Докази за природна селекција
До почетокот на 19-от
век, повеќето луѓе
мислеле дека сите живи
организми што постоеле
биле создадени од
божествено битие.
Но на крајот на 18-от
век, научниците започнале
да образуваат нови идеи
во врска со потеклото на
живите организми, базирани
на новите откритија околу
староста на карпите
и фосилите кои биле
пронаоѓани во нив.
Кога првите фосили
биле пронајдени се
претпоставувало
дека тие се остатоци од животни
и растенија кои
сè уште постоеле.
Сепак, како што биле
правени повеќе истражувања
станувало очигледно
дека остатоците немале
сличности со ниедно животно
кое живеело на Земјата
во тоа време. И колку
биле во подлабоките
слоеви на карпите толку
повеќе станувала очигледна
разликата помеѓу фосилите
и современите организми.
Во средината на 19-от
век, научникот
Чарлс Дарвин го почнал
своето петгодишно
патување да го заобиколи светот
и да собере примероци од
разновиден растителен
и животински свет од
земјите кои ги посетил.
Кога го проучувал живиот свет на
островите Галапагос -
група на острови на
екваторот западно од
државата Еквадор,
Дарвин забележал дека
свингалките (вид птици)
што живеат на различни острови,
се многу слични едни со други,
но имаат различни
клунови и канџи
во зависност од
тоа на кој остров
биле пронајдени. Свингалките
воделе потекло од
заеднички вид (предок),
но еволуирале
различно во зависност
од различното
влијание на животните
услови на островите.
Од ова, Дарвин заклучил дека во
природата сите живи организми
се натпреваруваат меѓусебно
за ресурси со цел да преживеат.
Овој натпревар
помеѓу единките од
од ист вид прави организмите да
еволуираат. Само најдобро
приспособените организми
ќе успеат да го преживеат
натпреварот, а
останатите ќе изумрат.
Дарвин овој процес
го нарекол природна
селекција и ги објавил овие идеи
во книгата „Потекло
на видовите“.
Доколку би сакал
да научиш повеќе
за Дарвиновите свингалки,
погледни го нашето видео
насловено „Дарвиновите свингалки
и природна селекција“.
Засновано на овие сознанија,
споредбената
анатомија е споредба
на градбата помеѓу
различни животни.
Овие споредби можат
многу да ни кажат
како животните се
поврзани, на пример:
шимпанзата, коњите,
лилјаците и делфините
сите имаат иста основа
на нивниот скелет
иако начинот на живот
им е многу различен.
Проучувањaта на
фосилите добиени од
научниците во 18 и 19
век, како и од современите
палеонтолози, ги потврдуваат
идеите на Дарвин дека
еволуцијата е процес
на природна селекција
при којшто најдобро
приспособените организми
го преживуваат натпреварот
за животни ресурси.
Преодни фосилни се зачуваните
остатоци од организми
што се чини дека имаат
особини кои се заеднички
за повеќе од еден вид.
Луѓето се изненадени
кога дознаваат дека
претците на китот
всушност се копнени
цицачи кои еволуирале како
водени цицачи. Овие фосили
се уште еден доказ на теоријата
дека еволуцијата и
развојот на нови
видови се јавува преку процес на
постепени промени.
Во денешно време
молекуларните биолози ја
проучуваат ДНК на различни
организми, барајќи сличности во
секвенците на ДНК.
Колку е послична
нивната ДНК толку се посродни
видовите. Користејќи
ги овие техники
биолозите можат да
покажат дека луѓето
и шимпанзата еволуирале од
заеднички предок во
далечното минато,
пред околу 6 до 7 милиони години
Во ова видео научивме
дека постојат голем
број различни
методи за анализирање
на поврзаноста
помеѓу организмите, и тие методи
ја поддржуваат теоријата
за еволуција преку
природна селекција.
