
English: 
Earth's climate shifts
between short periods
of warm and long, long
periods of frigid cold.
Based on past pans,
there's reason
to think that the current warm
period might be nearly done.
Is the Ice Age coming back,
or will human activity
swing us wildly in the
opposite direction?
We live in an ice age.
Our geological period
is the Quaternary,
and is characterized by a
massive glaciation-- vast ice
sheets stretching
from the Arctic
all the way down to the Missouri
River through Siberia, much
of Europe, and spreading out
from all major mountain ranges.
OK, sure.
Right now, we're in a
brief interglacial phase--
a relatively summery
stretch in which
the glaciers have retreated.
These interglacial
periods are short lived.

Portuguese: 
 
O clima da Terra varia entre curtos períodos
de calor e longos, longos períodos de muito frio.
Baseado em tendências passadas, há motivos
pra se pensar que o período quente atual pode estar quase no fim.
Está a Era do Gelo voltando? Ou irá a atividade humana
nos arremessar na direção oposta?
 
Nós vivemos numa era do gelo.
Nosso período geológico é o Quaternário,
caracterizado por uma enorme glaciação - vastos mantos
de gelo se estendendo do Ártico
descendo até o Rio Missouri, pela Sibéria, boa parte
da Europa, e se espalhado das maiores cadeias de montanhas.
OK, claro.
Bem agora, estamos numa breve fase interglacial -
um intervalo relativamente estio no qual
os glaciares se retraíram.
Mas estes períodos interglaciais têm vida curta.

Turkish: 
 
Dünyamızın iklimleri uzun ve soğuk dönemlerle
kısa ve sıcak dönemler arasında gidip gelen bir döngüye sahip.
Daha önceki iklim değişikliklerine dayanarak,
Şu anda içinde bulunduğumuz sıcak dönemin sonuna gelmekte olduğumuza ilişkin geçerli sebepler var.
Buz çağı geri mi geliyor?
Yoksa insan etkisi dünyamızı tamamen ters yönde mi etkileyecek?
 
Şu anda bir buz çağının içindeyiz
İçinde bulunduğumuz jeolojik dönem bir dördüncül çağ
ve devasa ölçekte bir buzlanma ile
buz örtüsünün Kuzey Kutbundan
Sibirya ve Misouri Nehrine, Avrupa'nın büyük kısmına
ve bütün büyük dağ sıralarını kapladığı bir buzlanma ile tanımlanıyor.
Şöyle söyleyelim
Şu anda buzçağları arasında kalan kısa bir ısınma
döneminde,  nisbeten yaz mevsiminin hakim olduğu
ve buz örtüsünün geri çekildiği bir dönemdeyiz.
Ancak buz çağları arasındaki bu sıcak dönemler kısa sürüyor.

Turkish: 
Dördüncü buz çağı neredeyse 2,5 milyon yıl sürdü
2,5 milyon yıl sürdü
İçinde 10 - 15 bin yıllık sıcak dönemler
ve bundan defalarca daha uzun soğuk dönemlerle geçen bir çağdan bahsediyoruz.
Şu anda içinde bulunduğumuz nisbeten sıcak dönemi Holosen olarak adlandırıyoruz
ve bu dönem yaklaşık 11.000 yıl önce başladı.
Sıcaklıklar yükseldi, buzullar ve yünlü mamutlar kuzeye göç etti,
ve insanlık serpildi ve gelişti.
Bu yeni sıcaklık ve bolluk dönemi
tarımın, yazının, şehirlerin ve
teknolojinin yükselişini gördü.
Kaydedilen ve hatta hatırlanan bütün insanlık tarihi
aslında Holosen döneminde gerçekleşti.
Nisbeten sıcak bu binlerce yılın
aslında gezegenimiz için
genel geçer olduğunu düşünmekte mazur görülebiliriz.
Ama gerçek hiç de öyle değil.
İçinde bulunduğumuz ara dönem şimdiden uzun sayılır.
Peki bu buzulların geri dönmek üzere olduğu anlamına mı gelir?
Ya da! Kış mı geliyor?
Bu sorulara cevap vermek için

English: 
The Quaternary Ice Age has
lasted 2.5 million years
so far.
It's 10,000 to 15,000-year
warm patches are separated
by glacial periods that last
several times as long as.
The current respite is
called the Holocene era,
and it began around
11,000 years ago.
Temperatures rose, glaciers, and
woolly mammoths migrated north,
and humans thrived.
This new era of
warmth and plenty
saw the rise of agriculture,
writing, cities,
and technology.
All of our recorded, even
our remembered history,
is of the Holocene.
You might forgive
us for imagining
that these relatively
summery millennia are
normal for this planet.
That is not the case.
The current interglacial
is already long.
Does this mean that the
glaciers are overdue?
Is winter coming?
To answer these
questions, we need

Portuguese: 
A Era do Gelo Quaternária durou 2,5 milhões de anos
até agora.
Seus hiatos quentes de 10.000 a 15.000 anos são separados
por períodos glaciais muitas vezes maiores.
A pausa atual é chamada de era Holoceno,
que começou ao redor de 11.000 anos atrás.
Temperaturas subiram, glaciares e mamutes peludos migraram pro norte,
e os humanos prosperaram.
Esta nova era de calor e abundância
viu surgir a agricultura, escrita, cidades
e tecnologia.
Todos os nossos registros, até nossa história lembrada,
são do Holoceno.
Você pode nos perdoar por imaginar
que estes milênios relativamente cálidos são
o normal deste planeta.
Não é este o caso.
O interglacial atual já está longo demais.
Isto quer dizer que os glaciares estão atrasados?
O inverno está vindo?
Pra responder estas perguntas, precisamos

