Witam. Spotykamy się z dzisiaj z Grantem McFetridgem i porozmawiamy o stanach szczytowych.
Witaj Grant.
Cześć.
Jesteś światowym ekspertem od stanów szczytowych.
To taka moja idea, że jesteś ekspertem.
Więc, zacznijmy od początku.
Jak to się stało, że pracujesz w Instytucie
i jak to wszystko się wydarzyło. Od początku.
Kawałek twojej historii.
Po pierwsze, wielu ludzi zajmuje się pracą nad świadomością, stanami szczytowymi...
więc ja jestem jedną z tych osób na świecie.
My tylko mamy na to inne spojrzenie niż większość.
Dlatego to, co robimy różni się od tego, co robią inni.
A więc, ty urodziłeś się z pewną wyjątkową właściwością.
Znam nieco twoją historię, proszę opowiedz jak to było.
Miałem duże szczęście.
Wielu w rodzinie, z której pochodzę urodziło się i żyło w niezwykłym stanie świadomości.
Rdzenni Amerykanie nazywają to "chodzeniem w pięknie".
Taki człowiek żyje całkiem inaczej niż inni.
Myślałem, że to było normalne,
bo taki się urodziłem,
a potem to samo widzisz u swoich bliskich i myślisz: "no, OK."
Tak naprawdę nie zdawałem sobie sprawy, że to nie było normalne, aż do szkoły podstawowej,
a kiedy miałem 15 lat, trafiłem na ludzi takich jak ja.
Spoza rodziny.
Kim oni byli?
Pracowałem na chłopięcym obozie harcerskim
i to było troje z opiekunów. Byli starsi.
To było dla mnie takie ekscytujące.
Był ktoś inny, kto rozumiał.
Kto też tego doświadczył.
I podczas tego lata zrozumiałem, że to, czego naprawdę chciałem,
to dać tę "Ścieżkę Piękna" innym.
I ci trzej koledzy pokazali mi,
że to można chwilowo osiągnąć
za pomocą muzyki, śpiewu i życia w przyrodzie, w lesie...
To ukształtowało moje życie.
Pokazało, że to, co szczerze chcę robić w życiu, to dawać to ludziom.
Nie wiedziałem nawet, że to było coś do dawania,
aż do tego doświadczenia.
Tylko, że nie wiedziałem jak. Jak?
Więc lata mijały, a ja zostałem inżynierem elektrykiem,
wykładałem na uniwersytecie i robiłem wszystkie te rzeczy,
ale z tyłu głowy myślałem
jak mogę dać to innym ludziom... bo ludzie cierpią,
a kiedy jesteś taki, to nie cierpisz.
W sumie warto jest żyć bez tego,
ale nie wiedziałem naprawdę co zrobić.
Czy to chciałeś usłyszeć?
Tak, dokładnie.
OK.
Aż do 29 roku życia gdy chciałem się rozwieść.
Miałem 29 lat, byłem w trakcie rozwodu i straciłem moją "Ścieżkę Piękna".
To było jak spaść z nieba do piekła.
Tak na prawdę nie wiedziałem jak źle jest bez tego,
ale jednocześnie to był bardzo ekscytujący moment,
bo doszedłem do: "aha! to nie jest wrodzone!"
Inaczej nie mógłbym tego stracić.
To znaczy, że cokolwiek to jest, to coś, co ludzie mogą w sobie wytworzyć,
bo to nie dotyczy genetyki.
Więc z jednej strony czuję się okropnie, a z drugiej jestem naprawdę szczęśliwy i podniecony,
bo teraz jest jakiś sposób... to jest coś, co ludzie mogą mieć.
Rozumiesz, co próbuję powiedzieć?
Tak, tak. To co zacząłeś wtedy robić
w poszukiwaniu tego czegoś?
Więc jestem inżynierem, prawda?
Zrobiłem to, co robią inżynierowie
i powiedziałem: "Acha!, poszukajmy tego gdzieś indziej!"
Więc zagłębiłem się w różne tradycje duchowe
i rozglądałem się,
kto wie o czym ja mówię, jak to osiągnąć i jak to nazywają.
Czym byłem naprawdę zdziwiony...
Mieszkałem w Kalifornii i było tam wszystko, co możesz sobie wyobrazić,
a nawet rzeczy, których nie możesz sobie wyobrazić.
Nikt nie zdawał się wiedzieć o czym ja opowiadałem,
co mnie zaskoczyło.
Tradycje duchowe, psychologia...
nie rozpoznawali do czego ja się odnosiłem.
Nawet guru i mistrzowie?
Tak, tak.
Więc mijały lata, a ja uczyłem się różnych praktyk duchowych i technik psychologicznych,
i starałem się zrozumieć co się działo,
i w końcu, przypadkiem, odkryłem, że rdzenni Amerykanie znali to, o czym mówiłem.
Nazywali to "Podążaniem w Pięknie" albo "Ścieżką Piękna",
są różne tłumaczenia.
Wtedy powiedziałem: "No, teraz wiem co to jest, a jak wy to robicie?"
Oni na to: "No... nie wiemy jak.
Wiemy tylko co jest ważne. I no wiesz...
Czyli wzloty i upadki...
Ale przynajmniej miałem nazwę
i teraz znałem ludzi, którzy rozpoznali to, o czym mówiłem.
Pamiętam jak mieszkałem w mojej małej chatce
- opowiadam to z małymi przerwami -
i pewnego dnia spacerowałem drogą i powiedziałem...
To było takie głębokie uświadomienie.
Nikt nie znał odpowiedzi.
Nikt nie wiedział jak to zrobić.
Nikt nie wiedział jak przekazać czy wprowadzić kogokolwiek w ten stan.
Mimo tego, co wszyscy mówią i robią.
I w tamtej chwili to było wyzwalające,
bo ja poszukiwałem,
chodziłem od osoby do osoby
"Proszę, naucz mnie, pokaż mi odpowiedź".
Czyli w tym punkcie zdałeś sobie sprawę, że sam musisz ją znaleźć.
Tak.
I że nikt tak naprawdę nie wiedział.
To była prawdziwa niespodzianka.
Mimo tego, co wszyscy mówili.
I w tamtym momencie powiedziałem: "Ha!"
I to mnie wyzwoliło, bo ja byłem inżynierem
i moim zawodem było rozwiązywać problemy niemożliwe do rozwiązania.
Firma zatrudniła mnie mówiąc:
"Wszystko się pochrzaniło! Napraw to!".
I ja musiałem dojść do tego, w czym tkwi problem,
a potem jak go rozwiązać.
To pomyślałem: "OK, robię to na co dzień, czemu nie zrobić tego w tym celu?"
I to zmieniło wszystko,
bo teraz nie byłem bierny, teraz zdecydowałem, że podążam za własną intuicją
i zobaczę czy zdołam to rozwikłać.
I odtąd jaka była twoja ścieżka?
Dobre pytanie!
Nie było odpowiedzi, więc musiałem iść za intuicją,
a ta mówiła, że kiedykolwiek były te stany szczytowe,
na tej Ścieżce Piękna i nie tylko,
to miały one jakiś związek z traumą prenatalną.
W tamtych latach dobre terapie prenatalne nie były dostępne.
Czyli nie mogłeś uleczyć traumy.
Mimo, że przeprowadzano regresje do okresu prenatalnego,
to nie było najlepszych technik do tego celu.
Istniał już obszar psychologii prenatalnej, ale nie był...
Leonard Orr?
albo Janov, Grof.
Wielu ludzi z tym pracowało, bo dostrzegali jaki to ma wpływ na ludzkie życie,
tylko brakowało dobrych narzędzi.
Więc to...
...wymagało dalszych badań.
Dokładnie.
Pierwsze co zrobiłem, to powiedziałem:
"OK, jeśli takie mam przeczucie, to teraz muszę stworzyć narzędzie badawcze".
Tak jak bym to zrobił jako inżynier - zrobił kolejny gadżet.
To pierwsze narzędzie badawcze dotyczyło tego, jak cofnąć się do zdarzeń prenatalnych i je uzdrowić.
I miałem wielkie szczęście.
Pokazano mi sztuczkę. Człowiek o imieniu Ron Meaden z Kalifonii.
On mi pokazał, że każda trauma ma swój obraz poza ciałem.
Więc jak pomyślisz o czymś nieprzyjemnym z przeszłości, widzisz to jak w telewizji.
Widzisz to z zewnątrz. Nie widzisz tego z oczu.
Widzisz to jakbyś oglądał program telewizyjny.
Ponieważ podświadomy umysł chce się od tego oddzielić.
O tak, bo to gówniane uczucie,
więc chce od tego uciec.
Wolno mi mówić gówno w tym programie?
Przepraszam za to.
- Tak, wolno ci.
On pokazał mi technikę na radzenie sobie z tym,
na odwrócenie tego obrazu poza ciałem.
wejście w swoje doświadczenie i odczucie go w pełni,
a z biegiem czasu, wykorzystałem jego wglądy i przekształciłem je w proces,
który teraz nazywamy "Whole Hearted Healing".
Tak naprawdę został on zaprojektowany do dwóch celów.
Po pierwsze, żeby uzdrowić traumę.
Musiałem być w stanie uzdrowić traumę, żeby zobaczyć jakie będą efekty.
A także, by umożliwić mi regresję.
Do łona i traumy połączenia plemnika z komórką jajową.
Więc, to było nasze pierwsze narzędzie badawcze,
za pomocą którego rozmawialiśmy z ludźmi.
Jaki jest wskaźnik albo kiedy jesteś pewien, że wszystkie traumy są uleczone?
