
English: 
Hi, Gilles. Have you seen? We started to do
an alphabet with Foucault. We pick a letter
standing for an important concept in his work
and ask him then to explain what it means.
Yeah, I saw it, some of it. I did a similar
thing for French television in the late 1980s,
together with Claire Parnet.
I admit that was one of our models.
I also did some other alphabets, for example
the “Index of Main Concepts” in Spinoza
and the “Dictionary of the Main Characters”
in Nietzsche. In addition, I wrote a fragmentary
alphabet covering my criticism of Foucault’s
work.
You explicitly criticized Foucault?

Turkish: 
Selam Gilles, Gördün mü? Foucault'yla bir alfabe yapmaya başladık.  Bir harf seçiyoruz ve
o harfle başlayan çalışmasındaki önemli bir kavramın ne anlama geldiğini açıklamasını istiyoruz.
Evet izledim, birazını. 1980lerin sonunda ben de Fransız televizyonu için aynısını yapmıştım.
Claire Parnet'le birlikte.
Onun önderlerimizden biri olduğunu itiraf ediyorum.
Başka alfabeler de yaptım, mesela Spinoza'da "Ana kavramlar fihristi"
ve Nietzsche'de "Ana karakterler sözlüğü". Ek olarak, parçalar halinde
Foucault'nun çalışmalarına eleştiriler, alfabesi yazdım.
Açıkça Foucault'yu mu eleştirdin?

English: 
Sure. Must have been in 1977 or 78, after
he had published the first volume of “History
of Sexuality.” The alphabet’s title was
“Desire and Pleasure.” But it only went
from A to H, without referring to corresponding
concepts, however.
It was not even meant for publication.
I see. But, anyway, could you say more about
the role of criticism in your philosophy?
It is often said that your philosophy is very
different from Critical Theory and far from
being a kind of critical philosophy. People
claim that you are a philosopher of affirmation,
joy and affect, advocating a kind of positive
thinking that is smoothly combining with contemporary

Turkish: 
Tabii. 1977 ya da 78, "Cinselliğin tarihi"nin ilk ciltini yayınladıktan sonra.
Alfabenin adı "Arzu ve Haz"dı ama sadece
A'dan H'ye kadardı, karşılık olduğu kavramlardan bahsetmeden, her nasılsa.
Zaten yayınlamak için değildi.
Anladım. Ama, neyse, felsefende eleştiriciliğin yeri hakkında daha fazla bahseder misin?
Hep söylenir ki, senin felsefen Eleştiri Teorisinden bayağı farklı ve
Eleştiri felsefesinin bir türü olmaktan oldukça uzak.  Senin doğrulama, sevinç ve duygulanım filozofu olduğun,
neoliberal kapitalizmin çağdaş düşünceleriyle sorunsuz bir şekilde

Turkish: 
birleştirilmiş pozitif düşünmenin savunucusu olduğun iddia ediliyor
Bu iğrenç! Berbat! Anlamadım. Kesinlikle anlayamadım. Görünüşe göre
İnsanlar okumayı bırakmış ve canları ne istiyorsa onu iddia ediyorlar.
Çok basit bir gerçeği hatırlatayım. Çok önemli 3 filozof var, kendi düşüncemi  şekillendirmemde belirleyici olmasa da.
Ve hepsi de aynı mükemmellikte eleştirel filozoflardı. Öncelikle söylemeye bile
gerek yok: İmmanuel Kant, ünlü 3 eleştirinin yazarı. Sonra Karl Marx

English: 
ideologies of neoliberal capitalism – you
know: networks, intensities, creativity…
This is disgusting! Terrible! I don’t get
it. I absolutely don’t understand. Seems
that people have stopped reading and just
claim whatever they want. Let me recall a
very simple fact. There are three philosophers
that were crucial, if not decisive for shaping
my own thought, and all of them were critical
philosophers par excellence. First, it goes
without saying, Immanuel Kant, the author
of three famous Critiques. Then, Karl Marx

Turkish: 
"Kapital" başlığı altında çığır açıcı bir "Politik ekonomi eleştiri"si yazmış birisi.
Ve son olarak, Friedrich Nietzsche -kendimden alıntılıyorum-
"Düşünmenin imgesi ve bunun devletle ilişkisi karşısında yapılmış en büyük eleştiri"yi gerçekleştirdi.
Evet, evet. Ama biz biliyoruz ki bu filozofları sadece takip etmedin. Bu filozoflardan
bir vantrilok ya da kuklacı manasında yararlandın. Yine de sonunda
kendilerine ait değil sana ait şeyleri söylüyorlar.
Evet bu doğru sayılır. Ve itiraf ediyorum, Foucault hakkındaki kitabımda, benzer bir

