της Βιέννης,
εκείνη ήταν ήδη μια ενοποιημένη, λειτουργική προσωπικότητα.
Και για μένα, αυτή η φωτογραφία είναι πολύ συγκινητική,
η μοναδική που φαίνεται νέα, σαν μόλις να γεννήθηκε, είναι η Τόνι Γουλφ.
Κάθεται εκεί, με εκείνα τα μεγάλα μάτια.
Ο Γιουνγκ είχε ένα ένστικτο,
ότι αυτό που ήταν λάθος με τη ζωή, αυτό που έκανε τη ζωή
να σχίζεται, την έκανε ατελή,
ήταν επειδή το θηλυκό είχε απορριφθεί,
είχε οδηγηθεί στην παραφροσύνη, είχε οδηγηθεί στην τρέλα
από έναν κόσμο ανδρών.
Είχε απορριφθεί από έναν κόσμο κυριαρχούμενο από το αρσενικό.
Και την περίοδο που εκείνος άφησε τον εαυτό του να πάει,
και όταν έφτασε
βαθιά κάτω σε αυτό που εκείνος ονόμασε συλλογικό ασυνείδητο,
όλο αυτό
το θηλυκό που είχε απορριφθεί μέσα του
ήρθε και στάθηκε μπροστά του.
Η Τόνι Γουλφ έκανε θεραπεία με ανάλυση στον Γιουνγκ,
όταν ο Γιουνγκ ξεκίνησε τους ενεργητικούς οραματισμούς του,
και εκείνος στ' αλήθεια "έφευγε" και έγινε αρκετά ασταθής.
Και η Τόνι Γουλφ
απλά είπε ότι δεν θα συνέχιζε
την ανάλυσή της μαζί του, και ότι επρόκειτο να έχει σχέση μαζί του.
Και, λίγο πολύ, συμπεραίνω, τον πήρε απ' τ' αυτί και το έκανε.
Σε αυτό
το άγνωστο, τρομακτικό υπόγειο του συλλογικού ασυνείδητου,
εκείνη ήταν η οδηγός του Γιουνγκ,
σε τέτοιο βαθμό,
ώστε έζησε μαζί του,
και πήρε πάνω της όλο το βάρος.
Και φυσικά, οι εντάσεις που προκλήθηκαν από αυτό στη Ζυρίχη και στην οικογένεια
πρέπει να ήταν τεράστιες.
Εκείνη καθρέφτιζε
τη δική του άνιμα, με έναν τρόπο που δεν έκανε η κα Γιουνγκ.
Ήταν εκείνη που τον εισήγαγε σε όλα τα πράγματα της Ανατολής:
Ανατολίτικη πνευματικότητα, Ανατολική φιλοσοφία, και τα σχετικά.
Ήταν εραστές, καταλαβαίνω.
Ναι.
Η Έμμα ήξερε για τη σχέση τους, αλλά δεν ήθελε να χωρίσει τον Γιουνγκ.
Ω, για όνομα του Θεού, όχι.
Δεν θα πέρασε ποτέ αυτό από το μυαλό της.
Εννοώ, αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει.
Αυτό είναι μάλλον ασυνήθιστο.
Όχι, δεν νομίζω, όχι εκείνη την εποχή.
Δεν νομίζω ούτε καν στις μέρες μας.
Εννοώ, είχε τέσσερα παιδιά,
και δεν νομίζω ότι ο Γιουνγκ ήθελε καθόλου ένα διαζύγιο.
Λοιπόν, αυτό μπορεί αυτό να μην είναι πραγματικά σχετικό,
αλλά δεν θα ανέχονταν πολλές γυναίκες την ανοιχτή απιστία.
Παρακαλώ, συγχωρήστε με.
Δεν είμαι τόσο σιγουρη
αν αυτό δεν είναι ένα είδος
Βρετανικής, ίσως ακόμα και Αγγλικής
προκατάληψης, προσαρμογής,
ή κάτι τέτοιο.
Νομίζω ότι ...
Είναι και αμερικάνικη, επίσης.
Είναι;
Χωρίς την Τόνι Γουλφ
δεν θα τα είχε καταφέρει, επειδή εκείνη είχε
φρένα, κατά κάποιον τρόπο,
και τον σταματούσε πάντα
όταν έφτανε σε σημείο που έχανε τον εαυτό του τελείως
και ήταν χωρίς όρια.
Και η Τόνι Γουλφ τον σταματούσε,
και πάντα τον έφερνε πίσω στην πραγματικότητα,
και αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντικό για τον Γιουνγκ.
Και επίσης τον καταλάβαινε.
Είχε τόσο λαμπρό μυαλό,
που εκείνη το έπιανε, πριν εκείνος καν το καταλάβει.
Και επίσης,
προχωρούσε πάρα πολύ τη διαίσθησή του,
επειδή εκείνο τον καιρό
εκείνος ήταν επίσης και γιατρός.
Είχε εργαστεί
στο Άσυλο του Bergholzli,
και ήταν πολύ διανοητικός,
μέχρι που πραγματικά ήρθε και γνώρισε εκείνη.
Αυτό ήταν το νόημα, δεν υπήρχε καμιά σκιά σε αυτό, καμιά σκιά.
Ο Γιουνγκ ήθελε να είναι, και προσπαθούσε να είναι,
όσο το δυνατόν συμβατικός, οπουδήποτε ήταν δυνατόν,
έτσι ώστε στον εσωτερικό κόσμο,
όπου είχε αυτή τη σχέση με τις δύο γυναίκες,
να μπορεί να  είναι τόσο μη συμβατικός όσο πραγματικά ήταν,
τόσο μοναδικός, όσο πραγματικά ήταν.
Ήταν πολύ σπουδαίο γι' αυτόν να τα συνδυάζει, γύρω στα 1910.
Ξέρετε, η βικτωριανή εποχή δεν ήταν μακριά,
και δεν ήταν κάτι που εκείνος έκρυβε.
Θυμάμαι, περπατούσα
στη Ζυρίχη, εκεί κοντά στο Ινστιτούτο,
και εκεί ο Γιουνγκ και η Τόνι Γουλφ περπατούσαν.
Δεν ήταν κάτι κρυφό.
Και ήταν μέσα σε αυτήν τη σχέση, που είχε εκείνες
τις εμπειρίες της coniunctio (ένωσης).
Τότε είναι που κατάλαβε το μυστικιστικό
υπόβαθρο της σεξουαλικότητας,
το μυστικιστικό ή το ψυχολογικό αρχέτυπο το οποίο δούλευε.