Jaki to moment?
No więc, to się raczej nie wydarza.
Nigdy?
Cóż, odpowiedź jest skomplikowana. OK?
OK.
Okazało się - długo o tym nie wiedziałem,
ale okazało się, że są tysiące traum. Tysiące...
...ich warstw.
Warstw lub po prostu ilości traum.
Po prostu kolejnych traum,
a niektóre są naprawdę ciężkie, a inne nie tak bardzo
i wiele z nich jest prenatalnych,
czyli wydarzyły się zanim się urodziłeś.
I one wpływają na twoje życie, a ty nawet nie zdajesz sobie z tego sprawy.
W końcu zorientowaliśmy się, że trauma sama w sobie była artefaktem procesu chorobowego.
Czyli jest infekcją.
Jednak w czasie, kiedy to robiliśmy, nie wiedzieliśmy tego.
Zajęło kolejne dziesięć lat zanim to odkryliśmy.
Może jeszcze jedna rzecz w tym temacie,
reinkarnacja.
Czy włączyłbyś ją do tych traum?
Bo jeśli podejmujesz temat duszy, która jest oddzielona od genetyki,
to masz traumy z przeszłych żyć, poza twoją rodziną
i masz też "problemy genetyczne",
więc jak się do tego odniesiesz?
To świetne pytanie, ponieważ ja jestem bardzo praktyczny. Inżynier, prawda?
A więc, jestem w Kalifornii i słyszę o tych wszystkich rzeczach,
a przeszłe życia to jedna z nich,
a ja na to: "Eeeee...."
"Przeszłe życie... to bzdura".
Ale są ludzie prawdziwie tym zainteresowani,
więc myślę sobie: "Hmmm..."
Ale jednak: "bzdura".
A potem byłem na praktyce tantry z drogą mi przyjaciółką,
i nagle - bum! Byłem w przeszłym życiu.
Zwyczajnie tam byłem.
To było...
całkowicie realne.
I ja na to: "Jasna cholera! To istnieje!"
My inżynierowie, musimy być przekonani.
To teraz byłem przekonany, że to istniało.
Potem, z czasem zobaczyłem, że terapeuci przeprowadzający regresje do przeszłych wcieleń,
mieli wpływ na niektórych klientów,
a dla innych to nie miało znaczenia,
to nie stanowiło u nich problemu.
Nie minęło wiele lat jak zorientowaliśmy się o co tak na prawdę chodziło z przeszłymi wcieleniami.
Tak, jest odpowiedź,
ale to trwało kolejne 10 lat.
Być może w tej chwili chciałbym powiedzieć,
że jako inżynier, żeby rozwikłać problem stanów szczytowych,
musiałem coś zrozumieć.
Wszystkie tradycje i uduchowieni ludzie, których spotkałem,
mieli jakby dwa życia.
Mieli życie swojego duchowego albo psychicznego "czegoś tam",
a obok mieli takie życie, że "złamałem nogę, muszę iść do lekarza, boli mnie ząb".
I te dwa światy były oddzielone od siebie.
Jakby ten miał inne zasady niż tamten.
Ale jako inżynier, widzę, że oni uczą się ich osobno,
ale musi być jakiś wspólny mianownik,
musi być coś, co je ze sobą połączy.
I nikt tego nie zrobił.
Skoro biologia, medycyna i psychologia,
aż po duchowość, uzdrawianie i całą resztę, nie mogły ich połączyć,
jak pójść naprzód?
To, co ludzie zwykle robią, to wymyślają techniki
i potem sprzedają to jako technikę.
Ale to nie tak jak pracują inżynierowie.
Nie chciałbyś, żeby inżynier w taki sposób naprawił ci auto albo most.
To byłby zły pomysł.
Więc, przez lata przeprowadzałem coraz więcej regresji,
poznając jak trauma prenatalna wpływa na ludzkie zachowanie, itd.
i w 2001 miałem wielki przełom.
Miałem doświadczenie, że nagle znalazłem się w miejscu
i pomyślałem: "To jest duchowe miejsce",
bo było "na prawdę dziwne".
Ale w tamtym czasie miałem kolegów i założyliśmy "Instytut badań nad stanami szczytowymi",
uczestniczyliśmy w konferencjach na całym świecie
i dzieliliśmy się,
a ja odkryłem jak wywołać to u innych,
a nie wiedzieliśmy co to takiego.
Ten przełom, to było uświadomienie sobie, że możemy widzieć wewnątrz komórek.
Jednak, było to tak nieznajome, w 2001/2002 roku, że przez 6 czy 9 miesięcy nie uznawaliśmy tego.
W mojej drużynie byli fizycy, biolodzy...
I pewnego dnia wykrzyknęlismy:
"Jasna cholera! To nie jest prawo duchowe!"
Widzimy wewnątrz komórek.
Właściwie widzimy wewnątrz jednej komórki, a nie wszystkich.
To był ogromny przełom.
Ten przełom pozwolił nam połączyć biologię, medycynę, duchowość i psychologię w jeden model.
Okazało się, że świadomość jest w jednej komórce w ciele.
Tylko jednej.
Ta komórka jest jak główny wzorzec.
Czyli ty siedzisz tu, a ja tu
i jesteśmy w tym pokoju.
Mamy swoje ręce i nogi i czujemy rzeczy.
Biliony komórek.
Tak.
W tym samym czasie jesteśmy w tej jednej komórce,
a środowisko w tej komórce nakłada się na nasze doświadczenie,
jak w grze wideo.
Czyli te dwie rzeczy się pokrywają.
I okazuje się, że większość ludzkiego cierpienia wynika z problemów w tej jednej komórce.
To coś wielkiego!
Wtedy zaczęliśmy się orientować, że duchowe doświadczenia ludzi, też opierają się na tym, co wydarza się w tej jednej komórce.
Ale to był kierunek, w który nikt nigdy nawet nie spojrzał.
W sumie, nawet nie mógł, aż do 12 lat wstecz, bo
aż do wynalezienia mikroskopów elektronowych
i wielu lat pracy wielu naukowców, którzy zaglądali do wnętrza komórki, żeby ją zbadać,
problem był nierozwiązywalny.
Nie mogłeś się zorientować o co chodziło, bo nauka tego nie zgłębiła.
Więc urodziłem się we właściwym czasie.
Gdybym urodził się 20-30 lat wcześniej, nigdy bym tego nie rozwikłał.
Jaką metodą indukowaliście ten stan?
W moim przypadku, kontynuowałem z uzdrawianiem i technikami mierzenia się z bólem,
aż pewnego dnia to się po prostu dla mnie otworzyło.
Samadhi.
Nie...
Właściwie byłem wtedy na ceremonii szałasu potu u rdzennych Amerykan.
I spontanicznie w to wszedłem.
Właściwie my nie opisujemy ludziom metody, bo odkryliśmy,
że ludzie mogą mieć złe doświadczenia,
z powodu spraw, których przez lata nie rozumieliśmy.
Jedno ze złych doświadczeń wiąże się z ich skłonnością do robienia bałaganu.
Teraz będąc w komórce, są jak małe dzieci z nową zabawką.
"Ooo, gdybym zrobił to czy tamto!"
I w ten sposób robią sobie krzywdę.
Innym problemem było coś, z czego przez lata nie zdawaliśmy sobie sprawy.
Okazało się, że są choroby, które żyją wewnątrz tej komórki
- to jest duża komórka...
Gdzie ona jest?
W głowie.
Doświadczamy w życiu tych chorób, wywołujących symptomy lub nie.
To tak, jakbyśmy byli dużym drzewem w dżungli i mieli pełno małych żyjątek na sobie.
Kiedy wchodzisz do komórki pierwotnej, możesz nagle wyzwolić te organizmy,
które potem reagują i masz symptomy,
i może być różnie.
Obecnie nie uczymy jak to robić, ale jakaś 1/3 populacji robi to spontaniczne.
Co z szyszynką, czy to jest wewnątrz niej?
Nie, ta pierwotna komórka nie jest gruczołem.
Właściwie ty miałeś na to nazwę, całkiem trafną,
a może twoja koleżanka...
Komórka omnipotentna.
Możesz myśleć o tym jak o omnipotentnej komórce macierzystej.
To jest jak pierwotna komórka macierzysta, tuż po poczęciu.
Później dokończymy ten temat komórki pierwotnej,
- wcześniej przejdźmy do psychologicznych...
- a przeszłe wcielenia?
Acha, przeszłe wcielenia...
- jeszcze tego nie omówiliśmy
- to dokończymy, bo teraz mogę odpowiedzieć na tamto pytanie.
Kiedy już wiesz, że pracujesz z komórką,
to możesz zastanowić się czym są przeszłe wcielenia.
Ponieważ uświadamiamy sobie, że wszystkie te duchowe doświadczenia były oparte na biologii,
ale na biologii w tej komórce.
Do której nikt nie zaglądał.
Więc przeszłe wcielenia okazały się być
doświadczeniami wywołanymi infekcją grzybiczą wewnątrz błony tej szczególnej komórki.
Od środka.
Więc ten organizm tworzy jakby sieć,
na której są węzły, które z kolei były doświadczeniami przeszłych wcieleń.
Naprawdę, bez żartów.
Więc okazało się, że traumy z przeszłych wcieleń występowały, kiedy ten organizm był uszkodzony
i zaczynałeś doświadczać czegoś w związku z tym.
Gdy masz zdrowy organizm, nie odczuwasz żadnych przeszłych wcieleń,
tylko szczęśliwie robisz swoje i sobie żyjesz.
