نویسنده زیرنویس: Asal Ghamari
Reviewer: Leila Ataei
می‌خواهم برایتان از بداهه نوازی در 
موسیقی بگویم.
از این‌که بداهه نوازی چیست؟
بداهه نواز کیست؟
چه عوامل بیرونی و درونی روی بداهه 
یک بداهه نواز می‌تواند تأثیر بگذارد؟
از شباهت بداهه نوازی در نوازندگی یک بدیهه
نواز با بداهه پردازی در زندگی‌اش بگویم.
بداهه نوازی اصولا امری است انتزاعی!
یک بداهه نواز وقتی روی صحنه برای یک جمعی
دارد بداهه نوازی می‌کند،
دارد داستان تنهایی خودش را بیان می‌کند.
دارد داستان خلوت خودش را با خودش می‌گوید.
خاطرم هست پدرم همیشه به من گوشزد می‌کردند
وقتی که سنم کم‌تر بود و نوازندگی می‌کردم؛
که وقتی در تنهایی خودت داری ساز می‌زنی،
تصور کن که برای یک جمعی داری اجرا می‌کنی.
و زمانی که روی صحنه برای
یک جمعی داری ساز می‌زنی،
انگار کن که در خلوت خودت با خودت تنهایی!
ما همه لحظاتی داریم که خودمان 
با خودمان خلوت می‌کنیم.
این لحظات بسیار با ارزش است؛
به خاطر این‌که کس دیگری نیست،
ما صادقانه با خودمان حرف می‌زنیم.
عمیق‌تر می‌شویم.
این عمیق‌تر شدن باعث این می‌شود که
ما از مطالب سطحی و چیزهایی
که می‌تواند دست و پاگیر باشد، دور شویم.
حالا برای یک بداهه نوازی، تمرین‌های یک
نوارنده در خلوتش خیلی مهم است.
می‌تواند تکنیک باشد، 
می‌تواند هرچیزی که خودش
از همه بهتر می‌داند 
نیاز دارد را بهش برسد.
بداهه نوازی، یک اتفاق دو طرفه است.
بین آن مخاطب و آن کسی که دارد اجرا می‌کند.
مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد!
«صائب تبریزی»
بداهه نوازی زمانی تأثیرگذار است و
تأثیر خودش را روی مخاطب می‌گذارد،
که بداهه نواز، انرژی که 
از مخاطبش دریافت می‌کند را
ابزای کند برای بیان آن 
مطالب عمیق درون خودش.
آن چیزهایی که در خلوت خودش بهش رسیده.
بداهه نوازی نقطه مقابل چهارچوب
داشتن و تفکر از قبل نیست!
به این فکر کردید که چرا بعد از این‌که 
بتهوون سال ۱۸۲۷ فوت شده،
ما تا همین الان سمفونی ۹ بتهوون را 
همه جای دنیا اجرا می‌کنیم؟
مگر مطلب عوض می‌شود؟
مگر چیزی غیر از آن هست که 
بارها و بارها و بارها اجرا می‌شود؟
بله! مطلب عوض می‌شود!
به خاطر این‌که آن رهبر ارکستر، 
آن نوازنده‌ها و آن ارکستر، آن انرژی را
که از جمعیت می‌گیرند در حال
الساعه آن قطعه، دخیل می‌کنند.
برای همین هست که می‌گوییم فلان 
اجرا چقدر با شکوه است،
چقدر خوشحال است، 
چقدر خوش حس است.
پس، بداهه نوازی امری است
انتزاعی، امری است طبیعی.
یک بداهه نواز زمانی 
می‌تواند تأثیرگذارتر باشد،
که دقیقا بین فضای هوشیاری و مدهوشی باشد،
بین داشتن تمرکز و عدم تمرکز.
دقیقا آن بین!
یعنی نه آن‌قدر هوشیار است که 
بخواهد فکوس کند روی آن مطلب
و تمرکزش را فقط برای بیان آن مطلب بگذارد،
و از آن انرژی‌هایی که قرار است بگیرد
قافل شود، نه آن‌قدر بدون تمرکز و مدهوش
که رشتته کلام از دستش در برود.
دقیقا باید فضای این بین باشد.
این خصوصیت بداهه نواز جذابش می‌کند که 
ذهنیتش و مطالبی که اجرا می‌کند با پنجه‌اش
هم‌زمان در گوش خودش و 
گوش شنونده با هم متولد می‌شود.
خودش هم مخاطب آن چیزی که دارد اجرا
می‌کند هست و برای خودش هم تازگی دارد.
بداهه نواز همیشه باید باد بگیرد و به این
می‌رسد که وقتی روی صحنه یا هر جای دیگری
که خواست برای جمعی ساز بزند، دور تا دور
خودش دیوار شیشه‌ای می‌کشد؛
شیشه‌ای از این بابت که آن مقدار انرژی
که لازم دارد از مخاطب بگیرد و
ابزار بیان داستانش کند را می‌گیرد
و مابقی چیزهایی که می‌تواند
دست و پاگیر باشد برایش را 
آن‌ور دیوار شیشه‌ای می‌گذارد.
انگار هم‌زمان با هم سوار قایقی می‌شوند که
در دریایی که توسط آن بداهه نواز
هدایت می‌شود، می‌روند.
حالا از این بداهه نواز، بداهه نوازی 
در موسیقی، و آن دیوار شیشه‌ای
ما چه استفاده‌ای می‌توانیم 
بکنیم در زندگی‌مان؟
ما همه اتفاق‌های خوشایند و ناخوشایند،
مثبت و منفی زیادی را در زندگی‌مان
تجربه می‌کنیم و خواهیم کرد.
این اتفاق‌ها آن‌قدری که قرار است 
روی ما تأثیر مثبت بگذارد
تا ما بتوانیم ابزارمان کنیم، 
تا بتوانیم مؤثرتر باشیم برای
اطرافیان و خودمان در زندگی را، 
باید از این‌‌ور دیوار شیشه‌ای رد کنیم،
و مابقی چیزهایی که می‌تواند دست 
و پاگیر باشد آن‌ور دیوار بماند.
ما باید یاد بگیریم که در زندگی‌مان از 
زندگی و این دیوار شیشه‌ای و بداهه نواز
استفاده کنیم و این دیوار شیشه‌ای 
را دور خودمان بکشیم
تا بتوانیم بداهه پرداز 
خوبی باشیم در زندگی‌مان!
بیاییم در موسیقی زندگی‌مان 
بداهه نواز خوبی باشیم
و این دیوار شیشه‌ای را دور خودمان بکشیم.
کاری که من سعی داشتم الان انجام دهم.
( بداهه نوازی با تار )
( تشویق حضار )