Αυτή ήταν αργότερα μια τόσο εδραιωμένη σχέση,
και η κα Γιουνγκ περιλαμβανόταν τόσο πολύ,
που είμαι πολύ σίγουρη ότι δεν θα πάρκαρε το αυτοκίνητό του
μπροστά από το σπίτι της Τόνι Γουλφ,
το οποίο ήταν ένα λεπτό από το Ινστιτούτο,
και όλοι θα ήξεραν πού είναι και πότε ήταν εκεί και πότε δεν ήταν,
αν είχε κανείς την παραμικρότερη αμφιβολία γι' αυτό.
Και έτσι, αυτή η σχέση με την Τόνι Γουλφ δεν ήταν μια εξωσυζυγική σχέση,
ήταν μια άλλη σύζυγος.
Δυο γυναίκες σύζυγοι και ένας άνδρας.
Αυτό είναι δικαιολογία.
Η γνώμη μου είναι
ότι θα έπρεπε, ως Κ. Γ. (Γιουνγκ), θα έπρεπε να γνωρίζει
νωρίτερα ότι αυτό ήταν η άνιμά του,
και έτσι, να το σταματήσει.
Μια μέρα, η κα Γιουνγκ με πλησίασε και μου είπε, "Παρακαλώ,
θα συνεργαζόσασταν
με ανάλυση μαζί μου και με την Τόνι Γουλφ;"
Έτσι, κάναμε τρίο ανάλυση, για αρκετά μεγάλη περίοδο.
Καταλαβαίνω, με αμοιβαία όνειρα ή μόνο όνειρα του Γιουνγκ;
Όχι, όχι όνειρα του Γιουνγκ.
Της κας Γιουνγκ όνειρα, και της Τόνι όνειρα και δικά μου όνειρα.
Ω, και οι τρεις. Καταλαβαίνω.
Και το βρήκατε αυτό πολύ βοηθητικό;
Ήταν ενδιαφέρον. Ήταν πολύ ενδιαφέρον.
Η κα Γιουνγκ δεν ήταν καθόλου υποταγμένη στον Γιουνγκ.
Ήταν ξεκάθαρη και άμεση,
και έκανε πολλή δουλειά επίσης στις εργασίες του.
Προφανώς
στάθηκε δίπλα στον Γιουνγκ σε όλη τη διάρκεια της περιόδου της κρίσης του.
Ήταν πολύ πιο σταθερός χαρακτήρας από τον Γιουνγκ.
Πρώτα, γέννησε πέντε παιδιά.
Και μετά, μας είπε ο Γιουνγκ, και εκείνη μας είπε,
ότι ένιωσε την ανάγκη να μάθει περισσότερα,
και τότε σπούδασε φυσική
και μαθηματικά, και πολλά άλλα πράγματα.
Και μετά, έκανε ανάλυση με τον σύζυγό της.
Αλήθεια. Πόσο δύσκολο.
Ναι.
Έκανε επίσης και άλλη μια ανάλυση,
αλλά η κύρια ήταν η ανάλυση με τον Γιουνγκ,
και μετά,
εκείνος της επέτρεψε να αναλύει η ίδια.
Και ήταν πολύ καλή αναλυτική θεραπεύτρια,
και το αντίθετο από τον σύζυγό της.
Εκείνος ήταν περισσότερο της διαίσθησης και της σκέψης,
και η Έμμα Γιουνγκ ήταν αίσθηση, κυρίως αίσθηση.
Απολύτως κάτω στη γη,
και περισσότερο από αυτό, στα βάθη της γης.
Η κα Γιουνγκ είχε μια φανταστική αίσθηση του χιούμορ.
Γελούσε ελαφριά, και γελούσε,
και ήταν πολύ, πολύ καλή γυναίκα.
Μητρική.
Αλλά νομίζω βοήθησε πολύ στην επίλυση
τού, ας το πούμε, προβλήματος "άνιμους - άνιμα".
Είναι αυτοί οι τρεις που έκαναν τη δουλειά, νομίζω.
Η συνεργασία ανάμεσα στον Κ. Γ. Γιουνγκ, την Τόνι και την Έμμα διήρκεσε περίπου 40 χρόνια.
Η Έμμα Γιουνγκ
είπε σε μια στενή μου φίλη, ακριβώς λίγο πριν πεθάνει,
ότι ποτέ δεν έπαψε να είναι ευγνώμων
στη ζωή της,
για την Τόνι Γουλφ,
γιατί η Τόνι Γουλφ μπορούσε να κάνει για τον άντρα της
κάτι που εκείνη δεν θα μπορούσε να έχει κάνει.
Νομίζω ότι αυτό που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι τα κατάφεραν.
Και νομίζω ότι είναι οι μόνες, ότι η Τόνι
και η Έμμα είναι οι μόνες που έκαναν
την κατάσταση τρίο δυνατή.
Το επέλυσαν,
κάτι, επέλυσαν κάτι μεταξύ τους.
Ο Γιουνγκ, στην αφιέρωση στο αντίτυπο του “Απάντηση στον Ιώβ”,
έγραψε: -- λοιπόν, πρέπει να το μεταφράσω :
"Χωρίς να προσκληθεί, έπεσε από τον ουρανό",
"Ungefragt vom Himmel gefallen."
Έτσι, όχι, όχι, νομίζω
ότι φυσικά η σχέση τους άλλαξε. Οι σχέσεις αλλάζουν.
Αλλά υπήρχε.
Στην εποχή μας, όταν τέτοιες δυνάμεις διάσπασης είναι ενεργές, διαχωρίζοντας τους ανθρώπους, τα πρόσωπα και τα άτομα,
είναι διπλά αναγκαίο εκείνες που ενώνουν και συγκρατούν να γίνουν αποτελεσματικές,
επειδή η ζωή θεμελιώνεται στην αρμονική αλληλεπίδραση των αρσενικών και θηλυκών δυνάμεων,
μέσα στο ξεχωριστό ανθρώπινο ον, όπως και έξω από αυτό.
Ένα από τα πιο σημαντικά έργα της ψυχοθεραπείας των ημερών μας  είναι να φέρει αυτά τα αντίθετα σε ένωση.
Έμμα Γιουνγκ, 1935
Μετά τον θάνατο της γυναίκας μου το 1955, ένιωσα μια εσωτερική υποχρέωση να γίνω αυτό που εγώ ο ίδιος είμαι.
Για να το πούμε στη γλώσσα του οίκου των Μπόλιγκεν, ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι το μικρό κεντρικό τμήμα που ήταν κουλουριασμένο τόσο χαμηλά, τόσο κρυμμένο, ήταν ο εαυτός μου.
Δεν μπορούσα πλέον να κρύβω τον εαυτό μου πίσω από τους "μητρικούς" και "πνευματικούς" πύργους.
Έτσι, αυτή την ίδια χρονιά, πρόσθεσα μια ιστορία πιο ψηλά σε αυτό το τμήμα, η οποία αντιπροσωπεύει τον εαυτό μου, ή την προσωπικότητα του Εγώ μου.
