İlki klasiklerden
İnançlı Yahudiler, Cumartesi (şabat) günü Sinagogta bir araya gelir
Her biri bir şeyler söyler
İlk olarak Hahambaşı der ki
“ Tanrım, ben değersiz bir kimseyim, senin ilgine layık değilim”
Sonra zengin Yahudi tüccar gelir ve der ki
Tanrım ben de çok değersizim lütfen beni ciddiye alma,  senin ilgine layık değilim,
( bakın biliyorsanız anlatmayayım )
Daha sonra yoksul bir Yahudi ayağa kalkar ve “ Tanrım ben de değersiz birisiyim” der
Daha sonra tüccar olan hahamı dürter ve der ki
Bu da kim oluyor ki kendisinin değersiz olduğunu söyleyebiliyor”.
Derin bir gerçek var burada
Ne zaman birisi açık şekilde kendisini aşağılasa,
kendi milletimden kimliğimden tiksiniyorum dese falan filan
Altta yatan gizli ayrıcalık imasına dikkat edin,
benim artık-keyif (surplus enjoyment) dediğim Lacancı ifade.
Bazılarınıza provokatif gelebililecek bir örnek vereceğim
Konuyu daha geniş şekilde kaleme almıştım
Amerikada, politik-doğruculuk zamanlarında çok temel bir kural var:
Kendi özel etnik, dini kimliğini de içerecek şekilde kendi kimliğini savunma hakkını beyaz, erkek, prostestanlık sınırına kadar  genişlet.
Amerikan yerliler gibi
Nefret ediyorlar bu terimden
Indians, onlara böyle hitap etmeyi tercih ediyorum
Biliyor musunuz fıkralarımdam birini  Missoula, Montana'da gerçekten yaşadım
Bir Indian kendisinden Indian diye bahsedince,
anında iyi niyetli beyaz bir liberal müdahale ederek, hayır sen bir yerli-amerikalısın. Bunu bilmiyor musun. Kendi kendini aşağılıyorsun.
Ve Indian muhteşem bir yanıt verdi
Dedi ki “Hayır, özür dilerim. Yerli-amerikalı benim için daha ırkçı.
Şu anlama geliyor, ben Amerikan yerlisi olarak doğal, sen nesin kültürel Amerikalı ya da her neyse onun,  parçasıyım
Indian diye çağrılmayı tercih ederim bu sayede hiç değilse adım “beyaz adam aptallığının” bir işareti
Bildiğiniz gibi onlar (beyaz adam) kendilerini Hindistanda (India) zannetmişlerdi
Amerikan yerliler tamam. Siyahiler tamam. Çinliler şüpheli olmaya başladılar,
İtalyanlar eh, belki Almanlar,  İskandinavlar a a a
ama eğer beyaz, wasp, anglo-sakson falan eğer sadece “ben de kendi kimliğimi savunmak istiyorum” dersen, sen bir faşistsin, faşist denilerek kınanırsın falan filan
Biliyorum, Bunun arkasında iyi temellendirilmiş bir neden var
çünkü bu etkili şekilde hegemonik pozisyonu zayıflatılması
yoksul veya Amerikalı yerlinin “kendi kimliğimi savunmak istiyorum” cümlesi ile senin kurman arasında fark var
fakat başka bir şey daha var
bunun altında / tipik, çok kültürlü, sol liberallerden bahsediyorum/
bu kendi kendini hor görme tavrının altında “ her şeyin suçlusu biziz, emperyalist, kolonyal, hakkımız yok”
tüm bu başlıca niteliklerin reddedilmesi tavrı daima alttan alta kendi pozisyonunun evrenselliği iddiası ile beraber gelir
Tüm bu mütevazı, kendi kendini eleştiren beyazlar,
aynı zamanda başkları hata yaptığı zaman oldukça üsttenci (patronluk taslayan) bir tavırla onların hatalarını düzeltmekte, onlara anlatmakta sorun görmüyorlar
Çok açık şekilde, elde edilen gizli fayda sahip olunan bu ahlaki otoritedir
Bence Avrupa'da da aynı şey var, evet buna sempati de besliyorum,
ama buna rağmen avrupada solcular, sol liberaller  göçmenlere nasıl davranıyor?
Tabii ki,  evellahlah, kormayın bu konudaki tavrım gayet solcu bu konuda.
Sadece tam olarak göçmenlerin nasıl anlaşıldığını,
nasıl onlara daima patronluk taşlandığını farkettim.
Eğer bir göçmenler bir şey yaparsa, her toplulukta suçlular var,
eğer onlar korkunç bir şey yaparsa, tecavüz ederse falan filan
beyaz liberaller daima bir bahane arayışına girişiyorlar.
“ a bu insan doğası”, “hepimiz böyleyiz” “onlar bizim tarafımızdan çok mağdur edildiler, bunu anlamak gerek”, falan filan
Göçmen arkadaşlarımdan biri patladı bir gün ve bana dedi ki
çok güzel bir paradoksu bu, filozofça,
Bana dedi ki “ Allah aşkına, benim en temel insan hakkım hiç değilse sorumluluk sahibi bir yetişkin olarak kabul edilmek
ki bu korkunç şeyler yapabilme iktidarına da   sahip olmak anlamına gelir.
Bu yolla bana neredeyse bir çocukmuşum gibi davrandıklarının farkındalar mı?
Asıl onlar beni aşağılıyor falan filan
Peki burada bunun politik sonuçlarına girmeyeceğim.
Sadece  sık sık politik doğruculukla birlikte  “mağduriyet durumunun” akademide nasıl kendi iktidarını meşrulaştırmanın hoş bir aracı olarak kullanılabildiğini farket
Amerikan akademyasında çok tipik bu, dışarıda mağdurlar sahiden mağdur.
Ama akademi içerisinde mağduriyetle oynamak, eğer sen ayrıcalıklı bir mağdursan, sana fiili olarak olağanüstü bir güç verir.
