
English: 
So you see a few cubes sitting in an art gallery,
and you think to yourself,
"This is the greatest hoax that anyone has ever pulled off."
You immediately walk away, discouraged by the wide gulf
between what you hope for when you walk into a museum
and what they've presented to you.
How did we get here?
How could these cubes that the artist didn't even make
with their own hands be important?
This is the case for minimalism.
First off, we're not talking about minimalism
as a general sensibility
or the life-changing magic of tidying up.
We're talking about the art
of a particular moment in time.
Namely, the 1960s,
when all of a sudden,
there was a lot of geometric, abstract art.
Some of it was painting by artists
like Frank Stella and Ellsworth Kelly,
but most of it was sculpture
by artists like Donald Judd, Carl Andre, Dan Flavin,
Anne Truitt, Robert Morris, Tony Smith,
Ronald Bladen, and Sol LeWitt.
Art critics called it ABC art, object art,
primary structures, and cool art,
but the term minimalism prevailed.
These artists never called their art minimalist, by the way,
nor did they like the term,
or the implication that the work
was so reductive that it was minimally art.

Dutch: 
Dus je ziet een paar kubussen in een kunstgalerie zitten,
en je denkt bij jezelf,
"Dit is de grootste hoax ooit!"
Je loopt meteen weg, ontmoedigd door de brede kloof
tussen wat je hoopt wanneer je een museum binnenloopt
en wat ze je hebben gepresenteerd.
Hoe zijn we hier gekomen?
Hoe konden deze kubussen, die de kunstenaar niet eens maakte
met hun eigen handen, belangrijk zijn?
Dit is "the case for Minimalism"
Ten eerste hebben we het niet over minimalisme
als een algemene gevoeligheid
of de levensveranderende magie van opruimen.
We hebben het over de kunst
van een bepaald moment in de tijd.
Namelijk, de jaren 1960,
Wanneer er plotseling,
veel geometrische, abstracte kunst opdook.
Een deel ervan was schilderen door kunstenaars
zoals Frank Stella en Ellsworth Kelly,
maar het meeste was beeldhouwwerk
door artiesten als Donald Judd, Carl Andre, Dan Flavin,
Anne Truitt, Robert Morris, Tony Smith,
Ronald Bladen en Sol LeWitt.
Kunstcritici noemden het ABC-kunst, object-kunst,
primaire structuren en cool art,
maar de term minimalisme had de overhand.
Deze kunstenaars noemden hun kunst overigens niet minimalistisch,
ze hielden ook niet van de term,
of de implicatie dat het werk
zo reductief was dat het 'minimaal kunst' was.

Dutch: 
Maar minimalisme was een afwijzing van wat eerder kwam.
Voornamelijk abstract expressionisme,
die de kunstmarkt domineerde in de jaren vijftig.
Deze nieuwe artiesten wilden de expressie volledig afwijzen,
emotie verwijderen, het werk verlossen van elk eigenaardig of gekunsteld gebaar,
maak het sterker dan biografisch studie.
Hun hard-edged, basisvormen en vormen
vermeden toespeling, metafoor en openlijke symboliek.
De vormen werden vaak herhaald, het een na het ander
in reguliere, niet-hiërarchische arrangementen,
afwijzing van compositionele balancering.
Geen kunstenaar die hier over het doek zaagt en aarzelt.
De objecten waren onpersoonlijk,
veel van hen machinaal gemaakt,
gefabriceerd van nieuwe en industriële materialen.
Soms omvatte dit kant-en-klare eenheden,
zoals de bakstenen van André, of de fluorescerende buizen van Flavin.
Ze wilden niet dat je ooh en ah,
of de behandeling van verf bewonderde.
Zoals LeWitt ooit zei: "Het is het beste dat de basiseenheid
"opzettelijk oninteressant zijn."
Robert Morris schreef dat hij toen een volmondig nee kon horen.
"Nee tegen transcendentie en spirituele waarden,
"heroïsche schaal, gekwelde beslissingen,
"historiserend narratief, waardevol artefact,

English: 
But minimalism was a rejection of what came before.
Specifically, abstract expressionism,
which dominated the art market in the 1950s.
These new artists wanted to remove expression completely,
remove emotion, empty the work of idiosyncratic gesture,
make it resistant to biographical reading.
Their hard-edged, basic shapes and forms
avoided allusion, metaphor, and overt symbolism.
The forms were often repeated, one thing after another
in regular, non-hierarchical arrangements,
rejecting compositional balancing.
No artist hemming and hawing over the canvas here.
The objects were impersonal,
many of them machine-made,
fabricated from new and industrial materials.
Sometimes this entailed ready-made units,
like Andre's bricks, or Flavin's fluorescent tubes.
They didn't want you to ooh and ah,
or admire the handling of paint.
As LeWitt once said, "It is best that the basic unit
"be deliberately uninteresting."
Robert Morris wrote that he could
hear a resounding no at the time.
"No to transcendence and spiritual values,
"heroic scale, anguished decisions,
"historicizing narrative, valuable artifact,

English: 
"intelligent structure, interesting visual experience."
But what they were saying yes to
was a new and startling realness.
Abandoning the pedestal to dismantle
the separation between you and the art.
Judd claimed these works are neither painting nor sculpture,
but instead specific objects occupying real space.
These objects aren't pointing to anything
or referencing anything.
Andre called his work a kind of plastic poetry,
in which elements are combined to produce space.
So there is no illusion of space, it just is space.
Minimalism had its haters from the start.
In 1967, art critic Michael Fried
attacked the work for being theatrical.
For him it was an object in a room
that had presence before a viewer,
but it did not have what good art has, which is presentness,
or, "an instant of aesthetic experience
"which occurs in no real space or time at all."
But Fried really just ended up affirming
exactly what the artists were trying to do:
proving how radical it really was.
Despite its detractors, minimalism became all the rage.
This geometric, unadorned style flowed throughout the worlds
of fashion, theater, and design.