English: 
who, under the title of “Capital,” wrote
a path breaking “Critique of Political Economy.”
And finally, Friedrich Nietzsche who elaborated
– and I quote myself – “the greatest
critique ever directed against the image of
thought and its relation to the State.”
Ok, ok… But we all know that you did not
simply follow these philosophers. You also
used them in the manner of a ventriloquist
or a puppeteer. At any rate, they say things
that, eventually, are not their own but rather
yours.
Well, that’s sort of true. And I confess
that in my book on Foucault, I used a similar

English: 
strategy. But this doesn’t change any thing
about the fact that my philosophy is deeply
critical. It is simply inadequate to claim
that I am overly accentuating the positive
and not covering or reflecting the negative.
There is in fact something like a Dark Deleuze,
and I am proud of it. Just look at what I
wrote with Félix Guattari about psychoanalysis.
It is not by accident that our book is titled
Anti-Oedipus, since it is clearly directed
against something, namely the psychoanalytic
ideology of the unconscious. Or re-read what

Turkish: 
strateji kullandım. Ama bu beni felsefemin derinden eleştirel olduğu gerçeği hakkında
bir şeyi değiştirmiyor. Basitçe yeterli olur, olumluyu aşırı vurguladığımı ve
olumsuza değinmediğimi ya da onu yansıtmadığımı iddia etmek. Aslında Karanlık Deleuze gibi bir şey var,
Ve ben bundan gurur duyuyorum. Sadece Félix Guattari'yle psikoanaliz hakkında yazdığıma bakın.
Kitabımız adı kazayla Anti-Oedipus olmadı, açıkça bir şeye karşı
olduğundan öyle, yani bilinçaltının psikanalitik ideolojisi. Ya da tekrar

Turkish: 
okuyalım 1970'lerin sonunda dediğimi, "Yeni Filozoflar" denenleri eleştirdiğimde.
İlk ama kesinlikle son defa gazetecilik ve edebiyat ve de
entelektüel pazarlamayla felsefi söylemin paralel kaynaşmasının; berbat bir karışımı tarafından saldırılışımdı.
Ve sonunda, birkaç yıl sonra, Gözlemlerim oldu
"Kontrol toplumları" girişimci ideolojilerin yıkıcı sonuçlarını ve dijital teknolojideki
gözetleme seçeneklerinin korkuç artışını analiz ettiğim.

English: 
I said, in the late 1970s, when I criticized
the so-called “new philosophers”. It was
the first but by no means the last time I
attacked this terrible mixture between journalism
and literature and the parallel fusion of
intellectual marketing and philosophical discourse.
And finally, some years later, there are my
observations concerning the advent of the
societies of control where I analyze the devastating
consequences of entrepreneurial ideologies
and the horrible increase of surveillance
options in digital technologies…

Turkish: 
Biliyorum, biliyorum. Ve hala, bunların hepsi izlenimimi gerçekten değiştirmiyor,
Senin eleştirelliğinin biçimi ya da uygulanışının her nasılsa dolaylı kalışı hakkında. Mesela TV hakkındaki alfabende
Kişisel ve doğrudan konuşuyorsun ve ben bunu biraz seviyorum. Ama kitaplarında
dediklerin örneğin kapitalizm ve günümüz toplumu hakkında, oldukça
Guattari'yle işbirliğinize dayanıyor gibi görünüyor.
Benzer şekilde, Kant, Nietzsche ve Foucault hakkındaki kitaplarında,
tüm açık eleştirilerin bir ventrilok olarak sanatında yok olurken

English: 
I know, I know. And still, all of this does
not really alter my impression that your form
or your practice of criticism remains somewhat
indirect. For example, in your alphabet on
TV, you speak out personally and directly,
and I like that quite a bit. But what you’re
saying in your books, for example about capitalism
and today’s society, appears to depend very
much on your collaboration with Guattari,
that is the presence of a partner or a double.
Similar in your books on Kant, Nietzsche and
Foucault, where you also require a kind of
double, while all explicit criticism tends
to disappear in your art as a ventriloquist,

English: 
in a kind of dramatization or “theatrum
philosophicum,” as Foucault would put it.
Could be you have a point here… Perhaps
I need a kind of theatre for my criticism.
But please keep in mind, I am saying this
as a puppet, as a double of myself. And from
this angle, all of this tends to be your problem,
not mine.
I am not sure what you mean but I’ll think
about it.
Go ahead! And think critically! Bye-bye…
Bye.

Turkish: 
bir tür tiyatrallaştırma ya da Foucault'nun diyeceği şekliyle "Felsefe Tiyatrosu"nun ihtiyacını 2 kat hissediyorsun.
Burada haklı olabilirsin. Belki de bir tür tiyatroya ihtiyacım vardır eleştirilerim için.
Ama lütfen aklında tut, bunu bir kukla olarak söylüyorum kendimin iki katı olarak. Ve
bu açıdan, bunların hepsi senin problemin gibi, benim değil.
Kastettiğinden pek emin değilim ama bunu düşüneceğim.
Devam et! Ve eleştirel düşün! Bay-bay
Bay.
