
English: 
Jacob: I’m Jacob Clifford
Adriene: and I’m Adriene Hill and welcome
to Crash Course Economics.
Jacob: In the last few videos we’ve said
a lot of nice things about how competitive
markets allocate resources. You know, they
do a pretty good job.
Adriene: But nobody’s perfect. Sometimes
markets get it wrong. Sometimes they fail.
Sometimes the byproducts of production make
people sick. Today we are going to talk about
those market failures, and how economists
address them.
[Theme Music]
In 2105, a story made the rounds online about
a University of Maryland professor and an
extra credit question: "Select whether you
want 2 points or 6 points added onto your
final paper grade. But there’s a small catch...if
more than 10% of the class selects 6 points,
then no one gets any points." So, what would
you do?
The question alludes to one of the biggest
problems with free markets: sometimes people

iw: 
ג'ייקוב: אני ג'ייקוב קליפורד.
אדריאן: אני אדריאן היל, וברוכים הבאים לקראש קורס בכלכלה.
ג'ייקוב: בסרטונים האחרונים אמרנו הרבה דברים יפים על איך שווקים תחרותיים
מקצים את המשאבים. אתם יודעים, הם עושים עבודה די טובה.
אדריאן: אבל אף אחד לא מושלם. לפעמים השווקים טועים בכך. לפעמים הם נכשלים,
לפעמים תוצרי הלוואי של הייצור גורמים למחלות. היום אנחנו הולכים לדבר על
כשלי השוק האלו, ואיך להתייחס אליהם.
מוזיקת פתיחה
ב- 2015, היה סיפור שזכה לתפוצה רחבה ברשת על פרופסור מאוניברסיטת מרילנד ושאלת בונוס:
"תבחרו אם אתם רוצים 2 נקודות או 6 נקודות שיתווספו
לציון העבודה הסופית שלכם. אבל יש עניין קטן... אם יותר מ- 10% מהכיתה יבחרו ב- 6 נקודות
אז אף אחד לא יקבל שום נקודה." אז, מה תעשו?
השאלה מזכירה את אחת הבעיות הגדולות ביותר עם שווקים חופשיים: לפעמים לאנשים

Arabic: 
أنا جيكوب كليفورد.
وأنا أدريان هيل، وأهلًا بكم في
Crash Course Economics.
ذكرنا في الفيديوهات السابقة إيجابيات
عن كيفية تخصيص الأسواق التنافسية لمورادها،
وهي تبلي في ذلك بلاء حسنًا.
لكن لا أحد كامل.
أحيانًا تخطئ الأسواق وأحيانًا تفشل.
أحيانًا تسبب الآثار الجانبية لمنتج أمراضًا.
اليوم سنتحدث عن إخفاقات السوق هذه
وكيف يعالجها علم الاقتصاد.
"شارة البداية"
عام 2015، انتشرت على الإنترنت
قصة بروفسور في جامعة في ماريلاند
وسؤال العلامات الإضافية الذي وضعه، ويقول:
"اختر إما أن تُضاف علامتان إضافيتان أو ست
إلى درجتك النهائية. لكن احذر،
فإن اختار أكثر من 10% من الصف ست علامات
فلن يأخذ أحد منهم أي علامات."
ماذا كنتم أنتم لتفعلوا؟
هذا السؤال يشير إلى أكبر مشاكل الأسواق الحرة،

Arabic: 
فأحيانًا يرغب الناس بفعل أشياء
لا تتوافق والصالح العام للمجموعة.
الجميع يرغبون بعلامات إضافية بالطبع،
لكن هناك محفزًا لأخذ علامات أكثر.
في قصتنا هذه، قال البروفسور
إن كثيرًا من الطلاب اختاروا ست علامات
ولم يحصل أحد على شيء.
فلنقل إن حكومتكم المحلية تقدمت بعرض مشابه
لجميع البيوت في مدينتكم.
"اختر إما أن تدفع 20 أو 100 دولار
لدعم إقامة قسم الإطفاء المحلي،
لكن احذر، فإن اختار أكثر من 50% من السكان
20 دولارًا، فلن يكون هنالك مال كاف
 لإقامة قسم للإطفاء."
هذه مشكلة تسمى بمشكلة "الراكب المجاني"،
وهو الشخص الذي يستفيد دون أن يدفع شيئًا.
وهو ليس بالضرورة شريرًا، فأنتم بالتأكيد
تعرفون شخصًا حمّل مسلسلًا بطريقة لا قانونية،
لكن هؤلاء الأشخاص يستجيبون لحافز. فلماذا
يدفعون أكثر إن كان المنتج متوفرًا بمبلغ أقل؟
إن فكر الكثير من الناس بهذا الأسلوب،
فإن وضعنا كمجتمع سيسير نحو الأسوأ

iw: 
יש תמריץ אישי לעשות משהו שהוא בניגוד לטובת הכלל בקבוצה.
כמובן, כולם רוצים איזשהו בונוס, אבל ישנו התמריץ
לקבל אפילו יותר נקודות. בסיטואציה הזאת הפרופסור דיווח שיותר מדיי אנשים
בחרו ב- 6 נקודות ואף אחד לא קיבל בונוס.
נניח והעירייה שלכם שולחת הצעה דומה לכל משק בית
בעיר שלכם, "תבחרו אם לשלם 20$ או 100$ כדי לממן את כיבוי האש העירוני,
אבל יש עניין קטן: אם יותר מ- 50% מהתושבים יבחרו ב- 20$ אז לא יהיה
מספיק כסף למחלקת כיבוי האש."
זוהי בעיית נוסע חופשי. נוסעים חופשיים הם אנשים המרוויחים מבלי לשלם.
הם לא בהכרח רעים. בואו נודה, אתם כנראה מכירים אנשים שהורידו
את משחקי הכס בצורה פיראטית, הם הגיבו לתמריץ- למה לשלם יותר, כשאפשר לקבל זאת בפחות?
אם יותר מדיי אנשים יחשבו ככה, אז זה יהיה יותר גרוע לכולנו ולבסוף לא נקבל

