"Irkçılık, cinsellik, dinsel
şovenizmden, bağnaz-aşırı
milliyetçiliğe uzanan eski yaklaşımlar,
artık işlevselliklerini kaybediyorlar."
Carl Sagan
"Ben kimim? İyi miyim? Kötü müyüm?
İstediklerimi elde edebiliyor muyum?
Bunların hepsini yaşam yolculuğumuz
sırasında öğrendik." - Dr. Richard Albert
"Bu bir yolculuk, istediğimizde
değiştirebileceğimiz bir yolculuk...
Sadece bir seçim...
Çabalamayı, çalışmayı, işi, para biriktirmeyi
gerektirmeyen bir seçim..." - Bill Hicks
"Oyunu yanlış oynadığımı fark ettim.
Oyun benim halihazırda kim olduğumu
bulma oyunuymuş." - Dr. Richard Albert
"İnsanların aklına köklü bir devrim
fikrini getirmenin,
ne kadar önemli olduğundan bahsediyorduk.
Bu kriz,
aslında bir bilinç krizi.
Öyle bir kriz ki...
Artık daha fazla
eski kuralları, eski şablonları,
eskiden kalma gelenekleri kabul edemez.
Hele, dünyanın bugünkü haline bakınca,
bunca sefalet, çatışma,
yıkıcı zulüm, saldırganlık vb...
İnsanoğlu,
hala eskiden beri bildiğimiz gibi,
hala barbar, hala şiddet tutkunu,
saldırgan, açgözlü, rekabetçi
ve inşa ettiği toplum da
bu değerler üzerine kurulu."
Jiddu Krishnamurti
Zeitgeist: Addendum
Zamanın Ruhu: Ek
"Bu denli hastalıklı bir topluma iyi eklemlenmiş
olmak, sağlıklı olmanın bir ölçüsü olamaz."
Jiddu Krishnamurti
Günümüzde toplum
bir dizi kurumdan oluşmaktadır.
Siyasi, resmi ve dini kurumlardan,
sosyal sınıf, ailevi değerler ve
mesleki uzmanlık kurumlarına kadar.
Bu geleneksel kurumların
anlayışımız ve bakış açımızın
şekillenmesindeki büyük etkisi aşikardır.
Ancak, içine doğduğumuz
bu sosyal kurumlar,
durumlara göre oluşturulur
ve gerekçelendirilirler.
Bütün bu kurumların arasında
hiçbir sistem yok ki parasal sistem kadar
yanlış anlaşılmış olsun.
İnanılan sistemler genelinde ele alındığında
var olan para sistemi,
bugüne kadar en az sorgulanmış
inanç şeklidir diyebiliriz.
Paranın nasıl yaratıldığı,
onu yöneten politikalar
ve toplumu gerçekte ne kadar etkilediği,
nüfusun büyük bir bölümünün
kayıtsız kaldığı meselelerdir.
Yaşadığımız dünya öyle bir dünya ki...
Var olan zenginliklerin %40'ına
toplumun %1'i sahip,
her gün 34.000 çocuğun yoksulluk
ve önlenebilir hastalıklardan öldüğü...
Nüfusun %50'sinin günde 2 dolardan
daha az gelirle yaşadığı bir dünya.
Çok net olan bir şey var:
Bir şeyler çok, ama çok yanlış...
Ve farkında olalım ya da olmayalım,
var olan tüm kurumların,
sistemin ve toplumun can damarı "PARA"dır.
Bu nedenle, parasal sistemin nasıl
işlediğini anlamak,
neden bu şekilde yaşadığımızı
anlamamız açısından çok önemli.
Ne yazık ki ekonomi genellikle
karmaşık ve sıkıcı olarak algılanır.
Bitmek tükenmek bilmeyen ekonomik terimler
ve göz korkutucu matematik,
insanları anlama çabalarından caydırır.
Fakat gerçekte ekonomik sisteme yakıştırılan
karmaşıklık bir maskeden ibarettir.
İnsanlığın katlanmak zorunda kaldığı
en felç edici yapıyı
gizlemek üzere tasarlanmıştır.
Bölüm - I
"Kimse özgür olduğuna inanan
birinden daha iyi köle olamaz."
Johann Wolfgang Goethe - 1749-1832
Birkaç yıl önce, ABD Merkez Bankası (FED)
"Modern Para Çarkı"[1]*
isimli bir belge yayınladı.
Bu yayın, FED ve desteklediği küresel
ticari bankalar ağı tarafından uygulanan
paranın yaratım süreci,
nasıl kurumsallaştırıldığını
açıklamaktadır.
Giriş sayfasında bu yayının
hangi amaçla hazırlandığı yazılıdır:
"Bu kitapçığın amacı
Kısmi Rezerv Bankacılık Sistemi
çerçevesinde paranın yaratım sürecinin
temel prensiplerini tanımlamaktır"
Daha sonra
Kısmi Rezerv uygulamasını,
bir dizi bankacılık terminolojisi ile
açıklamaya devam etmektedir.
Bunların bir çevirisini yapmak
istersek ortaya çıkan durum şudur:
ABD hükümeti bir miktar paraya
ihtiyacı olduğuna karar verir.
Amerikan Merkez Bankası'nı (FED) arar
ve diyelim ki 10 milyar dolar ister.
FED yanıt verir:
"Tabii ki, sizden 10 milyar dolarlık
devlet tahvili satın alacağız."
Böylece hükümet bir takım kağıtları alır,
üzerine resmi görünüm veren şekiller çizer
ve bunlara hazine bonosu adını verir.
Daha sonra bu bonolara toplam 10 milyarlık
değer koyar ve bunları FED'e gönderir.
Bunun karşılığında FED'dekiler etkileyici
kağıtlara bir dizi banknot hazırlar.
Ancak bu kez hazırlanan kağıtlara
Federal Rezerv Banknotları adını verirler
ve bu banknotların toplam değerini
10 milyar dolar olarak belirlerler.
Daha sonra FED bu banknotları
hazine bonolarıyla takas eder.
Bu takas tamamlandığında,
hükümet, 10 milyar dolar değerindeki
banknotları alır ve
bir bankaya hesabına yatırır.
Banka hesabına yatırıldıktan sonra
bu banknotlar resmi para halini alır
ve ABD para stoğuna 10 milyar daha eklenir.
İşte sonuç ortada...
10 milyarlık yeni para yaratılmış oldu.
Tabii ki bu örnek sadece bir genellemedir.
Gerçekte tüm bu işlemler
elektronik ortamda yapılır.
Hiçbir zaman kağıt kullanılmaz.
İşin doğrusu, ABD parasının sadece
% 3'ü basılı para olarak dolanımdadır.
Diğer % 97'lik kısım ise
elektronik ortamda bulunur.
Şimdi...
Hazine bonoları yapıları gereği
borç senedidirler.
FED bu bonoları, yoktan varettiği
paralarla satın aldığında,
aslında hükümet bu parayı,
geri ödemek üzere FED'den borç olarak alır.
Başka bir deyişle;
para, borçtan yaratılır.
Paranın ya da bir değerin borçtan
veya verilen bir taahhütten yaratıldığı
paradoksu insanın kafasını karıştırabilir.
İlerleyen dakikalardaki örneklerle
konu daha da netleşecektir.
Evet... Değiş tokuş yapıldı ve şimdi
ticari bir bankanın hesabında
10 milyar dolar mevcut.
İşlerin giderek daha ilginç olmaya
başladığı yere geldik sayılır.
Neden mi?...
Kısmi Rezerv uygulamasına göre,
bu 10 milyarlık hesap, bir anda bankanın
para stoğunun bir parçası halini alır.
Diğer tüm banka hesaplarında olduğu gibi.
Modern Para Çarkı kitapçığındaki
rezerv gereksinimlerinde belirtildiği üzere:
"Bir banka, mevcut para stoğuna karşılık,
yasal olarak belirlenmiş oranda
rezerv bulundurmak zorundadır."
Daha sonra bu durum
şöyle sayısallaştırılmaktadır:
"Mevcut yönetmeliklere göre
banka hesaplarının rezerv gereksinimi,
o hesabın % 10'u kadar olmalıdır."
Yani 10 milyar dolarlık bir banka
hesabının % 10'u ya da diğer bir
deyişle 1 milyar doları,
rezerv gereksinimi olarak
bankada tutulmaktadır.
Geriye kalan 9 milyar ise
kullanılabilir stok olarak addedilmektedir
ve diğer krediler için kaynak
olarak kullanılabilmektedir.
Şimdi, mantıklı bir şekilde düşünürsek,
bu 9 milyarın, 10 milyarlık banka
hesabından geldiğini kabul edebiliriz.
Ancak gerçekte durum böyle değildir.
Aslında olan şudur: Bu 9 milyar,
mevcut 10 milyar dolar banka hesabı
üzerinden yoktan varedilmiştir.
İşte dolanımdaki para miktarı
böyle genişletilmektedir.
Modern Para Çarkı
yayınında da belirtildiği üzere:
"Bankalar, mevduat olarak aldıkları
paralara gerçekte faiz ödemezler."
"Eğer böyle yapsalardı,
ekstra para yaratılamazdı."
"Aslında yaptıkları
kredi verdikleri miktar karşılığında
kredi kontratları yapmalarıdır."
Diğer bir deyişle,
9 milyar yoktan varedilebilmektedir.
Bunun nedeni, böyle bir kredi için talep
ve aynı zamanda % 10'luk rezerv
gereksinimini karşılayan 10 milyarlık bir
banka hesabı olmasıdır.
Diyelim ki, biri bu bankaya girdi
ve gıcır gıcır 9 milyar doları ödünç aldı.
Büyük olasılıkla parayı başka bir bankada
kendi hesabına yatıracaktır.
Böylece, aynı süreç yeniden başlayacak
ve işlem kendisini tekrarlayacaktır.
Bu banka hesabı da artık bankanın
para stoğunun bir bölümü oldu.
Bu tutarın % 10'luk bölümü ayrılır
ve 9 milyarın % 90'ı,
diğer bir deyişle 8.1 milyarı,
yeni kredilerden para
yaratmak için ayarlanmış olur.
Ve bu 8.1 milyar yeniden yatırılarak,
7.2 milyarlık, daha sonra 6.5
ve 5.9 milyar dolarlık banka hesapları
yaratmak ve yeni kaynaklar oluşturmak
için kullanılabilir.
Bir banka hesabındaki
kredi yaratma döngüsü
teknik olarak sonsuza dek sürdürülebilir.
Ortalama bir hesapla, 10 milyar dolar
üzerinden 90 milyar dolar yaratılabilir.
Diğer bir deyişle:
Bankacılık sistemindeki her bir banka
hesabı açma işleminin sonucunda en
baştaki miktar 9 kez yoktan var edilebilir.
Parakolikler...
Bank of America'dan bir kavanoz
gaipten gelen para isteyiniz.
Size uygun kişisel kredi olarak
P - A - R - A
Artık Kısmi Rezerv Bankacılık Sistemi ile
paranın nasıl yaratıldığını anladık.
Aklımıza mantıklı olsa da
yanıltıcı bir soru gelebilir:
Gerçekte bu yeni yaratılmış paraya
değerini veren şey nedir?
Yanıt:
Halihazırda dolanımda olan para.
Yeni para temelde dolanımdaki paradan
değer çalmaktadır.
Toplam para havuzundaki para,
mallar ve hizmetlerden bağımsız olarak
arttırılmış olur.
Bu bağlamda, arz ve talep dengesi,
dolayısıyla da fiyatlar artar
ve her bir doların alım gücünü azaltır.
Buna "enflasyon" denir.
Enflasyon ise temelde toplumun üzerindeki
gizli vergidir.
"Genelde size ne tür nasihatlerde bulunurlar?"
"Dolanımdaki parayı arttır!"
"Paranın değeri ile oynayalım" demezler,
"Paranın değerini düşürelim" demezler,
Kimse size "İnsanları her şey
yolunda diye aldat" demez.
"Faiz oranlarını düşür" derler.
Gerçek aldatma, paranın
alım gücünü düşürmektir.
Parayı yoktan var edince,
tasarruflarımız kalmaz.
Ortada sadece "sermaye" denilen şey kalır.
Bu bağlamda, şunu sormak istiyorum:
Dünyadaki enflasyon sorununun
çözülmesini nasıl bekleyebiliriz...
Daha fazla para basıp
daha fazla enflasyon üretirken?"
Ron Paul
Tabii ki bu gerçekleştirilemez.
Kısmi Rezerv Sisteminin genişlemesi
kalıtımsal olarak enflasyon temellidir.
Para arzının arttırılması,
hizmet ve mallarda
orantılı bir artış olmaksızın,
her zaman paranın değerini düşürür.
Aslında, yıllar içinde
dolanımdaki ABD doları miktarı ile
doların alım gücüne bakarsak,
bu durumu net bir şekilde
yansıttığını görürüz.
Tersine ilişkinin olması doğaldır.
1913'teki 1 doların alım gücünün karşılığı
2007'de 21.60 ABD dolardır.
Bu da FED kurulduğundan beri
% 96 oranında devalüasyon
gerçekleşmiş demektir.
Şimdi... Bu durum, saçma bir şekilde
sürekli enflasyonun, ekonominin kendisini
baltaladığı gibi algılanabilir.
"Saçmalık"
Mali sistemimizin gerçekte nasıl çalıştığını
gösteren hafif bir tanımlama olabilir.
Çünkü mali sistemimizde
para borçtur, borç da paradır.
İşte size 1950-2006 arasında dolanımdaki
ABD dolarının miktarını gösteren bir grafik.
Bu da aynı döneme ait ABD ulusal borç
tutarını gösteren grafik.
Ne kadar ilginçtir ki eğriler
hemen hemen aynıdır.
Ne kadar para varsa, o kadar borç vardır.
Ne kadar borç varsa, o kadar para vardır.
Başka bir deyişle,
cüzdanınızdaki her bir dolar,
birinin diğerine olan borcudur.
Hatırlayalım:
paranın oluşabilmesinin tek yolu
borçlardan geçmekteydi...
Öyleyse, hükümet de dahil ülkedeki herkes
borçlarını ödeyebilse,
dolanımda tek bir dolar bile kalmazdı.
"Para sistemimizde borçlar
olmasaydı, para da olmazdı."
1941 - Marriner Eccies - Eski FED Yöneticisi
Aslında, ABD tarihinde ulusal borçların
tamamen ödendiği sene 1835'tir.
Başkan Andrew Jackson'ın daha sonra
Federal Rezerv olacak Merkez Bankası'nı
kapadığı yıl.
Jackson'ın tüm politik yaklaşımı temelde,
ABD Merkez Bankası'nı kapamaya verdiği
söz üzerine kurgulanmıştı.
Bir noktayı kesinlikle vurgular:
"Merkez bankasının hükümeti kontrole yönelik
arsız girişimleri göstermektedir ki,
bu kurumun devamlılığı veya benzerinin
kurulması ABD halkının sonsuza kadar
aldatılmasına yol açacaktır."
Maalesef bu mesajın ömrü
çok kısa olmuştur.
Ve uluslararası bankerler 1913'de
yeni bir merkez bankası kurmayı başardılar.
"Federal Rezerv Bankası" (FED)
Bu kurum var olduğu müddetçe,
sürekli borçlanma kaçınılmazdır.
Şimdiye kadar mevduatlar yoluyla
borçlardan nasıl para
yaratıldığını konuştuk.
Krediler banka stoklarına dayanmakta,
stoklar da mevduatlardan oluşmakta.
Kısmi Rezerv Sistemi kullanılarak her
bir mevduat üzerinden kendi orijinal
değerinin 9 katı yaratılabilmektedir.
Bunun karşılığında mevcut
paranın değer kaybetmesi,
sokaktaki fiyatları arttırmaktadır.
Para borçtan yaratıldığı ve
bankalar vasıtasıyla dolanıma girdiği için
insanlar asıl borçlarından kopartılmakta,
günlük giderlerininin karşılığı olan parayı
kazanmak için rekabete girmeye zorlandıkları
bir dengesizlik yaratılmaktadır.
