
English: 
At this present moment, I feel as though
all the pieces of my life are falling
into place. It's just that I'm not there
to enjoy it. I have this hunger that
cannot be sated, no matter how eagerly I
feed on the give-and-take of
relationships. Like I'm hollow. Like there's
a black hole inside me that absorbs all
the warmth, security, support and love and
it leaves me missing. It leaves me aching

Polish: 
W tym momencie wszystkie elementy układanki mojego życia idealnie do siebie pasują.
Brakuje tylko mnie. Jest we mnie pragnienie, którego
nie da się ugasić, niezależnie od tego jak wiele czerpię z fontanny okazywanych mi uczuć.
Jakbym była pusta. Tak jakby była we mnie czarna dziura, która pochłania całe
ciepło, bezpieczeństwo, wsparcie i miłość, zostawiając tęsknotę.

Polish: 
Tęsknotę za uściskiem, który trwałby wiecznie. Uścisku, który zmieni mnie w ołów,
bo tylko wtedy czułabym się cała. Ale czy na pewno?
Jak mam czuć się spełniona, gdy nie mogę nawet określiść czego mi brakuje?
Pomiędzy mną a światem leży ogromna przestrzeń. Nie mogę go dotknąć
ani zrozumieć, a on nie może zrozumieć mnie. Najczarniejsza z czerni.
Kiedyś otwierałam oczy każdego ranka, czekając aż coś się zmieni, ale
jedyne co dostałam w zamian to 1000 rozczarowań. Więc w końcu... Przestałam liczyć.
Depresja podcięła mi skrzydła, ale lęk oczekuje, że wzniosę się pod samo niebo.

English: 
for an embrace that lasts forever. One
that would compress me until I'm lead-heavy,
because only then I would feel
complete. Or would I?
How can I ever feel content if I can't
precisely the discern what's missing?
There's a distance between me and the
perceptible world. I cannot touch it or
grasp its true nature and it cannot
grasp mine. A vantablack void.
Back in the day I would open my eyes every
morning, longing for change, but what I
got instead were a thousand
disappointments. So eventually... I stopped counting.
Depression has clipped my wings yet
anxiety expects me to fly. Somehow I

Polish: 
Nie wiem jak, ale udało mi się rozczarować samą siebie, mimo tego że nie miałam nigdy żadnych oczekiwań.
Wszyscy, którzy trzymali za mnie kciuki, dawno odpuścili,
tak jakby po prostu zmęczyli się czekaniem. Nie dziwię się, że mnie opuścili. Zrobiłabym to samo.
Niestety, ja nie mogę odejść.
Jestem zmuszona istnieć, przyglądać się ludziom, którzy z lekkością radzą sobie z życiem,
gdy ja rozpadam się na kawałki o drugiej po południu. "Jak się masz?" - 
pytają. Więc próbuję szukać słów,
ale te się wymykają.
Zapadam się, zbliżając się do
punktu bez odwrotu. Pęknięcia zaczynają wyłaniać się spod tysięcy warstw farby,

English: 
managed to disappoint myself, even though
I didn't have any expectations in the
first place. Everyone who kept their
fingers crossed for me has long quit,
as though they got tired of waiting. No
wonder they left. I would too.
Sadly, I cannot walk away from myself.
I'm forced into existence, watching
people handle life so effortlessly, while
I fall apart at 2PM. 'How are you doing?' - 
they ask. So I try to find words, but
they evade me.
I can feel myself subsiding, nearing the
point of no return. The cracks are
starting to show through the flimsy

English: 
layer of paper I've been trying to cover them
with. But I just lift my head up and...
smile. 'Yeah, I'm well'.

Polish: 
którą starałam się je przykryć. Ale wciąż tylko podnoszę głowę...
I się uśmiecham. "Dzięki, wszystko dobrze. BARDZO DOBRZE".