Portuguese: 
entender o que desencadeia a marcha dos glaciares
e porque eles eventualmente retraem.
De fato, nós sabemos a resposta geral pra isso,
mesmo que os detalhes estejam em debate.
O movimento da Terra ao redor do Sol muda, e com ele
a intensidade e distribuição da luz solar.
Foi o cientista sérvio Milutin Milankovitch
que percebeu que o puxão gravitacional de Júpiter
e Saturno levariam a três mudanças periódicas que
que poderiam explicar as enormes oscilações climáticas
do período Quaternário.
Estes são os ciclos de Milankovitch.
Vamos resumir.
Um - o alongamento ou excentricidade
da órbita elíptica da Terra muda de quase completamente
circular pra algo mais elíptico, num ciclo de 100.000
anos.
Na excentricidade máxima absoluta,
o ponto mais distante da Terra do Sol -
o Afélio - está em torno de 30% mais distante
do que seu ponto mais próximo, o Periélio.

English: 
to understand what triggers
the march of the glaciers
and why they eventually retreat.
In fact, we know the
broad answer to this,
even if the details
are under debate.
Earth's motion around the
sun changes, and with it,
the intensity and
distribution of sunlight.
It was Serbian scientist
Milutin Milankovitch
who realized that the
gravitational tug of Jupiter
and Saturn would lead to
three periodic shifts that
might explain the
enormous climatic swings
of the Quaternary period.
These are the
Milankovitch cycles.
Let me summarize.
One-- the elongation
or the eccentricity
of Earth's elliptical orbit
shifts from almost completely
circular to somewhat more
elliptical in 100,000-years
cycle.
At the absolute
maximum eccentricity,
Earth's most distant
point from the sun--
the Aphelion-- is
about 30% further
than the closest
point, the Perihelion.

Turkish: 
buzulların yürüyüşünü neyin tetiklediğini
ve neden sonra geri çekildiklerini anlamamız gerekir.
Aslına bakarsanız, detaylar hala tartışılıyor olsa da
bunun cevabını biliyoruz.
Dünyanın güneş etrafındaki hareketi
ve bununla bağlantılı olarak güneş ışığının yerküre üzerindeki dağılımı ve yoğunluğu değişkendir.
Sırp bilim insanı Milutin Milankoviç
Jüpiter'in ve Satürn'ün yerçekim gücünün
iklimdeki büyük değişikliklerle sonuçlanan
Dördüncül çağdaki üç dönemsel kaymayla sonuçlandığı
keşfeden ilk kişiydi.
Biz bu döngülere Milankoviç döngüleri diyoruz.
Özetlememe izin verin.
İlk olarak Dünya'nın eliptik yörüngesindeki kaymalarda gözlemlenen uzama veya eksentrite
tamamen daireler yörüngeden
daha eliptik bir şekle doğru her 100 bin yılda bir
değişen bir döngüye sahip.
Eliptikleşmenin en yüksek olduğu durumda
Dünya'nın güneşten en çok uzaklaştığı nokta
ki buna Afeliyon (gün öte) denir
perifelyon (gün beri) noktasından % 30 daha uzaktır.

Portuguese: 
Um hemisfério vai passar por um verão no Afélio e inverno
no Periélio e estações amenas ao redor.
Este é o norte na atualidade.
O Hemisfério Sul está mais perto do Sol no verão
e mais distante no inverno, então estações mais extremas.
Contudo, a diferença na intensidade de luz solar
devido à diferença de distância do Sol
é muito menor do que a simples diferença
causada pelas próprias estações.
Então este não deveria ser um efeito decisivo.
Dois - a orientação do eixo da Terra precessiona.
Ele gira 360 graus em aproximadamente 26.000 anos.
Além disso, o longo eixo da órbita elíptica da Terra
também precessiona.
Juntos, estes dois efeitos definem onde na órbita
as estações ocorrem.
Eles se combinam num ciclo de 21.000 anos chamado
de precessão dos equinócios.

Turkish: 
Bir yarı küre gün ötede yazı yaşarken, gün beride kışı yaşar
ve nisbeten daha ılık mevsimler geçirir.
Şu anda bu yarımküre kuzey yarımküre
Bu dönemde güney yarıküre yazın güneşe daha yakındır
ve kışın daha uzaktır ve bu sebeple mevsimler arasındaki geçişler daha serttir.
Yine de, güneş ışığının yoğunluğunda
güneşe uzaklığından dolayı kaynaklanan fark
mevsimlerin kendisinin oluşturduğu
farktan çok daha azdır.
Bu yüzden bunun çokta büyük bir etkisi olmaması gerekir
İkinci olarak Dünyanın ekseninin doğrusu devinim halindedir.
Her 26 bin yılda bir 360 derece döner
Buna ek olarak, dünyanın eliptik yörüngesinin uzun ekseni de
devinim halindedir.
Bu ikisi bir araya gelerek mevsimlerin
yörüngeni neresinde gerçekleştiğini belirler.
İkisi birleşerek adına
Ekinoksların devinimi dediğiniz 21 bin yıllık bir döngü oluştururlar.