İşlevsel olmayan ve geriye doğru işleyen
bu denklemde bir şeyi atlamaktayız.
Yapının bu elemanı, sistemin kendisinin
dalavereli doğasını ortaya koymaktadır.
"Faiz" uygulaması
Hükümet FED'den borç para aldığında
veya herhangi biri bankadan
ödünç para aldığında,
bu para her zaman
faiziyle geri ödenmektedir.
Diğer bir deyişle,
mevcut her bir dolar bankaya
faiziyle geri dönecektir.
Ancak, paranın tümü Merkez
Bankası'ndan ödünç alınıyorsa
ve krediler yardımıyla bankalar
tarafından miktarı arttırılıyorsa,
para arzında sadece "ana para"
olarak addedilecek olan şey yaratılır.
Peki o zaman,
faiziyle birlikte tahsil edilen para nerede?
Hiçbir yerde...
Böyle bir para yok...
Bu olayın böyle
sonuçlanması çok şaşırtıcıdır.
Bankalara ödenmesi gereken borç miktarı
her zaman dolanımdaki paradan fazladır.
Ekonomide enlasyonun sürekli
var olmasının nedeni budur.
Faizler nedeniyle
oluşan bütçe açığını kapatmak için
sürekli para basılacaktır.
Bu da iflasların matematiksel olarak
sistemde hep var olması
ve kısa çöpü çeken fakir insanların
toplumda hep olacakları
anlamına gelmektedir.
Bu "köşe kapmaca" oyununa benzer:
Müzik durduğunda, biri ayakta kalır.
Zaten konu da budur.
Sistem sürekli olarak bireylerin
varlıklarını bankaya aktaracaktır.
Eğer ipoteğiniz karşılığında
aldığınız parayı ödeyemezseniz
mülkünüzü elinizden alırlar.
Bu durumda kızgınlığınız
sadece giderek artan faizden dolayı değil,
bankanın size kredi olarak verdiği paranın
aslında mevcut olmamasını anlamanızdandır.
1969'da Minnesota mahkemelerinde,
Jerome Daly isimli bir
adamla ilgili bir dava görüldü.
Banka kredisiyle almış olduğu evini
kredi borçlarını ödeyemediği için
banka geri almak istiyordu.
Daly'nin iddiası;
ipotek anlaşmasında her iki tarafın da,
- ki bunlar kendisi ve bankadır -
değiş-tokuş için
kanuni bir mülk göstermesi gerektiğiydi.
Hukuki dilde bunun karşılığı:
bedel: [Bir sözleşmenin kurucu unsuru.
Sözleşme, takas edilen bir malın
başka şekilde bedeline göre kurulur.]
Daly, paranın bankanın
mülkü olmadığını iddia etmiştir.
Çünkü bu para kredi anlaşması
imzalanır imzalanmaz yoktan var edilmişti.
"Modern Para Çarkı"nın kredilerle
ilgili ne söylediğini hatırlayalım:
"Kredi verdiklerinde yapılan,
kredilere karşılık
kredi kontratı yaptırmaktı."
"Kredi transferleri sonucunda
rezervler değişmeden kalır.
"Ancak krediler, banka sisteminin
toplam mevduatlarını arttırmasını sağlar."
Diğer bir deyişle, para onların
mevcut varlıklarından elde edilmez.
Banka, kendisine ait hiçbir şey koymaksızın
sadece kağıda duyulan teorik güvenilirlik
çerçevesinde parayı yaratmaktadır.
Dava ilerledikçe,
Banka başkanı Morgan şahit olarak dinlenir.
Hakim kişisel notlarında, banka başkanının
FED'le birlikte, parayı yarattıklarını
ve kayda geçirdiklerini yazar,
para ve kredi onu
yarattıklarında ortaya çıkar.
Morgan "ABD'deki hiçbir kanunun veya
tüzüğün onlara böyle birşey yapma hakkı
vermediğini" belirtmiştir.
"Kanuni bir bedel olmalı
ve bu da kontratı desteklemelidir."
"Jüri, kanuni bir bedel
veya taahhüdün olmadığına karar verdi."
Ben de onlarla aynı fikirdeyim.
Daha sonra şairane bir tavırla  "Sadece
tanrı yoktan var edebilir" diye ekledi.
Mahkeme bankanın eve el koyması ve
paraya çevirmesini reddetti.
Ev Daly'de kaldı.
Bu mahkeme kararının
etkileri çok geniş boyutlu oldu.
Ne zaman bir bankadan ödünç para alsanız,
bu ister ipotek kredisi olsun
ister kredi kartı harcaması,
size verilen para sadece sahte değil,
bedeli de meşru ve geçerli değildir.
Bu nedenle, banka kredi
borcunu tahsil edemedi.
Çünkü en başta bankanın verdiği
kredinin karşılığı bile yoktu.
Maalesef bu tür resmi ve kanuni saptamalar
hep hasır altı edilir ve yok sayılır.
Böylece daimi varlık transferi
ve borçlanma oyunu devam eder.
Bu da bizi son aşamadaki soruya getirir:
Neden?
Amerikan İç Savaşı'nda Başkan Lincoln
Avrupa bankaları tarafından teklif edilen
yüksek faizli kredileri dikkate almamış
ve Amerikan Kurucu Babaları'nın
önerilerini yerine getirmiştir.
Yapılmak istenen şey
bağımsız ve borçtan arınmış
bir para birimi yaratmaktı.
Buna "Greenback" adı verilmiştir.
Bu önlem alındıktan hemen sonra,
özel İngiliz ve Amerikan bankaları arasında
bir doküman dolaşmaya başladı.
Doküman şöyle diyordu: "Kölelik,
işgücünü elde tutmak ve işgücünün
ihtiyaçlarını ortaya koymaktır,
Avrupa'nın planı ise,
sermayenin, ücretleri kontrol ederek
işgücünü kontrol etmesidir" demekteydi.
"Bu ancak parayı kontrol etmekle mümkündür
Greenback'e izin verilmemelidir
çünkü onu kontrol etme şansımız olmaz."
Federal Rezerv tarafından gerçekleştirilen
"Kısmi Rezerv Politikası",
dünyadaki bankaların çoğunda uygulanan bir
"Modern Kölelik Sistemi"nin ta kendisidir.
Düşünün... Borçtan yaratılan bir para.
İnsanlar borçlu olduklarında ne yaparlar?
Ödeyebilmek için iş bulurlar.
Ama para sadece ve sadece
borçtan yaratılabiliyorsa,
toplum nasıl olur da borçtan kurtulabilir?
Kurtulamaz...
Ve olay budur.
Bu, aynı zamanda yaşamaya çabalarken
elindeki varlıklarının kaybından korkmak
ve sistemdeki daimi borçla,
enflasyonla birlikte,
para arzının kendi içerisinde bile kaçınılmaz
bir kıtlığı da beraberinde getirerek,
asla geri ödenemeyecek
bir faiz yaratılmasına neden olmaktadır.
Bu da ücret-köle ilişkisinin
devamını sağlar.
Milyonlarca insanı
dolap beygiri gibi koşturur.
Gerçekte, sadece bir piramidin tepesindeki
elit insanların yararlanabileceği
bir imparatorluğu güçlendirir.
Günün sonunda,
gerçekten de kim için çalışıyorsunuz?
Bankalar!
Para bankada yaratılır
ve istisnasız oraya geri döner.
Onlar,
destekledikleri şirketler ve
hükümetlerle gerçek efendilerdir.
Gerçek kölelikte,
kölelere ev ve yiyecek verilir.
Ekonomik kölelikte ise insanlar,
beslenme ve barınma gereksinimlerini
kendileri karşılamak zorundadır.
Bu, toplumu kendi çıkarları doğrultusunda
kullanmak için bu güne kadar yaratılmış
en dahiyane dümendir.
Ve bunun tam kalbinde
toplumla yaşanan görünmez bir savaş vardır.
"BORÇ" toplumları fethetmek ve
köleleştirmek için kullanılan silahtır.
"FAİZ" ise onun en önemli cephanesidir.
Çoğunluk bu gerçeğin
farkına varmadan yaşarken,
bankalar güçlerini arttırmak için
hükümetler ve şirketlerle işbirliği yaparak,
daha mükemmel ve gelişmiş taktikler,
yöntemler oluşturmaya devam ederler.
Dünya Bankası, Uluslararası Para Fonu (IMF)
gibi yeni üsler oluştururlar.
Ve yeni tipte bir asker üreterek ilerlerler;
Ekonomik Tetikçi'nin doğuşu...
Bölüm - II
"Bir ulusu fethetmenin ve köleleştirmenin iki
yolu vardır. Birisi kılıçla, diğeri borçla."
John Adams - 1735-1826
Biz Ekonomik Tetikçiler,
bu küresel imparatorluğun
yaratılmasının gerçek sorumlularıyız.
ve işimizi pek çok
değişik şekilde yaparız.
John Perkins[2]*
Chas. T. Main şirketi eski Şef Ekonomisti
"Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları"nın yazarı
Fakat, belki de en çok
kullandığımız yöntem şudur;
Şirketlerimizin göz diktiği petrol gibi
kaynakları olan bir ülkeyi belirleriz.
Daha sonra, Dünya Bankası ya da onun
kardeş kurumlarından biri kanalıyla
o ülke için çok büyük krediler ayarlarız.
Ancak, para asla o ülkeye gitmez.
O ülkede büyük altyapılar kuracak olan
bize ait büyük şirketlerin kasasına girer.
Enerji santralleri,
sanayi bölgeleri, limanlar...
Bizim şirketlerimizin yanısıra
o ülkedeki bir kaç zenginin
yararlanacağı şeyler.
Bu yapılanlar
çoğunluğun faydalanacağı şeyler değildir
ama tüm ülke halkı bu borcun altına girer.
Bu öylesine büyük bir borçtur ki
geri ödeyemezler,
ve işte planın bir parçası da budur;
"Borcun Geri Ödenememesi!"
Ardından, biz ekonomik
tetikçiler gidip onlara: "Dinleyin,
bize bir sürü borcunuz var ve
bu borcu ödeyemiyorsunuz."
"O zaman petrolünüzü petrol
şirketlerimiz için oldukça ucuza satın."
"Ülkenizde askeri üs kurmamıza izin verin
veya askerlerimizi desteklemek için dünyanın
bir yerine asker gönderin -Irak gibi-
veya bir dahaki Birleşmiş Milletler
seçiminde bizimle oy verin." deriz ki,
Böylece o ülkeye ait elektrik
santrallerini özelleştirelim,
sularını, altyapı sistemlerini
özelleştirelim, onları ABD'li veya diğer
çokuluslu şirketlere satabilelim.
Böylece IMF veya Dünya Bankası'nın
son derece tipik çalışma sistemine
uygun olarak mantar gibi çoğalalım.
Bir ülkeyi borca sokarlar
ve bu öylesine büyük bir
borçtur ki, geri ödenemez!
Ardından borçlarını ödeyebilmeleri için
yeniden borç almalarını teklif
edersiniz ve daha fazla faiz öderler.
Bu sefer yeni borçlar vermek için
"yönetimin veya durumun iyileştirilmesi"
olarak adlandırılan
bazı şartlar öne sürersiniz...
Bu, o ülkenin kaynaklarını
satmasıyla sonuçlanacaktır.
Buna pek çok sosyal hizmet
ve kamu şirketi de dahil olacaktır.
Kimi zaman okul sistemleri,
adli sistemleri,
sigorta sistemleri
yabancı şirketlere satılır.
Bu, ikili - üçlü - dörtlü bir darbedir!
İran - 1953
Ekonomik Tetikçi'lerin ortaya çıkışı,
50'lerin başında Muhammed Musaddık'ın
İran'da demokratik olarak
seçilmesiyle başladı.
Ortadoğu ve tüm dünyada
"Demokrasi için Umut" olarak addedildi.
Time dergisi onu yılın adamı seçti.
Ancak yapmaya
çalıştığı şeylerden biri şuydu;
yabancı petrol şirketlerinin İranlılara
petrol için bir sürü para ödemesiydi
ve İranlılar kendi petrollerinden
kar sağlayacaklardı.
Garip bir politika.
Tabii ki biz bunu beğenmedik.
Normalde yaptığımız gibi
asker göndermekten de korktuk.
Asker yerine CIA ajanı Kermit Roosevelt'i,
Teddy Roosevelt'in akrabasını yolladık.
Kermit birkaç milyon dolarla gitti,
çok ama çok etkili ve becerikliydi,
kısa bir süre sonra Musaddık’ı devirdi.
Onun yerine petrolü sorun yapmayacak olan
İran Şahı'nın getirilmesini sağladı.
Durum gerçekten de çok etkileyiciydi.
İran'da ayaklanma.
"İnsanlar Tahran'a yürüyorlardı.
Subaylar, Musaddık’ın teslim olduğunu ve
diktatörlük rejiminin
sona erdiğini bağırıyordu.
Şah'ın resimleri sokaklarda
gezdirilerek duygular tersine çevrildi.
Şah, evinde hoş karşılandı."
ABD'de ise, insanlar birbirlerine bakıp
"Vay! Bu hem ucuz hem de kolay bir iş oldu"
dediler.
Bu da ülkeleri yönlendirerek bir imparatorluk
yaratmak için kullanılmaya başlayan
yepyeni bir yöntem oldu.
Roosevelt'in tek problemi
CIA ajanı kimliği taşımasıydı.
Eğer yakalansaydı,
sonuçları çok ciddi olabilirdi.
O noktada hızla, özel danışmanlar
kullanılmasına karar verildi.
Parayı Dünya Bankası, IMF veya
benzer diğer şirketlere kanalıyla,
benim gibi özel şirketler
için çalışan insanlara getirttiler.
Böylece, eğer yakalanırsak,
kesinlikle ABD hükümetiyle bağlantılı
olduğumuz anlaşılamayacaktı.
Guatemala - 1954
Arbenz, Guatemala'nın başkanı olduğunda
ülke neredeyse tamamıyla
United Fruit Şirketi'nin[3]* ve büyük
uluslararası şirketlerin elleri arasındaydı.
Arbenz geldi ve dedi ki: "Biliyorsunuz, biz
topraklarımızı insanlarımıza
vermek istiyoruz."
Başa geçince, tam olarak
yapmak istediklerini uygulamaya başladı,
toprakları insanlarına geri verdi.
"United Fruit" bundan hiç hoşlanmadı,
bir halkla ilişkiler şirketi kiraladılar,
ABD halkına, basınına ve kongresine yönelik
Arbenz'in bir Sovyet kuklası olduğunu
söyleyen büyük bir kampanya başlattılar.
Bu kampanyayla insanları,
eğer Arbenz'in orada kalmasına
izin verilirse,
Guatemala'nın Sovyetlerin bu yarımküreye
ayak basacağı yer olduğuna inandırdılar.
Bu noktada, herkesin aklına
kızıl terör, komünist terör
korkusu yerleştirildi.
Kısa kesersek, bu halka ilişkiler
kampanyası, sonuçta,
CIA ve ABD ordusunun üzerine bu adamın
devrilmesi gerekliliği görevini yükledi.
Ve yaptık. Uçaklar yolladık,
askerler yolladık, casuslar[4]* yolladık,
onu devirmek için gereken
her şeyi gönderdik ve devirdik.
O yönetimden uzaklaşır uzaklaşmaz,
yerine gelen, her şeyi uluslararası
şirketlere göre eski haline getirdi.
United Fruit da bunların arasındaydı.
Ekvator - 1981
Ekvator, yıllarca ABD destekli
diktatörlerce yönetildi.
Genelde çok zorbaydılar.
Daha sonra gerçek bir demokratik
seçim yapılmasına karar verildi.
Jaime Roldos başkanlığa aday oldu
ve esas amacı, söylediğine göre,
eğer başkan olursa,
Ekvator'un kaynaklarının, insanlarına
yardım için kullanılacağıydı.
Ve seçimleri kazandı! İnanılmazdı.
Ekvator'da daha önce kimsenin
alamadığı kadar çok oyla kazandı.
Kendi politikasını uygulamaya başladı.
Petrolden gelen karların insanlara yardım
için kullanılması konusunda çok titizdi.
