Jean-Claude Milner'in önerdiği kategori:
"Ücretli Burjuva Sınıfı"
Bugün Çin için mükemmel açıklayıcı bir tez.
Burjuva sınıfı,
Kapitalist düzenin içindeki işlevini giderek kaybediyor.
Şu anlamda:
Tabii ki hala çok zengin insanlar var.
Ancak bildiğimiz anlamda sermaye sahibi "yatırımcı" tipi
ortadan kalkıyor.
Kim sahip? Paydaşlar...
Kimin sahip olduğu da önemli değil.
Önemli olan,
sınıf farkının artık ücretliler arasında ortaya çıkmış olmasıdır.
Asgari [ya da buna yakın seviyede] ücrete talim edenler,
yani "proleterya sınıfı" bir yanda;
Diğer yanda ise bir nevi
yazılı olmayan bir toplumsal uzlaşmayla
üst düzeyde ücretlendirilmiş
ayrıcalıklı yeni-burjuva sınıfı...
Bugün o ultra zengin ABD'li CEO'lar,
bir yandan Şirkete paydaş olsalar da,
bu paylar onlara yöneticilik görevlerinin karşılığında
prim olarak verilmektedir.
Öyleyse,
-bu elbet bir soyutlamadır-
sermaye sahibi anlamında burjuvanın olmadığı
bir kapitalizme doğru ilerlediğimizi söyleyebiliriz.
Bu modelin en tipik örneğini nerede görüyoruz?
SHANGHAI
Yeni Çin Kapitalizminin örnek Kenti !...
Öte yandan,
toplam yatırımlar içinde Sosyalist Devlet'in payına bakarsanız
Shanghai bu payın en yüksek olduğu Kenttir !
(en az kapitalist olan kent)
Çin genelinde özel-Devlet yatırım oranları
%45 - %55 iken,
Shanghai'da bu oran
%15 - %85
cıvarındadır !
Ama yine de Shanghai
ülkenin en "kapitalist" kentidir !
Vahşi kapitalizmin bütün özelliklerini burada görebilirsiniz.
İŞte, Milner'in tezi,
ücretli yeni bir burjuva sınıfıyla karşı karşıya
olduğumuzu söylüyor.
Şirket yöneticileri, hukukçular,
basındaki ayrıcalıklı kalemşörler,
ayrıcalıklı enteller, öğretim üyeleri,
devlet görevlileri, vb..
Ve bunların en büyük korkusu,
bu ayrıcalıklarını kaybetme
ve diğer sıradan ücretlilerin durumuna düşme
korkusudur.
Düzenin kendisini korumak için tutumluluk refleksi sergilediği
-Şu an olduğu gibi- Kriz dönemlerinde ise,
bu ücretli burjuva sınıfın gelirlerini
sıradan işçi ücretlerine yaklaştıran aşağı yönlü basınçlar oluşur.
Milner, Fransa için verdiği örnekte bu burjuva sınıfın
iki şekilde ayrıcalıklı olabildiğini söyler:
1) Çok Para
ya da
2)Az Çalışma
Bilindiği gibi,
Fransız Üniversiteleri'nde Az Çalışma düzeni geçerlidir.
İyi para ödemezler, ama,
-orada çalıştım, biliyorum-
haftada bir, ya da en çok iki kere uğrarsınız,
iki saat ders verir, çıkar gidersiniz.
İŞte buna benzer ayrıcalıklarını yitiriyorlar.
Bu noktayı neden özellikle vurguluyorum?
Çünkü bununla ilgili ortada çok kasvetli bir gelişme var:
Tam da bir solcu ve komünist olarak
çok zaman Grev yapılmasına karşı çıkmışımdır.
Neden mi...  hayır hayır, korkmayın !
Çünkü çok trajik bir durumla karşı karşıyayız:
Artık Grev yapabilmek bir ayrıcalıktır !
O sürekli ve kalıcı işsizlerin
Grevi düşünmeleri bile olanaksız !
Sakın yanlış anlaşılmasın,
ayrıcalıklara sahip olmayan çalışanların yaptığı grevi
tamamen destekliyorum.
