
English: 
Let's start in an unusual place
with an Australian supermodel called Miranda Kerr.
She's pretty, successful and very rich.
She's been named 3 years in a row as the sexiest woman on the planet.
She's also deeply interested in developing her mind.
And so she's become very involved with yoga, chanting, meditation and Japanese Buddhism.
She recites "Nam Myoho Renge Kyo" twice a day,
invoking the mystic law of the Lotus Flower,
which asserts that Miranda and the cosmos are two sides of the same coin.
Kerr has had some real difficulties with loneliness and loss:
her first boyfriend died in a car crash,
a later lover turned out to be a crook,
she married Orlando Bloom but it all fell apart pretty quickly.
Her needs are real and she's turned for comfort and help to the east.
She might have looked elsewhere.
She might have found that Plato and Tolstoy had things to teach her.
Maybe she could have been touched by Bach or medieval architecture.

Persian: 
اجازه دهید از جایی غیر متعارف شروع کنیم:
با یک سوپرمدل استرالیایی به نام میراندا کر.
او زیبا، موفق و بسیار ثروتمندست.
او برای سه سال متوالی سکسی ترین زن روی سیاره شناخته شده است.
او همچنین به رشد فکری خود کاملا علاقه مندست.
و ازین رو خود را بسیار مشغول یوگا، مناجات، مراقبه و بودیسم ژاپنی کرده است.
او Nam Myoho Renge Kyo را دو بار در روز می خواند،
برای مدنظر داشتن این معیار عرفانی گل نیلوفر
که با بی پروایی و اطمینان بیان می کند میراندا و کهکشان دو روی یک سکه اند.
کر چند مشکل واقعی با تنهایی و فقدان داشته است:
دوست پسر اول او در یک حادثه ماشین درگذشت،
دوستدار بعدیش کلاهبردار از آب درآمد،
او با ارلاندو بلوم ازدواج کرد، اما خیلی زود همه چیز از هم گسیخت.
نیازهای او واقعی هستند. و او برای تسلا و کمک گرفتن رو به شرق آورد.
امکان دارد او به جای دیگر هم نگاه کرده باشد.
احتمالا دریافته باشد افلاطون یا تولستوی درسهایی برای یاد دادن به او دارند.
شاید از باخ یا معماری قرون وسطی متاثر شده است.

Persian: 
اینطور به نظر نمی رسد که غرب با مصائب زندگی به گونه ای ژرف یا بلندمدت سروکاری ندارد،
اما همانند بسیاری از مردم کنجکاو معناگرا
وی در انتها با این فرهنگ اخت نشد.
به جایش او به جنبش بودایی Soka Gakkai پیوست.
چطور چنین شد که فرهنگ غربی به میزان قابل توجهی توسط میراندا
و خیلی جویندگان روشنگری پس زده شد؟
این خطای آنها نیست، آنان چیزی را لازم داشتند و غرب آن را نتوانست به ایشان ارائه کند،
بنابراین به جای دیگری رفتند؛
و تصمیم آنها مساله ای خیلی مهم را به ما می گوید
بابت اینکه چطور دنیای غرب از فرهنگ خود
استفاده یا به عبارت دقیقتر سوء استفاده می کند.
شما دپارتمانهای فلسفه دانشگاههای غربی را تصور می کنید
جایی باشند که یک نفر برای جستجوی حکمت و تسلی به طبع ممکن است آنجا برود.
اما آنها به این موارد علاقه مند نیستند.
آنها تلاش می کنند تا طبیعت گرایی هستی شناسانه را تعریف کنند،
ویتگنشتاین را در چشم انداز تاریخی فراخورش جا دهند،
بر جلدی از کتاب متاخر هایدگر پاورقی بگذارند،
و "محاوره" افلاطون را با "اصول اخلاق" ارسطو مقایسه کنند.
راه بدی برای سپری کردن زمان نیست،
اما بدون شک، برای هر کسی که به نظر می آید مشکلی واقعی دارد چندان سودمند نیست.

English: 
It's not as if the West doesn't also have a deep and long engagement with the sorrows of life
but like so many spiritually curious people
she didn't end up engaging with its culture.
Instead she joined the Soka Gakkai Buddhist movement.
How has it happened that Western Culture has largely bypassed Miranda
and so many others seeking enlightenment?
It's not their fault, they needed something and the West wouldn't give it to them,
so they went elsewhere
and their decision tells us something hugely important
about how the Western World handles
or more accurately mishandles its culture.
You'd imagine that Western University philosophy departments
would be natural places one might go in search of wisdom and consolation.
But they aren't interested in these things:
they're trying to define Ontological Naturalism,
Situate Wittgenstein and his proper historical perspective,
footnote a volume of late Heidegger
and compare Plato's Phaedrus with Aristotle's ethics.
It's not a bad way to spend the time
but it isn't arguably very helpful to anyone with anything resembling a real problem.

English: 
Academic institutions have turned culture, which should help us to live and die well,
into abstract scholarship.
Buddhist philosophies are not like this:
they're on a mission to help you find your way through the challenges of existence.
That's why it would be extremely strange to hear
at a middle-class dinner party that the person next to
you had found solace in Hegel or Aristotle
but totally unsurprising to learn that they'd been to
Nepal and were entranced by its traditional wisdom.
We are missing out on a crucial resource.
The great figures of Western cullture almost
all wanted culture to function as an instrument for the pursuit of a wiser life.
Socrates, Epicurus, Seneca, Montaigne, Schopenhauer, Nietzsche, Schiller, Tolstoy and Proust:
all wanted culture to be not an obeject of academic study
but a living resource that could offer council and direction,
for when a boyfriend has died or someone has been fired,
much as the Eastern Western tradition has always believed.

Persian: 
موسسه های دانشگاهی، فرهنگ را که باید به ما کمک کند تا خوب زندگی کنیم و خوب بمیریم،
به یک دوره آموزشی نظری تبدیل کرده اند.
مکاتب بودایی چنین نیستند:
آنها مکلفند به شما کمک کنند تا راهتان را از میان چالش های وجود پیدا کنید.
برای همین بسیار عجیب خواهد بود که در یک مهمانی
شام قشر متوسط بشنوید که فرد بغل دستی
شما در فلسفه هگل یا ارسطو مایه آرامش پیدا کرده باشد
اما اصلا تعجب آور نیست اگر پی ببرید در
نپال بوده اند و شیفته حکمت سنتی آنجا شده اند.
ما یک منبع بنیانی کم داریم.
چهره های نامی فرهنگ غربی تقریبا
همه شان خواسته اند فرهنگ همانند وسیله ای برای جستجوی یک زندگی خردمندانه تر عمل کند.
سقراط، اپیکور، سنکا، مونتنی، شوپنهاور، نیچه، شیلر، تولستوی، پروست:
همه طالب بوده اند فرهنگ نه سوژه ای برای تحصیلات دانشگاهی،
بلکه منبعی پویا باشد که می تواند مشاوره و جهت گیری را پیشکش کند،
برای وقتی که دوست پسری مرده است یا کسی اخراج شده است،
خیلی شبیه به آن چیزی که سنت حکیمانه شرقی همیشه باور داشته است.

English: 
It's time to return Western Culture to its rightful ambitions
not in order to win out over the East
but in order to stand as its legitimate equal.
In the pursuit of a path
to human flourishing.

Persian: 
زمان آن رسیده است فرهنگ غربی به جاه طلبی های برحق خود رو کند،
نه برای چیره شدن بر شرق،
بلکه برای ابراز شدن از جایگاه مجاز معادل خود
در جستجوی مسیر
شکوفایی انسان.
