
Armenian: 
Translator: Mijerita Khachatryan
Reviewer: Kristine Sargsyan
Գրող Եվգենի Պետրովն ուներ արտասովոր հոբբի:
Նա նամակներ էր գրում՝ ընտրելով երկիրը,
հորինելով հասցեն, փողոցը, տան համարը,
հասցեատիրոջը, նամակի բովանդակությունը և ուղարկում:
Որոշ ժամանակ անց իր ուղարկած նամակները
ետ էին վերադառնում և գրողը պահում էր այդ
նամակները, որոնց վրա արդեն լինում էին
տարբեր երկրների դրոշմանիշներ ու կնիքներ:
Մի օր 1938թ. ապրիլին գրողը նամակ է գրում
հետևյալ բովանդակությամբ.
<<Թանկագին Մեռլին, ընդունիր խորին
ցավակցություններս հորեղբայր Փիթի մահվան համար:
Ներիր, որ երկար ժամանակ է չէի գրում:
Հուսով եմ Ինտրիգի հետ ամեն ինչ կարգին է:
Համբուրիր աղջկադ իմ կողմից, երևի նա արդեն
մեծ աղջիկ է դարձել>>:
Այնուհետև հորինում է հասցեն՝
Նոր Զելանդիա, Հայդբերդվիլ քաղաք,
Րաթբիչ փողոց, 7 տուն:
Անցնում են ամիսներ, սակայն իր ուղարկած
նամակը ետ չի վերադառնում:
Պետրովը մտածում է, որ այն երևի
կորել է ճանապարհին և երբ համարյա մոռացած է

English: 
Translator: Emma Dovlatyan
Reviewer: Ellen Maloney
Well-known writer Yevgny Petrov
had a strange hobby.
He used to write letters
choosing any country,
he would make up the address
with a street name, apartment number,
and of course, an addressee.
After all this, he also created content
for the letter, and sent it out.
Over time, the letters came back, 
and he kept them,
as they already had stamps
from different countries.
Once, in April 1938, Petrov wrote
a letter with such content:
"Dear Merlyn, my condolences
for the death of Uncle Pity.
Sorry for not writing to you
for such long time.
I hope Nitric is doing well.
Kiss your lovely daughter,
she must be a young lady now."
Then he created the address:
7 Reigtbeatch,
Heightbatchfill City, New Zealand.
Months passed,
but the letter didn't return.
The writer thought it got lost on its way,

Armenian: 
լինում նամակի մասին ետ է գալիս պատասխան նամակը:
Ստանալով կարդում է՝ Նոր Զելանդիայի
Հայդբերդվիլ քաղաքի Րաթբիչ փողոցի 7 տնից Եվգենի Պետրովին:
<<Թանկագին Եվգենի, շնորհակալ ենք ցավակցությունների համար:
Մենք իրոք ծանր ենք տանում հորեղբայր Փիթի
անժամանակ մահը:
Մենք Ինտրիգի հետ հիշում ենք այն 2 օրը,
որ դու անցկացրիր մեզ հետ:
Գլորիան արդեն մեծ աղջիկ է և սովորում է 2-րդ դասարանում:
Նա մինչև այժմ պահում է այն արջուկը,
որ դու քեզ հետ նվեր էիր բերել Ռուսաստանից>>:
Զարմանալի է, չէ՞, որ երբեք Նոր Զելանդիայում
չեղած գրողը նման պատահականության է հանդիպում:
Իսկ ի՞նչ կասեք, եթե իմանաք, որ նամակում գրողը
տեսնում է իր և մեկ այլ տղամարդու միասին
գրկախառնված լուսանկար:
Գրողը քիչ է մնում կաթվածահար լինի:
Պատմությունը պատահականութու՞ն է,
թե՞ ընտրություն, իսկ ի՞նչ է պատահականությունը:
Ինչու՞ ենք մենք ամենաշատ երևույթները
վերագրում հենց դրան:
Ես այսօր պատահական փողոցում հանդիպեցի
իմ հին ծանոթներից մեկին, ես պատահական
հայտնվեցի խցանման մեջ:
Իսկ ի՞նչ կլիներ, եթե մենք որոշեինք ամբողջ օրը
անցկացնել տանը կամ մի փոքր շուտ դուրս գալ
և չհայտնվել խցանման մեջ:

English: 
and just when he nearly forgot about it,
a reply finally came,
from 7 Reigtbeach,
Heightbatchfill City, New Zealand.
to Yevgeny Petrov:
"Dear Yevgeny, We are grateful
for the condolences.
It's really hard for us to bear
Uncle Pity's death.
We always remember with Nitric 
those two days you spent with us.
Gloria is a schoolgirl
and studies at second grade.
She keeps that bear toy
you brought back from Russia."
Isn't it surprising? 
Such a coincidence
happened to the writer,
who had never been in New Zealand. 
What if I say that there was
a photo in the letter
in which Petrov hugged
another middle-aged man?
He nearly got mad. 
Was all this by chance or by choice?
What is this “by chance”, and why
do we attribute so many things
from our everyday life to it? 
"Today I met my old friend
on the street, by chance.”
“I was in a traffic jam by chance.”
And what if we decide to stay
at home the whole day?