English: 
have a personal incentive to do something
that is against the collective interests of
the group. Obviously, everyone wants at least
some extra credit, but there is also an incentive
to get even more points. In this situation,
the professor reported that too many people
chose 6 points and no one got extra credit.
Let's say that your local government sent
a similar proposition to every household in
your city, “Select whether you want to pay
$20 or $100 to fund the local fire department,
but there’s a small catch: if more than
50% of citizens choose $20 there's not going
to be enough money to have a fire department.”
This is the free rider problem. Free riders
are people who benefit without paying. They
are not necessarily evil, let’s face it,
you probably know someone that's illegally
downloaded Game of Thrones, but they're responding
to incentives -- why pay more, if I can get it for less?
If too many people think like this, then we're
all worse off and we're going to end up not

Arabic: 
ولن نحصل على ما نرغب به، كدائرة إطفاء
أو نهاية مُرضية لمسلسل Game of Thrones.
إذن، كيف تحل المدن
مشكلة انتفاع البعض من دون أن يدفعوا؟
لا تطلب المدن المال،
وإنما تطالب بها على هيئة الضرائب.
سبب ذلك هو أن الحماية من الحرائق ضرورية جدًا
ولا ينبغي السماح للمواطنين بالتهرب من دعمها.
إذن، فالأشياء التي تمس رفاهنا الجماعي،
كالوقاية من الحرائق والمدارس والدفاع الوطني،
تمولها في العادة الحكومة.
عندما تفشل الأسواق وحدها في توفير ما يكفي
من هذه الأمور، يسمى هذا إخفاق السوق.
تسمى هذه السلع سلعًا عامة في العادة،
لكن التعريف الفعلي للسلعة العامة
هي أي سلعة فيها خاصيتان:
عدم الاستثناء وعدم المنافسة.
عدم الاستثناء يعني ألا تستثني من لا يدفع.
فمثلًا، يستحيل أن تقتصر خدمة الدفاع الوطني
فقط على من يدفع الضرائب.
من لا يدفع الضرائب الفيدرالية
يحصل أيضًا على الوقاية من المتفجرات،
ومن يدفع ضرائب كثيرة
لا يحصل على حماية أكثر.
والا تنافسية تعني أن استهلاك شخص للسلعة
لا يبدد فرصة آخر في الانتفاع منها.
المتنزهات العامة مثال على ذلك. يمكن
أن تستخدموها أنتم اليوم وأستخدمها أنا غدًا،
وهكذا نتشاركها، في الوضع المثالي.

iw: 
דברים שאנחנו רוצים כמו מחלקת כיבוי אש או סיום הולם למשחקי הכס.
אז איך רוב הערים מתמודדות עם הבעיה שחלק מהאנשים ירוויחו אפילו אם הם לא ישלמו.
העיר לא מבקשת כסף, היא גובה אותו.
הסיבה לכך היא שכיבוי אש זה דבר נחוץ שקיומו לא יכול להיות נתון לשיקול דעתם של האנשים.
ג'ייקוב: אז דברים הנוגעים לרווחה החברתית שלנו, כמו כיבוי אש, בתי ספר
והגנה לאומית ממומנים בדרך כלל ע"י הממשלה. כשהשווקים לבדם נכשלים בלתת מספיק
מהדברים האלו, זה נקרא כשל שוק. הדברים האלו נקראים לרוב שרותים ציבוריים
אבל ההגדרה הטכנית של שירותים ציבוריים היא כל דבר שיש לו שני מאפיינים:
בלי יוצאים מהכלל וללא תחרות. בלי יוצאים מהכלל זה הרעיון שלא ניתן להוציא אנשים
שלא משלמים. לדוגמה, זה בלתי אפשרי להגביל את היתרונות של ההגנה הלאומית
רק לאנשים המשלמים את המסים. אנשים שלא משלמים את מסי המדינה עדיין יקבלו את ההגנה
מפצצות, ואנשים שמשלמים הרבה מסים לא יקבלו הגנה עודפת.
ללא תחרות אומר שהשימוש של אדם אחד במוצר לא הורס אותו
לאנשים אחרים. אז, פארקים ציבוריים הם דוגמה מעולה. אתם יכולים להשתמש בהם היום,
אני יכול להשתמש בהם מחר. אפשר לחלוק בהם; באופן אידאלי.

English: 
getting the things we want like fire protection
or a satisfying ending to Game of Thrones.
So how do most cities get around the problem
that some people will benefit even if they
don’t pay. The city doesn’t ask for money,
they demand money in the form of taxes. The
reasoning is that fire protection is so essential
that people shouldn’t be allowed to opt out.
Jacob: So things that are for our collective
well being, like fire protection, schools,
and national defense are often funded by the
government. When markets alone fail to provide
enough of these things, that's called market
failures. These are often called public goods,
but the technical definition of a public good
is anything that has two characteristics:
non-exclusion and non-rivalry. Non-exclusion
is the idea that you can't exclude people
that don’t pay. For example, it's impossible
to limit the benefits of national defense
to only people that pay their taxes. People
who pay no federal taxes still get the benefit
of protection from bombs, and people who pay
a lot of federal taxes don’t get extra protection.
Non-rivalry is the idea that one person’s
consumption of the good doesn’t ruin it
for other people. So, public parks are a great
example. You can use it today, I can use it
tomorrow; it can be shared. Ideally.