Tabii ki...
ABD'de biz bu adamı hiç sevmedik.
Pek çok Ekonomik Tetikçiden biri olarak
Roldos'u değiştirmek üzere
gidenlerden biri de bendim.
Ona rüşvet vermek, yola getirmek için.
Ne demek istediğimi anlıyorsunuz.
"Tamam, bildiğiniz gibi, sen ve ailen çok
zengin olursunuz, eğer oyunu
bizim kurallarımıza göre oynarsanız."
"Ama söz verdiğin politikaları uygulamarsan,
hiç istemezsin ama, gitmen gerekir."
Bizi dinlemedi...
Suikaste kurban gitti...
Uçağı düşer düşmez,
bölge kordon altına alındı.
Olay mahalline sadece yakın bir
merkezden gelen ABD askerleri
ve bazı Ekvator'lu askerler alındı.
Soruşturma açıldığında,
2 önemli görgü tanığı, ifadeleri alınamadan
bir araba kazasında öldüler.
Jaime Roldos'un öldürülmesiyle ilgili
pek ama pek çok garip şey vardı.
Çoğu insanın bu olaya
suikast olarak baktığını biliyorum.
Elbette pozisyonum gereği
bir Ekonomik Tetikçi olduğumu düşünürseniz,
Jaime'ye bir şey olmasını bekliyordum.
Darbe veya suikast emin değildim
ama onu alaşağı etmeleri gerekiyordu.
Çünkü yozlaştırılamamıştı.
Buna asla izin vermiyordu.
Panama - 1981
Benim çok sevdiğim kişilerden biri olan
Panama Başkanı Omar Torrijos ki
çok karizmatik biriydi.
Ülkesine gerçekten
yardım etmek istiyordu.
Ona rüşvet vermeye çalıştığım,
ya da yozlaştırmaya çalıştığım
zamanlarda bana demişti ki:
"Bak John" - bana Juanito derdi -
"Bak Juanito, paraya ihtiyacım yok.
İstediğim tek şey ülkeme
adil şekilde davranılması.
ABD ülkemde gerçekleştirdiği
tahribat nedeniyle insanlarıma
karşı olan borcunu ödemelidir.
Ben öyle bir yerdeyim ki,
diğer Latin Amerika ülkelerinin de
kendi bağımsızlıklarını kazanmaları
ve kuzeyden gelen bu korkunç
varlığa karşı özgürlüklerini
ilan edebilmeleri için lazımım.
Sizin insanlarınız bizi
öyle kötü şekilde sömürüyor ki...
Panama Kanalı'nın artık
Panamalıların eline geçme zamanı geldi.
İstediğim bu. Bu nedenle beni rahat bırak,
bana rüşvet vermeye çalışıp durma."
Mayıs 1981'de, Ekvator'da
Jaime Roldos suikaste kurban gitti.
Omar durumun farkındaydı.
Torrijos, ailesini topladı ve dedi ki:
"Muhtemelen sıradaki benim ama önemli değil,
çünkü ben yapmak için geldiğim şeyi yaptım.
Kanalı geri aldım.
Kanal artık bizim ellerimizde."
Jimmy Carter ile müzakereleri
yeni bitirmişti.
Aynı yılın Haziran ayında,
sadece bir ay sonra, bir uçak kazası geçirdi.
Hiç şüphesiz ki bu kaza
CIA'in casusları tarafından
gerçekleştirilmişti.
Torrijos'un korumalarından birinin
uçağa binmeden evvel bir kayıt cihazı
verdiğine dair çok fazla delil vardı.
Küçük ama içinde bomba olan
bir kayıt cihazı.
Venezüella - 2002[5]*
Ekonomik Tetikçilerin her geçen gün
daha da becerikli olmasının yanısıra,
bu sistemin senelerdir
benzer şekilde devam etmesi
hakikaten bana da ilginç geliyordu ki,
bir süre önce Venezüella
olayıyla karşılaştık.
1998 yılında, Hugo Chavez
başkan seçildi, ülkenin ekonomisi
yıllardır çok kötü bir durumdaydı.
Ve Chavez tüm bunların
tam ortasında başkan seçildi.
ABD'nin karşısına dikilerek
Venezüella petrolünün Venezüellalıların
yararına kullanılması gerektiğini söyledi.
Evet, biz böyle şeyleri
ABD'de hiç sevmeyiz.
2002 yılında, bir darbe girişiminde
bulunuldu. Hiç şüphesiz ki
bunun arkasında CIA vardı.
Bu darbe girişimi Kermit Roosevelt'in
İran'da yaptığının bir yansıması gibiydi.
İnsanlara sokaklara çıkmaları için
para ödendi... İsyan için, protesto için,
Chavez'in istenmediğini söylemeleri için.
Sizin de bildiğiniz gibi, birkaç bin kişinin
bunu yapmasını sağlayabilirseniz,
televizyon bunu bütün ülke
çapındaymış gibi gösterebilir ve
olaylar mantar gibi yayılabilir.
Ama Chavez'e karşı bu başarılı olmadı,
çok akıllıydı ve halkı ondan yanaydı.
Bu Latin Amerika tarihi
için inanılmaz bir andı.
Irak - 2003
Irak, sistemin nasıl çalıştığını göstermek
açısından mükemmel bir örnektir.
Biz Ekonomik Tetikçiler, savunmanın
en ön sıralarında yer alırız.
İlk biz gönderiliriz.
Hükümetlerin kokuşmasını sağlamaya
çalışırız ve sonra onlara sahip olmak için
büyük borçları kabul etmelerini sağlarız.
Eğer başarısız olursak. Panama'da,
Ekvator'da olduğu gibi
bozulmak istemeyenler olursa,
savunmanın ikinci hattı olan
casuslarımızı salarız.
Bu casuslar ya hükümeti devirirler
ya da suikast düzenlerler.
Bir kez bu başarıldıktan ve
yeni hükümet geldikten
sonra istediğimiz yapılır,
çünkü yeni gelenler eskilerin
başına ne geldiğini bilirler.
Irak'ta ilk iki seçenek de başarısız oldu
Ekonomik Tetikçimiz
Saddam Hüseyin'i etkileyemedi.
Çok çabaladık.
Ona Suudi Arabistan'daki kraliyet
ailesine önerilenlerin hepsini önerdik
ama kabul etmedi.
Böylece casuslar onu indirmeye gittiler.
Ama casuslar da başaramadılar.
Güvenlik önlemleri çok iyiydi.
Saddam zamanında bir
kez CIA için çalışmıştı.
Daha önceki Irak başkanına
suikast yapılması için kiralanmıştı.
Başarısız olmuştu, ama sistemi biliyordu.
Bu nedenle 1991'de asker gönderdik
ve Irak ordusunu etkisiz hale getirdik.
Saddam'ın pes edeceğini sanıyorduk.
Onu o zaman etkisiz hale getirebilirdik
ama bunu yapmayı istemedik.
O bizim sevdiğimiz cinsten güçlü bir adamdı.
Kendi insanlarını kontrol edebiliyordu.
Kürtleri kontrol edebileceğini, İran'lıları
sınırda tutabileceğini ve bize petrol
pompalamaya devam edeceğini sandık.
Artık elinde ordusu olmadığı için
bizim ayağımıza geleceğini sandık.
Ekonomik Tetikçilerimiz
90'larda başarılı olamadılar.
Eğer başarılı olsalardı,
hala ülkesini yönetiyor olurdu.
Ona istediği tüm savaş jetlerini satıyor,
istediği her şeyi veriyor olurduk
ama başarılı olamadılar.
Casuslar da onunla başa çıkamadılar ve
bir kez daha askerlerimizi gönderdik.
Bu kez işi tamamlayarak
onu devre dışı bıraktık.
Kendimize öylesine bir süreç yarattık ki,
çok karlı imar anlaşmaları yaptık.
Ne de olsa paramparça ettiğimiz bir ülkeyi
yeniden yapılandırmamız gerekiyordu.
Bu hakikaten de iyi bir iş olmuştu,
özellikle de büyük inşaat
şirketleriniz varsa.
Anlayacağınız gibi Irak'ta
üç aşama da uygulandı:
Ekonomik Tetikçiler başarısız oldu,
casuslar da başarısız oldu ve son
önlem olarak ordumuz ülkeye girdi.
İşte bu yöntemlerle
bir imparatorluk yarattık, her şeyi
çok kurnazca, gizli kapaklı yaptık.
Geçmişin bütün imparatorlukları
askeri güç kullanarak kurulmuş
ve genişlemişlerdir.
Herkes onların bunu askeri güç
kullanarak yaptıklarını bilir.
İngilizler bilir, Fransızlar, Almanlar,
Romalılar ve Yunanlılar...
Ve hepsi de bununla gurur duyarlar.
Her zaman kendilerine göre
gerekçeleri olmuştu,
medeniyeti yaymak, dini yaymak,
buna benzer şeyler işte..
Onların halkları her zaman bunu
nasıl yaptıklarını biliyorlardı.
Ama biz bilmiyorduk.
ABD'deki insanların büyük çoğunluğunun,
gizli kapaklı işler çeviren bir imparatorluğun
sağladığı refahla yaşadıkları konusunda
en ufak bir fikri bile yoktur.
Günümüzde kölelik geçmişte
olduğundan çok daha fazla.
Kendinize şunu sormalısınız,
eğer bir imparatorluk varsa,
imparator kim?
Çok açıktır ki,
ABD başkanları imparator değildir.
İmparatorlar sınırlı sürelerde
görev yapmak için seçilmezler,
kimseye karşı sorumlulukları yoktur,
kimseye hesap vermek zorunda değillerdir.
Bu nedenle bizim başkanlarımızı
bu sınıflamaya alamayız.
Ancak, bana göre dünyanın imparatorları
diyebileceğimiz şey şirketokrasi'dir.
Şirketokrasi, bizim en büyük
şirketlerimizi yönetenlerden oluşur.
Ve onlar imparatorlar gibidir.
Doğrudan satın alarak ya da
reklam yoluyla medyayı kontrol ederler.
Seçim kampanyalarını destekleyerek
politikacıların çoğunu kontrol ederler.
Bunu şirketlerle veya bu şirketlerden
elde ettikleri gelirle yaparlar.
Seçilmediklerinden kimseye karşı
sorumlulukları yoktur,
kimseye rapor vermezler
ve şirketokrasinin başındakilerin
özel bir şirket için mi,
yoksa hükümet için mi
çalıştığını asla bilemezsiniz
çünkü hep yer değiştirirler.
Bunlar,
bir bakarsınız Halliburton[6]* gibi çok
büyük bir inşaat şirketinin yöneticisidir,
bir bakarsınız ABD Başkan Yardımcısı'dır.
Ya da petrol işinden gelen başkandır.
Bu, yönetimde ister Demoktratlar
ister Cumhuriyetçiler olsun geçerlidir.
Bu durum döner kapılar gibidir.
Bir anlamda,
hükümetimiz genellikle hayalidir,
ve politikalarımız bir düzeyden diğer düzeye
şirketler tarafından yönlendirilir.
Hükümet politikalarımız
şirketokrasi tarafından üretilir,
bu üretilen politikalar
hükümete sunulur ve yeni hükümet
politikaları halini alır.
İnanılmaz boyutta gizli ilişkiler yaşanır.
Bu, komplo teorisi gibi bir şey değildir.
Bu insanlar bir takım senaryolar oluşturmak
için bir araya gelmezler.
Hepsi tek bir varsayımdan hareket ederler:
Toplum ve çevre için neye mal olursa olsun,
en yüksek kazançları elde edebilmek...
Borç, rüşvet ve politik tehditlerin
kullanıldığı bu şirketokrasi yönlendirmesi
sürecine "Küreselleşme" diyoruz.
Federal Rezerv Bankası'nın ABD halkını
sürekli borç, enflasyon ve faizlerle
köleliğe mahkum ettiği gibi,
Dünya Bankası ve IMF de
bu işlemi küresel düzeyde yaparlar.
Temel düzenek basittir:
Bir ülkeyi kendi içinde bölerek borç
batağına sürüklersiniz,
ya da o ülkenin liderini yozlaştırırsınız,
daha sonra onları
"şartlara uymaya" zorlarsınız
veya birazdan göreceğiniz bazı
"yapısal iyileştirme politikaları"nı
uygulatırsınız.
"Devalüasyon."
Paranın değeri düşünce,
o ülkedeki her şeyin değeri düşer.
Bu yerel kaynakların yağmacı ülkeler
karşısındaki değerini de düşürür.
Sosyal programlarda
büyük kesintilere gidilir,
Bu kesintiler genellikle
eğitim ve sağlık alanında yapılır.
Toplumdaki bütünlük ve varlık
sömürüye açık hale getirilir.
"Kamu kurumlarının özelleştirilmesi."
Bunun anlamı sosyal açıdan
önemli kurumların gelir getirmeleri amacıyla,
yabancı şirketler tarafından
satın alınmaları ve düzenlenmeleridir.
Örneğin, 1999'da Dünya Bankası,
Bolivya hükümetine,
3. büyük şehrinin su sistemlerini
ABD şirketi Bechtel'e[7]*
devretmesi konusunda ısrarcı olmuştu.
Devir gerçekleştikten sonra fakir halka
ait fatura bedelleri roket gibi yükseldi.
İnsanlar öylesine isyan ettiler ki,
sonunda Bechtel'le yapılan
anlaşma iptal edildi.
Ardından sıra "ticaretin
liberalleştirilmesi"ne gelir.
Diğer bir deyişle ülke ekonomisini
yabancıların istilasından koruyan
sınırlamaların kaldırılmasına.
Bu, ülke ekonomisini bozan bir dizi
girişime olanak sağlar.
Örneğin, ulus ötesi şirketlerin kendi
seri üretim ürünlerini ülkeye
getirebilmelerinin önü açılır.
Böylece ülkenin yerel üretimi baltalanır
ve yerel ekonomiler çökertilir.
Buna en iyi örnek Jamaika'dır.
Dünya Bankası'nın kredilerini
ve koşullarını kabul ettikten sonra,
batıdan ithal edilenlerle rekabet
edebilmek için en büyük
ürün pazarını kaybetmiştir.
Jamaika'da bugün çiftçilerinin çoğu,
büyük şirketlerle rekabet edemediği için
işsiz durumdadır.
Bir diğeri ise,
dikkate değer bulunmayan,
dayatılmış ekonomik zorluklardan
yararlanan şarlatan, üçkağıtçı
fabrikaların üremesidir.
Buna ek olarak, üretimdeki
fiyat serbestisi nedeniyle,
çevresel yıkım kaçınılmazdır.
Ülkenin kaynakları duyarsız
şirketlerce sömürülür,
ve geriye çevre kirliliği kalır.
Dünyanın en büyük çevre davalarından biri,
30 binden fazla Ekvatorlu ve Amazonlunun
eski Texaco şirketine açtığı davadır.
Daha sonra Texaco, Chevron[8]* tarafından
satın alınmıştır ama dava Texaco'nun yaptığı
işlere yönelik olarak devam etmektedir.
Şirketin bu bölgeye, Exxon-Valdes tankerinin
Alaska'ya bıraktığından 18 kat daha fazla
atık bıraktığı tahmin edilmektedir.
Bu olay bir hata değildi.
Petrol şirketleri
bilinçli olarak yapmışlardı;
daha fazla kar etmek için uygun
atık yöntemlerini kullanmamışlardı.
Dahası, Dünya Bankası'nın verimlilik
kayıtlarına şöyle bir göz atarsak,
kuruluş amacı fakir ülkelerin gelişmesi
ve fakirliğin azaltılması olduğu halde,
fakirlik ve gelir dengesizliklerini
arttırırken şirket karlarını da
yükselttiğini görürüz.
1960'da dünyanın en zengin beş
ülkesinin gelirlerinin, en fakir beş
ülkenin gelirlerine oranı 30'a 1'di.
1998'de bu oran 74'e 1 oldu.
1970-1985 arasında Küresel Gayrisafi
Milli Hasıla (GSMH) % 40 artarken,
dünyadaki yoksulluk % 17 artmıştır.