Więc to była niezła niespodzianka, bo gdybyś miał doświadczenie przeszłych wcieleń,
wiedziałbyś, że to ty i rozpoznawałbyś innych w tamtym życiu.
Jednak okazało się, że to artefakt tej choroby,
tej grzybiczej choroby w komórce.
Co było prawdziwym szokiem dla wszystkich z nas.
Więc, jasna odpowiedź, reinkarnacja istnieje czy nie?
No, nie ten mechanizm, z pewnością.
Ten mechanizm jest artefaktem chorobowym
i jeśli pozbędziesz się choroby, nie będziesz miał już tych doświadczeń.
Żadnych przeszłych wcieleń.
A kwestie psychologiczne...
takie jak depresja i inne, czym one są?
Wiele różnych powodów.
Sprowadza się to do różnych problemów w tej komórce pierwotnej.
Depresja to zabawne słowo, bo chociaż mówimy, że to słowo
- nie wiem jak to będzie po polsku?
Depresja.
Jeśli na nie spojrzysz, okaże się, że to 6 czy 7 różnych rzeczy,
zupełnie niepowiązanych, które tak są nazywane.
Więc, chcąc pomóc komuś z depresją,
musisz określić jaki dokładnie jest ten problem, który on nazywa depresją.
Ten człowiek czuje się beznadziejnie,
a ty musisz określić w jaki szczególny sposób to odczuwa.
Jak to zrobisz, możesz naprawić te problemy,
bo dowiadujesz się co dokładnie kryje się pod słowem "depresja",
potem stosujesz rozwiązanie dla tego konkretnego problemu.
Wszystko sprowadza się do spraw albo o podłożu ciągnącej się traumy albo problemów w komórce.
Czyli jest 6 rodzajów depresji.
Około 6, może 7.
Schizofrenia?
A, to już inny temat.
Schizofrenia ma długą listę kryteriów,
ale teraz porozmawiajmy o głosach.
Ponieważ jest to coś bliskiego memu sercu.
Miałeś to?
Nie, ale mój ojciec miał.
Był fizykiem i wystąpiła u niego schizofrenia o tzw. późnym początku,
kiedy miał 35 lat.
Nagle z niesamowitego gościa stawał się coraz to bardziej chory.
Stopniowo, aż trafił do placówki i nie mógł wyzdrowieć.
Był w strasznym stanie.
To było naprawdę ciężkie
dla naszej rodziny.
Jak to uleczyć?
Dobre pytanie.
Okazało się, że...
poszedłem za moim przeczuciem, co do traumy prenatalnej.
Któregoś dnia pomyślałem sobie,
że wszyscy w duchowej tradycji powtarzają:
"Wycisz umysł, to będzie dla ciebie dobre".
Wycisz umysł, medytuj...
Zastanowiłem się co też oni robią.
Może gdybym znalazł sposób na wyciszenie umysłu,
to posunęłoby to dochodzenie nad stanami szczytowymi do przodu.
To, czego się dowiedziałem było fascynujące.
To gadanie w umyśle okazało się odpowiadać traumatycznym chwilom w macicy.
Możesz mieć myśl,
jak ty, normalna osoba,
możesz sobie mieć myśli w głowie,
a często te myśli nie będą nawet twoje.
Możesz o nich pomyśleć jako o czyichś myślach.
Np. matki.
Albo innej osoby.
Normalna osoba jest jakby mieszkała w barze.
Nie w restauracji, tylko w barze, gdzie pije się alkohol.
I masz tych wszystkich gadających ludzi wokół,
a my uznajemy, że to normalne.
Ponieważ okazało się, że te schizofreniczne głosy,
jakie miał mój tato i większość ludzi, ale na poziomie subklinicznym,
są następstwem infekcji grzybiczej.
To było ogromne odkrycie.
Dokonaliśmy go około 2009 r.
Ale zanim do tego doszło, doszliśmy do tego jak zlikwidować te głosy w umyśle.
Jeden za drugim.
Teraz faktycznie tylko uodparniamy ludzi na grzyby i to całe gadanie znika w jednej chwili.
Wracając do mojego taty,
w 1995 lub 96 r. sam wymyśliłem sposób na wyeliminowanie głosów.
Potem zrobiłem to mojemu tacie, który był w strasznym stanie, był w katatonii.
Usunąłem tylko trzy głosy,
a on powrócił do normalności.
Nagle odzyskałem mojego tatę.
Jak to zrobiłeś?
Uzdrowiłem traumy prenatalne.
Czyli warstwy traum...
Były tylko trzy traumy.
Jedna, druga, trzecia
i za jakieś pół godziny,
mój tato się obudził.
I zapytałem, jak to jest być w katatonii?
A on odpowiedział:
"Byłem uwięziony w sennym koszmarze,
który nigdy się nie kończył".
Przez wszystkie te lata...
Więc to wszystko przez grzybki?
Nie, jest pełno innych rzeczy jak bakterie, wirusy.
Po prostu okazało się, że grzyby stanowiły problem w tych dwóch kategoriach.
Jakie opryski zastosowałeś na te grzyby?
Dobre pytanie.
Jak mówiłem,
mój tato był lekarzem, mama pielęgniarką
i kierowała dużym szpitalem.
Medycyna była w moim życiu obecna,
ale to, co zrobiliśmy w zamian, to powiedzieliśmy:
"OK, skoro już wiemy, że to komórka
i że bardzo wczesne traumy wywołują problemy w tej komórce,
to może - tylko przypuszczalnie,
moglibyśmy przeprowadzić jakiegoś rodzaju uzdrowienia,
które uodporniłyby ludzi na różne infekcje.
I okazało się, że to działa.
Chociaż przez wiele lat nie działało zbyt sprawnie.
Staraliśmy się na prawdę rozwiązać ten problem,
jak uodpornić ludzi na różne patogeny.
To było w 2011 albo 2012 r., kiedy udało nam się znaleźć sposób na uodpornienie ludzi na grzyba,
który odpowiada za gadanie w głowie.
Jak?
Cofnęliśmy się w przeszłość, bardzo wcześnie.
Do czasu utworzenia komórki jajowej i plemnika.
Inaczej mówiąc - pierwotnych komórek płciowych
(ang. Primordial Germ Cells).
Jest taki moment i jeśli się tam cofnąć, a jest na to pewna sztuczka,
jeśli cofniesz się do tamtej chwili i uzdrowisz wszystkie uczucia jakie masz,
czy to przez opukiwanie czy regresję, czy każdą inną technikę uzdrawiania,
jeśli uzdrowisz traumę tamtych chwil, grzyb znika w jednej chwili.
To naprawdę ciekawe,
bo to jego połowa zniknęła.
Najpierw robisz plemnik, twoja prawa strona się wycisza.
Potem robisz komórkę jajową i twoja lewa się wycisza.
Bo jesteś zainfekowany przez matkę i ojca.
Wow.
Zajęło wiele lat, żeby to rozwikłać.
Odkrycia warte miliony dolarów.
No wiesz, bo kasujesz całe gałęzie medycyny,
które przestają wtedy być potrzebne.
Jestem fanem medycyny, bo pigułki są łatwe.
Kiedy staramy się poradzić sobie z tymi problemami,
nie musimy mieć żadnych pieniędzy, tylko trochę.
Medycyna jest kosztowna,
więc musimy znaleźć rozwiązania, które możemy zastosować w naszych głowach,
które są tanie.
I okazuje się, że podchodząc do tych problemów, psychologicznie,
dochodzenie do tego jak zastosować "techniki" psychologiczne
w uzdrawianiu wnętrza komórki,
pozwoliło nam pójść naprzód.
Weźmy temat karmy.
Niektórzy mają łatwe życie, a inni trudne.
Czy to też bakterie, wirusy, grzyby?
Czy coś innego?
Trudno odpowiedzieć na to pytanie.
Ale ty rozwiązujesz trudne problemy, więc proszę odpowiedz.
Mogę, ale odpowiedź nie będzie krótka.
Jeśli przez chwilę o tym pomyślisz, biorąc ludzi, którzy są na Ścieżce Piękna,
ich życia są zasadniczo lepsze.
Jeśli spojrzysz na zwykłych ludzi, którzy cierpią,
to jest jak krzywa Gaussa,
a potem masz ten mały skok na wykresie - ludzi na Ścieżce Piękna, którzy są zupełnie inni.
Żeby odpowiedzieć na twoje pytanie, trzeba spojrzeć na obie te grupy w różny sposób.
Co byśmy chcieli, to zabrać tę dużą grupę ludzi i przenieść do tej obok,
tak by było najlepiej.
Jeśli nie tak, to patrzysz na rozkład normalny zwykłej świadomości,
i myślisz sobie: "co przesądza o różnicy między tymi, którzy chorują, a tymi, którzy mają się całkiem nieźle?"
Ich świadomość też jest normalna, ale mają się lepiej niż tamci.
Wiesz co mam na myśli?
Pomijając ludzi na Ścieżce Piękna.
Okazało się, że te grupy różnią się na wiele sposobów,
a pierwotny mechanizm jest epigenetyczny.
To oznacza, że oni dziedziczą problemy w komórce, które pośrednio powodują i odpowiadają za ich nie za dobre, w porównaniu do innych, życie.
Epigenetyczny oznacza, że u kogoś z twoich przodków, pojawiła się trauma, którą nazywamy traumą pokoleniową.
Wydarzyło się coś złego.
I to ciągnie się aż do teraz.
I sprawia, że czujesz się totalnie przygnieciony i wpływa na twoje zachowanie.
Poza tym, co jest kluczowe, wpływa na to jak zbudowana jest komórka.