English: 
If a good or service meets these two criteria
it's unlikely that private firms will produce
it, no matter how essential it is. Street lights and
organizations that track and prevent the spread of
diseases are pretty important, and if the government
doesn’t step in, we probably won’t get them.
Adriene: The incentive to do what's best for
you, rather than what's best for everyone
is the root cause of something economists
call the Tragedy of the Commons. This is the
idea that common goods that everyone has access
to are often misused and exploited. It explains
the cause of most of our environmental problems
like air pollution, deforestation, the killing
of endangered species, and overfishing.
In many places in the world, there are more
fish being pulled out of rivers, lakes, and
oceans than are being born. This is not just
bad for the fish; it’s bad for the people
doing the fishing. As these resources are depleted,
fishermen find themselves without a job.
So why aren’t they conserving? Allowing fish
to reproduce and generate more fish resources

Arabic: 
إن طابقت سلعة أو خدمة هذين المعياريين،
فمن غير المحتمل أن تنتجها شركات خاصة،
بغض النظر عن أهميتها. أضواء الشارع
والمنظمات التي تتتبع وتمنع انتشار الأمراض
مهمة جدًا، لكن إن لم تتولى أمرها الحكومة،
فلن تكون موجودة على الأرجح.
إن الحافز لفعل الأفضل لك لا للجميع
هو السبب الجذري لما يسميه خبراء الاقتصاد
بـ"مأساة المشاع"،
وتعني أن الخدمات التي تتوفر للجميع
عادة تُستغل ويساء استعمالها.
وهي سبب جميع مشاكلنا البيئية
كتلوث الهواء والتصحر
وقتل الحيوانات المهددة بالانقراض
وصيد السمك الجائر.
في أماكن عدة في العالم، يتم صيد عدد
من الأسماك من الأنهر والبحيرات والمحيطات
يفوق عدد الأسماك التي تولد.
لا يضر هذا السمك وحده بل أيضًا صياديه.
فمع استنزاف هذه المصادر،
يصبح صيادو السمك عاطلين عن العمل.
إذن، لماذا لا يقتصدون ويدعون السمك يتكاثر
كي يصبح هناك سمك أكثر في المستقبل؟

iw: 
אם מוצר או שירות עונה על שני התנאים האלו, זה לא סביר שחברות פרטיות ייצרו אותו,
לא משנה כמה הוא נחוץ. תאורת רחוב וארגונים המונעים הפצת
מחלות הם די חשובים, ואם הממשלה לא תיכנס פנימה, כנראה שלא נקבל אותם.
אדריאן: התמריץ לעשות את מה שהכי טוב עבורכם, במקום מה שהכי טוב לכולם
הוא השורש לעניין שהכלכלנים מכנים הטרגדיה של הכלל. זהו הרעיון
שבשירותים כלליים שלכל אחד יש גישה אליהם לרוב נעשה לרוב שימוש בעייתי ומנצל.
זה מסביר את רוב הבעיות הסביבתיות שלנו כמו זיהום אוויר, כריתת יערות, הריגת
מינים נכחדים ודיג מוגבר.
במקומות רבים בעולם, יש יותר דגים המוצעים מנהרות, אגמים והאוקיינוסים
מחדשים שנולדים. זה לא רע רק לדגים; זה רע לאנשים
שמבצעים את הדיג. כשהמשאבים האלו מדלדלים הדיגים ימצאו את עצמם בלי עבודה.
אז למה הם לא משמרים את הדגים? נותנים להם להתרבות כדי שיהיו יותר משאבי דגים

Arabic: 
فلننظر لدوافعهم،
إن قرر بعض صيادي السمك الواعين بيئيًا
أن يعطوا السمك وقتًا للتكاثر،
فإن غيرهم من الصيادين سيصيدونه بدلًا منهم.
إن لم تستطع منع غيرك من استغلال المصدر،
فإن لديك دافعًا لاستغلاله
وأخذ كل ما يمكنك منه بأسرع وقت ممكن.
لكن، إن اتبع الجميع هذا الأسلوب في التفكير،
فإن المصادر المحدودة ستُنهب بالكامل.
تفسر مأساة المشاع تبدد الثروة السمكية
وقطع أشجار الغابات المطرية
وصيد الحيوانات المهددة بالانقراض
من أجل جلودها أو قرونها.
هناك حقل فرعي بأكمله في الاقتصاد
يُعنى بحل هذه القضايا، واسمه الاقتصاد البيئي.
المشكلة أن الأسواق غير المنظمة
لا تعطي أحيانًا النتائج التي يريدها المجتمع.
تذكروا أن الأسواق أحيانًا تسيء توزيع المصادر
لأنها لا تملك إشارات السعر الصحيحة.
وأفضل مثال على ذلك
هو ما يسميه خبراء الاقتصاد بالآثار الخارجية،
وهي إما كلفة أو فوائد خارجية
تعود على أناس آخرين أو المجتمع ككل.
عندما يسوء حال الناس بسببها،

iw: 
לעתיד? ובכן, תסתכלו על התמריצים, אם כמה דייגים סביבתיים שמרנים
ייתנו לדגים זמן להתרבות, אז דייגים אחרים ידוגו אותם במקום.
אם אתם לא יכולים למנוע מאנשים אחרים לדלדל את המשאב, אז יש לכם את התמריץ
לדלדל אותו בעצמכם ולקחת כמה שאתם יכולים, במהירות האפשרית.
אבל, אם כולם ילכו לפי ההגיון הזה, המשאבים המוגבלים יגמרו. הטרגדיה
של הכלל מסבירה למה כמויות הדגים מדלדלות, יערות הגשם נכרתים, ולמה
יש צייד של מינים בסכנת הכחדה בכדי לקחת את השיניים או הקרניים שלהם. יש תחום נפרד
של כלכלה המתמקד בפתרון הסוגיות האלו, הוא נקרא כלכלה סביבתית.
ג'ייקוב: הבעיה כאן היא ששווקים לא מפוכחים לעתים לא יוצרים את התוצאה
שהחברה רוצה. תזכרו, לעתים השווקים לא משתמשים כראוי במשאבים מכיוון שאין להם
את אותות המחירים הנכונים. אין דוגמה טובה יותר לכך מאשר מה שכלכלנים מכנים
השפעות חיצוניות. השפעות חיצוניות הן סיטואציות בהן יש עלויות או רווחים חיצוניים
הנכללות על אנשים אחרים או החברה כולה. כשמצבם של האנשים נעשה רע יותר

