
English: 
No one intends for this to happen, of course,
but somewhere in our childhood, our trajectory
towards emotional maturity will almost certainly
be impeded. Even if we are sensitively cared
for and lovingly handled, we can be counted
upon not to pass through our young years without
sustaining some kind of deep psychological
injury – what we can term a Primal Wound.
Childhood opens us up to emotional damage
in part because, unlike all other living things,
homo sapiens has an inordinately long and
structurally claustrophobic pupillage. A foal
is standing up thirty minutes after it is
born. A human will, by the age of eighteen,
have spent around 25,000 hours in the company
of its parents. A female grouper mother will
unsentimentally dump up to 100 million eggs
a year in the sandy banks off the north Atlantic

Persian: 
البته هیچ کس نمی خواهد چنین اتفاقی بیفتد، اما جایی در کودکی ما، مسیر ما
به سوی بلوغ عاطفی تقریبا به کلی مسدود می شود. حتی اگر از ما به دقت مراقبت
و با عشق و علاقه رفتار شده باشد، تضمینی نیست که ما از سالهای جوانیمان بدون
برداشتن نوعی زخمهای عمیق روانشناسی - که ما آن را زخم اولیه می توانیم بنامیم، بگذریم.
تا حدی دوره کودکی ما را مستعد این صدمه عاطفی می کند، زیرا برخلاف دیگر موجودات زنده،
گونه بشری کودکی ای غیر معمول طولانی و ساختاری بیمارگونه دارد. یک کره گوزن
بعد از سی دقیقه از تولدش سر پا می ایستد. یک انسان تا سن هجده سالگی
حدود 25000 ساعت در معیت والدینش سپری کرده است. یک خال ماهی ماده
هر سال بدون هیچ احساسی 100 میلیون تخم را در سواحل شنی نزدیک اقیانوس اطلس شمالی

Portuguese: 
É claro que ninguém espera que isso aconteça, mas em algum momento da nossa infância, nossa trajetória
rumo à maturidade emocional provavelmente será dificultada. Mesmo se fôssemos tratados com
sensibilidade e amor, podemos ter certeza de que não passaremos a infância sem
sofrer algum tipo de trauma psicológico profundo - o que podemos chamar de "Ferida Primitiva".
A infância nos deixa expostos aos danos emocionais em parte porque, diferente de todos outros seres vivos,
o homo sapiens tem um desenvolvimento exageradamente longo e estruturalmente claustrofóbico.
Um potro fica de pé em trinta minutos após o nascimento. Um humano terá passado cerca de
25.000 horas na companhia dos pais ao completar 18 anos. Sem remorso, uma garoupa fêmea deixa mais de
100 milhões de ovos por ano nos bancos de areia do litoral ao norte do Atlântico

English: 
seaboard and never see a single one of her
off-spring again. Even the blue whale, the
largest animal on the planet, is sexually
mature and independent by the age of five.
But for our part, we dither and linger; it
can be a year till we take our first steps
and two before we can speak in a whole sentence.
It is close to two decades before we are categorised
as adults. And in the meantime, we are at
the mercy of that highly peculiar and distorting
institution we call home, and its even more
distinctive overseers, our parents. Across
the long summers and winters of childhood,
we are intimately shaped by the ways of the
big people around us: we come to know their
favourite expressions, their habits, how they
respond when they are late, the way they address
us when they’re cross. We know the atmosphere
of home on a bright July morning and in the
afternoon downpours of mid-April. We memorise
the textures of the carpets and the smells
of the clothes’ cupboards. In middle-age,