Είχα ξεκινήσει αυτόν τον πρώτο πύργο το 1923, δυο μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας μου.
Αυτές οι δυο ημερομηνίες είναι γεμάτες νόημα, επειδή ο πύργος, όπως θα δούμε, συνδέεται με τον θάνατο.
Στο Μπόλιγκεν βρίσκομαι στο μέσον της πραγματικής μου ζωής, είμαι πάρα πολύ βαθιά ο εαυτός μου.
Εδώ είμαι, τρόπον τινά, “ο πανάρχαιος γιος της μητέρας”.
Έτσι το τοποθετεί η αλχημεία, πολύ σοφά, για τον “σοφό άνδρα,” τον “αρχαίο,” τον οποίο έχω ήδη βιώσει ως παιδί.
Είναι η προσωπικότητα Νο 2, η οποία έχει υπάρξει ήδη και θα υπάρχει πάντα.
Αυτός υπάρχει έξω από τον χρόνο και είναι ο γιος του μητρικού ασυνείδητου.
Στους οραματισμούς μου, πήρε τη μορφή του Φιλήμονα, και έρχεται πάλι στη ζωή στο Μπόλιγκεν.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1961
Και ήταν πάντα πολύ παρών,
και ανησυχούσε επίσης πολύ για το μέλλον
της ζωής αυτού του πλανήτη.
Νομίζω ότι χρειαζόταν χώρο και ησυχία
για να διαλογιστεί γι' αυτά, και να βρει
όσες απαντήσεις μπορούσε να βρει.
Ήταν την ίδια στιγμή,
νομίζω, μια πλήρης συμμετοχή,
αλλά επίσης,
λοιπόν, δεν θα το έλεγα απόσυρση, αλλά
μια φιλοσοφική απόσταση, ή δεν ξέρω πώς να το ονομάσω.
Πήγαινε πολύ συχνά στο Μπόλιγκεν
στη διάρκεια του έτους,
και έκανε όλο το διάβασμά του εκεί πάνω.
Το περισσότερο από το διάβασμα γινόταν εκεί,
και επίσης και το περισσότερο από το γράψιμο;
Επίσης το περισσότερο από το γράψιμο.
Η οικογένεια Hugenmatter, γείτονες στο Μπόλιγκεν.
Το φθινόπωρο του 1922.
Ερχόταν τότε ακόμα με ποδήλατο, από το Kusnacht.
Ο δρ Γιουνγκ ερχόταν με ποδήλατο από το Kusnacht.
Για 400 χρόνια οι Hugenmatters εκμεταλλεύονται αυτήν τη γη.
Το δυτικό μέρος της γης
πουλήθηκε από τον πατέρα του κου Hugenmatter στον δρ Γιουνγκ.
Ο πατέρας του κου Hugenmatter και ο δρ Γιουνγκ είχαν μια πολύ καλή σχέση.
Εκείνος μιλούσε σε όλους.
Όταν είχαμε δυσκολίες, ο δρ Γιουνγκ ήρθε να βοηθήσει.
Ένας άνθρωπος δεν είναι ολοκληρωμένος όταν ζει σε έναν κόσμο
στατιστικής αλήθειας.
Πρέπει να ζει σε έναν κόσμο
της βιολογικής του αλήθειας.
Ο άνθρωπος έζησε πάντα μέσα στον μύθο.
Και νομίζουμε ότι μπορούμε
να γεννιόμαστε σήμερα και να ζούμε χωρίς μύθο.
Και χωρίς Ιστορία.
Αυτό είναι μια ασθένεια,
είναι εντελώς ανώμαλο.
Επειδή ο άνθρωπος
δεν γεννιέται κάθε μέρα.
Έχει γεννηθεί μια φορά, σε κάποιο συγκεκριμένο ιστορικό περιβάλλον,
με τα συγκεκριμένα ιστορικά χαρακτηριστικά,
και επομένως, είναι ολοκληρωμένος, μόνο
όταν έχει κάποια σχέση με αυτά τα πράγματα.
Είναι, σαν να είχατε γεννηθεί χωρίς μάτια ή αυτιά,
αν μεγαλώνατε
με καμιά σύνδεση με το παρελθόν.
Από την οπτική της φυσικής επιστήμης, δεν χρειάζεσαι σύνδεση με το παρελθόν,
και αυτό είναι
ένας ακρωτηριασμός της ανθρώπινης ύπαρξης.
Είχε αυτό που οι Έλληνες ονόμαζαν "Τέχνη"
... και τεχνολογία και ...
Και "Τέχνη" σημαίνει καλλιτεχνία και επίσης δεξιότητα.
Ζούσε
με τις αισθήσεις του νομίζω
στη φυσική τους κατάσταση,
και γι' αυτό ήταν πολύ δημιουργικός.
Κοίταζε τον τοίχο,
στα τελευταία του χρόνια,
έβλεπε τις μη κανονικότητες της πέτρας,
έφτιαχνε την εικόνα, και μετά τη σκάλιζε.
Οι δηλώσεις όλων των θρησκειών
και πολλών ποιητών και λοιπών,
είναι
δηλώσεις σχετικές με την εσωτερική
μυθολογική διαδικασία.
Πράγμα το οποίο είναι αναγκαίο, επειδή ο άνθρωπος δεν είναι ολοκληρωμένος,
αν δεν έχει επίγνωση
αυτής της πλευράς των πραγμάτων.
Λοιπόν, πρέπει να ξαναζωντανέψουμε πρωτόγονες δεισιδαιμονίες.
Επειδή στους πρωτόγονους ανθρώπους,
το σπαθί τους έχει ψυχή, το σφυρί τους έχει ψυχή,
κανένας σιδεράς δεν θα ξεκινούσε να φτιάχνει ένα σπαθί, χωρίς πρώτα μια τελετή.
Ακόμα στα χρόνια του Μεσαίωνα, οι ήρωες, που εξαρτιόνταν από τα σπαθιά τους ...
σκεφτείτε αν το σπαθί σας έσπαγε στη μάχη,
ήσασταν νεκρός.
Έτσι το σπαθί τους είχε όνομα και ψυχή.
Ήξεραν ότι το σπαθί, και η δύναμη αυτού του σπαθιού, ήταν η μοίρα τους.
Και τώρα είναι ακόμα έτσι.
Αφήστε κάποιoυς από τους πυρηνικούς σας σταθμούς να εκραγούν,
και .. παρακαλώ.
Η ύλη,
η ύλη, αν πρέπει να συνεργαστεί μαζί σου, χρειάζεται φροντίδα αγάπης,
και όχι, μόνο τεχνολογικά, λίπανση και τα σχετικά,
χρειάζεται με κάποιον τρόπο να ζεις μαζί της.
