
Dutch: 
Ik weet niet hoeveel van jullie vanochtend mijn email hebben ontvangen, maar dit is de laatste les.
Daarom heb ik in mijn email een link gestuurd naar het andere college dat ik zou geven,
maar ik moet donderdag en vrijdag naar een conferentie, dus zal ik vandaag de laatste lezing geven.
En jullie kunnen de voorlaatste lezing van vorig jaar bekijken, die het materiaal hopelijk goed
genoeg behandelt.
Ik gebruik de laatste les meestal om samen te vatten wat we hebben besproken, en ook om het te hebben over…
even dit openen… over mijn meer specifieke gedachten over
persoonlijkheid.

English: 
I don’t know how many of you got my email
this morning, but this is the last class.
And so, I sent in my email a link to the other
lecture that was supposed to happen, but I
have to go to a conference on Thursday and
Friday and so I’m going to do the last lecture
today, and you can watch the second-last lecture
from last year, which will cover the territory,
hopefully, sufficiently well.
So, I usually use the last lecture to sort
of sum up where we’ve been and also to talk
to people about… let me open it up here
first… about my more specific thoughts on
personality.

English: 
So I think that’s probably what I’ll do
today.
I’ll start with what we’ve… where we’ve
been.
So I started talking to you about mythological
representations of personality, and I wanted

Dutch: 
Dus dat is, denk ik, wat ik vandaag ga doen.
Ik zal beginnen met wat we hebben behandeld.
Ik begon met het bespreken van mythologische representaties van persoonlijkheid,

Dutch: 
en daar had ik verschillende redenen voor, maar de belangrijkste was om de rest van het vak
in een grondige historische context te plaatsen.
Want persoonlijkheid is het gevolg van zeer veel dingen.
En veel daarvan zijn verankerd in onze biologie en dus in de evolutie.
En ik denk dat de sociale wetenschap over het algemeen de evolutie niet serieus genoeg neemt.
 
Ze nemen het feit dat we drie en een half miljard jaar oud zijn niet serieus genoeg.
Dat is belangrijk.
En voor sommige dingen is dat evident op een, conceptueel, vrij eenvoudige manier,
namelijk dat we een groot deel van onze biologische ondergrond delen met andere schepselen.
Er was onlangs een genetische analyse van gorilla’s.

English: 
to do that for a variety of reasons, but the
most important was to place the rest of the
course in a deep history context, essentially.
Because personality is the consequence of
very many things.
And many of them are grounded in our biology
and therefore grounded in evolution.
And I generally think that in some ways, the
social sciences don’t take evolution seriously
enough.
They don’t take the fact that we’re 3.5
billion years old seriously enough.
It’s a serious thing.
And some of that is evident in a relatively
straightforward way conceptually, in that
we share so much of our biological platform
with other creatures.
You know, there was a recent genomic analysis,
I think, of gorillas.

English: 
And I don’t remember what percentage of
our DNA we share with gorillas, but it’s
like 99.2% or something like that, which,
you know, is quite shocking, until you realise
that we share about 70% of our genetic make-up
with yeast.
So, you know, yeah, obviously we’re a lot
closer to gorillas than to yeast, but we’re
still pretty damn close to yeast.
And it also indicates not necessarily just
how similar we are to gorillas, but how minor
modifications in a genome can also make substantial
differences, because alike as we are to gorillas,
we’re a lot different from them too.
So there’s the biological aspect, which
is really important.
But then there’s what you might describe
as a quasi-biological element, which seems
to be operating in the space between biology
as evolutionarily determined, and culture.

Dutch: 
En ik kan me niet herinneren welk percentage van ons DNA we delen met gorilla’s,
maar het is iets van 99,2 procent, wat vrij schokkend is. Totdat je beseft
dat we zo’n zeventig van onze genetisch opbouw delen met gist.
Dus ja, uiteraard staan we veel dichter bij gorilla’s dan bij gist, maar we staan nog steeds
bijzonder dicht bij gist.
En het geeft ook aan, niet alleen hoeveel we op gorilla’s lijken, maar ook
hoe kleine genetische modificaties substantiële veranderingen teweegbrengen. Want hoezeer we ook op gorilla’s lijken,
we verschillen ook aanzienlijk.
Dus er is het biologische aspect, dat zeer belangrijk is.
Maar vervolgens is er iets wat je kan omschrijven als een “quasi-biologisch” element,
dat werkzaam lijkt te zijn in de ruimte tussen biologie als evolutionair gedetermineerd en cultuur.

English: 
Those things are often… you know, we have
an archetypal tendency to consider culture
as something in opposition to nature.
And there’s utility in that, from a heuristic
point of view.
You can do a lot with that division from a
conceptual perspective.
But in a lot of ways it’s misleading.
Because some of the primordial elements of
culture are biological.
And I think the most striking example of that,
fundamentally, is… there’s two striking
examples.
One is the existence of structures of power,
or structures of authority, or structures
of influence; hierarchies, which are incredibly
old, at least 400 million years old.
And which have in consequence been around
for so long that you also have to think about
them as part of the environment, part of nature.

Dutch: 
Die dingen zijn vaak… we hebben de archetypische neiging om cultuur te zien als
iets wat tegenover de natuur staat.
En dat is bruikbaar vanuit heuristisch perspectief.
Je kan veel met dat onderscheid vanuit conceptueel perspectief.
Maar op veel manieren werkt het misleidend.
Omdat een aantal fundamentele elementen van cultuur biologisch zijn.
Ik denk dat het meest treffende voorbeeld daarvan… er zijn twee treffende voorbeelden.
 
Het ene is het bestaan van machtsstructuren, of gezagsstructuren, of structuren van invloed:
hiërarchieën, die ongelooflijk oud zijn, tenminste vierhonderd miljoen jaar oud.
En die vervolgens zo lang aanwezig zijn geweest dat je die ook als deel van
de omgeving moet beschouwen, deel van de natuur.

Dutch: 
Want we zijn geneigd de hiërarchische structuur als cultureel te zien, en
in zekere zin als gemakkelijk te veranderen.
Maar we hebben geen reden om zo te denken, aangezien het, zoals ik in een andere les opmerkte,
langer aanwezig is dan bomen.
Het is een zeer constant element van de omgeving waarin mensen zich bevinden.
 
Dusdanig dat… je kan een sociale hiërarchie zien als het prototype
van cultuur. Maar omdat het al sinds onheugelijke tijd een constante factor van de omgeving is,
zijn onze zenuwstelsels ingesteld om binnen een hiërarchie te functioneren, en zo zijn ze daadwerkelijk opgebouwd.
Het is geen bijzaak.
Omdat het serotoninesysteem dat onze emoties reguleert, dat is wat
het serotoninesysteem in essentie doet, ook het systeem is dat onze hersenen vormt tijdens de ontwikkeling van de foetus.

English: 
Because we tend to think of the hierarchical
structure as cultural, and also as easily
alterable, in some sense.
But there’s no reason to think that, given
that it’s been around, as I pointed out
in one lecture, longer than trees.
It’s a very, very permanent element of the
environment that human beings find themselves
in.
So much so that… you know, you can think
of a dominance hierarchy as the prototype
of culture, but because it’s been a constant
environmental feature for so long, our nervous
systems are built for operation within a hierarchy,
and they’re really built that way, and it’s
not a trivial matter.
Because the serotonin system that regulate
our emotions (because the serotonin system
does that, fundamentally), is also the system
that sets up your brain during fetal development.

English: 
The serotonin system is above all, perhaps,
concerned with calibrating your nervous system
in accordance with your position in a hierarchy.
And its basic rule is, the higher in a hierarchy
you are, the less negative emotion you have
to feel.
And the lower in the hierarchy you are, and
the more tenuous your actual life (because
there’s a direct connection between the
tenuousness of your life and your position
in a dominance hierarchy), the more negative
emotion you’re going to feel.
And then that has drastic consequences and
those are best exemplified in longevity.
So there was a famous study called the Whitehall
study, which was done in Britain.
And basically what they were looking at was
health, including mortality, of English civil
servants.
And the first study was done 50 years before
the second study.
I think the second study was done in the 80s.

Dutch: 
Het serotoninesysteem is wellicht bovenal bezig met het afstemmen van je zenuwstelsel
in overeenstemming met je positie in een hiërarchie.
En de basisregel is: hoe hoger je in een hiërarchie staat, des te minder negatieve emoties je hoeft te voelen.
 
En hoe lager je in de hiërarchie staat, en hoe zwaarder je leven daadwerkelijk is
(want er is een direct verband tussen hoe zwaar je leven is en je positie
in de sociale hiërarchie), des te meer negatieve emoties je zal voelen.
En dat heeft drastische gevolgen, die duidelijk zichtbaar worden in levensverwachting.
Er was een beroemd onderzoek genaamd het “Whitehall onderzoek,” verricht in Groot Brittannië.
En wat zij bekeken was gezondheid, inclusief sterftecijfers, onder Engelse ambtenaren.
 
Het eerste onderzoek werd vijftig jaar voor het tweede verricht.
Ik denk dat het tweede onderzoek in de jaren tachtig werd gedaan.

English: 
Anyways, in the first study, you have a power
hierarchy, with the top civil servants at
the top, obviously, and the bottom civil servants
at the bottom.
And you might ask yourself, what constitutes
top and bottom, and some of it might be regarded
as autonomy over choices.
So that would be part of it, you can make
choices so you have a bit more control over
what’s going to happen to you.
But also, the probability that you have a
stable and productive place is higher the
higher you go and lower the lower you go.
And the consequence of that, all things considered,
is that the civil servants at the bottom of
the dominance hierarchy died younger and more
frequently than those at the top.
Now you could attribute that to poverty, right,
because the people at the bottom, especially
in the 1930s, were materially deprived in
comparison to the people at the top, although
they certainly weren’t materially deprived
in comparison, say, to UK citizens a hundred

Dutch: 
Hoe dan ook, in het eerste onderzoek is er een machtshiërarchie, met de hoge ambtenaren aan de top
en de lagere ambtenaren onderaan.
Je kan jezelf de vraag stellen wat hoog en laag is, en voor een deel kan je het opvatten
als de autonomie om keuzes te kunnen maken.
Dat is een onderdeel, je kan keuzes maken waardoor je wat meer controle hebt
over wat er met je gaat gebeuren.
Ook is het zo dat de waarschijnlijkheid dat je een stabiele en productieve werkplek hebt, groter is
als je omhoog gaat, en kleiner wordt als je omlaag gaat.
En het gevolg daarvan, al met al, was dat de ambtenaren onderaan
de sociale hiërarchie jonger en vaker stierven dan de hoge ambtenaren.
Dat zou je kunnen toeschrijven aan armoede, omdat de mensen onderaan, zeker in
de jaren dertig, materieel achtergesteld waren in vergelijking met de mensen bovenaan.
Hoewel ze niet achtergesteld waren in vergelijking met Britten die honderd jaar eerder

Dutch: 
leefden, of in vergelijking met de meeste mensen ter wereld in die tijd.
Het is dus moeilijk om te stellen dat het een kwestie van armoede was, maar het is gemakkelijker om te stellen dat het een kwestie van relatieve armoede was.
Maar vijftig jaar later was Groot Brittannië veel rijker, en het daadwerkelijke welzijnsniveau
van de hele hiërarchie steeg aanzienlijk, waardoor de mensen onderaan rijker waren
dan de mensen in het midden van het vorige onderzoek.
Maar het algemene patroon in sterftecijfers bleef vrij gelijk.
Het belang van zulke onderzoeken, alsook van onderzoeken die aantonen
wat de invloed is van ongelijke inkomens op gedrag… Ze zijn zo belangrijk dat ze onderdeel zouden moeten zijn
van alle universitaire curricula.
Een van de dingen waaraan ik me echt stoor bij de menswetenschappen in het bijzonder,
hoewel ook bij sommige sociale wetenschappen,

English: 
years before, or to most people in the world
at that time.
So, a poverty argument is hard to make, although
a relative poverty argument is easier to make.
But then, 50 years later, Britain was a lot
richer, and so the absolute level of wealth
of the entire hierarchy moved up substantially,
so that the people at the bottom were richer
than the people in the middle in the previous
study.
But the pattern of overall mortality remained
quite similar.
And you know, the importance of studies like
that, as well as studies that indicate the
consequence of income inequality on behaviour,
are so important that they should be put front
and center in university curricula.
I mean one of the things that really bothers
me about the humanities education in particular,
although some of the social science education
too, for modern university students, is that

Dutch: 
is dat er sommige dingen zijn die we weten, en die universitaire studenten nooit onderwezen krijgen.
Het is echt verschrikkelijk, zeker wat betreft de kwestie van relatieve armoede. Want de meeste
verschijnselen die mensen geneigd zijn toe te schrijven aan armoede, hebben niets met armoede van doen.
Het gaat om relatieve armoede.
En dat is iets heel anders.
Want het eerste is een hypothese van materieel tekort.
Maar als je erover nadenkt is er bijna niemand in Noord Amerika die materieel tekort komt.
Goed, je kan… ik zeg niet dat er niemand is.
Ik zeg dat er bijna niemand is.
En het is ook afhankelijk van je definitie van materieel tekort. Maar de meeste mensen,
de overgrote meerderheid van de mensen, heeft te veel eten, en een huis om in te wonen.
En als je eenmaal riolering, verwarming en voedsel hebt, en toegang tot informatie,
dan heb je ongeveer alles wat welzijn je kan geven dat niet relatief is.
Dan is er geen tekort.

English: 
there are some things we know that you’re
never taught.
And it’s really appalling, especially the
relative poverty issue, because most of the
phenomena that people tend to attribute to
poverty have nothing to do with poverty.
It’s relative poverty.
And that is absolutely not the same thing.
Because the first one is a material deprivation
hypothesis.
But if you think about it, there’s almost
no one in America who’s materially deprived.
Now you know, you could become… and I’m
not saying there’s no one.
I’m saying there’s almost no one.
And you know, it also depends on your definition
of material deprivation, but most people,
the vast majority of people, have too much
to eat, and a place to live.
And, you know, once you have plumbing and
heating, and food, and access to information,
you’ve pretty much got everything that wealth
can give you that isn’t relative.
The privation part of it is gone.

English: 
But relative poverty, relative position, is
an unbelievably powerful determinant of almost
everything that you could imagine.
So, longevity is one, health is another.
And a lot of those are stress-related.
It’s a lot more stressful at the bottom
than it is at the top.
I’ll tell you something interesting we found
out about conservatism.
And this is… when I wrote…
I wrote a book called Maps of Meaning a long
while back, and I realised that I was trying
to account for why people are prone to identifying
so strongly with their belief systems, you
know.
And part of it, in some sense, was a control
over negative outcomes hypothesis.
So partly, if you have an ideological theory,
it’s a set of tools that you can use, with
quite a bit of proficiency, to operate in
the world, right?
Simplification strategy enables you to control
uncertainty.
It also enables you to communicate with people.

Dutch: 
Maar relatieve armoede, relatieve positie, is een ongelooflijk sterke factor, die bijna alles
wat je, je maar kan voorstellen beïnvloedt.
Levensverwachting dus, en gezondheid.
En veel daarvan heeft te maken met stress.
Onderaan heb je meer stress dan bovenaan.
k zal iets interessants vertellen dat we ontdekten over conservatisme.
 