English: 
One hemisphere will experience
summer at Aphelion and winter
at Perihelion and milder
seasons all around.
That's the north at the moment.
The Southern Hemisphere is
closer to the sun in summer
and further in the winter,
so more extreme seasons.
However, the difference
in sunlight intensity
due to this difference
in distance from the sun
is much less than
the simple difference
due to the seasons themselves.
So this shouldn't
be a huge effect.
Two, the pointing of
Earth's axis precesses.
It rotates 360 degrees over
approximately 26,000 years.
In addition, the long axis
of Earth's elliptical orbit
also precesses.
Together, these two effects
define where in the orbit
the seasons occur.
They combine to produce a
21,000-year cycle called
the precession of the equinoxes.

Turkish: 
Bunun sonucunda, kuzeyin ılık gün beri kışları
soğuk gün öte kışlarına dönüşür.
Üçüncü olarak dünyanın eğikliği de değişir.
Şu anda dünyamızın ekseni güneş etrafındaki yörünge düzlemine göre
tam olarak 23,5 derece eğiktir.
Bu eğim 22,1 ve 24,5 derece arasında
41 bin yıllık bir döngüde değişim gösterir.
Daha yüksek sapma daha aşırı mevsimler anlamına gelir.
Ama daha soğuk bir iklimin ortaya
çıkmasına sebep olan daha düşük sapmadır.
Çünkü bu durumda buzlanmanın gerçekleştiği daha yüksek
meridyenler, yeterince güneş ışığı alamamaya başlar.
Evet! Milankoviç sapmanın mevsimlerdeki
değişimi yönettiğini çünkü
mevsimlerin gücünü kontrol ettiğini öngörmüştür.
Peki bunu nasıl test edebiliriz.
Tabii ki paleoklimatoloji ile

Portuguese: 
Então, eventualmente o inverno ameno de Periélio do norte
se tornará num inverno frio de Afélio.
E Três - a inclinação da Terra muda.
Nosso eixo de rotação está agora inclinado em 23 graus e meio em relação
ao eixo da nossa órbita.
Esta obliquidade oscila entre 22,1 e 24,5 graus
em 41.000 anos.
Alta obliquidade significa estações mais extremas.
Mas é a baixa obliquidade que no fim leva a um clima
global mais frio.
Porque então as latitudes mais altas, onde a glaciação
começa, nunca recebem muito sol.
Agora, Milankovitch previu que a obliquidade
guiaria as variações climáticas, porque ela governa
a força das estações.
Mas como podemos testar isso?
Paleoclimatologia.

English: 
So eventually, the north's
mild Perihelion winter
will turn into a
cold Aphelion winter.
And 3- Earth's tilt changes.
Our spin axis is now tilted
at 23 1/2 degrees relative
to the axis of our orbit.
This obliquity oscillates
between 22.1 and 24.5 degrees
over 41,000 years.
High obliquity means
more extreme seasons.
But it's low obliquity that
ultimately leads to a colder
global climate climate.
Because then the highest
latitudes, where glaciation
begins, never get much sun.
Now, Milankovitch
predicted that obliquity
would drive climate
variations, because it governs
the strength of the seasons.
But how can we test this?
Paleoclimatology.

Turkish: 
Gezegenimizin tarihindeki iklim düzenini
delikler kazarak anlayabiliyoruz.
Bunlardan ilki, buzul çekirdekleri
Bu çekirdeklerden en ünlüsü yaklaşık 4 kilometre derinlikte
Antarktika'da Vostok buzulunda açılan deliktir.
Bu buzul binlerce yıl üst üste yığılan kar yağışı ile oluştu.
Her bir yıla ait katman içinde dünyanın
o dönemdeki atmosferine ait küçük kabarcıklar içeriyor.
Bu kabarcıkların içindeki izotop oranları ve sera gazlarına ait içerik
son 420 bin yıllık iklime ilişkin bize veri sağlıyor.
İkinci tür delikler ise okyanus tabanından alınan çekirdekler
Bunlar okyanus tabanındaki yaşama ilişkin değişiklikleri gösteriyor ki
yaşam okyanus sıcaklıklarındaki ve tuzlanmadaki değişimlere karşı hassastır.
Aynı şekilde küresel iklim ve buz hacmine ilişkin de veri sağlar.
Okyanus çekirdekleri bize onlarca milyon yıllık
veri sağlar.
Örneğin dördüncü çağın erken dönemlerine yaklaşık

Portuguese: 
Podemos reconstruir a história climática do nosso planeta
cavando buracos.
Primeiro, núcleos de gelo glacial.
O mais famoso é o buraco de quase quatro quilômetros
cavado no Glaciar Vostok na Antártica.
Este glaciar se formou em milênios de queda de neve.
Cada camada anual carrega bolhas da atmosfera
da Terra daquela época.
Taxa de isótopos e gases estufas contidos nestas
bolhas traçam o clima global dos últimos 420.000 anos.
Segundo - núcleos de sedimentos oceânicos revelam as mudanças
na vida marinha do fundo do oceano, cuja composição também depende
sensivelmente das temperaturas e salinidade
dos oceanos, e então também do clima e volume de gelo globais.
Núcleos oceânicos nos trazem um registro climático de dezenas de milhões
de anos.
Se você olhar para o começo do Quaternário - antes de, digamos,

