Które piętro?
Zajmę się tym.
Dawaj pieniądze i panią też proszę.
Koleś, możesz wziąć pieniądze,
ale myślę, że nie chcesz tej pani.
Naprawdę tak myślisz?
Nie kochanie, nie to miałem na myśli.
Jak to?
Nie miałem na myśli niczego obraźliwego...
Nie, nie... przepraszam.
Myślisz, że sobie żartuję?
Powiedziałem - dawaj pieniądze.
Jesteś pewien, że tego właśnie chcesz?
A jak ci się wydaje?
Niezły refleks.
Dziękuję.
Mówiłem Ci, że nie chcesz tej pani.
Hej, nie chciałbyś by najgorsze sytuacje w Twoim życiu,
okazały się częścią świetnego scenariusza z doskonałym zakończeniem?
Cóż, wiemy że to po prostu nierealne.
Ale poprzez ten film chciałbym Ci pokazać, jak to co w moim życiu było złem,
naprawdę zostało przemienione w dobro.
Innymi słowy, najgorsze rzeczy w moim życiu,
największe krzywdy,
zostały ostatecznie przemienione w dobro.
I w Twoim życiu też mogą.
Nazywam się Victor Marx, a to jest moja historia.
Właśnie się dowiedzieliśmy,
że dwójka dzieci w wieku 11 i 12 lat została aresztowana,
pod zarzutem molestowania seksualnego.
Pod koniec marca zostali umieszczeni w zakładzie poprawczym.
Dwaj inni chłopcy są poważnie ranni.
Został skazany na pobyt w ośrodku dla trudnej młodzieży.
Vasquez oficjalnie wniósł oskarżenie przeciwko dwom dziewczynom z rodziny zastępczej,
z których każda ma po 15 lat, pod zarzutem morderstwa.
Czy myślałeś kiedyś, co dzieje się z dziećmi, które popełniają te przestępstwa?
Gdzie one trafiają?
Czy zastanawiałeś się dlaczego dzieci w naszym kraju,
popełniają tak brutalne przestępstwa?
Być może sam zmagasz się jako młody lub dorosły człowiek,
który utknął w błędnym kole?
Może czujesz się jak w pułapce, wściekły i zagubiony?
Moja żona Eileen i ja mamy misję,
by dać prawdziwą nadzieję wszystkim tym,
którzy myślą, że  to co niemożliwe, jest jedynym wyjściem w ich życiu.
W USA więcej niż 200 000 dzieci jest przetrzymwanych w ponad 1700 zakładach poprawczych.
Victor Marx i duszpasterstwo All Things Possible (Wszystko Możliwe) mają misję by dzielić się nadzieją z nimi wszystkimi.
Tu trzymam drogie mi rzeczy.
Mam tu wszystkie listy od naszych przyjaciół,
które przyszły od kiedy zaczeliśmy.
Aż do samej podłogi.
I nie ma wielkiego znaczenia, który wybierzesz,
po prostu bierzesz stąd którykolwiek.
Ten jest z 2007 roku.
I wiesz co?
Trzymam tu każdy list, który został do nas wysłany,
bo znaczy to dla nas wszystko.
I modlimy się za te dzieciaki.
Część z nich to krótkie zabawne listy,
część z nich jest naprawdę bardzo, bardzo ciężka.
W wielu z nich jest prośba o modlitwę,
niektóre z nich mówią nam o najgłebszych, najmroczniejszych tajemnicach,
o tym co im się wydarzyło w życiu,
albo co zrobili.
I - kocham ich.
Odpisujemy im i trzymamy także kopię każdego listu, który wysłaliśmy.
Wielu z nich nazywa mnie "Tatusiem Marx'em",
ponieważ niestety nie mają żadnych innych ojców.
Robienie tego to nasza radość.
Te dzieci są uwięzione gdzieś daleko.
Nie wiemy nawet, że one tam są.
Słyszymy tylko, że ten dzieciak kogoś zabił,
zgwałcił albo okradł.
To jest to co słyszymy,
ale Viktor przychodzi właśnie do tych ludzi i z nimi rozmawia.
Może na nich spojrzeć i powiedzieć:
Bóg Cię kocha, nie musisz tu tkwić.
Nawet jeśli robiłeś straszne rzeczy,
nadal jest dla Ciebie nadzieja.
Jesli chodzi o środowisko, w którym się wychowałem:
mój tato zmarł kiedy miałem mniej więcej dwa lata,
i moja mama związała się z gościem, który miał na imię Abraham i podobnymi do niego.
On znęcał się nad nią i robił różne rzeczy.
Rzeczy, których nie potrafię zapomnieć.
Bywało tak, że bałem się wrócić ze szkoły do domu,
ponieważ on często nas bił.
Więc mogłem uwierzyć historii Victora,
bo czułem to samo.
Trudno słuchać kogoś, z kim nic cię nie łączy.
Naprawdę ciężko jest otworzyć się na kogoś,
kto nie przeżył tego samego co ty,
bo pierwszą rzeczą jaką mógłby od razu powiedzieć,
albo ty mógłbyś powiedzieć jest:
"Cóż, nie przeżyłeś tego co ja przeżyłem.
Łatwo ci to mówić,
ale nie przeszedłeś przez to, przez co ja przeszedłem."
I gdy przyszedł Victor,
na początku myślałem:
"Oto i przyszedł kolejny...",
nie żebym był rasistą,
"kolejny biały koleś, który przychodzi i próbuje powiedzieć czarnym,
jak przetrwać albo jak pokonać przeciwności."
I kiedy usłyszałem jego historię, pamiętam jedną rzecz, która naprawdę mnie poruszyła:
"Niezależnie od tego kim jesteś - czy jesteś czarnym, białym, latynosem czy azjatą,
nie możesz na tym polegać tak, jak możesz polegać na relacji z Bogiem."
Powiedział o tym i o ile się nie mylę,
jego tata lubił kłaść go i smagać go po plecach.
Potem za każdym razem czekał,
aż jego ciało ostygnie i wtedy uderzał go znowu.
I Victor powiedział, że powracało to do niego we wspomnieniach.
I w tym czasie zadawania pytań o istnienie Boga,
zobaczył Boga albo Jezusa,
leżącego tam tuż obok niego, przyjmującego chłostę wraz z nim.
W momencie kiedy to powiedział, poczułem dreszcze na całym ciele,
bo kiedy patrzyłem na swoje życie, na wszystko co przeszedłem,
na całe to znęcanie się nade mną, zdradę, wszystko,
usiadłem tam i zrozumiałem, że zawsze pytałem,
dlaczego nie było tam wtedy ze mną Boga.
I kiedy w końcu to zrozumiałem,
przeczytałem "Ślady stóp"
i zrozumiałem, że On tam był przez całe moje życie.
On mnie niósł. On był bity razem ze mną.
On jest jedyny w swoim rodzaju.
Nie dowiesz się tego, dopóki nie spędzisz z nim jakiegoś czasu,
ale nie trzeba dużo czasu by zrozumieć,
że on jest prawdziwy w tym co robi.
Bycie tatą i prowadzenie duszpasterstwa,
naprawdę dużo dla niego znaczy.
Zaraz stanę przed zgrają nastolatków,
którzy nienawidzę mnie, nienawidzą życia.
Oni pchnęli kogoś nożem.
Oni strzelali do ludzi.
Oni gwałcili. Oni molestowali.
Oni nawet mordowali.
I ludzie na tym świecie skazali ich na porażkę
i nie wierzą, że oni są warci uratowania.
Te dzieciaki są związane przez nieprzebaczenie.
Jeśli jest jedna rzecz, jedna stała rzecz, którą te dzieciaki mają:
brak przebaczenia w ich sercach.
Bo oni są wściekli - i mają prawo tacy być.
Pamiętam przypadek jednej dziewczyny,
ona wcale nie chciała wyjść z więzienia.
Nastoletnia dziewczyna, była już tam z 5 lat o ile się nie mylę,
ponieważ jej matka była ćpunką
i kazała jej się prostytuować,
żeby kupić sobie narkotyki.
Powiedziała mi: "Przynajmniej tutaj mam zapewnione jedzenie,
miejsce, gdzie mogę zostać. I nie zostanę zgwałcona."
Rozumiecie to?
Ja tam idę i po prostu wiem,
jak złe rzeczy spotkały te dzieciaki.
Byłem zamknięty wraz z ponad 350 dzieciakami.