Persian: 
رها می کند و هرگز یکی از آن تخم های بهارانه خود را نمی بیند. حتی نهنگ آبی،
بزرگترین حیوان روی کره زمین، در پنج سالگی از نظر جنسی بالغ و مستقل است.
اما در ارتباط با ما، ما محکم نیستیم و آهسته حرکت می کنیم؛ حدود یک سال طول می کشد تا اولین قدمهایمان را برمی داریم و
دو سال تا بتوانیم با گفتن جمله ای کامل حرف بزنیم. نزدیک به دو دهه می شود قبل از اینکه ما به گروه بزرگسالان
دربیاییم. و در همان حال، در پناه آن نهاد به شدت عجیب و غریب و شکل دهنده
که آن را خانه می نامیم و ناظران بسیار شاخصترش، والدینمان، هستیم. در طول
تابستانها و زمستانهای دراز کودکیمان، ما تنگاتنگ با شیوه های
آدم بزرگهای اطرافمان شکل می گیریم: به این می رسیم که اصطلاحهای مورد علاقه آنها، عادتهای آنها، چطور
واکنش نشان می دهند وقتی دیر می کنند، چطور به ما آدرس می دهند وقتی که رد شده اند را بدانیم. ما حال و هوای
خانه را در یک صبح درخشان مرداد ماه و در یک بعدازظهر بارانی اوایل اردیبهشت ماه می شناسیم. ما
تاروپود فرشها و بوی لباسهای گنجه ها را به خاطر می سپریم. در میانسالی،

Portuguese: 
e nunca mais vê sequer um de seus filhotes novamente. Mesmo a baleia azul,
o maior animal do planeta, amadurece sexualmente e se torna independente aos cinco anos de idade.
Nós humanos hesitamos e enrolamos; pode demorar mais de um ano para darmos os primeiros passos
e dois anos até que possamos falar uma frase completa. Demora quase duas décadas para sermos
categorizados como adultos. Enquanto isso, estamos à mercê dessa instituição peculiar e distorcida
que chamamos de lar, e seus ainda mais distintos administradores, nossos pais.
Através dos longos verões e invernos da infância somos intimamente moldados pelos caminhos
escolhidos pelas pessoas grandes à nossa volta: Aprendemos suas expressões favoritas, seus hábitos,
como eles agem quando estão atrasados, como se dirigem a nós quando estão zangados. Nós sabemos
qual é a atmosfera doméstica em uma clara manhã de julho e nas chuvas vespertinas no meio de abril.
Memorizamos as texturas dos carpetes e os cheiros dos armários. Na meia idade,

Persian: 
هنوز می توانیم مزه بیسکوییت خاصی را که بعد از مدرسه دوست داشتیم به یاد آوریم و خیلی خوب
آن حرفهای زیر لبی پدر یا مادرمان را هنگام تمرکز روی مقاله ای از روزنامه را می دانیم. در طول
باروری طولانی مان، ما در درجه اول، از لحاظ حس فیزیکی کاملا در پناه
مراقبت کنندگانمان هستیم. ما بسیار نحیف هستیم، با یک شاخه کوچک فریب می خوریم؛ گربه خانگی
مثل یک ببر می ماند. برای گذشتن از خیابان، پوشیدن کتمان، نوشتن ناممان به کمک نیاز داریم، اما
آسیب پذیری ما بیشتر عاطفیست. ما نمی توانیم شرایط عجیب و غریبمان را درک کنیم.
ما چه کسی هستیم، احساسات ما از کجا می آیند، چرا ما ناراحت یا خشمگین هستیم، چطور والدینمان
در چارچوب بزرگتر اندازه می شوند، و چرا آنها چنین رفتاری با کارهایی که می کنند دارند. ما الزاما آنچه را که آدم
بزرگهای اطرافمان می گویند به عنوان حقیقتی بی بروبرگرد قلمداد می کنبم؛ کاری از دست ما ساخته نیست، اما نقش والدینمان را روی سیاره
مبالغه آمیز در نظر می گیریم. ما محکوم هستیم تا در قالب گرایشها، آرزوها، ترسها

English: 
we can still recall the taste of a particular
biscuit we liked after school and know intimately
the tiny sounds a parent makes as they concentrate
on an article in the newspaper. During our
elongated gestation, we are at first, in a
physical sense, completely at the mercy of
our caregivers. We are so frail, we could
be tripped up by a twig; the family cat is
like a tiger. We need help crossing the road,
putting on our coat, writing our name. But
our vulnerability is as much emotional. We
can’t begin to understand our strange circumstances:
who we are, where our feelings come from,
why we’re sad or furious, how our parents
fit into the wider scheme, and why they behave
as they do. We necessarily take what the big
people around us say as an inviolable truth;
we can’t help but exaggerate our parents’
role on the planet. We are condemned to be
enmeshed in their attitudes, ambitions, fears

