
English: 
The wrong things in our world are glamorous:
fast cars, tomato throwing
contests, actors - instead of the
right things: going to bed early, long walks
observing the sky at dusk, kindness...
It’s not that nothing at all is glamorous,
it's just that we need to direct our admiration
and excitement more wisely; we need to turn
it upon the things which genuinely deserve
prestige.
Artists can help us. One of the fundamental
things art can do for us is turn the spotlight
of glamour in the best – and most helpful
– directions. Artists identify things that
we tend to overlook but which, ideally, we
should care about deeply. And through the
Serving women, bread, and milk were not

Persian: 
توی دنیای ما چیزای اشتباهی جذاب هستن
ماشین‌های سریع، مسابقه‌ی پرتاب گوجه، بازیگرها
به جای چیزای درست
زود خوابیدن، پیاده‌روی طولانی، دیدن آسمون توی غروب، مهربونی
اینطوری نیست که هیچ چیز جذابی وجود نداشته باشه
مساله اینه که ما باید راستای تحسین و تهیجمون رو عاقلانه‌تر انتخاب کنیم
باید هدایتشون کنیم به سمت چیزهایی که حقیقتا مستحق اعتبارن
هنرمندها میتونن کمکمون کنن
یکی از اساسی‌ترین کارهایی که هنر میتونه برای ما انجام بده
اینه که کانون جذابیت‌ها رو به بهترین و موثرترین جهت‌ها هدایت کنه
هنرمندها چیزهایی رو می‌بینن که ما معمولان نمی‌بینیم
چیزهایی که واقعا باید بهشون اهمیت عمیق بدیم

Persian: 
زن خدمتکار، نان و شیر اواخر دهه 1650 جذابیتِ بخصوصی نداشتن وقتی
که یوهانس فرمیر این نقاشی راکشید (نقاشی زن خدمتکار، سال 1658)
این زن سلبریتی نیست
فرمیر به ما کسی رو نشون نمیده که قبلا کلی تحسین‌شده باشه
با این حال فرمیر توی خدمتکاری که شیر می‌ریزه چیزی دیده
که مستحق تامل و تحسین عمیق باشه
اون فکر کرده که چیز خیلی مهمی داره اتفاق می‌افته
بر اساس معیار جهانیان موقعیت سطح پایینیه
ولی احتیاطش موقع کار منقلب‌کنندس
فرمیر تحت تاثیر این نظریه است که نیازهای اساسی ما ممکنه واقعا ساده باشن
نان و شیر واقعا رضایت‌بخشه
نوری که از پنجره داخل میاد قشنگه
و دیوار سفید ساده می‌تونه یه سرچشمه‌ی بزرگ فرح باشه
فرمیر با اعتبار دادن به چیزهایی که می‌کشه جذابیت‌ها رو دوباره تعریف می‌کنه
و سعی می‌کنه وادارمون کنه ماهم اونطوری احساس کنیم
زن شیرفروش یک نوع تبلیغه برای لذت‌های خانگی

English: 
especially exciting in the late 1650s,
when Johannes Vermeer painted this picture. [The Milkmaid, 1657-8].
She wasn’t a celebrity; he isn’t showing
us someone who was already highly admired.
Yet Vermeer saw in the serving woman pouring
milk something that he felt deserved prolonged
contemplation and admiration. He thought something
really important was going on. By worldly
standards, it’s a pretty humble situation.
But the care with which she works is moving.
Vermeer is impressed by the idea that our
true needs might be quite simple. Bread and
milk are really rather satisfying. The light
coming through the window is beautiful. A
plain white wall can be a major source of
delight.
Vermeer is redistributing glamour by raising
the prestige of the things he depicts. And
he’s trying to get us to feel the same way.
The milk maid is a kind of propaganda (or
an advert) for homely pleasures.