1985'ten 2000'e günde 1 dolardan
az gelirle yaşayan insan sayısı % 18 artmıştır.
ABD Kongresi Birleşik Ekonomi Komitesi bile,
Dünya Bankası projelerinin
başarı oranının ancak
% 40'ı bulabildiğini kabul etmiştir.
Dünya Bankası, 1960'ların sonunda
Ekvator'a büyük krediler vermişti.
Geçtiğimiz 30 yılda Ekvator'daki
fakirlik oranı % 50'den % 70'e çıkmıştır.
Aynı dönemde
işsizlik % 15'ten % 70'e fırlamıştır.
240 milyon dolar olan ulusal
borç 16 "milyar" doları bulmuş,
kaynaklardan fakirlere ayrılan oran
% 20'den % 6'ya düşmüştür.
Sonuçta 2000 yılı itibariyle,
Ekvator, ulusal bütçesinin
% 50'sini borçlarını ödemeye
ayırmak zorunda kalmıştır.
Dünya Bankası'nın aslında bir ABD
bankası olduğu ve ABD'nin çıkarlarını
desteklediği gerçeği artık kabul edilmelidir.
Dünya Bankası'nın en büyük kaynak
sağlayıcısı olduğu için, ABD'nin alınan
kararları veto etme yetkisi vardır.
Peki ABD bu parayı nereden buluyor?
Hadi bir tahmin yapalım:
Kısmi Rezerv Sistemiyle
yoktan var ediyor.
Yıllık Gayrisafi Yurtiçi Hasıla'ya
(GSYİH) göre dünyanın en iyi
100 ekonomisinin, 51 tanesi şirketlerdir.
Bu 51 şirketten 47'si ABD kökenlidir.
Walmart, General Motors
ve Exxon gibi şirketler,
Suudi Arabistan, Polonya, Norveç, Güney
Afrika, Finlandiya, Endonezya ve benzer
ülkelerden ekonomik olarak daha güçlüdürler.
Ve artık ticari koruma
kalkanları da kaldırıldığından,
para birimleri bir arada çalkalanmakta
ve uluslararası pazarda manipule edilmekte,
ABD'li ekonomiler küresel kapitalizmi
kendi lehine çevirmekte ve böylece
imparatorluk daha da büyümektedir.
Küçük 55 ekran televizyonunuzun
önünde ayağa kalkıp, ABD ve demokrasi
adına yaygara koparabilirsiniz!
ABD yok! Demokrasi yok!
Sadece IBM, ITT, AT&T, Dupont,
Dow, Union Carbine ve Exxon var.
Günümüz dünyasının
ulusları bunlardır.
Ruslar, Meclislerinde ne
konuşuyorlar sanıyorsun?
Karl Marx mı?
Onlar da tıpkı bizler gibi program
tablolar çıkarıyorlar, teoriler geliştiriyor,
çözümler üretiyorlar, ticari işlerinin
ve yatırımlarının fiyat-maliyet
olabilirlikleri üzerinde çalışıyorlar.
Artık ulusların ve fikirlerin
dünyasında yaşamıyoruz Bay Beale. [9]*
Dünya, iş dünyasının kanunları
ile tanımlanan bir şirketler birliği.
Artık Dünya bir iş, Bay Beale...
Toplu olarak değerlendirirsek
dünyanın birleşmesi, özellikle de ekonomik
olarak küreselleşmesi ve Serbest Pazar
kapitalizminin özellikleri,
kendi doğruluğu içerisinde
"imparatorluk" değişkenini göstermektedir
Pek azımız Dünya Bankası'nın, IMF'nin
"yapısal düzenlemeleri" ve "şartlarından"
veya Dünya Ticaret Örgütü'nün
tahkimlerinden kaçabilmiştir.
Bu uluslararası kuruluşlar bir yandan
ekonomik küreselleşmenin
ne olması gerektiğini belirlerken,
ne iştir ki yetersiz kalmışlardır...
Küreselleşmenin gücü karşısında,
eşitsiz bir şekilde olsa bile,
tüm ulusların ekonomilerinin
tek bir küresel, serbest
pazarlama sisteminde bütünleşmeye
başladığını görmek üzereyiz.
Jim Garrison
(ABD Dünya Forumu Başkanı)
Dünya bir avuç şirket
tarafından ele geçirilmekte,
ve yaşamamız için gereken doğal kaynaklar
bunlar tarafından belirlenirken,
bu kaynakları elde etmek için gereken
para da onlar tarafından
kontrol edilmektedir.
En sonunda insan hayatı yerine
finans ve şirket gücü üzerine
kurulu dünya tekeli olacaktır.
Eşitsizlik arttıkça, doğal olarak daha
fazla insan umutsuzluğa düşmektedir.
Böylece bu düzen, sistemle çatışan
insanları yeni bir yaşam tarzı
oluşturmaya zorlamakta.
Bu da "Teröristlerin" doğmasına
neden olmaktadır.
"Terörist" terimi, düzenle çatışan
bir insan ya da bir grup için kullanılan
içi boş bir tanımlamadır.
Bu kurgusal "El-Kaide" ile
karıştırılmamalıdır.
Aslında "El Kaide" 1980'lerde ABD
tarafından desteklenen Mücahitler’in[10]*
bilgisayar kayıtlarındaki adıdır.
Gerçek şudur ki,
"El Kaide adında bir İslam ordusu
veya terörist bir grup yoktur.
Tüm istihbaratçılar bunu bilmektedir.
Ama toplumu böyle bir örgütün
var olduğuna inandırmak için,
ABD tarafından desteklenen
bir propaganda kampanyası
sürdürülmektedir."
Pierre-Henry Bunel
Eski Fransız Askeri İstihbaratçısı
2007'de, ABD Savunma Bakanlığı,
küresel terörle savaş
için 161.8 milyar dolar harcamıştır.
ABD Ulusal Anti-terör Merkezine göre,
2004'de tüm dünyada terörist eylemler
nedeniyle yaklaşık 2000 kişi öldürülmüştür.
Bunların 70 tanesi ABD'lidir.
Bu rakamı genel ortalama
olarak ele alırsak,
bir senede fıstık alerjisinden
ölenlerin sayısı, terörist eylemler
nedeniyle ölenlerin 2 katıdır.
ABD'de başlıca ölüm nedeni olan
kalp-damar hastalıklarıından her yıl
450 bin kişi ölmektedir.
2007'de bu konuyla ilgili araştırmalara
hükümetin ayırdığı para ise
3 milyar dolar civarındadır.
Yani ABD 2007'de, kalp-damar hastalıklarından
korunmak için harcadığının 54 kat
fazlasını terörizm için harcamıştır.
Her yıl kalp-damar hastalıklarından ölenlerin
sayısı, terörden ölenlerin sayısına göre
6600 kat fazla olmasına rağmen.
Ancak, ABD'nin çıkarlarına karşı
en ufak bir girişimde bulunulması,
terörizm ve El Kaide'ye bağlanarak
neredeyse tüm haberlerde yer almaktadır.
Böylece mit giderek büyümektedir!
2008 ortalarında ABD Başsavcısı,
ABD Kongresine bu hayali düşmana
karşı savaş açılmasını önerdi,
Temmuz 2008 itibarı ile ABD olası terörist
listesinde güncel olarak, 1 milyonun
üzerinde insan olduğundan hiç bahsetmeden.
Adına "Terör Karşıtı Önlemler"
denilen bu şeylerin,
sosyal korumayla hiç bir ilgisi yoktur.
Kurulu düzen adına yapılan
her şey, açgözlülük ve hırs temeline dayalı
olarak kurulmuş şirketler imparatorluğunun,
dünyayı sömüren yayılımcılığını,
yurt içinde ve yurt dışındaki,
Anti-Amerikan harekete karşı korumak içindir.
Dünyanın gerçek teröristleri gece
yarısında karanlıklarda buluşmazlar.
Veya şiddet eylemlerinden
önce "Allah-u ekber" diye bağırmazlar.
Dünyanın gerçek teröristleri
5000 dolarlık takım elbiseler giyerler,
ve finans dünyası, hükümet ve iş hayatının
en yüksek pozisyonlarında çalışırlar.
Öyleyse, ne yapacağız?
Bu güçlü, sürekli büyüyen
açgözlülük ve kokuşmuşlukla dolu
sistemi nasıl durdurabiliriz?
Wall Street'in çıkarları için
enerji kaynaklarını ve
uyuşturucu üretimini kontrol eden,
Irak'ta ve Afganistan'da milyonlarca insanın
katledilmesi karşısında
hiçbir şey hissetmeyen,
bu sapkın şirketokrasi
grubunu nasıl durdurabiliriz?
1980'den önce Afganistan'da
Dünya'daki uyuşturucunun % 0'ı üretilirken,
Sovyet/Afgan savaşını ABD/CIA destekli
Mücahitler'in kazanmasıyla, 1986'da
Dünya'daki eroinin % 40'ı üretmeye başladı.
1999'da bu oran % 80'e yükseldi.
Ancak, beklenmedik bir şey oldu...
Taliban güçlendi ve 2000'de haşhaş
tarlalarının çoğunu imha etti.
Üretim % 94'lük gerilemeyle
3000 tondan 185 tona düştü.
9 Eylül 2001'de, Afganistan'ı işgal
planı başkan Bush'un masasındaydı.
2 gün sonra bahaneleri hazırdı.
Günümüzde, ABD kontrolündeki Afganistan,
dünya eroininin % 90'ından
fazlasını sağlayarak,
her yıl üretim rekorları kırmaktadır.
Böylesine açgözlülük ve kokuşmuşlukla dolu,
Madison Bulvarı'nın çıkarları uğruna,
fakir ülke insanlarını "kölelik
fabrikaları" haline getiren
bir sistemi nasıl durdurabiliriz?
Veya gerekçeler oluşturmak için
yalancı terörist saldırılar
düzenleyen mühendisleri?
Veya temelinde sömürüyü barındıran
"Alçakgönüllü Tutum"lar içeren
sosyal operasyonları?
Veya sistematik olarak azaltılan
özgürlükleri ve insan hakları ihlallerini?
Gizli-saklı işler çeviren sayısız kuruluşla
nasıl başa çıkabiliriz?
Counsil on Foreign Relations,
The Trilateral Commission,
Bilderberg Grubu[11]* ve diğer
demokratik olarak seçilmemiş,
kapalı kapılar ardında hayatımızın
politik, finansal, sosyal ve çevresel
öğelerini kontrol eden bu gruplarla?
Yanıta ulaşmak için, öncelikle
bu durumun altında yatan
gerçek nedenleri bulmalıyız.
Problemin kaynağı
bencil, kokuşmuş, güç ve kar
amacına dayalı gruplar değildir...
Onlar hastalığın belirtileridir!
Bölüm III
"Açgözlülük ve rekabet insan doğasının
değişmez yapısı değildir.
Aslında tamah ve para kıtlığı yaratılmaktadır
ve yaygınlaştırılmaktadır.
Bunun sonucunda,
yaşayabilmek için birbirimizle
kavga etmemiz gerekmektedir."
Bernard Liertaer
Avrupa Birliği Para Sisteminin Kurucusu
Benim adım Jacque Fresco,
endüstriyel tasarımcı ve
toplum mühendisiyim.
İnsanlık için kalıcı bir sistem
geliştirme konusuyla yakından ilgileniyorum.
Her şeyden önce belirtmeliyim ki
yozlaşma kavramı parasal sistemin ürünüdür.
İnsanların iyiliğini yok etmeye yönelik
sapkın davranışların nedenidir.
Uğraştığınız şey insan davranışlarıdır
ve insan davranışları
çevre tarafından belirlenir.
Yani, Seminole Kızılderililerinin yanında
büyümüş bir bebek olsaydınız, başka
bir şey görmemiş olsaydınız,
onların değer yargılarına sahip olurdunuz.
Bu durum uluslar, bireyler ve çocuklarını
eğitmeye çalışan aileler için de geçerlidir.
O insanların o ülkedeki kaderleri
ve kendilerini o ülkenin bir parçası gibi
hissedip hissetmemeleri
ve bir toplum oluşturmaları,
bu toplumu kurduk demeleri
bundan kaynaklanır.
Aslında toplum kurmak
işlevsel bir bakış açısı olabilir
ve sürekliliği istenebilir.
Ama unutulmamalıdır ki,
toplumlar kurulmamıştır,
kendiliğinden gelişerek oluşurlar.
Bunun sonucu olarak
kurulu düzen, kendisi dışında kalan
yeni fikirlerle savaşır.
Hükümetler kendilerini güçlü kılacakları
seçmeye çalışırlar.
Yönetime seçilenler,
bir şeyleri değiştirmek için seçilmezler.
Onlar oraya düzenin devam etmesini
sağlamak için getirilirler.
Yozlaşmanın kaynağının kendi toplumumuz
olduğunu görüyorsunuz değil mi?
Daha netleştirirsem: Bütün uluslar
temelde yozlaşmıştır, çünkü var olan
kurumları desteklemektedirler.
Burada ulusları batırmak
ya da çıkarmak niyetinde değilim,
fakat komünizm, sosyalizm,
faşizm, serbest piyasa sistemi ve
diğer tüm alt kültürler aynıdır.
Hepsi temelde yozlaşmıştır...
Sosyal kurumlarımızın
en temel karakteristiği,
kendi varlıklarını korumaktır.
Bu kurumlar, şirketler, dini kuruluşlar
ya da hükümetle işbirliği yaparak,
esas olarak kendi varlıklarının
devamına önem verirler.
Örneğin; bir petrol şirketi
enerji kullanımının kendi
kontrolünün dışında olmasını istemez.
Çünkü bu durumda şirket halk için
önemsiz hale gelir.
Aynı şekilde soğuk savaş ve
Sovyetler Birliği'nin çöküşü gerçekte,
ABD'nin küresel hegemonyasını
ve kurulu ekonomik düzenini
ebediyen koruyabilmesi için gerekliydi.
Benzer şekilde dinler,
insanları doğal eğilimlerinden
dolayı suçlu hissetmelerine koşullandırır.
Hepsi bağışlanmanın ve kurtuluşun
tek yolunun kendileri olduğunu söylerler.
Kendi kendini koruyan
bu düzenin kalbinde parasal sistem yatar.
Var olmanın ve gücün koşulu paradır.
Bu nedenle, fakir birinin yaşamak
için çalmak zorunda kalması doğaldır.
İstenen tek şey
karlılığının devam etmesidir.
Doğal olarak kar bazlı kurumlardan
vazgeçmek zordur.
Bu, sadece büyük insan gruplarının yaşam
mücadelesini tehlikeye atmakla kalmaz,
güce dayalı imrenilen maddeci
hayat tarzını da tehlikeye atar.
Sosyal olarak gerekliliğine bakılmaksızın
bir kurumun var olabilmesinin
kesin koşulu,
para kazandırır
veya kar ettirir olmasıdır.
"Endüstri"
"Benim çıkarım ne?"
insanların düşündüğü bu.
Eğer bir ürünü satarak para kazanıyorsa,
kendi gelirini tehlikeye atacak benzer
ürünü satan diğerleriyle savaşacaktır.
Bu yüzden insanlar dürüst değildir
ve birbirlerine güvenmezler.
Biri gelip de size derse:
"Tam aradığınız evi buldum."
O bir satıcıdır.
Bir doktor "böbreğinizi almalıyız" dediğinde,
bunu yatının parasını ödemek için mi,
yoksa gerçekten
böbreğimin alınması gerektiği için mi
dediğini bilmem mümkün değildir.
Parasal sistemde
insanlara güvenmek zordur.
Eğer dükkanıma gelirseniz ve
desem ki; "Bizdeki lamba güzel ama
yan dükkanda daha iyisi var. "
İş hayatında uzun kalamam.
İşler yürümez.
Ahlaklı davranırsam,
işler yürümez.
Bu bağlamda "sanayi sektörü insanlığa
hizmet etmektedir" derseniz, bu doğru olmaz.
Ahlaklı olmaya güçleri yetmez
çünkü yok olurlar.
Şu anda geçerli olan sistem insanların
yararı için tasarlanmamıştır.