Portuguese: 
ainda podemos lembrar do gosto daquele biscoito específico que gostávamos de comer depois da aula
sabemos até mesmo os pequenos sons que um pai faz ao se concentrar em um artigo de jornal. Durante
nossa prolongada gestação estamos, fisicamente falando, completamente à mercê de nossos
cuidadores. Somos tão frágeis que poderíamos ser derrubados por um pequeno galho; o gato de estimação
parece um tigre. Precisamos de ajuda para atravessar a rua, colocar um casaco, escrever nosso nome. Mas
nossa vulnerabilidade também é emocional. Mal conseguimos começar a entender nossa estranha situação:
Quem somos nós, de onde vêm nossos sentimentos, porque ficamos tristes ou furiosos, como nossos pais
se encaixam no plano maior, e porque eles se comportam desta ou daquela maneira. Nós escutamos
o que as pessoas grandes à nossa volta dizem e tomamos como uma verdade inviolável; Não conseguimos deixar
de exagerar o papel que nossos pais representam no planeta. Somos condenados a nos emaranhar em suas atitudes, ambições, medos

Persian: 
و تمایلات آنها قرار بگیریم. اساسا بارآمدن ما همیشه خاص و غریب است. به خاطر خردسال بودن،
ما می توانیم مقدار خیلی کمی از آن را نادیده بگیریم. ما پوستی نداریم. اگر پدر یا مادرمان سرمان داد بکشند،
پایه های زمین خواهند لرزید. ما نمی توانیم بگوییم که مقداری از آن کلمات خشن،
شاید کاملا با منظور نبوده اند، یا از یک روز سخت کاری سر کار ناشی می شوند یا بازتابهای دوران
کودکی خود بزرگسال حالاست. به سادگی چنین برداشت می شود که تو گویی غول بسیار قدرتمند و دانای کل
به دلایل قطعا خوب (اگر چه هنوز نامعلومند) تصمیم گرفته است که ما را نابود کند.
نمی توانیم بفهمیم که وقتی پدر یا مادرمان در تعطیلات آخر هفته جایی دور می روند یا به کشوری دیگر نقل مکان می کنند،
آنها ما را ترک نکرده اند به خاطر اینکه ما کار اشتباهی انجام دادیم یا ما لایق
دوست داشتن آنها نبودیم، بلکه چون حتی خود بزرگسالان هم همیشه بر سرنوشت خودشان کنترلی ندارند.
اگر پدر و مادرمان در آشپزخانه صدایشان را بالا برده اند، به نظر می رسد این دو نفر
باید خیلی از همدیگر نفرت داشته باشند. جر و بحثی که کودکان می شنوند (به هم کوبیده شدن

Portuguese: 
e inclinações. Nossa criação é fundamentalmente sempre particular e peculiar. Enquanto crianças
podemos nos livrar de poucas dessas coisas. Ainda não temos pele. Se um cuidador grita para nós,
os alicerces da terra estremecem. Não conseguimos diferenciar se algumas das palavras duras
foram pra valer, ou se surgiram como resultado de um dia difícil no trabalho ou que são reflexos
da infância do próprio adulto; Parece até que um gigante todo poderoso e sábio decidiu,
por boas razões (ainda desconhecidas) que devemos ser aniquilados. Também não entendemos que,
quando um dos pais sai no fim de semana ou muda para outro país,
não significa que nos deixou porque fizemos algo de erro ou porque não merecemos o seu amor
mas sim porque mesmo os adultos nem sempre têm controle sobre seus próprios destinos.
Se os pais estão gritando na cozinha, pode parecer que essas duas pessoas
devem se odiar descontroladamente. A discussão que as crianças escutam (uma porta batida e

English: 
and inclinations. Our upbringing is fundamentally
always particular and peculiar. Being children,
we can brush very little of it off. We are
without a skin. If a parent shouts at us,
the foundations of the earth tremble. We can’t
tell that some of the harsh words weren’t
perhaps entirely meant, or had their origins
in a tricky day at work or are the reverberations
of the adult’s own childhood; it simply
feels as if an all-powerful, all knowing giant
has decided, for certain good (if as yet unknown)
reasons that we are to be annihilated. Nor
can we understand, when a parent goes away
for the weekend or relocates to another country,
that they didn’t leave us because we did
something wrong or because we are unworthy
of their love but because even adults aren’t
always in control of their own destinies.
If parents are in the kitchen raising their
voices, it can seem as though these two people
must hate one another inordinately. The altercation
the children overhear (there was a slammed

