
English: 
Okay, so there were a couple of things that
I wanted to tell you that were left open in
the last lecture.
The first one was that I told you that there
were two types of games and then I only told
you about one type of game, so I know you’ve
all been dying of curiosity about that ever
since.
So, the first type of game that we talked
about was the one where every one has a particularly
shared goal.
You might of that as a structured game.
But the second type of game that Piaget was
interested in was dramatic or pretend play
games.
And generally how a pretend play episodes
works is that—well a child can always do
this by him or herself—but if it’s a group
game usually what happens is the kids get
together in a little group and they basically
script out a little play.
And its like—what might you call it?
Spontaneous improvisation.

Dutch: 
Goed, er waren een aantal dingen die ik jullie wilde vertellen, die nog niet afgemaakt waren
in de vorige les.
Het eerste was dat ik jullie vertelde dat er twee spelvormen zijn. Maar daarna heb ik slechts
één speltype uitgelegd. Dus ik weet dat jullie sindsdien staan te popelen om daarover te horen.
 
Het eerste type spel dat we bespraken, was dat waar iedereen een specifiek gedeeld doel heeft.
 
Dat kan je beschouwen als een gestructureerd spel.
Maar het tweede type spel waar Piaget geïnteresseerd in was, was dramatisch of "doen alsof" spel.
 
Hoe "doen alsof" spelen over het algemeen werkt is... een kind kan het ook alleen doen,
maar als het samenspel is, komen de kinderen gewoonlijk samen,
in een kleine groep, en ze zetten een kort toneelstuk uiteen.
Het is als... hoe zou je dat noemen?
Spontane improvisatie.

Dutch: 
Misschien spelen ze een gezin na, en ieder krijgt een rol,
dat zou normaal gesproken "moeder," "vader," en "baby" zijn,
en misschien "huisdier," hond of kat.
"Jij bent de kat, en jij bent de moeder, en jij bent de vader."
En dan creëren ze een tafereel.
Zoals een tafel met lakens, wat kinderen leuk lijken te vinden,
en dan spelen ze het spel.
Wat ze in zekere zin doen is hun ouders imiteren, of hun huisdier,
of de baby. Maar het is niet precies imitatie, en dat is belangrijk om op te merken,
want imitatie impliceert... als je iemand imiteert, wat je dan doet
is het kopiëren van wat hij zojuist deed.
Er zijn tegenwoordig bijvoorbeeld robots,
als je de robot wilt leren iets te doen, misschien heeft de robot een arm, dat heeft hij,
je kan zijn arm pakken, en dit doen.

English: 
You know, and so maybe they’ll play house
and they’ll assign, you know, a player to
each role and I guess that would normally
be mother and father and baby, often, and
maybe pet—dog or cat.
So, you know, you can be the cat and you can
be the mom and you can be the dad.
And then they’ll set up a little dramatic
arena.
Maybe it’s a, you know, like a table covered
with blankets, which kids seem to particularly
like and then they’ll run through the game.
Now, and in some sense what they’re doing
is imitating their parents or maybe their
pet or maybe the baby, but it’s not exactly
imitation, and this is an important thing
to note, because imitation would imply—if
you’re imitating someone what you’re in
sense doing is duplicating what they just
did.
Now there are robots, for example, now.
If you want to teach the robot how to do something,
so maybe the robot’s got an arm—in fact
it does—you can grab it’s arm and you
can go like this.

Dutch: 
En vervolgens zal hij, als je daar een blikje plaatst, precies dat doen, precies.
Dus je leert hem... hij heeft het vermogen om bewegingen te imiteren die hij al eens heeft verricht.
 
