Psychodela otworzyła wrota,
To cytadela wyższych mocarstw,
To arteria moich bogactw,
Jest jak biżuteria filologa,
Lecz wygnana twórczość jak Jima Morisson'a,
Wnet nagminna ludzkość pod postacią jaszczura.
Odfruwa w złość - lot fascynacją złego króla,
On daje wytyczne, płycej, osiedliśmy na mieliźnie.
Hiacynty sprzedane już dawno na scenach,
Kiedyś był wstyd, teraz rozpustna żądza,
Nonkonformizm, ale sprzedany w duszach.
Mam kropkę nad ypsylonem jak Stachura.
Życie to nie teatr, ale gram swój repertuar,
Rzecz o egoizmie, kontakty legły w gruzach.
Pewnie ten album jak ja ma dużo wrogów akurat,
Bardzo się cieszę, jak ktoś słucha tego w bólach.
Teksty do bitów
Bardziej pasują
Niż miłość do naszych czasów,
Kocham wrażliwość,
Która jest abstrakcją hajsu.
Abstrakcją hajsu.
William Blake, ludzki abstrakt,
Owoc zła w człowieku, ugrupowany w watahach,
Rozkwita cieniem tajemnica - mawiał,
Album rozkwita pękami stworzenia jak Kabała.
Zrozumienie w podtekstach, moja astrolabia,
Laba, lubuje się w wiedzy i znakach,
To dla mnie rzemiosło, prawda dawna,
Płyną statki pijane jak u Rimbaud'a.
Szukając wyższości na własnych pokładach,
Pokłady moich słów to wielkie yugas.
Życie to poezja w fałszywych lukrach,
Czuje się wyklęty, mam kieliszek plugastw,
Ale piję z trzech rogów księżyca,
Upijając wyklęte szczęścia w różnych ekscesach
A teraz w wymiarze zrozumienia własnych lekarstw.
Ta płyta dała mi katharsis jak egzorcysta.
Teksty do bitów
Bardziej pasują
Niż miłość do naszych czasów,
Kocham wrażliwość,
Która jest abstrakcją hajsu.
Abstrakcją hajsu.
Muzo, co wiesz o moich symbolach?
Znasz moje uczucia, wiesz co i jak chce kochać?
Wybija zegar, północ, puka kruk Allana Poe'a!
Wypowiadam z wyprzedzeniem jego słowa - Już nigdy!
Nigdy więcej, nigdy więcej!
Mylnych wyprzedzeń to mój esej,
Chłonę wiedzę, czuję że to szlachetne, piszę srebrem,
Nie złote serce, odcień bardziej jak Pulsar.
Dlatego muzo to jest taka muza,
Chciałem zło rzucić i dobro zostawić,
I tylko patrzeć jak kwitną algi,
Początek plagi w kolorze krwi diablic.
Nie miewam bojaźni żaden ze mnie nostalgik,
Sentyment bywa samobójcą własnej bajki,
Słyszę złe kwiaty, mówią do mnie opiaty,
Depczę afisz. Koniec [!].
Rozumiem te spiski, towar i zyski,  
 Czasem jestem towarzyski, kochana whisky,
Poznaje zjawiska jak Schopenhauer,
Tworzę jak Chopin, gram jak Rutger Hauer.
Orzec tak godzien, mam takt dalej.
Poznaje teozofie i kosmologię,
W ciemnościach mogę dać światłość,
Lecz w ścisłościach mowy gaszę światło.
Urizen namalowany, uśmiechnięty deszcz,
Żaden wieszcz, ale to mój wiersz.
