Hey. Hoe is het in je bubbel?
Mag ik hem even doorprikken?
2020. Fucking kutjaar.
Ik had van 2020 verwacht
dat iedereen zichzelf kon zijn,
zonder angst voor wat de anderen van
je zouden vinden als ze je zien lopen.
Een paar dagen geleden
stond dit in het nieuws.
Een chatgroep die holebi's in België
viseert om ze in elkaar te slaan.
Het gerecht bekijkt nu
of het tegen die chatgroep
ook een onderzoek moet voeren.
Als dat nog niet fucked up genoeg is,
het wordt nog meer fucked up.
Er zaten 600 mensen in die groep.
600 mensen die er niet tegen kunnen
dat iemand gewoon zichzelf is.
Ik heb er veel over gepraat
met mijn vrienden.
Twitter stond ook vol.
En deze tweet van Holy Mother Faggy
deed mij echt iets.
Community care gaat een prioriteit
moeten worden.
Weet wie je vrienden zijn,
hou elkaar in het oog,
blijf scherp naar buiten
maar lief voor elkaar.
Hallo.
Oh my God.
Is die achtergrond er over?
Daniël...
- Ik had ingetikt: duur mansion.
Zeg, ik heb je er op Twitter dingen
over zien tweeten...
Een paar dagen geleden is er
een chatgroep gevonden
waar 600 mensen in zaten
die aan gaybashing deden.
Holebi-jongeren achtervolgen,
en gewoon...
Een soort van jacht.
Hoe voelde jij je toen je dat hoorde?
Ik dacht: oh my God, not again.
Hoezo, not again?
Gewoon... Altijd als ik zoiets lees
in de media krijg ik stress.
What the fuck...
Ik probeer er zo weinig mogelijk
aan te denken
dat er zulke mensen zijn.
Maar als je dat leest,
komt het dichtbij,
en ga je je afvragen:
moet ik nu opletten hoe ik mij gedraag
of hoe ik over straat loop?
Of... Dan begin je echt
een beetje te panikeren.
Hey, Lander.
Hallo.
- Hoe gaat het?
Goed.
Hoe voel je je als je zoiets ziet
in het nieuws?
Heel dubbel.
Omdat...
Zoals Mother Faggy op Twitter zegt,
ik vind het heel moeilijk om...
Ik wil gewoon niet
dat we gaan panikeren,
of dat mensen zich
door angst laten leiden, of zo.
Maar natuurlijk...
...denk ik ook wel dat je op een
redelijk niveau alert moet blijven
voor bepaalde dingen
die er rond je gebeuren.
En...
Het heeft niet veel zin om te zeggen:
ik ben gewoon mezelf en het maakt
niet uit wat anderen denken,
als dat jou of je vrienden fysiek
in gevaar kan brengen.
Dat is op zijn minst iets
waarbij je stil moet staan.
Ik ben ook niet super terrified
op dit moment, maar...
Ja, dat is toch altijd
heel akelig nieuws om te lezen.
Hey. Ça va?
Ja, en met jou?
- Elleboogje.
Yes.
- Elleboogje.
Wacht. Dit is een van
mijn beste vrienden, Joppe.
Joppe is naast de langste
en liefste mens die ik ken
ook een non-binair persoon.
Hij voelt zich dus niet thuis
in de binaire hokjes man of vrouw.
Ik heb een paar berichten
uit die chatgroep.
Ja.
- Oké.
Ik heb... Even for the record.
Ik heb nog niets... Ik heb
die artikels niet kunnen openen.
Ik heb die chatgroep niet gelezen.
Is het oké als ik het voorlees?
- Het is oké.
Maar je gaat dus mijn eerlijke reactie
erop krijgen.
Want ik heb nog niets
uit die chatgroep gelezen, of...
Met een screenshot
van iemand zijn TikTokpagina.
Wat doet het met je als je dat hoort?
Ik zie wat dat...
Ik zie wat dat is.
Dat is geen...
Dat is geen homohaat.
Wat is het dan?
- Dat is....
...angst voor alles wat niet
typische mannelijkheid is.
Want als zij zeggen:
make-up en shit...
Ik ken heteromannen
die make-up dragen,
en die daar oké mee zijn.