Maar als je een kind bent en een gezin naspeelt, en je bent de moeder,
dan kopieer je niet met je lichaam de precieze bewegingen
die je moeder maakte, de laatste keer dat je haar zag, of haar bekeek.
Wat je in plaats daarvan lijkt te kunnen, is je moeder bekijken gedurende langere perioden,
en iets te distilleren dat je kan omschrijven als haar "geest."
Ik weet dat, dat niet echt een psychologisch of wetenschappelijk woord is, maar het is een bruikbaar woord,
omdat... je zou misschien haar "persoonlijkheid" kunnen zeggen, maar het is niet precies haar persoonlijkheid,
want het is haar persoonlijkheid als moeder, wat niet echt haar persoonlijkheid is.
Het is de "moeder-persoonlijkheid," en die moeder-persoonlijkheid is iets wat al gepraktiseerd is
door moeders, sinds onheuglijke tijden.

English: 
And then as long as you pt can there, the
robot will do exactly that, precisely that.
So you’re teaching it—it has the capability
of imitating movements that it’s already
done once.
But, you know, when you’re a kid and you’re
playing house and maybe you’re being the
mother, you don’t precisely duplicate with
your body exactly the movements that you saw
your mother make maybe the last time you saw
her or the last time you were watching her.
What you seem to be able to do instead is
to watch your mother over long periods of
time and extract out something that you might
describe as her spirit.
And I know that that’s not really a psychological
or a scientific word but it’s a useful word
because—or you could perhaps say her personality
but it’s not her personality exactly because
it’s her personality as mother, which isn’t
really her personality.
It’s the Mother personality and that Mother
personality is something that has been practiced
by mothers for who knows how long.

Dutch: 
En wat het kind lijkt te doen als ze, in dit voorbeeld, haar moeder bekijkt,
is distilleren wat de geest van moederschap is, en dat vervolgens te belichamen.
Dus je kan de geest van moederschap zien als die elementen van gedrag en waarneming
en emotie en cognitie, ook dat... maar het zijn al die dingen belichaamd en gelijktijdig,
de gemeenschappelijke elementen van hoe een moeder handelt in verschillende situaties.
Waardoor je kan zeggen: "Dat is 'moeder-achtig' gedrag." En wie weet wat dat is.
 
Wat je doet is het stereotype van een moeder produceren, zogezegd.
Mensen houden niet van stereotypen, zeker in de psychologie, maar bijna alles
wat je denkt is in stereotypen. Er is niet zoveel verschil tussen een stereotype en een categorie.
 
Categorieën zijn simplificaties, en stereotypen zijn dat ook.
Hoe dan ook, stel je het stereotype van een moeder voor, en het kind geeft dat fysiek gestalte.

English: 
And what the child seems to do when she, we’ll
say for this example, is watching her mother
is extract out what the spirit of motherhood
is and then embody that, right?
And so you might think of the spirit of motherhood
as those elements of behavior and perception
and emotion and cognition, for that matter—but
it’s all of those embodied simultaneously—what’s
in common across all the instances of acting
like a mother.
You know, so you can say, “Well, that’s
mother-like behavior,” and who knows what
that might be.
I mean, what you want to do is conjure up
the stereotype roughly speaking of the mother.
You know, people don’t really like stereotypes,
especially in psychology, but almost all your
thinking is in stereotypes so there’s not
much difference between a stereotype and a
category, you know.
Categories are oversimplifications and so
are stereotypes.
But anyways, so you take—imagine the stereotype
of a mother and then the child is acting that

English: 
out.
And what they’re trying to do is to become
the mother roughly speaking.
So, and why?
Well, for obvious reasons.
There are obvious reasons why someone would
do that.
It’s because without mothers there wouldn’t
be any human beings and so if we didn’t
have successful mothers that would be the
end of us and so we wouldn’t be here to
talk about it.
So, now one of the things that Piaget observed
was that this kind of dramatic play was extraordinarily
important to children because it helped them
learn how to act like they would act maybe
when they’re older children or maybe when
they’re teenagers or maybe when they’re
young adults.
It’s a trial run in a relatively safe environment.
One of the things I’ve been thinking about,
it’s not that easy to precisely specify
the role of the father, but I really believe
that one of the things that fathers do, if
they do a good job of being fathers, is that
they circumscribe a safe space within the

Dutch: 
 