Rozmawiałem z bardzo nielicznymi z nich
i mogę wam zagwarantować,
że żaden z nich nie interesuje się tym co robię teraz,
albo co planuję zrobić w przyszłości.
Miałem tylko siebie samego.
Ludzie, którzy przychodzą i rozmawiają z tobą,
przekaz religijny z jakim próbują do ciebie dotrzeć.
Nie wstydź się,
w ogóle nie wstydź się powiedzieć, że czujesz się z nimi komfortowo,
że Bóg jest obecny w twoim życiu,
bo na końcu Bóg jest jedynym,
który jest tu z tobą.
Kiedy opuścisz zakład,
On będzie jedynym, który będzie ci towarzyszył.
Będę potrzebował ochotnika.
Kto chciałby zostać ochotnikiem?
Ok, chodź tu do góry. Jak masz na imię?
- Andrew
- Miło Cię poznać.
Skąd pochodzisz?
W porządku.
Ok Andrew, zamierzam wziąć tę broń treningową,
nie jest prawdziwa, jest tak samo wyważona,
ale to nie jest prawdziwy pistolet,
ponieważ nie używamy prawdziwych pistoletów.
Teraz zrobimy parę rzeczy...
Spróbuj udawać, że na mnie napadasz, ok?
Nie mówię, że kiedykolwiek na kogoś napadłeś,
ale jak wielu z was czuje się lepiej na ulicy mając przy sobie pistolet?
Ktokolwiek?
Zawodowo zajmuję się sztukami walki.
Uczę sztuk walki od jakichś 25 lat.
Mam czarny pas 7-ego stopnia.
Jest to kombinacja Karate i Jiu Jitsu
w sztuce walki Keichu-Do, którą nazwaliśmy Cajun Karate.
Jest to połączenie uderzania, kopania,
rzutów i walki w parterze.
Jej celem jest samoobrona.
Możesz też wziąć udział w zawodach,
jednak przyczyną jej rozwoju była samoobrona na ulicy.
Miałem ten przywilej, by używać moich umiejętności
by trenować innych ludzi, począwszy od organów ścigania do służb wojskowych.
Trenowałem Marines z Force Recon,
ludzi ze służb specjalnych, tak z Delta Force jak z zespołu SEAL.
Mieliśmy ten przywilej by uczyć
dzieci w każdym wieku, dorosłych,
i wyszkoliliśmy ponad 30 mistrzów świata.
Jak widzicie - nie jest to sytuacja,
w jakiej chciałbym się znaleźć. Zgadzacie się?
Amen!
Sytuacja nie jest dobra:
nie ma znaczenia jak bardzo "waazaa" jesteś, zgadza się?
Robisz swoje ruchy ninja, ale ta kula i tak przejdzie prosto przez mój łeb, zgadza się?
Więc - pociągniesz za spust,
kiedy zobaczysz, że chcę Cię zaatakować.
Pociągniesz za spust, okay.
Zacznę z tej pozycji, no to ruszamy.
Okay, to było szybkie.
Okay, daj mi spróbować jeszcze raz.
Jak wielu z was zgodzi się ze mną,
że nie chciałoby się znaleźć na ulicy,
z gościem, który ma cię na muszce w ten sposób?
Ręka w górę.
Okey, zatem z tej rozluźnionej pozycji...
...rozbroiłem go i wyjąłem magazynek.
Ktoś zaprosił mnie kiedyś żeby pogadać z dzieciakami,
które są zamknięte w ośrodku.
I pomyślałem "Co...?".
W tamtym czasie dopiero co poczułem się wystarczająco gotowy,
by opowiedzieć moją historię ludziom,
małej zaufanej grupie ludzi.
I ktoś wtedy zapytał:
"Czemu nie przyjdziesz i nie podzielisz się twoją historią z tymi dzieciakami?
Założę się że wielu z nich może się w niej odnaleźć."
I pomyślałem: "W porządku, pójdę i im opowiem."
Bo wiem, że jeśli dzieciak jest zamknięty w więzeniu,
gwarantuję ci, że większość z nich pochodzi ze zwariowanego środowiska.
Tak więc poszedłem i byłem nerwowy:
miałem stanąć przed 75 dzieciakami.
Ten przyjaciel, który mnie zaprosił, powiedział:
"Victor, może zrobiłbyś jakąś małą demonstrację Karate?"
To było dla mnie jak koło ratunkowe.
Tak więc zrobiłem demonstrację - tak jak zwykle z nunczakiem,
kiedy kołyszę nim i uderzam w rzeczy w rękach ludzi,
a czasami nawet w rzeczy, które są w ich ustach.
Trenuję nunczakiem od 10 roku życia.
Moje pierwsze nunczako było zrobione z kija od miotły i łańcucha psa,
który był przytwierdzony dwoma gwoździami.
Skończyło się na tym, że leżałem na ziemi, bo trafiłem sam siebie.
Więc tego nie chcielibyście zrobić.
Ok, to co teraz zamierzam zrobić,
to wytrącić butelkę z jego rąk, nie trafiając go.
Co powiecie na to że będzie trzymał to?
Czy to będzie imponujące?
Oba naraz?
Ok, skoro tak, to dlaczego nie miałbyś trzymać tego tutaj,
a to włożymy w jego usta, by zrobiło się naprawdę niebezpiecznie.
Już? Kto chciałby zobaczyć jak to robię?
Ręce w górę.
Ok, chcecie zobaczyć jak to robię, w porządku.
Odsuńmy się kawałek.
Ok, robię to od lat, więc...
Przepraszam za to.
Jak wielu z was myśli, że jest trochę nerwowy?
Jak wielu z was byłoby nerwowych gdybyście byli tutaj u góry?
Raz...
Dwa...
Trzy!
Proszę bardzo.
Ok, schowaj ręcę za plecy.
O mój Boże.
Ostatnimi czasy kupiłem okulary..
...i zgubiłem je.
Prawdziwa historia... no to lecimy dalej.
Raz...
Dwa...
Trzy! Dajmy mu wielkie brawa, dalej!
Dobra robota. Dzięki bracie.
Pochodzę z Louisiany.
Urodziłem się w Lafayette w Louisianie w 1965 roku,
ale mieszkałem w Mississippi i Texasie.
Dorastałem głównie na południu, na dalekim południu.
Moja biologiczna mama i tata byli jeszcze dziećmi,
mama była jeszcze nastolatką, kiedy wyszła za mąż.
Od razu zaszła w ciążę i w krótkim czasie miała czwórkę dzieci.
Mój tata był wtedy wojskowym,
służył w marynarce,
szybko wpadał w złość  i robił różne szalone rzeczy.
Zaczął zajmować się stręczycielstwem.
Prowadził nocne kluby, bary, knajpy,
i sprzedawał narkotyki.
Wszedłem do mafii w Louisianie,
do mafii "Cajun".
Nie byliśmy tak źli jak włoska mafia.
Nie podrzynaliśmy nikomu gardła, nie ostrzeliwaliśmy nikogo z samochodu,
my karmiliśmy nimi aligatory na bagnach.
Ale moi rodzice żyli w separacji i byli w trakcie rozwodu,
rozeszli się.
I wtedy moja mama odkryła, że jest ze mną w ciąży.
Kiedy mój biologiczny ojciec dowiedział się,
że mama jest w ciąży, powiedział:
"To nie moje dziecko."
Powiedział:
"To nie moje dziecko."
Nie ma szans,
nie ma szans,
by dziecko mogło kiedykolwiek mi przebaczyć.
Kiedy matka mówi:
"Twój ojciec jest zabójcą,
mordercą, alfonsem, przestępcą."
I inne rzeczy tego rodzaju.
Różne chore rzeczy działy się pomiędzy rodzicami.
Tej nocy kiedy zostałem poczęty,
ojciec wyciągnął broń i przyłożył ją mamie do głowy.
I inne historie jak ta. Po prostu straszne.
Wiem tylko, że strasznie się to skończyło,
i ja, tak jak większość ludzi stamtąd,
nie urodziłem się w środowisku w jakim powinny rodzić się dzieci.
Moja mama 6-krotnie wychodziła za mąż.
Chodziłem do 14-stu różnych szkół
i mieszkałem w 17-stu różnych domach.
Ale mogę wam teraz powiedzieć,
że moje życie radykalnie się zmieniło,
kiedy miałem około 5 lat.