Διαφορετικά, σου παίζει παιχνίδια.
Μια από τις τελευταίες φορές που πήγε στον πύργο
για παράδειγμα, δεν είχε πάει εκεί για πολύ καιρό,
και τις πρώτες μέρες,
άρεσε στα καπάκια από τα τηγάνια να πηδάνε,
και να πέφτουν στο πάτωμα σε λάθος στιγμές.
Και ξέρετε πώς τα αντικείμενα μπορούν απολύτως να παρεκτρέπονται.
Έτσι, στάθηκε ο ίδιος στη μέση της κουζίνας και είπε:
"Κυρίες και κύριοι, κατσαρόλες και κουτάλια,
ξέρω ότι σας παραμέλησα για πολύ καιρό, και είστε θυμωμένα μαζί μου,
αλλά σας ζητώ συγγνώμη, και σας ζητώ τώρα να συνεργαστούμε ξανά."
Από τότε, δεν υπήρξαν άλλα ατυχήματα.
Διασκέδαζε πολύ με αυτό.
Αν παρατηρήσετε, είναι ιδιαίτερα συμβολικό,
οι μέρες που δεν μπορείτε να ανοίξετε μια πόρτα,
ή δεν μπορείτε να φτάσετε κάτι,
ή κάποια αντικείμενα σας κρύβονται, ακριβώς όταν ...
γενικά, όταν δεν είστε μέσα στον εαυτό σας, και σε μια ανυπόμονη διάθεση, ή κάτι τέτοιο.
Τότε, τα πάντα σας παίζουν παιχνίδια.
Είναι φυσικά το δικό σας ασυνείδητο που αναμειγνύεται  σε αυτό,
αλλά επικοινωνεί με την ύλη.
Είμαστε βαθιά χωρίς συνείδηση αυτών των γεγονότων,
επειδή ζούμε εντελώς με τις  αισθήσεις μας και έξω από τον εαυτό μας.
Αν ένας άνθρωπος μπορούσε να κοιτάξει μέσα στον εαυτό του, θα μπορούσε να το ανακαλύψει.
Και όταν ένας άνθρωπος το ανακαλύπτει,
στις μέρες μας, νομίζει ότι είναι τρελός,
και ίσως είναι τρελός.
Έπαιζε πολύ, κοντά στη λίμνη.
Και το έκανε πολύ συχνά μόνος.
Έπαιρνε πάντα ένα μικρό φτυάρι,
έβγαζε την άμμο, και μετά έπαιζε με τα ποταμάκια.
Και είπε, όταν ήταν 83,
είπε μια μέρα, καθώς παίζαμε ...
Εγώ γενικά τον κοίταγα,
και έπαιζα λίγο μαζί του.
Και μου είπε: "Ξέρεις,
μόνο σήμερα ξαφνικά σκέφτηκα: "Τι κάνω όταν παίζω έτσι;
Αυτό είναι που έκανα όλη μου τη ζωή, ξέθαβα πηγές."'
Απλά το απολάμβανε αυτό. Το ονόμαζε: Οι εργασίες του νερού.
Και αυτό πάντα, πριν γράψει.
Έκανε κάποιες μέρες, ίσως και εβδομάδες, έκανε εργασίες του νερού,
μέχρι που έφτανε στη σωστή διάθεση, και μετά άρχιζε να γράφει.
Και καθόταν μερικές φορές για ώρες ...
απλά κοιτάζοντας, χωρίς να μιλά.
Μια φορά, ένας γέρος χωρικός περνούσε,
και μου είπε:
"Δεν είναι αυτός ο καθηγητής Γιουνγκ, ο φημισμένος σε όλο τον κόσμο άνθρωπος;"
Κι εγώ είπα: "Ναι, είναι."
Κι εκείνος είπε: "Δεν θα το πίστευες, αν τον έβλεπες έτσι."
Έχω την αίσθηση ότι μπορώ να βοηθήσω εκείνο που οδηγεί τη ζωή μου.
Δεν το κάνω εγώ.
Αλλά μπορώ να το βοηθήσω, με κάποιον τρόπο.
Και αυτό είναι κάτι που απολύτως ο Γιουνγκ
είχε εφαρμόσει σε μένα.
Οι καλές σας ιδέες δεν παράγονται από κάποια επιθυμία.
Έρχονται σε σας.
Πρέπει να ετοιμάζετε τον εαυτό σας.
Νομίζω ότι αυτό που μόνο
χρειάζεται, είναι να έχετε ορισμένη ποσότητα ενδιαφέροντος.
Και είναι επίσης μέσα σας ότι, αν έχετε κάποια δυσκολία,
χρειάζεται να ενδιαφέρεστε να πάρετε την απάντηση
από κάπου που δεν μπορείτε να παραγάγετε μόνοι σας.
Δεν μπορείτε να το υπολογίσετε αυτό,
πρέπει ..
Τα περισσότερα από τα σημαντικά πράγματα έρχονται από κάπου.
Τα υπόλοιπα μπορούν στη συνέχεια να επιλυθούν από
ένα είδος
τεχνικής, ή
ρουτίνας, κ.ο.κ.
Αλλά δεν μπορείτε να κάνετε τα πάντα με τη ρουτίνα.
Έψαχνα πάντα
για κάτι ανάμεσα,
ξέρετε, για κάτι που να συνδέει το απομακρυσμένο παρελθόν με την παρούσα στιγμή.
Και
βρήκα, με έκπληξη, ότι είναι η αλχημεία.
Είναι η ...
η βάση του σύγχρονου τρόπου μας να τα αντιληφθούμε αυτά.
Και επομένως,
είναι σαν να ήταν ακριβώς κάτω από την πίεση της συνείδησης.
Αυτή η υπέροχη εικόνα,
τού πώς η ανάπτυξη των αρχετύπων,
η κίνηση των αρχετύπων
φαίνεται,
όταν την κοιτάτε από πάνω,
ίσως από το σήμερα κοιτάτε πίσω το παρελθόν,
και βλέπετε πώς η παρούσα στιγμή έχει εξελιχθεί μέσα από το παρελθόν.
Και μπορούμε να κατασκευάσουμε
ή ακόμα και να προβλέψουμε
το ασυνείδητο των ημερών μας,
όταν ξέρουμε τι είχε συμβεί χθες.
Και όταν άκουσα τον Γιουνγκ να μιλάει για την αλχημεία,
ήταν σαν μια αποκάλυψη για μένα.
Επειδή
οι θρησκείες, οι ιδέες,
οι οποίες βρίσκονται στα θεμέλια όλης αυτής,
όλης αυτής
της επιστημονικής εργασίας,
η ενέργεια που κάνεις, που σταματάς να κάνεις Χημεία,
έρχεται από κάπου, που δεν είναι η περιοχή του ορθολογικού.