English: 
We can reconstruct our
planet's climate history
by digging holes.
First, glacial ice cores.
The most famous is the nearly
four-kilometer-deep hole
drilled in the Vostok
Glacier in Antarctica.
This glacier was built up
by millennia of snowfall.
Each year's layer carries
bubbles of the Earth's
atmosphere from that time.
Isotope ratios and greenhouse
gas content in those
bubbles traces global climate
over the past 420,000 years.
Second-- oceanic sediment
cores reveal the changes
in ocean floor sea life,
whose composition also depends
sensitively on
ocean temperatures
and salinity, and so also on
global climate and ice volume.
Ocean cores get us a climate
record back tens of millions
of years.
If you look back to the early
Quaternary-- earlier than, say,

Portuguese: 
um milhão de anos atrás - parece que Milankovitch estava certo.
Temperaturas sobem e descem em mais ou menos a taxa de 40.000 anos
da mudança de obliquidade.
Mas então, ao redor de 800.000 a 900.000 anos atrás,
algo mudou.
Quando a Terra chegou no fundo da era do gelo atual,
o ciclo mudou.
Agora os períodos quentes começam a cada 100.000 anos.
Eles parecem seguir a mudança de excentricidade, não obliquidade.
Toda vez que a órbita da Terra se torna mais circular, o planeta aquece
e os glaciares se vão.
Quando a excentricidade aumenta de novo, os glaciares voltam.
Isto é totalmente estranho, pois a excentricidade
deveria produzir um efeito muito menor que a obliquidade.
Então, o que mudou?
Não está inteiramente claro.
Mas pode ser que estejamos agora tão fundo na era do gelo
que são necessários todos os ciclos de Milankovitch
juntos pra fazerem os glaciares se retraírem.

English: 
a million years ago-- it
seems Milankovitch was right.
Temperature goes up and down
on the roughly 40,000-year time
scale of changing obliquity.
But then, around 800,000
to 900,000 years ago,
something changed.
As Earth reached the depth
of the current ice age,
the cycle shifted.
Now the warm periods come
only once every 100,000 years.
They seem to follow the change
in eccentricity, not obliquity.
Every time Earth's orbit becomes
more circular, the planet warms
and the glaciers go away.
As eccentricity increases
again, the glaciers return.
This is totally weird,
because eccentricity
should produce a much smaller
effect than obliquity.
So what changed?
It's not entirely clear.
But it may be that we're
now so deep in the ice age
that it takes all of
the Milankovitch cycles
together to cause the
glaciers to retreat.

Turkish: 
bir milyon yıl öncesine baktığımızda Milankoviç'in haklı olduğunu görüyoruz.
Sıcaklıklar 40 bin yıllık döngüler eksendeki sapmanın ölçeğine göre
artıyor veya düşüyor.
Ama yaklaşık 800 bin ile 900 bin yıl önce
bir şeyler değişiyor.
Dünya şu anda içinde bulunduğu buz çağının en dibine ulaştığında
döngüler ters dönüyor.
Ve artık sıcak ara dönemler her 100 bin yılda bir gelmeye başlıyor.
Bu da eksendeki sapmayı değil, yörüngedeki elipsleşmeyi izlediklerini düşündürüyor.
Dünyanın yörüngesi ne zaman daha dairesel olsa
gezegen ısınıyor ve buzullar geri çekiliyor.
Yörünge daha eliptik bir şekil aldığında ise buzullar geri dönüyor.
Bu gerçekten garip çünkü yörüngedeki
değişimin eksendeki sapmadan daha az etkili olması gerekirdi
Peki değişen neydi?
Aslına bakarsanız bunun sebebini tam olarak bilmiyoruz.
Belki de buz çağının o kadar diplerindeyiz ki
bütün Milankoviç döngülerinin tamamı
bir araya gelerek buzulların geri çekilmesine sebep oluyordur.

Turkish: 
Yörüngedeki değişim, eksendeki sapma ve eksenin devinimi
mükemmel bir şekilde üst üste mi geldi?
Yörünge değişimi en uzun döngüye sahip olan olgu
ve iklimdeki tersine dönüş onunla uyumlu gibi görünüyor.
Peki ala.
Şu anda bir buz çağının tam ortasındaki kısa sıcak bir dönemin içindeyiz.
Bu durumda buzulların ne zaman aşağılara doğru hücum edeceğini,
yanında kutup ayılarını, ak gezenleri ve Tontonları ne zaman yanında getireceğini merak ediyorsunuz.
Şu kesin ki buzullar
kuzeyden gelecekler.
Güney yarım küre devasa büyüklükte okyanuslara sahip
ve bunlar sıcaklarda keskin değişimleri engelliyorlar.
Ayrıca buz suyun üzerinde birikmekte zorlanır.
Ancak şimdiden kuzey kışları buz ve karın
Amerika,Avrupa ve Çin'e doğru toprağı
kapladığını görüyoruz.
Yazları ise tamamen geri çekiliyor.
Ancak eğer iklim biraz daha soğuk olsaydı
yazlar biriken bütün karı eritmeye
yetecek kadar sıcak olmayabilirdi.
Böylece her geçen yıl üst üste biriken
buzların güneye doğru genişlediğini görürdük.
Evet, tek başına dünyanın yörüngesindeki