Eğer hala anlayamadıysanız,
insanları önemseselerdi,
ortada taşeronlar olmazdı.
Endüstri umursamaz.
İnsanları işe almalarının sebebi
henüz otomasyona geçmemiş olmalarıdır.
"Terbiyeden ve ahlaktan bahsetmeyin,
gücümüz yetmez ve iş hayatında kalamayız. "
Şunu saptamak önemlidir:
Sosyal sistem ne olursa olsun,
faşist, sosyalist, kapitalist veya
komünist olsun, altta yatan mekanizma:
para, iş gücü ve rekabettir.
Komünist Çin,
ABD'den daha az kapitalist değildir.
Aradaki tek fark
devletin pazara girme derecesidir.
Gerçek olan şudur:
Ülkelerin çıkarlarını yönlendiren
asıl mekanizma "Para-izm"dir.[12]*
Bu saldırgan ve egemen
Para-izm'in diğer bir çeşitlemesi ise
Serbest Piyasa Sistemi'dir.
Adam Smith gibi serbest piyasa
ekonomisinin temel bakış açısını
ortaya koyanlar şunu savunurlar:
"Kişisel çıkarlar ve rekabet toplumun
refaha kavuşmasını sağlar."
"Çünkü rekabet insanları sahip olduklarını
ellerinde tutmaya yönlendirir."
Ancak, üzerinde hiç konuşulmayan şey,
rekabete dayalı bir ekonominin sonunda,
stratejik yozlaşma,
zenginlik üzerinde hakimiyet,
sosyal katmanlaşma,
teknolojik durağanlık,
işgücü suistimali,
ve zengin elitlerin kontrolündeki
hükümet diktatörlüğü
ile sonlanmasıdır.
"Yozlaşma" kelimesi, genelde
ahlaki çarpıklık olarak tanımlanır.
Eğer bir şirket daha az para harcamak
için okyanusa zehirli atık bırakırsa,
herkes buna "bozuk davranış" der.
Güç algılanan bir diğer husus ise,
"Walmart" bir kasabaya şube açıp,
rekabet edemeyen küçük
işletmeleri kapanmaya zorladığında,
işsizliğe neden olur.
Walmart'ın yaptığı kötülük nedir?
Yok ettikleri küçük işletmeleri
neden önemsesinler ki?
Ya da yeni bir makine nedeniyle
bir insanın işten çıkarılması,
böylece makinenin o
işi daha ucuza yapması,
Bu gibi durumlar
insanlar tarafından doğal karşılanır.
Bunun acımasız-yanlış bir davranış
olduğunu görmezler.
Çünkü temelde,
ister zehirli atıkları okyanusa bırakın,
ister tekel girişimlerinde bulunun,
ister işgücünü azaltın,
bunların hepsinin gerekçesi aynıdır:
Kar sağlamak.
Bunların hepsi kendini koruma içgüdüsünün
değişik yansımalarıdır
ve her zaman insanların refahı
paradan sonra gelir.
Bu nedenle yozlaşma,
Para-izm'in bir yan ürünü değildir.
Tam anlamıyla kendisidir!
Birçok insan bu gidişi çeşitli
aşamalarında fark ederken,
çoğunluk, toplumun yönelimlerini belirleyen
ve sadece kendi çıkarını güden bu sistemin,
iyice yayıldığının ve dallanıp
budaklandığının farkında değildir.
"Bazı kaynaklar gösteriyor ki,
bu şirket kesin olarak ilaçlarına
AIDS virüsü bulaşmış olduğunu biliyordu.
Bu ilaçları ABD'de piyasadan kaldırdılar
ve ardından Fransa, Avrupa, Asya
ve Latin Amerika'da piyasaya sürdüler.
ABD hükümeti bunun olmasına izin verdi,
FDA[13]* bunun olmasına göz yumdu ve
şimdi hükümet tamamen görmezden geliyor.
Binlerce masum hemofili hastası
AIDS virüsü yüzünden öldü.
Şirket ilaçlara AIDS virüsü bulaşmış
olduğunu kesinlikle biliyordu.
Bunu yaydılar çünkü, bunun kar getiren
bir felakete dönüşmesini istediler."
Gördüğünüz gibi, insanlar
yozlaşmanın içinde yetişiyorlar.
Hepimiz birbirimizi kazıklıyoruz
ve bu tip davranışların toplum
düzenine uygun davranışlar
olduğunu kabul edemeyiz.
"Politika"
Kime oy vereceğini bilememe duygusu.
Bunu hissedenler demokrasi kuralları
çerçevesinde düşünürler.
Ama Para Bazlı Ekonomide
demokrasinin uygulanması imkansızdır.
Eğer partinizin seçim kampanyası için
daha fazla para harcarsanız,
hükümette de istediğiniz göreve gelirsiniz.
bu demokrasi değildir.
Bu parası olanlara hizmet eder ve
her zaman zengin elitlerin
diktatörlüğü olur.
"Ya demokrasiye sahip olabiliriz
ya da bütün zenginlikleri
elinde tutan bir kaç kişiye,
ama ikisi birden olmaz."
Louis Brandeis
Yüksek Mahkeme Yargıcı
Başkanlık adayları listesine daha önce
görmediklerimizin mucizevi şekilde girmesi,
değinilmesi gereken enteresan bir gözlemdir.
Nasıl olduysa yine aynı sosyal görüşte olan,
çok zengin insanlardan oluşan bir gruptan
seçim yapmak durumunda kaldınız.
Tabii ki bu bir şaka...
Seçim pusulasındaki insanlar da aynıdır.
Çünkü ekonomi devleri tarafından
düzene uyacak olanlar önceden belirlenir.
Demokrasinin bu kandırmacasını
kavrayanlar bile sık sık,
"eğer dürüst ve ahlaklı
politikacıları seçersek,
o zaman işler yoluna girer" der.
Bu fikir mantıklı gelse de,
kurgulanmış bir yaklaşımdır
ve maalesef yanlış bir düşüncedir.
Gerçekten neyin önemli olduğuna gelirsek,
politika kurumunun ve politikacıların,
dünyamızı ve toplumumuzu
güzelleştirmekle, geliştirmekle
alakaları yoktur.
Problemleri çözebilecek olanlar
politikacılar değildir.
Teknik olarak kapasiteleri uygun değildir.
Problemlerin nasıl çözüleceğini bilmezler.
Samimi olsalar bile,
problemleri çözmeyi bilmezler.
Arıtma tesislerini yapanlar teknisyenlerdir.
Elektriği size sunanlar teknisyenlerdir.
Motorlu taşıtlarınızı size veren,
evinizin ısınmasını ve
yazın serinlemesini sağlayan,
sorunları çözen teknolojidir,
politikacılar değildir.
Politikacılar sorunları çözemezler,
çünkü bunun için yetiştirilmemişlerdir.
Çok az insan hayatlarımızı iyileştiren şeyin
ne olduğunu durup düşünür.
Para mı?
Tabii ki değil.
Kimse parayı yiyemez veya parayı
depoya koyup arabayla gezemez.
Politika mı?
Politikacıların bütün işi yasalar çıkarmak,
bütçe ayarlamaları yapmak
veya savaş ilan etmektir.
Din mi?
Tabii ki değil.
Din, ihtiyacı olanlara manevi teselli
sağlamaktan başka hiçbir işe yaramaz.
Bizim sahip olduğumuz en önemli şey,
hayatlarımızın güzelleşmesini
sağlayan yegane şey
teknolojidir.
Teknoloji nedir?
Teknoloji bir kalemdir,
haberleşebilmek ve iletebilmek için
düşünceleri kağıt üzerine aktaran.
Teknoloji bir otomobildir, ayaklarınızın
sunduğundan daha hızlı seyahat imkanı sunan.
Teknoloji bir gözlüktür, ihtiyacı
olanlara görme kabiliyeti sağlayan.
Teknoloji, insanların
ihtiyaçlarının uzantısıdır.
İnsanları angarya ve problemlerden kurtarır,
harcanan emeği azaltır.
Bugün telefon olmasa
hayatınızın nasıl olacağını hayal edin
veya bir ocağın
veya bilgisayarın
veya uçağın.
Evinizdeki her şey,
kapı zilinden masaya,
bulaşık makinesine,
teknisyenlerin yaratıcı, bilimsel
zekalarıyla üretilmiş olan teknolojidir.
Para, politika veya din değildir.
Bunlar yanlış kurumlardır...
Milletvekilinize mektup
yazmanız fantazidir.
Size derler ki,
"Bir şey yapılmasını istediğinizde
milletvekillerinize yazın."
Politikacılar teknolojide çok ileri olmalılar
ya da insanlıkta ya da suçu önlemede
ya da insan davranışına
şekil veren bütün etmenlerde.
Milletvekilinize yazmak zorunda değilsiniz.
Onlar ne tip insanlardır ki,
o işi yapmak için tayin edilmişlerdir!
Gelecekte bizi büyük zorluklar bekliyor.
Bu duruma politikacıların yaklaşımı şöyledir:
"Proje kaça mal olacak?"
Soru "Kaça mal olacağı" değildir.
Soru "Kaynaklara sahip miyiz?" dir.
Bugün elimizdeki kaynaklarla
herkesi ev sahibi yapabiliriz,
dünyanın her yerine hastaneler yapabiliriz,
okullar yapabiliriz.
Gelişmiş laboratuvarlarda
araştırmalar yapılmasını
ve tıp eğitim verilmesini sağlayabiliriz.
Gördüğünüz gibi, her şeye sahibiz
ama parasal bir sistemin içindeyiz
ve parasal sistemin
içinde çıkar vardır.
Bencillikle birlikte çıkar düzenini
yaşatan ana mekanizma nedir?
Özündeki rekabetçiliği barındıran
gerçek şey nedir?
Yüksek verimlilik ve dayanıklılık mı?
Hayır.
Yapısında böyle bir şey yoktur.
Kar amaçlı toplumumuzda üretilen şeyler
dayanıklı veya verimli değildir.
Öyle olsaydı,
bir yılda milyar dolarları bulan
otomobil servis endüstrisi olmazdı.
Ne de daha modası geçmeden bozulan ve
ömrü 3 aydan daha az olan
elektronik malzemeler olurdu.
Bolluk mu?
Kesinlikle değil.
Bolluk,
arz-talep dengesini bozan
olumsuz bir şeydir.
Eğer bir elmas şirketi normalden
10 kat fazla elmas çıkartırsa,
bu elmas arzının artmasına neden olur.
Bu da elmasın fiyatının ve
getirdiği karın düşmesi anlamına gelir.
Gerçek şudur;
verimlilik, dayanıklılık ve bolluk
çıkar ve kar dünyasının düşmanıdır.
Bir cümleyle özetlersek;
"Kar oranlarını arttıran kıtlıktır."
Kıtlık
Kıtlık nedir?
"Kıtlık" ürünleri daha değerli yapar.
Petrol üretiminin yavaşlaması,
petrolün fiyatını arttırır.
Elmasın az bulunması
fiyatını yüksek tutar.
Kimberly elmas madeninde elmasları
karbon haline gelene kadar yakarlar.
Böylece elmas fiyatlarını
yüksek tutarlar.
O zaman, endüstri için
yararlı bir durum olan "kıtlık"
gerçekten varsa
ya da suni olarak yaratılıyorsa,
bu toplum için ne anlama gelir?
Anlamı şudur; sağlam bir yapı ve bolluk,
bu kar amaçlı sistemde
asla ve asla var olamayacaktır.
Bu sistemin doğasına terstir.
Bu sistemde,
savaşın ve yoksulluğun
olmadığı bir dünya imkansızdır.
Bu sistemde,
etkinliğine ve üretkenliğine rağmen
teknolojik ilerleme de imkansızdır.
En çarpıcı olansa,
insanlardan gerçekten ahlaklı ve doğru
davranmalarını beklemek imkansızdır.
"İnsan doğası mı,
insan davranışı mı?"
İnsanlar "içgüdü" kelimesini kullanırlar
çünkü davranışı önemsemezler.
Otururlar, eksik bilgileriyle
değerlendirme yaparlar
ve şöyle derler:
"İnsanlık kendine bir yol çizdi."
"Hırs doğal bir şeydir."
Sanki yıllarca üzerinde çalışma yaptılar.
Bu onlar için elbise giymek kadar doğaldır.
Bizim istediğimiz ise, problemlerin
sebeplerini ortadan kaldırmaktır.
Açgözlülüğü, bağnazlığı, önyargıları,
birilerinin sırtından geçinmeyi,
elit grupları ortadan kaldırmak,
hapishanelere olan ihtiyacı
ortadan kaldırmak ve refahı sağlamaktır.
Bu sorunlar daima vardı
çünkü hep kıtlık içinde ve
kıtlığı yaratan para sistemiyle yaşadık.
Eğer sosyal saldırganlaşmayı yaratan
koşulları tamamen
yok ederseniz, var olamaz.
Biri çıkar ve der ki:
"Dinleyin, bunlar doğuştan mı?"
"Hayır değil."
İnsan doğası yoktur,
insan davranışları vardır
ve bu tarih boyunca
değişim göstermiştir.
Bağnaz, açgözlü veya
kin dolu olarak dünyaya gelmediniz.
Bunları toplumdan aldınız.
Savaş, yoksulluk, açlık,
mutsuzluk, insanların ızdırabı
parasal düzende değişmeyecektir.
Olsa da çok küçük değişimler olacaktır.
Ben kültürümüzü ve değerlerimizi, dünyanın
taşıyabileceği kapasite doğrultusunda
yeniden tasarlamaktan bahsediyorum.
Dünyayı bazı insanların fikirlerine
veya bazı politikacıların
söylemlerine göre şekillendirmekten
ya da dinsel heveslerin,
insan sorunlarına çözüm getirmesinden
söz etmiyorum.
İşte "Venüs Projesi"
bunun hakkındadır.
Bu projede bahsedilen toplum,
tüm eski batıl inançlarından,
bir yere sıkıştırılmaktan,
hapsedilmekten, polis zulmünden
ve kanunlardan kurtulmuş bir toplumdur.
Bu toplumda
bütün kurallar, kısıtlamalar,
borsa simsarlığı, bankerlik,
reklamcılık gibi meslekler
sonsuza dek yok olup gidecekler.
Neden mi?
Çünkü artık onlara ihtiyaç kalmayacak.
İnsanı özgürleştiren, yaşam kalitesini
arttıran şeyin, insan yaratıcılığının ürünü
olan teknoloji olduğunu anladığımızda,
dünya kaynaklarının
akıllı şekilde yönetilmesine
odaklanmamız gerektiğini algılayacağız.
Çünkü refahımızı
devam ettirecek her şeyi
bu kaynaklardan elde ediyoruz.
Bunu anladıktan sonra,
bu kaynaklara ulaşmada asıl engelin
para olduğunu ve her şeyin
farazi bir bedeli olduğunu görürüz.
Bu kaynaklara ulaşmak için
neden paraya gereksinmemiz var?
Mevcut ya da olabileceği düşünülen
kıtlık nedeniyle olabilir mi?
Genellikle ABD'de hava ve
musluk suyu için para ödememekteyiz.
Her ikisinden de bol bol var.
Bu nedenle satmak son
derece anlamsız olurdu.
Mantıklı konuşmak istersek,
eğer kaynaklar ve teknolojiler
yaşantımızdaki her şeyi
yaratmak için kullanılabiliyorsa;
örneğin, evler, kentler, ulaşım vb. için
çok çok yeterli olacaklardır.
Herhangi bir şeyin satılması gerekmeyecektir.
Benzer şekilde, otomasyon ve makineler
teknolojik olarak çok geliştirilirse
ve insan iş gücüne gerek kalmazsa,
iş bulmak gibi bir sorun da kalmayacaktır.
Bu tür sosyal konularla
yeterince ilgilenilirse,
para kazanmak için
ortada bir neden kalmayacaktır.
Ve nihai soruya geliriz:
"Dünya üzerinde yeterince kaynak ve
teknolojik kavrayış var mı ki,
refah içinde yaşayacak
bir toplum yaratabilelim?
