
English: 
For some 400 years across the European Middle
Ages, one philosophy book was prized above
any other. Present in every educated person’s
library, it was titled in Latin De Consolatione
Philosophiae or, as we know it in English
today, The Consolation of Philosophy. Editions
appeared in all the large European languages,
Chaucer translated it into English, as did
Sir Thomas More and Elizabeth I – and Dante
made it a centerpiece of the intellectual
scaffolding of his Divine Comedy. The book
was the work of the Italian statesman, scholar
and academic Boethius, who penned it in a
few months in appalling circumstances in a
prison in Pavia in 523 A.D. Boethius was born
into a highly successful and wealthy family
in the years after the collapse of the Roman
Empire in the West. From an early age, he
took an interest in the Classics, and translated
much of Plato and Aristotle’s work from

Persian: 
برای حدود 400 سال طی قرون وسطی در اروپا، یک کتاب فلسفی در مقایسه با بقیه ارزش بیشتری داشت.
با عنوان لاتین De Consolatione Philosophiae یا به فارسی، تسلی بخشی فلسفه،
در کتاب خانه هر فرد تحصیلکرده ای وجود داشت.
به تمام زبانهای مهم اروپایی ترجمه شد، Chaucer آن را به انگلیسی ترجمه کرد، همانطور که
Sir Thomas More و الیزابت اول، و دانته آن را پایه ای برای ساختار فکری
دانته الهی خود ساخت. این کتاب کار دولتمرد ایتالیایی، فرد محقق
و دانشگاهی بوئتیوس بود؛ کسی که در 523 میلادی، آن را طی چند ماه زندانی شدن خود
در شرایط مخوف زندان پاویا نوشت. بوئتیوس در خانواده ای بسیار موفق و ثروتمند
در سالهای پس از فروپاشی امپراطوری روم به دنیا آمد. از همان سنین نوجوانی،
به متون کلاسیک علاقه نشان داد و بیشتر کتابهای افلاطون و ارسطو را از

English: 
Latin into Greek; it is thanks in great measure
to his efforts that Classical philosophy made
its way into the Middle Ages and from there
into the modern world. For many years, Boethius’s
life was seemingly blessed. He lived in a
sumptuous villa in Rome and was married to
a kind and beautiful woman called Rusticiana,
with whom he had two handsome, clever and
affectionate sons. Under a sense of obligation
to his society, Boethius eventually entered
politics and occupied a number of elevated
administrative positions under the ruler of
Italy, Theodoric, king of the Ostrogoths.
Bertrand Russell wrote of him: He would have
been remarkable in any age, in the age in
which he lived, he is utterly amazing. But
suddenly, in the spring of 523 A.D, Boethius’s
fortune ran out. There was a knock at the
door and a gang of Theodoric’s guards accused
him (quite falsely) of having plotted against
the increasingly paranoid and vengeful king.
With scarcely time to say goodbye to his family,
Boethius was carted off to prison. Entirely
innocent but also aware of the risk he was

Persian: 
یونانی به لاتین ترجمه کرد. به خاطر دقت بالای کارهای اوست که فلسفه کلاسیک
راهش را به قرون وسطی و از آنجا به دنیای مدرن پیدا کرد. برای سالهای متمادی، بوئتیوس
زندگی پربرکتی داشت. در یک ویلای پر زرق و برق در رم زندگی کرد و با یک بانوی
مهربان و زیبا به نام Rusticiana ازدواج کرد، و با او دو پسر خوش چهره، باهوش
و خونگرم داشت. بوئتیوس متاثر از حس ادای وظیفه به جامعه اش، عاقبت وارد
سیاست شد و تعدادی از پستهای مهم اداری را تحت فرمانروایی حکمران
ایتالیا، Theodoric، از خانواده پادشاهی Ostrogoths به عهده گرفت. برتراند راسل درباره او نوشت: او
در هر زمانی می توانست قابل توجه باشد، در دوره ای که زندگی کرد او کاملا شگفت انگیزست. اما
به ناگهان، در بهار 523 میلادی، اقبال بوئتیوس برگشت. در خانه به صدا
در آمد و گروهی از محافظان Theodoric او را به توطئه علیه پادشاهی که روز به روز
پارانویدتر و خشن تر می شد متهم کردند (کاملا دروغین). با داشتن فرصتی بسیار کم برای خداحافظی از خانواده اش،
بوئتیوس به زندان برده شد. کاملا بی گناه، اما همچنین آگاه از خطری که تهدیدش