Ik schreef lang geleden een boek genaamd “Maps of meaning,” en ik realiseerde me dat ik probeerde
te begrijpen waarom mensen geneigd zijn zich zo sterk met hun geloofssystemen te identificeren.
 
En gedeeltelijk was de hypothese dat men zo negatieve uitkomsten kan controleren.
Als je een ideologische theorie hebt, is dat een verzameling “gereedschap” die je kan gebruiken,
aardig effectief, om in de wereld te functioneren.
Een simplificatiestrategie stelt je in staat onzekerheid te controleren.
Het stelt je ook in staat om met andere mensen te communiceren.

English: 
But even more importantly, to the degree that
we share a cultural system, we can predict
each other.
And that’s not psychological, it’s you
act out the game and I act out the game, and
so, I don’t really have to know much about
you.
And I don’t have to assume that you’re
a barrel of snakes.
I can assume that you’re more or less like
me.
And so if we interact I don’t have to be
on constant alert.
And so that’s not a psychological function
of a belief system.
That’s a direct, real world function.
And if you listen to people like the terror
management theorists, they’re always telling
you how belief systems protect people against
psychological uncertainty, or maybe the fear
of death.
They never tell you that shared belief system
actually prevent from death, which is even
more important than protecting you from the
fear of death.
So, there is the stabilisation of society
aspect that’s a motivator for maintaining
a set of shared beliefs.
Because it kind of makes us identical.
Which you might say is bad on the side of
individuality.

Dutch: 
Maar nog belangrijker, in zoverre we een cultureel systeem delen, kunnen we elkaar voorspellen.
 
En dat is niet psychologisch. Jij speelt het spel, en ik speel het spel,
en op die manier hoef ik niet echt veel over je weten.
En ik hoef niet aan te nemen dat je een slangenkuil bent.
Ik kan aannemen dat je min of meer zoals ik bent.
Dus als we met elkaar omgaan, hoef ik niet voortdurend alert te zijn.
Dat is geen psychologische functie van een geloofssysteem.
Dat is een concrete, daadwerkelijke functie.
Als je naar mensen zoals de “terror management” theoretici luistert, zij zeggen altijd
dat geloofssystemen mensen beschermen tegen psychologische onzekerheid, of misschien tegen angst
voor de dood.
Ze vertellen je nooit dat een gedeeld geloofssysteem je daadwerkelijk beschermt tegen de dood,
wat nog belangrijker is dan je beschermen voor doodsangst.
Dus er is het aspect van de stabilisering van de samenleving als motivatie voor het handhaven van
een verzameling gedeelde overtuigingen.
Omdat dat ons min of meer vergelijkbaar maakt.
Je zou kunnen zeggen dat, dat slecht is voor individualiteit.

English: 
It’s like yeah, yeah, individuality.
It’s really good on the side of not having
to assume that the next person is going to
kill you.
And that’s way more important than individuality.
You know, the other thing that I’d like
to make a case for briefly is that, you know,
in the West…
people think that Western people are individualistic.
That’s the stupidest theory ever I think.
Except for maybe the theory that poverty is
at the root of all these social problems that
we see.
Western people are hardly individual at all.
All you have to do is go out and look at traffic
patterns to figure that out.
Everybody stops at a red light.
Everybody crosses when the walk signal turns.
Virtually everybody waits in line when there’s
a line-up for some restricted access event.
We all dress the same way, men and women alike.
You know, we follow the rules like mad, like
crazy.
And then on top of that there’s a bit of
fluff, which is the things we could do if
we were free, which we could talk about and
dream about but which hardly anybody does.
And that’s what looks like individuality.

Dutch: 
Ja, leuk die individualiteit.
Het is echt goed om niet te hoeven veronderstellen dat de eerstvolgende persoon
je gaat doodmaken.
Dat is veel belangrijker dan individualiteit.
Iets anders waar ik het even over wil hebben is
dat in Westen…
Mensen denken dat westerse mensen individualistisch zijn.
Dat is volgens mij de meest onnozele theorie ooit.
Buiten de theorie dat armoede de oorzaak is van alle sociale problemen die we zien.
 
Westerse mensen zijn nauwelijks individualistisch.
Je hoeft alleen maar naar buiten te gaan en het verkeer te bekijken om daar achter te komen.
Iedereen stopt voor een rood licht.
Iedereen steekt over als het licht op groen staat.
Praktisch iedereen wacht in de rij als er een rij is voor een of ander evenement met beperkte toegang.
We dragen dezelfde kleding, zowel mannen als vrouwen.
We volgen de regels als gekken.
En daarboven is er een beetje ruimte. Voor de dingen die we zouden kunnen doen
als we vrij zouden zijn. Waarover we zouden kunnen praten en dromen, maar wat nauwelijks iemand doet.
En dat lijkt individualiteit.

Dutch: 
Je krijgt die vrijheid, maar ten koste van ongelooflijke gehoorzaamheid.
Maar het feit van de gehoorzaamheid is… je kan bijvoorbeeld hier zitten,
en kijk, het is veilig.
Je kan hier komen met al die andere vreemde primaten, en je
weet niets over ze, en ze komen uit allerlei verschillende plaatsen,
maar er is een gedeelde sociale structuur en iedereen doet mee aan het spel, en opeens
is het veilig.
Goed.
Dat is een reden voor conservatisme en identificatie met een geloofssysteem.
Het is zoiets als: stabiliseer het spel zodat je de andere primaten kan voorspellen.
Veel mensen die het over conservatisme als politiek geloof hebben, doen de aanname
dat het element van controle de fundamentele motivatie is voor rechtse politieke overtuigingen.
Maar opmerkelijk genoeg is het andere wat er gebeurt als je een spel stabiliseert,

English: 
So you get that freedom, but the cost of it
is incredible obedience.
But you know, the fact of the obedience is
that, well, you can sit here for example,
and look at this, it’s all safe and everything.
And you can come here with all these other
weird primates and you don’t know a damn
thing about them, and they come from all sorts
of different places but there’s a shared
social structure and everybody participates
in the game and then all of a sudden, it’s
basically safe.
Fine.
That’s one reason for conservatism and for
identification with a belief system.
It’s like stabilise the damn game so you
can predict the other primates.
And a lot of people who talk about conservatism
as a political belief make the assumption
that that control element is the fundamental
motivator for right-wing political belief.
But weirdly enough, the other thing that happens
when you stabilise a game, let’s say, which

Dutch: 
laten we zeggen een gemeenschappelijke overtuiging, is dat je voorziet in een doel.
Want een gedeeld systeem van waarden is altijd georiënteerd op een doel.
Anders is het geen waardesysteem, geen geloofssysteem.
Het punt is, vanuit Piaget, dat zodra je iets rondom
een doel organiseert, je de mensen de kans geeft twee dingen te doen… drie dingen.
Samenwerken binnen het kader van regels, strijden binnen het kader van regels,
dus dat maakt winst en verlies mogelijk. En ook de ervaring van positie emoties.
Want als we onze spel niet verenigd hebben (wat in feite een driejarige al doet),
en we allemaal onze eigen spel spelen, dan is er geen manier waarop we ons gezamenlijk
op iets kunnen richten, en geen manier om vooruitgang te boeken.
Een van de dingen die, als je ze leren over de onderdrukkende structuur van
het patriarchale systeem… Een van de dingen die nooit opgemerkt worden, is dat

English: 
would be a shared belief, is that you provide
a goal.
Because a shared value system is always oriented
towards a goal.
Otherwise it’s not a value system, it’s
not a belief system.
And the things is, and this is a Piagetian
point, as soon as you organise something around
a goal, you give the people opportunity to
do two things… three things.
Cooperate within the rule framework, compete
within the rule framework, so that brings
in the possibility of victory and loss, and
also to experience some positive emotion.
Because if we haven’t unified our game (which
is basically the job of a bloody three-year
old), and so we’re each playing our own
games, there’s no way that we can collectively
aim at something and there’s no way that
you can progress.
So you know one of the things that, when you’re
taught about the oppressive structure, say,
of the patriarchal system, one of the things
that’s never noted is that because that’s

Dutch: 
juist doordat het een hiërarchisch systeem is, er überhaupt overwinningen mogelijk zijn.
En dat geldt ook voor zelfoverwinning.
Als je morgen beter wilt zijn dan vandaag,
ben je in feite aan het richten op een doel dat gedefinieerd wordt door het waardesysteem. Je richt omhoog, en je probeert
vooruit te komen.
Als je, je ontdoet van dat gedeelde waardesysteem er is geen structuur meer voor positieve emoties.
 
Dus een deel van de reden dat mensen hun geloofssystemen willen stabiliseren is omdat zo de omgeving
(voornamelijk andere mensen, maar ook de omgeving) onder controle blijft, en godzijdank,
want anders zou het chaos zijn.
Maar de andere reden is: zonder spel geen winnaars.
Niets te doen.
En dat is, denk ik, waarom er een orthogonale relatie bestaat tussen meegaandheid en gewetensvolheid.
Gewetensvolheid stabiliseert de regelstructuren gedurende
grote tijdspannen.

English: 
a hierarchical system, it’s also a pre-condition
for any kind of victory.
And that would even be victory over yourself.
If you want to be better tomorrow than you
are today, basically what you’re doing is
aiming at a point that’s defined by the
value system, so that’s aiming up, and trying
to move yourself towards.
If you get rid of that shared value system
there’s no structure for positive emotion
anymore.
So, part of the reason people want to stabilise
their belief systems is so that the environment
(mostly other people, but also the environment)
remains under control, and thank God for that,
because otherwise it’s just outright bloody
chaos.
But the other reason is, no game, no winners.
Nothing to do.
And that’s, I think, why there’s an orthogonal
relationship between agreeableness and conscientiousness.
You know, conscientiousness seems to do something
like stabilise rule structures across long
periods of time.

English: 
So it kind of defines the game explicitly,
and that lays out the possibility of a hierarchy
and a value system.
And then agreeableness says hey, don’t get
too carried away with that.
You know, you don’t want to make the game
so damn tight that the losers stack up at
zero and die.
You know, it’s egalitarianism versus justice…
I mean, that’s not exactly it, but it’s
something like that.
You know, everybody should go to university.
Fine, egalitarian presupposition.
The people who work hard and study should
do better.
Well that’s a presupposition of justice.
And those aren’t the same thing, right?
Actually they work somewhat in opposition
to one another.
So you could say let everyone into university
and fail half of them in the first year.
And that’s kind of what they do in places
in Holland, whereas we have fairly structured
admission criteria.
But you know, we can see the tension there,
because if you let everybody into university,

Dutch: 
Het definieert het spel expliciet, en maakt een hiërarchie en
waardesysteem mogelijk.
Vervolgens zegt meegaandheid: “Hey, sla er niet in door.”
Je wilt niet dat het spel zo rigide is dat de verliezers opgestapeld worden
bij nul en doodgaan.
Het is egalitarisme tegenover rechtvaardigheid…
Dat is het niet precies, maar het is iets dergelijks.
“Iedereen zou naar de universiteit moeten kunnen gaan.”
Goed, een egalitaire stelling.
“Mensen die hard werken en studeren, moeten beter terechtkomen.”
Dat is een stelling van rechtvaardigheid.
En dat is niet hetzelfde.
In feite werken ze enigszins tegengesteld.
Je zou kunnen zeggen: “Geef iedereen toegang tot de universiteit en laat de helft ervan zakken in het eerste jaar.”
Dat is wat ze doen op plekken zoals Nederland, terwijl wij vrij formele
toelatingscriteria hebben.
Maar we kunnen de spanning zien, want als je iedereen toelaat tot de universiteit,

English: 
then the really smart people are being dragged
far… they’re being put into a position
where they’re able to advance much more
slowly than they would otherwise.
So that’s a real price to pay at the top
of the distribution.
On the other hand you’re opening up opportunities
for people who for one reason or another might
have not done well in high school or previously
but could actually thrive in university.
But you see that those things… you know,
there’s two value structures there and it’s
not easy to optimise them and that’s exactly
why I think we have those two parallel personality
dimensions.
And it’s real hell when one of them gets
the upper hand.
You know, part of it is balance.
Inclusion and hierarchy.
You need to have those things operating at
the same time.
So, back to the mythological representations.
I mean, partly what you see in mythological
representations of reality, and we have to
talk about reality a bit too, is the presence
of something that represents the hierarchy.

Dutch: 
worden de zeer slimme mensen teruggehouden… Ze worden in een situatie geplaatst
waar ze veel trager vooruitgang boeken, dan ze anders gedaan zouden hebben.
Dat is de prijs die ervoor wordt betaald aan de top van de verdeling.
Aan de andere kant geef je kansen aan mensen die vanwege de een of andere reden
niet konden presteren op de middelbare school, of daarvoor, maar die zouden kunnen opbloeien op de universiteit.
Maar je ziet dat die dingen… er zijn twee waardestructuren. En het is
niet gemakkelijk om ze te optimaliseren, en ik denk dat we daarom die twee parallelle persoonlijkheidsdimensies hebben.
 
En het is verschrikkelijk als een van de twee de overhand krijgt.
Het is een evenwicht.
Gelijkheid en hiërarchie.
Die dingen moeten tegelijkertijd werkzaam zijn.
Goed, terug naar de mythologische representaties.
Wat je deels ziet in mythologische representaties van de werkelijkheid, en we moeten het ook
over de werkelijkheid hebben, is de aanwezigheid van iets wat de hiërarchie weergeeft.

Dutch: 
In sprookjes is dat vaak de koning, al dan niet wijs,
en in religieuze mythologie is het gewoonlijk iets wat de koning representeert of de “Vader.”
 
En dat komt omdat de primaire sociale hiërarchieën bij mensen mannelijk zijn.
 
Ik denk dat, dat waarschijnlijk komt door… mannen zijn meer zoals groepsdieren.
En waarom vrouwen niet?
Ik denk omdat de dingen die mannen deden, historisch gezien,
een gemeenschappelijk element hadden, een doelgericht gezamenlijk element, dat niet zo sterk aanwezig was
in vrouwelijke sociale hiërarchieën…?
Zoiets.
Er is dus een representatie van de hiërarchie.
Maar er is ook een “contra-representatie,” namelijk een weergave van het individu.
En dat is een ander fragiel evenwicht dat samenlevingen in balans moeten houden.

English: 
I would say, you know, in fairy tales that’s
often the king, wise king or otherwise, and
then in religious mythology it’s usually
something that represents the king or the
Father.
And I think that’s because the primary social
hierarchies among human beings are masculine
in nature.
And I think that’s probably because, well
men are more like pack animals.
And why aren’t women?
Well, I think the reason for that is that
the things that men did historically had a
communal element, like a goal-directed communal
element that wasn’t as prevalent in female
dominance hierarchies?
It’s something like that.
So there’s a representation of the hierarchy.
But then there’s a counter-representation,
which is a representation of the individual.
And that’s another really tight balance
that societies have to manage…

English: 
“I don’t want you to be too different,
because if you’re too different, I can’t
predict you”.
And you may actually be a threat to the integrity
of the society, because you might come up
with something so wild and so unconstrained
that it just blows the entire game into pieces.
On the other hand, to the degree that I’m
a rigid hierarchy, I’m going to fall behind
as the environment transforms.
And the environment, the natural environment,
let’s say, or the environment that’s outside
the dominance hierarchy, is also something
that is stably represented in mythology.
And so one of the things that you see happening
is there’s a hierarchy, and the other thing
is there’s a force outside the hierarchy
and it’s often represented by an eye.
So you see this in a variety of ancient myths.
And that represents the capacity of the individual
to pay attention and to maintain and update
the hierarchy.
So you’ve this dance between the individual
and the hierarchy.