Die nagellak dragen,
die make-up dragen...
Het is geen angst voor...
...voor homo's op zich.
Dat is een angst voor een
mannelijkheid, een genderexpressie
die aan het typische voorbijgaat.
Die voorbijgaat aan het normale,
of aan wat mensen denken
dat normaal is.
Maar het gaat in se over mannen
die te vrouwelijk zijn.
En als maatschappij,
als weet ik veel wat,
moeten we durven te erkennen...
...dat we nog steeds een typisch beeld
van mannelijkheid vooropstellen.
En dat alles wat niet
bij dat beeld past angst inboezemt,
onzekerheid uitstraalt, en er dus voor
zorgt dat mensen agressief worden.
Want... Het is uit angst voor wat je
niet kent dat je agressief wordt.
En dat krijg je dan.
Dit is Bruce.
Eind 2019 liep Bruce over straat
met een vriend na een feestje.
Later werd hij wakker
in het ziekenhuis.
Je bent...
Hoe kan ik het beste zeggen
wat er gebeurd is?
In de volksmond gebaybasht.
Aangevallen... uit discriminatie,
zo kun je het verwoorden.
Het is moeilijk, zo'n label.
Dat gebeurt,
en de eerste uren in het ziekenhuis
is het een overrompeling
van emoties.
Vooral ook het ongeloof:
shit, dit is gebeurd,
ik lig effectief in het ziekenhuis.
Je was aan het uitgaan.
Het gebeurt ook heel snel.
En opeens zit je in een ambulance
en realiseer je je: dit gebeurt.
In het begin was ik het
aan het minimaliseren.
Onder de noemer:
het is kut wat er is gebeurd,
maar kijk, mijn neus moet genezen,
de kneuzingen moeten genezen.
Ik focuste mij daar heel erg op.
Eigenlijk vergeten
dat we wel zijn aangevallen.
Het was in feite door mijn omgeving,
door Nick,
en ook door vrienden,
mensen uit de community...
Je moet aangifte doen.
Een vriend van mij heeft
de aangifte gedaan.
De politie is naar het ziekenhuis
gekomen, en...
Ja, dan...
Daarna zijn er een paar dagen van...
Gewoon heel raar
om daarmee om te gaan.
Tot het moment waarop Nick
die open brief op Facebook had gezet.
Dat is dan viraal gegaan,
en heel snel opgepikt door de media.
Het is goed dat erover gepraat wordt,
dat we het zeggen,
dat we luid zijn,
want het mag niet meer gebeuren.
Nee, voilà.
De reacties die erop zijn gekomen,
zoveel mensen die in shock waren...
Hadden we dat niet gedaan, dan
was die awareness er niet geweest.
Binnen de community
is er veel awareness.
Iedereen schoolt zich bij,
en probeert inclusief te zijn.
Maar pas als er iets ergs gebeurt,
worden mensen daarbuiten
zich er bewust van.
En worden ze betrokken.
- Ja.
Dat hielp mij ook wel om te beseffen:
goed dat we aangifte hebben gedaan,
goed dat het viraal is gegaan.
Daarna was er wel
een soort van voldoening.
Misschien de laatste emotie
om te hebben.
Om het een plaats te kunnen geven
en het te kunnen afronden?
Ja, zeker en vast.
Het kunnen benoemen: dat is gebeurd
en nu ga ik daarmee verder.
Ik heb al met veel mensen gepraat,
veel verhalen gehoord,
maar ik wil nog iemand horen.
Dat is Jitske Van de Veire,
woordvoerster
van Wel Jong Niet Hetero.
Camera...
Camera's rolling.
Ik zit in een heel veilige omgeving,
waar iedereen open-minded is.
Mijn vrienden vinden dat
allemaal oké.
Ik heb een fijn lief, fijne collega's,
ik heb een fijne bubbel.
Dus... ik laat mij het zwijgen niet
opleggen, dat wil ik echt niet.
Want er zijn er zoveel
die die keuze niet hebben,
die geen veilige omgeving hebben.
En, nogmaals...
We moeten het goede voorbeeld
geven.
Als andere mensen het niet doen...
Dan kan ik het maar proberen
door wel hand in hand te lopen,
en wel dingen te posten, en...
Mijn tip is ook...