Persian: 
می کرد، بوئتیوس دچار یاس و ناامیدی شد. در آن سلول تنگ، او سقوط سریع خود را از برکت،
عشق به خانواده اش و ناعادلانه بودن سرنوشتش را از نظر گذرانید. آنچه عاقبت روحیه او را
بالا برد - و همزمان، به بشریت یکی از بزرگترین آثار ادبیات حبس را در
تمام دوران یا اماکن هدیه کرد - تصمیم او به فیلسوفانه فکر کردن به زندگیش
فارغ از غم و اندوهش بود. همانطور که تسلی بخشی فلسفه آشکار می کند، بوئتیوس غم و ترس
بی انتهای وضعیت خود را چنین توضیح می دهد: "بی هنگام جا به جا موهای سرم سفید شده اند و
پوستم از اعضای فرسوده شده ام آویزان است." اما در این حالت پریشانی، بوئتیوس یک ملاقاتی
غیر منتظره دارد: "در حالی که من در سکوت اندیشه می کردم، و از قلمم استفاده می کردم که یک شکایت
دلسوز تنظیم کنم، او بر بالای سرم با قالبی زنانه، با چهره ای پر از
شکوه و جمال، چشمانی درخشان همچون آتش و با بینشی توانمندتر

English: 
in, Boethius fell into despair. In a tiny
cell, he contemplated his rapid fall from
grace, his love for his family and the unfairness
of his destiny. What would eventually lift
his spirits – and at the same time, gift
humanity one of its greatest works of prison
literature of any time or place – was his
decision to think his way philosophically
out of his sorrows. As The Consolation of
Philosophy opens, Boethius describes his listless
sadness and terror at his state: ‘White
hairs are scattered untimely on my head, and
the skin hangs loosely from my worn-out limbs’.
But in this downcast state, Boethius receives
an unexpected visit: ‘While I was pondering
thus in silence, and using my pen to set down
so tearful a complaint, there appeared standing
over my head a woman’s form, whose countenance
was full of majesty, whose eyes shone as with
fire and whose power of insight surpassed

Persian: 
از همه مردان ظاهر شد ..." ملاقات کننده او یک شخصیت استعاره ایست که بوئتیوس او را بانوی فلسفه نام می دهد.
بانوی فلسفه در یک دستش تعدادی از کتابهای کلاسیک و در دست دیگرش عصای سلطنتی را حمل می کند
- و به دیدار بوئتیوس در سلولش آمده است تا به او برخی از
حقایق موضوع مورد علاقه او را، عمدتا تعریف شده توسط مدرسه رواقیون یونان و رم،
یادآوری کند. تعجبی ندارد آنچه او به بوئتیوس آموخته است، در یک کلام این است: در
دنیای کلاسیک، فلسفه یک رشته مطلق دانشگاهی نبود، بلکه مجموعه ای از
ابزارها بود که خاص این طراحی شده بودند که به فرد کمک کنند خوب زندگی کند و خوب بمیرد، مخصوصا
در تاریکترین لحظات زندگی. بانوی فلسفه با سرزنش کردن ملایم بوئتیوس برای 'پریشان
شدن به خاطر' سرنوشتش شروع می کند. همانطور که فلاسفه رواقیون مرتب تاکید داشته اند، به او یادآوری می کند
موجودات بشری بر خیلی چیزها که برایشان اتفاق می افتد کنترلی ندارند. سرنوشت ما
تا حد زیادی در دستان یک الهه اغواگر اهریمنی قدرتمندی است که رومیان
آن را، Fortuna، الهه تقدیر می نامیدند. این الهه خدایی اصلی در پانتئون رومی ها بود