Gdy bawiłem się na wsi,
to działo się w Mississippi,
i pomiędzy dwoma kurnikami,
jakiś człowiek podszedł do mnie i powiedział:
"Hej, podejdź tutaj. Pokażę ci coś."
I chciał zabrać mnie do małego budynku,
gdzie oddzielano jajka i kury,
i gdzie znajdowała się chłodnia,
ale nam dzieciom nie pozwalano tam wchodzić.
Ale on zachowywał się naprawdę przyjaźnie.
"Dalej, chcę ci coś pokazać."
Tak więc poszedłem tam z nim.
Jak tylko weszliśmy zamknął i zakluczył drzwi.
I wtedy wszystko się zmieniło.
Ten człowiek był pedofilem.
Próbował mnie wtedy wykorzystać
i powiedział, że jeśli komukolwiek o tym powiem,
to mnie zabije.
I wiecie co?
On wiedział, że wcale nie zamierzam o tym milczeć,
więc próbował dobrze spełnić swoją obietnicę i mnie zabić.
Zaciągnął mnie i wrzucił do tej przemysłowej chłodni, 5-latka,
mając nadzieję że zamarznę tam na śmierć
i nikt nie dowie się o tym co się wydarzyło.
Dźwięk dmuchawy był jedynym jaki mogłem tam usłyszeć.
I wdmuchiwał zimne powietrze do środka.
I wiedziałem że płaczę,
że krzyczę,
i nikt nie ma szansy mnie usłyszeć.
To było jak mała krypta.
W końcu przestałem, znalazłem paletę,
usiadłem na niej
i podkurczyłem kolana.
Pamiętam to uczucie bycia niewiarygodnie przerażonym.
Myślicie że to było fair?
To co mi się przydarzyło nie było fair.
Pozwólcie że powiem jak to się skończyło.
Moja rodzina zaczęła mnie szukać.
Szukali mnie przy stawie,
bo myśleli, że może zostałem ukąszony przez węża.
Poszli do lasu,
i nie mogli mnie znaleźć.
I w końcu zajrzeli do tego budynku.
I kiedy tam weszli, dzięki Bogu
otworzyli chłodziarkę
i znaleźli mnie tam zwinietęgo w kłębek,
z kolanami przy piersi, nieprzytomnego.
Widzicie, zemdlałem po tym jak kopałem w drzwi i płakałem
i nikt nie przyszedł.
W 2011 roku Victor zdecydował się odwiedzić starą fermę kurczaków, gdzie był molestowany i zostawiony na pewną śmierć.
Jako osoba dorosła zmierzył się ze wspomnieniami wykorzystania i zła, które zdeterminowały jego życie jako młodego człowieka.
Przyjeżdzałem tutaj, to była własnośc państwa Mamaw.
Rodzina ze strony mojego ojczyma.
Przyjeżdzaliśmy tu na lato,
mieszkaliśmy nieopodal, na końcu tej drogi.
Świetnie się tu bawiliśmy, gdy byliśmy dziećmi.
Bawiliśmy się w polowanie w lesie,
chodzilismy nad rzeczkę robić tamy, pływać.
Skakaliśmy do stawu - tak jak można zobaczyć w filmach:
mielismy wielką linę, bujaliśmy się i puszczaliśmy do wody.
Myślę że może nadejść w życiu człowieka czas,
kiedy naprawdę musi wrócić do niektórych trudnych wspomnień,
po to tylko by spojrzeć na nie z odpowiedniej perspektywy.
Bo wiesz że one rozbijają cię wewnętrznie,
choćby podświadomie,
strach i inne tym podobne.
Lepiej chwycić byka za rogi, uporać się z tym,
i pójść dalej.
Dlatego jestem zadowolony, że tu wracam.
Jestem zadowolony, że tu wracam.
To dość dziwaczne uczucie.
Jest taki tekst w Biblii,
z listu do Rzymian 8,28, który mówi:
"Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy go miłują współdziała we wszystkim dla ich dobra,
z tymi, którzy są powołani według jego zamiaru."
Czy kiedykolwiek przyszło by wam do głowy,
że mógłbym mieć myśl, że to wszystko może przynieść mi dobro?
Nie ma mowy, nie wtedy gdy byłem dzieckiem.
Ale często gdy najgorsze, najbardziej niesprawiedliwe, okrutne rzeczy przydarzają się jakiejś osobie,
nie jesteśmy w stanie zobaczyć jak to się skończy,
jeśli kochamy Boga
i ufamy Mu, że może rozwiązywać problemy i zbawiać.
I wtedy przemieniać je w dobro.
Tam były dobre lasy do polowań, a tu był staw.
I wtedy kurnik stał właśnie tam,
jeden z nich.
Tam przy drodze, żyła rodzina,
mężczyzna, kobieta i ich dorosłe dziecko.
Człowiek, który mnie molestował i zostawił w chłodni.
Właśnie tam był jeden kurnik, który był na środku.
Prawdopodobnie na prawo był budynek, gdzie znajdowała się chłodnia.
Po drugiej stronie był kolejny kurnik.
Wygląda na to, że przeżyłem ten kurnik.
Tutaj jest ten punkt, Tu był budynek.
Do którego zawlókł mnie ten człowiek, gdzie była chłodnia.
Stoję na płycie, betonie - chłodnia była gdzieś w tej części.
To tutaj mnie zawlókł i zamknął.
41 lat temu.
Właśnie tutaj.
Cóż, moja rodzina gdy mnie znalazła,
powiedziałem im co się wydarzyło, po tym jak wyprowadzili mnie na ganek.
Nie wzięli mnie do lekarza,
bo jak jesteś biedny, nie zabierają cię do lekarza zbyt często, prawda?
I wtedy, gdy byłem w stanie im powiedzieć co się stało,
wiecie co zrobili?
Poszli i znaleźli tego gościa...
Wiejska sprawiedliwość.
Wykopali jego drzwi.
Bili go na oczach jego rodziny.
Wzięli go na zewnątrz, związali jak świnie i zaczepili o traktor
i wlekli go za domem państwa Mamaw.
Na środku pola stało wielkie drzewo - orzesznik.
Zaciągneli go, wlekli go przez całą drogę.
Nie było tu tych małych drzew, była otwarta przestrzeń.
Nie było tu niczego z wyjątkiem tego dużego drzewa.
To było największe.
Przyjechali tutaj traktorem, z nim związanym.
Zrobili pętlę i przerzucili przez tą właśnie gałąź,
Przyczepili koniec liny do tyłu traktora.
I gdy ruszyli traktorem, wtedy on zaczął podnosić się w górę,
kaszląc i próbująć się chwycić.
Poczekali do momentu aż osłabł,
wtedy odcięli go i zostawili.
Nie chcieli go zabić,
bo nie chcieli iść do więzienia.
Chcieli tylko w nim zasiać strach i wydaje mi się, że im się to udało.
Oto one, oto stare drzewo,
czekające na mnie bym wrócił i je odwiedził.
Niesamowite.
Po prostu niesamowite.
W późnych latach 60-tych, mama Victora ponownie wyszła za mąż za mężczyznę, którego nazywali Pan K.
Victor i jego rodzina przez następne parę lat będą doświadczali wszelkiego typu przemocy ze strony ich ojczyma.
Dowiedziałam się tylko o części przeżyć z dzieciństwa Victora.
Myślę, że dość wcześnie w naszym małżeństwie dowiedziałam się o tym,
że Victor został zostawiony w chłodni i doświadczał przemocy ze strony ojczyma.
Tak naprawdę, zaraz po tym jak się pobraliśmy,
Victor odebrał telefon od swego ojczyma.
I byłam świadkiem jak mój mąż,
silny mężczyna z czarnym pasem,
widziałam jak stał się małym chłopcem podczas tej rozmowy.
I pomyślałam: "Niesamowite,
ten człowiek ma taki wpływ na Victora przez telefon,
że podczas tej rozmowy, Victor jakby wrócił do czasu, gdy był dzieckiem."
Mój ojczym, Pan K., wkroczył do życia naszej rodziny,
kiedy byłem małym dzieckiem.
Wydaje mi się, że moja mama myślała, że to będzie dobre.
To był wykształcony człowiek
i wydawało się, że ma poukładane życie.
I wydawało się, że lubi nas - dzieciaki.
Więc mama go poślubiła.
Ale bardzo szybko okazało się to fatalne dla nas.
Stosował przemoc.