Ancak bir çok Batı ülkesinde olduğu gibi,
ayrıcalıklara sahip devlet burjuvazisinin,
yargıçların, hukukçuların, doktorların
bu ayrıcalıklarını daha da yükseltmek için greve gittiklerini görüyoruz.
Örneğin Slovenya'da yargıçlar,
maaşlarının parlamenterlere eşitlenmesi için grev yapıyorlar.
Ücretleri zaten çok iyi olan doktorlar da öyle...
Slovenya'da grev yapmak,
en ayrıcalıklı Devlet görevlilerinin
ayrıcalığı haline gelmiştir.
Ancak işlerini koruyamayacak durumdaki özel sektör çalışanları
grev yapmaya kalktıklarında onlara,
"aman ne güzel",
"güle güle"
denebilmektedir.
işte bu post-modern kapitalizme dair çok trajik bir fenomendir:
Modern kapitalist düzendeki geleneksel işçi sınıfının elindeki grev silahı,
bugün ağırlıklı olarak, ayrıcalıklı burjuvanın
ayrıcalıklarını koruma aracı haline dönmüştür.
Şimdi daha da korkunç bir şey söyleyeceğim
ve bu yüzden Atina'da az daha linç ediliyordum:
Ne yazık ki Yunanistan'daki protestoların bir kısmının
bu ücretli burjuva sınıfı protestoları olduğuna dair kuşkum var.
Yunan Devleti büyük oranda
kayırmacı ve himayeci ilişkilere dayalı [clientelist]
bir Devlet.
Ve kriz sıradan ücretli işçilerden çok,
şimdi isyan eden bu sınıfın ayrıcalıklarını vurdu.
Başta cezbedici olan,
ama seçimlerde İslamcıların zaferiyle son bulan Arap Baharı da,
işçi sınıfına dair benzer trajik sınırları gösteriyor:
Bu bir yergi değil, tam tersine !
Arap Baharı, laik ve muhteşem bir ayaklanmaydı
ve tam da bu nedenle,
Batı Dünyası bu Olayı yanlış okumayı tercih etti:
Batı, Olayı görmek istediği şekliyle,
sanki liberal bir devrimmiş gibi,
Doğu Avrupa renkli devrimlerinin bir yenisiymiş gibi,
sanki Batı tipi bir demokrasi arayışı imiş gibi,
kabul etti.
Ama HAYIR !
Onlar daha fazlasını:
SOSYAL ADALET ve DAYANIŞMA İSTİYORLARDI !
Batı'nın görmek istediği gibi basitçe
"sizde var, bizde yok, bizde de olsun"
talebi değildi !
Ancak yürümeyen şuydu:
Başta huzursuzluğu harekete geçiren görece eğitimli "orta sınıf" gençler,
Olayı "ücretli burjuva" ayrıcalıklarını hedef alacak
ve bu ayrıcalıkları tehdit edecek noktaya götüremediler.
Gerçek yoksullardan oluşan sessiz çoğunluk ise,
bu laik toplumsal kaygılarla harekete geçirilemedi.
Trajedi işte budur:
Sadece az gelişmiş ülkelerde değil,
en gelişmiş Batı'da da durum benzerdir.
İngiltere'deki şiddetli protestoları anımsayın:
Londra kenar mahallelerinin altı üstüne gelmiş,
dükkanlar yağmalanmıştı.
Bu olaylar da trajikti:
ortada bir ayaklanma vardı ama bildik anlamda,
amaçları, hedefleri olan bir ayaklanma değildi.
Köktendinci bir ayaklanma bile değildi bu...
"Sıfır Düzeyde Ayaklanma"
diye adlandırabileceğimiz bir ayaklanmaydı.
Ve beni asıl korkutan şey, göstericilerin
HİÇBİR ŞEY İSTEMİYOR OLMALARIYDI.
Göçmen haklarıyla ilgili olsun,
adalet olsun,
hiçbir talepleri yoktu, sadece dükkanları yağmalıyorlardı.
Fukuyama'ya göre, ne mutlu, sonunda ideolojilerden kurtulmuştuk,
artık post-ideolojik çağda yaşıyorduk....
Al sana, işte Post-İdeolojik bir ayaklanma !
Sosyolog Zygmunt Bauman
göstericileri "diskalifiye olmuş tüketiciler" olarak tanımladı
.................