Dutch: 
“Ik wil niet dat je te anders bent, want als je te anders bent,
kan ik je niet voorspellen.”
Je kan een bedreiging zijn voor de integriteit van de samenleving, want je kan iets verzinnen
dat zo wild en onbeheersbaar is, dat het, het hele spel opblaast.
Aan de andere kant, de mate waarin een hiërarchie rigide is, zal ervoor zorgen dat deze de veranderingen van
de omgeving niet kan bijhouden.
En de omgeving, de natuurlijke omgeving, of de omgeving buiten
de sociale hiërarchie, is ook iets wat altijd weergegeven wordt in mythologie.
Wat je ziet gebeuren is dat er een hiërarchie is,
en buiten de hiërarchie is er een kracht die vaak wordt weergegeven met een oog.
Dat zien we in verschillende oude mythen.
Dat representeert het vermogen van het individu om aandachtig te zijn en de hiërarchie in stand te houden
en “up to date.”
Er is deze dans van het individu met de hiërarchie.

English: 
The hierarchy structures the individual and
disciplines them, and produces a cultured
being, but then hopefully the cultured being
kind of pops up above the hierarchy and then
can start, you know, altering it, hopefully
relatively minimally, where it’s necessary.
It’s very much akin to Piaget’s idea that
once children hit higher levels of moral development:
first of all they play alone, then they can
play with others, then they know the rules,
and then morality is following the rules,
and after that, and not every child gets to
this point (at least according to Piaget),
the child starts to guard him or herself as
something that can make the rules.
So you could think about that as the (and
Piaget did), as the pinnacle of ethical development.
And whether or not that’s the pinnacle is
debatable, because I think Jung… see Jung
extended that idea, although people never
think of this as a variation on Piagetian
theory.

Dutch: 
De hiërarchie structureert en disciplineert het individu, en produceert een cultureel wezen,
maar vervolgens verschijnt het culturele wezen hopelijk “boven” de hiërarchie
om deze te veranderen. Hopelijk relatief minimaal, als het noodzakelijk is.
Het is sterk verwant aan het idee van Piaget dat als kinderen hogere niveaus van morele ontwikkeling bereiken…
Eerst spelen ze alleen, daarna kunnen ze met anderen spelen, daarna leren ze de regels kennen,
en dan is moraliteit het volgen van de regels. En daarna, en niet ieder kind bereikt dat punt
(volgens Piaget tenminste), begint het kind zichzelf te zien
als iets wat regels kan maken.
Dat kan je zien als het hoogtepunt, en zo zag Piaget het, van ethische ontwikkeling.
Of dat wel of niet het hoogtepunt is, is discutabel, omdat ik denk dat Jung…
Jung werkte dat idee verder uit, hoewel mensen dat nooit opvatten als een variatie op piagetiaans denken.
 

English: 
So, for Piaget, once you hit individual status,
you pop out of the group and you hit individual
status, it’s not like you’re a rule-breaker,
because you can follow the rules, and usually
do, but you can observe them and modify them
when necessary.
It’s almost exactly what your consciousness
does to your own internal neural structure.
So for example imagine you’re playing a
piano, and you’ve automatized most of it.
So you’ve built little machines in the back
of your head to take care of the trills, let’s
say, and the arpeggios, and then you make
a mistake.
Well your consciousness picks up the mistake,
and then you slow down what you’re doing
and observe yourself for the motor errors.
And then you correct them, which is difficult,
and then you practise and practise and practise
and practise, and you automate the new routine,
and then you go on.
And so what consciousness is doing is watching
output, and when there’s a mismatch between
what you’re aiming at and what happens,
you stop.
That’s basically anxiety.
You make your error correction, and that fixes
the hierarchy, and then you go on.

Dutch: 
Voor Piaget was het zo dat als je individuele status bereikt, als je niet samenvalt met de groep en een individu bent…
het is niet zo dat je opstandig bent, want je kan de regels volgen en gewoonlijk doe je dat ook,
maar je kan ze observeren en aanpassen als dat nodig is.
Het bijna hetzelfde als wat je bewustzijn doet met je eigen interne neurologische structuur.
Stel je voor, je speelt bijvoorbeeld piano, en dat gaat ongeveer vanzelf.
Je hebt kleine mechanismen achterin je hoofd opgebouwd die zorgen voor de trillers
en de arpeggio’s, en opeens maak je een fout.
Je bewustzijn registreert de fout, je vertraagt wat je aan het doen bent,
en observeert jezelf en de motorische fouten.
Vervolgens corrigeer je ze, wat moeilijk is, en dan oefen je, en oefen je, en oefen je,
en je automatiseert de nieuwe routine, en dan ga je verder.
Wat het bewustzijn doet, is de “output” bekijken, en als er een discrepantie is tussen
je beoogde doel en wat er gebeurt, dan stop je.
Dat is in feite spanning.
Je corrigeert de fout, dat herstelt de hiërarchie, en dan ga je verder.

Dutch: 
Dat is eigenlijk ook de verhouding tussen het individu en de samenleving.
Jung ging nog wat verder met dat idee.
Ik kan het jullie wel vertellen, we hebben het niet besproken tijdens het deel over Jung,
maar het is vrij interessant.
Goed, hoe zal ik het zeggen.
Oké, Jung veronderstelde dat als je werd gesocialiseerd, je een “persona” ontwikkelde.
En de persona, dat ben jij in zoverre je gesocialiseerd bent.
Je kan een persona zien als je naar iemand luistert die zeer bezorgd is over
hoe hij overkomt, en wiens spreken daardoor enigszins nep is.
Ze lijken niet oprecht, te gepolijst zogezegd,
of zoiets.
Er zit bijvoorbeeld weinig gevoel in hoe ze spreken.
Ze zijn zeer beheerst en bezorgd over hun publieke imago,

English: 
Well that’s really the relationship of the
individual to society as well.
Now Jung pushed that idea a fair bit further.
And I might as well tell you about this, we
never discussed this in our section on Jung,
but it’s pretty interesting.
Let’s see if I can get this right.
Okay, so Jung basically presumed that as you
were socialised, you developed a persona.
And the persona was you insofar as you’re
socialised.
Now you can see personae when you listen to
someone who’s very, very concerned with
their appearance and whose speech is somewhat
false as a consequence.
You know, so they don’t seem genuine, they
seem too polished, let’s say, or something
like that, you know.
There’s not a lot of emotion, for example,
in their speech.
They’re very self-contained and concerned
with their public appearance, which seems

Dutch: 
wat ook een onwenselijk effect lijkt te zijn van teveel tijd doorbrengen op sociale media.
Want dat is allemaal ontwikkeling van de persona, dat is niet noodzakelijk iets goeds.
Het lijkt gepaard te gaan met een hoger percentage voor depressie.
Hoe dan ook, je persona ben jij als gesocialiseerd wezen.
En Jung zou zeggen: “Ja, natuurlijk kan je gesocialiseerd worden.”
Dat betekent dat een deel van je wordt uitgenodigd om te spelen en zich te ontwikkelen,
maar een groot deel blijft ongedifferentieerd achter, misschien zelfs verboden.
Dat gebeurt bijvoorbeeld met meegaande mensen.
Meegaande mensen denken dat agressie verkeerd is.
Dat is niet handig, want ten eerste is het niet verkeerd, en ten tweede
hebben ze de capaciteit voor agressie.
En als dat niet naar buiten mag komen, blijft het thuis opgesloten in een kast,
waar het totaal vervormt en ziekelijk wordt, en enkel ’s nachts naar buiten komt om problemen te veroorzaken.

English: 
also to be a very undesirable consequence
of spending too much time on social media.
Because it’s all persona development, eh,
it’s not necessarily a good thing.
It does seem to be associated with higher
rates of depression.
Anyways, your persona is you as socialised
being.
And so Jung would say yeah, obviously you
can be socialised.
And what that means is that some of you is
invited out to play and to develop, but a
lot of you is left undifferentiated, or even
forbidden.
So for example, this happens with agreeable
people.
Agreeable people think aggression is wrong.
Well that’s not very useful, because first
of all it’s not wrong, and second of all
because they have the capacity for aggression.
And so if that isn’t brought out to play,
it sits at home in its closet and gets all
warped and bent and only comes out at night
to cause trouble.

Dutch: 
Een van de dingen die Jung zou zeggen is (dit maakt deel uit van het verkennen van de schaduw):
“Jij bent er als persona, en er is die verzameling van onontwikkeld
en rancuneus potentieel.
En het is jouw taak om je morele systeem om te vormen en al dat materiaal dat afgewezen was, te integreren
in je persoonlijkheid.”
En vaak is dat een afdaling in de onderwereld en een wedergeboorte.
En ook dat is een mythologisch motief.
Zijn idee was… je kan het zo zien.
Piaget zei dat je op het hoogste ontwikkelingsniveau jezelf ziet als
iemand die de regels kan veranderen.
En Jung zou zeggen: “Wacht even, er is nog iets anders aan de hand.
Niet alleen verander je de regels, je verandert ze zodat je dingen kan opnemen die werden ontkent
of verboden door het vorige regelsysteem.”

English: 
And so one of the things Jung would say is
well (this is part of the exploration of the
shadow), there’s going to be you as persona
and then there’s this mesh-mash of undeveloped
and resentful potential, roughly speaking.
And your job is to transmute your moral system
and integrate all that stuff that was rejected
into your personality.
And that often involves a descent into the
underworld and a rebirth.
And that’s another mythological motif.
So his idea was… you could think about it
this way.
So Piaget said at the utmost step of moral
development, you view yourself as someone
who could alter the rules.
And Jung would say wait a minute, there’s
another point in that.
Not only do you alter the rules, you alter
them so you can include things that were denied
or forbidden by the previous system of rules.

English: 
And so it’s a more inclusive game.
And part of what it includes is those parts
of you that you’d cast off because they
were socially inappropriate.
And often…
Freud’s comment about that sort of thing
was that that was often sexuality and aggression,
partly because those are kind of individual
in nature, and they’re kind of integrate
into a social group.
And people will take offense to them.
I mean, look what’s happening on college
campuses.
Universities are spending more time worrying
about sexual assault than they are worrying
about education.
And the reason for that is, the reason we’re
just describing.
It’s that sexuality and aggression are very
hard to integrate.
So they remain on the outside.
Now you might say, suppress it, for Christ’s
sake.
Get your sexuality under control and eradicate
your aggression.
That’s a stupid idea because we know what
happens when you do that.
You turn into a little milk-soppy sort of
creature with a tremendous amount of resentment,

Dutch: 
Zo wordt het een meer omvattend spel.
En wat het ten dele opneemt zijn die delen van jezelf die je had verworpen
omdat ze sociaal ongepast waren.
En vaak…
Freud merkte daarbij op dat, dat vaak seksualiteit en agressie zijn,
omdat die wat individueel van aard zijn, en moeilijk te integreren in
een sociale groep.
En mensen nemen er aanstoot aan.
Ik bedoel, kijk eens wat er gebeurt op campussen.
Universiteiten maken zich meer zorgen om aanranding
dan om opleiding.
En de reden daarvoor is de reden die we zojuist gaven.
Seksualiteit en agressie zijn zeer moeilijk te integreren.
Dus blijven ze aan de “buitenkant.”
Je zou kunnen zeggen: “Onderdruk het in hemelsnaam.
Beheers je seksualiteit en ontdoe je van je agressie.”
Dat is een dwaas idee, want we weten wat er gebeurt als je dat doet.
Je verandert in een zwak schepseltje met een enorme hoeveelheid rancune,

English: 
and then you sporadically explode.
Plus you’re denying yourself immense depth
in your personality.
You know, like a person who has repressed
their aggression and their sexuality, generally,
is just dull as you can possibly imagine.
You don’t even want to talk to them.
Whereas someone who has that integrated, they’re
far more interesting, you know, because there’s
a provocative element, and a teasing element,
and a dangerous element, and a colourful element,
and all those things that make, you know,
social interactions much more interesting.
It’s… you know, you’re playing with
fire, at that point in your personality development,
but human beings are born to play with fire.
So you don’t want to deny yourself that.
So anyways, so Jung’s idea of continued
moral development was, you know, haul the
oppressed self out of captivity, so to speak.
Notice what you’re doing, partly to refuse
to take responsibility, but also partly just

Dutch: 
dat sporadisch explodeert.
Daarbij ontzeg je jezelf grote diepte in je persoonlijkheid.
Een persoon die zijn agressie en seksualiteit heeft onderdrukt is over het algemeen
ongelooflijk saai.
Je wilt er niet eens mee praten.
Terwijl iemand die dat geïntegreerd heeft veel interessanter is. Want er is
een provocatief element, en een speels element, en een gevaarlijk element, en een kleurrijk element,
en al die dingen maken sociale interactie veel interessanter.
Je speelt met vuur, op dat moment van je persoonlijkheidsontwikkeling,
maar mensen zijn geboren om met vuur te spelen.
Dus dat wil je jezelf niet ontnemen.
Jungs idee van voortschrijdende morele ontwikkeling was
je onderdrukte zelf te bevrijden.
Observeer wat je doet, deels om verantwoordelijkheid te weigeren, maar ook deels

English: 
to tame yourself so that you’re at least
not annoying, and get that other stuff up
into the game.
So he would think of that, at least in part,
as the union of the articulated self with
the unarticulated self, a lot of which would
be grounded in emotion and motivation.
So that’s… he thought of that as a conjunction.
That’s conjunction #1.
So that’s the bringing together of spirit
and soul, or articulated and self and inarticulated
self, something like that.
So now you’re an organised, from the perspective
of your psyche, but then there’s another
step.
So now you think of that as an organised thing.
The next step is to integrate that with your
body.
And that basically means, not only to have
that integrated state of being as a belief
system, and system of representation at perception,
but also to act it out in the world.

Dutch: 
om jezelf te beheersen zodat je tenminste niet irritant bent, en maak daar gebruik van
in het spel.
Hij zag dat als de vereniging van het expliciete zelf met
het impliciete zelf, waarvan veel is verankerd in emotie en motivatie.
Hij zag dat als een samengaan.
Dat is verbinding nummer 1.
Dat is het samenbrengen van geest en ziel, of expliciet zelf en impliciet zelf.
Iets in die trend.
Dus nu ben je geordend, vanuit het perspectief van je psyche, maar dan is er nog een andere stap.
 
Nu zie je dat als een georganiseerde eenheid.
De volgende stap is dat te integreren met je lichaam.
En dat betekent in feite, niet alleen een geïntegreerde staat te hebben in de vorm van een geloofssysteem,
en een representatiesysteem voor je perceptie, maar ook op die manier te handelen in de wereld.