Persian: 
یا کار طاقت‌فرسا، مهارتی و بازاری «توربافی» رو در نظر بگیرین
فرمیر زنِ بازاریِ خودفرما را با همون اهمیت و احتیاطی نقاشی می‌کنه
که برای یک قهرمان جنگ یا رهبر سیاسی رده‌بالا معموله
خود فرمیر از خیلی جهات معمولی بود
سال 1632 توی شهر کوچک اما زیبای «دلفت» به دنیا اومد
جایی که پدرش اونجا یه مهمانخانه داشت و دلال نسبتا موفق آثار هنری بود
تقریبا تمام عمرش رو اونجا موند
بعد از ازدواجش در سن 20 سالگی هرگز «دلفت» رو ترک نکرد
حتی به سختی خانه‌ی قشنگش رو ترک کرد
فرمیر و همسرش «کاترینا» 11 بچه‌ی زنده داشتن
و اون بیشتر نقاشی‌هاش رو توی اتاق طبقه‌ی بالا می‌کشید
ورمیر نقاش کندی بود
تا حدی به این دلیل که اون فقط یه نقاش نبود
اون کسب و کار خانوادگیِ دلالی هنری و مهمانداری رو ادامه داد
و همچنین رئیس انجمن نقاشانِ محلی بود
به عبارت امروزی‌ها حرفه‌ش یه موفقیت بزرگ نبود
به طرز به خصوصی مشهور نبود و پول زیادی هم درنیاورد

English: 
Or consider the painstakingly skilful – and
commercial – business of lace-making [The Lacemaker, 1669-1671]: Vermeer
paints the self-employed businesswoman with
the usual devotion and care that would be given to a military hero or a great political
leader.
Vermeer was himself unremarkable in many ways.
He was born in 1632 in the small but beautiful
city of Delft, where his father was a modestly
successful art dealer-cum-innkeeper.
He stayed there most of his life. He never
travelled away from Delft after his marriage
at age 20. He hardly even left his pleasant
home. He and his wife, Catharina, had 11
surviving children and he did much of his painting from the rooms on the upper
floor.
(Modeled after Catharina:)
Vermeer was a slow painter, partially because
he was not only a painter. He continued the
family businesses of art dealing and innkeeping and he also became the head of the local guild of painters.
In contemporary terms, his career was not
a huge success. He wasn’t especially famous and he didn’t make a lot
of money.
He was in fact an exemplary member of what

Persian: 
در واقع مثال بارزی بود از چیزی که توی اون زمان‌ها بهش میگفتن
یک فرد طبقه‌ی متوسط
فرمیر نوجوان بود وقتی که هلند (یا بهتره بگم هفت استان) یه ایالت مستقل شد
اولین جمهوری بورژوازی در دنیا
بر خلاف ملت‌های اشرافیِ نیمه فئودالی که احاطه‌ش کرده‌بودن
هلند به مردمی که در رأس جامعه نبودن قدرت سیاسی و افتخار داد
به بازرگانان، وزراء، صنعت‌گران پررونق و کارافرینان
اولین کشوری بود که در دنیا به عنوان «مدرن» قابل شناسایی بود
در این دوره، بینش خوب از دینِ مسیح
این که دین به راحتی از الهیات قابل جداشدن است
بیشتر و بیشتر شایع شد
که زندگیِ درونی هر فرد مهمه
حتی اگر در بیرون به طرز خاصی متمایز به نظر نرسنه
فرمیر «دختر با گوشواره‌ی مروارید» را با این چنین ملاحظاتی کشید
دخترِ مشهور یا مهمی نیست
دخترِ پولداری نیست، گوشواره‌ای که پوشیده قشنگه

English: 
was,in those days, a newly important kind
of person: the middle-class individual. Vermeer
was in his teens when Holland (or technically
the Seven Provinces) became an independent
state – the first ‘bourgeois republic’
in the world.
In contrast to the semi-feudal aristocratic
nations that surrounded it, Holland gave honour
and political power to people who were not
at the pinnacle of society: to merchants,
administrators, prosperous artisans and entrepreneurs.
It was the first country in the world to be
recognisably modern.
In this era, a great insight of Christianity
– one which is easily detachable from
the surrounding theology – became increasingly
relevant: that everybody’s inner life is
important, even if on the outside they do
not seem particularly distinguished.
Vermeer paints 'The Girl with the Pearl Earring' with the same kind of consideration.
[The Girl with the Pearl Earring, 1665]
She isn’t anybody famous or important
She isn’t rich. The earring
that she wears is nice, but it is a minor

