Ego temelli, mutsuz ve bağımlı durumumuz
sadece kendi mutsuzluğumuzun kayanağı değil
-o bile yeterince kötüydü-
ama artık, gezegende ki tüm hayat için rahatsızlık ve karmaşanın kaynağı haline geldi.
Kontrolden çıktık.
Objelere aşırı derecede bağımlı hale geldik
ve kendimizi durduramıyoruz.
Dünyada, tüm obje bağımlılarının mutluluklarını sağlayacak kadar
petrol, ağır metal vesaire olmadığını biliyoruz yada bilmeliyiz.
Bu intelektüel virüsü tüm dünyaya yaydık; Türkemistan'dan Borneo'ya, Kuzey Amazonlar'dan Tacikistan'a.
Herkes çocuk istiyor.
Herkes serinletici molalar* vermek istiyor.
Bu konuda ne yapacağız?
Şimdiye kadar, sonsuz bir bahçe partisindeymiş gibi davrandık.
Bu durumu düzeltmek için herhangi bir planımız yok.
Kültür adi bir yalandan ibaret yada en azından bu kültür öyle.
Köpek gibi çalışarak, 260 kanal kötü televizyon ve alman arabası elde ediyorsun.
Bu nasıl bir mükemmelliyetçilik?
Seküler toplumumuzda din tamamen yozlaştı ve kolektif olarak kabul ettiğimiz tek değerimiz; tüketici, obje fetişizmi.
Eminim hepiniz üzerinde ''En çok oyuncağa sahipken ölen kazanır.'' yazan tişörtü görmüşsünüzdür.
O tişört aslında, altında yürüdüğümüz sancağın ta kendisi
ve mutsuzluk seviyesi çok yoğun.
Fakirlerin mutsuzluğundan bahsetmiyorum. Onlar hep acınasıydı.
Ama biz, insan tarihinde tamamen yeni bir şey yaratmayı başardık;
tamamen acınası yönetici sınıfı.
Bunun için herhangi bir bahane olamaz.
Hayat bizi bir yere sürüklüyor.
Nereye?
Doğanın geri kalanı, kocaman bir oh çekerek işlerine devam edip; yuva yapmaya, çiftleşmeye yada ne yapıyorlarsa onu yapmaya devam etsin diye, bizi soyumuzun tükenmesine mi sürüklüyor?
Yoksa bir bir nevi değişim noktasına mı götürüyor?
Bence kimse bu tarihin başka bir bin yıl daha ilerleyebileceğini düşünemez.
Popülasyonun yükseliş oranı, salgın hastalıkların yayılması, sürekli yeni buluşlar, bağlantısallık, kaynakların tükenmesi, atmosfer...
İnsan tarihinin bin yıl daha ilerlemesi, akıl alamaz durumda.
O halde tarih bitiyor.
Tarih bir tür gebelik süreci, bir nevi metamorfoz, bir türün hayatının bir bölümü.
Eğer tırtıldan kelebeğe geçişte ki basit metamorfoz sürecini düşünürseniz
Tırtılın pratik olarak, enzimsel bir şekilde çözülüp tamamen farklı bir tür olarak tekrar yapılandığı orta seviye bir dinlenme aşamasına girdiğini hepimiz biliyoruz.
Farklı gözlerle,  farklı bacaklarla, farklı nefes alma şekliyle, kanatlarla, farklı beslenme şekliyle...
Bize olan bu.
Tarih; metamorfoz işlemi, pupalaşma evresi.
Çıplak maymunlarla başladı
ve yıldızların parlamasını sağlayan enerjiye sahip, gezegen çevreleyen, insan/makine arayüzüyle bitecek.
15-20bin yıl civarı sürecek ve bu süreçte, tüm işlem dengeli bir şekilde asılı kalıyor.
Yüksek riskli bir süreç.
Kozasında ki kelebek ne yapıyorsa
yada anne karnında ki bebeğe ne oluyorsa, ona benziyor.
Bir hayat formunun başka bir forma dönüştüğü gebelik işlemi.
Hayal edemediğimiz şeyleri yaratamayız.
Psychedelic deneyimin yaptığı bu.
