Nie znasz chyba Chester Square. To tylko jeden z wielu londyńskich placów.
Otwórz kopertę i wyciągnij jej zawartość.
To gazeta z 30 września 1938 roku. Jeśli przewrócisz stronę zauważysz że zaznaczyłem w niej jeden artykuł.
Możesz go przeczytać?
Tłumy kobiet ucieszone wiadomościami z Monachium, widziały wczoraj wieczorem wychodzącą z londyńskiego *kościoła* św. Michała - żonę premiera Chamberlain'a. Transmitowaną mszę odprawił arcybiskup Canterbury. Kilku tysięczny *tłum* *wiwatował* na cześć pani premierowej, gdy *ta [Ona]* wsiadała do *samochodu*.
Ciekawe że od razu zobaczyłeś samochód i otaczające go tłumy, a przecież nie znałeś wcześniej tej historii.
Nie opowiedziałem ci jej.
Na dzisiaj wystarczy.
Dziękuję ci bardzo. To na prawdę fantastyczne.
Przebywanie wśród tych ludzi nie sprawiało mi przyjemności. Odczułem ulgę kiedy Derren polecił mi wrócić na korytarz.
Logika podpowiada że Derren jest szamanem.
Nie przeszkadza mi to.
Po podróży do przeszłości, zajmiemy się wyprawami w przyszłość.
Aby się powiodło, David będzie udawał, że potrafi czytać w myślach.
Wyobraź sobie przyszłość odległą o 20 minut. Powiedz mi co się wydarzy.
Odpręż się. Postaw stopy na ziemi.
Za chwilę wyjdziemy na ulicę. Podejdziesz do jakiegoś przechodnia, i poprosisz żeby coś narysował.
Możesz wybrać kogo tylko chcesz.
Będziesz udawał, że czytasz mu w myślach.
Wyobraź sobie moment w którym pokaże ci gotowy rysunek. Spójrz w przyszłość i zobacz, co zamierza narysować.
Dobrze. Zamknij oczy i podnieś rękę. Będziesz ją opuszczał w miarę, jak zaczniesz dostrzegać ukończony rysunek.
Nie myśl o tym, po prostu sobie go wyobraź.
Udawałeś, że czytasz tej osobie w myślach.
Kiedy twoja dłoń dotknie stołu będziesz wiedział, co rysuje.
Otwórz oczy.
Pamiętasz co to było? Stań teraz w kącie twarzą do pokoju tak, żeby nikt nie mógł zobaczyć co rysujesz, i naszkicuj tę rzecz.
Kiedy skończysz - złóż kartkę i schowaj ją do kieszeni. Nie pokazuj jej do kamery.
Kiedy narysujesz nie pokazuj jej nikomu. Prosto do kieszeni.
Skończone? Świetnie. Chodźmy stąd.
Jest za dwadzieścia druga.
-Dziękuję bardzo.
-Dziękuję. Chodźmy.
David przekona się, czy przypadkowy przechodzień rzeczywiście narysuje to, co wyobraził sobie dwadzieścia minut wcześniej.
-Kogo mam szukać?
-Kogo chcesz.
Mam pustkę w głowie.
Zróbmy to. To chyba dobre miejsce.
-Nie.
-Nie?
Nie czuję tu mentalnej więzi.
-Tam coś może być. Kręcimy?
Przepraszan. Masz chwilę? Chcę spróbować odczytać twoje myśli.
Znalazłem kogoś!
Jak ci na imię?
-Jestem Kler.
-Kler. Ja David, miło mi.
-A to jest Derren.
-Cześć, jestem Derren Brown.
Przypniemy ci mikrofon.
Stańcie twarzami do siebie.
Czytanie w myślach jest proste. David spróbuje poznać twoje myśli, gdy ty będziesz wyobrażała sobie jakiś obrazek.
Zacznij już teraz.
0:04:42.000,0:04:27.000
Niech to będzie bardzo wyraźne, namacalne. Staraj się nie zmieniać myśli.