English: 
Because it’s one thing to know something,
it’s another thing to do it.
But if you really know it, there’s no difference
between knowing it and doing it.
Okay, so then your mind and your body are
unified.
And then there’s a third step after that,
which is really quite complex, and this is
where Jung starts to shade into phenomenological
perspectives.
So you know, when we were talking about phenomenology
one of the things I pointed out was that the
phenomenologists are playing a… you can
say they’re playing a complex philosophical
game, and the game is ‘what if?’
And the what if is: okay, forget about the
idea of subjective and objective, just forget
about it for a moment, okay?
We’ll start with a new set of presuppositions.
The presuppositions are that everything you
experience is real.
And everything you experience is you.
So you say, reality is experience.
But there’s an implication to that, and
the implication is that, insofar as you’re

Dutch: 
Want iets weten en iets doen zijn twee verschillende dingen.
Maar als je het echt weet, is er geen verschil tussen weten en handelen.
Dan zijn je geest en lichaam verenigd.
Dan volgt er een derde stap, die zeer complex is,
en waar Jung begint op te gaan in fenomenologische perspectieven.
Toen we het hadden over de fenomenologie wees ik erop dat
de fenomenologen spelen… je kan zeggen dat ze een ingewikkeld filosofisch spel spelen,
namelijk: “Wat als…”
En het “wat als…” is: goed, vergeet het idee van subjectief en objectief,
vergeet het even.
We beginnen met een nieuwe verzameling veronderstellingen.
De veronderstelling is dat alles wat je ervaart werkelijk is.
En alles wat je ervaart ben jij.
Dus je zegt dat de werkelijkheid ervaring is.
Maar dat impliceert dat in zoverre

Dutch: 
jij deel bent van mijn ervaring, de scheiding tussen ons illusoir is.
De volgende fase die Jung voorstond, was dat het geïntegreerde zelf het onderscheid
tussen zelf en ander opheft.
Dat is bijvoorbeeld herkenning van… en iedereen weet dat,
dat het vrij moeilijk voor mij is om stabiel en gelukkig te zijn als ik zie dat jij ongelukkig bent en lijdt.
Waarom?
Omdat als ik jou ontmoet, jouw ongeluk en leed
mijn ongeluk en leed zijn.
Tenzij ik een zware psychopaat zou zijn.
Het idee is… daar moet je wat mee aanvangen.
Je ziet het duidelijk in het domein van het gezin.
Je maakt deel uit van een gezin, en een van je gezinsleden heeft problemen
zonder dat hij het kan helpen, of problemen die hij wel zou kunnen verhelpen.
De kans dat, dat een directe invloed zal hebben op de kwaliteit van jouw leven is honderd procent.
Het zou zelfs de belangrijkste factor kunnen zijn.

English: 
part of my experience, the separation between
us is illusory.
And so the next stage that Jung proposed was
that the integrated self eliminates the distinction
between self and other.
So that would be recognition, for example,
and everyone already knows this, that it’s
pretty hard for me to be stable and happy
if I see you miserable and suffering.
Well why is that?
Well, it’s because, insofar as I encounter
you, at least, your misery and suffering is
my misery and suffering.
You know, unless I’m psychopathic to the
nth degree.
And so the idea that… and that has to be
taken care of.
Well I mean, you certainly see this in the
realm of the family.
If you’re in a family and one of your family
members is, you know, not doing well in a
manner they can’t help, or not doing well
in a manner they can help, the probability
that that’s going to have a direct bearing
on your quality of being is 100%.
In fact it might be the prime determinant.

English: 
And so then you have to seriously ask yourself,
what makes you think you’re separate?
And you know, a phenomenologist would say
well, you know, that’s your assumption that
the subject/object divide is absolute, that’s
what makes you think you’re separate.
And so, the final step… it’s kind of akin
to a Dostoyevsky idea.
Dostoyevsky posited, in one of his weird sort
of transcendent moments, that everything that
happened to you was not only your fault, but
everything that happened to everyone was your
fault.
And he didn’t mean it precisely like that.
He meant it more like, everything that happens
to you is your responsibility, and everything
that happens to everyone else is also your
responsibility.
And that’s a… well it’s an insane claim,
to some degree, because it broadens the realm
of your responsibility out to unlimited reach.

Dutch: 
Dan moet je, je echt afvragen waarom je denkt dat je gescheiden bent.
En een fenomenoloog zou zeggen dat het jouw aanname is
dat het onderscheid tussen subject en object absoluut is, en dat je daarom denkt dat je gescheiden bent.
En de laatste stap… is verwant aan een idee van Dostojevski.
Dostojevski stelde, in een van zijn vreemde transcendente momenten, dat niet alleen alles wat
jou overkomt jouw schuld is, maar dat alles wat iedereen overkomt jouw schuld is.
 
Hij bedoelde het niet precies zo.
Hij bedoelde dat alles wat je overkomt jouw verantwoordelijkheid is, en dat alles
wat alle anderen overkomt ook jouw verantwoordelijkheid is.
Dat is in zekere zin een krankzinnige bewering, omdat het
de reikwijdte van je verantwoordelijkheid vergroot tot in het oneindige.

Dutch: 
Maar het leven is een krankzinnig iets, en er is geen reden om aan te nemen dat,
omdat het overdreven lijkt tot in het irrationele, het onjuist is.
Veel aspecten van het leven zijn overdreven tot in het irrationele.
De fundamentele structuur van het leven is irrationeel.
Je wordt willekeurig geboren, je verkeert in een specifieke tijd en op een specifieke plaats,
je leeft overeenkomstig je talenten en beperkingen, en uiteindelijk ben je
er niet meer.
Veel succes als je dat rationeel wilt maken.
Het is intrinsiek irrationeel.
Een van de dingen die zeer geavanceerde theorieën van persoonlijke ontwikkeling stellen, is dat je
om een irrationele vraag te beantwoorden, een irrationeel antwoord nodig hebt.
Ik denk dat, dat klopt.
Als het leven een onmogelijke last is, wat duidelijk het geval is,
dan heb je een onmogelijk doel nodig om het te rechtvaardigen.
En dat is deels dat je, je leven op orde brengt, de kwaliteit van

English: 
But life is an insane thing, and so there’s
no reason to assume that just because that,
you know, seems exaggerated to the point of
irrationality, that it’s wrong.
There’s lots of things about life that are
exaggerated to the point of irrationality.
Like the fundamental structure of life is
irrational.
You’re born arbitrarily, there you are in
your particular time and place, you live in
accordance with your talents and limitations,
and then at the end of that, there’s no
you anymore.
It’s like, good luck making that rational.
Like it’s intrinsically irrational.
And one of the things that really advanced
theories of human development posit is that
to answer an irrational question, you need
an irrational answer.
And I think that’s exactly right.
If life is an impossible burden, which is
clearly the case, then you need an impossible
goal to set against it to justify it.
And part of that might be well, you know,
get your act together, improve the quality

Dutch: 
je omgeving verbetert, en vervolgens begint dat steeds meer mensen te beïnvloeden.
 
Een van de dingen waar ik lang over heb nagedacht…
Er is de neiging van mensen om te vluchten in nihilisme, waarvoor veel goede redenen bestaan,
of ideologische bezetenheid.
Het alternatief voor die twee dingen kan je zien als chaos.
Nihilisme is ook een vorm van chaos.
Het is niet verbazingwekkend dat mensen nihilistisch worden.
Het is ook gemakkelijk.
En het is niet verbazingwekkend dat ze ideologisch bezeten worden, dat is ook gemakkelijk.
De vraag is: is er een redelijk alternatief?
En als je mensen als Ernest Becker leest, die een boek getiteld “The Denial of Death” schreef,
hij was een “hyper-freudiaan”, zijn hypothese is, zoals die van de “terror management” theoretici
(die overigens hun ideeën aan Becker ontleenden), dat alles wat mensen doen illusoir is.

English: 
of being around you, but then that starts
to stretch its tentacles to include more and
more people.
And so… you know, one of the things I’ve
thought about for a long time is, there’s
this proclivity of people to flee, into let’s
say, nihilism, for every good reason under
the books, or ideological possession.
And the alternative to those two things you
might think of as chaos.
Well, nihilism is sort of a form of chaos
anyways.
It’s not surprising that people become nihilistic.
Plus it’s easy.
And it’s not surprising that they become
ideologically possessed, plus it’s easy.
The question is, is there any reasonable alternative
to that?
And if you read people like Ernest Becker,
who wrote a book called The Denial of Death
(he was a hyper-Freudian, really), his whole
hypothesis, like the terror management theorists
(who derived their ideas from Becker, by the
way), is that everything people do is illusory.

Dutch: 
Wat het ook is, het is een illusie.
En de fundamentele onderliggende werkelijkheid van het menselijk leven is dat het hopeloos is.
Dat is nogal een conclusie.
En ik denk dat het duidelijk de verkeerde conclusie is. Want het leidt tot situaties waar je niet
in terecht wilt komen.
Dat is voor mij genoeg bewijs dat er iets mis mee is.
Als je een weg bewandelt, en die leidt naar Auschwitz, zou ik zeggen:
“Er is iets mis is met die weg.”
En je zou kunnen antwoorden: “Alle wegen zijn even absurd.”
Oké, maar sommige gaan gepaard met groot leed, en misschien zijn we beter af zonder die wegen.
Ik denk dat, dat moeilijk te betwisten valt.
Dat kan wel, maar wat je dan moet zeggen, is dat al het leed in de wereld
er niet toe doet, en ook alle goede dingen.
Je kan dat direct irrelevant maken, enkel op basis van twijfel.
Maar ga je echt de volgende stap zetten en zeggen dat al het leed dat niet noodzakelijk is, en door mensen gecreëerd,

English: 
You know, no matter what it is, it’s an
illusion.
And so the fundamental underlying reality
of human life is that it’s hopeless.
Well, God, you know, that’s a hell of a
conclusion to draw.
And I think it’s clearly the wrong conclusion,
because it leads to places you just do not
want to go.
And for me, that’s enough evidence that
there’s something wrong with it.
You know, like if you’re following a path
and it’s leading to Auschwitz, I would say
hey, there’s something wrong with that path.
And you might say, well all paths are equally
absurd.
It’s like yeah, okay, but some of them really
hurt, and maybe we could do without those.
I think it’s very difficult to dispute that.
I mean you can, but what you have to say then
is, all the pain and suffering in the world
doesn’t matter, you know, along with all
the good stuff.
You can make that irrelevant right away, just
by doubt.
But you’re really going to take the next
step and say, all that human-induced and unnecessary

English: 
pain and suffering is actually meaningless
and irrelevant?
It’s like, I think yeah, put that person
in jail now, before they do something really
dangerous.
Well I don’t really mean that but you get
the point.
You draw a conclusion like that, which is
a logical conclusion of nihilism… it’s
like, all bets are off for you.
So there’s something that just seems to
be wrong, it just seems wrong, that conclusion.
And so, then one of the things you might ask
is okay, that doesn’t seem very good, what’s
the opposite of that?
So one of the things that I’ve really been
trying to figure out is, what is the opposite
of the path that leads to Auschwitz?
You know, once we can agree that that’s
a bad path.
Okay, fine, we’ve got a ‘bad’ identified.
That implies the reverse, a good path.
It doesn’t define it though, right?
It just implies it.
So the implication would be, whatever is least
likely to lead you there is de facto good.

Dutch: 
betekenisloos en irrelevant is?
Ik zou zeggen: “Stop die persoon in de gevangenis voordat hij iets zeer gevaarlijks doet.”
 
Dat meen ik niet, maar je begrijpt wat ik bedoel.
Als je zo’n conclusie trekt, een logische conclusie van het nihilisme,
dan valt er geen peil op je te trekken.
Er lijkt gewoon iets mis mee te zijn, die conclusie lijkt gewoon verkeerd.
Wat je vervolgens kan vragen is: “Dat lijkt niet erg goed te zijn,
wat het is tegenovergestelde ervan?”
Een van de dingen waar ik echt achter wilde komen, is wat het tegenovergestelde is van de weg
die naar Auschwitz leidt.
Als we het er over eens zijn dat, dat een slechte weg is.
Goed, dus we hebben iets “slechts” geïdentificeerd.
Dat impliceert een tegendeel, een goede weg.
Maar het geeft geen definitie.
Het impliceert het alleen.
Dus de implicatie is dat datgene wat de minste waarschijnlijkheid geeft die kant op te gaan, de facto goed is.

English: 
Or at least you’ve basically identified
the territory.
And it seems to me that the opposite of not
caring about anyone, and wishing, perhaps,
for their painful destruction, is something
like caring for everyone and wishing for their
universal betterment.
Something like that.
And that seems to me to be associated with
the idea of improving being itself.
And that means yours and your family’s and
your community’s and as far out as you can
reach, probably starting with the local, you
know, till you get yourself all practiced.
And so, that seems to me to be an impossible
aim, in some sense, and that’s actually
a good thing, because the psychological consequences
of pursuing an impossibly good goal are that
everything you do seems to become meaningful,
because it’s related intelligibly to that

Dutch: 
Of je hebt tenminste het gebied enigszins in kaart gebracht.
En het lijkt mij dat het tegendeel van om niemand geven, en misschien
hun pijnlijke vernietiging wensen, zoiets is als geven om iedereen en de verbetering van hun
universele welzijn wensen.
Zoiets.
En ik denk dat, dat verwant is aan het idee van het “zijn als zodanig” verbeteren.
En dat betekent jouw zijn, dat van je familie, je gemeenschap, en zover je kan reiken,
waarschijnlijk locaal beginnend, totdat je geoefend bent.
Dat lijkt me in zekere zin een onmogelijk doel, en dat is in feite goed.
Want de psychologische consequentie van het nastreven van een onmogelijk goed doel,
is dat alles wat je doet betekenis lijkt te krijgen, omdat het verbonden is

English: 
goal, and you have a structure within which
you can grapple with uncertainty.
You know, because if someone, even you, says
that well why do you bother with that?
You can say well, because of this and this
and this and this, and then it leads down
to Auschwitz, and we’re not going there,
and that’s why I’m doing this.
And that’s a hell of a tough argument to
argue yourself out of.
And you know, one of the things you really
need in life is an argument for life that
you cannot dispute.
You know, because otherwise you’re plagued,
like the existentialists would say, with this
constant recurrence of existential doubt.
And that paralyses and cripples you.
And it makes you weak.
And worse, you know.
It’s worse.
You can end up with so much self-contempt
just because of who you are as a creature,
that you’re unconsciously wishing for, you
know, absolute annihilation.
I see this in many, many places, but one of
the things I’ve seen…

Dutch: 
met dat doel. En je hebt een structuur waarbinnen je onzekerheid een plaats kan geven.
En als iemand, ook jijzelf, vraagt: “Waarom doe je dat?”
Dan kan je zeggen: “Omdat dit en dat uiteindelijk
tot Auschwitz leidt, en die kant gaan we niet op, en daarom doe ik dit.”
En dat is een betoog dat moeilijk weersproken kan worden.
Een van de dingen die je echt nodig hebt in het leven is een verdediging van het leven
die niet aan twijfel onderhevig is.
Want anders word je achtervolgd, zoals de existentialisten zouden zeggen,
door deze voortdurende terugkeer van existentiële twijfel.
En dat maakt je kreupel en verlamt je.
Het maakt je zwak.
En erger.
Het wordt erger.
Je kan uiteindelijk zoveel zelfhaat hebben, simpelweg vanwege hoe je in elkaar zit als schepsel,
dat je onbewust verlangt naar absolute vernietiging.
Ik zie dat op veel plekken, maar een van de dingen die ik heb gezien…