English: 
Eccentricity and
obliquity and precession
must line up perfectly.
The eccentricity
cycle is the longest,
and so the shifts
correspond to its period.
OK.
So we're now in a warm interlude
in the depth of an ice age.
You might be wondering, when are
the glaciers going to rush down
from the north, bringing polar
bears, white walkers, Tontons?
One thing is for
sure-- the glaciers
will come from the north.
The vast oceans of the
Southern Hemisphere
provide a powerful buffer
against changes in temperature.
Ice struggles to
build up on water.
But even now, northern winters
see ice and snow cover the land
all the way down to the
continental US, Europe,
and China.
In summer, it
retreats completely.
But if the climate were
a little bit cooler,
then summer may
not be warm enough
to melt all of the winter snow.
Then it would build
up year after year,
slowly creeping south.
Now, by themselves,
shifts in Earth's orbit

Portuguese: 
Excentricidade e obliquidade e precessão
precisam se alinhar perfeitamente.
O ciclo de excentricidade é o mais longo,
portanto as mudanças correspondem ao seu período.
OK.
Então estamos agora num interlúdio quente no fundo de uma era do gelo.
Você pode estar querendo saber quando os glaciares vão descer
do norte, trazendo ursos polares, caminhantes brancos, Tauntauns?
Uma coisa é certa - os glaciares
virão do norte.
Os vastos oceanos do Hemisfério Sul
formam um poderoso abafador contra mudanças de temperatura.
O gelo não consegue avançar na água.
Mas mesmo agora, os invernos do norte têm neve cobrindo as terras
seguindo até os EUA, Europa,
e China.
No verão, eles se retraem completamente.
Mas se o clima fosse um pouco mais frio,
o verão poderia não ser quente o bastante
para derreter toda a neve do inverno.
Então ela acumularia ano após ano,
indo lentamente para o sul.
Agora, sozinhas, mudanças na órbita da Terra

English: 
aren't enough to
radically change climate.
But they are enough to trigger
positive feedback cycles.
As ice cover
increases, Earth starts
to reflect more
incoming sunlight.
Its albedo increases.
More ice means less
absorbed sunlight,
lowering global temperature and
allowing even more ice to grow.
The glaciation initiated
by the Milankovitch cycles
accelerates.
A second feedback cycle
is equally important.
Cooler oceans are better
at absorbing carbon dioxide
from the atmosphere, and so
the Earth's natural greenhouse
effect is diminished.
There is an
unfortunate combination
of orbital properties that
kickstarts this process.
First, low obliquity means less
overall sun at high latitudes
where the glaciers start.
Second, high eccentricity means
one hemisphere experiences
a bad winter at Aphelion,
further from the sun.

Turkish: 
değişiklikler iklimde radikal bir değişimi tetiklemeye yetmiyor.
Ancak pozitif geri bildirim yapmaya yetecek kadar da güçlüler.
Buz örtüsü genişledikçe, Dünya
güneş ışığını daha fazla yansıtmaya başlar.
Biz buna albido artışı diyoruz.
Daha fazla buz daha fazla güneş ışığının yansıtılması,
ve küresel sıcaklığın düşerek daha fazla buzun oluşması anlamına gelir.
Milankoviç döngüleri tarafından tetiklenen buzlanma
hızlanır.
İkinci bir pozitif geri bildirim de bir önceki kadar önemli.
Soğuk okyanuslar atmosferdeki karbondioksidin emilmesi
konusunda yani sera gazlarının etkisinin azaltılması
konusunda daha başarılılar.
Burada yörüngesel özelliklerin talihsiz
bir şekilde örtüşmesi ile sürecin başlamasından söz ediyoruz.
Öncelikle daha az sapma yüksek meridyenlerde daha az güneş demektir ki
bu da buzulların oluşmasını başlatır.
Sonrasında, yörüngenin daha eliptik olması yarımkürelerden birisinin
gun ötede, güneşten en uzak olduğu noktada daha kötü bir kış geçirmesine sebep olur.

Portuguese: 
não bastam pra mudar o clima radicalmente.
Mas elas são o suficiente pra desencadear ciclos de retroalimentação positiva.
Quando a cobertura de gelo aumenta, a Terra começa
a refletir mais luz solar que chega.
Seu albedo aumenta.
Mais gelo significa menos luz solar absorvida,
diminuindo a temperatura global e permitindo que mais gelo cresça.
A glaciação iniciada pelos ciclos de Milankovitch
acelera.
Um segundo ciclo de retroalimentação é igualmente importante.
Oceanos mais frios são melhores em absorver dióxido de carbono
da atmosfera, então o efeito estufa natural
da Terra é diminuído.
Existe uma combinação desastrosa
de propriedades orbitais que culminam neste processo.
Primeiro, baixa obliquidade significa menos sol nas altas latitudes
ondes os glaciares começam.
Segundo, alta excentricidade significa que um hemisfério passa por
um inverno ruim no Afélio, mais longe do Sol.