Wat ze probeert te doen, is de moeder te worden.
Waarom?
Dat is overduidelijk.
Er zijn evidente redenen waarom iemand dat doet.
Want zonder moeders zouden er geen mensen zijn. Als we geen
geslaagde moeders zouden hebben, zou het afgelopen zijn met ons, en zouden we niet hier zijn
om erover te praten.
Wat Piaget observeerde was dat dit soort toneelspel buitengewoon
belangrijk was voor kinderen, omdat ze zo leerden, hoe te handelen als ze
oudere kinderen zouden zijn, tieners zouden zijn,
of jonge volwassenen.
Het is een "test-case" in een relatief veilige omgeving.
Een van de dingen waarover ik heb nagedacht... Het is niet gemakkelijk om de rol
van de vader te specificeren, maar ik denk dat een van de dingen die vaders doen,
als ze goede vaders zijn, is dat ze een veilige ruimte aangeven

Dutch: 
in het huis, of in de gezinsomgeving, waar de kinderen ongestoord kunnen spelen.
Want spel is ook zeer gevoelig gedrag. Daarmee bedoel ik dat het gemakkelijk is
om het spel van kinderen te verstoren.
Als er iets mis is met het kind, zal het niet spelen.
Je kan zien dat het goed gaat met je kind, als het speelt.
Je zou hetzelfde kunnen zeggen over je hond, of wellicht je partner.
Als hij in een bijzonder speelse bui is, is er misschien geen speficiek probleem
in de relatie, op het moment, en alle behoeften die in zekere zin
meer fundamenteel zijn, zijn vervuld.
Dus om kinderen goed te laten spelen, moet je een veilig gebied aangeven, waar je
voor moet zorgen.
En dan kunnen ze experimenteren met verschillende manieren van zijn, en dat doen ze alleen,
maar ook in het gezelschap van andere kinderen.
En wat ze natuurlijk doen, is oefenen voor rollen voor later.
Je ziet dit soort dingen in kinderen op verschillende manieren, want

English: 
house or within the familial environment where
the children can play free of interference.
And so then because play is also a very sensitive
behavior, by which I mean that it’s easy
to disrupt play in children.
If there’s anything wrong with the child
they won’t play.
So one of the ways that you can tell if your
child is doing well is that they’re playing.
I mean I suppose you could say the same thing
about your dog or maybe even your partner.
You know, if they’re in a playful mood then
perhaps there isn’t anything particularly
wrong with the relationship at the moment
and all the needs that might be regarded in
some sense as more fundamental have been met.
And so to get children to play well you have
to circumscribe a safe area and they have
to be taken care of.
And then they can experiment with different
modes of being, and they do that by themselves
but they also do that in the company of other
children.
And obviously what they’re doing is practicing
for later roles.
And, you know, you see this sort of thing
in children at multiple levels because not

English: 
only will they play out being a parent—that’s
a very common element of child’s play—but
they’ll also often develop sort of fixations
on slightly older children, maybe a year older
or two years older, and sort of hero worship
them and follow them around and imitate them
even more directly than they might imitate
a parent.
Now obviously the child has his or her reasons
for that and the reasons are is they’re
trying to advance to the next stage, so they
scan the environment; look for something who
seems to have done that well, whatever that
means, who looks competent and is maybe friendly
and can tolerate having a, you know, kid trail
along behind them; and they act them out.
And so play, all the forms of play that we
described—the two basic forms—are extremely
important to children.
And when you see them pretending, as a parent,
one of the things that you should realize
is that it’s an extraordinarily important
form of activity; it’s how they socialize
themselves.