Był niezrównoważony.
Był alkoholikiem. Ktoś tu miał do czynienia z alkoholikami?
Wiecie, są dwa typy:
są tacy co są milutcy...
"Hej..., przynieś mi jeszcze jedną połówkę..."
"Kocham cię dziewczyno, kocham cię."
I są też ci niedobrzy...
Jeśli ktoś tu zna takich, ręka w górę.
Oni zrobią z twojego życia piekło, prawda?
Dorastanie z Panem K. to był zawsze terror.
Zawsze chodziłeś na palcach, bo był alkoholikiem.
I stosował przemoc, psychiczną, fizyczną, seksualną,
wobec mojej mamy i dzieci.
Było nas czworo i różne stopnie przemocy, czy to fizycznej...,
wszyscy przeszliśmy przez emocjonalne katusze.
Jedną z rzeczy, którą zmieniłabym w moim dzieciństwie,
było to poczucie strachu, w którym nieustannie żyliśmy,
Było tak, że nie wiedzieliśmy jak potoczy się następny dzień.
Szliśmy spać w strachu, budziliśmy się w strachu.
Ojczym miał przygotowanie wojskowe,
pracował w kontrwywiadzie,
i powiedział że NSA (Narodowa Agencja Bezpieczeństwa),
przeszkoliła go tak jak specjalistów od psychologii wojskowej.
I ja wiem, że on wiedział jak się dostać do twojej głowy.
Wiedział jak dostać się do twojej głowy.
Więc żyliśmy w strachu.
Dyscyplina w domu była doprowadzona do ekstremum.
To wszystko utkwiło mi głęboko w pamięci,
szczególnie raz kiedy ja i Victor byliśmy karani,
nie mogę sobie przypomnieć powodu,
kiedy dostawaliśmy lanie, ja musiałam odejść,
ale karanie Victora było kontynuowane.
To znaczy, zamknęli drzwi i tylko słyszałam jak krzyczał.
Rodzice popełniają błędy, dzieją się różne rzeczy, oni robią różne rzeczy
i przebaczenie jest konieczne.
To jest klucz.
I naprawdę to jest to czego Victor sam doświadczył - musiał przebaczyć.
Musiał przebaczyć swojej mamie, ojczymom,
ludziom, którzy mu to wszystko robili.
Pewnego dnia ojczym posadził mnie na krześle.
Miałem wtedy siedem lat.
I wyciągnął swój pistolet. To był rewolwer.
Nigdy tego nie zapomnę.
Podszedł blisko mnie i przystawił broń do mojej głowy.
W tym miejscu.
I mogłem spojrzeć na nią.
Kurek był odciągniety i widziałem naboje.
Powiedział: "Jeśli kiedykolwiek komuś powiesz,
rozwalę ci łeb".
I odstawił broń w ten sposób i uderzył nią w moją głowę.
Boom. Właśnie tak.
I zrobił to znowu.
Boom.
Wiecie, gdy zimna lufa uderza w twoją głowę,
i widzisz że kurek jest odciągnięty...
tylko czekałem aż wypali,
bo powiedział, że rozwali mi łeb.
On robił straszne rzeczy jak ta, zawsze zaznaczając,
że mnie zabije albo sprawi, że inni mnie zabiją,
albo że jestem powodem dla którego inni umrą.
Robił rzeczy, które nazywam "kłamstwami bazującymi na rzeczywistości".
Ktoś może powiedzieć: "Poleciałem na księżyc i z powrotem".
I to jest jeden typ kłamstwa.
Ale kiedy inna osoba mówi kłamstwo, które nawiązuje do przerażającej prawdy,
z takimi kłamstwami bardzo trudno sobie poradzić,
zwłaszcza kiedy jesteś dzieckiem.
Oto o co mi chodzi:
Pewnego razu zanurzał mnie w wannie,
przechylał mnie przez wannę, trzymał zanurzonego pod wodą,
i mówił "wstrzymaj oddech" i wyciągał mnie.
Miałem liczyć do 25, ponieważ wiedziałem,
że to było tyle, przez ile potrafiłem wstrzymać oddech.
Jednego razu trzymał mnie pod wodą,
jak podejrzewam z powodu braku tlenu,
straciłem przytomność.
Obudziłem się na mokrych płytkach podłogowych,
patrząc jak wdmuchuje powietrze w moje usta.
Jego pierwsze słowa brzmiały:
"Chłopcze, ja jestem tym, który dał ci życie."
I nigdy tego nie zapomnę.
I to jest właśnie to co nazywam:
"kłamstwami bazującymi na rzeczywistości".
I wnosisz je potem do dorosłego życia.
I dopiero Słowo Boga,
Słowo Boga i Chrystus, który przychodził i leczył mnie
głęboko w moim sercu, bym mógł zobaczyć prawdę o tych wydarzeniach.
Bo tylko Bóg Wszechmogący panuje nad życiem,
nawet nad życiem tego człowieka.
To miało na mnie tak wielki wpływ,
że prześladowało mnie w moim dorosłym życiu tak bardzo,
że lekarz powiedział, że miałem coś co się nazywa PTSD - zespół stresu pourazowego.
W życiu dorosłym zaczęły do mnie wracać wspomnienia.
Walczyłem z nimi idąc do sklepu warzywnego.
Miałem ataki paniki albo odlatywałem,
byłem dorosłym człowiekiem i nie rozumiałem co się dzieje.
I to nie było coś stałego,
coś, co się działo każdego dnia,
ale bywało że coś się wydarzało
i potem szybko przybierało ekstremalne rozmiary.
I nie przez nas - dzieci czy domowe sprawy,
po prostu przez jakąś rzecz.
To działo się 6 lat temu,
Victor miał wiele wystąpień, działał dużo w duszpasterstwie,
wracał do domu i stawał się nieracjonalny,
jakby dwie inne osoby.
Jeśli cokolwiek zraniło nas - dzieci,
czy to był jakiś przedmiot jak krzeszło, czy pies,
jego reakcje nie wydawały się adekwatne.
I kiedy zacząłem dorastać,
zaczynałem rozumieć, że jego reakcje w ogóle nie były adekwatne.
Pamiętam jak powiedziałam:
"Victor, nie możesz tak dalej."
Przesadne reakcje dotyczące dzieci,
dotyczące mnie,
wyrzucanie moich rzeczy przez okno,
wyrzucanie mojego materaca,
wyrzucanie moich ubrań przez okno
lub karanie dzieci w sposób
całkowicie nieproporcjonalny.
Doszłam do momentu, że powiedziałam:
"Victor, jeśli nie otrzymasz pomocy,
zamierzam zabrać dzieci
i wyprowadzimy się.
Chcę z tobą być,
nie chcę się z tobą rozwieść,
ale potrzebujesz pomocy."
I wtedy poszedł do dr McDonald.
W wieku 40 lat, Victor posłuchał rady rodziny i poszukał profesjonalnej pomocy psychologicznej.
W ciągu dziewięciu miesięcy, Vicktor odbył ponad 100 wizyt u specialisty ds traum dr Arlys McDonald.
Kiedy go spotkałam, Victor bardzo zmagał się z lękami
i niemal wszystkimi charakterystycznymi objawami
zespołu stresu pourazowego,
w tym gniew i w pewnym stopniu dysocjacje,
przez które czasami zachowywał się zupełnie inaczej,
niż zachowywał się wcześniej.
Czasami było to widoczne nawet w ciągu jednej sesji.
Można było zauważać punkty zwrotne,
po których zaczynał zachowywać się inaczej niż wcześniej.
Były rzeczy, które blokowałem całkiem nieźle.
Jest to pewien sposób na przetrwanie,
kiedy jesteś dzieckiem, a trauma jest tak bolesna.
Mam na myśli to, że naprawdę nie możesz pozostać w tamtym momencie,
ponieważ to cię złamie i już nigdy nie zdołasz się z tego otrząsnąć.
I nie jest to niezwykłe,
ponieważ kiedy blokujemy rzeczy,
robimy to mówiąc sobie: "to nigdy się nie wydarzyło".
I to jest niemal zawsze,
chciałabym powiedzieć "zawsze", ale staram się unikać tego słowa,
pierwsza reakcja na traumatyczne wydarzenie.
Nawet kiedy słyszymy coś szokującego,
powiedzmy że ktoś zmarł,
nasza pierwsza reakcja to:
"To nie może być. Nie, oni nie są martwi.