English: 
for the future? Well, look at the incentives.
If a few environmentally conscious fishermen
decide to give the fish time to spawn, then
some other fisherman will harvest them instead.
If you can’t prevent other people from exploiting
the resource, then you have an incentive to
exploit it yourself and take as much as you
can, as quickly as you can.
But, with everyone following that logic, the
finite resource gets pillaged. The Tragedy
of the Commons explains why fish stocks get
depleted, the rainforest get cut down, and
why endangered species get hunted for their
hides or horns. There is an entire subfield
of economics focused on address and solving
these issues, it is called environmental economics.
Jacob: The problem here is that unregulated
markets sometimes don’t produce the outcome
that society wants. Remember, sometimes markets
misallocate resources because they don't have
the right price signals. There is no better
example of this than what economists call
externalities. Externalities are situations
when there's an external costs or external
benefits that accrue to other people or society
as a whole. When other people are made worse

iw: 
מכך זה נקרא השפעה שלילית. ומצב בו האנשים האחרים מרוויחים מכך
נקרא השפעה חיובית. בואו נלך לבועת המחשבה.
בואו נסתכל על מפעל טלוויזיות המזהם נהר עם כימיקלים רעילים. זאת בפירוש
השפעה שלילית. למפעל יש עלויות פנימיות: הוא צריך לשלם לעובדים,
לקנות חומרי גלם, לשלם על החשמל; והוא משתמש בעלויות האלו כדי לקבוע כמה טלוויזיות לייצר.
אבל יש גם עלויות חיצוניות הקשורות לכך, בזיהום מקורות המים, כמו דגים מתים,
מי שתייה מזוהמים ואנשים שנהיים חולים. העלויות החיצוניות האלו משולמות ע"י האנשים
במורד הזרם, וסביר להניח שבעל המפעל יתעלם מהן. השוק החופשי מניח
שכל העלויות הקשורות בייצור טלוויזיות מחושבות במחיר
של הטלוויזיות האלו, אבל במקרה הזה, השוק טועה. התוצאה הסופית היא כשל שוק
מכיוון שהמפעל מייצר יותר מדי טלוויזיות.
לגבי השפעות חיצוניות חיוביות. תחשבו על חינוך. יותר חינוך מעולה לכם.
כנראה שתרוויחו משכורת גבוהה יותר ויהיה יותר מעניין לדבר אתכם במסיבות.
אבל יש גם עוד רווח מהחינוך שלכם. למעשה כולם מרוויחים יותר,
אם יותר חינוך סביר יותר להניח שתהפכו לחברים משמעותיים יותר בחברה.

English: 
off that's called a negative externality.
When other people are made better off
that's called a positive externality. Let’s
go to the Thought Bubble.
Let’s look at a TV factory that pollutes
a river with toxic chemicals. This is definitely
a negative externality. The factory has internal
costs: it has to pay its workers, buy raw
materials, pay for energy; and it uses those
costs to determine how many TVs to produce.
But there are also external costs associated
with polluting the waterways, like dead fish,
contaminated drinking water, and people getting
sick. Those external costs are paid by people
downstream, and they are likely to be ignored
by the factory owner. The free market assumes
that all the costs associated with producing
TVs are accounted for within the price of
those TVs, but, in this case, the market is
wrong. The end result is a market failure
because the factory is producing too many
TVs.
As for positive externalities. Think of
education. More education is great for you.
You'll likely generate more income and it
makes you more interesting to talk to at parties.
But there are also external benefits of your
education. Everyone is actually made better off.
With more education you're more likely be
a positive and productive member of society.

Arabic: 
تُسمى بالآثار الخارجية السلبية.
وعندما تُحسن من وضعهم،
تسمى بالآثار الخارجية الإيجابية.
فلنذهب لفقاعة التفكير.
فلنأخذ مصنع تلفزيونات
يلوث نهرًا بمواد كيميائية سامة كمثال.
هذا بلا شك أثر خارجي سلبي.
لدى المصنع نفقات داخلية تشمل رواتب الموظفين
وأسعار المواد الخام والطاقة، وهذه الكلفة
تحدد عدد أجهزة التلفاز التي سيصنعها.
لكن هناك كلفة خارجية إضافية
تتعلق بتلويث مجاري المياه، كالأسماك الميتة
وتلويث ماء الشرب وإمراض الناس.
هذه الكلفة الإضافية يدفعها الناس أسفل النهر،
وسيتجاهلهم مالك المصنع. تفترض الأسواق الحرة
أن جميع التكاليف المرتبطة بإنتاج تلفاز
محسوبة ضمن سعر التلفاز،
لكن، في هذه الحالة، السوق مخطئ.
وتكون النتيجة النهائية إخفاقًا في السوق
لأن المصنع يصنع أجهزة أكثر من اللازم.
أما بالنسبة للآثار الخارجية الإيجابية،
فمنها التعليم. أثر التعليم عليك إيجابي،
فبتعليم أكثر، يرجح أنك ستجني دخلًا أكبر
وأن حديثك سيصبح أكثر تشويقًا.
لكن هناك آثار إيجابية أخرى لتعليمك،
وحال الجميع يصبح به أفضل.
بتلقيك تعليمًا أكبر،
تصبح فردًا أكثر إيجابية وإنتاجية في المجتمع.

