Şimdi Ahmet Bey, ben başka bir soruyla girizgah yapacaktım ama...
...aşağıda toplanan kalabalığı görünce özellikle...
Türkiye'de kitap okurunun çok fazla olmadığı düşünülür...
fakat aşağıda yoğun bir kalabalık vardı...
bir yandan da polisiye bir yazar olarak...
Türkiye'nin en çok satan polisiye yazarı olarak...
...edebiyatın rock starı olmak sizde nasıl bir his yaratıyor?
Güzel bir his yaratıyor.
 
Aslında bütün yazarlar, ne söylerlerse söylesinler, okunmak için yazarlar.
Bir şey yazıyoruz ve onun bir tüketicisi olması gerektiğine inanıyoruz.
Bir şey yazıyoruz ama kendi kendimize yazmıyoruz hiçbir zaman.
Yazıyoruz, evet terapi amaçlı, ama aynı zamanda yazdığımız şeyin takdir görmesini isteriz.
Bunun 3 kişi mi, 30 kişi mi, 300 bin kişi mi, 3 milyon kişi mi, 3 milyar kişi mi olacağı meselesi...
...önemli bir meseledir aslında...
 
Ayrıca, Türkiye gibi bir ülkede, 80 küsur milyonluk bir ülkede, kitap okuma oranının...
...nüfusa oranla çok da yaygın olmadığı bir ülkede...
Bir yazara bu kadar ilgi gösterilmesi, yazdıklarına bu kadar ilgi gösterilmesi, bence son derece kıymetli bir şey.
ve bu ilginin yıllardır devam ediyor olması son derece kıymetli bir şey.
Bunu sadece kendime yönelik, kendi adıma yönelik ilgi alakadan çok...
Edebiyata yönelik, kitaba yönelik bir ilgi alaka olarak yorumluyorum.
Aynen öyle. Bu konuda, bana, edebiyatın rock starı, edebiyatın starı, bunlar beni hiç incitmeyen, popüler kültür demediğim şeylerdir.
Bu beni ilgilendirmiyor.
Bu kadar yaygın olmak iyi bir şey. Ama bu kadar yaygın olmak, beni iyi bir yazar yapar mı, o tartışmalı...
Beni iyi yazar yapacak olan şudur: ben öldükten sonra okunmamdır.
Yani sanat nedir dediğimizde öyle denir.
Onu yaratan kişinin ölümünden sonra kalan ürünlerin daha uzun ömürlü olması...
Yaratandan daha uzun ömürlü ürünler veriyorsanız buna biz sanat diyoruz.
Onu da öldükten sonra anlayacağız.
Thomas Mann, Tonio Kröger romanında "Edebiyat bir meslek değil, bir lanettir" diyor.
Siz bu anlamda Başkomiser Nevzat gibi çok kült bir karakter yarattınız.
Ahmet Ümit de bir süre sonra hayata bir cinayet büro dedektifi gibi bakmaya başlıyor mu?
Elbette öyle oluyor. Thomas Mann'ın söylediği şeyi birkaç şekilde ele almak lazım.
Birincisi, hep böyle düşünmek zorundasınız.
Edebiyat olarak düşünmek zorundasınız.
Her insana bakarken bazen suçlu arıyorsunuz.
Bazen bir olay gördüğünüzde, "Bu olay böyle değil aslında, son derece karmaşık olaylar var" diyorsunuz.
Fakat sonra görüyorsunuz ki gerçekten de basit olaylarmış bunlar.
Hayat çünkü basit olanla karmaşık olanı bir arada yaşatıyor.
Tabii bu hayata bakış açınızda mesleki bir deformasyon da yaratabilir.
Özellikle polisiye roman yazarlarında paranoyak eğilimler mümkündür.
Bu anlamda Thomas Mann'ın bu saptamasına katılmamak elde değil.
Aşkımız Eski Bir Roman'da üç ayrı cinayet vakası var.