Dutch: 
ze spelen niet alleen een ouderrol, dat is een zeer gebruikelijk onderdeel van kinderspel,
maar ze raken ook gefixeerd op iets oudere kinderen, misschien een jaar ouder,
of twee jaar ouder. Die ze dan idoliseren, volgen en nadoen,
nog directer dan ze bij een ouder zouden doen.
Het kind heeft daar zijn redenen voor, en de reden is dat hij
de volgende fase probeert te bereiken. Dus hij scant de omgeving, zoekt iemand
die daarin geslaagd lijkt, wat dat ook moge zijn, die er capabel uitziet, en vriendelijk is,
en die het tolereert dat er een kind achter hem aanloopt. En hij maakt zich die ander eigen.
Dus spel, alle vormen van spel die we omschreven, de twee basisvormen, zijn zeer
belangrijk voor kinderen.
En als je ziet hoe ze "doen alsof," moet je als ouder beseffen dat
dat een buitengewoon belangrijke vorm van activiteit is, op die manier worden ze
gesocialiseerd.

Dutch: 
Iets anders wat ik niet heb vermeld, dit heeft ook met Piaget te maken...
We hebben het in de colleges over mythologie en sjamanistische inwijding gehad over
het idee dat de ontwikkeling van de menselijke persoonlijkheid een puntsgewijze opwaartse beweging is.
Dus je gaat vooruit, en dan kom je iets tegen wat in de weg staat, een of ander moeilijk obstakel,
dat je blokkeert, gedragsmatig. Waardoor je, je doel niet kan bereiken
aan de hand van je huidige gedragsmatige plannen. Of het is nog complexer dan dat, en het verstoort
de volledige structuur die je gebruikt om je gedrag in integreren in de loop der tijd.
Het verschil tussen die twee is zoals het verschil tussen
thuiskomen bij je partner, of uitgaan met je partner, als mensen dat nog steeds doen,
uitgaan met je partner terwijl hij een slecht humeur heeft.
Dus je lacht naar hem, of je vertelt een grapje,
maar je krijgt geen reactie, of hij reageert op een boze manier. Je zal je daarop oriënteren,

English: 
Now, the other thing that I didn’t mention—this
is concentrating on Piaget as well—is, you
know, we talked a little bit in the mythological
and shamanic initiation lectures about the
idea that human personality evolution is a
punctuated, upward development.
So you move ahead and then you encounter something
that gets in your way, some sort of severe
obstacle, and it either blocks you behaviorally
so that you can’t get to your goal using
your current behavioral plans or it’s even
more complex than that and it disrupts the
whole structure that you’re using to integrate
your behavior across time.
You know, so the difference between that would
be roughly the difference between say going
home to your partner or going on a date with
our partner, assuming people still do such
things, going out with your partner and them
being in an irritable mood.
And so what that would mean is maybe you smile
at them or you tell them a joke and, you know,
it falls flat or that respond in an angry
manner and so you’re going to orient to

English: 
that; it’s going to things fall apart a
little bit; you might say, “Oh, the whole
night’s ruined.”
You probably don’t say the whole relationship
has had it, but if that happens enough times
you might.
But you might say, “Oh, the whole night’s
ruined,” or maybe you’ll—which is probably
a bit of an overreaction right off the bat.
Like my impression as a clinician is that
when people are being difficult to get along
with you should let them do it three times
while you track it, because then the third
time they do it you can say, “Look you’ve
done this.
Here’s what you’re doing.”
And they say, “No, I’m not doing that,”
and you say, “Ha!
Yes you are because I saw you do it then and
then, and then.”
And then they’re basically screwed; you
win right away if you do that.
So, but more seriously, if it’s just one
little episode it’s best to let it go.
You don’t really have any proof and maybe
there’s just some, you know, local thing
wrong.
Three times, that’s a whole different issue
because then you’ve got some credibility
and it’s a nice balance between being too
impulsively reactive—you know, because you
should stand up for yourself, right?

Dutch: 
dingen zullen daardoor een beetje uit elkaar vallen. Je zegt misschien: "De hele avond is verpest."
 