To się nie wydarzyło."
I kiedy coś takiego wydarza się, gdy jesteśmy dzieckiem
i nie mamy nikogo kto by był w tym z nami,
cząstka nas pozostaje w tym stanie twierdząc:
"To się nie dzieje, to się nie wydarzyło,
wyobrażam sobie to wszystko, to tylko sen."
I w ten sposób wypieramy to z naszej świadomości
i popadamy w zaburzenie zwane dysocjacją.
Nie miałam pojęcia jak bardzo Victor był maltretowany,
dopóki nie zaczął terapii.
Wracał do domu i opowiadał mi o warstwie, która została z niego zdjęta
i część z tego była tak trudna,
tak trudna, by choćby wyobrazić sobie,
że coś takiego mogło go spotkać.
Ale dzięki temu, zrozumiałam jego zachowania.
To wszystko nabrało sensu,
nic dziwnego, że on reagował w ten sposób.
Nic dziwnego, że jest taki nadopiekuńczy.
Czuł, że coś złego się wydarzy,
bo wszystkie te rzeczy mu się wydarzyły.
Pamiętam jak pewnego razu
wróciło do mnie wspomnienie.
Wszystkie dzieci były na dole, ja w pokoju na górze.
I odlatywałem.
Byłem skulony, jakby w pozycji embrionalnej,
myśląć o tym, że zaraz zostanę zabity.
I Eileen zaczęła się za mnie modlić.
I wtedy całkiem odjechałem.
I pamiętam jak zdarłem z siebie wszystkie ubrania,
biegłem i krzyczałem:
"Nie pozwólcie mu mnie zabić! Nie pozwólcie mu mnie zabić!"
I wbiegłem prosto pod prysznic,
i upadłem jak piłka, z kolanami przy klatce piersiowej,
i cały się trząsłem, bo po prostu
poczułem się znowu jak dziecko, poczułem groźbę bycia zabitym.
Całe przerażenie wróciło do mnie
i poczułem się strasznie samotny.
I byłem przerażony.
I wtedy podniosłem oczy - moja żona przyszła do łazienki
i w pełni ubrana otworzyła drzwi prysznica i weszła.
Weszła w mój ból.
Uklękła przy mnie i mnie przytuliła.
I wtedy po prostu ze mną płakała.
Ona nic nie mówiła, po prostu ze mną płakała.
I mówię wam, poczułem się wtedy jakby Bóg Wszechmogący
zszedł w mój ból poprzez nią i przytuił mnie.
I wyszedłem stamtąd.
I to był kolejny etap leczenia jakie Bóg zrobił w moim życiu.
I nie ma nikogo więcej na tym świecie,
kto zrobił dla mnie więcej,
bym wiedział że Bóg naprawdę jest i mnie kocha,
niż moja żona Eileen.
Pozwólcie, że opowiem wam o nocy kiedy go opuściliśmy,
ponieważ to była dobra noc, bo odeszliśmy.
Wrócił do domu pijany i był wściekły,
wyciągnął pisotel i poszedł dookoła domu,
ponieważ rachunek za prąd był za wysoki.
I zaczał strzelać do lamp.
Boom! Boom! Boom!
My słysząc, że strzela do rzeczy na zewnątrz,
byliśmy przerażeni.
Moja matka wzieła nas dzieci i wsadziła do szafy.
Ukryła nas w szafie.
Stanęła tam i mówiła: "Szz, nie płaczcie."
Jak wielu z was wie co to znaczy bać się,
kiedy to staje się przerażające i nie ma w tym nic zabawnego?
To nie jest tak jak w filmach, zabawne.
To jest szalenie przerażające.
Ktoś tutaj wie coś na ten temat?
To jest coś co chciałbyś zmienić, pozbyć się, gdybyś tylko mógł.
I on podszedł do drzwi i wyciągnął swój pistolet.
I jest jedna rzecz, w którą naprawdę wierzę,
poza Panem Bogiem Wszechmogącym,
wierzę, że diabeł naprawdę istnieje.
Wierzę, że zły potrafi nawet mówić ludziom co mają robić,
i o ile poddają się pod panowanie obecności zła,
zło użyje ich ciała by dokonywać strasznych rzeczy.
I tej nocy,
byłem przekonany, że jakiś rodzaj demona,
wszedł i posiadł tego człowieka.
Podszedł do drzwi i powiedział:
"Wiem, że tu jesteście.
Wychodzicie... albo ja wchodzę."
Trzymał w ręku pistolet.
Wtedy moja mama zaczęła się modlić i powiedziała:
"Krew Jezusa chroni te drzwi."
"Krew Jezusa chroni te drzwi."
Mówię wam, że coś prawdziwie cudownego wydarzyło się tamtej nocy,
i my wszyscy wiemy, że Bóg chronił nas.
I cokolwiek ten człowiek by nie zrobił,
warczał, pił, miał broń,
nie mógł się do nas dostać.
I czułem wtedy: "Nie przedostaniesz się przez te drzwi".
I wiecie co?
Wiedziałem tej nocy, będąc dzieckiem,
że Jezus Chrystus musiał być wciąż żywy.
Wciąż go widzimy na krzyżu, prawda?
Przynajmniej większość z nas.
Mam na myśli to, że jestem wdzięczny, że On umarł na krzyżu,
ale jestem absolutnie przejęty tym, że został wskrzeszony z martwych
i wciąż żyję.
To jest powód Jego chwały, wiecie o tym?
To że powstał z martwych!
Biblia mówi że moc, która wskrzesiła Chrystusa z martwych,
zamieszka też w nas, jeśli oddamy Mu nasze życie.
Jeśli będziemy żyć dla Niego i pozwolimy Mu żyć w nas.
Wracając do mojej historii - czekalismy aż on odejdzie, prawda?
Boom!
Poszedł sobie.
Moja mama otworzyła drzwiczki małego okna w pokoju
i zaczęła wypychać nas przez to okno, mówiąc:
"Uciekaj, uciekaj!"
W 2002 roku Viktor powrócił do tamtego domu, w ramach konfrontowania się ze swoją przeszłością.
Nie wiedział, że kobieta która kupiła dom od jego ojczyma, nadal tam mieszka.
Kiedy przybyłem tam w 2002 roku, zapukałem do drzwi
i w tym samym momencie ta urocza babcia otworzyła drzwi i zapytała:
"W czym mogę Panu pomóc?"
Odpowiedziałem coś w rodzaju "Kiedyś tu mieszkałem".
Byłem bardzo zestresowany.
Chciałabym wtedy wiedzieć, że jesteś tak bardzo spięty.
Wiem, że mi powiedziałeś, ale do tego czasu nie zdawałam sobie sprawy,
jak bardzo spięty byłeś z powodu przyjścia tutaj.
Ale powiedziałaś wtedy, pamiętam jak powiedziałaś:
"Złe rzeczy działy się w tym domu."
I powiedziałem " Tak, proszę pani."
I wtedy powiedziałaś:
"Wiedziałam, że wyprowadziliście się wtedy szybko, bo wiele rzeczy zostało w domu."
i dodałaś:
"Znalazłam zdjęcie."
Nasze zdjęcia.
Nie pamiętam jak wiele ich było.
I powiedziałaś:
"Trzymam od lat to wasze zdjęcie, kiedy byliście dziećmi, modliłam się za was wszystkich."
Kiedy mi to powiedziałaś, szczęka mi opadła.
i zrobiło to na mnie ogromne wrażenie.
Nie mogłem się uspokoić, bo rzeczywistość była taka,
byłem tym małym dzieckiem o blond włosach,
i tego dnia Bóg przytulił mnie mówiąc:
"Ogarniałem to wszystko, miałem ludzi, którzy modlili się za ciebie."
To jest ta strona domu, od której uciekaliśmy tamtej nocy.
To było dokładnie tutaj, to było małe, małe okno.
O wymiarach 40/60 cm. Wmontowano nowe okna, ale to było dokładnie tutaj.
Wypchneliśmy okno tak że wypadło.
I pobiegliśmy tędy.
Tej nocy, uciekaliśmy jakby diabli nas gonili,
poniewaz sypialnia mojego ojczyma była tuż obok.
I naprawdę szybko stąd wialiśmy.
Dzielę rzeczy na te, które są i które nie są do udowodnienia.
Te nie do udowodnienia doprowadzają cię do szału.
To te kiedy byłeś ty i on, albo jeszcze ktoś inny.