English: 
that of all men…’ His visitor is a metaphorical
figure whom Boethius terms Lady Philosophy.
Lady Philosophy is carrying a pile of classical
books in one hand and a sceptre in the other
– and she has come to visit Boethius in
his cell in order to remind him of some of
the fundamental truths of his favourite subject,
largely as defined by the Stoic school of
Greece and Rome. That she should have dropped
in on him was, in a sense, no surprise: in
the classical world, philosophy was not an
abstract academic discipline, it was a set
of tools specifically designed to help one
live and die well, and with acute relevance
at the darkest moments. Lady Philosophy begins
by gently chiding Boethius for ‘flaring
up against’ his fate. She reminds him, as
Stoic philosophers had constantly stressed,
that human beings are not in control of most
of what happens to them. Our destiny is in
large measure in the hands of a devilishly
powerful seductive goddess whom the Romans
knew as Fortuna, the Goddess of Fortune. This
figure was a central deity in the Roman pantheon

Persian: 
و در سراسر جهان رومی روی سکه ها و مجسمه ها نقش زده شده بود. او معمولا با دستی که
ظرفی پر از میوه و تجملات نگه داشته است، و با دست دیگر
به خیشی تکیه داده است نشان داده می شد، سمبلی از توانایی او برای هدایت سرنوشت مردم. بسته به
خلق و خوی اش، Fortune می تواند بر ما نعمتها بباراند، یا با لبخندی شوخ، ما را به سمت
مصیبت براند. فیلسوف بودن به این معناست که آنچه Fortune کنترل می کند را او بفهمد، در برابر
ریشخندهایش پایداری کند، بداند هیچ وقت بر چیزهایی که وجود دارند، - و سر آخر هم،
همیشه در دستان نیرویی بدسیرت و بی ملاحظه هستند - کاملا تکیه نکند، و برای روزی که
شاید هدایایش را به ناگهان به او پس دهد آماده باشد. این هدایا شامل اغلب همه آن چیزهایی است که ما
امروزه آنها را به عنوان عناصر اساسی شادمانی می دانیم: عشق، خانواده، بچه ها، رفاه،
شهرت و حرفه. اما، برای یک فیلسوف رواقی، هیچ کدام آنها چیزهایی نیستند که یک خردمند
بتواند مادام به آنها اعتماد کند - چون همه شان ممکن است در شرایطی ناگوار

English: 
and was represented across the Roman world
on coins and statues. She was typically depicted
holding a cornucopia in one hand, overflowing
with fruit and luxuries, and on the other,
leaning on a tiller, a marker of her capacity
to direct people’s fates. Depending on her
mood, Fortune might either shower us with
gifts or, with a blithe smile, steer us towards
catastrophe. To be a philosopher means to
understand all that Fortune controls, to resist
her blandishments, to know never to put complete
faith in the things that are, ultimately,
always in the hands of an immoral and reckless
force – and to prepare for the day when
we may have to surrender her gifts at a stroke.
These gifts comprise most of what we would
today think of as the fundamental ingredients
of happiness: love, family, children, prosperity,
reputation and career. But, for a Stoic philosopher,
none of them should be things that the wise
should ever really trust – for all of them
can be lost in horrific circumstances at any

English: 
moment. Lady Philosophy sits with Boethius
in his cell and reminds him of his appalling
exposure to Fortune’s deceptive charm: ‘I
know the many disguises of that monster, Fortune,
and the extent to which she seduces with friendship
the very people she is striving to cheat,
until she overwhelms them with unbearable
grief at the suddenness of her desertion.’
But Lady Philosophy also reminds Boethius
that the wise have to resist putting their
faith in the gifts of Fortune. She introduces
a famous image of a Wheel of Fortune, which
spins between success and favour – and appalling
punishment and pain. Fortune spins the wheel
with abandon and merciless cruelty, enjoying
the screams of those who, only hours before,
were confident of their future. ‘If you
are trying to stop her wheel from turning,
you of all men are the most obtuse,’ Lady
Philosophy tells Boethius, ‘You are seeking
to regain what really did not belong to you.’
Fortune herself pipes up at this point and
says with chilling candour: ‘Inconstancy
is my very essence; it is the game I never