English: 
Earth also moves slower at
Aphelion, and so those long,
cold winters are
not counteracted
by the short, warmer summers.
And third, the procession
of the equinoxes
sends the glacier-prone
Northern Hemisphere
into a bitter Aphelion winter
while the eccentricity is high.
So when does this happen next?
Well, right now,
obliquity is decreasing,
and it will bottom out
in around 12,000 years.
It's currently winter at
Perihelion in the Northern
Hemisphere, but it'll
persist completely
to the bad situation
in 10,000 years.
So over 10,000 to 12,000 years,
all of that points to cooling.
What about the 100,00-year
eccentricity cycle that seems
to define the overall cycle?
Well, actually,
we're just coming out
of a peak in eccentricity.
That should've been bad.

Portuguese: 
A Terra também se move mais devagar no Afélio, então estes longos
e frios invernos não são contrabalanceados
pelos verões curtos e mais quentes.
E terceiro, a precessão dos equinócios
envia o Hemisfério Norte propenso a glaciares
num amargo inverno de Afélio quando a excentricidade está alta.
E então, quando isto pode acontecer?
Bem, agora a obliquidade está diminuindo,
e vai chegar ao fundo em em torno 12.000 anos.
É atualmente inverno no Periélio do Hemisfério
Norte, mas isso vai precessionar completamente
para a situação ruim em 10.000 anos.
Então de 10.000 a 12.000 anos, tudo aponta para resfriamento.
E sobre o ciclo de excentricidade de 100.000 anos que parece
definir o ciclo todo?
Bem, na verdade, nós estamos saindo
de um pico de excentricidade.
Isto deveria ter sido ruim.

Turkish: 
Dünyamız da gün öte aşamasında daha yavaş hareket eder ve
soğuk kışlar aynı güçte olmayan
kısa yazlarla dengelenemez.
ve son olarak ekinoksların geçişi
buzullara açık kuzey yarım küreyi
eliptikliğin arttığı bir dönemde daha zor bir gün öte kışına sürükler.
Peki bu yakın gelecekte ne zaman tekrarlanacak.
Aslına bakarsanız, şu anda eksendeki sapma azalıyor
ve yaklaşık 12 bin yıl içinde en düşük noktaya ulaşacak.
Şu anda gün beride kuzey yarımkürede kış dönemindeyiz ama
yaklaşık 10 bin yıl içerisinde
en kötü halini alacak.
Yani gelecekte 10 -12 bin yıl içinde bütün göstergeler soğumaya işarete ediyor.
Peki bütün bir döngüyü etkiliyor gibi görünen yörüngedeki
100 bin yıllık döngüye sahip elipsleşme ne olacak?
Aslına bakarsanız şu anda bu elipsleşme dönemlerinden birinin
en tepe noktasından çıkıyoruz.
Bu kötü bir şey olmalıydı

English: 
And perhaps it would have
meant that the upcoming cooling
trend would bring
the glaciers with it.
However, we may have
dodged a bullet.
See, the recent eccentricity
maximum was a sad little pig,
and our orbit remains
pretty circular.
See, as well as the
100,000-year cycle,
there's a longer 400,000-year
cycle on top of that.
Roughly, every fourth
eccentricity peak is very low.
That just happened.
And the next peak
will be weak, also.
We got lucky.
We're in a long, stable,
low-eccentricity phase.
Because of this,
climate models predict
that we have another
25,000 to 50,000 years
of interglacial
period left And that's
only if you ignore
anthropogenic climate change.
Human influence on the climate
messes with the whole equation.
With CO2 now at 400
parts per million,

Turkish: 
Belki de gelmekte olan soğuma
eğiliminin yanında buzulları getireceği anlamına geliyor.
Ancak, burada tehlikeyi savuşturmuş olabiliriz.
Gördüğünüz gibi şu anda en yüksek elipsleşme küçük ve yalnız bir domuzcuk gibi
ve yörüngemiz oldukça dairesel kalmış.
Burada 100 bin yıllık döngüye ek olarak
daha uzun 400 bir yıllık döngünün bulunduğunu görüyoruz.
yaklaşık her dört elipsleşme tepe noktasından birisi diğerlerine göre çok daha az
işte en son yaşadığımız tepe noktası diğerlerine göre daha düşüktü
ve bir sonraki aşama da zayıf olacak
Şanslıymışız
Uzun ve dengeli bir düşük eliptik döneme giriyoruz.
Bu sebeple iklim modellemeleri
şu anda içinde bulunduğumuz ılık dönemde
yaklaşık 25 - 50 bin yıllık bir süremizin daha olduğunu gösteriyor.
Tabii, antropojenik iklim değişikliğini göz ardı edersek.
İnsanlığın iklim üzerindeki etkisi bütün bu formülleri alt üst ediyor.
Şu anda milyonda 400 parçacık düzeyindeki CO2 seviyesi