English: 
door and several swear words) can feel catastrophic,
as though everything safe is about to disintegrate.
There is no evidence anywhere within the child’s
grasp that arguments are a normal part of
relationships; and that a couple may be entirely
committed to a life-long union and at the
same time forcefully express a wish that the
other might go to hell. Children are equally
helpless before the distinctive theories of
the parents. They can’t understand that
an insistence they not mix with another family
from school, or that they follow particular
dress codes or worry as much as they do about
dirt or being late represent a very partial
understanding of priorities. Children don’t
have a job. They can’t go elsewhere. They
have no extended social network. Even at its
best, childhood is an open prison. As a result
of the peculiarities of these early years,
we get distorted. Things within us start to
grow in odd directions. We find we can’t
easily trust, or need to keep cleaning the

Persian: 
در و چند ناسزا) فاجعه به نظر می تواند برسد، طوری که گویی هر چیز امنی در شرف نابودیست.
هیچ گواهیی در دست کودک وجود ندارد که مجادله ها بخشی عادی از
روابط هستند؛ و اینکه یک زوج شاید کاملا به یکپارچگی تمام عمر متعهد باشند و در
همان زمان با جدیت تمام بیان کنند که آرزو می کنند آن دیگری به جهنم برود. کودکان به یک اندازه
در مقابل تئوریهای متمایز والدین درمانده اند. آنها نمی توانند درک کنند
اصرار بر اینکه آنها با خانواده دیگری از مدرسه گرم نگیرند، یا فرم خاصی از پوشش
را رعایت کنند یا نگرانی بابت کثیفی یا دیرکردنشان نوع خاصی از
درنظرگرفتن اولویتها را نشان می دهد. کودکان شغل ندارند. هیچ جایی نمی توانند بروند. آنها
شبکه اجتماعی گسترده ای ندارند. حتی در بهترین حالت، کودکی یک زندان آزاد است. به خاطر
ویژگیهای این سالهای اولیه، ما تحریف شده ایم. چیزهایی در داخل ما در جهت های عجیب و غریب
شروع به رشد می کنند. ما در می یابیم که به آسانی نمی توانیم اعتماد کنیم، یا لازمست اتاق را تمیز

Portuguese: 
e diversos xingamentos) tem um impacto catastrófico, como se tudo que parece seguro está prestes a se desintegrar.
Não há qualquer indício, na compreensão da criança, de que discussões são uma parte normal dos
relacionamentos; e que um casal pode estar disposto uma união vitalícia e ao mesmo tempo
expressa com toda a força que quer que o outro vá para o inferno. As crianças também ficam
desamparadas diante das teorias discriminatórias de seus pais. Elas não conseguem entender quando eles
dizem para não andarem com pessoas de uma certa família na escola, ou que eles devem se vestir de forma
decente ou que devam se preocupar em se sujar ou se atrasar da mesma forma que eles.
Tudo isso representa uma compreensão bem parcial das prioridades. Crianças não trabalham. Não podem ir
a outro lugar. Elas não têm uma rede de relações sociais extensa. Mesmo em seus melhores momentos a infância é uma prisão aberta. Como resultado
das peculiaridades desses primeiros anos, nós nos tornamos distorcidos. Coisas dentro de nós começam a
crescer em rumos estranhos. Descobrimos que não podemos confiar com facilidade, ou que precisamos continuar limpando o

English: 
room, or get unusually scared around people
who raise their voices. No one needs to do
anything particularly shocking, illegal, sinister
or wicked to us for very serious distortions
to unfold. The causes of our Primal Wound
are rarely outwardly dramatic but its effect
is rarely anything short of momentous and
long-lasting. Such is the fragility of childhood,
nothing outwardly appalling need have happened
to us for us to wind up inwardly profoundly
scrambled. We know the point well enough from
tragedy. In the tragic tales of the Ancient
Greeks, it is not enormous errors and slips
that unleash drama: it is the tiniest, most
innocent errors. From seemingly minor starting
points, terrible consequences unfurl. Our
emotional lives are similarly tragic in structure.
Everyone around us may have been trying to
do their best to us as children and yet we
have ended up now, as adults, nursing certain
major hurts which continue to make us so much
less than we might be. Lastly, and most poignantly,