I czy byłeś dzieckiem, czy jesteś teraz dorosły,
nie jesteś w stanie przekonać nikogo, że coś się wtedy wydarzyło,
bo nikogo innego przy tym nie było.
I tak właśnie działają napastnicy i pedofile,
w taki sposób wygrywają w swoim przekonaniu.
Można by wiele opowiadać o tym wariactwie,
ale chcę powiedzieć tylko tyle, by ludzie zrozumieli.
I aby inni ludzie, którzy przeszli przez to szaleństwo,
zrozumieli że nie są w tym sami.
Nie są w tym sami. bo inni też cierpieli i ma to dla nich znaczenie.
Taka jest historia mojego życia,
stamtąd się wywodzę.
Jak wielu z was wie, że chciałem od tego uciec?
Chciałem od tego uciec.
Myślałem "Człowieku, jeśli jest jakaś szansa..."
Jak pewnie się domyślacie znalazłem organizację, która mnie przyjęła.
I dali mi łóżko, takie jak wasze, łóżko polowe.
Dali mi szafkę i karabin M16.
To był korpus Marines.
I pytałem wtedy: "Czy ta broń jest dla mnie?"
Oni odpowiedzieli: "Tak to jest broń dla ciebie."
Ja na to: "Czy mogę nią strzelać do ludzi?"
Oni na to: "Tak, do tych których ci wskazemy."
I muszę wam powiedzieć, że kochałem moją broń.
Kochałem z niej strzelać do tego stopnia,
że stałem się strzelcem wyborowym.
I byłem w pierwszej dywizji Marines.
Ok, kojarzycie to boisko do piłki nożnej tam w dole?
Powiedzmy że ma z 90 metrów.
Z odległości pięciu i pół takiego boiska,
497 metrów w pozycji leżącej,
mogłem wziąć M16 i umieścić 10 kul w twojej klatce piersiowej,
bez lunety.
Widzicie wszyscy, jak byłem wymanewrowany?
Powiedziałem sobie: "Wiesz co? Już nikt nigdy mnie nie dotknie."
"Jeśli nie załatwię go tak, to załatwię go inaczej."
I tak robiłem wszystko, o czym młody Marines myśli, że powinien to robić.
Tak więc piłem, imprezowałem, biłem się,
i miałem też dobrych przyjaciół.
Pewnego dnia postanowiliśmy, że pojedziemy do Tijuany.
I myślałem, że to całkiem niezły pomysł,
ponieważ mój oddział stacjonował w Camp Pendleton, niedaleko.
Pojechaliśmy na południe, przekroczyliśmy granicę.
Jechałem z zamiarem kupienia sobie drewnianego miecza,
który nazywa się "Bokken",
trenowałem wtedy sztuki walki
i myślałem sobie, że kupię taki całkiem tanio,
tam w Meksyku.
Tak więc dotarliśmy tam, byliśmy w sklepach
i w końcu znalazłem jeden.
Próbowaliśmy spotkać się z naszymi kumplami z korpusu Marines,
spotkać się i wrócić,
i zdecydowaliśmy się pójść na skróty małą uliczką,
chcąc oszczędzić trochę czasu i nie iść dookoła wielkiego bloku.
Kiedy ja i mój przyjaciel szliśmy tym skrótem,
byli tami dwaj goście, którzy nas zatrzymali.
I pomyślałem sobie: "O co chodzi?"
Jeden z kolesi był trochę nabuzowany,
spojrzał na mnie i mówił po hiszpańsku.
Nie rozumiałem o co mu chodzi, a on zaczął się gorączkować.
Mój przyjaciel spojrzał na mnie i powiedział:
"Ziom, chyba zostaliśmy napadnięci."
A ja na to: "Co? No nie."
"Taak, Ten gość chce twój towar."
I wtedy ten gość wyciągnął nóż sprężynowy.
I wtedy zrozumiałem: "To się dzieje naprawdę."
Nie miałem wtedy dość zdrowego rozsądku, by się bać.
Powiedziałem: "Chcesz tego co jest w pudełku?"
Sięgnałem do środka, chwyciłem rękojeść i zsunąłem pudełko.
Zobaczył to i zanim mógł cokolwiek zrobić,
uderzyłem go w nadgarstek, nóż wypadł,
on krzyczał i trzymał się za ramię.
I wtedy zaczeliśmy gonić ich tą alejką.
Mój przyjaciel odciął im drogę ucieczki i wtedy przestaliśmy ich gonić.
Na końcu spotkaliśmy się z naszymi przyjaciółmi i wyjechaliśmy stamtąd.
Cieszę się, że nic gorszego się wtedy nie wydarzyło.
Ale to było po prostu komiczne,
zsunięcie tego pudełka i tekst: "Czy to jest to czego chcesz?"
Sześć miesięcy przed tym jak wystąpiłem z korpusu Marines,
mój biologiczny ojciec, handlarz narkotyków i alfons,
ostatni raz gdy o nim słyszałem, był praktykującym czarodziejem.
Mieliśmy ze sobą kontakt parę razy, ale on był wariatem.
Dosłownie.
Trafił do tego samego szpitala psychiatrycznego
co mój dziadek - jego ojciec,
z powodu morderczych skłonności.
Myślałem sobie: "Wspaniale,
czy nasze nazwisko jest na drzwiach tego pokoju?
Kiedy ja tam trafię?"
I wiecie co?
Napisał do mnie list, w którym ogólnie rzecz biorąc, mnie przeprosił.
Pisał: "Nie byłem dla ciebie ojcem."
Mam na myśli to, że wziął na siebie odpowiedzialność.
I myślałem: "Masz rację."
Nazwał mnie "synem". "Drogim synem".
I myślałem sobie "Co...?"
"Drogi Victorze" i zwroty tego typu.
Nie wiedziałem co z tym zrobić.
Nie wiedziałem czy chce dawać mu prawo nazywania mnie jego synem,
bo nigdy takiego nie miał.
Chłopak nie lubił mnie za bardzo.
I nie wiem co mnie wzięło, żeby to zrobić,
ale napisałem mu list.
I powiedziałem mu: "Chcesz myśleć, że jestem szalony.
I jestem szalony, ale przebolej to.
Ponieważ teraz jest twoim tatusiem.
Powiedział mi: "Wiem, że masz mnie za szalonego,
ale tym razem straciłem rozum, oszalałem dla Jezusa Chrystusa."
Nie mogłem w to uwierzyć.
Ale jego list był naprawdę poruszający.
I powiedział, że przez te wszystkie lata był oszukany przez diabła,
i zrozumiał, że diabeł był prawdziwym wrogiem.
A Bóg był naprawdę dobry.
I wtedy opowiedział mi o tym co mu się wydarzyło,
co sprawiło, że oddał swoje życie Jezusowi Chrystusowi.
Powiedziałem: "No to już jest kompletne wariactwo."
I zaprosił mnie bym go odwiedził.
Jaka była na to szansa?
Poszedłem do kościoła i usłyszałem wiadomość,
że Jezus Chrystus umarł na krzyżu za moje błędy,
za rzeczy, które zrobiłem źle.
Spójrzcie na mnie.
Ja naprawdę zrobiłem pewne rzeczy źle.
Każdy popełnia błędy, prawda?
Nie dbam o to, czy dorastałeś w idealnym środowisku,
czy pochodzisz z najgorszego:
w naszej naturze jest popełnianie błędów.
I wiedziałem, wiedziałem, że Bóg nie był na pierwszym miejscu w moim życiu.
Wiedziałem, że używałem Jego imienia tylko by na nie przysięgać.
Wiedziałem, że nie czciłem mojej matki,
moich ojczymów,
nawet wtedy gdy bywało, że powinienem był to zrobić.
Wiecie, ja kradłem, cudzołożyłem, wszystko to.
I myślałem "O Boże...!"
I teraz słyszę tę osobę głoszącą,
że Jezus mnie kocha,
i że umarł za mnie na krzyżu.
I co zamierzam z tym zrobić?
I wtedy pomyślałem: "Jezu, co ja mam zrobić?"
I nagle poczułem się źle,
po raz pierwszy w swoim życiu.
Poczułem się źle z powodu moich własnych grzechów, moich błędów.
Poczułem się źle, że Jezus umiera na krzyżu za mnie.
I to naprawdę było poczucie żalu.
Wydaje mi się że Biblia nazywa to skruchą albo zobaczeniem tego co wiesz, że jest złe.