Tak jakby ta epigenetyczna szkoda pochrzaniła ci plany domu.
Pozostawia po sobie dziury w dachu
i brakuje narożnika w ścianie.
Gdybyś miał dom i zniszczył w nim przypadkowe części...
Niektórzy mieliby szczęście i ich dach byłby cały, tylko ściany by nie było,
inni mieliby w dachu wielką dziurę, przez którą wpadałby śnieg z deszczem.
Zatem to, jak ta epigenetyczna szkoda rozgrywa się w komórce naprawdę ma wpływ
na to, jak się masz obecnie.
Czy to ma sens?
- Tak.
Ta pierwotna komórka ma najwyraźniej jakiś system odpornościowy,
dlaczego więc nie zabije grzyba?
To świetne pytanie
i długo się z nim zmagaliśmy.
Dominujący model na dzisiejszym świecie jest taki,
że jesteśmy ofiarami,
Tak.
że musimy bronić się przed chorobami
i że w odpowiednich okolicznościach łapiemy chorobę i chorujemy.
Ale jeśli się nad tym zastanowić przez chwilę, to nie może być prawda.
Ponieważ bierzesz setkę ludzi i wystawiasz ich na ten sam patogen.
Niektórzy są na prawdę chorzy, niektórzy tylko trochę, a pozostałym nic nie dolega.
Więc co tu się dzieje?
Ci mają świetny, a ci gówniany system odpornościowy,
ale to tak na prawdę nic nie wyjaśnia.
Opisujesz tylko zjawisko, a nie wiesz co tak dokładnie dzieje się wewnątrz organizmu.
Co w końcu odkryliśmy,
że ludzie chorują, bo choroby są substytutami tego, co nie jest w porządku w komórce.
Więc zamiast trzymać się od niej z daleka, człowiek chce choroby.
Na głębszym poziomie, choroba rozwiązuje inny problem.
Kłopot w tym, że choroba ma swoje własne intencje.
To też organizm i też chce coś robić,
zjeść ciebie albo żerować na twojej komórce.
Więc zapraszasz ją do siebie, bo sprawia, że czujesz się lepiej,
a potem to powoduje, że czujesz się gorzej, bo to niesie za sobą różne konsekwencje.
Więc to było odkrycie, że leżący u podłoża mechanizm był potężny.
Dlatego możemy teraz rozmawiać o różnych chorobach
i uodparniać ludzi na nie.
Ponieważ możemy dojść do ukrytej przyczyny dlaczego oni chcą chorować.
Jak byś wpasował w to wszystko "poszukiwanie Boga"?
Jesteśmy Instytutem badawczym
i z punktu widzenia inżynierii, oznacza to, że to nie jest dojrzała technologia.
Więc wznosimy się, każdego roku wiemy więcej,
ale kwestia Boga jest naprawdę ważna, bo
czy jesteśmy sami?
Czy jest coś więcej?
Jako inżynier myślę: "żyjemy, umieramy".
Miałem jakieś wątpliwości co do przeszłych wcieleń,
ale potem odkryłem, że to były choroby i to zostawiłem.
Nasza praca wykazała, że jest coś więcej w naszym życiu niż my sami.
Niestety wiele z tego to kwestie chorobowe,
ale jeśli je ominiesz, okazuje się, że całe życie na Ziemi jest połączone.
Jak mawiają rdzenni Amerykanie
- świadomość Gaji. Gaja istnieje.
Co jeszcze bardziej niezwykłe, dla mnie, to, że Gaja naprawdę chce dobrze dla każdego z nas.
Więc jest jak gigantyczny superkomputer, który troszczy się o ciebie, o mnie i o ciebie...
Pojawia się pytanie, że jeśli tak jest, to czemu świat jest taki popieprzony?
Czemu ludzie łapią choroby?
Rozwiązywanie tej tajemnicy zajęło 20-30 lat.
Jeśli to prawda, że Gaja istnieje, to dlaczego świat może być w takiej sytuacji?
To zajęło nam wiele czasu.
Do końca nie wiedzieliśmy co znaleźliśmy,
ale odkryliśmy, że istnieje pewien proces chorobowy u ludzi, który blokuje świadomość Gaji.
Czy właściwie udzieliłeś odpowiedzi dlaczego komórka nie zabija pasożyta?
Pośrednio.
Powiedziałem, że komórka pierwotna jest uszkodzona i sama zaprasza pasożyty.
Więc nie chodzi o to, by się ich pozbywać
jeśli można tego uniknąć
albo nieco zmniejszyć ich ilość.
Rozumiesz?
Pytanie nie brzmi czemu komórka się ich nie pozbywa,
tylko jakie uszkodzenie w komórce powoduje, że ta trzyma się choroby.
Tak, dobrze.
To inny problem.
Kiedy to sobie uświadomisz, rozwiązujesz ten inny problem, a choroba odchodzi.
W naszych pierwszych technikach, doszliśmy do momentu infekcji i staraliśmy to uzdrowić.
Czasem to działało, czasem nie.
Nie mogliśmy tego rozgryźć.
Uzdrawialiśmy traumy, a jednak niektórzy nie byli w stanie w pełni uzdrowić tego w tamtym czasie.
Okazało się, że uruchamiało się coś innego, co szkodzi w istotniejszy sposób.
Oni nie zamierzali odpuścić tej choroby, bo ona im coś załatwiała
lub przynajmniej czuli, że coś im załatwia.
Naprawdę tak nie było, ale organizm tak to odczuwał.
To jak do tego dojść?
To potrwa dłużej niż chwilę.
No to dwie chwile.
OK.
By odpowiedzieć, muszę się nieco cofnąć.
Praca, którą wykonujemy jest naprawdę fundamentalna.
Ponieważ to eksperymentalne, musimy to dogłębnie przebadać,
żeby upewnić się, że to bezpieczne.
Dlatego, że grzebiemy we wnętrzu komórki.
Jeśli pójdziemy w złym kierunku albo przez coś w tej osobie, czego się nie spodziewamy,
możemy tylko wszystko pogorszyć.
W naszej pracy wykonujemy wiele testów bezpieczeństwa.
Trwa latami zanim udostępnimy coś klinikom,
żeby ludzie z tego korzystali.
Chcemy się upewnić,
ponieważ to nowa nauka i nowe podejście,
że niczego nie przeoczyliśmy.
Dlatego w sumie nie odpowiem na twoje pytanie,
powiem tylko, że te kwestie odporności,
nadal nie zostały upublicznione.
Zostały udostępnione terapeutom, z którymi współpracujemy,
którzy leczyli klientów.
Nadal dokładnie to nadzorujemy,
żeby upewnić się, że nie będzie nieprzewidzianych problemów.
Nie powiem więc róbcie to i tamto.
Chociaż dam ci przykład.
W zeszłym roku ukończyliśmy książkę pod tytułem "Uciszyć głosy",
i to jest o schizofrenicznych głosach.
W tej książce opisałem biologiczne podstawy tego, co zrobiliśmy, żeby uodpornić ludzi na grzyby.
Można przeczytać książkę, ma 200 stron, żeby zrozumieć co i jak zrobiliśmy.
To dotyczy naprawdę wczesnych etapów rozwoju i ich wpływu komórkę.
To prawdziwa biologia.
To nie są puste slogany.
Jakbyś podszedł do biologa i zapytał: "to jak działa komórka?"
A ten: "a o której części komórki chcesz się dowiedzieć?"
To prawdziwa nauka.
To może częściowa odpowiedź brzmiałaby tak,
że komórka traktuje grzyby i wirusy jak część siebie,
więc nie jest im wroga.
To część mnie, więc tego nie odrzucam.
Czasem to prawda,
a czasem zdaje się, że to nie jest część mnie, ale chcę tego,
bo to sprawia, że te inne problemy stają się mniej odczuwalne.
W związkach zdarzają się czasami sytuacje,
kiedy jedna osoba może cię głęboko dotknąć,
a ktoś inny, chociaż robi to samo, to nie ma na ciebie wpływu.
Nic się nie dzieje. Czemu?
Czy to tylko grzyby gadające do siebie?
W sumie, w dużej mierze to tak jest.
Te patologiczne głosy w głowie, tak naprawdę są podstawą tego, co ludzie nazywają "więzami",
w tak zwanych kręgach psychologicznych czy duchowych.
Ale istnieje masa powodów, ludzie są bardzo skomplikowani.
Jest wiele powodów czemu się schodzą i czemu się rozstają.
Odkryliśmy, trochę przez przypadek,
że jest taki jeden stan świadomości, który sprawia, że związki między ludźmi stają się niesamowite.
Ale znowu, to rzadkość,
za to naprawdę jest to coś ekstra.
W tym doświadczeniu lub w tym stanie,
osoba czuje, że jej partner jest przy niej,
a nawet częściowo w niej,
przez cały czas.
To wywołuje w tobie fascynację twoim partnerem.
Jak najciekawszą rzeczą na świecie,
najlepszym przyjacielem.
Nie macie siebie dość.
Rezonują między sobą.
Nawet głębiej niż to.
To cię odmienia, jak jesteś z kimś takim,
bo czujesz, że masz grunt pod nogami.
Możesz przeżywać życie na naprawdę głębokim poziomie,
dopóki czujesz połączenie z partnerem, w ten szczególny sposób.
Nie widuję tego zbyt często, ale to istnieje.
Niektórzy tak mają, ale to niewielu.
Większość z nas zmaga się ze zwyczajnymi relacjami.
Te wyjątkowe związki są rzadkością.
Dobrze, a dlaczego?
Czemu są rzadkością?