English: 
most frequently probably in the last 30 years,
is the insistence, on the part of certain
parties who are at least in principle concerned
with environmental issues, that the planet
would be better off with no people on it.
It’s like, I think, well the first thing
I think is, well let’s start with you, but
the next thing I think is really?
That’s really what you think, eh?
It’s like you know, you don’t have to
go very far down, from a psychoanalytic perspective,
into the dream underlying a statement like
that, before you see that it is the sort of
dream that you do not want to have anything
to do with.
Because there’s an actively genocidal component
to it.
And it’s based in loathing of humanity.
Self-loathing, but also loathing of the entire
species.
It’s like, better beware of that sort of
thinking.
Which is not to say that we have some things
that we could clean up, you know, but a little

Dutch: 
vooral de afgelopen dertig jaar, is dat sommige groepen
die (tenminste in principe) begaan zijn met het milieu, stellig beweren dat de planeet
beter af zou zijn zonder mensen.
Het eerste wat ik dan denk is: “Laten we met jou beginnen,”
maar het tweede is: “Echt?”
Is dat echt wat je denkt?
Vanuit een psychoanalytisch perspectief hoef je niet erg diep af te dalen
in de droom die onder zo’n uitlating ligt, om te zien dat het een soort droom is
waar je niets mee te maken wilt hebben.
Want er zit een actief genocidaal element in.
Gebaseerd op verachting van mensen.
Zelfhaat, maar ook verachting van de gehele soort.
Wees op je hoede voor die manier van denken.
Dat wil niet zeggen dat er geen dingen zijn die we moeten verbeteren,

English: 
sympathy for humanity wouldn’t be a bad
thing.
We do have a relatively hard time of it, after
all, which is also something the existentialists…
you know, they’re a nice corrective to Freud,
because Freud says hey, you’re probably
healthy unless something terrible has happened
to you.
And the existentialists come along and say
yeah, but something terrible happens to everyone.
So you know, existence itself is sufficient
cause for human insanity.
And you know, I basically buy that.
I think everyone has an impossible existential
and moral burden.
It’s a condition of life.
And so, when you see a creature like that,
you think yeah, it’s no wonder you’re
cracked and maybe somewhat dangerous, but
man you’ve got the motivation for it, so,
you know, a little understanding might be
in order.
You know, when I see people who are agoraphobic,
they come to me and they say, well I’ve
become afraid of everything.
I think, yeah that’s easy to understand.

Dutch: 
maar een beetje mededogen voor de mensheid zou geen slechte zaak zijn.
We hebben het immers relatief moeilijk, wat de existentialisten ook…
Ze zijn een goede correctie op Freud, want Freud zegt dat je waarschijnlijk
gezond bent, tenzij er iets verschrikkelijks met je is gebeurd.
En de existentialisten zeggen: “Ja, maar met iedereen gebeurt er iets verschrikkelijks.”
Het bestaan zelf is voldoende reden voor menselijke krankzinnigheid.
Daar ga ik in mee.
Ik denk dat iedereen een onmogelijke existentiële en morele last draagt.
Het is de conditie van het leven.
Dus als je zo’n schepsel ziet, kan je denken: “Het is niet vreemd
dat je een beetje beschadigd bent, en misschien ietwat gevaarlijk, maar je hebt daar zo je redenen voor,”
dus een beetje begrip kan geen kwaad.
Als mensen met pleinvrees bij me komen, zeggen ze:
“Ik ben voor alles bang geworden.”
Dan denk ik: “Ja, dat is begrijpelijk.”

English: 
I just can’t figure out how the hell it
was any different than that.
How did you ever manage to not be afraid of
everything?
Because that’s the question.
And that’s the fundamental existential question
too.
When you’re surrounded by infinite vulnerability,
how the hell can you stay calm?
Well, you know, there’s a bunch of answers
to that, we’ve explored some of them.
Partly is, well you organise yourself with
everybody else so that the chaos is at least
held at bay.
You know, you’re not confronted at every
single second with the possibility of insanity
or disease or death.
You could put some distance between you and
that.
And that’s not an illusion, it’s like,
you know, you don’t want to spend the night
in a hospital room where an epidemic of Ebola
is raging.
And that’s not a psychological problem.
You just don’t want to be there, and intelligibly
so.
So even putting any distance between you and
that outcome isn’t illusory.

Dutch: 
Ik kom er niet over uit hoe het ooit anders is geworden.
Hoe zijn we ooit zover gekomen dat we niet bang zijn voor alles?
Dat is de vraag.
En dat is ook de fundamentele existentiële vraag.
Als je omgeven bent door oneindige kwetsbaarheid, hoe kan je dan in hemelsnaam kalm blijven?
Er zijn verschillende antwoorden, we hebben er een aantal van besproken.
Voor een deel organiseer je jezelf met alle anderen, waardoor de chaos
op afstand wordt gehouden.
Je wordt niet ieder moment geconfronteerd met de mogelijkheid van krankzinnigheid,
ziekte of de dood.
Je kan dat op afstand houden.
En dat is geen illusie, je wilt geen nacht doorbrengen
in een ziekenhuiskamer, als er een epidemie van ebola heerst.
En dat is geen psychologisch probleem.
Je wilt daar gewoon niet zijn, en dat is redelijk.
Afstand scheppen tussen jezelf en wat er kan gebeuren is geen illusie.

Dutch: 
Maar dan zijn er nog de andere dingen die we doen, namelijk betekenisvolle dingen proberen
te vinden in ons eigen leven.
En destructieve en nihilistische filosofieën beweren altijd dat, dat een waan is.
Ik geloof dat niet, ik denk dat het onjuist is.
En ik denk dat het gevaarlijk is, en ik denk dat studenten op de universiteit bijna
niks anders te horen krijgen.
De afgelopen tien jaar, het lijkt me dat, en misschien overdrijf ik…
maar de universitaire opleidingen in de menswetenschappen en vaak de sociale wetenschappen, veroorzaken meer schade
dan dat ze goed doen.
Want studenten krijgen dat geleerd op een punt in hun leven waar, in plaats van
de confrontatie aan te gaan met de radicale onzekerheid onder alles,
je uitgenodigd zou moeten worden in het leven, geholpen een plek te vinden die voldoening geeft (vanuit menselijk perspectief),
dat onder de knie te krijgen, om vervolgens misschien wat meer
in aanraking te komen met het onbekende.

English: 
But then, you know, there’s the other things
that we do too, which is try to find meaningful
things within the confines of our own life.
And the destructive and nihilistic philosophies
basically always claim that that’s delusional.
And I don’t believe that, I think that’s
wrong.
And I think it’s dangerous, and I think
it’s almost everything that students are
now taught in universities.
And so, over the last ten years, it seems
to me to be, and maybe this is an overstatement…
but the university education in the humanities
and often the social sciences causes more
harm than it does good.
Because this is basically what it teaches
students, at a point in their life where instead
of confronting the radical uncertainty underneath
everything, is that, you know, you should
be invited into life, helped find a niche
that’s fulfilling from a human perspective,
master that, and then you know, maybe start
thinking about extending yourself a little
bit beyond that into the unknown.

Dutch: 
Maar mensen nemen die om te beginnen nauwelijks weten waar ze mee bezig zijn,
en ze bloot te stellen aan postmoderne, ultra-rationele fundamentele kritiek op alles…
Wat verwacht je dat er gebeurt als mensen dat doormaken?
Daar komt nog eens bij dat ik denk dat het onjuist is.
Dat is nog ergste.
Ik denk dat het feitelijk onjuist is, dat het filosofisch onjuist is,
en ik denk dat het gevaarlijk is.
Dat is een slechte combinatie.
Volgens mij is een deel van de reden dat mensen dit doen, en dat ze
postmodern nihilisme zo bewonderen, is omdat het wegdoet met de noodzaak van verantwoordelijkheid.
Mensen zeggen: “Ik denk er gewoon goed over na.”
Je denkt nooit ergens gewoon over na.
De kans dat motivatie er niks mee te maken heeft is nul.
Want we weten al, op basis van de dingen die we behandeld hebben in dit vak, dat motivatie
je perceptie inkadert.
Als je de basketballen telt, kan je die gorilla niet eens zien.

English: 
But to take people who hardly know what the
hell they’re doing to begin with, and then
expose them to you know, post-modernist, ultra-rational
fundamental critique of everything, it’s
like, what do you expect is going to happen
when people have that experience?
Plus I think it’s wrong.
That’s the worst of it.
I don’t think it’s factually true, I don’t
think it’s philosophically true, and I think
it’s dangerous.
That’s a bad combination.
And, you know, part of the reason I think
that people do this, and are such admirers
of post-modern nihilism, is that it abdicates
the necessity of responsibility.
You know, because people say, well I’m just
thinking it through.
It’s like, you’re never just thinking
something through.
The probability that motivation has nothing
to do with that is zero.
Because we already know, just from the things
we covered in this class, that motivation
frames your perceptions, you know.
You can’t even see the damn gorilla when
you’re counting the basketballs.

Dutch: 
Dus als je een rationalistische kritiek op alles hebt, en vervolgens zeg je:
“Ik heb geen motivatie,” nou, als je gemotiveerd bent als je basketballen telt,
dan is de kans dat je gemotiveerd bent als je iets doet wat veel
omvattender en complexer is, honderd procent.
Jung zou zeggen, ook hier komen we weer terug bij de mythologische fundamenten…
In de Egyptische mythe van schepping van de werkelijkheid is Osiris de figuur
van de traditie.
Hij representeert de sociale hiërarchie, min of meer in al zijn manifestaties.
En hij heeft een slechte broer genaamd Set.
Set is een typische figuur in sprookjes.

English: 
And so, you know, if you’re forming a rationalistic
critique of everything, and then you say,
oh well, I’m not motivated, it’s like,
well you’re motivated when you count the
basketballs, and so the probability that you’re
motivated when you’re doing something far
more extensive and difficult than that is
100%.
You know Jung would say, you know, this is
when we get back to the mythological underpinnings
of things as well… in the Egyptian myth
of creation and reality, Osiris is the figure
of tradition.
So he sort of represents the dominance hierarchy,
roughly speaking, in all of its manifestations.
And he has an evil brother named Set.
Set is a typical figure in fairy tales.

Dutch: 
In de “The Lion King” heb je Scar, precies dezelfde figuur. En de Scar / Set figuur
staat voor de neiging van bureaucratieën om te verworden tot kwaadaardige totalitaire staten,
wat altijd een probleem vormt, omdat ze rigide worden en dan gaan onderdrukken.
Dat is de prijs die je betaalt om te leven in een hiërarchie.
En ze worden rigide en onderdrukken soms, omdat dat gewoon gebeurt als ze ouder worden.
 
En soms omdat er een stem is die dat aanbeveelt als een manier van leven.
“Het is goed als je dat doet, het is oké als je deze regel overtreedt, het maakt
toch geen verschil.”
Dat is wat er op het moment aan de hand is, nu die Panama documenten aan het licht komen.
 
Wat een grote openbaring van corruptie is (nauwelijks verbazingwekkend) van belangrijke machtskringen
over de hele wereld.
Ik zie in de kern, in de archetypische diepte,

English: 
You know, in The Lion King you see Scar, who’s
exactly the same figure, and the Scar/Set
figure stands for the proclivity of bureaucracies
to degenerate into malevolent totalitarian
states, which is always a problem, right,
because they rigidify and then oppress.
That’s the price you pay for existing within
a hierarchy.
And then they rigidify and oppress sometimes
because that’s just what happens as they
age.
And sometimes because there’s a voice recommending
that as a mode of being.
“It’s okay if you do this, it’s okay
if you break this rule, what the hell difference
does it make anyways?”
You see some of that being played out right
now with the revelation of all those Panama
papers, right?
Which is a huge revelation of corruption (hardly
surprising) at high levels of power all around
the world.
Now I see the… you know, at the bottom of
everything, so this is the archetypal depths,

Dutch: 
deze strijd in de menselijke ziel, tussen een houding die zegt:
“Ondanks de beperkingen is het leven waardevol en de moeite waard om in stand te houden en te verbeteren.”
Dat is stelling één.
En de andere stelling is: “Het leed maakt het leven ethisch onaanvaardbaar,
en fysiologisch en psychologisch ondraaglijk, en daarom zou het
vernietigd moeten worden.”
Je hebt slechts twee opties, in zekere zin.
Ja tegen het leven, of nee?
En je kan overtuigende argumentaties voor beide kanten verzinnen.
Maar in zekere zin is je hele bestaan een discussie tussen die twee vragen.
Een van de dingen die Jung zei, mijns inziens zeer waardevol,
is dat je moet ontdekken welke archetypische krachten jou sturen.
Want ze zijn er, of je het nu weet of niet.
We hebben dat, enigszins in detail, besproken.

English: 
I see this battle in the human soul, basically,
between an attitude that says “despite its
limitations, life is valuable and worth preserving
and improving”.
That’s proposition 1.
And the other proposition is: “the suffering
that life involves renders it ethically untenable
and physiologically and psychologically unbearable,
and as a consequence of that, it should just
be eradicated”.
And so it’s a binary choice, in some sense.
Yes to being, or no?
And you know, you can conjure up powerful
arguments on both sides of that.
But to some degree, your whole being is an
argument between those two questions.
You know, and one of the things that Jung
said, which I think is extremely worthwhile,
is that you should figure out what archetypal
forces are in charge of your being.
Because they’re there whether you know it
or not.
Now, you know, we’ve walked through that
in some detail.

English: 
You can look at it… in a sense, from a biological
perspective, it’s more mechanistic.
You know, you’re a tool of hunger and anger
and fear and love, and lust and all those
primordial forces that make up your field
of experience.
That’s a purely biological way of thinking
about it.
A more archetypal way of thinking about it
is that those things are actually characters,
or personalities.
And they’re organised into hierarchies that
are also characters and personalities.
And anger and fear and resentment and hatred
and the carnivorous soul of human beings and
all of those things aggregate into one form
of meta-personality.
And all the things that you might think about
as existing in opposition to that aggregate
into another.
And then the top-most struggle for integration
is the struggle between those two things.

Dutch: 
Je kan het zien… vanuit een biologisch perspectief is het meer mechanisch.
Je bent een instrument van honger en woede en angst en liefde en lust,
en die oeroude krachten waaruit je ervaringsdomein bestaat.
Dat is een zuiver biologische manier om erover te denken.
Een meer archetypische manier om erover na te denken is dat die dingen eigenlijk karakters zijn,
of persoonlijkheden.
En ze worden georganiseerd in hiërarchieën, die ook karakters en persoonlijkheden zijn.
En woede en angst en rancune en haat en de bloeddorstige ziel van de mens,
en al die dingen gaan samen op in een soort “meta-persoonlijkheid.”
En alle dingen die daarvan het tegendeel vormen gaan op in een andere.
 
En vervolgens is de laatste strijd voor integratie, de strijd tussen die twee dingen.