I po prostu powiedziałem: "Nie chce już więcej popełniać zła."
I kiedy trwałem w tym poczuciu:
"Panie, jestem grzesznikiem. Pomóż mi."
Zostałem przepełniony Jego miłością.
I to wydawało się jakimś paradoksem,
bo myślałem: "Kochasz mnie?
To jest czas, gdy się zgadzam z tym, że jestem złym gościem,
kiedy naprawdę możesz mnie dopaść."
Ale On tego nie zrobił.
Po prostu powiedział: "Nie, ja cię kocham."
Tego dnia się poddałem,
to był 22 czerwca 1986 roku.
Zdobyłem kilka czarnych pasów,
i my naprawdę mieliśmy twardy charakter.
I ludzie mogliby na nas spojrzeć i powiedzieć:
"Człowieku, oni wyglądają jak zgraja aniołów rodem z piekła."
Moje oczy, mówię ludziom, że moje oczy przeciekły,
zaczęły przeciekać.
Miałem Biblię
i trzymałem tę Biblię naprawdę blisko,
nie chciałem by ktokolwiek zobaczył że płaczę.
Myślałem sobie: "Żartujesz sobie?
Jesteś Marines, masz tatuaż.
Musisz nad tym zapanować."
I tak oni wszyscy wchodzili do pokoju,
zostali uratowani,
i wychodzili z łzami cieknącymi im po twarzy.
I Victor spojrzał na nich:
"Ożesz... ci goście są twardzi i wychodzą stąd.
Skoro jest to dla nich wystarczająco dobre, jest też wystarczające dla mnie.
Dosłownie zbiegłem i padłem przy ołatrzu
i mówię wam, naprawdę nie obchodziło mnie, kto co o tym myśli.
Nie obchodziło mnie, co myśli jakiś mężczyzna, kobieta...
Nie miało to dla mnie znaczenia, to było między mną a Bogiem.
I nieustannie mu mówiłem:
"Przepraszam,
przepraszam Boże za to co zrobiłem."
I wiecie co, przestałem obwiniać innych ludzi za mój grzech,
bo gdy przydarzają ci się złe rzeczy, zawsze masz usprawiedliwienie na swoje zachowanie.
Ale to nie sprawia, że rzeczy są w porządku.
I prosiłem Boga by mi przebaczył,
i poczułem jego miłość oczyszczającą mnie.
I nie tylko czyszczącą mnie z zewnątrz, ale także od wewnątrz.
I to było niesamowite!
I byłem tam przez długi czas.
Szczerze mówiąc mój tata podszedł,
usiadł w pierwszej ławce
i wyciągnął swoją rekę.
Jakiś człowiek, domyślam się że był to jakis starszy ze wspólnoty, czy woźny,
podszedł i zobaczył mnie szlochającego.
Położył rękę na moim ramieniu i zapytał:
"Czy mogę się za ciebie pomodlić?"
I kiedy to zrobił...,
ja naprawdę nie lubię być dotykany,
podskoczyłem cały i chwyciłem tego gościa za kark,
wyciągnąłem moją pięść i powiedziałem:
"Jeszcze raz mnie dotkniesz, złamię ci szczękę.
Nie dotykaj mnie. To jest pomiędzy mną a Bogiem."
A mój tata, siedząc tam, powiedział:
"Hmm, ja znam tego chłopaka, uderzy cię,
powienieneś zostawić go w spokoju."
I ten człowiek powiedział:
"Ok, przepraszam, przepraszam..."
A ja odwróciłem się i upadłem z powrotem na kolana.
Byłbym z niego dumny, gdyby wygrał mistrzostwa świata.
Ale nigdy nie byłbym z niego tak dumny,
jak wtedy, gdy wygrywa by mieć Chrystusa w swoim sercu.
Od tamtego dnia, Bóg zmienił kierunek w życiu Victora.
Victor rozpoczął podróż podążania za Bogiem, ale oznaczało to także konfrontowanie się ze swoją przeszłością.
Posłuchajcie mnie,
jedną z największych rzeczy jaką miałem zrobić,
bardzo wymagającą,
jeśli zamierzałem być uczniem Chrystusa
i podążąć za Nim w całym swoim życiu,
było być mu posłusznym.
I On powiedział mi w późniejszym okresie mego życia,
żebym znalazł mojego ojczyma, który się nad nami znęcał,
pamiętacie to wszystko, jak kryliśmy się w naszej szafie.
I Bóg Wszechmogący,
mówię wam, że Bóg Wszechmogący powiedział mi:
"Potrzebujesz mu przebaczyć."
Przebaczyć temu człowiekowi!
Bo jeśli tego nie zrobię,
pozostanę trudny, złośliwy i wściekły.
Rozumiecie?
Pomyślałem: "O kurcze... Panie, minęły lata
i nie wiem jak poczułbym się w towarzystwie tego człowieka."
Poprzez siostrę znalazłem jego numer i zadzwoniłem do niego,
żył wtedy w małej przyczepie przy rzecze,
został sprowadzony do bycia nikim.
Był wcześniej w więzieniu.
Zadzwoniłem i powiedziałem do niego:
"Hej, Panie K,
mówi Victor."
A on: "Victor?"
Odpowiedziałem: "Tak. Masz może ochotę na kawę?"
Odpowiedział: "Cóz, pewnie, czemu nie."
Poszedłem więc i go znalazłem.
Poszedłem małą brudną drogą przy rzece,
musieli mi otworzyć bramę,
przeszedłem przez nią i była tam mała przyczepa.
Czułem się nieswojo.
Mam na myśli, że czułem się bardzo, bardzo nieswojo.
I gdy poszedłem i go znalazłem,
musieliśmy położyć go na kocu i zawieźć do szpitala. Był chory.
I byłem tam, gdy lekarz powiedział:
"Ma przed sobą jakieś dwa tygodnie życia."
Jego narządy wewnętrze były kompetnie zniszczone.
Przez nadużywanie alkoholu, branie narkotyków...
jego straszny styl życia dopadł go,
i teraz umierał.
Bardzo wtedy cierpiał.
Gdy widzisz człowieka i wiesz, że on umiera,
patrzysz na niego inaczej.
Wiesz, że nie ma żadnej ucieczki.
I wtedy poczułem Ducha Bożego, który chce kochać.
Pokazać miłość temu człowiekowi przeze mnie,
co jest dla mnie niemożliwe do opisania.
I to prawie tak jak Biblia mówi, musiałem umrzeć dla siebie,
bo część mnie mówiła: "Cóż, dostajesz to na co zasłużyłeś."
Ale Bóg mówi:
"Ale ja o niego dbam. Umarłem dla niego."
"Ale Panie, spójrz na to całe zło."
"Tak, ale ty też popełniałeś zło Victor.
Być może nie w takim samym stopniu, ale czyniłeś źle w swoim życiu,
i ja umarłem za ciebie."
"Tak..."
Zapytałem mojego ojczyma:
"Wiesz, że teraz umierasz, będziesz musiał spotkać się z Bogiem Wszechmogącym już niedługo,
albo idziesz do piekła.
A piekło to realne miejsce, żadna przenośnia.
Możesz myśleć o tym co chcesz.
Ale pytam się Ciebie, czy mogę Ci poczytać Święte Pisma,
o krzyżu, Jezusie i tym co On zrobił dla Ciebie?"
On odpowiedział: "Proszę bardzo."
Powiedział to burkliwym tonem, ponieważ zmagał się.
"Proszę bardzo, chłopaku."
Tak więc czytałem.
Przychodziłem każdego dnia
i po prostu siadałem i czytałem Pismo Święte.
Moja żona przychodziła czasami ze mną.
To było naprawdę szalone.
Ale on wciąż to odrzucał, nie chciał nic zrobić.
I ostatniej nocy, przed tym jak widziałem go po raz ostatni,
było to około czwartej nad ranem,
obudziłem się, obudziłem się z jasnością umysłu,
i ciężar duszy tego człowieka był we mnie tak intensywny,
że zaczałem się modlić:
"Boże, uratuj go.
Boże, ratuj tego człowieka.
Nie chcę żeby poszedł do piekła.
Nie chcę żeby poszedł do piekła."
I wtedy zacząłem płakać za niego.
I nie mogłem w to uwierzyć.
Upadłem na kolana przy boku łóżka
i modliłem się za tego człowieka.