Açıkçası benim orada dikkatimi çeken "Overlokçu Kız" hikayesi oldu.
Orada Türkiye'nin getto diye tabir edebileceğimiz, daha ön planda olmayan...
...ama arka sokakta dönen hayatlarına odaklanmışsınız bir yandan da...
Türkiye'de böyle çok vakalar işleniyor. Bu anlamda daha fazlasını yapmayı düşünüyor musunuz?
Aslında benim bütün romanlarımda suç ve cinayet insanlığa dayalı bir problemle birlikte anlatılır.
Çünkü önemli olan, anlatmak istediğim şey, cinayeti kimin işlediği ya da suçlunun kim olduğu değil...
Bu cinayetten yola çıkarak insan ruhunu anlatmaktır.
Ama bu insan ruhunu anlatırken de kendi kültürümüzden yola çıkarak anlatıyoruz.
Evet, şu anda özellikle büyükşehirlerde, özellikle İstanbul'da...
Getto diyeceğimiz, varoş diyeceğimiz yerlerde bambaşka bir kültür filizleniyor.
Kendi başına filizleniyor.
Zaten bunu Milli Eğitim'in ya da devletin yönlendirme imkanı da yok.
Müthiş bir göç geliyor.
Bu göçle gelen insanlar kendi kültürlerini...
koruyamıyorlar.
Ama İstanbul kültürünü de edinemiyorlar.
Arada melez, vahşi, acımasız, ezik, kendi kuralları olan bir kültür çıkıyor.
ve bu arada tabii gençler fena halde bu kültürün içerisinde harcanıyorlar.
Ben kendi kitaplarımda bunları anlatmayı tercih ederim.
Tabii sizin, ilginç bir şey Overlokçu Kız'ı seçmeniz.
Bazıları birinci hikayeyi seçiyor, bazıları ikinci hikayeyi seçiyor.
Bu anlamda da şöyle bir şey ortaya çıkıyor...
Sanat için bunu seçin, bunu seçin diyecek halim yok...
Çünkü sanat aracısız olandır.
Okur onu okur ve kendi yorumunu yapar.
Yazarın burada karışmaya da hakkı yoktur.
Bunu da çok olumlu buluyorum.
Her okurun farklı bir hikayeyi beğenmesi ve yorumlaması bana çok hoş geliyor.
Bu anlamda bir şey daha soracağım size.
"Ben muhalif bir yazarım, bu belli ama politik aktivist değilim, edebiyatçıyım" demiştiniz.
Türkiye'de genel olarak özellikle sizin gibi çok okunan yazarlardan siyasi olaylara, gündeme dair genel bir görüş...
Tepkili bir tavır bekleniyor. Bu anlamda bir edebiyatçının Türkiye'de olan siyasi, politik bütün gelişmelere karşı tavrı ne olmalı?
Burada kast ettiğim şey şu; yani eğer bir doğa katliamı varsa...
...elbette buna karşı çıkarım.
Bir politik aktivist gibi de çalışabilirim.
Yahut insan hakları ihlali varsa, elbette buna karşı çıkarım.
Ülkem ile, dünya ile ilgili bir sorun varsa buna karşı çıkarım.
Ama bir politik aktivist gibi çalışmam.
Ben bir partinin üyesi değilim ya da bir örgütün üyesi değilim.
Buna ancak yazarca ve aydınca bir tepki veririm.
Çünkü diğeri farklı bir şeye dönüşür.
Eğer öyle bir tavır içerisine girersem yazdıklarım da bunun gibi olacaktır.
O nedenle kendi adıma bunu doğru bulmuyorum.
...ama yine kendi adıma, her yazar bunu yapar mı, yapmaz mı, bilmiyorum ama...
...kendi adıma yanlış giden bir şeyler varsa toplumda...
İktidarla toplum arasında bir problem varsa, demokrasi sorunu hala yaşıyor isek...
Burada yazarın kendi tavrını ortaya koymasından yanayım.