Bu öyle bir toplum olsun ki,
hali hazırda kullandığımız şeylerin
bir fiyat etiketi olmasın
ve bunları elde etmek için
iş bulmak zorunda da kalmayalım."
Evet var!
Bunları gereken en alt düzeyde
sağlayabilecek kaynak ve teknolojimiz var.
Hatta yaşam standartlarını
o kadar yükseltebiliriz ki,
gelecekte insanlar dönüp şu an yaşadığımız
zamana baktığında, ne kadar ilkel ve az
gelişmiş bir toplumda yaşamışlar diyeceklerdir.
Venüs Projesi'nin amacı, günümüz
bilgileriyle güncellenmiş tamamen
farklı bir sistemin tasarlanmasıdır.
Bilim adamlarına hiç "Sıkıcı ve monoton
işlerin ortadan kaldırıldığı bir toplumu
nasıl tasarlarsınız?" diye sormadık.
"Ulaşım sırasındaki kazaların olmamasını
nasıl sağlarız?" diye sormadık.
Veya "İnsanların yüksek standartlarda
yaşamasını nasıl sağlarız?" diye.
Veya "Besinlerdeki zehirli maddeleri
nasıl ortadan kaldırırız?" diye.
Veya "Temiz ve daha etkin başka
enerji kaynaklarının bulunmasını." istemedik.
Bunların hepsi yeni bir sistemde yapılabilir.
"Kaynak Tabanlı Ekonomi"
"Parasal Sistem" ile "Kaynak Tabanlı Ekonomi"
arasındaki en büyük fark,
"Kaynak Tabanlı Ekonomi"in insanlarla
ve onların refah düzeyleriyle
ilgili olmasıdır.
Buna karşın "Parasal Sistem"
o kadar bozulmuştur ki,
insanlıkla ilgili her şey ikincildir.
Üretime dair her şey ne kadar
para kazandırdığına bağlıdır.
Toplumdaki sorun, eğer çözüldüğünde
para kazandırmıyorsa,
bu uygulanmamaktadır.
"Kaynak Tabanlı Ekonomi" bugüne
kadar denenmiş şeylerden
hiçbirine benzememektedir.
Elimizdeki teknolojinin
yardımıyla bolluk yaratabiliriz.
Herkesin hayat tarzını
daha iyi hale getirebiliriz.
Teknolojiyi akıllıca kullanırsak
tüm dünyaya bolluk sunabilir,
çevremizin de korunmasını sağlayabiliriz.
Bu çok değişik bir sistem,
ve hakkında konuşması da çok zor.
Çünkü toplumlar henüz
teknolojinin olanakları hakkında
doğru bilgilendirilmiyorlar.
"Enerji"
Günümüzde fosil yakıtları
kullanmak zorunda değiliz.
Çevreyi kirletecek hiçbir şeyi
kullanmak zorunda değiliz.
Mevcut pek çok enerji formu var.
İçinde yaşadığımız sistem tarafından
kullanmaya mecbur bırakıldığımız
alternatif enerji çözümleri,
hidrojen, biyoyakıtlar
ve hatta nükleer gibi enerji formları,
yetersiz ve tehlikeli olmalarının yanı sıra,
sermayenin oluşturduğu kar amaçlı
düzeni devam ettirme amaçlıdır.
Enerji şirketlerinin propagandaları
ve sadece kendilerine hizmet eden
çözümlerden daha ileriye baktığımızda,
kendimizi temiz, bol ve yenilenebilir
bir enerji denizinde yüzer bulabiliriz.
Güneş ve rüzgar enerjisi
toplum tarafından çok iyi bilinmektedir.
Ama bunların gerçek potansiyelleri
ile ilgili bilgiler asla vurgulanmamaktadır.
Güneş enerjisi o kadar bol ki,
gün ortasındaki bir saatlik ışıktan,
tüm dünyanın bir yılda kullandığından
daha fazla enerji üretilebilmektedir.
Bu enerjinin yüzde birini ele geçirebilsek,
petrol, gaz ve buna benzer şeyleri
kullanmamıza hiç gerek kalmayacak.
Buradaki sorun
bulunulurluğu ile ilgili değil,
kullanılması için gereken teknolojinin
oluşturulmasıyla ilgilidir.
Günümüzde başarıya ulaşmış,
bir sürü çalışma var.
Pazarı paylaşmak istemeyen,
kurulu enerji düzenince
engellenmekte olmalarına rağmen.
Ya rüzgar enerjisi...
Rüzgar enerjisi uzun zamandır
verimsiz olarak addedilmektedir ve
bölgesel olmasından dolayı,
pratik değil denmektedir.
Bu kesinlikle doğru değildir.
ABD Enerji Bakanlığı, 2007'de
ABD'nin 50 eyaletinin sadece
üçünde rüzgardan doğru faydalanılsa,
elde edilen enerjinin ABD'ye
yetecebileceğini kabul etti.
Gel-Git ve Dalga enerjileri
daha da az bilinir.
Gel-Git enerjisi okyanus suyunun yükselme ve alçalmasıyla oluşur.
Enerji elde etmek için bu hareketi
yakalayacak tribünler yerleştirilebilir.
İngiltere'de 42 bölgenin
buna uygun olduğu belirlenmiştir.
Öngörüde bulunursak,
İngiltere'nin enerjisinin %34'ü,
sadece gel-git gücüyle karşılanabilir.
Dalga gücü, okyanuslardaki
yüzey hareketlerinin enerjiye
dönüştürülmesiyle elde edilmektedir.
Yılda 80.000 terawatt-saat'in
üstünde potansiyele sahip olduğu
tahmin edilmektedir.
Bu, dünyanın enerji ihtiyacının
%50'sinin sadece dalga gücünden
elde edilebileceği demektir.
Şunu belirtmek önemlidir ki;
Gel-git, dalga, güneş ve
rüzgar enerjilerinden faydalanmak için,
hemen hemen hiç bir başka
enerjiye gerek yoktur.
Yani ne kömür, benzin, gaz,
biyodizel, hidrojen gibi değillerdir.
Sadece bu dört kaynaktan, uygun
teknoloji ile verimli şekilde faydalanılması,
dünyaya sonsuza
kadar enerji sağlayacaktır.
Bunların hepsini geride bırakacak, diğer
bir temiz ve yenilenen
enerji formu daha vardır.
"Jeotermal Enerji"
Isı madenciliği de denilen Jeotermal enerji,
su kullanılan basit bir işlemle devasa
miktarda temiz enerji sağlar.
2006'da, jeotermal enerji
konusundaki MIT[14]* raporuna göre,
dünya'da kullanılabilir halde
13.000 zetajullük bir enerji bulunmaktadır.
Bunun 2000 zetajullük kısmına
ileri teknoloji ile çok kolay bir
şekilde ulaşılabilinmektedir.
Dünyadaki bütün ülkelerin bir
yıllık toplam enerji tüketimleri ise,
yarım zetajul kadardır.
Bu da demek oluyor ki,
gezegenin 4000 yıllık enerjisi,
sadece bu kaynaktan elde edilebilir.
Dünya'nın ısı üretiminin
sürekli yenilendiğini düşünürsek, bu
enerji gerçekten sınırsızdır.
Sonsuza kadar kullanılabilir.
Bu enerji kaynakları temiz, yenilenebilen,
kullanıma hazır olanlardan sadece birkaçıdır.
Zamanla başka kaynaklar bulabiliriz.
En önemlisi ise bütün bu
enerji bolluğunun kirlilik yaratmaması,
idareli kullanım gerektirmemesi
ve bedava olmasıdır.
Peki ya ulaşım?
Toplumumuzda ulaşım,
otomobil ve uçak gibi,
ağırlıklı olarak fosil yakıtlar
kullanan araçlarla yapılmaktadır.
Otomobiller konusuna değinirsek,
bir kez şarj edildikten sonra 300 km'yi
saatte 160 km hızla gidebilen elektrikle
çalışan arabalar mevcuttur.
Bu teknoloji uzun yıllardırdır var.
Ancak, batarya patentleri pazardaki
payı belirleyen petrol endüstrisi
tarafından kontrol edildiğinden
ve enerji endüstrisinin yaptığı politik baskı,
bu teknolojinin ulaşılabilirliği
ve geliştirilmesini sınırlamaktadır.
Dünyadaki bütün araçların
elektrikli ve petrole gerek duymayan,
temiz enerjili olamamasına,
ahlaksız kar açlığından
başka hiçbir engel yoktur.
Zamanla uçaklar da dahil,
bu ulaşım yöntemlerinin yetersiz,
kullanışsız, yavaş ve çok fazla
çevre kirliliği yarattığının
farkına varacağız.
Bu bir mag-lev[15]* treni.
İtici güç için mıknatıslar kullanır.
Manyetik bir alanda tamamen asılıdır
ve bir yolcu uçağının kullandığı enerjinin
% 2'sinden daha az enerjiye ihtiyaç duyar.
Tekerlekleri yoktur, bu yüzden
eskiyecek bir yeri de yoktur.
Bu teknolojinin versiyonlarının,
Japonya'da kullanılan en güncelinin
maksimum sürati 581 km/saattir.
Ancak bu versiyon artık eskidi.
Venüs Projesi ile bağlantısı olan
ET3 adlı bir organizasyon,
su altında veya karada, sürtünmesiz
ve hareketsiz bir tüpün içinde,
6440 km/saat hızla gidebilen
çift yollu bir mag-lev tren tasarladı.
Los Angeles'tan New York'a
öğlen arası için gittiğinizi veya,
Washington'dan Pekin'e 2
saatte gidebildiğinizi hayal edin.
İşte bu, geleceğin kıtasal ve kıtalararası
seyahat tarzıdır.
Hızlı, temiz, bugün aynı amaçla kullandığımız
enerjinin sadece az bir kısmını kullanarak.
Aslında, mag-lev teknolojisi, ilerlemiş
batarya ve jeotermal enerji ile beraber,
bir daha fosil yakıtların
kullanılmasına gerek kalmayacaktır.
Kar-çıkar amaçlı yapı tarafından
engellenmesek bunu hemen şimdi yapabiliriz.
Çalışma
Bugünlerde ABD faşizme yöneldi.
ABD'nin baskın felsefesinin ve dinin,
faşist bakış açısını destekleme
eğilimi giderek artıyor.
Aslına bakarsanız, Amerikan
endüstrisi zaten faşist bir yapıdır.
Bunu anlayamadınızsa,
çalışma kartınızı bastığınızda
gözünüzü diktatörlükte açarsınız.
Bizlere iş sahibi olup çalışmanın
saygınlık getirdiği fikri verildi.
Bakıyorum da, bu maaşlı kölelik!
Hayatımızı alın terimizle
kazanmamız gerektiği anlatılarak büyütüldük.
Bu da insanların geri
durmalarına neden oluyor.
İnsanları angaryalar ve onları cahil bırakan
sürekli tekrarlanan işlerden kurtarmıyor,
böylece onları soyabiliyorsunuz.
Bizim önerdiğimiz
"Kaynak Tabanlı Ekonomi"de
makineler insanlığı özgürleştirir.
Görüyorsunuz, böyle bir dünyayı
bilemediğimiz için hayalini bile kuramıyoruz.
"Otomasyon"
Tarihe bir göz atacak olursak,
makine otomasyonunun yavaş yavaş
insan gücünün yerini aldığını görürüz.
Asansör görevlisinin ortadan kalkmasıyla
başlayıp, nerdeyse tamamen otomasyona bağlı
olan araba fabrikasına doğru uzanan bir yol.
Gerçek şu ki, teknoloji geliştikçe,
insan gücüne duyulan gereklilik
sürekli azalmakta.
Bu durum ciddi bir uyumsuzluk yaratmakta
ve paraya dayalı iş sisteminin
yanlış olduğunu ortaya koymaktadır.
Parasal sistemde
insan iş gücü, teknolojik gelişmeyle
rekabete girer.
Endüstrideki yaklaşımların önceliği
kar ve çıkar olduğu için,
zaman içerisinde işçiler
işten çıkarılacak ve
makinelerle yer değiştireceklerdir.
Endüstride makineler kullanılmaya
başladıktan sonra çalışma gününü
kısaltmak yerine işten çıkarmalar başlar.
Dolayısıyla siz işinizi kaybedersiniz
ve bu nedenle makinelerden korkarsınız.
Yüksek teknolojili, kaynak tabanlı bir ekonomide,
abartısız söyleyecek olursak, bugünkü işlerin
% 90'ı, makineler tarafından yapılabilir.
İnsanları köle olmadan hayatlarını
yaşayabilmeleri için özgür bırakmak,
teknolojinin önemi buradadır.
Zamanla, nano teknoloji
ve diğer ileri bilim dallarıyla,
karmaşık-zor tıbbi ameliyatları
yapan makinelerin olacağı
düşüncesi hiç de uzak değil.
Üstelik, insanların bugün elde ettiğinden
çok daha yüksek başarı oranları ile.
İzlenecek yol nettir,
ancak iş gücü gelirine
gerek duyan parasal bazlı yapımız
bu gelişmeyi engellemektedir.
İnsanlar yaşayabilmek için
işe gerek duyarlar.
Sonuç şu ki; bu sistem gitmeli.
Yoksa asla özgür olamayacağız ve
teknoloji sürekli olarak durdurulacak.
Lağımları temizleyen makinelerimiz
var ve insanlar o işten kurtuldu.
Makinelere insan performansının
uzantısı olarak bakılmalıdır.
Dahası bugünkü bir çok
mesleğin, Kaynak Tabanlı Ekonomi'de
var olmasının anlamı yoktur.
Para yönetimi, reklamcılık ve
bunlarla ilgili yasal düzenlemeler gibi.
Para olmasaydı, bugün işlenen
suçların çoğu da olmazdı.
Hemen hemen bütün suç
çeşitleri parasal sistemin sonucudur,
ya direk alakalıdır ya da ekonomik
bunalımın yarattığı ruh halindendir.
Bu bağlamda, kanunların da
sonu gelecektir.
Yollara  "yağmurda kaygandır
dikkatli geçin" levhası koymak yerine,
kayganlığı önleyici kaplamalar koyulursa,
yollar ıslakken kaygan olmaz.
Sarhoş biri arabasına bindiğinde,
ve araba yoldan dolayı sallandığına,
aslında çok az bir sallanma hareketi olur.
Ama o araba yoldan çıkacaktır.
Kanun değil,
çözüm gerekli.
Arabalara sonar veya radar koyun,
böylece birbirleriyle çarpışamazlar.
İnsanlar kanunları, oluşan
sorunları çözmek için değil,
bunları nasıl çözeceklerini
bilmedikleri için yaparlar.
Dünyanın en özelleştirilmiş, kapitalist
ülkesi olan ABD'de, hapishane mahkumu
sayısının çok olması bizi şaşırtmıyor.
Bu sayı her yıl daha da artmaktadır.
İstatistiklere göre, bu hükümlülerin
pek çoğu eğitimsiz, fakir ve
muhtaç kesimlerden gelmekte.
Yapılan propagandanın aksine,
yaşam koşulları onları suça
ve şiddete yönlendiriyor.
Ne iştir ki toplum da,
bu konuda kafasını başka yöne
çeviriyor ve gerçek nedeni göremiyor.
Yasalarımız ve hapishane sistemlerimiz,
toplumumuzun bu davranışların kökünü
nasıl değerlendirdiğinin örnekleridir.
Her yıl mahkumlar ve polis için milyarlar
harcanırken, sadece çok küçük bir kısım
yoksullukla ilgili sorunlar için harcanıyor.
Fakirlik, suçlardan sorumlu
en temel etkenlerden biri iken...
Kıtlık ve yoksulluğu tercih eden ve aslında
bunları yaratan bu ekonomik sistemle,
suçtan kurtulmak
mümkün olmayacaktır.
"Dürtü"
İnsanlar yaşamları
için gerekli olan ihtiyaçlarına,
borçla, takasla, ticaretle ulaşmasalardı,
çok farklı davranırlardı.
Bütün bunların ücretsiz olmasını istersiniz.
Peki o zaman, bir fiyatınız olacak.