English: 
That’s a very common mythological theme.
That’s basically the battle between good
and evil in heaven.
And that’s an unbelievably old… it’s
as old an idea as human beings have.
You know, the battle of the gods for dominance
in heaven.
Even if it’s not strictly between good and
evil, even if it hasn’t been developed to
the point of that ultimate opposition, it’s
still a battle, at some level, between titanic
forces for domination.
Well, that’s partly a description of your
own psyche, and partly a description of the
organisation, or lack thereof, of societies
across time.
Well, and it seems to me that… one of the
things that Jung was insistent upon, because
he was trying to… and many of the thinkers
that we’ve covered in this series, they
were trying to answer the question (this was
especially true for the clinicians) of how

Dutch: 
Dat is een zeer gebruikelijk mythologisch thema.
Dat is de strijd tussen goed en kwaad in de hemel.
En dat is ongelooflijk oud… het is er sinds mensen ideeën hebben.
De strijd tussen de goden om te heersen in de hemel.
Zelfs als het niet precies tussen goed en kwaad is, ook als het zich nog niet ontwikkeld heeft
tot die ultieme tegenstelling, is het nog steeds een strijd tussen titanische krachten
om overheersing.
Dat is deels een omschrijving van je eigen psyche, en deels een omschrijving
van de organisatie, of het ontbreken daarvan, van samenlevingen in de loop der tijd.
Een van de dingen waar Jung stellig in was,
omdat hij probeerde… en veel van de denkers die we hebben behandeld tijdens deze reeks,
ze probeerden de vraag te beantwoorden (in het bijzonder de clinici)

English: 
it is that an individual should conduct themselves
so that their mode of being is optimised.
You can say well that’s mental health, but
that’s a radically insufficient way of describing
that, because, well it’s not merely the
absence of pathology, it’s something much
more complex.
It’s something active and it’s not even
individual, it’s individual and social.
You know, because you’re not going to be
mentally healthy unless you’re integrated
into a functioning social community.
You just can’t do it.
Because other people are part of what keeps
you safe.
Because they’re always wacking you when
you get out of line a little bit.
They just tap you with sarcasm or raised eyebrows
or frowns or smiles.
They’re constantly tapping you into being
a proper person, whatever the hell that is.
But they’re telling you all the time what
it is.

Dutch: 
hoe een individu zich moet gedragen om zijn bestaanswijze te optimaliseren.
Je kan het geestelijke gezondheid noemen, maar dat is een omschrijving die ernstig tekortschiet,
omdat het niet alleen de afwezigheid van pathologie is, maar iets wat veel complexer is.
 
Het is iets actiefs, en zelfs niet individueel, het is individueel en sociaal.
Want je zal niet mentaal gezond zijn, tenzij je geïntegreerd bent in
een functionerende sociale gemeenschap.
Het gaat niet anders.
Want andere mensen maken deel uit van je veiligheid.
Ze geven je altijd een tik zodra je grenzen overschrijdt.
Een tik met sarcasme, of een opgetrokken wenkbrauw, of fronzen, of lachen.
Ze zorgen er voortdurend voor dat je een gepaste persoon bent, wat dat ook mag zijn.
Maar ze vertellen je onophoudelijk wat dat is.

English: 
So Nietzsche’s idea was that the modern
world had landed itself in hot water, because
its own proclivity for searching out the truth
had undermined its faith in traditional axioms
of morality.
Fair enough.
That seems about right.
And his cure for that was that people became,
he called it ‘overmen’, often translated
as supermen, which were people who created
their own values to fill the void left by
the absence of traditional values.
But there’s a bunch of problems with that
idea.
One is individuals probably can’t do it
because they don’t live long enough, and
second, it’s really hard.
I mean, just from the perspective of “what
are you going to be, the best philosopher
who ever lived?” because that’s really
what it requires.
And then the third problem is, what makes
you think you create values?
Like it isn’t phenomenologically obvious
that you do.
It’s more like you experience them, and
sometimes you don’t even know where they
come from.
You get angry.
Do you know why?

Dutch: 
Het idee van Nietzsche was dat de moderne wereld in de problemen was gekomen,
omdat haar neiging de waarheid te zoeken, het geloof in traditionele axioma’s had ondermijnd.
 
Goed.
Dat lijkt te kloppen.
En zijn oplossing daarvoor was dat mensen “übermenschen” zouden worden, vaak vertaald
als “supermensen,” mensen die hun eigen waarden scheppen om de leegte te vullen die achtergelaten wordt door
de afwezigheid van traditionele waarden.
Maar dat idee is problematisch.
Ten eerste, individuen zijn er waarschijnlijk niet toe in staat omdat ze niet lang genoeg leven.
En ten tweede, het is zeer moeilijk.
Ik bedoel, vanuit dit perspectief: ga je de beste filosoof
aller tijden zijn?, want dat is wat het eigenlijk vereist.
En het derde probleem: waarom denk je dat je waarden creëert?
Fenomenologisch gezien is het niet duidelijk dat, dat het geval is.
Je ervaart ze, en soms weet je niet eens waar ze vandaan komen.
 
Je wordt boos.
Weet je waarom?

English: 
Maybe you’ll have to think about it for
like three days.
So in what way you created that is, well,
it’s not self-evident.
And Jung’s idea was well, the forces that
we had regarded as traditional sources of
values were actually spontaneous constructions
of the human psyche.
They weren’t arbitrary systems of rules.
They were way deeper than that.
And I think, if you have an ounce of biologist
in you, you immediately read that and think,
yeah obviously.
Obviously.
Even the social rules that govern a dominance
hierarchy, they’re instilled in you.
You know them.
They’re right in your body.
And so there’s a biological basis for your
understanding of culture right at that level.
That’s damn near spinal.
Like it’s old.
So Jung’s secondary proposition, and this
is quite an interesting one, was that by attending

Dutch: 
Misschien moet je er drie dagen over nadenken.
Dus op welke manier jij dat zelf geschapen hebt is niet helder.
Het idee van Jung was dat de krachten die we zagen als traditionele bronnen van waarden
eigenlijk spontane constructies van de menselijke psyche waren.
Het waren geen willekeurige regelsystemen.
Het ging veel dieper dan dat.
En ik denk dat als je ook maar een beetje bioloog bent, je dat leest en denkt:
“Natuurlijk.”
Uiteraard.
Zelfs de sociale regels van een sociale hiërarchie zijn in je verankerd.
Je kent ze.
Je zitten in je lichaam.
En er is dus een biologische basis voor ons begrip van cultuur.
Het zit bijna in je merg.
Het is oud.
Jungs tweede stelling, en deze is zeer interessant, is dat je door te letten op

Dutch: 
je fantasieën en je dromen, en je dagdromen, in contact kan komen
met sommige van de oeroude psychische krachten die vroeger religieuze openbaring
hebben geproduceerd.
Dat wat verloren is gegaan, kan je vinden door in jezelf te kijken.
En dat is in feite waar jungiaanse psychotherapie over gaat.
Waarom ik me concentreer op Jung is omdat mensen als Rogers
en de fenomenologen op een vergelijkbare manier denken,
maar ze kwamen niet zo ver als Jung.
Ze kwamen niet tot de meest verreikende conclusies.
Maslow bijvoorbeeld, had het over een hiërarchie van behoeften,
en de persoon die zichzelf had ontwikkeld was iemand die al die basisbehoeften had voldaan om vervolgens hogerop te komen.
Het is min of meer waar, maar ietwat simplistisch.
Want het is niet duidelijk dat je eerst al je basisbehoeften moet bevredigen,
voordat je moreel kan handelen.

English: 
to your fantasies and your dreams, and your
daydreams, for that matter, you can come into
contact with some of the primordial psychic
forces that originally produced religious
revelation.
So that you can find what’s lost by looking
within.
And that’s basically the entire point of
Jungian psychotherapy.
And part of the reason I’m concentrating
on Jung is because guys like Rogers, you know,
and the phenomenologists, they’re moving
down the same trail of thought, but they didn’t
get as far as Jung as far as I can tell.
Like, they never took it to its ultimate conclusion.
You know Maslow, for example, talked about
a hierarchy of needs, and the self-actualised
person was someone who had accomplished all
those basic needs and popped out at the top.
It’s like, kind of true, but sort of primitive.
Because it is by no means obvious that you
have to take care of all your basic material
needs before you can act morally.

Dutch: 
Dat is een onnozel idee.
Het veronderstelt dat mensen naarmate ze rijker worden, meer moreel worden.
Ik zeg niet dat ze minder moreel worden, want dat geloof ik niet,
maar ik zie geen verband.
Je kan je rijkdom goed gebruiken of slecht.
Net zoals je, je armoede goed kan gebruiken of slecht.
Dus Maslow… ja, er is een hiërarchie, ja, er verschijnt iets aan de top,
nee, het is geen gevolg van de bevrediging van behoeften, dat is te materialistisch,
het is eigenlijk een utopisch socialistisch idee.
Als je de mensen genoeg taart geeft, zal iedereen opeens met elkaar overweg kunnen.
Zo zitten mensen niet in elkaar.
Jung ontwikkelde het idee van persoonlijke ontwikkeling, naar mijn idee, tot zijn meest verreikende consequenties,
tot zijn logische conclusie.
En daar ontdekte hij de archetypes, want archetypes zijn
de ultieme weergave van een idee.
Verder kan je niet gaan.
Daarom is het een archetype.

English: 
It’s a foolish idea.
It assumes that people are going to become
more moral as they get richer.
Now, I’m not saying that they become less
moral, because I don’t believe that, but
I don’t see that there’s any positive
association.
It’s just that you can use your wealth well
or you can use it badly.
Just like you can use your poverty well or
you can use it badly.
So Maslow, it’s like yeah, there’s a hierarchy,
yes something emerges at the top, no it’s
not a consequence of the fulfillment of needs,
it’s way too materialistic, it’s basically
like a utopian socialist idea, right.
If you feed people enough cake, all of a sudden
everyone will get along.
It’s like, people aren’t like that at
all.
So Jung took this idea of personal development,
as far as I can tell, to its ultimate extreme,
to its logical conclusion.
And that where he ran into the archetypes,
because what archetypes are, in some sense,
is the ultimate instantiation of an idea.
You can’t go beyond it.
That’s why it’s an archetype.

Dutch: 
Er is een archetype van de dood.
Waarom?
Omdat je niet verder kan gaan dan dat.
Woorden schieten tekort als je daarmee geconfronteerd wordt.
En er is een archetype van de liefde, en er is een archetype van het kwaad, en al die dingen
liggen buiten het domein van woorden, in hun archetypische vorm.
Ze zijn de plek waar je gedefinieerde gedachten niet langer relevant zijn.
Voor Jung was de weg van persoonlijke ontwikkeling de confrontatie met die dingen
die je binnenin je had achtergelaten.
Ik heb lang nagedacht over Jung.
En een van de dingen die me opviel bij de psychoanalytici is dat
ze teveel bezig zijn met het idee dat als je goed georganiseerd bent als mens,

English: 
So there’s an archetype of death.
Well, why?
Because you can’t go past that.
Words fail when you’re confronted by that.
And there’s an archetype of love, and there’s
an archetype of evil, and all those things
are beyond articulation in their archetypal
form.
And they’re the place where your articulated
thought ceases to be relevant.
So, for Jung, you know, the self-development
route was the confrontation of those things
that you had abandoned within.
Now, I’ve been thinking about Jung for a
very long time.
And I think that one of the things that struck
me about the psychoanalysts is that they’re
much too concerned about the idea that if
you’re properly organised as a human being,

English: 
that organisation is intra-psychic, like it’s
in you somehow.
So for Jung, the hero’s journey was a journey
into the unconscious.
An individual journey into the unconscious.
Now he started to see flaws in that idea as
he moved forward with his thinking, but one
of the flaws in that idea is that you’re
not only individual, not at all.
And if you’re situated properly, we’ll
say in being, your familial relationships
are healthy, as well as the proper balance
being struck inside you, between the competing
sub-personalities that make you up.
And those things are actually not different,
you know what I mean?
You can’t have one without the other.
So to think about them even as separate spheres
is improper in a sense, because you’re limited
in your well-being by the well-being of those
people who are in concentric circles around
you.
And no matter how well-organised you are internally,
it’s insufficient.

Dutch: 
die organisatie “intra-psychisch” is, het zit in je, op de een of andere manier.
Voor Jung was de reis van de held een reis naar het onbewuste,
een individuele reis naar het onbewuste.
Hij begon gebreken in dat idee te zien, naarmate zijn denken zich ontwikkelde,
maar een van de gebreken van dat idee is dat je niet alleen individueel bent, geheel niet.
En als je goed gepositioneerd bent in het bestaan, heb je zowel goede relaties met je familie,
als de juiste balans in jezelf, tussen de verschillende “sub-persoonlijkheden”
waaruit je bestaat.
En die dingen zijn eigenlijk niet verschillend, begrijp je?
Je kan het een niet hebben zonder het ander.
Erover denken alsof het verschillende domeinen zijn is in zekere zin onjuist, omdat je beperkt wordt
in je welzijn door het welzijn van de mensen, in concentrische cirkels, om je heen.
 
En hoe goed je innerlijk ook georganiseerd bent, dat is niet afdoende.

English: 
You know, you see that reflected in stories
like the story of the Buddha.
Because at one point, the Buddha, after being
walloped by knowledge of old age and sickness
and death, because that’s really what does
him in, he attains enlightenment under a tree
(for a variety of reasons we won’t go into).
So he’s attained a perfect state of primarily
subjective being.
And that’s sort of like, it’s a temptation,
there’s a temptation to remain there.
But he shuts that down and then goes back
into the world and teaches people, because
his realisation is, Nirvana attained individually
is not true Nirvana.
You can’t be not suffering in a sea of suffering.
You know, all that means is that you’ve
got a particular kind of blinder on.
So he goes back, so to speak, and then suffers,
mythologically speaking, suffers a normal,
human death.

Dutch: 
Dat zie je terug in verhalen, zoals in het verhaal van de Boeddha.
Want op een gegeven moment, na de schok van het leren kennen van ouderdom, ziekte en dood,
want dat was wat hem echt trof, bereikt hij de verlichting onder een boom.
Dat heeft redenen waar we nu niet op ingaan.
Dus hij bereikt een volmaakte staat van zijn subjectieve zijn.
En dat is als het ware een verleiding, er is de verleiding om daar te blijven.
Maar dat sluit hij af, en gaat terug naar de wereld om de mensen te onderrichten,
want hij beseft dat een individueel “nirvana” geen waarachtig nirvana is.
Je kan niet niet lijden in een zee van leed.
Dat zou alleen maar betekenen dat je oogkleppen draagt.
Dus hij gaat terug en lijdt, mythologisch gezien, ondergaat een normale
menselijke dood.

Dutch: 
En in zekere zin wordt dat weergegeven als vrijwillig.
Soms laat ik Pinoccio zien tijdens dit college, ik denk dat we een stukje hebben gekeken…
Hebben we dat gedaan?
In Pinoccio probeert Pinoccio een echte persoon te worden.
En hij moet een aantal zeer vreemde dingen doen om dat te bereiken,
waaronder de diepte van de oceaan ingaan om het meest angstaanjagende onder ogen te komen,
en tegelijkertijd zijn vader te redden.
Wat een eigenaardige verzameling ideeën is.
Het is een afdaling in de onderwereld, het bevat elementen van Jonas en de walvis,
wat een zeer oud verhaal is.
Het bevat een idee dat zeer verwant is aan het jungiaanse denken, namelijk
dat er in de achtergrond van chaos in je geest, diepten zijn.
In die diepten liggen de vergeten of niet-verwoorde structuren van je cultuur, en meer nog,

English: 
And in some sense that’s portrayed as voluntary.
Sometimes I show people Pinocchio in this
class, I think we did a little bit of that…
did we do a little bit of that?
Well, you know, in Pinocchio, Pinocchio’s
trying to become a real person.
And he has to do a variety of very strange
things to manage that, one of which is to
go down into the depths of the ocean and confront
the most frightening thing, roughly speaking,
and simultaneously rescue his father.
Which is a very, very strange set of ideas,
you know.
It’s definitely a descent into the Underworld,
there’s elements of Jonah and the Whale
in there, which is a very, very old story.
But there’s an idea that’s very much associated
with Jungian thinking too, and that is that
in the background chaos of your mind, there
are depths.
And in those depths are the forgotten or non-articulate
structures of your culture, but more than

Dutch: 
de vergeten en niet-verwoorde structuren van je psyche, waardoor het een cultuurscheppende entiteit is.
 