Armenian: 
Մենք սովոր ենք աշխարհը տեսնել քաոսի մեջ,
որտեղ մենք մի օր պատահական կարող ենք դառնալ
միլիոնատեր, իսկ հաջորդ օրը՝ գողության զոհ:
Մենք սովոր ենք ասել՝ այն ինչ լինելու է, կլինի,
որովհետև շատ դեպքերում չենք էլ ուզում հասկանալ,
թե որտեղից են գալիս այդ պատահականությունները:
Մենք անում ենք քայլեր առանց գիտակցելու,
որ դրանք կարող են բերել փոփոխությունների:
Եվ այդ փոփոխությունը չի կարող լինել վաղը,
կամ մի քանի օրից, ամսից:
Այն կարող է լինել շատ տարիներ հետո և մենք
դրանց անվանենք պատահականություն:
Կա այսպես կոչված՝ > հասկացությունը,
համաձայն որի աշխարհի մի ծայրում թիթեռնիկի
թևերի շարժը կարող է փոթորիկ առաջացնել մյուս ծայրում:
Սա նման է դոմինոների երկար շղթայի,
որտեղ դոմինոները, միմյանց գտնելով և
աստիճանաբար մեծանալով, վերջում բերում են
ամենամեծ խաղաքարտի ընկնելուն:
Նույնն էլ մեր կյանքում է:
Մեր ցանկացած որոշում փոխում է մյուսը
և աստիճանաբար բերում փոփոխության հենց մեր իսկ
կա մեկ ուրիշի կյանքում:
Ես երբ փորձում էի հասկանալ, թե իմ այսօրվա այստեղ
լինելը ո՞ր որոշման արդյունքն է,

English: 
Or leave our house earlier
so as not to be in traffic?
We are accustomed to seeing
the world in chaos,
where we can become
a millionaire by chance,
and be robbed the next day,
again by chance.
We say things like “let it be”,
without even realizing
how this coincidences occur in our lives.
We take steps without understanding
that they lead to changes.
You shouldn’t wait for the changes
tomorrow or in a few months.
It can happen in many years.
We’ll probably call them "coincidences."
There is this phenomenon
called “the butterfly effect,"
according to which,
when a butterfly shakes its wings,
somewhere in the world,
thunder might happen,
even if it's on the other side
of the world.
This is very similar
to a long chain of dominoes,
where dominoes fall, one after another,
and at the end it makes
the biggest one fall.
This is quite similar to our life system:
every decision we make 
changes the next one,
and it makes a change, either in 
our own or in someone else’s life.
When I wanted to understand 
which one of my decisions

English: 
guided me to be here on this stage,
it turned out that it’s a result
of a very unimportant 
one made five years ago.
I had to choose between staying at home,
or joining a group to clean 
the surrounding community.
This may sound crazy.
After that, I started
to cooperate with an NGO,
where I made several decisions
that led me to be here today.
Let me tell you another
interesting story as well.
An American man named Joseph
Figlock was walking on the street
when a one-year-old baby fell
from above, right into his arms.
They weren’t hurt, just very scared.
Later, it turned out
that the baby’s mother was careless
and left the window open.
The curious baby
wanted to look out and fell.
He fortunately didn’t die,
thanks to his savior.
One year later, Figlock
was walking on the same street
and the same baby again,
fell into his arms.
Isn’t this shocking?
But what if his mother
just closed the window?
Or what if Figlock stopped
for a moment to have rest,

Armenian: 
հասկացա, որ այն սկսվել է 5 տարի առաջ
աննշան թվացող որոշումից՝ մնալ տանը,
թե՞ իջնել և օգնել մաքրման աշխատանքներին:
Հիմա կասեք՝ ի՞նչ կապ ունի տանը մնալը և
մաքրման աշխատանքներին մասնակցելը:
Շատ պարզ: Հենց այդ իմ որոշումից հետո ես
աչքի ընկա, ինձ հրավիրեցին այն կազմակերպություն,
որտեղ ես, նոր որոշումներ ու ընտրություններ կատարելով,
այսօր այստեղ եմ:
Կա ևս մեկ շատ հետաքրքիր պատմություն:
Ջոզեֆ Ֆիկլոկ անունով ամերիկացի քայլելիս է
լինում փողոցում, երբ պատահական երկնքից
ընկնում և նրա ձեռքերի մեջ է հայտնվում մեկամյա փոքրիկ:
Երկուսին էլ ոչինչ չի պատահում,
պարզապես երկուսն էլ ուժեղ վախենում են:
Պարզվում է, որ երեխայի անուշադիր մայրը
մոռացել էր փակել պատուհանը,
իսկ հետաքրքրասեր փոքրիկը պարզապես փորձելով
նայել ընկել է և մահանալու փոխարեն հայտնվել
փրկչի ձեռքերում:
Ուղիղ մեկ տարի անց Ֆիկլոկը դարձյալ քայլելիս է
լինում նույն փողոցով և դարձյալ նույն փոքրիկը
ընկնում և հայտնվում է նրա ձեռքերում:
Հետաքրքիր է, չէ՞:
Իսկ ի՞նչ կլիներ, եթե մայրը պարզապես
հիշեր և փակեր պատուհանը,
կամ Ֆիկլոկը մի պահ կանգ առներ հանգստանալու