"İnsanları ne motive edecek?"
"İnsanlar istedikleri her şeye sahip olursa,
güneşin altında yan gelip yatar."
Kullandıkları sis perdesi budur.
Bugün geçerli olan kültürümüzde
insanlar, parasal sistemin teşvik
edici olduğu inancıyla eğitiliyorlar.
"Eğer her şeye ulaşma imkanları olsa,
neden bir şey yapmak istesinler ki?"
"Güdülerini kaybedeceklerdir."
İşte parasal sistemi desteklemeniz
için size öğretilen şey budur.
Bu senaryodan parayı çıkardığınızda,
çok hem de çok farklı dürtüler
ortaya çıkacaktır.
İnsanlar yaşantılarıyla ilgili
temel ihtiyaçlarını karşıladıkları
zaman dürtüler de değişikliğe uğrar.
"Ay ve yıldızlara ne dersiniz?"
Yeni dürtüler hemen oluşur.
Beğendiğiniz bir resim yaptığınızda,
onu birilerine vermekten keyif alacaksınız,
satmaktan değil.
"Eğitim"
Bugüne kadar gözlemlediğim
birçok okul eğitimi, mesleklere yönelik
insanlar yetiştirmek içindi.
Genel bilgileri içeren eğitim yerine,
uzmanlık alanlarına göre
eğitim verilmektedir.
Bence çok şey bilen insanları,
alıp savaşa götüremezsiniz.
Günümüzde eğitim tamamen ezbercidir.
Problemlerin nasıl
çözüleceği öğretilmiyor.
İnsanlara hem duygusal,
hem de kendi alanlarında
gerekli araçlar verilmemektedir.
Böylece insanlar eleştirel
düşünmeyi öğrenemezler.
Kaynak tabanlı bir ekonomide,
eğitim çok farklı olacaktır.
Bizim önerdiğimiz,
toplumun temel ilgi alanı,
zihinsel gelişimdir, herkesin en
yüksek düzeyde teşvik edilmesidir.
Çünkü bizim felsefemiz
insanları daha bilinçli hale getirmek,
herkesi katılımcı
ve destekçi haline getirmektir.
Çocuklarınız akıllandıkça,
benim hayatım da daha iyi hale gelecek.
Çünkü çevrelerine ve benim yaşamıma
daha yapıcı yaklaşacaklar.
Kaynak Tabanlı Ekonomi'de
tasarladığımız her şey,
toplumla uygulanacak ve
topluma dayalı olacaktır.
Bunu engelleyen
hiçbir şey olmayacaktır.
"Uygarlık"
Vatanseverlik, silahlar, ordular, donanmalar,
bunlar hala uygarlaşamadığımızın
göstergeleridir.
Çocuklar ebeveynlerine soracak:
"Makinelerin gerekli olduğunu
fark etmediniz mi?"
"Kıtlık yarattığınız sürece savaşların
kaçınılmaz olacağını göremediniz mi baba?
Apaçık ortada değil mi?"
Tabii ki çocuklar, sadece kurulu
düzene hizmet eden ve onu yücelten
kuş beyinliler olduğumuzu anlayacaklar.
Bizler tarih yazamayacak kadar
berbat ve hastalıklı bir toplumuz.
Büyük ulusların küçük ulusların topraklarını
zorla, şiddet kullanarak aldığından
söz edecekler.
Bahsettiğimiz tarihin,
uygarlığın başlangıcından bu yana,
yozlaşmış olduğunu fark edeceksiniz.
Ta ki tüm uluslar hep birlikte
çalışana, uygarlaşana kadar...
Dünyanın birleşmesi...
Herkesin birbirinin iyiliği için çalıştığı ve
hiç kimsenin köle olmadığı bir Dünya.
Sosyal sınıfların, elitizmin hiçbir
çeşidinin olmadığı bir Dünya.
Devlet hiçbir şey yapamaz,
çünkü devlet yoktur.
Burada sözcülüğünü yaptığım,
Kaynak Tabanlı Küresel Ekonomik Sistemim
mükemmel değil,
ama sahip olduğumuz sistemden
kat kat daha iyi.
Mükemmele asla erişemeyiz.
Bölüm IV
"Benim ülkem dünyadır ve
dinim iyi olanı yapmaktır."
Thomas Paine - 1737-1809
İçinde yaşadığımız toplumun
sosyal değerleri,
kaçınılmaz savaşlar,
yozlaşma,
sıkıcı, bunaltıcı yasalar,
sosyal katmanlaşma,
ipe sapa gelmez batıl inanışlar,
hurafeler,
çevresel yıkım ve kirlenme,
ve sosyal yönden kaygısız
çıkar amacı güden zorba yönetici sınıf;
aslında en temel iki kavramın
önemsenmemesinin sonucudur.
Doğanın "GELİŞİM"
ve "ORTAK YAŞAM" kanunları.
Gerçekliğin doğası gereği,
bütün bu sistemler;
yani bilim, toplum, teknoloji, felsefe veya
herhangi bir buluş, yasaklanmadığı
takdirde daima değişime uğrayacaktır.
Bugünlerde tartıştığımız klişe konulardan,
modern iletişim ve ulaşım,
antik çağlarda hayal edilemez şeylerdi.
Aynı şekilde, gelecekte olacak
teknolojiler ve sosyal yapılanmalar,
bugün kavrayamayacağımız şeyler olacak.
Simyadan kimyaya,
yermerkezli evrenden güneşmerkezliye,
hastalıklara iblislerin neden
olduğu inancından, modern tıbba
doğru bir süreç yaşadık.
Bu gelişim sürecinin
sona erdiğine dair bir işaret yok.
Ve bunun farkında olmamız,
gelişmeye ve ilerlemeye sürekli
devam etmemiz için bizi yönlendirmektedir.
Durağan deneysel bilgimiz yerine
tüm sistemlerde gelişimin
olduğunu kabul etmeliyiz.
Bu da, varolan inanç sistemimizi ve
kimliklerimizi tehdit etse de, hep yeni bilgiye
açık olmamız gerektiğini ortaya koymaktadır.
Maalesef, günümüzde toplum
bunu anlayamamıştır.
ve kurulu düzen,
eskimiş sosyal yapıları muhafaza ederek,
gelişimi engellemeye devam etmektedir.
Aynı zamanda toplum, değişmekten
korkmanın cezasını çekiyor.
Sabit bir kimliğe
koşullandırılmış olduklarından,
insanların inanç sistemini sorgulamak,
genelde hakaretlerle ve sözlü
münakaşa ile sonuçlanıyor.
Yanlışlığı kanıtlansa da,
topluma mal olduğu için yanlışı seçmek,
saplantılı bir davranış bozukluğudur.
Aslında yanlışın kanıtlanmasına sevinilmesi
gerekir. Çünkü birilerinde yeni bir anlayış
seviyesi gelişmesi, farkındalık oluşturur.
Aslında, akıllı insan yoktur.
Sadece fikirleri güncellenen, değişen
ya da aydınlanmayı beraberinde getiren
bir zamanlama meselesi vardır.
Bir inanç sistemine körlemesine
tutunma isteği, onu koruma duygusu,
fikirsel maddeciliğin bir formu
olmaktan öteye gidemeyen bilgi
dönüşümünden başka bir şey değildir.
Parasal sistem, kendini koruyan yapılarının
yardımı ile bu maddeciliği körükler.
Ayrıca sayısız insanın da körlemesine
bu sistemin yapılarını korumalarına,
böylece kendi istekleriyle
statükonun gardiyanları
haline gelmelerine neden olur.
Artık onları kontrol edecek çoban köpeğine
ihtiyaç duymayan koyun sürüsü,
normalin dışına çıkanları sürüden
dışlayarak birbirlerini kontrol eder.
Bu eğilim, değişimi engeller
ve var olan düzeni sürdürür.
Kimlik sahibi olma, rahatlık,
güç ve çıkar uğruna,
bu düzeni korumak ve değişime direnmek
savunulamayacak bir durumdur
ve sadece dengesizlik, bölünme, çarpıklık,
ve her durumda, tahribat yaratacaktır.
Zaman, değişim zamanıdır...
Avcılık ve toplayıcılıktan, tarım
devrimine, oradan endüstriyel devrime
kadar izlenen yol nettir.
Artık günümüzdeki anlayışı yansıtacak
yeni bir sosyal sistemin vakti gelmiştir.
Parasal sistem, kıtlığın esas
olduğu bir dönemin ürünüdür.
Günümüzde, yani teknoloji çağında
artık topluma uygun değildir.
Kendi yarattığı sapmış
davranışlarla beraber sonu gelmiştir.
Bunun gibi, egemen dünya
görüşlerinden olan dinler de,
aynı şekilde toplumla
uyuşmadan işlenmiştir.
İslam, Hıristiyanlık, Musevilik, Hinduizm
ve diğer bütün mevcut dinler,
kişisel ve toplumsal
gelişimin önündeki engellerdir.
Her bir dini grup kendi
kapalı dünyasını yaratır
ve bu kıt anlayış,
her an yenilenen bir evrene
uyum sağlayamaz.
Dinler, inananların psikolojik
bozulmalarını bu gerçeğin farkındalığını
engelleyerek sağlamakta başarılı olmuştur.
Geleneksel köhne inanışlar adına
mantık ve yeni bilgilerin
reddedilmesine yol açarlar.
Tanrı kavramı gerçekten de
olayların doğasını açıklama yöntemidir.
İlk çağlarda insanlar
olguların nasıl oluştuğunu,
doğanın nasıl işlediğini bilmiyorlardı.
Böylece kendi küçük
hikayelerini yarattılar,
ve hayal güçleriyle tanrıyı oluşturdular.
İnsanlar hatalı davrandığında
sinirlenen bir adam,
seller ve depremler yaratıyordu
ve bunun tanrının davranış
tarzı olduğu söylendi.
Dinlerin toplumdan gizlenen
gerçek tarihine baktığımızda,
temel dini efsanelerin bile
gelişim ve birikim sonucunda
ortaya çıktığını görürüz.
Örneğin, Hıristiyanlık'taki
en önemli öğretilerden biri
İsa'nın ölümü ve yeniden dirilişidir.
Bu o kadar önemlidir ki,
İncil'in kendisi bile "eğer İsa dirilmeseydi
senin vaazların hükümsüz olacaktı, buna bağlı
olarak da kaderin anlamsız olacaktı" der.
Bu hikayeyi kelimesi kelimesine
kabul etmek çok zordur.
Dinlerin tarihinde böyle doğaüstü bir
olayı anlatan kaynak olmadığı gibi,
aynı şekilde ölmüş ve yeniden dirilmiş
Hıristiyanlık öncesi kurtarıcıların
çok sayıda olduğunu bilmek,
bu hikayeyi de efsaneler arasına koyar.
Erken dönem kilisesinde
Tertullian[16]* gibi bazıları,
o kadar ileri gitmişlerdir ki,
tarihteki benzerliklerin oluşmasının
şeytanın işi olduğunu bile söylemişlerdir.
MS 2. yy'da
"Şeytan, doğruluğu yoldan çıkarandır,
İsa'nın kutsal mucizelerini taklit eder,
inananlarını vaftiz eder
ve günahlarından arındırır,
nimetler için adak adar ve yeniden dirilir.
İlahi şeyleri tamamen kopyalayan,
Şeytan'ın kurnazlığını anlayın." denmiştir.
Burada son derece üzücü olan şey,
Hıristiyanlık, Musevilik, İslam
ve diğerlerinin hikayelerine baktığımız ve
bunları oldukları gibi kabul ettiğimiz zaman,
ki bunlar diğer dinlerden derlenmiş
alegorilerdir, görürüz ki bütün dinler
ortak bir silsileyi paylaşırlar.
Hepsinde ortak olan şey;
inanılma ve değerli olma ihtiyaçlarıdır.
Dini inançlar, diğer tüm ideolojilerden
çok daha fazla parçalanmaya
ve çatışmaya neden olmuştur.
Sadece Hıristiyanlığın
34.000 farklı alt grubu vardır.
İncil yoruma açıktır.
Okuduğunuzda, aklınızdan geçen;
"Sanırım İsa bunu demiş."
"Bence Eyüp bunu anlatmış."
"Hayır! Bunu demiş!" gibidir.
Luteryan yaklaşım var,
Yedinci gün Adventistleri var,
Katolikler var.
Hiç olmayan bir şey için,
kiliselere bölünmüşler...
Bölünmenin bu aşamasında
tüm dinsel yaklaşımlarla ilgili
ikinci başarısızlığın farkına varırız.
Bölünme, evrenin
"ortak yaşam" ilişkisini inkar eder.
Bütün doğal sistemlerin zamanla gelişerek
meydana geldiğini anlamazsak,
gerçekler, sürekli değiştirilen
hatalı öğretiler üzerine kurulacaktır.
Ayrıca anlamalıyız ki;
din, para ve politika gibi sistemler
insanlar tarafından üretilmiştir.
Doğada bağımsızlık diye bir şey yoktur.
Doğa, birbirinden bağımsız
değişkenlerin birleşik sistemidir.
Her birinin bir nedeni ve sonucu vardır.
hepsi bir bütün olarak
varlıklarını korumaktadırlar.
Çevreye bağlandığımız bir fiş
veya kablo görmediğinizden,
kendimizi özgürmüşüz, kafamıza
göre takılıyormuşuz gibi görürüz.
Oysa oksijensiz kalırsak,
hepimiz anında ölürüz.
Bitkiler olmazsa ölürüz.
Güneş olmazsa bütün bitkiler ölür.
Yani hepimiz birbirimizle bağlantılıyız.
Bir bütün olduğumuzu
gerçekten de hesaba katmalıyız.
Bu sadece insanlığın gezegendeki
deneyimi değil, yüzyılların deneyimidir.
Bunu tamamen öğreti olarak almalıyız.
Biliyoruz ki, hayvanlar ve bitkiler
olmadan yaşayamayız.
Biliyoruz ki, dört element
olmadan yaşayamayız.
Peki o halde, bunları ne zaman
hesaba katmaya başlayacağız?
Başarılması gereken şey bu.
Başarı, çevremizdeki her şeyle ne kadar
iyi ilişki içinde olduğumuza bağlıdır.
Benim torunumun birliktelik içinde
huzurlu, sorunsuz, sosyal
bir dünyayı miras alması,
ancak Etopya, Endonezya, Bolivya, Filistin
ve İsrail'de büyüyen tüm çocukların
da aynı şeye sahip olmasıyla olabilir.
Tüm canlıları ve dünyayı dikkate
almamız gerekiyor yoksa gerçekten de
ciddi sorunlarla karşılaşacağız.
Her şeye sahip çıkmalı
ve korumalıyız.
Artık dünyanın insanın malı olmadığını
bitkiler, hayvanlar ve elementlerden oluşan
bir bütün olduğunu kabul etmek zorundayız.
Ve her birimiz
buna gereken önemi vermeliyiz.
Bizi mutluluğa ve
huzura götürecek olan budur.
Şu anda hayatlarımızdaki eksik şeyin
bu olduğunu anlamalıyız.
Biz ne kadar ruhani dersek diyelim,
huzur aslında birliktelikten gelmektedir.
İlahi yönümüz budur, bunu böyle hisseden
tarafımız burasıdır ve içinizin
derinliklerinde bunu hissedebilirsiniz.
Bu inanılmaz, muhteşem bir duygudur
ve bu duygunun ne olduğunu
yakaladığınız zaman anlarsınız.
Bunu paradan alamazsınız,
bağlanmaktan alırsınız.
"Eğer ülkelere zarar vermeyecekse,
hala nükleer silahları yapmaya
nasıl devam edeceğiz?
Ne demek istediğimi
anlıyorsunuz değil mi?
Hepimiz bir bütün olduğumuzu
anladığımızda silah endüstrisine ne olacak?
Bu ekonomiyi mahvedecektir!
Her halükarda sahte olan ekonomiyi..."
"Otlakçı olan ekonomidir.
Koşulsuz sevginin, hükümeti
nasıl paramparça edeceğini göreceksiniz."
Bill Hicks - 1961-1994
"İnanıyorum ki, silahsız gerçekler ve koşulsuz
sevgi dünyada son sözü söyleyecektir."