Co dzieje się w tej komórce w takim przypadku?
Czy to oddźwięk wszystkich pasożytów w nas jeśli tak się dzieje?
Masz na myśli to dobre czy złe?
Dobre, czyli pozytywny rezonans, a złe to negatywny. Tak myślę.
Raczej ten zły jest brakiem, a ty go rekompensujesz.
Jakimiś sposobami nadrabiasz ten brak w związku.
Dobry jest wtedy, kiedy komórka działa w pewnym zakresie optymalnie.
Pomyśl o zapłodnieniu.
Masz jajeczko i plemnik.
Jeśli się połączą w naprawdę dobry sposób,
to tak jak połączenie mężczyzny i kobiety,
żeńskie jajeczko i męski plemnik.
Ten właściwy sposób potem przekłada się na związek,
równie optymalny związek z inną osobą.
Jeśli to pójdzie nie tak, jak to bywa u większości,
wtedy pojawiają się trudności.
Pojawia się uczucie, że zaraz umrę...
że cię nie lubię...
Tego typu rzeczy.
Więc te bardzo wczesne zdarzenia odgrywają rolę w naszym dorosłym życiu.
Jest ten jeden stan, o którym mówiłem i są też inne,
które również wpływają na związki,
ale ja lubię ten, bo jest taki fajny.
Osoba w tym stanie odczuwa łączność z partnerem lub jego ciągłą obecność,
ale jeśli zajrzysz wgłąb komórki, to wygląda dość dramatycznie.
W komórce jakby palił się ogień
i ten ogień w komórce jednej osoby, łączy się z ogniem tej drugiej.
To coś jak płomienie.
To dlatego mamy określenie "bliźniacze płomienie".
Nie zdziwiłoby mnie to.
Słyszałem to określenie wcześniej i przewracałem oczami.
Inżynier, co nie?
Byłem zaskoczony, gdy okazało się, że faktycznie tak jest
i ma to dość określone cechy charakterystyczne.
Przy okazji, mamy listę wszystkich tych stanów na naszej stronie
i podajemy ich cechy, żeby można było je łatwo rozpoznać,
i nadajemy im nazwy.
Zespół stresu pourazowego.
Przypuśćmy, że żołnierz jest na wojnie, gdzie przeżywa silny stres,
co się dzieje z pasożytami w komórce?
To nie do końca kwestia pasożytów.
Nie?
Ale to fascynujące.
Chciałbym mieć tablicę, jak wykładowca, przywykłem do tego.
W psychologii, ludzie wyobrażają sobie, że trauma siedzi w głowie.
To ma sens, prawda? Mózg - trauma.
Może dla niektórych ludzi, bo dla mnie, to jest w ciele, wszędzie.
To prawda, doświadczamy tego w swoich trzewiach.
Okazało się jednak, że trauma przechowuje się w tej pierwotnej komórce
w bardzo ciekawy sposób.
Kiedy potrzebujesz białka, żeby coś zrobić,
podnieść rękę albo jakoś zadziałać,
komórka - mała maszyna, która wytwarza swoje białko,
czyli potrafi robić rzeczy.
Żeby stworzyć białko, musi wydobyć gen z jądra,
zrobić jego kopię za pomocą mRNA,
wstawić do cytoplazmy,
rybosom odczytuje łańcuch i stwarza białko.
To jeśli wszystko działa jak należy.
W chwili traumy, komórka mówi:
"muszę coś zrobić, potrzebuję białek".
Ten gen podchodzi do krawędzi, żeby zostać skopiowany,
mRNA robi kopię genu,
ale nie może się oderwać od łańcucha DNA.
Więc wydostaje się z jądra
i jakby dryfuje wewnątrz cytoplazmy,
jak wodorost na dnie morza,
gdzie dno morza to cytoplazma.
Jeden jest w cytoplazmie, a drugi przyczepiony do genu,
a to z powodu tego, co nazywamy uszkodzeniem epigenetycznym.
Z genem nie ma problemu, tylko z kodowaniem na tym genie.
Kodowanie jest uszkodzone i nie chce uwolnić tej kopii.
Nadążasz za tym?
- Tak.
Rybosom, który wygląda jak zgnieciony worek,
dochodzi do końca łańcucha i mówi:
"mogę zrobić białko!"
i zaczyna czytać w dół łańcucha,
wytwarzając białko.
Potem osiada na błonie jądra i dalej nie pójdzie.
Nie może dojść do końca, utyka.
Doświadczamy tego jako traumę.
Jeśli weźmiesz swoją świadomość i umieścisz ją w tym rybosomie,
to jest jak doświadczenie poza ciałem, obraz poza ciałem,
o czym wspominałem mówiąc o naturze traumy.
Stąd bierze się trauma.
W rzeczywistości mieści się w rybosomie.
Mija czas, a ty znowu potrzebujesz tego białka,
więc zjawia się rybosom i mówi:
"potrzebujemy tego białka",
zjeżdża w dół łańcucha,
aż opada tutaj.
W efekcie masz długi łańcuch obczepiony rybosomami,
a każdy z nich odpowiada momentowi traumy.
Czyli trauma jest biologiczna,
a co na prawdę fascynujące,
w zeszłym roku, w USA przeprowadzono niezwykłe eksperymenty,
które wykazały, że trauma jest przenoszona w RNA.
Robili doświadczenia na ślimakach morskich.
To wcale nie jest w neuronach.
Byli w stanie wszczepić RNA innym ślimakom
i udowodnić, że trauma, którą miała pierwsza grupa,
była obecna też w tej drugiej.
Wielki przełom.
Dokładnie to teraz opisuję, to problem RNA,
nie gdzieś w mózgu.
Mamy ten łańcuch i te wszystkie traumy na nim.
Są połączone motywem uczuć.
Wszystkie odczuwasz w twoim życiu,
a ty możesz je uzdrowić na wiele sposobów.
Możesz powrócić do momentu kiedy miałeś to doświadczenie i cierpieć,
a kiedy wystarczająco się wycierpisz, to zostanie uzdrowione.
Ten cały łańcuch się uwolni.
Po prostu wejść w to głęboko i pozwolić, żeby się działo.
Dokładnie.
Do doświadczeń w ciele.
Możesz wykorzystać terapię przez opukiwanie.
EFT.
EFT jest jedną z nich,
my używamy prostej odmiany.
Jak opukiwanie naprawi to kodowanie białka,
które jest schrzanione,
a kiedy opukujesz, to się poprawia,
aż w reszcie uwalnia łańcuch
i trauma odchodzi.
Więc to kolejny sposób.
Jest też wiele innych.
Różni ludzie wykorzystali różne zjawiska w komórce,
ale wszystko skupia się na uwolnieniu tego łańcucha.
Czy to ma sens?
Tak, świetnie.
Więc to jest trauma.
Z mojej perspektywy, nie chodzi o to jak poważna jest trauma,
chyba, że klient powie:
"jestem ofiarą wojenną albo mama na mnie krzyczała."
To bardzo rożne sytuacje, ale
biologicznie to jeden mechanizm,
zatrzymany łańcuch w jądrze komórki i w cytoplaźmie.
A rak?
Nad tym nie pracujemy.
To też jest wynik jakiegoś rodzaju stresu.
Mamy zbyt wiele spraw w tej chwili.
To nowa technologia i w miarę jak inni zaczynają ją zgłębiać,
jest tyle spraw, w których może być zastosowana.
My koncentrujemy się na chorobach, które na prawdę pozwolą nam posunąć się do przodu w naszym rozumieniu.
Fizyczne uszkodzenie mózgu?
Widziałem zdjęcia mężczyzny, którego przygniotło drzewo
i część jego mózgu została usunięta,
a on wciąż mógł żyć.
Więc dlaczego?
Czemu mózg nie jest ważny?
To świetne pytanie.
I ciekawostka dla słuchaczy.
Jeśli ustawisz w rzędzie 10 osób
i weźmiesz cegłę
i wycelujesz w to samo miejsce, w głowę każdej z nich,
jeden padnie trupem,
garstka ludzi będzie ranna,
a niektórzy będą ranni, ale ci się przyłożą,
bo nie lubią być uderzani cegłą.
Ludzie bardzo różnie reagują na uraz fizyczny.
Odkryliśmy, że powody takiej rozbieżności, leżą u początków stworzenia jajeczka i plemnika.
System, który odpowiada mózgowi właśnie się kształtuje.
To jakby wzorzec, zalążek,
a niestety u większości jest jakoś zaburzony.
On się powiela.
Jest coraz gorzej, owszem.
Początkowy defekt, wyrządza coraz więcej szkód później.
A to jak poważne jest to uszkodzenie i gdzie się znajduje,
naprawdę ma znaczenie
dla tej osoby.
Kiedy zajmujemy się traumatycznymi uszkodzeniami mózgu,
co przy okazji mamy w ofercie od wielu lat,
naprawiamy ten początkowy wzorzec,
a wtedy mózg naprawia się sam.
Symptomy uszkodzenia mózgu mijają.
Skoro ta pierwsza komórka jest taka istotna, to dlaczego potrzebujemy mózgu?
Na co nam on?
Mój mózg jest dla mnie ważny.
Poważnie, to jest bardzo wnikliwe pytanie.
Pomyśl o ewolucji.
Miliardy lat temu,
dryfowały sobie wokoło komórki eukariotyczne.
Tylko pojedyncze komórki
i miały swoje jądro i inne rzeczy.
Z biegiem lat, nauczyły się jak żyć w koloniach,
a potem w końcu zaczęły uczyć się jak tworzyć swoje własne kopie,
co dziś postrzegamy jako organizmy wielokomórkowe.