iw: 
ואם אתם מרוויחים משכורת גבוהה יותר, זה אומר שתשלמו יותר מסים.
אז בשני המקרים, במקרים של השפעות חיצוניות שליליות וחיוביות הכלכלנים מצפים לרוב מהממשלה
להיכנס פנימה ולפתור את הבעיה. לדוגמה, הממשלה יכולה לגבות מס ממפעל הטלוויזיות או
לסבסד את החינוך. למעשה, השפעות חיצוניות הן ההצדקה לכמעט כל דבר
שהממשלה עושה. כשפוליטיקאים גובים מס על סיגריות, מממנים חינוך, מסבסדים מכוניות חסכוניות בדלק,
או מפקחים על השווקים הפיננסיים, זה מכיוון שהם משוכנעעים ששווקים
חופשיים לבדם לא מתאזנים עם ההשפעות החיצוניות.
אדריאן: תודה בועת המחשבה. ניסינו להסביר את הבעיה עם השפעות חיצוניות, עכשיו
בואו נדבר על פתרונות. כשהממשלה מנסה לתקן השפעות חיצוניות היא
יכולה להשתמש במדיניות רגולטורית או במדיניות מבוססת שוק.
מדיניות רגולציה היא בכלליות חוקים הנחקקים בצו ממשלתי. יש אנשים המתלוננים
על רגולציה. הם אומרים, "הממשלה לא יכולה להגיד לי מה לעשות." אבל בואו
נהיה כנים, היא יכולה. הממשלה מקדישה גם המון זמן וכסף כדי להגיד לכם מה אתם
לא יכולים לעשות. אל תנהגו מהר מדיי. אל תבנו בית בפארק ילוסטון. אל תהרגו אף אחד.

English: 
And if you earn a higher income, that means
more tax revenue.
Now in both cases, negative and positive externalities,
economists often look to the government to
step in and solve the problem. For example,
the government could tax the TV factory or
subsidize education. In fact, externalities
are the justification for almost everything
the government does. When politicians, tax
cigarettes, fund education, subsidize fuel
efficient cars, or regulate financial markets,
it's because they are convinced that free
markets alone are not adjusting for externalities.
Adriene: Thanks Thought Bubble. We’ve tried
to explain the problem of externalities, now
let’s talk about the solutions. When the
government tries to fix externalities they
can use regulatory policies or market-based
policies.
Regulatory policies are simply rules established
by government decree. Some people complain
about regulation. They say, “the government
can’t tell me what to do.” But let's be
honest, it can. The government also spends
a ton of time and money telling you what you
can’t do. Don’t drive too fast. Don’t build
a house in Yellowstone. Don’t kill anybody.

Arabic: 
وإن جنيت دخلًا أكبر،
فإن عائدات الضرائب سترتفع.
في كلا حالتي الآثار الخارجية السلبية
والإيجابية، يتوقع خبراء الاقتصاد من الحكومة
أن تتدخل لحل المشكلة،
مثلًا أن تفرض ضرائب على مصنع التلفاز
أو أن تدعم التعليم. في الواقع، إن الآثار
الخارجية هي التبرير لكل ما تفعله الحكومة.
عندما يفرض السياسيون الضرائب على السجائر
أو يمولون التعليم  أو يدعمون السيارات الفعالة
أو ينظمون الأسواق المالية،
فسبب ذلك هو اقتناعهم بأن الأسواق الحرة
ليست تتكيف مع الآثار الخارجية وحدها.
شكرًا يا فقاعة التفكير.
لقد حاولنا شرح مشكلة الآثار الخارجية،
لذا، فلنتحدث الآن عن الحلول.
عندما تحاول الحكومة معالجة الآثار الخارجية،
فإنها تستخدم سياسات تنظيمية
أو سياسات قائمة على السوق.
السياسات التنظيمية هي قواعد بسيطة
يحددها قرار قضائي حكومي.
يشكو بعض الناس من الأنظمة،
ولا يريدون أن تجبرهم الحكومة على فعل شيء.
لكن، في الواقع، هذا من سلطتها. إن الحكومة
تنفق مالًا ووقتًا كثيرًا كي تمنعك من فعل أمور،
كالقيادة بسرعة جنونية أو بناء منزل
في منطقة نشطة بركانيًا أو القتل.

English: 
It seems like the government probably should
regulate some stuff. The question is, “how
much should they regulate?” Even people
who adamantly oppose government regulation
probably agree that nuclear weapons and nerve
gas shouldn't be on the shelves at Target.
Let’s go back to the TV factory example.
To help solve the pollution externality, the
government could ban the use of certain types
of chemicals or set a production quota to
limit the production of TVs or regulate what
can be dumped in the river. In the US, the
Environmental Protection Agency (EPA) has
pushed for laws to control pollution, and
these regulations have worked.
Regulation can also create positive externalities.
In some cases, the external benefits are perceived
to be so high that the government essentially
takes over the market. Consider education.
Most countries have compulsory education which
requires citizens to be educated up to a specific
age and the government pays for schools through
taxes.
If the government didn’t get involved, all
education would be provided by private schools

Arabic: 
يبدو أنه ينبغي على الحكومة تنظيم بضعة أشياء،
وهنا يأتي السؤال: 
إلى أي مدى ينبغي لها التدخل في التنظيم؟
حتى أشد معارضو الأنظمة الحكومية
يوافقون مثلًا على أن الأسلحة النووية
والغازات العصبية لا ينبغي أن تُباع في المتاجر.
فلنعد لمثال مصنع التلفاز.
كي نحل مشكلة أثر التلوث الخارجي،
يمكن أن تمنع الحكومة استخدام مواد كيميائية
معينة أو أن تحدد كوتا إنتاجية
كي تحد من إنتاج أجهزة التلفاز
وتنظم المخلفات التي تُرمى في النهر.
في الولايات المتحدة الأمريكية، ضغطت وكالة
الحماية البيئية لوضع قوانين تهدف للسيطرة
على التلوث، وقد نجحت هذه الأنظمة.
يمكن للتنظيم أن يخلق آثار خارجية إيجابية
أيضًا. في بعض الحالات، تكون الفوائد الخارجية
مرتفعة جدًا لدرجة أن الحكومة تسيطر على السوق.
التعليم مثال على ذلك.
التعليم إجباري في معظم الدول،
حيث يجب أن يتعلم المواطنون حتى عمر محدد،
وتمول الحكومة المدارس من خلال الضرائب.
لو لم تتدخل الحكومة،
سيكون التعليم متاحًا فقط في المدارس الخاصة