Waarschijnlijk zeg je niet: "De hele relatie voorbij." Maar als dat vaak genoeg gebeurt
misschien wel.
Je zegt misschien: "De hele avond is verpest." Wat waarschijnlijk
een ietwat overdreven reactie is, zo direct.
Mijn indruk als klinisch psycholoog is dat als mensen moeilijk in de omgang zijn,
moet je ze het drie keer laten doen, terwijl je het in de gaten houdt. Want als ze het dan voor de derde keer doen,
kan je zeggen: "Kijk, dit heb je gedaan.
Dit is wat je doet."
En zij zeggen: "Nee, dat doe ik niet." En jij zegt:
"Jawel, want ik zag dat je het toen deed, en toen, en toen."
En dan zijn ze de sigaar, je wint meteen als je dat doet.
Maar serieus, als het slechts één voorval is, kan je het beter laten gaan.
Je hebt geen echt bewijs, en misschien is er gewoon iets kleins aan de hand.
 
Drie keer, dat is heel wat anders. Want dan heb je wat geloofwaardigheid,
en dat is een goed evenwicht tussen te impulsief reageren... want
je moet voor jezelf opkomen, toch?

English: 
Well, does that mean that you should respond
to every little slight?
Well, you’re going to be reacting all the
time if you do that, but you don’t want
to be a pushover and let people walk all over
you.
So you have to find some balance between being
tolerant, so you don’t have unnecessary
fights, and being tough so that you don’t
have unnecessary fights, and three is a nice
number.
Anyways, so you’re out with your partner
and they’re being annoying and, you know,
you can reconstruct your behavior.
Maybe instead of telling jokes you look at
your phone and let them calm down or something
like that.
You haven’t disrupted much of the frame
that you’re using to interact with, right?
The night, the evening, is still continuing
in it’s planned manner; you can still use
the perceptual structures and the expectations
that were guiding you.
They were modified at a very high resolution,
minor level.
And then, so that’s going to upset you a
little bit because you’re going to think,
you know, “What’s going on here?”
Maybe you’ll think, “Is there something
wrong with me?”—if you’re self-conscious

Dutch: 
Betekent dat, dat je moet reageren op ieder kleinigheidje?
Je zal de hele tijd reageren als je dat doet, maar je wilt
geen voetveeg zijn, en mensen over je heen laten lopen.
Dus je moet een balans vinden tussen tolerant zijn, zodat je geen onnodige strijd hebt,
en hard zijn, zodat je geen onnodige strijd hebt. En drie is een goed aantal.
 
Hoe dan ook, je bent op stap met je partner, en hij is vervelend,
en je kan je gedrag reconstrueren.
In plaats van grapjes te vertellen kijk je naar je telefoon, en laat je hem kalmeren, of iets dergelijks.
 
Je hebt niet veel aan het interpretatiekader veranderd, waarmee je de interactie vormgeeft.
De avond gaat nog steeds zoals gepland, je kan nog steeds gebruik maken
van de perceptuele structuren en de verwachtingen die je gidsten.
Ze zijn aangepast op een zeer hoge resolutie, op een kleine manier.
Dat zal je een beetje van slag maken, want je zal denken:
"Wat is er aan de hand?"
Misschien denk je: "Is er iets mis met mij?" Als je aan jezelf twijfelt,

English: 
you’ll do that—or maybe you’ll think
that there’s something wrong with them.
Whatever.
But it’s not that serious.
But then, you know, maybe you’re out with
your partner and, you know, some person wanders
over—you’re in a restaurant—some person
wanders over to the table and says, “Hello,”
to your partner.
“I didn’t know that you had a girlfriend
or boyfriend.
You, you know, you didn’t tell me that when
we went out last week.”
Well that’s going to be a whole different
scenario.
Right yeah, and you all laugh about that because
you know perfectly well that it’s a different
scenario.
Right, and you might say, “Well, why is
the one scenario more disrupting than the
other?” and the answer to that is something
like: if your presuppositions about the world
are arranged in a hierarchy, in a sense, so
that the little actions that you take to do
something are at the very bottom of the hierarchy,
or they’re the micro-details, and then you
continue to abstract up all the way to the
top, which might be, “I’m in a committed

Dutch: 
zal je dat doen. Of misschien denk je dat er iets mis is met hem.
Wat dan ook.
Maar het is niet zo ernstig.
Maar misschien ben je op stap met je partner, en iemand komt,
je bent in een restaurant, iemand komt naar de tafel en zegt: "Hallo"
tegen je partner.
"Ik wist niet dat je een vriend of vriendin had.
Dat heb je me niet verteld toen we vorige week uitgingen."
Dat is een heel ander scenario.
Ja, en jullie lachen erom, omdat je heel goed weet dat, dat een ander verhaal is.
 