Czyli zaczęły od tej pojedynczej komórki,
a to tak naprawdę komórka pierwotna
w naszych głowach.
Wszystkie te pozostałe komórki,
tak jak w ewolucji,
to podkomórki, powstałe z tej komórki pierwotnej,
ale dla tej jednej komórki, to tak jakby miała na sobie płaszcz.
To ogromna różnica w rozumieniu biologii.
Nasze konwencjonalne pojęcie jest takie,
że składamy się z tych wszystkich milionów komórek,
co powoduje naszą złożoność.
Wcale tak nie jest.
Ta pojedyncza komórka, to gdzie znajduje się nasza świadomość,
a wszystkie pozostałe komórki, są jak części garderoby,
które pozwalają nam żyć w różnych środowiskach
i robić więcej rzeczy.
Posługując się analogią informatyczną,
wszystkie pozostałe komórki są jak dodatkowy dysk twardy,
dodatkowy monitor, zapasowa klawiatura, więcej pamięci...
a ta pierwotna komórka, to mikroprocesor, inteligencja i świadomość.
a wszystkie te inne komórki tylko dodają pewne zdolności.
Zatem mózg jest bardzo użyteczny, bo pozwala nam robić to, czego pojedyncza komórka nie jest w stanie.
Ale jest jak dodatek.
Więc kotek ma mózg i on jest jak mała klawiaturka,
a facet ma duży mózg i to jest jak kupienie ogromnej klawiatury albo pamięci.
Co z organizmami, które mają wiele ciał,
jak mrówki.
One funkcjonują jak jeden organizm,
z jedną komórką centralną w postaci matki.
Królowej.
Nie mogę na to odpowiedzieć.
Niestety doba jest tak krótka,
że skupiamy się głównie na ludziach.
Kolejne dwa słowa: umysł i dusza.
Jak byś je powiązał i gdzie byś je umieścił?
To bardzo dobre pytanie,
bo znowu, mówiąc o ludziach zajmujących się praktykami duchowymi,
to są odrębne światy.
Ciało - dusza,
umysł - dusza.
Jakby różne światy.
Jednak okazało się - i znowu, to zależy jak definiujesz te słowa,
bo wiele z nich nie ma zbyt dobrych definicji, ale...
Tak, zdefiniujmy je teraz.
Pokażę ci sposób kinestetyczny, dla twoich widzów.
Ponieważ jeśli nie możesz czegoś zdefiniować, co to znaczy?
Że to słowo nie ma znaczenia.
Jeśli weźmiesz palec...
Weź swój palec i wskaż nim powyżej swojej głowy.
W ten sposób.
Czy jesteś pod swoim palcem czy jesteś ponad nim?
W swojej świadomości.
Czy twoja świadomość jes pod czy nad palcem?
Jestem razem z palcem.
Jesteśmy jednym.
W miarę jak...
Zrobię to dla widzów.
W miarę jak opuszczasz palec, w końcu poczujesz, że palec wskazuje na ciebie.
Potem opuszczasz palec niżej, aż znajdzie się pod tobą.
W twoim przypadku, być może jesteś wszędzie odtąd dotąd, ale to nie jest normalne dla ludzi.
Normalni ludzie wskazują na siebie,
gdzieś w ciele
i mówią: "to tutaj jestem, tutaj mieszkam".
Ciało jest jak przebranie, ale ja jestem tutaj.
Nazywamy to centrum świadomości.
i ono różni zależnie od osoby.
Może się też przemieszczać,
ale ono ma swoją lokalizację u ludzi.
Niektórzy mogą być w głowie, inni w klatce piersiowej, inni może w brzuchu,
a co ciekawe, niektórzy mają dwa,
więcej niż jedną, są tutaj i tutaj jednocześnie.
Okazało się, że świadomość jest tak na prawdę biologiczną substancją w samym środku tej komórki pierwotnej.
Można ją właściwie zobaczyć, jeśli posiadasz taką zdolność.
A kiedy jest zaburzona, co prawdopodobne,
wtedy możesz miewać dziwne problemy, spowodowane uszkodzeniem uważności.
Wiele czasu poświęciliśmy badaniu co jest z tym nie tak i jak to naprawić.
Zatem jakie jest znaczenie duszy?
Trochę ciężko powiedzieć,
ale jeśli definiujesz duszę jako świadomość,
kinestetyczną świadomość, na którą wskazywaliśmy,
wtedy można powiedzieć, że "brakuje jakichś kawałków",
co odczuwane jest jako "utrata duszy",
w tradycjach szamańskich,
ale zasadniczo sprowadza się to do biologii w komórce.
Czy to pomogło?
Tak, a...
Umysł wyciszony i niespokojny...
Słyszałem jedną z definicji,
że umysł to jest przepływ myśli.
Umysł nie jest czymś statycznym, to jest proces przepływu myśli.
Kiedy go zatrzymasz, nie masz umysłu.
Nama - w sanskrycie.
Więc czy umysł jest czymś sztucznym, zrobionym jedynie dla tego ciała,
czy czymś co jest związane z duszą?
To dokładnie ten typ pytania, który doprowadza mnie do szału.
Bo wywodzisz się z tradycji, w której obowiązują pewne modele,
ale kiedy zrozumiesz biologiczne podstawy,
zdasz sobie sprawę, że to pytanie jest niewłaściwe.
To tak jakbym cię zapytał:
"kiedy przestałeś bić swojego męża?"
Dokładnie.
Masz męża? Jesteś facetem, nie masz męża,
ale ja nie przestaję:
"Powiedz! Kiedy przestałeś bić swojego męża!?"
To pytanie jest błędne samo w sobie,
bo założenia są błędne.
Dokładnie.
Więc te tradycje dostarczają ci model, a ty zadajesz pytania w oparciu o ten model.
Ale jeśli rozumiesz biologię, zdajesz sobie sprawę, że pytanie samo w sobie, nie ma odpowiedzi.
Dlatego wróćmy do głosów.
Pozbywasz się grzyba, twój mózg jest całkowicie wyciszony.
Martwa cisza.
Nie ma myśli w twoim umyśle, cały czas.
Kiedy medytujesz, idziesz do toalety,
ciągle jest cichy.
A to nie jest to, co te tradycje by powiedziały,
bo nie przywykły do pracy na takim poziomie.
Ja mówię: "O Boże, to gadanie w głowie jest przez grzybicę. Pozbądźmy się jej!"
Oni nawet...
2000 lat temu nie było pojęcia choroby.
To niedawne zjawisko, w zasadzie ostatnich 100 lat.
Więc możemy odpowiedzieć i pojąć te rzeczy teraz, w oparciu o biologię,
których aż do niedawna, nie można było sobie nawet wyobrazić.
Więc to, co widzisz kiedy zadajesz takie pytania,
to, że te wszystkie tradycje przetrwały do teraz ze swoimi modelami,
zderzając się z podejściem biologicznym.
Biologia pozwala ci to zobaczyć dużo szerzej.
Zacząłem tę rozmowę mówiąc, że nie chodzi nam o techniki,
chodzi o zrozumienie kryjącej się pod tym biologii
i stworzenie technik, które rozwiążą problemy, które odnajdujemy.
Wróćmy teraz do stanów szczytowych.
Czyli spokój wewnętrzny jest wynikiem usunięcia wszystkich pasożytów.
Nie.
Nie?
Masz na myśli stan wewnętrznego spokoju?
Tak. Z tego co wcześniej powiedziałeś, taki jest mój wniosek.
Tak, bystry z ciebie gość.
Myślisz sobie: "OK, jeśli masz choroby,
pozbądźmy się odpowiedzialnych za nie problemów,
pozbądźmy się wszystkich chorób, a człowiek będzie się miał świetnie".
I zgadzamy się z tym.
Niestety, nie mamy jeszcze technologii, która by na to pozwalała.
Rozumiemy naturę problemu, dlaczego ludzie tak mają,
ale nadal nie opracowaliśmy rozwiązania.
Więc to kiedyś w przyszłości,
na co poświęcamy większość czasu w naszych badaniach.
Ponieważ to wszystko by rozwiązało.
Uodparniasz ludzi na wszystko,
żeby przeżywali te wszystkie stany szczytowe
i żadnych więcej problemów, typowych dla przeciętnych ludzi.
Kiedy zacząłem ze Ścieżką Piękna,
jest diametralnie lepiej,
ale to nic w porównaniu z możliwością pozbycia się wszelkich problemów w komórce pierwotnej.
Nie wiedziałem tego.
Od tego zacząłem.
Teraz jednak widzę, że jeśli rozwiążemy ten problem,
to możemy ludzi diametralnie odmienić,
na lepsze, co nawet trudno sobie wyobrazić.
Proszę więc zdefiniuj:
stan szczytowy, doświadczenie szczytowe
i czym one są?
Dobre pytanie.
Rozmawialiśmy krótko przed rozpoczęciem wywiadu na ten temat.
Kiedy rozpocząłem tę pracę, myślałem w kategoriach Ścieżki Piękna,
więc pomyślałem: "OK, dojdę do tego jak osiągnąć poszczególne stany szczytowe".
I określiłem metodologię do kilku z nich, a jest przynajmniej sto różnych stanów.
Wróciliśmy do rozwoju, odkryliśmy w którym momencie rozwoju - jeśli go uleczysz, osiągniesz stan szczytowy.
Prosto.
Rozwój - naprawić to - stan szczytowy teraz.
To był pierwotny model.