Gerçekten, hayal edilebilirliğin dış kabuğunu genişletmek.
Demek istediğim; hayal edilebilen, yaratılabilir
hayal edilemeyenler oyunun parçası değil.
Ama psychedelicler, o sınırıda kaldırıyor.
Bu şekilde; kapitalizmin, rekabetçiliğin, obje fetişizminin, mülkiyet iddiasının değerlerinden daha büyük bir hayat anlayışını destekliyorlar.
Psychedelic dediğimde aklımda, bir bitkinin yapması gereken çok spesifik bir şey var.
Yapması gereken...
Berrak zihni engellememeli.
Başka bir deyişle; unutkanlık, hafıza kaybı, baygınlık yada kafa karışıklığına sebep olmamalı.
Ve düşünce yapısını değişime uğratmalı.
Ve bunu, gözlerinizi kapattığınızda görsel halusinasyonlarla desteklemeli.
Akılda, bilinç altı ve üstü arasında ki sınırı kaldırıyorlar.
İnsanları birbirinden ayıran sınırları kaldırıyorlar.
Zaman ve mekan arasında ki sınırı kaldırıyorlar.
Çoğu insan için sınırların kalkması faydalıdır.
Onlara, gerçekliğin daha geniş ufuklarını gösterir
ama aramızda sınırlarını korumayı günlük amaçları haline getirmiş insanlar var.
Bir ego oluşturmaya çalışıyorlar.
Kolay anlaşılabilir hayat görüşleri oluşturmaya çalışıyorlar.
Bu insanlar kesinlikle psychedelic deneyim için, iyi adaylar değiller.
Benim endişem; sosyal gündemimizi, aramızda ki korkakların oluşturması.
Bu nedenle hepimize bunların,  sosyal değerleri yıprattığı ve akıl sağlığını tehlikeye attıkları söylendi.
Psychedelic deneyim bir insanın ölmeden yaşayabileceği en yoğun deneyim.
Bu psychedelic maddelerin sınır kaldırıcı kapasiteleri, yeniden başlatma düğmesi gibi işliyor.
En nihayetinde biz, kültürümüzün var ettiği yaratıklar değiliz.
En nihayetinde biyolojik olarak tanımlanıyoruz
ve bence psychedeliclerin yaptığı şey; benliğimiz ve öğrenilmiş kültürel değerlerimiz arasına olabildiğince büyük bir mesafe koymak.
Nihai sınır yok oluşu, egonun yok olmasıdır.
Demek istediğim; umuyoruz ki...
Bu normal insanlar, asla ölümü kabul etmeleri gerekmeyeceğini umuyorlar.
Tabi anlamadıkları; gece uykuya dalmanın bir çeşit, ego kaybı olması
ama yönetimin baskıladığı, içinde yaşadığımız bu dominant kültürde, ego oldukça yeni bir icat
ve gerçeklik algısı oldukça seyrek bu nedenle etrafta korku dolu bir şekilde yürüyor.
Dinazorların dünyasında, fare gibi hissediyor.
Çünkü oldukça yeni bir gelişim.
Tarih, bir nevi değişim evresi.
Sadece 25 bin yıl civarı sürüyor.
Bazıları uzun, bazıları kısa  bir süre olduğunu düşünüyor. Nerede durduğunuza bağlı.
Bence (parmağını şıklatır) oldukça anlık.
Bir an, afrikada toynaklıları avlıyorsun
sonra ki an, tüm insanlığın sanal uzay varlıkları olduğu simülasyon devresini, süper iletken, altın itterbium, yıldızlar arası bir cihazının içinde, Alfa Centauri'ye yöneltiyorsun.
Anlarsın ya.
Önce bir şey, sonra başka bir şey.
Ama 25 bin yıl süren tarih; ne olduğun belli olmayan garip dönem.
Artık avcı maymun değilsin
ama daha, 16 boyutlu dijital tanrı da olmadın
ve bu değişim sürecinde, kafa karışıklığı ve endişe var.
Ama artık sonundayız
ve endişe, pesimizm ve benzeri şeyler yayan birisini barındıran ben, o kadar iki dakika öncede kaldı ki....