English: 
trinket by the eye of the fashionable
world. It is the one pricey thing she
owns. Yet she’s not in need of justice – she’s
not downtrodden or badly treated. She is (for
want of a better term) ordinary. Yet,
she is (like everyone) not in the least
ordinary: she is uniquely, profoundly, and mysteriously, herself.
The picture which best sums up Vermeer’s
philosophy, The Little Street, has become
one of the most famous works of art in the
world. It has pride of place in Amsterdam’s
great Rijksmuseum; it is insured for perhaps
half a billion euros and is the subject of
a mountain of learned articles.
Yet the painting is pointedly out of synch with its status. Because,
above all else, it wants to show us that the
ordinary can be very special. The picture
says that looking after a simple but beautiful
home, cleaning the yard, watching the children,

Persian: 
ولی به چشم دنیای مدگرا، یه گوشواره‌ی ناچیزِ تقلبیه
یه چیزِ با ارزشیه که داره
با این حال اون به عدالت نیاز نداره
آدمِ بدبختی نیست یا کسی که باهاش بدرفتاری شده باشه
اون به یه عبارت بهتری، «معمولی»ه
با این حال اون (مثل همه) معمولیِ کمی نیست
اون به طرز عمیق، منحصربه‌فرد و رمزالودی خودشه
تصویری که به بهترین نحو فلسفه‌ی فرمیر رو جمع‌بندی می‌کنه
خیابان کوچک، به یکی از مشهورترین آثار هنری دنیا تبدیل شده
افتخار مکانیه در موزه‌ی بزرگ ملیِ آمستردام
با چیزی حدود شاید نیم میلیارد یورو بیمه‌ش کردن
و موضوع یک عالمه مقاله است
نقاشی از نظر مفهومی با وضعیتش هماهنگ نیست
چون اول از همه میخواد نشون بده که «معمولی» میتونه خیلی «خاص» باشه
نقاشی میگه:
نگاه کردن به یه خانه‌ی ساده اما قشنگ، تمیز کردن حیاط، دیدن بچه‌ها

English: 
darning cloth – and doing these things faithfully
and without despair – is life’s real duty.
It is an anti-heroic picture: a weapon against
false images of glamour. It refuses to accept
that true glamour depends on amazing feats
of courage or on the attainment of status.
It argues that doing the modest things, that
are expected of all of us, is enough.
Vermeer did not live long. He died in 1675,
still only in his early forties.
But he had communicated a crucial – and
hugely sane – idea: much of what matters
to us is not exciting, urgent, dramatic or
special things. Most of life is taken up dealing
with things that are routine, modest, humble, and (to be honest) a touch dull.
Our culture should focus on getting us to
appreciate the average, the ordinary and the everyday.
When Vermeer painted his hometown
he didn’t choose a special day; the sky
is neither very overcast nor especially sunny.
[View of Delft, 1660-1]
Nothing is happening. There are no celebrities around.

Persian: 
رفو کردن لباس، و انجام دادن این کارا با ایمان و بدون یأس، رسالت واقعیِ زندگیه
یه تصویر ضد قهرمانه، سلاحی بر ضدِ تصورهای اشتباه از جذابیت
قبول نمیکنه که جذابیتِ واقعی به شجاعت آنچنانی یا به کسب مقام وابسته باشه
معتقده که انجام دادن کارهای ساده که از هممون انتظار میره، کافیه
فرمیر زیاد زنده نبود، سال 1675 وقتی هنوز اوایل چهل‌سالگیش بود مرد
ولی یه نظر حیاتی و به شدت عاقلانه رو به منتقل کرد
بیشتر مساله‌ای که برای ما مهمه
چیزای حیاتی، هیجان‌انگیز، دراماتیک یا خاص نیستن
بیشتر زندگی با سروکله زدن با چیزایی میگذره که روتینن، معمولین، 
و اگه صادقانه بگیم، کسل‌کنندن
فرهنگمون باید به این بپردازه که
 ما رو ترغیب کنه قدر متوسط، معمولی و قدر هر روز رو بدونیم
وقتی فرمیر شهرش رو می‌کشید یه روز ویژه انتخاب نکرد
آسمان نه خیلی ابری بود نه به طرز خاصی آفتابی
هیچ چیزی در حال اتفاق افتادن نیست

Persian: 
هیچ آدم سلبریتی‌ای دور و برا نیست
با این حال همونطور که خودش بهمون یاد داده که تشخیص بدیم کاملا خاصه
ترجمه و زیرنویس: پروست و دوستان: @marcelproustfa

English: 
Yet it is, as he has taught us to recognise,
all very special indeed.