Portuguese: 
quarto, ou que ficamos com mais medo do que o normal perto de pessoas que levantam suas vozes. Ninguém precisa fazer
nada particularmente chocante, ilegal, sinistro ou cruel a nós para que distorções muito sérias
se manifestem. As causas da nossa Ferida Primitiva raramente são externamente dramáticas, mas seu
efeito é raramente algo menos do que marcante e duradouro. Tal é a fragilidade da infância,
nada aparentemente apavorante precisa ter acontecido conosco para que ficássemos profundamente
interiormente mexidos. Sabemos disso por causa da tragédia. Nos contos trágicos da Grécia Antiga,
não são os erros e deslizes enormes que geram drama: São as menores e mais inocentes falhas.
Do que pareciam ser pequeninos pontos de partida, terríveis consequências se sucedem.
Nossas vidas sentimentais são semelhantemente trágicas em sua estrutura. Todos à nossa volta poderiam estar tentando
fazer o seu melhor para nós quando crianças e mesmo assim quando adultos alimentamos certas
feridas grandiosas que continuam a nos fazer ser menos do que poderíamos ser. Por último, e mais incisivamente,

Persian: 
نگه داریم، یا  از بودن در دور و بر افرادی که صدایشان را بالا می برند به صورتی غیرطبیعی می ترسیم. لازم نیست کسی
کاری حتما شوک آور، غیرقانونی، شیطانی یا شرورانه بابت ما انجام دهد تا نابسامانی های خیلی جدی
سرباز کنند. دلایل زخم اولیه ما به ندرت کاملا درامتیک هستند اما تاثیرش
به ندرت چیزی فاقد اهمیت و دوام است. از شکنندگی کودکیست که
چیزی نه چندان مخوف لازمست برای ما اتفاق بیفتد تا ما را از درون، عمیقا خرد کند
و در هم بپیچد. ما نکته تراژدی را به اندازه کافی می دانیم. در داستانهای تراژدی یونان
باستان، این اشتباهات و لغزشهای بزرگ نیستند که درام را ایجاد می کنند: آنها کوچکترین و
معصومانه ترین اشتباهاتند. از نقطه های آغازین ظاهرا جزئی، پیامدهای وحشتناک سرباز می کنند. زندگی های
عاطفی ما در ساختار مشابه تراژدی هستند. هر کسی در دور و بر ما شاید نهایت سعی اش
را برای مای خردسال کرده است و با این همه ما آخر سر حالا در بزرگسالی از مراقبت از بعضی
زخمهای عمده ای سردرآورده ایم که برآنند ما را بسیار کوچکتر از آن که می توانیم باشیم بسازند. در نهایت و از همه تلختر اینکه،

English: 
it’s a feature of the imbalances that stem
from childhood wounds that they don’t cleanly
reveal their origins, either to our own minds
or, consequently, to the world at large. We
aren’t really sure why we run away so much,
or so often get angry, or have a proud, haughty
air, or underachieve or cling excessively
to people we love. We simply assume this is
the way we are – and are assessed accordingly.
Because the sources of our ailments escape
us, they don’t feature in the explanations
for why people are as they are and we miss
out on a vital source of sympathy. Our problems
begin with a wound which, if it were known
and adequately explained, would naturally
elicit tender understanding. But because the
consequences it breeds tend to be so much
less appealing, and explanations are lacking,
we are left open to disdain, sarcasm and our
own self-hatred. Our wound may have begun