Dutch: 
"intelligente structuur, interessante visuele ervaring."
Maar waar ze ja tegen zeiden
was een nieuwe en verrassende realiteit.
Het sokkel verlaten om de scheiding tussen jou en de kunst te ontmantelen.
Judd beweerde dat deze werken noch schilderen noch beeldhouwkunst zijn,
maar in plaats daarvan nemen specifieke objecten echte ruimte in.
Deze objecten wijzen nergens naar
of verwijzingen naar iets.
Andre noemde zijn werk een soort plastic poëzie,
waarin elementen worden gecombineerd om ruimte te creëren.
Er is dus geen illusie van ruimte, het is gewoon ruimte.
Minimalisme had zijn haters vanaf het begin.
In 1967, kunstcriticus Michael Fried
viel het werk aan omdat het theatraal was.
Voor hem was het een object in een kamer
die aanwezig was voor een kijker,
maar het had niet wat goede kunst heeft, dat is een kwaliteit in het 'zijn',
of: "een moment van esthetische ervaring
"wat zich in geen enkele ruimte of tijd afspeelt."
Maar Fried bevestigde toch
precies wat de kunstenaars probeerden te doen:
bewijzen hoe radicaal het werkelijk was.
Ondanks zijn tegenstanders werd het minimalisme een rage.
Deze geometrische, onopgesmukte stijl stroomde door de hele wereld
van mode, theater en design.

English: 
In short, it was cool.
And then because these artists were never trying
to be minimalist to begin with,
they moved on to other things
and other kinds of art had its day.
But minimalism changed things.
For centuries, art had been trying to trick you,
convince you that the hunk of rock
was something other than a hunk of rock.
But not this.
You feel like there's gotta be some secret to it, but there isn't.
There's nothing to interpret.
This is what it is.
It wasn't supposed to look like art of the past,
and it wasn't supposed to function like it either.
With minimalism, meaning doesn't rest inside the object,
waiting to be unlocked.
The meaning is in the context,
and exists in your interaction with it.
But minimalism is a resistant lover.
It's just not that into you.
It encourages observation, but doesn't draw you in,
and it was never trying to.
Remember, these objects were supposed to be emptied
of prevention, of mastery, of the usual seduction
between art and viewer,
and of the grand, glorious traditions that preceded them.
But the fetishization and commodification of minimalist art
has complicated and polluted these ideas.
What's less real than million-dollar plywood boxes?

Dutch: 
Kortom, het was cool.
En dan omdat deze kunstenaars nooit probeerden
om minimalistisch te zijn,
gingen ze verder met andere dingen
en andere soorten kunst hadden hun tijd.
Maar het minimalisme veranderde dingen.
Eeuwenlang probeerde kunst je te misleiden,
overtuig je dat de steenrots iets anders was dan een stuk steen.
Maar dit niet.
Je hebt het gevoel dat er een geheim achter zit, maar dat is niet zo.
Er valt niets te interpreteren.
Dit is wat het is.
Het was niet de bedoeling dat het eruit zou zien als een kunst uit het verleden,
en het mocht ook niet zo werken.
Met minimalisme rust de betekenis niet in het object,
wachtend om te worden onthuld.
De betekenis is in de context,
en bestaat in je interactie ermee.
Maar minimalisme is een stadvaste minnaar.
Het is gewoon niet zo op jou.
Het moedigt observatie aan, maar houd je er niet in,
en het probeerde het nooit.
Bedenk dat deze objecten moesten worden ontdaan
van preventie, van meesterschap, van de gebruikelijke verleiding
tussen kunst en kijker,
en van de grote, glorieuze tradities die eraan voorafgingen.
Maar de fetisjisering en commodificatie van minimalistische kunst
heeft deze ideeën gecompliceerd en vervuild.
Wat is minder echt dan multiplex-dozen van miljoen dollar?

Dutch: 
En toch, voor mij tenminste, minimalistische kunst
kan nog steeds een sterk gevoel geven,
een gevoel voor ruimte, licht, voor aanwezigheid en afwezigheid.
Je bent je bewust van je eigen lichaam in de galerij
zoals je nog nooit bent geweest.
Je merkt dat je positie in de kamer
 je perceptie vormt van het ding.
Je waardeert de architectuur en de kaalheid,
en in een wereld vol met complexiteit en informatie
en heel veel dingen, is dit een balsem.
Dit is een wereld die eenvoudiger dan de echte wereld is,
en dat kan ik waarderen.

English: 
And yet, for me at least, minimalist art
can still impart a strong feeling,
a feeling for space, light, for presence and absence.
You're aware of your own body in the gallery
as you've never been before.
You notice that your position in the room
shapes your perception of the thing.
You appreciate the architecture and the spareness,
and in a world filled with complexity and information
and lots and lots of stuff, this is a balm.
This is a world more simplified than the actual world is,
and that I can appreciate.