English: 
or to straighten his suit?
This miracle simply
wouldn't have happened.
This story is a result
of cycled decisions.
I also have my story.
My friend and I were going to leave
a shop when we noticed
that we had forgotten to buy something.
Just seconds later, we ran out
from the shop with all the workers
having heard loud noises.
We saw two cars crashed on the spot
where we usually crossed the street.
Those couple of seconds
made us appreciate our life
and give importance to our decisions.
Everything influences us,
it's not only about our decisions,
but also all those things
that we say or hear.
You know what Armstrong said 
when he got to the moon?
In fact he didn't say,
"Hello people, I am on moon."
He said, "Good luck, Mr. Ficklock."
Doesn't this sound weird?
It turned out, as a child, 
Armstrong heard their neighbors fighting,
and the woman said,
"I would sooner believ
that our neighbor's child
will fly to the moon,
than that you'll be a gentleman."
I don't really know what kind 
of changes my life will have

Armenian: 
կամ թեկուզ պիջակը ուղղելու համար:
Միգուցե չլիներ այն հրաշք թվացող պատմությունը,
որը պարզապես շղթայական որոշումների շարունակություն է:
Ես նույնպես ունեմ իմ պատմությունը:
Մի քանի տարի առաջ ես և ընկերս,
երբ պատրաստվում էինք դուրս գալ խանութից,
հանկարծ հիշում ենք, որ գնումների մի մասը չենք կատարել:
Ետ ենք վերադառնում և ուժեղ հարվածի ձայնից
ամբողջ խանութի աշխատակազմի հետ դուրս ենք վազում:
Պարզվում է, որ այն հատվածով, որով մենք պետք է
անցնեինք փողոցը երկու մեքենա բախվել են իրար:
Ընդամենը մի քանի վայրկյանը ստիպեցին
գնահատել այն, ինչ կոչվում է կյանք և այն,
ինչ կոչվում է որոշում:
Մեզ վրա ազդում են ոչ միայն մեր կայացրած որոշումները,
այլև լսած և ասած ցանկացած խոսք:
Գիտե՞ք, թե ինչ է ասել Արմստրոնգը՝
հայտնվելով Լուսնի վրա:
Ոչ, նա չի ասել. >:
Այլ՝ <<մաղթում եմ ձեզ հաջողություն,
պարոն Ֆիկլոկ>>:
Իսկ ինչու՞ հենց սա:
Պարզվում է, որ մանուկ հասակում Արմստրոնգը
պատահաբար լսում է հարևանուհու վեճը ամուսնու
հետ, ով ասում է. <<Հարևանի երեխան ավելի շուտ
Լուսին կթռչի, քան թե դու տղամարդ կդառնաս>>:
Ես դեռ չգիտեմ, թե ինչ փոփոխություններ կառաջացնեն

Armenian: 
տարիներ առաջ կայացրած իմ որոշումները,
լսած և ասած խոսքերը, բայց մի բան հաստատ գիտեմ.
այն, ինչ ես այսօր անում եմ, ունի իր պատճառը,
անկախ նրանից՝ ես դա գիտեմ, թե՞ ոչ,
և այն փոխելու է իմ ապագան:
Եկեք սովորենք մանր քայլերի արվեստը:
Չէ՞ որ ամենամեծ ճանապարհորդությունն անգամ
սկսվում է մեկ աննշան քայլից:
Եվ ինչպես ասել է Պաոլո Կոելյոն՝
<<Մարդ պետք է ընտրություն կատարի,
հենց դրանում է նրա ուժը>>:
Եկեք լինենք ուժեղ մեր իսկ կայացրած ճիշտ որոշումներով:
Շնորհակալություն:

English: 
thanks to my decisions,
or things I have said or heard,
but I know for sure that what I do
today has its reasons
and will have its impact on my future,
whether I notice it or not.
Let's learn the art of small steps, 
as even the biggest trip starts
from a very tiny steps.
As Paulo Coelho said, “A man must choose.
Therein lieth his strength:
the power of his decisions.”
Let us be strong by our ability
to make right decisions.
Thank you!