iw: 
נראה שהממשלה צריכה לפקח על דברים מסוימים. השאלה היא, "עד כמה
היא צריכה לפקח?" אפילו אנשים המתנגדים בתוקף לרגולציה ממשלתית
כנראה מסכימים שנשק אטומי וגז עצבים לא צריכים להיות על המדפים בטרגט.
בואו נחזור לדוגמת מפעל הטלוויזיות. כדי לעזור לפתור את העלות שבזיהום האוויר,
הממשלה יכולה לאסור את השימוש בכימיקלים מסוימים או לקבוע מכסות ייצור
כדי להגביל את הייצור של טלוויזיות או לפקח על מה ניתן לזרוק לנהר. בארה"ב,
הסוכנות להגנת הסביבה (EPA) קידמה חוקים לפיקוח על הזיהום,
והרגולציה הזאת עבדה.
רגולציה גם יכולה ליצור עלויות חיצוניות חיוביות. במקרים מסוימים, הרווחים החיצוניים הם
מאוד גבוהים כך שהממשלה למעשה משתלטת על השוק. קחו את החינוך.
ברוב המדינות יש חינוך חובה הדורש מהאזרחים להתחנך עד
לגיל מסוים והממשלה משלמת על בתי הספר באמצעות המסים.
אם הממשלה לא תהיה מעורבת, כל החינוך יסופק ע"י בתי ספר פרטיים

English: 
that would charge tuition; there might not
be enough affordable schools to educate young
people. The government funds education because
they think that the external benefits, like
literate, well-informed, erudite citizens,
are so high it's worth forcing everyone to pay.
Jacob: Another way that governments try to
solve externalities is with market-based policies.
These are policies designed to manipulate
markets, prices, and incentives to correct
for market failures. The best examples are
taxes and subsidies. A tax on the production
of TVs or on the chemicals the factory is
using will decrease production and limit pollution.
Federal grants that help subsidize college education
will increase the amount of education people buy.
In general, economists tend to prefer market-based
policies. Take cigarettes. Cigarettes generate
high external costs on society. There's second
hand smoke and there's higher healthcare costs
for everyone, due to smoking related illnesses.
The government could force cigarettes companies
to produce less, or just shut them down entirely,
but instead they tax cigarettes. The tax drives
up the price, consumers buy fewer cigarettes,
and this addresses the negative externality.
Now, this market-based approach has one key

Arabic: 
التي تفرض رسومًا باهظة، وقد لا تتوفر مدارس
أسعارها مناسبة لتعليم الفتية.
الحكومة تمول التعليم لأنها تعتقد
أن الآثار الخارجية، كوجود مواطنين
متعلمين مثقفين واسعي الاطلاع، كثيرة جدًا
ما يستدعي إجبار الجميع على الدفع.
طريقة أخرى تستخدمها الحكومات في معالجة الآثار
الخارجية هي السياسات القائمة على السوق،
وهي سياسات مصممة للتلاعب بالأسواق والأسعار
والدوافع، وهدفها تصحيح إخفاقات السوق.
أفضل مثال عليها الضرائب والدعم الحكومي.
إن فُرضت ضريبة على إنتاج أجهزة التلفاز
أو على المواد الكيميائية التي يستخدمها
المصنع، فسيقل الإنتاج ومعه التلوث.
المنح الفيدرالية التي تدعم التعليم الجامعي
تزيد أيضًا من كمية التعليم التي يشتريها الناس.
بشكل عام، يفضل خبراء الاقتصاد السياسات
القائمة على الأسوق، ولنأخذ السجائر مثالًا.
تكلف السجائر المجتمع نفقات خارجية عالية
جراء التدخين السلبي وارتفاع نفقات
الرعاية الصحية للجميع
بسبب الأمراض المتعلقة بالتدخين.
يمكن أن تجبر الحكومة شركات السجائر
على إنتاج كميات أقل أو أن تغلقها بالكامل،
لكنها بدلًا من ذلك تفرض ضريبة على السجائر.
تزيد الضريبة السعر، ويشتري المستهلك أقل،
ما يعالج الأثر الخارجي السلبي. إن هذه السياسة
القائمة على السوق لها ميزة أساسية

iw: 
שיכולים לגבות שכר לימוד; מה שיכול ליצור מצב שלא יהיו מספיק בתי ספר בעלות נגישה כדי לחנך
את הצעירים. הממשלה מממנת את החינוך מכיוון שהיא חושבת שההשפעות החיצוניים,
שבידיעת קרוא וכתוב, אזרחים משכילים ומלומדים גבוהות מאוד ולכן שווה לדרוש מכל האזרחים לשלם על כך.
ג'ייקוב: דרך נוספת שהממשלה משתמשת בה כדי לפתור את ההשפעות החיצוניות היא מדיניות מבוססת שוק.
אלו תקנות שעוצבו כדי להשפיע על השווקים, המחירים והתמריצים כדי לתקן
את כשלי השוק. הדוגמאות הכי טובות הן מסים וסובסידיות. מס על הייצור של
טלוויזיות או על הכימיקלים שהמפעל משתמש בהם יקטינו את הייצור ויגבילו את הזיהום.
מענקים ממשלתיים העוזרים לסבסד את הלימודים בקולג' יגדילו את כמות החינוך שהאנשים רוכשים.
בכלליות, הכלכלנים נוטים להעדיף מדיניות מבוססת שוק. קחו את הסיגריות. הסיגריות מייצרות
עלויות חיצונית גבוהות על החברה. יש את העישון הפאסיבי ויש עלויות בריאות גבוהות
עקב מחלות הקשורות לעישון.
הממשלה יכולה להכריח את מפעלי הסיגריות לייצר פחות, או פשוט לסגור אותם לגמרי,
אבל במקום זאת היא ממסה סיגריות. המס מעלה את המחיר והצרכנים קונים פחות סיגריות,
וכך הממשלה מתייחסת להשפעה החיצונית השלילית. עכשיו, למדיניות מבוססת השוק הזאת יש יתרון מובהק