Persian: 
به آنی از دست بروند. بانوی فلسفه با بوئتیوس در سلول او می نشیند و به او رویارویی
مخوفش با افسون فریبنده Fortune را یادآوری می کند: "من بسیاری از صورتهای مبدل این هیولا، Fortune، را می شناسم
و به همان میزانی که او با دوستی اش مردمان بسیاری را اغوا می کند در حال خیانت به آنان است،
تا زمانی که او آنها را با ماتم غیر قابل تحمل ترک ناگهانی خود در هم می شکند."
همچنین بانوی فلسفه به بوئتیوس یادآوری می کند که خردمند باید در مقابل
دل بستن به هدایای Fortune مقاومت کند. و تصویری مشهور از گردونه Fortune، که
بین موفقیت و لطف -و تنبیه و درد طاقت فرسا می چرخد را نشان می دهد. Fortune گردونه را ظالمانه
با بی خیالی و بی رحمی می چرخاند، و از شیونهای کسانی که همین یک ساعت پیش،
از آینده خود مطمئن بودند لذت می برد. "اگر تلاش می کنید تا گردونه او را از چرخیدن بازدارید،
شما همگی در اشتباهید." بانوی فلسفه در خطاب به بوئتیوس ادامه می دهد: "می خواهید
چیزی را به دست آورید که در حقیقت به شما تعلق ندارد." اینجا Fortune خود صدایش را بلند می کند و
با صراحت و خونسردی می گوید: "بی ثباتی برای من بسیار مهمست؛ این بازیی ایست که من هیچ وقت

Persian: 
از بازی کردنش دست نمی کشم که گردونه ام را در حلقه همیشه درحال تغییرش بگردانم... بله، بر روی چرخ گردون من بلند شوید
اگر دوست دارید، اما بر روی آسیب ندیدن حساب نکنید وقتی که از روی همان گردونه شروع به افتادن می کنید،
زیرا که قوانین بازی این چنین حکم می کند... 
آیا این همان چیزی نیست که یک تراژدی
با اشکها و آشوبش جشن می گیرد؟" بانوی فلسفه حالا به اصل پیغام خود می رسد. بوئتیوس
باید، مانند هر شخص بارآمده فلسفی، از اعتماد کردن به هر چیزی که Fortune
می تواند در لحظه ای بگیرد دست بردارد: "تو می دانی که هیچ ثباتی در امور انسانی وجود ندارد، وقتی که فقط یک
زمان کوتاه گذرا می تواند یک فرد را به عدم برساند." "اگر شما خودتان را دارید
دارایی ای دارید که هرگز نخواهید خواست از دستش بدهید و چیزیست که Fortune نخواهد توانست
از شما بگیرد ... شادمانی در چیزهایی که با شانس مرتبطند نیست." بوئتیوس باید
به آنچه فیلسوفان رواقی آنرا 'قلعه درونی' می نامیدند عقب نشینی کند، حداقل کار برای حفاظت از خود
در برابر خشم Fortune. بانوی فلسفه تاکید می کند که یک نوع شادمانی متفاوت دیگر
می تواند با تمرکز بر همه آن چیزهایی که Fortune نمی تواند از کسی بگیرد به دست آید، به خصوص

English: 
cease to play as I turn my wheel in its ever
changing circle… yes, rise up on my wheel
if you like, but don’t count it an injury
when by the same token you begin to fall,
as the rules of the game will require….
Isn’t this what tragedy commemorates with
its tears and tumult?’ Lady Philosophy now
gets to the heart of her message. Boethius
must, like any good philosophically inclined
person, stop trusting in anything that Fortune
can take away at once: ‘You know there is
no constancy in human affairs, when a single
swift hour can often bring a man to nothing.’
‘If you are in possession of yourself you
will possess something you would never wish
to lose and something Fortune could never
take away…. Happiness cannot consist in
things governed by chance.’ Boethius must
retreat to what the Stoic philosophers called
his ‘inner citadel,’ a minimal self immune
from the cruelty of Fortune. Lady Philosophy
stresses that a different sort of happiness
can be found by focusing on all that Fortune
can never make one lose, specifically one’s

Persian: 
قدرت استدلال، که می تواند فرد را به زیبایی، رمز و و راز و پیچیدگی
کائنات برساند. فیلسوفان راستین بالاتر از شرایط ناگهانی خود می ایستند، نسبت به سرنوشتشان
بی تفاوت می شوند و با نیروهای بیکران تاریخ و طبیعت آشنا می شوند. در ارتباط با
پیام بوئتیوس است که ما امروزه خیلی جدی شادی را
با دو عامل که کاملا در دستان Fortune قرار دارند می سنجیم: عشق رمانتیک و موفقیت شغلی.
و عجیب نیست، در حالی که مدام هم مایوس هستیم، گردونه تقدیر
اتفاقی ما را از رنگ به ننگ، از امید به تباهی می رساند. پیام شورانگیز بوئتیوس
به دوره خود و زمان ما اینست که بهترین راه برای پیدا کردن آرامش ذهنی شناختن
اجزایی ست که ما آنها را با شادی مرتبط می دانیم در حالی که به واقع، مجراهای مستقیم به بی ثباتی
اساسی و در نتیجه عذاب و اضطراب هستند. حکمت بوئتیوس