Είναι ένα συναισθηματικό πράγμα.
Για τον Γιουνγκ, η θρησκεία ήταν μια στάση.
Για τον Γιουνγκ, η θρησκεία ήταν μια στάση ζωής,
και δεν είχε απολύτως σε τίποτα να κάνει με όποιο είδος δόγματος.
Και ήταν
πραγματικά αμφίθυμος σχετικά με τα δόγματα,
επειδή, από τη μια, έλεγε
ότι ένα δόγμα θα σε σταματήσει από το να έχεις μια εμπειρία.
Και εφόσον πίστευε ότι η θρησκεία δεν ήταν μόνο μια στάση,
αλλά επίσης είχε να κάνει με εμπειρία, προσωπική εμπειρία,
αν αυτό το εμποδίσεις με ένα δόγμα, προφανώς δεν μπορείς να έχεις μια εμπειρία.
Αλλά,
συγχρόνως,
σκεφτόταν επίσης ότι ένα δόγμα θα μπορούσε να είναι
ένα εξαιρετικά σημαντικό
πλαίσιο,
για κάποιον
του οποίου το Εγώ ήταν πολύ αδύναμο
για να αντέξει
τον τρόμο,
το κενό,
της απόλυτης μοναξιάς.
Πάντα έλεγε,
"Γιατί οι ιερείς
δεν κατεβαίνουν μαζί μου στο συλλογικό,
στο ασυνείδητο του σύγχρονου ανθρώπου,
για να μάθουν πώς είναι η σύγχρονη ψυχή, πριν αρχίσουν να τη θεραπεύουν."
Γιατί κανένας, κανένας δεν θα κοίταζε την ψυχή ενός ανθρώπου με σύγχρονο τρόπο.
Όλοι συμπεριφέρονταν, όπως είπα πριν, σαν η δημιουργία να είχε συντελεσθεί,
σαν η ψυχή να ήταν ένα συντελεσμένο γεγονός.
Και δεν ήταν.
Γι' αυτό το βιβλίο της Αποκάλυψης είχε τόσο μεγάλη σημασία για τον Γιουνγκ,
και γι' αυτό έβλεπε
ότι είχε τη θέση του στη Βίβλο.
Ξέρετε, ο Καλβίνος
αγωνίστηκε απεγνωσμένα για να απομακρυνθεί το βιβλίο της Αποκάλυψης από τη Βίβλο,
γιατί το αποκαλούσε σκοτεινό και επικίνδυνα απόκρυφο βιβλίο.
Αλλά πραγματικά είναι γεμάτο νόημα, επειδή είναι το μοναδικό βιβλίο που υποδεικνύει
ότι
η αποκάλυψη του Θεού δεν τελειώνει με την έλευση του Χριστού,
υπάρχουν και άλλα να έλθουν.
Η θρησκεία είναι μια διαδικασία συνεχούς αποκάλυψης,
και εμπειρία της αποκάλυψης.
Και τού να υπακούς
στην ανώτερη επίγνωσή σου, τού γίγνεσθαι στη ζωή.
Είχε πολύ καλή επίγνωση
του κέντρου της ύπαρξής του,
το οποίο ονόμαζε  "ο Εαυτός".
Και μιλούσε
για την εικόνα του Θεού,
που ζει, είναι ζωντανή,
σε αυτό το κέντρο
όλης της ύπαρξής μας.
Πάντα έλεγε
ότι δεν ήθελε να συζητά την ύπαρξη του Θεού,
επειδή
αυτό ήταν ένα μεταφυσικό ερώτημα
στο οποίο δεν ήταν έτοιμος να εισέλθει.
Αλλά από την ψυχολογική οπτική,
ήξερε
ότι η εικόνα του Θεού
ήταν μέσα στον εαυτό καθενός.
Η εικόνα του Θεού αλλάζει.
Ο Θεός δεν αλλάζει.
Από το 1912 μέχρι το 1916, ο Γιουνγκ είχε την πρώτη του επαφή με το συλλογικό ασυνείδητο.
Ζωγράφιζε και έγραφε σε επιστημονικά περιοδικά, αντικειμενοποιώντας την εμπειρία του.
Αργότερα, χρησιμοποίησε αποσπάσματα και έκανε το “Κόκκινο Βιβλίο”.
Ποτέ δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ
ότι οποιοδήποτε είδος ανθρώπινου έργου
θα μπορούσε να αποκαλύψει κάτι σχετικά με τη φύση του Θεού
ή σχετικά με την ύπαρξή του.
Ξέρω μόνο
ότι η ιδέα του Θεού
είναι ένα σχήμα,
να πανάρχαιο σχήμα, ένα αρχέγονο σχήμα,
που πάντα υπήρχε
και ποτέ δεν έχασε την – πώς να την πούμε – λαμπρότητά του.
Είναι πάντα εκεί,
και παίζει ακόμα τον ίδιο ρόλο, όπως έκανε πάντα.
Μπορούμε να αποδείξουμε την ύπαρξη αυτού του σχήματος,
και αυτό είναι, για τους δικούς μας πρακτικούς λόγους, αρκετό.
Επειδή, όταν μπορούμε να ενσωματώσουμε
μια τέτοια ιδέα στο μυαλό μας,
την ιδέα μιας τέτοιας ύπαρξης,
τότε, αυτό δίνει ένα τελείως διαφορετικό εύρος στα πράγματα.
Η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό μάλλον χρειάζεται να περάσει μια πολύ σημαντική αλλαγή:
Στη θέση του εγκώμιου σε έναν απρόβλεπτο βασιλιά ή της προσευχής ενός παιδιού σε έναν στοργικό πατέρα,
η υπεύθυνη ζωή και η εκπλήρωση της θεϊκής βούλησης μέσα μας, θα είναι η μορφή της λατρείας και της συναλλαγής. με τον Θεό.
Η καλοσύνη του σημαίνει χάρη και φως, και η σκοτεινή πλευρά του τον τρομερό πειρασμό της εξουσίας.
Ο άνθρωπος έχει ήδη λάβει τόση γνώση, που μπορεί να καταστρέψει τον πλανήτη του.
Ας ελπίσουμε ότι το πνεύμα του καλού Θεού θα τον οδηγήσει στις αποφάσεις του,
επειδή θα εξαρτηθεί από τις αποφάσεις του ανθρώπου, αν η δημιουργία του Θεού θα συνεχίσει.
Τίποτα δεν δείχνει πιο δραστικά από αυτήν τη δυνατότητα
πόσο πολλή από τη θεϊκή δύναμη έχει έλθει μέσα στο πεδίο των δυνατοτήτων του ανθρώπου.