Portuguese: 
E talvez significasse que as tendências de resfriamento
por vir devem trazer os glaciares com elas.
Contudo, nós podemos ter tido sorte.
Vejam, o recente máximo de excentricidade foi um pequeno pico,
e nossa órbita permanece bem circular.
Pois assim como o ciclo de 100.000 anos,
há um ciclo maior de 400.000 anos no topo dele.
Mais ou menos cada quarto pico de excentricidade é bem baixo.
E foi isto que aconteceu.
E o próximo pico vai ser fraco, também.
Tivemos sorte.
Estamos numa longa fase estável de baixa excentricidade.
Por causa disso, os modelos climáticos preveem
que temos outros 25.000 a 50.000 anos
de período interglacial sobrando. E isso
apenas se você ignorar a mudança climática antropogênica.
A influência humana no clima bagunça a equação toda.
Com CO2 agora em 400 partes por milhão,

English: 
it's higher than at any point
in the Quaternary period.
It's been predicted
that this may
extent the current
interglacial for 100,000 years.
So we've probably at least
offset the next glaciation,
although it wasn't coming
any time soon, anyway.
The real question is have we
ended the entire Quaternary ice
age?
Also possible.
However, the recent
increase in greenhouse gases
is so large and so sudden that
there's no precedent anywhere
in the climate record.
This makes modeling our
influence a huge challenge.
But don't mistake that
for a lack of certainty.
Our influence is
certainly enormous.
There is another
climate extreme that's
much less fun than a
long, mild interglacial.
That's a sweltering
greenhouse climate,
like the one that
dominated the Mesozoic when
the dinosaurs roamed, or Venus.

Turkish: 
Dördüncü çağdaki en yüksek seviyesinde
Bunun ılık dönemi
neredeyse 100 bin yıl uzatacağı tahmin ediliyor.
Böylece muhtemelen bir sonraki buzlanmayı
her ne kadar zaten uzun bir süre olsa da daha da ötelemiş oluyoruz.
Asıl soru bütün bir Dördüncü
Çağı bitirip bitirmediğimiz
ki bu da mümkün
Yine de, sera gazlarında gözlemlenen bu son artış
o kadar büyük ve o kadar ani ki böylesi
iklim kayıtlarının hiç bir döneminde görülmemişti.
Bu da iklim üzerindeki etkimizi modellemeyi son derece güçleştiriyor.
Ancak şunu kesin bir şekilde söyleyebiliriz ki
etkimiz inanılmaz boyutlarda.
Uzun, ılık dönemlerden daha az eğlenceli olan
bir başka iklimsel aşırılık daha var.
Terletici sera gazı iklimi
ki dinazorların dolaştığı Mesozoik dönem
veya Venüs gezegenindeki benzer bir iklimden bahsediyoruz.

Portuguese: 
maior que em qualquer ponto no período Quaternário.
Se prevê que isto pode estender
o interglacial atual em até 100.000 anos.
Então nós provavelmente ao menos adiamos a próxima glaciação,
embora ela não estivesse vindo tão cedo assim.
A pergunta real é: teríamos nós encerrado a era do gelo do Quaternário
inteira?
Também possível.
Contudo, o recente aumento nos gases estufa
é tão grande e tão repentino que não há nenhum precedente
no registro climático.
Isto torna modelar nossa influência um grande desafio.
Mas não confunda isto com uma falta de certeza.
Nossa influência é certamente enorme.
Existe um outro extremo climático que é
muito menos divertido que um longo interglacial ameno.
Que é um sufocante clima estufa,
como o que dominava o Mesozoico quando
os dinossauros viviam, ou Vênus.

English: 
See you next week for more
cold, hard facts on Space Time.
Last week, we wrapped up our
conversation on dark energy,
talking about anti-gravity,
negative pressure,
and conservation of energy.
You guys had some
pretty deep comments.
4798Alexander4798
asks, is the universe
behaving its way because math,
or is math behaving its way
because universe?
Whoa.
Mind blown.
This is a pretty
fundamental question.
My guess-- the universe
doesn't know any math.
It failed pre-calc.
It wouldn't know a hypotenuse
if you slapped it with one.
Mathematics is a model
that we use to describe
the behavior of the universe.
The astonishing
thing is that it has
such incredible
predictive power.
Ryan Lidster and
a few others have
wondered whether the energy lost
in the cosmological redshift
of photons could account for the
energy gained by dark energy.
OK.
So to summarize, as
the universe expands,

Turkish: 
Haftaya Uzay Zaman'da daha soğuk ve sert gerçeklerle karşılaşmak üzere
Geçen hafta, karanlık enerji konusundaki tartışmayı toparlamış
anti-yerçekimi, negatif basınç
ve enerjinin korunumundan bahsetmiştik.
Bize oldukça derin yorumlar gönderdiniz.
4798Alexander4798, evrenin
matematik yüzünden mi böyle çalıştığını, yoksa matematiğin mi evrene uygun
davrandığını sordu
Vay be
Aklımızı alan sorular
Aslında bu oldukça temel bir soru
Benim tahminim - evrenin matematik bilemediğidir
Hesaplamaya giriş dersini kaçırmış olmalı.
Kafasına bir hipotenüsle vursaydınız farkına bile varmazdı.
Matematik evrenin davranış şeklini
tanımlamak için kullandığımız bir modeldir.
Muhteşem yanı ise sahip olduğu
inanılmaz doğru tahmin edebilme gücüdür.
Ryan Lidster ve bazıları
enerjinin fotonların  kozmolojik kırmızıya
kayması sırasında kaybolup kaybolmadığı ve bunun karanlık enerji tarafından emilip emilmediğidir.
Şöyle
özetleyelim. Evren genişledikçe