Arabic: 
تميزها عن الحل التنظيمي، فبدلًا
من أن تنفق الحكومة مالًا في تطبيق الأنظمة،
فإنها تكسب عوائد ضريبية يمكن استخدامها
لأغراض شتى. لكن، ما يحدث في الواقع
هو أن الحكومات تستخدم كلتا السياستين.
في الولايات المتحدة الأمريكية، تفرض الحكومة
ضرائب على شركات السجائر وتنظم أماكن التدخين،
كما أنها تقيد إعلانات شركات التبغ
وتدعم حملات مكافحة التدخين
التي تهدف لإقناع الناس بترك التدخين.
بجدية، كفاكم تدخينًا.
الحلول القائمة على الأسواق للآثار الخارجية
السلبية تستخدم أيضًا لمقاومة تغير المناخ.
يعتقد كثير من خبراء الاقتصاد أن فرض ضرائب
على الوقود الكربوني كالفحم والنفط والبنزين
وسيلة أكثر فعالية للحد من التلوث الجوي.
إحدى السياسات القائمة على السوق المطروحة
كثيرًا للنقاش تجارة الانبعاثات أو "غطّ وتاجر".
تصدر الحكومة تصريحات بالتلويث،
وإن لم يكن لدى مصنع تصريح منها،
فلا يجوز له التلويث. لكن الشركات
يمكنها بيع وشراء هذه التصاريح.
يخلق هذا دافعًا لمراعاة البيئة، إن استطعتم
الإنتاج دون تلويث، يمكنكم جني المال
ببيع تصاريحكم. لكن إن كان مصنعكم شديد
التلويث، فإن عليكم الدفع لأخذ تصاريح إضافية.
مع أن سياسة "غط وتاجر" مختلف عليها
كثيرًا بين السياسيين الأمريكيين،

English: 
advantage over the regulatory approach. Instead
of spending money on enforcing regulations,
the government is earning tax revenue that
can be used for purposes. In real life, though,
governments often use both policies. In the
US, the government taxes cigarette producers
and regulates where people can smoke. It also
restricts how tobacco companies can advertise,
and supports anti-smoking campaigns
designed to convince people to quit smoking.
Seriously, you should stop smoking.
Market-based approaches to reduce negative
externalities are also used to fight climate
change. Many economists argue that taxes on
carbon-based fuels like coal, oil, and gas
are a more effective way to deal with air
pollution.
Adriene: One oft-discussed market-based policy
is emissions trading or “cap and trade.”
The government issues pollution permits and
if your factory doesn’t hold one of those
permits, it can’t pollute. But companies
can buy or sell those permits.
This sets up incentives to go green: if you
can produce without pollution, you can make
money by selling your permits. But if you
operate a dirty plant, you have to pay for
those extra permits. As controversial as cap
and trade can be among American politicians,

iw: 
אחד על גישת הרגולציה. במקום להוציא כסף כדי לאכוף את הרגולציות,
הממשלה מרוויחה כספי מסים שיכולים לשמש למטרות שונות. בחיים האמתיים,
הממשלות משתמשות לרוב בשתי הדרכים. בארה"ב, הממשלה ממסה את יצרני הסיגריות
ומגבילה את המקומות בהם אנשים יכולים לעשן. היא גם מגבילה את דרכי הפרסום של חברות הטבק,
ותומכת בקמפיינים נגד עישון שנועדו לשכנע אנשים להפסיק לעשן.
ברצינות, אתם צריכים להפסיק לעשן.
גישות המדיניות מבוססות השוק באות לשימוש כדי להקטין עלויות שליליות במלחמה בשינויי
האקלים. כלכלנים רבים טוענים שמס על דלקים מבוססי פחמן כמו פחם, בנזין וגז
זאת דרך טובה יותר להתמודד עם זיהום האוויר.
אדריאן: אחת הדרכים המדוברות יותר על מדיניות מבוססת שוק היא המסחר בפליטות או "הגבלה ומסחר."
הממשלה מוציאה אישורי זיהום ואם המפעל שלכם לא מחזיק באחד כזה
הוא לא יכול לזהם. אבל חברות יכולות לקנות ולמכור את האישורים האלו.
זה יוצר תמריצים להפוך לירוקים: אם אתם יכולים לייצר מבלי לזהם, אתם יכולים להרוויח
כסף ממכירות האישורים שלכם. אבל אם אתם מנהלים מפעל מזהם, אתם חייבים לשלם
על האישורים הנוספים. כמה שהגבלה ומסחר זה משהו שנתון לוויכוח בקרב פוליטיקאים אמריקאים,

iw: 
חשוב לדעת שזה כבר מתקיים בהצלחה בארה"ב.
ישנה תכנית הגבלה ומסחר להקטנת הגשם החומצי- והיא עובדת! היא הקטינה את פליטת הדו תחמוצת הגופרתית.
לפי דו"ח של המשרד לניהול התקציב מ- 2003, "תכנית
הגשם החומצי הובילה לרווח הגדול ביותר לבריאות האנושית ביחס לכל
תכנית רגולציה ממשלתית שהתקיימה ב- 10 השנים האחרונות, עם רווחים
ביחס של יותר מ- 40:1."
זוכרים את שאלת הבונוס? מה אם הייתה ניתנת לכלכלות הגדולות
הצעה דומה: "תבחרו אם אתם רוצים להוריד את הזיהום שלכם ב- 5% או 30%,
עם עניין קטן; אם יותר מ- 50% מהמדינות יבחרו ב- 5% אז שינויי האקלים יהפכו את כדור הארץ לבלתי ניתן למחייה."
זה מפשט את העניין, אבל מראה למה כל כך קשה לתת מענה לשינויי האקלים.
מדינות יחידות אולי יעבדו כדי להקטין את פליטת הפחמן הדו גופרתי, אבל הן לא יכולות