Op sociale media, als je merkt
dat je omgeving niet veilig is,
maak je eigen bubbel daar.
Zet je Instagram op privé,
laat mensen toe uit je community,
die in je bubbel mogen.
Dat is echt iets wat ik wil zeggen.
Je moet echt mensen rond je hebben
die je steunen
en die er volledig voor gaan.
Ga samen naar huis, probeer niet...
Protect your friends.
Als je ziet dat iemand die je niet kent
op straat aangesproken, aangevallen,
lastiggevallen wordt,
en je kunt er iets over zeggen zonder
dat het je veiligheid in gevaar brengt,
zeg er iets over.
Ik heb er wel een punt van gemaakt
om dat gewoon te doen.
Hand in hand, ik zie hem graag.
Waarom zou ik dat niet doen?
Ik wil niet dat drie gasten
de kans krijgen
om mijn identiteit letterlijk
in elkaar te kloppen.
Ja, inderdaad.
Als wij ons nu gaan aanpassen
omdat dit gebeurd is,
dan hebben ze hun doel wel bereikt.
De enige manier om het probleem
op te lossen...
Hand in hand lopen, bijvoorbeeld.
Dat er nog altijd dingen gebeuren
zoals nageroepen worden.
Het kan enkel opgelost worden door
zoveel mogelijk hand in hand te lopen.
Ook al is dat op dit moment soms kut.
Zelfs al is het online,
cyberdiscriminatie.
Als het echt ver gaat, en het raakt je,
ga dan aangifte doen bij de politie.
Zij verwijzen je ook door
naar slachtofferhulp, en zo.
Je kunt bellen met een psycholoog,
of je kunt afspreken.
Die mensen zijn er, ze hebben ook
iets zinnigs te zeggen.
Dat is niet gewoon:
Wat is er gebeurd?
Zoek je community op.
Op eender welke manier.
Op...
Al is het nu digitaal, probeer op
eender welke manier samen te zijn,
om te beseffen dat je niet alleen bent
op dit moment.
Zodat je dit
niet alleen hoeft te dragen.
Dat hoeft niet,
we zijn hier samen.
Dat meen ik echt.
Ook al is het digitaal, reach out,
naar vrienden, naar steunpunten,
naar organisaties, fora, weet ik veel.
Doe gewoon wat voor jou
het meest comfortabel voelt.
Stel dat je ergens mee zit,
en je wilt het vertellen in een brief,
of gewoon in een berichtje,
dan is dat ook oké.
Dat hoeft geen face-to-facegesprek
te zijn.
Er zijn geen regels voor,
er is geen slechte manier.
Doe wat voor jou het beste voelt,
want het is al lastig genoeg
om dat te doen.
Vroeger...
Er is een meningsverschil,
op een familiefeest, of eender waar...
In plaats van meteen heel betweterig
te antwoorden,
en 'jullie begrijpen dat niet'
te zeggen, of niks te zeggen,
probeer het op een beschaafde manier
uit te leggen.
Een beetje awareness van wat ik
kan doen, met mijn entourage.
De conversatie start niet altijd
op Twitter en Instagram,
zeker niet
door een story te plaatsen.
Je kunt zo iets verspreiden,
maar de conversatie
aan de keukentafel, bij de ouders,
bij de zussen en broers,
bij de oma's en opa's,
is de belangrijkste.
Want die mensen zien
nog andere mensen.
Bijvoorbeeld mensen van wie ik wist
dat ze niks met lgbt te maken hadden,
er ook niet per se positief
tegenover stonden,
maar die naar de podcast
geluisterd hadden.
Ze vertelden mij:
Ik begrijp het plots allemaal
veel beter, ik snap je eigenlijk wel.
Op die manier...
Ze sturen mij een bericht:
Ik heb hier plots
veel meer begrip voor.
Er is de site van Çavaria.
Lumi. Dat is ook supergoed.
Wel Jong Niet Hetero heeft ook
een heel mooie site
waarop keiveel informatie staat.
Transgender Infopunt, ook heel goed.
Dat zijn heel belangrijke sites
waar je veel informatie kunt vinden.
Voilà. Dat was de eerste 'Faqda'.
Bye.
Ah ja, like en subscribe.
Dank je wel.