En je kan vragen: "Waarom verstoort het ene scenario meer dan het andere?"
En het antwoord is zoiets als: als je veronderstellingen over de wereld
hiërarchisch geordend zijn, waardoor de kleine handelingen die je verricht
zich onderaan de hiërarchie bevinden, dat zijn de micro-details, en vervolgens
abstraheer je omhoog, helemaal tot aan de top, wat wellicht is: "Ik heb een trouwe relatie."

English: 
relationship”—now there are levels of
hierarchy going from being in a committed
relationship to the little actions that you
undertake with one another—the higher up
you have to go in the hierarchy, the higher
up the disruption occurs in the hierarchical
level, the more upset you’re going to be.
So irritable partner, well you can sort of
walk around that; unfaithful partner, well,
you know, that’s pretty much up at the top
of the hierarchy where you have to start rethinking
your past and your present and your future,
and maybe you are and who they are and who
men are and who women are, and it’s like,
it’s really a disaster, right?
Everything falls apart.
Well, then that’s the little trip to the
underworld that we talked about.
Now Piaget had an idea like that also with
regards to children, because his stage theory
is a punctuated theory.
One of the things he noted about children
was that they would construct a structure
and a structure would be—I think again the
best way to think about it as is a personality

Dutch: 
Er zijn hiërarchische niveaus, van het hebben van een trouwe relatie
tot de kleine handelingen die je samen onderneemt. Hoe hoger
je moet gaan in de hiërarchie, hoe hoger de verstoring plaatsvindt in de hiërarchie,
des te meer je van slag zal zijn.
Dus een prikkelbare partner, dat kan je nog ontwijken, maar een ontrouwe partner,
dat is ongeveer de top van de hiërarchie, waardoor je opnieuw moet nadenken over
je verleden, je heden, en je toekomst, en wie jij bent, en wie hij is,
en hoe mannen zijn, en hoe vrouwen zijn, dat is echt rampzalig.
Alles valt uit elkaar.
Dat is de reis naar de onderwereld waar we het over gehad hebben.
Piaget had een soortgelijk idee met betrekking tot kinderen, want zijn stadiumtheorie
is een puntsgewijze theorie.
Wat hij opmerkte bij kinderen, was dat ze een structuur construeerden,
en een structuur is... Ik denk dat je het, het beste kan beschouwen als een persoonlijkheid.

English: 
because a personality has thoughts and emotions
and motivations and actions; it’s all of
those at the same time.
It’s this little alive subelement of you,
and children are conjuring up these little
subelements of themselves that have functional
utility, as they build themselves from their
motor systems upwards, and now and then they
run into a situation where the tools that
they’ve built—the subpersonalities that
they’ve built—aren’t fulfilling the
desired function.
So maybe that’ll happen when, you know,
a three-year-old goes to kindergarten and
isn’t making friends easily.
Well that’s going to be—a child’s going
to come home after that and cry, fall apart,
and maybe be angry, and tell their parents,
“No one would play with me.”
And, you know, they’ll breakdown; they’ll
have tears.
And it’s almost as if they switch from a
domain where they’re competent.
Like, emotion signifies, especially negative
emotion, signifies that you’ve moved from