Arabic: 
إلا أنه يجدر الملاحظة
أن تطبيقها نجح في الولايات المتحدة.
تم تطبيق برنامج تجارة الانبعاثات للحد من تلوث
المطر الحمضي، وقد نجح، إذ قلل من انبعاثات
ثاني أكسيد الكبريت. حسب تقرير
لعام 2003 من مكتب الإدارة والميزانية،
"حقق برنامج المطر الحمضي
أكبر فوائد على الصحة الإنسانية يمكن قياسها
من بين جميع البرامج الفيدرالية التنظيمية
التي طُبقت في آخر 10 سنوات،
حيث فاقت الفوائد النفقات بنسبة 1:40".
أتتذكرون سؤال العلامات الإضافية؟
ماذا لو أعطِيت أكبر النظم الاقتصادية في العالم
سؤالًا مشابهًا: "اختر ما إذا كنت تريد
تقليل تلوثك بـ5% أو 30%، لكن احذر،
فإن اختارت أكثر من نصف الدول 5%، فإن
تغير المناخ سيجعل الأرض غير قابلة للحياة".
هذا تبسيط للقضية، وهو أيضًا
يوضح صعوبة معالجة قضية التغير المناخي.
يمكن أن تعمل دول على تقليل
انبعاثات ثاني أكسيد الكربون فيها،

English: 
it’s interesting to note that it's already
been used successfully in the US.
A cap and trade program to reduce acid rain
pollution -- it worked! It cut sulfur dioxide
emissions. According to a 2003 report from
the Office of Management and Budget, “the
Acid Rain Program accounted for the largest
quantified human health benefits of any major
federal regulatory program implemented in
the last 10 years, with benefits exceeding
costs by more than 40:1.”
Remember that extra credit question? What
if the world’s largest economies were given
a similar proposition: “Select whether you
want to decrease your pollution by 5% or 30%,
with a small catch; if more than 50% of counties choose
only 5% then climate change will make Earth unlivable."
That simplifies the issue, but it does illustrate
why it's so hard to address climate change.
Individual countries might work to reduce
carbon dioxide emissions, but they can’t

Arabic: 
لكن لا يمكنها منع دول أخرى من التلويث.
إنها مأساة المشاع.
في نظام اقتصادي عالمي غير منظم
يريد منتجوه الإنتاج بأقل تكلفة ممكنة،
هناك دافع لتجاهل البيئة العالمية
من أجل التفوق على الآخرين،
والقضايا العالمية كتغير المناخ
واضطهاد حقوق الإنسان وانتشار الأسلحة النووية
لا يمكن حلها إن لم تتعاون الدول،
لكن ذلك يتطلب ثقة جمة والتزامًا كبيرًا.
إذن، فالأسواق ليست كاملة.
في حالات كثيرة، يجب على الحكومة التدخل،
وفي حالات أخرى، عليها حتى تولي زمام الأمور.
ليس السؤال، "من الأفضل، الحكومة
أم الأسواق الحرة؟"، بل إن السؤال هو:
"كيف يمكن لكليهما العمل معًا
لجعل حياتنا أفضل؟"
شكرًا للمتابعة، نراكم الأسبوع القادم.
أسهم هؤلاء الأشخاص الطيبون
في إعداد هذا البرنامج.
يمكنكم دعمه عبر Patreon وهي خدمة اشتراك
اختيارية تسهمون عبرها بإبقاء برنامجنا
مجانيًا للجميع للأبد، كما ستحصلون على جوائز
مذهلة. شكرًا للمتابعة وكونوا رائعين دومًا!

English: 
prevent other countries from polluting. It’s
the Tragedy of the Commons.
In an unregulated global economy, where producers
want to make products as cheaply as possible,
there's an incentive to ignore international
environment to get ahead. Global issues like
climate change, human rights abuses, and nuclear
proliferation can't be effectively addressed
if countries don’t work together. But that
requires a lot of trust and a lot of commitment.
Jacob: So markets aren't perfect. There are
many cases when the government should get
involved, and there's even some situations
when the government should just take control.
Adriene: The question isn’t “which is
better: free markets or government?” The
question is “how can they work together
to make our lives better?”
Thanks for watching, we’ll see you next
week.
Crash Course Economics is made with the help
of all these fine people. You can support
Crash Course at Patreon, a voluntary subscription
service where your support helps keep Crash
Course free for everyone, forever. And you get
great rewards. Thanks for watching, and DFTBA!

iw: 
למנוע ממדינות אחרות לזהם. זאת הטרגדיה של הכלל.
בכלכלה עולמית לא מפוכחת, כשהיצרנים רוצים ליצור מוצרים במחיר הזול ביותר האפשרי,
יש תמריץ להתעלם מהסביבה העולמית כדי ליצור יתרון. סוגיות עולמיות כמו
שינויי מזג האוויר, זכויות אדם שנרמסות והתרחבות גרעינית יישארו ללא מענה
אם המדינות לא יעבדו יחד. אבל זה דורש הרבה אמון ומחויבות גדולה.
ג'ייקוב: אז השווקים לא מושלמים. יש הרבה מקרים בהם הממשלה צריכה
להתערב, ויש אפילו סיטואציות בהן הממשלה פשוט צריכה לקחת שליטה.
אדריאן: השאלה היא לא "מה טוב יותר: שווקים חופשיים או הממשלה?" אלא
"איך הם יכולים לעבוד ביחד כדי לשפר את חיינו?"
תודה שצפיתם, נתראה בשבוע הבא.
קראש קורס בכלכלה נעשה בעזרת כל האנשים הנחמדים האלו. אתם יכולים לתמוך
בקראש קורס ב- Patreon, מערכת הרשמה התנדבותית בה אתם יכולים לעזור לקיים את קראש קורס
בחינם לכולם ולתמיד. ולקבל גם פרסים! תודה שצפיתם ואל תשכחו להיות מגניבים!