I byłem tym zszokowany bardziej niż ktokolwiek inny.
Moja żona mnie wtedy widziała, ona też się modliła.
A ja pomysłałem: "Człowieku, nigdy w życiu czegoś takiego nie widziałem."
Następnego poranka przyszedłem wcześnie do szpitala
i zajmowała się nim nowa pielęgniarka, co mu odpowiadało.
Powiedział: "Hej pielęgniarko! To jest mój syn.
Jestem z niego dumny."
Powiedział: "Został kaznodzieją.
jedyny taki spośród wszystkich nas."
I jakby się zaśmiał.
Powiedział: "On martwił się o moją wieczność,
ale nie musi się już więcej martwić.
Pogodziłem się z Bogiem ostatniej nocy.
To była tak święta chwila.
Nie potrafię tego nawet wytłumaczyć słowami.
Wiem, że wtedy pielęgniarka wycofała się,
nie wiedziała co powiedzieć.
Można było poczuć tak realną obecność Boga.
On odwrócił się i spojrzał na mnie.
Mój Boże, nie wiedziałem co powiedzieć czy zrobić.
I powiedziałem: "Boże, nic więcej już nie potrzebuje robić.
To po co mnie tu przysłałeś, zostało z pewnością dokonane.
Co mam jeszcze powiedzieć?"
Pan wyraźnie mi powiedział:
"Powiedz mu, że go kochasz."
Spojrzałem prosto w jego oczy,
on spojrzał w moje i powiedziałem:
"Tato, kocham cię."
I po raz pierwszy w moim życiu,
on spojrzał na mnie i powiedział:
"Chłopaku, ja też ciebie kocham."
To było dobre uczucie, nie ukrywam.
To było dobre uczucie.
Poczucie odkupienia między nami,
Z kimś o kim myślałeś, że jest twoim tatą, gdy byłeś dzieckiem.
Pomimo całej tej przemocy.
To jest rzecz, ktorej wielu ludzi nie rozumie,
że jest pewna więź, którą dzieci zawsze chcą czuć ze swoimi rodzicami,
bez względu na to jak złymi rodzicami są.
Zgadnijcie, kto został uwolniony?
Ja.
Bo ta cała gorycz, jest jak picie trucizny,
z nadzieją, że zabije kogoś innego,
ale jedyne co robi to rani ciebie, rozumiecie?
Ale potrzebujesz przebaczenia od Boga,
najpierw za swoje rzeczy,
i wtedy On da ci zdolność by przebaczyć innym,
nawet jeśli robili najgorsze rzeczy.
Możemy się pomodlić?
Ok, pochylmy nasze głowy.
Panie, dziękuję Ci za dzisiaj,
i dziękuję Ci za każdą młodą damę tutaj.
Ty znasz ich historie, znasz ich środowiska,
wiesz o krzywdach, ktore im wyrządzono.
Znasz krzywdy, które wyrządziły innym.
Znasz ludzi, których zraniły.
Ale Panie, to co ma znaczenie dzisiaj, to ich relacja z Tobą.
Czujemy jakbyśmy żyli tym, czym żyje Boże serce,
ponieważ On powiedział: "Nie zabraniajcie dzieciom przychodzić do mnie.", prawda?
Mówi: "Psujesz dzieci, już lepiej żebyś został wrzucony do oceanu z kamieniem młyńskim zwisającym u szyi."
Wiemy, że Jezus kocha dzieci.
On mówi też: "Kiedy byłem w więzieniu, przyszedłeś i odwiedziłeś mnie."
I to jest piękne, jasno wyrażone przykazanie,
że Bóg chce od nas, by odwiedzać wieźniów.
I my myślimy, kiedy bierzesz dziecko i więźnia i łączysz to w jedno,
ponieważ te dzieci są zamknięte w ośrodkach,
tego właśnie chciałby Pan.
Próbowałem popełnić samobójstwo, kiedy pierwszy raz trafiłem do więzienia.
I kiedy tam siedziałem i nie miałem żadnej siły,
żadnego ducha, nie miałem mojej duszy.
I kiedy oddałem moje życiu Bogu,
nawet gdy wciąż spoglądałem na te 5 do 99 lat,
na to wszystko co było przeciwko mnie,
czułem że zdjęto ze mnie ciężar,
i znalazłem siłę.
Byłem w stanie więcej jeść,
byłem w stanie powiedzieć "Zabicie siebie mi dziś nie pomoże",
Zamierzam tu siedzieć i walczyć.
I powiedziałem: "Boże, cokolwiek robisz, cokolwiek się stanie,
jestem z Tobą, proszę tylko upewnij mnie, że mnie przez to przeprowadzisz."
Kiedy spojrzymy na to przez co przeszedł Victor,
przy czym wiem, że zwykle mówi może o 10% tego przez co naprawdę przeszedł,
i gdzie jest teraz,
myślę, że może to niesamowicie dodawać odwagi każdemu z nas,
ponieważ bardzo niewielu ludzi kiedykolwiek doświadczy takiej głębi bólu,
zdrady, grozy, zagrożeń, przerażenia...
...a mimo to możliwe jest uzdrowienie.
I on jest w stanie pozostawić to za sobą,
nie czując gniewu wobec swojego prześladowcy,
podczas gdy miałby on ku temu wszelkie prawo,
ale był nawet w stanie przebaczyć mu
i odzyskać życie, jakie Bóg dla niego przeznaczył.
Victor jest w pełni tego słowa wojownikiem.
Jest obrońcą naszego domu,
jest naszym żywicielem,
jest szczerą, uczciwą osobą,
która kocha ludzi, która kocha tych złamanych przez życie.
To jest jego powołanie, ludzie złamani przez życie.
Myślę, że mam serce do tych dzieci, bo wiem przez co wiele z nich przeszło,
i wiem co Bóg chce z nimi zrobić.
I to miłość Boga motywuje mnie, by każdego dnia z nową energią
głosić w jakiś sposób Dobrą Nowinę tym dzieciom.
Ja po prostu wiem, co Bóg może zrobić w ich życiu.
Wiem, że On może ich wykupić.
Wiem, że On może ich wybawić z tego, co wróg skazał na zło w ich życiu.
Ja to wiem. Nie tylko w to wierzę, ale ja to wiem.
I dlatego On posyła mnie.
I tak długo jak On będzie mnie posyłał,
a oni odpowiadali na to,
zamierzam to robić.
Bo On ich kocha, więc i ja ich kocham,
i mówię im to.
Victor wciąż doświadcza zadziwiającej wolności od swojej przeszłości.
Kiedy pojawiają się wyzwania związane z zespołem stresu pourazowego, odkrył że Boża łaska wystarcza.
Victor pojednał się ze swoim biologicznym ojcem, który był nawet świadkiem na jego ślubie.
Cieszy się również wspaniałą relacją ze swoją matką, która odnalazła doskonałego mężczyznę - Jezusa Chrystusa.
Oboje rodzice Victora zaliczają się do grona jego najwspanialych wojowników modlitwy.
W 2011 roku Victor, posiadający czarny pas 7-go stopnia, został przyjęty do Mistrzowskiej Galerii Sław,
za jego pionierską pracę z trudną młodzieżą w ośrodkach poprawczych.
Dziś jako przewodniczący i założyciel organizacji "Wszystko Możliwe", Victor podróżuje i przemawia do najróżniejszej publiczności,
niosąc potężne przesłanie o nadziei i odnowie życia.
Największym zadaniem Victora jest bycie oddanym mężem i ojcem.
On i jego żona Eileen, która ma czarny pas i jest instruktorem samoobrony, są dumnymi rodzicami piątki dzieci.
Tłumaczenie: M&W
(ale to jeszcze nie koniec...!)
Jeśli chciałbyś mieć relację z Jesusem Chrystusem lub do Niego powrócić, pomódl się po prostu tą modlitwą i zachowaj ją w swoim sercu.
Panie Jezu, wiem, że jestem grzesznikiem. Wierzę, że umarłeś za moje grzechy.
Chcę teraz porzucić moje grzechy i otworzyć drzwi mojego serca i życia.
Wyznaję, że jesteś moim Panem i Zbawicielem.
Dziękuję Ci, że ratujesz mnie i akceptujesz mnie takim jakim jestem.
Amen.
Bylibyśmy zachwyceni słysząc, że pomodliłeś się tą modlitwą. Daj nam znać!
http://www.allthingspossible.org/get-involved/