Dutch: 
Want een persoonlijkheid heeft gedachten, en gevoelens, en motivaties, en handelingen, het is al die dingen
tegelijkertijd.
Het is een levend "sub-element" in je, en kinderen produceren zulke sub-elementen
van zichzelf, die functioneel zijn, terwijl ze zichzelf "opbouwen" vanuit
hun motorische systemen, en af en toe treffen ze een situatie aan waar de gereedschappen
die ze hebben opgebouwd, de "subpersoonlijkheden" die ze hebben opgebouwd, niet het gewenste
effect hebben.
Dat gebeurt misschien als een driejarige naar de kinderdagopvang gaat
en geen vrienden maakt.
En dat zal... een kind zal thuiskomen en huilen, in elkaar storten,
en misschien boos zijn, en zijn ouders vertellen: "Niemand wilde met me spelen."
Ze zullen in tranen uitbarsten.
Het is bijna alsof ze omschakelen van een domein waar ze vaardig zijn...
gevoelens, zeker negatieve gevoelens, geven aan dat je bent overgegaan van

English: 
the domain in which you’re competent to
the domain in which you’re not competent,
and if you’re crying, for example, then
that’s often a distress signal.
Sometimes it’s anger but it’s often a
distress signal and it means, “I’ve ended
up in a situation where what I know is no
longer sufficient to produce the outcomes
that I desire.”
So you cry and then you get help.
People come and say, “Well, what’s the
matter?” and they give you a little bat.
And, you know, and they console you and maybe
they help you strategize about what you could
do to make the situation better or how you
could act.
Or, if you’re a smart parent, maybe you
play with your child and offer them—you
know, and upgrade their ability to interact
socially.
Or you take them on additional play-dates
or whatever and monitor their behavior and
help them reconstruct their little subpersonalities
and bring in more information so that it’s
more sophisticated.
So that would be the Piagetian—so this is
a combination of the Piagetian ideas of the

Dutch: 
het domein waar je competent bent, naar het domein waar je niet competent bent.
En als je huilt is dat vaak een teken van verontrusting.
Soms is het woede, maar vaak is het een teken van verontrusting, en het betekent:
"Ik ben terechtgekomen in een situatie, waar wat ik weet niet langer voldoende is, om de gewenste
resultaten te produceren.
Dus huil je, en dan krijg je hulp.
Mensen komen en vragen: "Wat is er aan de hand?" En ze geven je een schouderklopje.
Ze troosten je, en misschien helpen ze je een strategie te bepalen, wat je zou
kunnen doen om de situatie te verbeteren, of hoe je zou kunnen handelen.
Of als je een slimme ouder bent, speel je misschien met je kind en bied je hem...
verbeter je zijn sociale vaardigheden.
Of je laat hem vaker bij anderen spelen, en houdt zijn gedrag in de gaten,
en helpt hem zijn kleine subpersoonlijkheid te reconstrueren, meer informatie te integreren,
zodat die verfijnder wordt.
Dat is de piagetiaanse... dit is een combinatie van de piagetiaanse ideeën van de

English: 
Stage Theory, which is movement upward with
a punctuation, and that’s the confusion
because the previous structure is no longer
well-adapted to the world; and then the idea
of assimilation and accommodation.
Now Piaget kind of made assimilation and accommodation,
in a sense, opposites, and it’s not exactly.
It’s hard to figure out.
But assimilation, for Piaget, is when you
pull information in and the structure—the
internal structure that you’re pulling it
into—doesn’t really have to change that
much.
And accommodation is when you pull in a fairly
mighty piece of information, often negative,
and it’s so disruptive that the structure
that you’re using to understand the information
has to be reconstructed.
Now, Piaget thinks of assimilation or accommodation,
but I think it’s much easier to think about
it on a continuum with the assimilation occurring
at the level of micro-behaviors.
You know, like if you’re trying to pick
up a fork, you know, and maybe your hand’s
numb, you try to pick up a fork and it doesn’t
work a couple times then you just change your

Dutch: 
stadiumtheorie, een puntsgewijze opwaartse beweging, en dat is de verwarring
omdat de vorige structuur niet langer goed afgestemd is op de wereld, en daarnaast het idee van
assimilatie en accommodatie.
Piaget maakte van assimilatie en accommodatie in zekere zin tegenpolen, en het is niet precies....
Het is moeilijk vast te stellen.
Maar assimilatie is voor Piaget als je informatie tot je neemt, en de structuur,
de innerlijke structuur waar het in komt, hoeft niet echt veel te veranderen.
 