Κ. Γ. Γιουνγκ, 1956
Δεν προβάλλει, βλέπετε,
ας το πούμε έτσι, ούτε συγχέει την εικόνα του Θεού που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο,
με τον ίδιο τον Θεό.
Λέει ότι δεν μπορεί να κάνει κάποιες δηλώσεις σχετικά με τον Θεό,
αλλά σχετικά με την εικόνα του Θεού, όπως αυτή υπάρχει μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Και έτσι, όλη αυτή η σχέση του Εγώ με τον Εαυτό
βρίσκεται πραγματικά
στη βάση του έργου του Γιουνγκ.
Περί αυτού πρόκειται,
ότι ο Εαυτός βιώνεται ως κάτι μέσα στον άνθρωπο,
αλλά όχι το ίδιο όπως το Εγώ.
Αλλά εκείνος δεν το προβάλλει.
Ο Γιουνγκ τοποθετεί το βάρος ξεκάθαρα πάνω σε κάθε πρόσωπο.
Και αυτή η ψυχολογία της εξατομίκευσης,
τού να φτιάξεις αυτό που είσαι,
και αυτό που έχεις κληρονομήσει από το σύμπαν,
τού να το κάνεις ξεχωριστό,
τού να κάνεις αυτό που πήρες από το συλλογικό μέσα σου,
να το κάνεις ατομικό,
και να το κρατάς αυτό ως ατομικό.
Και όχι μόνο να στέκεσαι ακίνητος μέσα σε αυτό,
αλλά να επιτρέπεις
τη δράση τού γίγνεσθαι
στο μέσον της ύπαρξής σου,
ώστε να γίνεις, με τον δικό σου τρόπο
κίνησης μέσα από τη ζωή.
Αυτό είναι το πιο δύσκολο πράγμα που μπορείς να ζητήσεις από τα ανθρώπινα όντα.
Ποια θα λέγατε ότι είναι η κύρια αξία
της έρευνας και των κειμένων που εσείς και ο Γιουνγκ κάνατε
πάνω στην αλχημεία;
Θα έλεγα ότι
ένας πολιτισμός χρειάζεται έναν μύθο για να ζήσει.
Ξέρουμε ότι, αν οι ιεραπόστολοι καταστρέφουν τον μύθο
κάποιων πρωτόγονων ανθρώπων,
τους καταστρέφουν επίσης και σωματικά,
αρχίζουν να πίνουν, να εκφυλίζονται, είναι χαμένοι.
Και κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να ζήσει μόνο από κοινωνική πρόνοια.
Χρειάζεται έναν μύθο για να ζήσει.
Όλοι οι μεγάλοι πολιτισμοί, όταν ανθούσαν, είχαν έναν ζωντανό μύθο,
και νομίζω ότι ο χριστιανικός μύθος,
πάνω στον οποίο έχουμε ζήσει εμείς,
έχει εκφυλιστεί και έχει γίνει μονόπλευρος και ανεπαρκής,
και νομίζω ότι η αλχημεία είναι ο ολοκληρωμένος μύθος.
Και ότι, επόμένως, αν ο δυτικός μας πολιτισμός έχει
μια δυνατότητα επιβίωσης, αυτή θα ήταν
να αποδεχτούμε τον αλχημιστικό μύθο,
ο οποίος είναι
μια ολοκλήρωση και συνέχεια, και μια πιο πλούσια ολοκλήρωση του χριστιανικού μύθου.
Αυτός είναι ένας μύθος με τον οποίο θα μπορούσαμε να ζήσουμε πάλι μαζί.
Σε αντίθεση με τον χριστιανικό μύθο, ο οποίος δεν ικανοποιεί
πλέον έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
Και ο χριστιανικός μύθος είναι ελλιπής,
εφόσον δεν περιλαμβάνει αρκετά το θηλυκό,
ή – στον καθολικισμό έχουν την Παρθένο Μαρία, αλλά είναι μόνο το εξαγνισμένο θηλυκό,
δεν είναι το σκοτεινό θηλυκό –
και με το να αποκλείει την ύλη, και με το να συμπεριφέρεται στην ύλη ως νεκρή
και βασίλειο του διαβόλου,
και με το να μην αντιμετωπίζει το πρόβλημα των αντιθέτων, του κακού.
Και η αλχημεία αντιμετωπίζει το πρόβλημα των αντιθέτων,
αντιμετωπίζει το πρόβλημα της ύλης
και αντιμετωπίζει το πρόβλημα του θηλυκού.
Τα τρία πράγματα που λείπουν στον χριστιανισμό.
Και επομένως, συμπληρώνει τον χριστιανικό μύθο,
και θα μπορούσε επίσης να τον αναζωογονήσει, με αυτόν τον τρόπο.
Για 2000 χρόνια, η χριστιανική θρησκεία
σας έχει πει να καταστέλλετε το κακό,
και κοιτάξτε το καταραμένο το πράγμα τώρα.
Άρχισε
να γίνεται τόσο ορατό στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
και αυτό είναι τώρα πάρα πολλά χρόνια πριν, δεν είναι;
Και είναι τώρα σε μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, μια πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.
Η δυνατότητα ...
Ω, πολύ,
πολύ.
Τι είναι αυτό;
Τι μάθαμε πραγματικά από την αλχημεία;
Είναι τελικά ότι μέσα στον καθένα από μας
υπάρχει ένα μέρος που έχει απορριφθεί,
το οποίο μπορεί να γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος,
όπως είναι γραμμένο στη Βίβλο.
Και εμείς χρειάζεται
να είμαστε ενήμεροι
για τη βρομερή πλευρά, για την πλευρά που μυρίζει άσχημα,
για – όπως το λέει ο Γιουνγκ, για τα ούρα, για τα περιττώματα –
και όλα αυτά μέσα στις ζωές μας.
Και αυτή είναι η αρχή του δρόμου του Θεού.
Αυτή είναι η αρχή της μεταμόρφωσης.
Η ψυχολογία της εξατομίκευσης
δεν έχει σε τίποτα απολύτως να κάνει με την πολιτική, επειδή ασχολείται  με τις υπέρτατες αξίες.
Αλλά ωστόσο, έχει συγκλονιστικές πολιτικές συνέπειες.
Και νομίζω ότι δεν είμαστε τώρα,
δεν μπορούμε να συμπεριφερόμαστε
σαν αυτό το ταξίδι στο συλλογικό ασυνείδητο να μην έχει συμβεί,
επειδή έχει συμβεί. Δεν μπορούμε να επικαλούμαστε άγνοια πλέον.