Nie wyobrażaj sobie domu ani człowieka.
Teraz proszę żebyś to narysowała.
David nie będzie nic widział.
David, obróć się w tę stronę.
Nie zdołasz określić ze słuchu co ona rysuje...
Nic nie słyszę.
A ja tak, mam dobre ucho.
Trzymaj blok z rysunkiem przy sobie.
David obróć się już.
Wezmę flamaster. Pięknie. 
Kler, skup się na rysunku. Wyślij jego obraz Davidowi. Musi być duży i bardzo wyraźny.
Widzisz coś David?
To chyba coś żywego. To żywy obrazek.
Nie mów tak, ani nie.
Myślę, że to...
Jakieś zwierzę futerkowe.
Hodowane w domu.
Już chyba wiem...
To kot.
Tak? Możemy zobaczyć?
Fatalny rysunek, ale rzeczywiście przedstawia kota.
Świetnie.
Jest tragiczny jak na studentkę akademii sztuk pięknych.
Gratulację. Mamy jeszcze kilka pytań więc nigdzie nie odchodź.
Dobra robota.
Pojęcia nie mam jak zdołał tego dokonać. Z trudem pohamowałam śmiech,
kiedy powiedział że to zwierzę futerkowe. Nie mogłam uwierzyć że trafił.
To jest rysunek Kler.
A to mój.
Porównamy je. Są dość podobne.
Koty mają takie same ogony i uszy wyglądające jak diabelskie rogi.
Kiedy rysowałem swojego kotka, pomyślałem, że jego uszy nie przypominają kocich, ale Kler narysowała takie same.
Pokazałem Davidowi że potrafi podróżować w czasie. Pora więc na ostatnią zabawę. Chcę żeby przewidział wydarzenie, o którym napisze jego ulubiona gazeta Garduan. W tym celu musimy uciec się do technik automatycznego pisania. David pozwoli, aby kontrole nad jego ręką przejęła podświadomość.
Aby się to udało, powinien się jak najbardziej odprężyć, dlatego też wrzuciliśmy go do basenu.
Przez 4 minuty David unosi się w wodzie. Rozluźnia się osiągając stan zmienionej świadomości.
Gdy zapada w optymale stadium transu, pomagamy mu wyjść z wody.
Napisz swoje imię na górze strony. Podyktuję ci co masz pisać.
Nazywam się David Tennant, i za chwilę dzięki technice automatycznego pisania przepowiem wydarzenia, które opisze dziennik Guardian.
W czwartek 17 stycznia 2008 roku. Za 3 dni.
Teraz skup wzrok na jakimś obiekcie. Będę z tobą rozmawiał. Kiedy dam ci znak, zaczniesz pisać.
Teraz. W ogóle nie zwracasz uwagi na to, co piszesz. Jakie masz plany na przyszłość?
Chcę założyć rodzinę.
Pierwsze wspomnienie z dzieciństwa?
-Pisz dalej.
-Nie pamiętam.
Gdzie chciałbyś spędzić wakacje?
W Australii.
Opuść trochę rękę.
Urządził byś huczną imprezę z okazji 80 urodzin?
Raczej nie.
Wystarczy, wezmę długopis.
Złóż kartkę na pół i wsuń do koperty.
Zaklej ją i włóż do drugiej, większej koperty.
Nie chcemy żeby ktoś ją przypadkiem otworzył.
Zachowaj to. Włóż do kieszeni.
Zabierz ją do domu. To wszystko
Kiedy wrócisz do domu, oprzyj się pokusie zaglądania do środka.
Jeszcze jedno David. Czytasz Garduana, tak? Spotkamy się w czwartek. Obiecaj że do tego dnia, do naszego spotkania będziesz unikał wszystkich gazet i wiadomości w radiu czy telewizji.
-Dziękuję bardzo.
-Było mi bardzo miło.
Jesteś świetny. Do zobaczenia.
Narazie.