Portuguese: 
Vejo vocês semana que vem para mais fatos bacanas e sólidos no Space Time.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

English: 
the energy in matter in
any one co-moving volume
or expanding volume
is conserved.
It gets more spread out, but
the method doesn't disappear.
But photons also get spread
out and they get red shifted,
so they do lose energy
inversely proportional
to the increasing scale factor.
Now, Physics Girl has
an excellent video
describing this effect.
Link in the description.
So could this lost energy
become dark energy?
No.
The scales are way off.
Photons make up only a
tiny energetic contribution
to the modern universe--
far less, even,
than baryonic
matter, which itself
is far less than dark energy.
The radiation-dominated era
ended around 50,000 years
after the Big Bang.
These days, photons just
don't have enough energy
left to contribute.
Yet dark energy
continues to be created.
Eugene Khutoransky points
out that the idea that energy
is not conserved in
an expanding universe
is still pretty speculative.

Portuguese: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Turkish: 
maddenin birlikte hareket eden veya genişleyen hacminin içindeki enerji
korunur.
Giderek yayılır ama yöntem ortadan kalkmaz.
Ancak fotonlarda zamanla yayılır ve giderek kırmızıya kayarlar.
Böylece ölçek faktörüne tersine orantılı olarak
enerji kaybederler.
Fizik kızı bu konuda
mükemmel bir videoya sahip.
bağlantısını aşağıda bulabilirsiniz.
Öyleyse bu enerji karanlık enerjiye dönüşebilir mi?
Hayır
Ölçekler birbiriyle karşılaştırılamayacak kadar farklı
Fotonlar modern evrenimize
çok çok küçük bir enerji katkısı yaparlar
bu katkı, kendisi karanlık enerjiden çok daha az olan
baryonik maddeden bile daha azdır.
Radyasyonun hakim olduğu dönem
büyük patlamadan 50 bin yıl sonra sona erdi
Bugünlerde fotonlar katkı yapacak
kadar çok enerjiye sahip değil.
yine de karanlık enerji üretilmeye devam ediyor.
Eugene Khutoransky enerjinin
genişleyen evrende korunmadığını söylüyor
ama bu hala bir spekülasyondan ibaret.

Turkish: 
Spekülasyon olsa da
Newtonyan mekanik hakkında çalışırken öğrendiğimiz şekliyle
enerjinin korunumu yasasının
düz bir uzay zamanın özelliği olduğu
konusunun spekülasyon olduğunu düşünmüyorum.
Eğik bir uzay zaman işleri değiştirir
Newtonyan bir bakış açısıyla yerçekimi bile
yeni ve büyük miktarda yerçekimsel potansiyel enerjinin
icat edilmesini gerektirir ki böylece
enerji korunumu korunabilsin.
Genel İzafiyette tanımlandığı gibi
korunmuş miktarlarda enerji benzerliklerinin
evrenin genişlemesi karşısında
sabit kaldığını görebilirsiniz.
Ama örneği, bir stres enerji momentumu sahte tensörü
klasik enerjiyle anladığımız şeyle aynı şey değildir.
Bu da bizi evrenin
matematik bilip bilmediği konusuna geri getiriyor.
Evren mekaniktir ve davranışları
matematiksel kanunlar ortaya çıkmasını sağlar ki
bu da davranışlarını tahmin edip, modelleme imkanı verir.
Enerjinin korunumu yasası da bunlardan birisidir
ve düz bir uzay zamanda çalışır.
Ancak enerjinin kendisi bir şey değildir.

English: 
And yeah, there is
some speculation here,
but I don't think it's
a speculative statement
to say that the law of
conservation of energy,
as we learned when we
studied Newtonian mechanics,
is a feature of flat spacetime.
Curved spacetime changes things.
Even gravity from a
Newtonian perspective
requires the invention
of a new quantity--
gravitational potential
energy-- in order
to preserve energy conservation.
Described in general
relativity, you
can still come up with
conserved quantities--
energy analogies
that are invariant
in, say, an expanding universe.
But, for example, a stress
energy momentum pseudo tensor
isn't mathematically the same
thing as classical energy.
This gets us back to the idea
of whether the universe knows
math.
The universe is mechanistic
and its behavior results
in emergent
mathematical laws that
allow us to model and
predict its behavior.
Conservation of
energy is one such law
that work in flat space time.
But energy itself
is not a thing.

Portuguese: 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Portuguese: 
 
 
 
 
 
 
 
 

Turkish: 
Bazen animasyonlarda enerji yaşam çizgileri çiziyoruz
ama evrenin gizli bir enerji ölçeri yok.
Bu muhtemelen çok derin ve basit bazı temel kurallara göre hareket
ediyor ki bu da bize
matematiksel ilişkiler veriyor.
Bu matematiksel ilişkilerin
bizzat kendisinin temel olduğunu düşünmemeliyiz.
 

English: 
We draw energy life bars
in our animation sometimes,
but the universe doesn't have
any hidden energy counter.
It just acts according to
a deep, and presumably very
simple, set of fundamental
rules that give rise
to mathematical relationships.
And we shouldn't mistake
those relationships
as themselves being fundamental.