Jestem cały podekscytowany,
jak mały szczeniaczek,
macham ogonkiem i mówię:" OK, no chodź zrobimy to! Dam ci ten stan szczytowy, tutaj jest lista, wybierz"
Co się stało, było naprawdę ciekawe.
Większość ludzi, nie była zadowolona ze stanu, który osiągnęła.
Nawet jeśli były to szczerze pozytywne stany szczytowe.
"Co? Jak możesz nie być tym podekscytowany? To naprawdę niezwykłe!"
A oni na to: "Eeee..."
"To nie to, co chciałem"
A ja myślę: "Co?!"
Więc były dwa powody.
Pierwszy, to dlatego, że osoba jest uszkodzona w środku
i ma nadzieję, że stan szczytowy ją naprawi,
jakby to była aspiryna.
Czyli leczenie na własną rękę. Jak niektórzy używają alkoholu...
Pójście na skróty.
Dokładnie.
Więc zamiast naprawić zasadniczy problem,
myślą, że mogą osiągnąć stan szczytowy, który go zatuszuje,
ukryje, przegoni czy coś podobnego.
Faktycznie są takie stany, które pomogą czemuś odejść,
ale jedynie kilka.
Więc to był jeden z problemów,
ale to inny problem był istotniejszy.
Braliśmy ludzi naprawdę zdrowych, którzy niczego nie ukrywali,
osiągali te stany szczytowe i też byli zawiedzeni.
A ja na to: "Co tu się dzieje?!"
Alexander Naddour w Quebecku,
w końcu mi to pokazał mówiąc:
"Ich nie interesuje żadna lista jak menu,
oni mieli doświadczenia szczytowe w swoim życiu,
chwilę, w której było dosłownie niesamowicie.
Oni to pamiętają. Mówią:
"To było super! Chcę tak znowu!"
Oto czego chcą.
Nie chcą czegoś z listy, bo to im nie pasuje, ten chwilowy stan szczytowy.
To, czego chcą, jest właśnie to doświadczenie szczytowe przez cały czas.
Czy to ma sens?
Od około 2008 r. pracowaliśmy nad tym aż do 2011
i w końcu odkryliśmy jak to robić na co dzień.
Terapeuci w tym przeszkoleni,
są w stanie wziąć twoje doświadczenie szczytowe
i zamienić je na permanentny stan szczytowy.
Jest kilka wyjątków, ale ogólnie tak się dzieje.
Ponownie musimy się upewnić, że te osoby nie chcą zatuszować czegoś, co jest bolesne,
ale jeśli osoba jest w dobrym stanie, możemy zamienić ten chwilowy stan szczytowy w trwały stan.
To zajęło jakieś 4-5 lat nim osiągnęliśmy dobry na to sposób.
Czemu niektórzy biorą narkotyki,
co chcą tym sobie skompensować?
Zależy o jakich narkotykach mowa.
Czy mówisz o lekach uzależniających, halucynogenach, czy środkach przeciwbólowych?
Cokolwiek wiesz na ten temat.
Uzależnienie to wielki temat,
a my poświęciliśmy mu 10 lat pracy.
Okazało się, że za głód różnych substancji odpowiada biologia.
Znaleźliśmy prosty na to sposób.
Możemy pozbyć się tego głodu, będącego objawem odstawiennym całkiem szybko.
Ponieważ zachowanie jest dużo bardziej złożone niż głód.
Kiedy ten znika, niektórzy mogą dalej sobie używać, mimo, że nie ma już głodu.
Więc to jeden aspekt tego pytania.
Inni mogą mieć doświadczenie szczytowe lub czuć się wyjątkowo po jakiejkolwiek substancji, której używają.
Mogą osiągać chwilowe stany szczytowe, a potem starają się je przywrócić.
Więc może biorą narkotyki, a może wybierają wspinaczkę górską
albo biegną w maratonie
albo pracują z klientami.
Mają chwilowe pobudzenie,
które jest tymczasowe,
z okolicznościach, w których się znajdują.
Czy to narkotyki czy jakaś aktywność.
Nazywamy to doświadczeniami szczytowymi.
Okazuje się, że lepiej jest utrwalić ten stan poprzez uzdrowienie traumy,
niż próbując przenieść górę na ogródek za domem,
bo to na szczycie góry czujesz się na prawdę ekstra,
albo ciągać ze sobą klientów,
bo kiedy pracujesz z klientami, czujesz się super.
Czyli to jakby kolejny aspekt.
Pierwszy to były pragnienia, głód, zachowania uzależnieniowe.
Drugi to generowane doświadczenia szczytowe
i jest też trzeci, który mi właśnie umknął...
Niektóre narkotyki, powiedzmy sprawiają, że ludzie czują się błogo.
Jest to rodzaj doświadczenia szczytowego.
Tak.
Jeden ze stu?
Więc może, skoro ludzie w zwykłym życiu nie czują się szczęśliwi,
to chcą poczuć szczęście za pomocą tego narzędzia, np. pigułki.
Chcą być szczęśliwi.
Tak, chcą poczuć się lepiej.
Wiec pytanie brzmi, czy oni pozbywają się bólu czy dążą do czegoś pozytywnego?
To trochę się różni.
Czy ty cierpisz i chcesz się poczuć
jak wtedy gdy bierzesz aspirynę,
czy chcesz czegoś, co sprawi, że poczujesz się lepiej niż obecnie.
Może masz przeczucie, że Ścieżka Piękna istnieje.
Nigdy na niej nie byłeś, a może poczułeś to raz
i chcesz to mieć, bo miałeś tego chwilowy przebłysk,
więc próbujesz wszystkiego, żeby znowu osiągnąć ten stan.
To nieco odmienne przypadki.
Kolejna rzecz,
ktoś mi powiedział, że czakry w ciele są jak organizmy grzybicze.
Oczywiście są one również obecne w komórce pierwotnej.
Zgadza się.
Faktycznie, na to wygląda.
Nasi widzowie słyszeli o medycynie chińskiej
i meridianach,
ale kiedy dokładnie zbadasz ciało,
nie odnajdziesz meridianów.
To gdzie one są?
Oni stosują akupunkturę, która faktycznie działa.
No to jest coś na rzeczy,
ale biolodzy powiedzą, że tego nie ma.
Niektórzy twierdzą, że to ma związek z nerwami.
A mówią tak, bo to jedyne z czym mogą pracować.
Jak masz piaskownicę,
to piasek jest wszystkim co w niej jest.
Okazało się, że te meridiany
tak na prawdę istnieją wewnątrz komórki pierwotnej.
Istnieją.
Co było dla nas zaskoczeniem,
to, że meridiany nie powinny się tam znajdować.
Jednak jest to tak powszechne...
że medycyna zajmująca się meridianami, znajduje zastosowanie.
To co by się stało gdybyśmy się ich pozbyli?
Okazuje się, że meridiany i czakry są
aspektami procesu chorobowego
w komórce.
I tak jak powiedziałeś,
znowu okazało się, że to grzyb.
To po prostu przypadek,
trafiamy dziś na grzyby, nie mam pewności czemu.
Jest to grzyb, który żyje na jądrze komórkowym.
To odczucie posiadania czakr, czy to jednej czy wielu,
możesz to właściwie zobaczyć na jądrze,
o ile masz zdolność zaglądania do wnętrza komórki,
jako organizm, położony wzdłuż obwodu jądra,
gdzie łączą się dwie połowy.
To jeszcze raz, co się stanie kiedy pozbędziemy się czakr?
Byliśmy tym całkiem zainteresowani.
Więc co się stało?
Przeprowadzaliśmy eksperyment w 2012 r.
i to nie jest coś, co robimy z klientami,
to eksperyment na poziomie badawczym.
Doszliśmy do tego jak pozbyć się tych organizmów.
Mieliśmy chińskiego lekarza i akupunkturzystę, który z nami pracował jako obserwator,
który dokonywał pomiarów klientów, biorących udział w badaniu.
Stały się dwie rzeczy. No, parę rzeczy.
Wszystkie meridiany zniknęły,
czakry zniknęły,
zanikło tętno.
Ten Chińczyk mierzył tętno,
wyczuwał je, aż nagle zniknęło.
Tego się nie spodziewaliśmy.
Kolejną naprawdę fascynującą rzeczą było,
że teraz zamiast opukiwać albo stosować inne techniki uwalniana traumy,
jedynie odczuwanie tego uczucia je rozpuszczało.
Bez tych organizmów tam,
jedyną sztuczką jaką musisz zrobić, żeby się uzdrowić i dać temu odejść,
po prostu to odczuwasz i już.
To odchodzi.
Więc taki był wynik tego eksperymentu.
Zatem użytecznym jest, żeby pozbyć się czakr?
Zgadzam się.
Świetnie, więc jak to zrobić?
Raz na zawsze.
Przeprowadziliśmy ten eksperyment na jednej osobie
i po tym stwierdziliśmy, że musimy lepiej zgłębić biologię,
zanim znowu tego spróbujemy.
Zostawiliśmy to... ile to lat?
Sześć lat temu...
aż nie zrozumiemy lepiej jak to wszystko działa.
Niektórzy sprzedają tę usługę usuwania czakr.
Wiesz, to nasuwa dobre pytanie.
Jeśli siedziałeś w tej dziedzinie trochę,
zaczynasz sobie uświadamiać, że tyle jest tam śmieci...
Jestem właściwie zażenowany, że siedzę w tej dziedzinie,
z tego powodu.
Chciałbym być po prostu inżynierem, wykonującym prace inżynierskie
i nie mieć ludzi patrzących na mnie
jak na dziwaka.
Jak sobie poradzić z tym pytaniem?