En dat moet ontdekt worden als je de moed wilt hebben om een individu te zijn.
En dat is geen waan, want het idee is,
in tegenstelling tot de typische nihilistische of terror management theorie, dat als je, je leven op orde brengt,
de angst voor de dood niet langer datgene is wat je overheerst.
Dat, dat echt mogelijk is.
Het is een vreemd idee. Het idee is niet dat angst voor kwetsbaarheid en de dood
irrelevant is, en zelfs niet dat het niet belangrijk is, maar dat mensen zo verdomd sterk zijn
dat het mogelijk is dat ze de confrontatie daarmee aangaan en zeggen: “Dat is niet wat
mijn leven zal bepalen.”
En ik geloof dat mensen daartoe in staat zijn.
k heb mensen dat zien doen, zeker in hun carrière.

English: 
that, the forgotten or non-articulate parts
of your psyche that would make it a culture-creating
entity.
And that that has to be discovered in order
for you to have the courage to be an individual.
And there’s nothing delusional about that,
you know, because the idea there, as opposed
to say, the typical nihilistic or terror-management
theories, is that if you got your act together,
the fear of death would no longer be the thing
that fundamentally rules you.
Like that that’s actually possible.
So there’s a weird idea there, and the idea
is not that fear of vulnerability and death
is irrelevant, or not even that it’s not
central, but that people are so God-damn tough,
that it’s possible that they can face that
directly and say: “that’s not going to
be what rules my life”.
And I believe people can do that.
I’ve seen people do that, certainly, in
their careers.

Dutch: 
Zelfs als ze die filosofie niet kunnen verwoorden, je plaatst ze in een situatie
waar ze maken hebben met dood en vernietiging, en ze kunnen er mee omgaan,
wat verbijsterend is.
En geweldig om te zien.
Je zoekt tevergeefs in de geschiedenis van de psychologie naar optimistische ideeën.
 
En ik denk dat, dat in het bijzonder geldt voor de meer experimentele soorten
van psychologie, die te maken hebben met leven, zoals sociale psychologie.
Persoonlijkheidsleer laten we even buiten beschouwing,
omdat dat meer statistisch is geworden.
Maar het idee dat je voldoende in je hebt om, als je niet vlucht voor het leven,
sterk genoeg te worden zodat je ermee kan omgaan, is een geweldig idee.
Het is het enige optimistische idee dat ik ooit heb gezien dat diepgaand is, en dat ik geloof.
 
Want de meeste diepgaande ideeën zijn verschrikkelijke ideeën.
Ze hebben te maken met de onvermijdelijkheid van kwaadaardigheid en de dood en krankzinnigheid

English: 
You know, even if they can’t articulate
that philosophy, you put them in a situation
where they’re dealing with nothing but death
and destruction, and, you know, they can do
it, which is mind-boggling.
And a great thing to be able to see.
And it’s… you know, you search in vain
throughout the annals of psychology for optimistic
ideas.
And I think that’s particularly true with
regards to, like, the more experimental brands
of psychology that are associated with being,
like social psychology.
Personality we’ll leave out of this for
the time-being, because it’s become more
statistical, you know.
But the idea that there is enough in you,
so that if you don’t flinch from life, you
can become strong enough to master it, that’s
an amazing idea.
It’s the only optimistic idea that I’ve
ever seen that’s profound that I actually
believe.
Because of most of the profound ideas that
are easy to believe are terrible ideas.
You know, they have to do with the inevitability
of malevolence and death and insanity and

English: 
suffering and all of that, you know, those
things trying to blow through your persona.
But trying to find something optimistic to
counter-balance that, that’s tough.
But you know, the other thing we know about
people now that we didn’t know a few years
ago, is that if you put yourself in new environments
you actually change yourself genetically.
You know, so if I take you out of your safe
environment and start you to expose you, say,
to situations that you fear, you could say
that one of the reasons that you transform
is because you observe yourself mastering
those situations.
So you get bigger, so to speak, and the situations
get smaller.
Lovely.
You can account for that by learning.
But there’s an additional dimension that
might be related to the learning, which is
that if you put yourself in a new situation,
then different proteins start to be encoded

Dutch: 
en leed, en dat alles. Die dingen die je persona proberen te breken.
Maar proberen iets optimistisch te vinden waarmee je dat in evenwicht kan brengen is moeilijk.
Iets anders wat we nu over mensen weten, wat we een aantal jaar geleden nog niet wisten,
is dat als je jezelf in nieuwe omgevingen plaatst, je jezelf genetisch begint te veranderen.
Als ik je uit je veilige omgeving haal en je begin bloot te stellen aan
situaties die je vreest, kan je zeggen dat je transformeert,
omdat je jezelf observeert terwijl je die situaties leert hanteren.
Jij wordt als het ware groter, en de situatie wordt kleiner.
Geweldig.
Dat kan je verklaren aan de hand van leren.
Maar er is nog een dimensie die misschien verbonden is met het leren,
namelijk dat als je jezelf in een nieuwe situatie plaatst, er andere proteïnen worden gecodeerd

English: 
in your brain and in the rest of your nervous
system.
So you actually transmute, literally speaking.
And the total range of human transmutation
is unexplored.
So there’s this idea, let me show you, this
is a cool thing to know about.
Okay so that’s a picture of a labyrinth
in the Chartres Cathedral.
Now a cathedral is shaped like a cross.
And then the focal point of the cathedral
is right at the middle of the cross.

Dutch: 
in je hersenen en de rest van je zenuwstelsel.
Dus je muteert, letterlijk.
En het hele domein van menselijke transmutatie is nog onbekend.
Er is een idee… ik zal het je laten zien, het is gaaf om te weten.
Oké, dat is een afbeelding van een labyrint in de kathedraal van Charters.
Een kathedraal heeft de vorm van een kruis.
Het centrale punt van de kathedraal is in het midden van het kruis.

Dutch: 
Het kruis is een soort X, en het centrum van de X is waar je bent.
En de reden dat het een kruis is, is omdat het centrum van die X lijden is.
Dus het centrale aspect van bewustzijn van het leven is verbonden met leed,
verraad, al die dingen.
Dat is de aard van het centrum van de wereld.
Dan kan je de vraag stellen: “Hoe ga je daar mee om?”
Het typisch religieuze antwoord is dat je, je identificeert met een held,
hoewel dat vaak verandert en verwordt tot het idee dat je erin gelooft.
Dat is niet het juiste idee.
Het juiste idee is dat je, je met hem identificeert.
Ik kan je daarvan een voorbeeld geven uit de christelijke eucharistieviering, wat eigenlijk een
kannibalistisch ritueel is.
Het is een zeer oud idee.
En het idee is dat je wordt wat je eet.
Dus de eucharistieviering, wat in principe het eten van het vlees van

English: 
And the cross is an X, so to speak, and the
centre of the X is where you are.
And the reason it’s a cross is because the
centre of that X is suffering.
And so the central aspect of consciousness
of being is integrally associated with suffering,
betrayal, all of those things.
That’s the nature of the centre of the world.
And so then the question might be, well how
do you cope with that?
Well, the typical religious idea is that you
identify with a hero figure of some sort,
although that’s often warped and morphed
into the idea that you believe in them.
It’s not the right idea.
The right idea is that you identify with them.
So I can give you an example of that from
the Christian mass ceremony, which is actually
a cannibalistic ritual.
And it’s a very, very old idea.
And the idea is that you become what you ingest,
right.
And so, it’s… the mass ceremony, which
is in principle the eating of the flesh of

English: 
a God, is not a ritual to instantiate articulated
belief.
It’s a ritual to instantiate embodied transformation.
You’re supposed to become what that represents.
Question is, what the hell does it represent?
Well we know some of that.
It represents, for example, the ability to
pay attention.
That’s one thing that for sure it represents.
Because, you know, Christ is an analogue of
Horus, a very tight analogue of Horus, as
a matter of fact.
So… but what else does it represent?
Well I can give you some suggestions.
One of the things that is often required of
the believer in a traditional religion is
a pilgrimage.
Now, that was quite common in Christianity
in the Middle Ages, that’s kind of disappeared.
You see bits and pieces of it in Judaism,
modern Judaism in particular, with the idea
that, you know, every North American Jew,
for example, should go to Israel at least
once.
And then of course it’s a massively featured
element of traditional Islam.
So you think, well what does a pilgrimage
do to someone?

Dutch: 
een god is, is niet een ritueel om een expliciet geloof te symboliseren.
Het is een ritueel om een levende verandering te symboliseren.
Je moet worden wat er wordt weergegeven.
De vraag is: wat wordt er gerepresenteerd?
Daar hebben we een idee van.
Het representeert bijvoorbeeld het vermogen om aandachtig te zijn.
Daar is het zeker een weergave van.
Want Christus is analoog aan Horus, zelfs zeer analoog aan Horus.
 
Wat representeert het nog meer?
Ik kan een aantal suggesties geven.
Een van de dingen die vaak gevraagd wordt van een gelovige in een traditionele religie is een pelgrimage.
 
Dat was vrij gebruikelijk in het middeleeuwse christendom, het is een beetje verdwenen.
Je ziet er nog wat van terug in het jodendom, specifiek in het moderne jodendom,
het idee bijvoorbeeld dat elke Noord-Amerikaanse jood tenminste één keer naar Israel zou moeten gaan.
 
En natuurlijk is het een buitengewoon kenmerkend element van de traditionele islam.
Wat doet een pelgrimstocht met iemand?

Dutch: 
Ten dele is het een reis naar de heilige stad, wat dat ook mag betekenen.
De heilige stad is een symbolische representatie van een ideale manier van zijn.
Dus je maakt een symbolische reis naar een ideale staat van zijn.
Goed, stel je bent een of andere dorpeling en je bent nooit verder
dan een kilometer van huis geweest. Je bent praktisch ongeletterd en weet niets van
de wereld.
En op een dag besluit je om die pelgrimstocht van zo’n twee- of vijfduizend kilometer te maken.
De kans dat je terugkomt als dezelfde persoon die je was
voordat je wegging is nul.
De reden daarvoor is omdat je veel dingen zal meemaken onderweg.
 
Wie weet.
Het zal een groot avontuur zijn.
Je kan zeggen: “Wat is daar het nut van?”
Het nut is dat met iedere moeilijke situatie die je tegenkomt en hanteert,
je vaardigheid toeneemt.
Misschien kom je er zo’n vijfhonderd tegen op je pelgrimsreis.

English: 
Well partly it’s a journey to the holy city,
whatever that means.
The holy city is a symbolic representation
of an ideal mode of being.
So you’re making a symbolic journey to an
ideal mode of being.
Okay well let’s say you’re some ratty
villager from somewhere and you’ve never
been more than a mile away from you’re village
and you’re functionally illiterate and you
don’t know anything about the world.
And one day you decide to take that 1500 or
3000 mile pilgrimage.
The probability that you’re going to be
the same person when you come back as you
were when you left is zero.
And the reason for that is, well a lot of
things are going to happen to you along the
way.
God only knows.
It’s going to be a big adventure.
And you might say, well what’s the utility
in that?
And the utility is that with each stressful
situation you encounter, and master, your
capacity grows.
And so maybe you’ll encounter five hundred
of those on your pilgrimage.

English: 
Maybe it’s dangerous enough so there’s
a reasonable probability that you won’t
even come back alive.
But if you do come back, you’re not naïve.
You’ve seen the world.
You’re going to be someone who’s much
more difficult to contend with.
And you’re going to be a bit of a foreigner
to the people in your village.
That’s the price you pay for that.
Remember in The Hobbit when Bilbo goes out
to confront the dragon and then he comes back,
no one really likes him anymore.
Like they respect him, but they think, well,
here’s this weird guy that transformed himself
into a thief, and then went and confronted
a dragon.
He went way the hell away from his home, so
he’s sort of contaminated by the foreigner,
and he made it back.
You don’t want to mess with him.
But he’s not the same thing that he was
when he was there.
And that’s all to the good.
I mean, what happens in the next series of
books makes it quite evident that if Bilbo
hadn’t undergone his adventure, then the
battle between good and evil would have gone
to the evil side.
That’s the entire plot of The Lord of the
Rings.

Dutch: 
Misschien is het zo gevaarlijk dat er een redelijke kans is dat
je niet levend terugkeert.
Maar als je terugkeert, ben je niet naïef.
Je hebt de wereld gezien.
Je wordt iemand waar anderen rekening mee moeten houden.
Je zal enigszins een vreemdeling zijn voor de mensen in je dorp.
Dat is de prijs die je ervoor betaalt.
Denk aan “The Hobbit” waar Bilbo vertrekt om de confrontatie aan te gaan met de draak. En dan komt hij terug,
en niemand mag hem meer.
Ze respecteren hem, maar ze denken dat hij een vreemde vogel is, die zichzelf
tot dief maakte, en vertrok en een draak opzocht.
Hij is ver weg geweest, dus hij is als het ware besmet door het buitenland,
en is teruggekomen.
Je wilt geen problemen met hem.
Hij is niet meer wie hij vroeger was.
En dat is goed.
Wat er gebeurt in de volgende serie boeken maakt duidelijk dat als Bilbo
zijn avontuur niet had ondergaan, de strijd tussen goed en kwaad beslist zou zijn ten gunste
van het kwaad.
Dat is de plot van “The Lord of The Rings.”

