
English: 
The last year's Oscars was an expression
of a certain trend.
The best example was "Moonlight"
(2017, dir. Barry Jenkins),
the movie that uses simple schemes that are uplifted
in an exaggerated artistic form,
but at the same time creating an ambiguous, very complex portrait of an African-American, homosexual,
but also - above all - a torn, lost man.
Cinema about minorities finally ceases to emphasize
the singularity of groups,
and starts to tell stories through universal experiences.
In this way it humanizes this gay guy or black person, treating them as full-fledged people.
In "Call Me by Your Name" (2017) Luca Guadagnino managed to capture the volatility of adolescence

Polish: 
Już ubiegłoroczna gala Oscarów
była wyrazem pewnego trendu.
Najlepszym przykładem był "Moonlight"
(2017, reż. Barry Jenkins),
film wykorzystujący proste schematy, które zostają uwznioślone w przesadnie artystowskiej formie,
ale tworząc zarazem niejednoznaczny, bardzo złożony portret Afroamerykanina, homoseksualisty,
lecz także - przede wszystkim - rozdartego,
zagubionego człowieka.
Kino traktujące o mniejszościach w końcu
przestaje podkreślać osobliwość grup,
a zaczyna opowiadać historie przez pryzmat uniwersalnych doświadczeń.
W ten sposób uczłowieczając tego geja, czy też Murzyna, traktując ich jako pełnowartościowych ludzi.
W "Tamtych dniach, tamtych nocach" (2017) Luce Guadagnino udało się uchwycić ulotność dojrzewania

Polish: 
i zmysłowość pierwszych miłosnych uniesień,
w historii Elio (Timothée Chalamet),
który dopiero poznaje swoją seksualność.
Reżyser przenosi nas w czasie do Włoch lat 80.
Chłopak spędza wakacje ze swoimi rodzicami w pięknej, otoczonej przyrodą, XVII-wiecznej willi.
Dni mijają mu na czytaniu, grze na fortepianie
i zabawach z równieśnikami,
podczas których nawiązuje przelotny flirt
z koleżanką, Marzią.
Ten spokojny wypoczynek przerywa Elio pojawienie się w domostwie amerykańskiego stypendysty
Olivera (Armie Hammer), który przyjechał pracować nad swoim doktoratem z ojcem bohatera.
Obecność młodego, posągowo pięknego, inteligentnego mężczyzny początkowo wywołuje u chłopaka irytację,
która z czasem przeradza się w ogromną fascynację, i w końcu w pierwszą prawdziwą młodzieńczą miłość.
Guadagnino zdołał opisać tę ulotną efemeryczność bardzo intensywnych uczuć,
które znajdują swoje podkreślenie w cudownie sfilmowanej, przepełnionej żywymi kolorami

English: 
and the sensuality of the first love elation, in the story
of Elio (Timothée Chalamet),
who is just getting to know his own sexuality.
The director takes us back to 1980s Italy.
The boy spends his holidays with his parents in
a beautiful, 17th-century villa surrounded by nature.
He spends his days on reading, playing piano
and having fun with collegues,
during which he makes a brief flirtation
with his friend, Marzia.
This peaceful rest for Elio interrupts appearance in
the homestead of an American scholarship holder
Oliver (Armie Hammer), who came to work
on his PhD degree with boy's father.
The presence of young, beautiful, intelligent young man initially iritates Elio,
but with a time, it starts to evolve into fascination,
and finally in the first real youthful love.
Guadagnino managed to describe this elusive ephemeral nature of very intense feelings,
which find their highlight in a wonderfully filmed, full of vivid colors

Polish: 
otaczającej przyrodzie, kulturze
oraz nostalgicznej ścieżce muzycznej.
Gdzieś nad tym wszystkim unosi się duch niezapomnianej twórczości Luchino Viscontiego.
Nie tylko przez modernistyczną narrację,
nie tylko przez fascynację literaturą.
Ale także poprzez ogromną nostalgię
za utratą czegoś bardzo ważnego.
Elio i Oliver nie mogą być ze sobą do końca szczerzy.
Oczywiście w grę wchodzą tutaj również ówczesne normy społeczne, niedające im szansy
na wspólną przyszłość.
Ważniejszy jest jednak chyba fakt uniwersalnej efemeryczności uczuć,
które po prostu trudno precyzyjnie opisać.
Bohaterowie starają się więc znaleźć inny sposób
ich wyrażania, próbują okazać je między słowami.
Znajduje to również odbicie w praktyce mówienia
do siebie imieniem kochanka,
tak fantastycznie podsumowaną
w oryginalnym tytule filmu.
Dzięki temu wszystkiemu "Tamte dni, tamte noce" tworzą spójny, subtelny obraz młodzieńczych uniesień.
Uniesień, których nostalgia w jakiś sposób
dotyka chyba nas wszystkich.

English: 
surrounding nature, culture and nostalgic soundtrack.
Somewhere above all this is the spirit of
unforgettable movies of Luchino Visconti.
Not only due to modernist narration, not only because of literature fascination.
But also through the huge nostalgia
for losing something very important.
Elio and Oliver cannot be completely honest
with each other.
Of course, the social norms of the time, which don't give them a chance for a common future, also play their role.
More important, however, is the fact of
the universal ephemerality of feelings,
which is simply difficult to precisely describe.
The characters try to find a different way of expressing them, they try to show them between words.
This is also reflected in the practice of calling themselves by the name of the lover,
so wonderfully summarized in the title of the film.
Thanks to all that "Call Me by Your Name" creates a coherent, subtle image of youthful elations.
Elations, which nostalgia in some way somehow affects us all.

English: 
- Muscles are firm. Not a straight body
in these stautes. They're all curved.
Sometimes impossibly curved, and so nonchalant.
Hence their ageless ambiguity,
as if they're daring you to desire.