Ponieważ ludzie sprzedają wszystko,
bo inni ludzie chcą tych rzeczy,
to ci sprzedają.
To jest jak w każdym przemyśle.
Chcesz samochód, tamci kolesie ci to sprzedadzą...
Jaki jest najgorszy samochód?
Po angielsku to "cytryna" (grat).
No więc sprzedadzą ci jakieś graty i Toyoty, jest szeroki wybór.
W mojej pracy, powiedziałem: "OK, jak rozwiązać ten problem?"
Ponieważ przeciągamy granice nauki.
To jak my to zrobiliśmy, to powiedzieliśmy sobie:
"Jeśli za cokolwiek, co robimy pobieramy pieniądze,
to musimy to mieć poparte wynikami na papierze.
Musimy mieć mierzalne wyniki,
a klient zgadza się z wyprzedzeniem, że chce je otrzymać,
a jeśli nie będzie rezultatów, to jest za darmo.
To jest coś wielkiego, bo teraz, nagle możemy poprzeć to, o czym mówimy,
bo to testujemy.
Jednocześnie dowiadujemy się jak coś nie zadziała,
bo ludzie wracają i mówią: "oddajcie mi moje pieniądze".
Jak się okazuje, na tym polu nikt tego tak nie robi.
Ponieważ rzeczy, które robią nie działają.
W dużej mierze.
Czasem zadziała, czasem nie, to zależy.
Wiesz, jest wiele zmiennych.
Ta opłata za rezultaty to był hit.
To świetny sposób na rozwiązanie tego problemu
czy to prawda czy fałsz.
Jak również na uzyskanie informacji zwrotnej.
Ponieważ to są badania.
Rozwijamy coś, czego nigdy nie widziano.
Potrzebujemy tej informacji zwrotnej,
żeby się dowiedzieć czy to jest stabilne,
czy problem powraca,
a te pieniądze w zamian naprawdę mi pomogły,
jako szefowi badań.
Czy to pomogło?
Tak, świetnie.
Odpowiadając na twoje pytanie, nie mam pojęcia co oni robią,
ale cokolwiek to jest, powinni spisać co oferują.
Ponieważ klient nie może powiedzieć:
"O!, moje czakry przepadły".
A kto to wie?
Co powinni zrobić, to przyjąć jakieś obserwowalne kryteria, w ciele czy w otoczeniu, które mogą zmierzyć.
Skoro czakry to jakby grzyb,
kiedy przewiniemy taśmę, gdzie jest ten moment, kiedy one się pojawiają w komórce po raz pierwszy?
To bardzo ciekawe,
to ma miejsce bardzo wcześnie, w pierwotnej komórce zarodkowej.
Czyli u babci?
Nie, nie.
Rodzic jest zainfekowany i przekazuje tę infekcję kolejnemu pokoleniu,
na samym początku istnienia jajeczka i plemnika.
Dlatego to takie powszechne.
To jest wszędzie, wszyscy mają tego sporo.
Czy są jakiegoś rodzaju energetyczne pasożyty w komórce?
Nie materialne?
Nie. W naszej pracy odkryliśmy, że wszystko sprowadza się do biologii.
Wszystko.
Doświadczasz rzeczy jako "energetyczne",
ale jeśli się temu przyjrzysz, to zawsze ma podłoże biologiczne.
Możesz powiedzieć, że tu są fale radiowe.
Są niematerialne, nie możesz ich poczuć ani posmakować,
ale masz telefon,
a on może komunikować się z tymi niematerialnymi rzeczami
i dać ci jakiegoś rodzaju wyniki.
A za pomocą fal elektromagnetycznych, możemy przesłać jakiegoś wirusa
również na telefon.
Cóż, możemy wiele,
ale sedno sprawy to zjawisko,
że to, co wyobrażamy sobie jako coś energetycznego,
zawsze ma podłoże biologiczne.
I często, żeby to naprawić, musisz naprawić biologię.
Nie możesz tego naprawić na tak zwanym poziomie energetycznym.
To było dla nas naprawdę ogromne odkrycie.
Właściwie znaleźliśmy na to określenie, w jednej z naszych książek.
"Model biologii transpersonalnej".
Więc nie obchodzi mnie o jakiej energetycznej rzeczy mowa, to zawsze sprowadza się do czegoś w komórce.
OK, analogicznie, doświadczenia poza ciałem, OBE.
Jeśli ktoś wybiera się gdzieś indziej, poza ciało,
doświadcza czegoś,
wraca i masz informacje, których nie uzyskał byś za pomocą swojej biologii.
Ale ilu ludzi to robi?
Niewielu, prawda?
To zjawisko istnieje, mogę to powiedzieć na pewno,
jednak ma podłoże biologiczne.
Pozwól, że dam przykład.
Może trauma?
Jesteś poza ciałem w traumie.
Myślisz o czymś nieprzyjemnym i nagle jesteś na zewnątrz
w swojej pamięci.
I faktycznie jesteś na zewnątrz.
Jeśli spojrzysz na którąś z tych traum,
ludzie widzą rzeczy, których nie widzieli przez swoje oczy.
W swoich wspomnieniach, w doświadczeniach poza ciałem.
A ty mówisz: "to energetyczne, jesteś poza tym".
Nie ma tu żadnej latającej kamerki.
Okazało się, że istnieje biologiczne podłoże tego doświadczenia
i okazuje się, że to... pamiętasz te rybosomy, o których mówiłem, które zachowują się jak bramy?
Okazało się, że jeśli zajrzysz do wnętrza rybosomu, jest tam niewielki krystaliczny materiał
i on zachowuje się jak portal do tych doświadczeń poza ciałem.
Bez tego kryształu, nie ma OBE.
Czyli to są jakby różne wymiary?
Myślałbym o tym raczej w kategorii materiału o pewnych właściwościach.
Wiesz, tak jak woda ma swoje właściwości,
stal ma inne właściwości,
ten kryształ ma właściwości, które my postrzegamy jako "duchowe" lub "energetyczne",
ale to właściwość tego materiału.
Nie coś oddzielonego od niego.
Więc tak jak mamy ciała stałe, ciekłe, gazowe i...
także pewne inne substancje,
które mają inne właściwości,
które postrzegamy jako "duchowe", "psychiczne" czy "psychologiczne".
Więc to nadal jest fizyczne, ale jeszcze nie odkryte.
Zgadza się.
Tak, no bo kto patrzy?
Mówimy o nanometrach,
jeśli nie wiesz gdzie patrzeć, to nigdy tego nie znajdziesz.
A jedyny powód dla jakiego my to znaleźliśmy, to dlatego, że szperaliśmy w komórce.
Omówiliśmy wiele spraw,
więc może jakieś podsumowanie?
Byłoby dobrze.
Po pierwsze, dziękuję za zaproszenie.
Doceniam to.
Chciałbym podsumować, powtarzając, że chcemy rozwiązywać praktyczne problemy,
rzeczy, które można zmierzyć,
ludzkie cierpienie.
Pracowaliśmy z modelem podkomórkowym wewnątrz komórki pierwotniej,
ponieważ chcieliśmy być w stanie podejść do tego problemu jak inżynieria.
Musieliśmy uznać: "to zawiera komponent psychologiczny, a tu jest biologia
i trzeba zrobić to i to...".
A potem dorzuciliśmy opłaty za wyniki, bo w miarę rozwoju, chcieliśmy mieć pewność,
że żyjemy zgodnie ze złotą zasadą, wg której traktujemy innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.
Zawozisz auto do naprawy, pobierają twoje pieniądze, a jak nie naprawiają ci auta, to jak się czujesz?
Ja nie czuję się dobrze.
Na pewno nie chcę by inni ludzie mieli takie doświadczenie z nami.
Dla tych, którzy to oglądają,
jeśli oderwiecie się od tej rozmowy,
to jest nowy obszar biologii i nauki.
Łączy biologię i psychologię razem, w sposób, który pozwala na wymianę, wprowadzanie zmian,
mierzalnych, obserwowalnych zmian
dla różnych problemów, których ludzie nigdy wcześniej nie mogli zrozumieć,
ponieważ nie szukali we właściwym miejscu, czyli wewnątrz komórek.
To dla mnie ekscytujące,
bo jako inżynier, przypominam sobie lata 80, czasy rewolucji komputerowej.
Całkiem nowa technologia,
nowy sposób rozwiązywania problemów, których nigdy wcześniej nie rozwikłano...
To zrozumienie komórki pierwotnej i jak działa tak zwana immunologia,
jak właściwie można to robić, to zupełna nowość.
To naprawdę ekscytujące być na tego czele.
Zła wiadomość jest taka, że to nowa technologia,
czyli tak jak nowe komputery, nie robi to, co chcesz,
sprawia problemy...
Jednak z każdym rokiem się ulepsza.
Tak jak co roku, twój iPhone jest lepszy.
Mam nadzieję, że mogę podzielić się tą ekscytacją z tymi, którzy to oglądają.
W końcu możemy połączyć nasze pojmowanie nauki, świata i biologii z założeniami tradycyjnych praktyk duchowych, psychologii,
i zdrowia i choroby, i niezwykłego stanu świadomości,
w jeden spójny model
i robić z tym różne rzeczy.
Może nie dzisiaj, może za rok, może za dwa,
ale w końcu nie musimy naprawiać radia za pomocą spaghetti.
Używamy lutownic i drutów i takich rzeczy.
Tylko, że w tym przypadku to jest biologia i świadomość.
Super.
Bardzo dziękuję za podzielenie się tym z nami.
Dziękuję za zaproszenie.
Dziekuję.
Opracowanie napisów: Yuvia