Dr. Martin Luther King Jr. - 1929-1968
Kişisel varlığımızın,
dünyamızdaki diğer her şeyin bütününe
bağlı olduğunu bir kez anladığımızda,
koşulsuz sevginin
ne olduğunu algılayacağız.
Sevgi,
ön yargısız olarak her şeyi kendiniz gibi
ve kendinizi her şey gibi görmektir.
Çünkü, aslında hepimiz bir bütünüz.
"Eğer hepimiz bir yıldızın merkezinden
geldiysek, her birimizin atomları da
o yıldızın merkezinden gelmiş demektir...
O halde hepimiz aynı şeyiz.
Bir kola makinası veya bir izmarit de,
o yıldızın atomlarından yapılmıştır.
Hepsi de sizin ve benim gibi
binlerce kez dönüşüme uğramıştır.
Bu yüzden, o dışarıdaki şey benim.
Peki o zaman bunda korkulacak ne var?
Aradığımız teselli nedir?
Hiçbir şey...
Korkacak bir şey yok çünkü, her şey biziz.
Asıl sorun doğduğumuz andan itibaren
ayrıştırılmamız ve bireyselleşmemiz için
bir isim ve bir kimlik verilmiş olması.
Bütünlükten ayrılmış olmamız...
İşte dinlerin de istismar ettikleri budur.
İnsanlar bir şeyin parçası olmak isterler.
Onlar da bunu sömürür, buna Tanrı derler,
onun kuralları olduğunu söylerler,
bence bu zalimliktir.
Bence din olmaksızın da bunu yapabiliriz."
George Carlin - 1937-2008
"Bir uzaylı gelip insanları incelese,
bulacağı benzerliklerin yanında farklılıkların
çok önemsiz olduğunu görecektir.
Hayatlarımız, geçmişimiz ve geleceğimiz,
Güneş'e, Ay'a ve yıldızlara bağlıdır...
Biz insanlar, doğayı ve güçleri
oluşturan atomları ve
heykeltıraşlığını yaptığı bu evreni gördük...
Biz... evrenin gözleri, kulakları,
düşünceleri ve duygularıyız,
ve sonunda aslımızın ne olduğunu
merak etmeye başladık.
Yıldızları oluşturan yıldız tozu,
milyar-milyarlarca atomun organize bütünlüğü,
doğanın evrimi,
çok uzun bir yoldan geçerek
Dünya Gezegeni'ndeki bilinç şeklini aldı.
Bağlılıklarımız canlı türlerine
ve gezegenedir.
Yaşamı devam ettirme ve gelişme
zorunluluğumuz sadece kendimiz için değil,
aynı zamanda özümüzü oluşturan muazzam
ve kadim evren için de sahiplenilmelidir.
Hepimiz tek bir türüz.
Yıldız ışığını toplayan yıldız tozuyuz."
Carl Sagan - 1934-1996
Sosyal sistemlerimizin
eskimiş ve çökmüş olduğunu
ortaya koyma zamanıdır.
Herkesin değerli ve gerçekten özgür olduğu,
uzun soluklu küresel toplumu yaratmak için
birlikte çalışmalıyız.
Şahsi inanışlarınız, her ne olursa olsun,
hayatın gereksinimlerine gelince anlamsızdır.
Her insan çıplak olarak doğar.
Isınmaya, beslenmeye, suya,
barınmaya ihtiyaç duyar.
Geriye kalan her şey ikinci plandadır.
Gündemimizdeki en önemli konu,
dünya kaynaklarının akıllı idaresidir.
Bu, parasal sistemle asla sağlanamaz,
çünkü kar ve çıkar amacı gütmek,
bencillik gütmektir.
Bu nedenle de eşitsizlik, dengesizlik
parasal sistemin doğasında vardır.
Aynı zamanda, politikacılar da gereksizdirler.
Hayata dair gerçek sorunlarımız
politik değil, tekniktir.
Ayrıca, din gibi ideolojiler
insanları böler,
değerinin, amacının ve sosyal ilişkisinin
kabul edilmesi için toplumda
güçlü bir yankı gerektirir.
Umarız, zamanla din,
maddeciliğini ve hurafelerini kaybedecek
ve felsefe alanında yerini alacaktır.
Gerçek şu ki bugün toplum,
yaratıcılık, birleşme ve ilerleme yerine
sürekli savunma ve güvenlikten bahseden
politikacılar sebebiyle geri kalmıştır.
Bugün sadece ABD,
savunma için yılda 500 milyar dolar harcıyor.
Bu, ABD'deki bütün lise öğrencilerini
4 yıllık bir üniversiteye göndermeye yeter.
1940'larda Manhattan Projesi,
kitle imha silahlarının ilkini
(atom bombasını) üretti.
Bu programda 130.000 insan görev
aldı ve inanılmaz para harcandı.
Oradaki bilim adamlarının,
insanları öldürme yolları yerine,
kendi kendini geçindiren, bolluk içinde bir
dünya yaratmak için çalıştığını hayal edin,
Amaçları bu olsaydı bugün
her şey çok daha farklı olurdu.
Kitle imha silahları yerine,
çok daha güçlü bir şeyi
ortaya çıkarma zamanıdır.
"Kitle Üretim Silahları"
Bizim asıl tanrısallığımız,
yaratabilme kabiliyetimizdir.
Yaşamın ortak bağlantılarını anlayarak
güçlenip, doğanın gelişmekte olan yapısını
rehber edinirsek,
yapamayacağımız veya
başaramayacağımız hiçbir şey yoktur.
Tabii ki, değişimi reddeden kurulu düzenin
çeşitli engelleriyle karşılaşacağız.
Bu düzenin kalbinde
parasal sistem vardır.
Önceden açıklandığı gibi,
kısmi rezerv politikası,
borçla oluşturulmuş bir kölelik çeşididir.
Toplum bu şekilde özgür olamaz.
Serbest ticaretin formu olan serbest pazar
kapitalizmi, dünyayı mahkum etmek ve
ülkeleri yönetmek için bu borcu kullanıyor,
bir avuç büyük şirkete ve politik
güce hizmet ediyor.
Gözle görülen bu ahlaksızlıklar bir yana,
sistemin kendisi rekabete dayalıdır.
Bu nedenle kamu refahı için yapılan,
büyük boyutlu işbirliklerini
derhal imha eder.
Dolayısıyla gerçek bir küresel
yapılanmaya her kalkışma engellenir.
Bu finansal ve şirketsel
yapılar artık eskimiştir,
ve ortadan kalkmalıdır.
Tabii ki iş dünyasının ve ekonominin
elitlerinin bu fikre katılacağını
sanacak kadar saf değiliz.
Çünkü güç ve kontrollerini
kaybetmek istemezler.
Barışçıl ve stratejik
bir eylem başlamalıdır.
Bu eylemin en güçlü aşaması basittir.
Güç odaklarını insanların lehine
hareket etmeye zorlamak için
davranışlarımızı değiştirmeliyiz.
SİSTEMİ DESTEKLEMEYİ BIRAKMALIYIZ.
Bu düzenin değişmesinin tek yolu,
süregelen yozlaşmışlığın farkına varıp
bunun parçası olmayı reddetmemizdir.
Onlar, bizim önerilerimiz nedeniyle
parasal sistemi bırakmayacaklardır.
Ancak sistem çökmek zorundadır
ve insanlar seçtikleri liderlerine
olan inançlarını kaybedecektir.
Eğer "Venüs Projesi"
temel alternatif olarak seçilirse,
bu, değişimin başlıca öğesi olacaktır.
Olmazsa,
sonuçlarından korkuyorum.
İstatistikler ülkemizin iflas
etmek üzere olduğunu gösteriyor.
Muhtemelen ülkemiz, isyanları
bastırmak için askeri bir diktatörlüğe
dönüşecek ve sosyal çöküş artacak.
ABD çökerse,
diğer tüm kültürler de
benzer durumlarla karşılaşır.
Şimdilerde dünyanın finans sistemi,
gelirin düşmesinden dolayı
uçurumun eşiğindedir.
2003'de uzmanların belirttiği üzere,
ABD ulusal borcunun üzerindeki faiz, 10 yıl
içinde altından kalkılamayacak hale gelecek.
Bu, teorik olarak
ABD ekonomisinin iflasıdır,
ve bunun dünyaya yansıması
çok büyük çapta olur.
Kısmi rezerv bazlı parasal sistem,
genişlemesinin teorik limitlerine ulaşıyor,
ve bugün gördüğünüz banka
iflasları sadece bir başlangıç.
İşte bu nedenle enflasyon
alıp başını gitmiştir,
borcumuz rekor seviyelerdedir,
hükümet ve FED, yozlaşmış sistemi daha da
zorlamak için para basmaktadır.
Bankaların hayatta kalmasını
sağlamanın tek yolu,
daha fazla para basmaktır.
Daha fazla para basmanın tek yoluysa,
daha fazla borç ve enflasyon yaratmaktır.
İnsanların almış oldukları kredileri
ödeyemez hale gelip yeni krediler
almak istememesi,
ve tabloların tersine dönmesi
an meselesidir.
Paranın genleşmesi duracak
ve daha önce görmediğimiz
derecede bir küçülme başlayacaktır.
Piramit şeklindeki bir çağın sonu,
halihazırda başlamıştır.
Bu yüzden, bu finansal batışın
zayıflığını avantajımıza çevirerek,
gerçeği ortaya koymalıyız.
İşte bazı öneriler:
- 1 -
Bankacılık sisteminin sahtekarlığını
ortaya çıkarın.
Citibank, JP Morgan Chase ve Bank of America,
ahlaksız federal rezerv sisteminin
en güçlü koruyucularıdır.
Bu kuruluşları boykot etme zamanıdır.
Eğer bunlarda banka hesabınız
veya kredi kartınız varsa
paranızı başka bankaya yatırın.
Mortgage anlaşmanız varsa,
başka bankadan tekrar finanse edin.
Hisselerine sahipseniz satın.
Onlar için çalışıyorsanız,
işi bırakın.
Bu hareket, özel bankacılık
kartelinin arkasındaki gerçek güç olan
FED'i küçük düşürecektir.
Bankacılık sisteminin sahtekarlığının
farkına varılmasını sağlayacaktır.
- 2 -
Televizyon haberlerini kapatın.
Haber almak için internetteki
bağımsız haber ajanslarını kullanın.
CNN, NBC, ABC, FOX ve diğerleri
geçerli düzeni korumak için tüm haberleri
filtreden geçirirler.
Tüm ana medya kurumlarına sahip
bu dört şirket yüzünden,
tarafsız habere ulaşmamız imkansızdır.
İnternetin gerçek güzelliği de buradadır.
İnternetteki serbest bilgi akışından dolayı,
kurulu düzen kontrolünü kaybediyor.
İnterneti her zaman korumalıyız,
çünkü bugün gerçek kurtarıcımız odur.
- 3 -
Kendinizin, ailenizin
veya tanıdığınız herhangi birinin
askere gitmesine asla izin vermeyin.
Bu eskimiş kurum, amacının
dışına çıkmıştır ve sadece kurulu düzeni
devam ettirmek için kullanılmaktadır.
Irak'taki ABD askerleri,
ABD şirketleri için çalışıyorlar,
insanlar için değil.
Propaganda güçleri, bizi savaşın doğallığına
ve ordunun onurlu bir kurum
olduğuna inandırmaya çalışıyor.
Eğer savaş doğal bir şey ise, neden her gün
travma sonrası stres bozukluğu sebebiyle
18 eski ABD askeri intihar ediyor?
Eğer askerlerimiz onurlandırılmışlarsa
neden ABD'li evsizlerin %25'i,
eski askerlerden oluşmakta?
- 4 -
Enerji şirketlerini desteklemeyi bırakın.
Müstakil bir evde yaşıyorsanız
şehir şebekesinden çıkın.
Evinizi temiz enerji ile
kendi kendinizi idare edecek hale
getirmenin yollarını araştırın.
Güneş, rüzgar
ve diğer yenilenebilen enerjiler
artık ulaşılabilir durumdadır.
Geleneksel enerjilerin bitmek
bilmeyen fiyat artışıyla uğraşmaktansa,
bunları araştırmak daha ucuz olacaktır.
Araba kullanıyorsanız
bulabildiğiniz en küçük arabayı alın,
ve arabanızı hibrid, elektrik veya mevcut
yakıtlar dışında yakıt kullanabilen,
farklı teknolojiler içerisinden seçin.
- 5 -
Politik düzeni reddedin.
Demokrasi aldatmacası
zekamıza hakarettir.
Parasal sistem içinde asla
gerçek bir demokrasi olmamıştır,
olmayacaktır.
Aynı şirketler tarafından
yönetilen iki partimiz var.
Seçilenler o pozisyonlara
şirketler tarafından getiriliyorlar,
ve popülerlikleri suni olarak
aynı şirketlerin kontrolündeki
medya tarafından oluşturuluyor.
Özünde yozlaşmış bir sistemin içinde
3-4 yılda bir yapılan
kadro değişimi anlamsızdır.
Bu politik oyunun
gerçekliği varmış gibi davranmak yerine,
enerjinizi bu bozuk sistemin
üstesinden gelmeye odaklayın.
- 6 -
Harekete katılın.
www.thezeitgeistmovement.com'a girin.
Bize, sosyal değişim için yaratacağımız,
dünyanın daha önce hiç görmediği
büyüklükteki kitle eylemi için destek olun.
Herkesi,
özünde yozlaşmış bu sistem hakkında
harekete geçirmeli ve bilinçlendirmeliyiz.
Tek gerçek çözüm
bütün insanlık için kullanılacak
mevcut doğal kaynakları açıklayarak,
herkesi teknolojinin gerçek durumuyla
ilgili bilgilendirmek,
ve savaşmak yerine,
birlikte çalışırsak hepimizin
nasıl özgür olabileceğini anlatmaktır.
Seçim sizin.
Ya, Parasal sistemin
kölesi olmaya devam edebilir,
kendinizi maddesel kirlilik
ve boş eğlencelerle rahatlatırken,
bitmeyen savaşları, depresyonları
ve dünyadaki adaletsizliği izlersiniz.
Ya da enerjinizi doğru, anlamlı,
bütüncül ve tükenmez değişime,
ardında kimseyi bırakmadan,
tüm insanları özgür kılan gerçekçi
çözümlere sahip olan değişime odaklarsınız.
Fakat, sonuçta en önemli değişim
sizin içinizde gerçekleşecek olandır.
Gerçek devrim,
bilinçte olacak devrimdir.
Ve her birimizin öncelikli ihtiyacı,
doğru olduğuna koşullandırıldığımız,
ilahi, maddesel zırvalardan kurtulmak,
keşfetmek, geliştirmek ve düzenlemektir,
tecrübeyle farkına vardığımız
bütünlüğümüzden gelen imge ile.
Bu size bağlı.
"Bütün bu tartışmalarda ve
konuşmalarda yapmaya çalıştığımız,
beyinlerde köklü bir değişim
sağlayamazsak ne olacağını görmektir.
Her şeyi olduğu gibi
kabul etmemek için...
Fakat onları anlamak için
içinde olmak için, incelemek için,
bütün kalbinizi ve aklınızı,
sahip olduğunuz her şeyinizi
keşfetmeye verin,
Farklı bir yaşamın yoluna...
Fakat bu sadece size bağlı ve
asla bir başkasına değil.
Çünkü burada öğretmen yok,
öğrenci yok, lider yok, yol gösterici yok,
efendi yok, kurtarıcı yok.
Kendiniz için, öğretmensiniz ve öğrencisiniz,
efendi, yol gösterici, lider sizsiniz,
siz her şeysiniz!
ve
ANLAMAK DEĞİŞİMDİR."
Jiddu Krishnamurti - 1895 - 1986
Çeviri: Zeitgeist Türkiye
Umut Koray Tuncay,
Hakan Gönendik,
Aybegüm Fındık,
Hakan Erdemir,
Handan Erdemir
"Together we stand, divided we fall"
Zeitgeist Türkiye Facebook Grubu