Persian: 
این یکی از ویژگیهای عدم تعادلست که از زخمهای کودکی سربرمی آورد که واضح
ریشه های خودشان را نشان نمی دهند، چه در فکرهای خود ما، و یا متعاقبا در دنیا به طور کلی. ما
حقیقتا مطمئن نیستیم چرا اینقدر زیاد (از خانه) گریزانیم، یا غالبا خشمگین می شویم، یا حال و هوای مغرور و پرافاده
داریم یا نسبت به کسانی که عاشقشان هستیم نمی رسیم یا بسیار چسبیده ایم. ما به سادگی فرض می کنیم که این همان
چیزیست که ما هستیم و - بر مبنای آن ارزیابی می شویم. به خاطر اینکه منابع بیماریهایمان از ما می گریزند،
آنها در توضیحاتشان برجسته نمی کنند که علت اینکه مردم اینگونه هستند چیست و ما یک منبع
حیاتی همدردی را از دست می دهیم. مشکلات ما با زخمی شروع شد که اگر شناخته شده بود
و به اندازه کافی توضیح داده می شد، طبیعتا با درک مشفقانه استنباط می شد. اما چون
عواقبی که به بار می آورد کمتر جذابند، و توضیحات وجود ندارند،
ما مستعد تحقیر، طعنه و نفرت از خودمان بار می آییم. زخم ما ممکن است با احساس

Portuguese: 
é uma condição do desequilíbrio que brota de ferimentos da infância que não revelam claramente
suas origens, para nossas próprias mentes ou, consequentemente, para o mundo todo.
Não sabemos com certeza porque fugimos tanto, ou porque ficamos bravos com tanta frequência, ou temos
um ar orgulhoso, ou não atingimos expectativas, ou nos apegamos excessivamente às pessoas que amamos.
Simplesmente consideramos que esse é o nosso jeito de ser - e somos tratados de acordo. Devido às fontes das nossas dores fugirem
ao nosso controle, elas não se mostram nas explicações sobre o porquê de as pessoas serem como elas são e nós deixamos de
usufruir uma fonte vital de compaixão. Nossos problemas começam com um machucado que,
se for descoberto e devidamente explicado, naturalmente iria evocar um entendimento afetuoso. Mas por conta das
consequências que ele traz serem tão menos interessantes e por conta da falta de explicações
somos presas fáceis para o desprezo, o sarcasmo e a autodepreciação. Nossa ferida pode ter começado

English: 
with a feeling of invisibility, but now it
looks as if we’re just show-offs. Maybe
it began with being let down, but now we simply
come across as crazily controlling. Perhaps
it started with a bullying, competitive father,
now it seems as if we are simply spineless.
We make our lives tougher than they should
be because we insist on thinking of people,
ourselves and others, as evil and mean rather
than, as is almost invariably the case, primarily
the victims of what we have all in some ways
gone through: an extremely tricky early history.
We hope you enjoyed this film. If you want to learn more about self knowledge follow the link on
your screen now.

Portuguese: 
com um sentimento de invisibilidade, mas agora para que nós somos apenas exibidos. Talvez
isso começou com uma decepção, mas agora nós simplesmente parecemos ser loucamente controladores.
Talvez isso começou com o bullying, um pai competitivo. Agora parece que não temos coragem para nada.
Tornamos nossas vidas mais difíceis do que elas precisam ser porque insistimos em pensar nas pessoas,
nós e os outros, como pessoas más e cruéis em vez de, como quase sempre é o caso, em primeiro lugar
são vítimas do que todos nós tivemos que passar: uma história inicial extremamente complicada.
Esperamos que você tenha gostado desse filme. Se você quer aprender mais sobre autoconhecimento siga o link
na sua tela agora.

Persian: 
دیده نشدن شروع شده باشد، اما حالا ممکن است به نظر بیاید صرفا داریم خودنمایی می کنیم. شاید
آن زخم با دلسرد شدن شروع شد، اما حالا به سادگی تو گویی رفتاری دیوانه وار کنترل کننده داریم.
از پدری قلدر و مقایسه گر شروع شد، اما الان به سادگی بی عرضه به نظر می آییم.
ما زندگیمان را سخت تر از آنچه باید باشد می سازیم چون اصرار داریم اینگونه فکر کنیم
که تقریبا در همه موارد مردم، خودمان و دیگران، شرور و بدجنس اند تا به عنوان چیزی که اغلب موارد  دلیلست، عمدتا
قربانیان آنچه که همه ما به نحوی از آن گذشته ایم: تاریخ بی نهایت پیچیده نوباوگی.
امیدواریم از این فیلم لذت برده باشید. اگر می خواهید بیشتر در مورد خودشناسی بدانید لینک روی
صفحه تان را هم اکنون دنبال کنید.