Dutch: 
Het is een enorme fantasie over goed tegen kwaad.
Net zoals in “Harry Potter.”
En die ideeën verdwijnen nooit.
Je ziet het ook in “The Avengers.”
Er is een zeer interessante scène.
Er is een scène waar… hoe noemen ze die buitenaardse wezens?
Katari of zoiets?
Die grote monsters die door de poort komen en New York aanvallen?
Ik kan me niet herinneren hoe ze genoemd worden.
Maar er is een zeer interessante scène waar het leger een waterstofbom op New York afstuurt,
om het te vernietigen vanwege de komst van die verschrikkelijke wezens.
En “Iron Man,” een vreemd “androïde-achtig” geval, hij is een mens die zichzelf transformeert
tot iets wat meer is dan een mens… Wat er met Iron Man gebeurt
is dat zijn pak steeds meer goud wordt naarmate de serie vordert

English: 
It’s this massive fantasy of good versus
evil.
Just like Harry Potter.
And those ideas never go away.
You see that with The Avengers too.
In the… one of the scenes in there is extremely
interesting.
So there’s this scene where… what do they
call those foreign aliens?
Is it Katari or something like that?
You know, the big monsters that come through
the portal and invade New York?
Anyways I don’t remember what they’re
called.
But there’s a very interesting scene in
there where the armed forces send a hydrogen
bomb to take New York out because of the descent
of these terrible aliens.
And Iron Man, who’s this weird android-like
thing (so he’s a human being that’s transforming
himself to something that’s more than a
human being… one of the things that happens
with Iron Man is that his suit gets increasingly
gold as the series continues, there’s a

Dutch: 
(dat heeft een reden), en hij maakt een persoonlijk offer om de waterstofbom af te wenden,
en dan vernietigt het alle slechteriken en valt hij naar de aarde, zoals Icarus.
Dat is vrij cool.
En wat zeer interessant is, is dat als hij naar de aarde valt en dood is,
het de “Hulk” is die hem wakker maakt.
En de reden daarvoor is dat de Hulk ongelimiteerde mannelijke energie representeert.
En Tony Stark is een beheerst, intellectueel type, half machine…
hij is niet wild genoeg, zo kan je het zien, en als hij daar
halfdood ligt, ontbreekt hem iets.
En dus komt de Hulk en schreeuwt hem weer het leven in.
En hij had al een band met de Hulk.
En dit zijn werkelijke mythen, want ze worden samen met het publiek gecreëerd.
 
Al deze verhalen hebben een achtergrondverhaal.
En als je een stripboekschrijver bent en je wijkt ongepast af van het achtergrondverhaal,
dan krijg je iets van tienduizend brieven van fans met de mededeling: “Maar hoe zit het dan met
nummer honderdachttien op bladzijde dertien?

English: 
real reason for that), he makes a personal
sacrifice to avert the hydrogen bomb, and
then it blows up all the bad guys and then
he falls to Earth, just like Icarus.
That’s pretty cool.
And then, what’s really interesting is that
when he falls to Earth and he’s dead, it’s
The Hulk who wakes him up.
And the reason for that is that The Hulk represents
masculine energy that’s completely unbound.
And then Tony Stark is sort of this tightly
constrained intellect character who’s half-machine…
he’s not enough savage, that’s one way
of looking at it, and so when he’s lying
there half-dead he’s missing something.
And so The Hulk comes along and yells him
into being again.
And he’s already made a relationship with
The Hulk.
And these things are genuine myths because
they’re co-created with their audience,
you know.
All of these stories have a back-story.
And if you’re a comic book writer and you
deviate improperly from the back-story then
you’re going to get like ten thousand letters
from fans saying “well what about issue
#118 on page 13?

Dutch: 
Dat hoort noodzakelijk bij de plot.”
Goed, houd Tony Stark even in gedachten.
Je ziet hier dit labyrint, ik zal je vertellen wat te doen in de kathedraal van Chartres.
Je hebt dit kruis en dit ding bevindt zich aan de punt.
Als je een pelgrimage maakt, vertrek je en verbreed je, je persoonlijkheid door
het noorden van de wereld te bezoeken, en het westen van de wereld, en het oosten van de wereld,
en het zuiden van de wereld.
Je komt overal.
Je bent een zwerver die overal is geweest.
Maar misschien kan je vanwege het een of ander niet op pelgrimstocht, dus je maakt een symbolische pelgrimage.
 
Je gaat naar de kathedraal, je gaat naar het punt van het lijden,
en dan ga je dit labyrint in, om het midden van het doolhof te bereiken. Het is zoals de bloem
waar de Boeddha in zit, want het is een bloem.
Om het midden te bereiken kan je niet zomaar naar het midden lopen.

English: 
That’s part of the necessary plot.”
Well, alright, keep Tony Stark in mind for
a minute.
Now, you see this labyrinth here, so I’ll
tell you what you do in the Chartres Cathedral.
So you’ve got this cross, and then this
thing is at the point of it.
Now, if you go on a pilgrimage, you go out
there and expand your personality by visiting
the North part of the world and the West part
of the world and the East part of the world
and the South part of the world.
You go everywhere.
You’re a wanderer that’s gone everywhere.
But maybe you can’t go to the damn pilgrimage
for one reason or another, so you do a symbolic
pilgrimage.
You go to the cathedral, and you go to the
point of suffering, so to speak, and then
you enter this maze, and to get to the middle
of the maze, which is very much like the flower
that the Buddha sits in, because it’s a
flower.
To get to the middle, you can’t just walk
straight to the middle.

English: 
You have to wander the entire maze and cover
every square foot of it.
And only once you’ve done that (so that’s
a symbolic journey to North, East, West, and
South), only after you’ve done that do you
get to the middle.
And the middle signifies the point where the
suffering that’s represented by the entire
structure of that building can be withstood.
And you know, you’ve got to understand,
this idea is so… you think about what those
damn Europeans were doing when they were building
those cathedrals.
You know, some of those things took five hundred
years to build.
You can’t even imagine a modern society
building something that would take five hundred
years to build.
It’s unimaginable to us.
And these cathedrals were so expensive, they
were like the trip to the moon in the 1960s.
The whole damn culture was devoted to producing
these fantastic structures of stone and light
that had this particular message embodied
in them.
It’s like, why were they doing that?

Dutch: 
Je moet het hele doolhof door, en ieder deel verkennen.
Pas als je dat hebt gedaan (dat is een symbolische reis naar het noorden, oosten, westen en zuiden),
pas als je dat hebt gedaan kom je in het midden.
En het midden symboliseert het punt waar het leed, dat gerepresenteerd wordt door
de hele structuur van het gebouw, kan worden weerstaan.
Denk er eens over na wat die Europeanen
aan het doen waren, toen ze die kathedralen bouwden.
Bij sommige daarvan kostte het vijfhonderd jaar om ze te bouwen.
Je kan je niet voorstellen dat een moderne samenleving iets zou bouwen dat vijfhonderd jaar
in beslag zou nemen.
Het is onvoorstelbaar voor ons.
En die kathedralen waren zo duur, te vergelijken met de reis naar de maan in de jaren zestig.
De hele cultuur was toegewijd aan het produceren van deze fantastische bouwwerken van steen en licht,
als uitdrukking van deze specifieke boodschap.
Waarom deden ze dat?

Dutch: 
Je kan er cynisch over doen, maar dat lijkt me wat voorbarig.
Dit is een deel van het antwoord:
de cultuur probeerde iets te begrijpen.
Wat ze probeerden te begrijpen was waar je zou moeten zijn.
En hoe je daar kan komen.
En ook om aan te geven hoe ingrijpend de gevolgen zouden zijn van falen of slagen.
Want falen leidt tot de hel.
En slagen leidt tot de hemel.
En je kan dat zien als een projectie in een toekomstig leven,
wat Nietzsche “de grootste fout van het christendom” noemde.
Maar als je dat achterwege laat, in ieder geval tijdelijk, wordt de werkelijkheid ervan direct duidelijk.
Wat gebeurt er als je de reis niet maakt?
Dan raak je gecorrumpeerd, omdat je zwak bent.
Zo eenvoudig is het.
En je hebt reden genoeg om gecorrumpeerd te worden.
Je kan zeggen dat de omstandigheden van het bestaan op zo’n manier in elkaar zitten, dat als je ze niet aankan,
ze je zullen corrumperen.

English: 
Well, you know, you can get cynical about
it, although I think that would be a little
premature, but this is part of the answer.
It’s like, the culture was trying to figure
something out.
And what they were trying to figure out was
where you should be.
And how you should get there.
And to point out as well how massive the consequences
were of failure versus success.
Because failure, that leads to hell.
And success, that leads to heaven.
And you know, you can think about that as
something projected into the future life,
which Nietzsche called ‘the biggest error
Christianity ever made’.
But if you dispense with that, at least provisionally,
the reality of that becomes clear right away.
What happens if you don’t take the voyage?
Well you become corrupt, because you’re
weak.
It’s as simple as that.
And you have every reason to become corrupt.
Like you could say the conditions of existence
are such that if you cannot tolerate them,
you will become corrupt.

English: 
And I just can’t see, in any way, how that’s
not self-evidently true.
And so, if you don’t take the voyage, well
what happens is everything tilts towards hell
around you, but you have a lot more influence
than you think.
So you don’t know exactly what waves of
causality are emanating from your decisions.
You have no idea.
And then if you do decide to go everywhere
and to pick up your responsibility, then what
emanates from you, maybe in receding waves,
is the idea that it’s possible to live life
properly and to make things better.
And that’s an idea… like I think that
idea is more powerful than death.
And it would be really good if that was the
case.
You know, the existential element comes in,
and I guess this is also the element of faith,
is that the only way you’re ever going to
figure that out is if you try it.

Dutch: 
En ik zie niet in hoe je dat anders zou kunnen zien.
Dus als je niet op reis gaat, kantelt alles rondom je in de richting van de hel.
Maar je hebt meer invloed dan je denkt.
Je weet niet precies welke golven van causaliteit er uitgaan van jouw beslissingen.
Je hebt geen idee.
Maar als je wel besluit om alles te verkennen en je verantwoordelijkheid te nemen,
wat er dan van je uitgaat, misschien in wegebbende golven, is het idee dat het mogelijk is om het leven goed te leven,
en dingen beter te maken.
En ik denk dat, dat idee sterker is dan de dood.
En het zou zeer goed zijn, als dat het geval zou zijn.
Het existentiële element verschijnt, en ik denk dat dit ook het element van geloof is,
namelijk dat je dat alleen maar kan ontdekken als je het probeert.

Dutch: 
Want niemand kan de juistheid of onjuistheid van die twee wegen aantonen
behalve jijzelf, omdat jij het moet uitproberen in de omstandigheden van je eigen leven.
Op een gegeven moment… tegen de tijd dat je dertig bent, kan niemand je meer vertellen wat je zou moeten doen.
En je denkt: “Hoera!”
Maar juich niet te vroeg.
Het is een opluchting als je een probleem hebt, en je gaat naar iemand en hij zegt:
“Dit is wat je kan doen.”
Maar tegen de tijd dat je volledig volwassen bent, is je leven zo geïndividualiseerd dat…
je kan en zou morele richtlijnen moeten gebruiken, maar je zit opgescheept
met de keuzes.
Al deze oude ideeën suggereren dat als je vrijwillig de confrontatie aangaat,
dingen verbetert en herstelt, je niet alleen de dingen om je heen repareert

English: 
Because no one else can demonstrate the truth
or falsity of those two branching pathways
except you, because you have to test it in
the conditions of your own life.
And at some point… by the time you hit about
30, nobody can tell you what to do.
And you think, well, hooray.
It’s like, let’s go a little easy on the
celebrating.
You know, it’s quite a relief when you have
a problem and you go to someone and they say,
well here’s what you can do about it.
But by the time you’re fully adult, your
damn life is so individualised that, you know,
you could use moral guidelines and you should,
for sure, but you’re basically stuck with
the choices.
All these old ideas, they suggest that if
your choice is to voluntarily confront and
to improve and to repair, that not only do
you repair the things around you (they don’t

English: 
have to be within you, they can be anywhere
around you), you continually heal the structure
of being.
Well, that would be a good thing to try, you
know?
It’s a big deal, it’ll keep you busy.
It’ll provide your suffering with some meaning.
That’s a big deal.
And the alternative looks dreadful.
Well, you know, I walked you through all these
various theories, some of them about behaviour,
and some of them about personality, and some
of them about philosophy, and some of them
about clinical psychology.
And it’s an attempt to allow you to take
multiple snapshots of what a human being is
and how we might manifest ourselves.
For me, knowing all those things has been
ridiculously useful, ridiculously useful.
Far more practical than anything else I ever
learned.
And one of the advantages to knowing about
personality is that, you know, instead of

Dutch: 
(dat hoeft niet vanbinnen te zijn, ze kunnen overal om je heen zijn), maar ook voortdurend de structuur van het bestaan heelt.
 
Het zou goed zijn om dat te proberen, nietwaar?
Het is belangrijk, en het zal je bezig houden.
Het zal je leed voorzien van enige betekenis.
Dat is belangrijk.
En het alternatief lijkt verschrikkelijk.
Goed, we hebben al deze verschillende theorieën behandeld, sommige over gedrag,
sommige over persoonlijkheid, sommige over filosofie, en sommige over klinische psychologie.
 
En het is een poging om te schetsen wat een mens is,
en hoe we ons kunnen manifesteren.
Het weten van al die dingen heeft mij buitengewoon veel geholpen, belachelijk veel.
Veel praktischer dan al het andere wat ik heb geleerd.
En een van de voordelen van kennis over de persoonlijkheid is dat, in plaats van

English: 
reducing the individual to some set of measurable
phenomena, which I’m all for by the way,
it also expands your conception of what the
individual can be to an almost unlimited degree.
So instead of a human being being something
that has to waver and be crushed under the
weight of its own being, a human being could
easily be something that could stand up and
say, yeah, well, I can handle that.
And I think people can do that.
People are so damn tough, it’s unbelievable.
I’ve seen people go through things that
are just grinding, terrible, and not only
come out the other side, but actually put
themselves together enough to clearly be a
force that rescues the culture and tries to
improve the structure of being.
And so hooray for us.

Dutch: 
een individu te reduceren tot een verzameling meetbare verschijnselen (waar ik overigens een voorstander van ben),
het ook je idee uitbreidt van wat een individu kan zijn, bijna tot in het oneindige.
Dus in plaats van een mens als iets wat omver geworpen wordt en verpletterd onder
het gewicht van zijn eigen wezen, kan een mens iets zijn wat rechtop kan staan en zeggen:
“Ja, dat kan ik aan.”
En ik denk dat mensen dat kunnen.
Mensen zijn zo verdomd sterk, is het ongelooflijk.
Ik heb mensen dingen zien doormaken die verpletterend waren, verschrikkelijk.
En niet alleen overleefden ze het, maar ze waren in staat zichzelf zo goed bijeen te rapen,
dat ze een kracht werden die de cultuur te hulp schoot, en de structuur van het bestaan probeerde te verbeteren.
Hoera voor onszelf.

English: 
If we can do that, that more than justifies
whatever horrors might be laid at our collective
feet.
So, I would say, don’t underestimate yourself.
You guys all have a lot going for you.
You’re smart, you’re young, you’re reasonably
conscientious, a number of you are creative.
You have access, tremendous access, to technological
power.
So God only knows what you might manage to
hammer yourself into over the next thirty
years or so.
But the more people that try to make things
better, consciously, rather than worse, the
better off everything is going to be.
And that would be a hell of a fine thing to
aim for.
That’s mostly what I’ve learned from studying
personality.
So thank you very much for attending the course,
and good luck with the final!

Dutch: 
Als we daartoe in staat zijn, rechtvaardigt dat welke verschrikkingen ons ook collectief aangerekend kunnen worden.
 
Dus onderschat jezelf niet.
Jullie hebben allemaal veel te bieden.
Jullie zijn slim, jong, redelijk gewetensvol, en een aantal van jullie is creatief.
Je hebt toegang tot ongekende technologische vermogens.
Wie weet wat je van jezelf gaat maken de komende dertig jaar.
 
Hoe meer mensen proberen de dingen gewetensvol beter te maken, in plaats van slechter,
des te beter alles zal worden.
En dat is een doel dat de moeite waard is.
Dat is wat ik vooral heb geleerd van het bestuderen van persoonlijkheid.
Heel erg bedankt voor het volgen van het college, en veel succes met de toets.