Έχει συμβεί, και επειδή έχει συμβεί,
επειδή αντικρίζουμε ένα σύμπαν μέσα μας,
αντικειμενικό σύμπαν μέσα μας, τόσο μεγάλο όσο το σύμπαν έξω μας,
δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε οι ίδιοι ξανά.
Δεν μπορούμε να το αγνοούμε.
Και αυτό έχει τεράστιες πολιτικές συνέπειες για μας.
Και το είδος της κοινωνίας,
το είδος των πολιτικών που θα μας σώσουν,
θα πρέπει να είναι ενήμεροι.
Πιο σημαντική
από κάθε άλλη ποιότητα στους πολιτικούς,
πρέπει να απαιτήσουμε την ψυχολογική φώτιση,
την ψυχολογική επίγνωση,
επειδή, διαφορετικά,
έχουμε ανθρώπους που παλεύουν με τις σκιές τους.
Διαφορετικά, έχετε
έθνη
σαν εκείνα που είχαμε το 1939,
σαν τους Γερμανούς που πρόβαλλαν τις σκιές τους πάνω στους Εβραίους,
και μετά, όταν εξαφάνιζαν τους Εβραίους, πάνω στους Πολωνούς, και ο Θεός ξέρει σε τι άλλο, βλέπετε.
Και ο Γιουνγκ συχνά μου έλεγε,
έλεγε, "Το ανθρώπινο ον
που αρχίζει
να αποσύρει τη σκιά του
από τον γείτονά του
κάνει έργο τεράστιας, άμεσης πολιτικής σημασίας."
Αυτό που θα ονομάζατε προσωπική σκιά των ανθρώπων δεν τον ανησυχούσε.
Γκρίνιαζε απλά και το αναθεμάτιζε λίγο, αλλά
δεν είναι αυτό το πρόβλημα του κακού.
Είναι εκείνο το μεγαλύτερο κακό, της πλήρους καταστροφής, που τον απασχολούσε.
Και η πραγματική του προσέγγιση σε αυτό ήταν η εσωτερική δουλειά που έκανε.
Ναι,
το μόνο πράγμα που μπορείς να κάνεις,
είναι να έρθεις ο ίδιος αντιμέτωπος με αυτό,
εκεί που βρίσκεσαι.
Όλα τα υπόλοιπα, όλη καλή προαίρεση ...
Αν το καλοπροαίρετο κήρυγμα βοηθούσε,
τότε θα είχαμε βγει από τους μπελάδες καιρό πριν,
επειδή έχουμε, παίρνουμε πολλή καλή προαίρεση
και συνετό κήρυγμα, αλλά δεν βοηθά.
Έτσι, το μόνο μέρος όπου μπορείτε πραγματικά
να το ακουμπήσετε και να ασχοληθείτε με αυτό,
σώμα με σώμα, το πρόβλημα του κακού, βρίσκεται μέσα σας.
Και εκεί έχετε την ελπίδα να αλλάξετε κάτι,
αλλά η ελπίδα να αλλάξετε τον κόσμο είναι μια παιδιάστικη ψευδαίσθηση.
Καθώς έχουμε δει το κολεκτιβιστικό μοντέλο
να παίρνει τον έλεγχο
όλης της κοινωνίας,
το παράδοξο είναι
ότι έχετε μια μορφή ολοκληρωτισμού, η οποία παράγει κολεκτιβισμό.
Τότε έχετε τη δημιουργία όλο και μεγαλύτερων μονοπωλίων εμπορίου,
όλο και μεγαλύτερες επιχειρήσεις που παράγουν ένα είδος
οργάνωσης του ανθρώπου, το οποίο είναι ισοδύναμο της ολοκληρωτικής οργάνωσης του ανθρώπου,
όπου αυτό το ατομικό πράγμα εξαφανίζεται.
Και πραγματικά, αυτό το είδος ατομικής ...
αυτό το είδος πολιτικής της εξατομίκευσης,
που θα την ονομάζατε ίσως δημοκρατία,
παύει να υπάρχει.
Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο έχουμε φτάσει,
έχουμε φτάσει σε αυτήν τη στιγμή.
Και σε αυτό το σημείο,
όλο αυτό το κατώτερο, που ο Γιουνγκ συνήθιζε να αποκαλεί σκιά
μέσα στον άνθρωπο, τείνει να έρχεται στην επιφάνεια.
Ο κόσμος κρέμεται
σε μια λεπτή κλωστή,
και αυτή είναι η ψυχή του ανθρώπου.
Στις μέρες μας, δεν απειλούμαστε από φυσικές καταστροφές.
Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στη φύση, όπως η βόμβα υδρογόνου.
Αυτά όλα τα κάνει ο άνθρωπος.
Εμείς είμαστε ο μεγάλος κίνδυνος. Η ψυχή είναι ο μεγάλος κίνδυνος.
Τι συμβαίνει αν κάτι δεν πάει καλά με την ψυχή;
Βλέπετε,
Έτσι, αποδεικνύεται σε μας, στις μέρες μας,
ποια είναι η δύναμη της ψυχής του ανθρώπου,
πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε κάτι γι' αυτήν.
Αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα γι' αυτήν.
Κανείς δεν θα έδινε αξία στην ιδέα
ότι οι ψυχικές
διαδικασίες του συνηθισμένου ανθρώπου
έχουν κάποια σημασία, οποιαδήποτε.
Σκέφτεται κανείς,
"Ω, αυτός έχει απλά ό,τι έχει στο κεφάλι του.
Είναι όλα από το περιβάλλον του, έχει διδαχτεί αυτό και αυτό, πιστεύει αυτό και αυτό,
και ειδικά αν έχει ένα καλό σπίτι και τρέφεται καλά, τότε δεν έχει καθόλου ιδέες."
Και αυτό είναι το μεγάλο λάθος.
Επειδή είναι όπως ακριβώς γεννήθηκε,
και δεν γεννήθηκε ως τάμπουλα ράζα,
αλλά ως μια πραγματικότητα.
Ο Γιουνγκ είχε ένα όραμα,
στο τέλος της ζωής του,
μιας καταστροφής.
Ήταν μια καταστροφή του κόσμου.
Δεν θέλω να μιλήσω πολύ γι' αυτό.
Μια από τις κόρες του κράτησε σημειώσεις,
και μετά τον θάνατό του μου τις έδωσε,
και εκεί υπάρχει μια ζωγραφιά με μια γραμμή που πηγαίνει πάνω και κάτω,
και κάτω είναι τα τελευταία 50 χρόνια της ανθρωπότητας.
Και κάποιες παρατηρήσεις σχετικά με μια τελική καταστροφή που επίκειται.
Αλλά έχω μόνο αυτές τις σημειώσεις.
Ποια είναι η δική σας αίσθηση σχετικά με αυτό,
την παγκόσμια κατάσταση;
Λοιπόν, όλα τα συναισθήματα εγείρονται ενάντια
σε αυτή την ιδέα.