English: 
powers of reasoning, which give one access
to the beauty, mystery and complexity of the
universe. True philosophers rise above their
immediate circumstances, become indifferent
to their own fate and identify with the vast
forces of history and nature. It’s a measure
of the relevance of Boethius’s message that
we today so firmly identify happiness with
two areas that lie entirely in the hands of
Fortune: romantic love and career success.
And, unsurprisingly, we are continually let
down here too, the wheel of fortune spinning
us randomly from promise to disgrace, from
hope to ruin. Boethius’s provocative message
to his own times and to our own is that the
best way to find peace of mind may be to perceive
the ingredients we associate with happiness
as in truth direct conduits to a fundamental
instability, and thereby to inner torment
and anxiety. Boethius’s wisdom was to be

Persian: 
آخرین غریو شیوای ایده های رهنمون ساز فلسفه کلاسیک و به طور خاص،
شاخه رواقیون بود. پس از آن، مسیحیت بینش هایش را رده بندی کرد، که بعدا بیشتر
با خوش بینی علمی دوره مدرن در آمیخت.
زمان ناخوشایند خود ما می طلبد
که شاهد بازیابی پیام رواقیون باشد. ما نه با نوشتن کتاب
یا شرکت در دوره های دانشگاهی، بلکه با درک اینکه چقدر کم زندگیمان در دست خودمانست، درک
حضور مداوم و سراپا تغییر Fortune و نیاز ما به نگاهی فراتر از عقیده عمومی، خانواده،
عشق و موقعیت - به خاطر پرورش متانت به واسطه تمرین دادن توانمندیهای فکری منحصر به فرد
و مستقل از سرنوشت - فیلسوف می شویم. بوئتیوس همانطور که بیمناک بود، پس از چند ماه
حبس کشته شد. قبر او در کلیسای San Pietro در Ciel d’Oro در پاویا، در فاصله نیم
ساعته از میلان قرار دارد. در گرامیداشت او، ما باید هر از چند گاهی جایی برای بانوی فلسفه خالی کنیم
تا بیاید و ما را ملاقات کند - و وقتی ما با بدترین دورهای گردونه Fortune روبرو می شویم،

English: 
the last eloquent outcry of the guiding ideas
of Classical philosophy and in particular,
its Stoic branch. Thereafter, Christianity
subsumed its insights, which were then further
obscured by the scientific optimism of the
modern period. Our own troubled times deserve
to witness the rediscovery of the Stoic message.
We become philosophers not by writing books
or attending university courses, but by appreciating
how little of our lives is in our hands, the
ubiquity and fickleness of Fortune and our
need to look beyond public opinion, family,
love and status – in order to build up serenity
through the exercise of one’s distinctive
and fate-independent mental powers. Boethius
was killed, as he feared, a few months after
being imprisoned. His grave lies in the Church
of San Pietro in Ciel d’Oro in Pavia, half
an hour from Milan. In his honour, we should
leave space for Lady Philosophy occasionally
to come and visit us – and, when we are
facing the worst turns of Fortune’s wheel,

Persian: 
به او اجازه دهیم عزم ما را در وابستگی کمتر به آنچه که به واقع برای تکیه برشان هرگز از آن ما
نبوده اند راسخ تر کند.
اگر این فیلم را دوست داشتید، شاید علاقه مند به گستره کتابهای ما
درباره موضوعهایی مثل روابط بین فردی، رابطه جنسی، خودشناسی و اعتماد به نفس باشید. روی لینک صفحه مانیتورتان
حالا کلیلک کنید.

English: 
let her strengthen our resolve to depend a
little less on what was in fact never really
ours to rely upon. If you liked this film,
you might be interested in our range of books
on topics such as Relationships, Sex, Self-Knowledge
and Confidence. Click the link on your screen
now.