Αλλά από τη στιγμή που έχω αυτές τις σημειώσεις σε ένα συρτάρι,
δεν αφήνω τον εαυτό μου να είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη.
Νομίζω,
λοιπόν, ότι πάντα είχαμε πολέμους και τεράστιες καταστροφές,
και εγώ δεν έχω πλέον πολλούς προσωπικούς φόβους σχετικά με αυτό.
Εννοώ, στην ηλικία μου, αν πρέπει με κάποιον τρόπο σύντομα να φύγεις,
έτσι κι αλλιώς ... εγωιστικά μιλώντας.
Αλλά η ομορφιά όλης της ζωής,
να σκέφτεσαι ότι όλα τα δισεκατομμύρια και δισεκατομμύρια χρόνια της εξέλιξης,
για να χτιστούν τα φυτά και τα ζώα και όλη η ομορφιά της φύσης,
και ότι ο άνθρωπος θα πάει από καθαρή ανοησία της σκιάς
και θα τα καταστρέψει όλα αυτά.
Εννοώ ότι όλη η ζωή μπορεί να εκλείψει από τον πλανήτη.
Και δεν ξέρουμε ...
Στον Άρη και την Αφροδίτη δεν υπάρχει ζωή.
Δεν ξέρουμε αν υπάρχει  κάποιο άλλο πείραμα ζωής κάπου αλλού, στους γαλαξίες.
Και πάμε και καταστρέφουμε αυτό.
Νομίζω ότι είναι τόσο αποτρόπαιο.
Προσπαθώ
να προσεύχομαι ότι αυτό μπορεί να μη συμβεί,
ότι κάποιο θαύμα συμβαίνει.
Βρίσκετε ότι οι νέοι άνθρωποι που βλέπετε τώρα
έχουν επίγνωση αυτού;
Ότι υπάρχει στη συνείδησή τους;
Ναι, είναι εν μέρει στο ασυνείδητό τους και εν μέρει στη συνείδησή τους,
και νομίζω με έναν πολύ επικίνδυνο τρόπο, δηλαδή, με έναν τρόπο
όπου παραιτούνται και τρέχουν μακριά, σε έναν κόσμο φαντασίας.
Ξέρετε, όταν μελετάς την επιστημονική φαντασία,
βλέπεις πάντα ότι υπάρχει η φαντασίωση της απόδρασης σε κάποιον άλλον πλανήτη
και ενός νέου ξεκινήματος πάλι,
το οποίο σημαίνει
ότι παρατάς τη μάχη σε αυτήν τη Γη,
τη θεωρείς μάταιη, και τα παρατάς.
Νομίζω ότι δεν θάπρεπε να τα παρατήσουμε,
επειδή, αν σκεφτείτε την “Απάντηση στον Ιώβ”,
"Αν ο άνθρωπος πάλευε με τον Θεό,
αν ο άνθρωπος
έλεγε στον Θεό ότι δεν θα έπρεπε να το κάνει αυτό,
αν προβληματιζόμασταν περισσότερο."
Γι' αυτό έρχεται ο προβληματισμός.
Ο Γιουνγκ ποτέ δεν σκέφτηκε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο
από το να ξεγλιστρήσουμε  απλά ίσως στη γωνία,
με μια όχι τόσο μεγάλη καταστροφή.
Όταν τον είδα τελευταία,
είχε επίσης ένα όραμα, όσο ήμουν μαζί του,
αλλά εκεί είπε,
"Βλέπω τεράστιες εκτάσεις κατεστραμμένες,
τεράστιες εκτάσεις της γης.
Αλλά, δόξα τω Θεώ, δεν είναι ολόκληρος ο πλανήτης."
Νομίζω ότι αν δεν προσπαθήσουν να προβληματιστούν περισσότεροι άνθρωποι
και να πάρουν πίσω τις προβολές τους, και αν δεν πάρουν μέσα τους τα αντίθετα,
θα υπάρξει μια ολική καταστροφή.
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που περνάνε από τη ζωή,
και το ασυνείδητο δεν είναι γι' αυτούς πραγματικότητα.
Λένε παίρνοντας πρωινό, "Είδα ένα παράξενο όνειρο,"
και μετά, το απόγευμα, δεν ξέρουν τίποτα πια γι' αυτό.
Αλλά αν το ζωγραφίσουν
και το ερμηνεύσουν και σκεφτούν πάνω σε αυτό,
το όνειρο γίνεται αληθινό.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειάζεται να μένετε μόνοι,
έτσι ώστε το ασυνείδητο να γίνεται πιο ισχυρό.
Εσείς – είναι σαν να φορτίζετε το ασυνείδητο,
και μετά εκείνο εκδηλώνεται.
Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος είπε,
σε κάποιον ενεργητικό οραματισμό, σε έναν αλχημιστή,
"Είμαι φίλος όποιου είναι μόνος."
Έχουμε τώρα,
βλέπετε, (στην εικόνα του Υδροχόου) είναι ένας άνθρωπος που χύνει νερό μέσα στο ψάρι.
Τώρα, το ψάρι είναι το ασυνείδητο.
Έτσι πρέπει να υποστηρίξουμε το ασυνείδητο.
Δεν είναι αρκετό απλά να το έχουμε.
Χρειάζεται ενεργά να στραφούμε προς αυτό και να το υποστηρίξουμε,
ώστε μετά εκείνο να μας βοηθήσει.
Ο Γιουνγκ μια φορά είπε,
"Οι φρύνοι και οι βάτραχοι είναι η πρώτη προσπάθεια του Θεού
να φτιάξει τον άνθρωπο στο επίπεδο των ψυχρόαιμων,
και τότε δεν τα κατάφερε αρκετά καλά.
Αλλά κράτησε την ιδέα στο μυαλό του,
και μας έκανε αργότερα."
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν κάνουν ανάλυση,
αλλά αν είναι από τη φύση προικισμένοι,
που θα το έλεγα, αν είναι έντιμοι,
μπορούν να βρουν αυτά τα πράγματα χωρίς ανάλυση.
Έζησα σε αυτόν τον πύργο κάποιες φορές τρεις εβδομάδες μόνη,
χωρίς να πω μια κουβέντα με κανέναν.
Και κάποιες φορές νόμισα ότι θα τρελαθώ,
αλλά το ασυνείδητο ζωντάνεψε.
Ήταν ο σύντροφός μου.
Δεν υπάρχουν άλλα όντα παρόμοια σαν τον άνθρωπο,
που αρθρώνουν λόγο
και μπορούν να περιγράφουν
τη λειτουργία τους.
Ελληνικοί υπότιτλοι : Ρούλα Ζουπανιώτη