En accommodatie is als je aanzienlijk "stuk" informatie tot je neemt, vaak negatief,
en het is zo verstorend, dat de structuur die je gebruikt om de informatie te begrijpen,
gereconstrueerd moet worden.
Piaget ziet het als of assimilatie of accommodatie, maar ik denk dat het makkelijker is om het zien
als een continuüm, waarbij de assimilatie plaatsvindt op het niveau van "micro-gedrag" ...
Als je een vork probeert op te pakken, en je hand is gevoelloos,
je probeert een vork op te pakken, en het werkt niet, een aantal keer, dan verander je van greep

English: 
grip and pick it up.
Like it’s a little annoying.
You’re going to look at the fork and you’re
going to try a couple of routines to pick
it up but, you know, it’s not going to bring
your whole damn world to a halt.
You know, so whereas if you find a dead mouse
in your soup, well that’s going to be a
whole different story, and again it’s a
hierarchical issue.
And so at the bottom, near the motor structures,
I would say it’s easy to assimilate; you
just have to make minor changes to the—I
like to think about them as maps really; they’re
maps or personalities.
I know those don’t sound the same but they’re
very similar.
Depends on whether the thing needs a little
adjustment or whether you have to toss the
whole thing away and build a new one.
You know, it’s the difference between tightening
the lug nuts on your car or buying a new car.
You can see levels of—you can understand
it as levels of difficulty.
Another way of thinking about it—you need
to know this because you need to understand

Dutch: 
en pakt hem op.
Dat is ietwat irritant.
Je zal naar de vork kijken, en je zal een aantal routines proberen om hem op te pakken,
maar dat zal niet je hele wereld doen instorten.
Maar als je een dode muis in je soep vindt, zal het een heel ander verhaal zijn.
Dat is wederom een kwestie van hiërarchie.
Dus onderaan, bij de motorische structuren, is het volgens mij makkelijk om te assimileren,
je hoeft slechts kleine veranderingen te maken in de... ik beschouw ze als kaarten,
kaarten of persoonlijkheden.
Ik weet dat die twee niet hetzelfde lijken, maar ze zijn zeer vergelijkbaar.
Het ligt eraan of het ding een kleine aanpassing nodig heeft, of dat je het hele ding moet weggooien
en iets nieuws moet bouwen.
Het is het verschil tussen het aandraaien van de slotbouten van je auto, en het kopen van een nieuwe auto.
Je kan niveaus van...je kan het zien als niveaus van complexiteit.
Een andere manier om het te bekijken... je moet dit weten, want je moet begrijpen

Dutch: 
hoe je bepaalt, hoe zeer je van streek moet zijn als iets verkeerd gaat.
Dat is een zeer ingewikkelde vraag.
Als je wakker wordt met pijn in je zij, hoe van slag moet je dan zijn?
Dat weet je niet.
Misschien is het niets, misschien sterf je binnen zes maanden aan kanker.
Je weet het niet.
Dus het is niet vanzelfsprekend hoe mensen hun emoties afstemmen, als iets verkeerd gaat,
want de reikwijdte van dat wat verkeerd ging is niet duidelijk.
Je partner is kribbig als jullie uit eten gaan.
Betekent dat, dat jullie over twee weken uit elkaar zullen gaan?
Misschien wel.
Dus waarom zou je niet over de rooie gaan, omdat je wereld instort?
Sommige mensen doen dat, dat zijn mensen met meer negatieve emoties,
die hoger scoren op het kenmerk "neurotischheid."
Omdat zij met een grotere waarschijnlijkheid reageren alsof een kleine, potentieel kleine, anomalie,
of onzeker iets, of een dreiging, of discontinuïteit, of een onverwachte gebeurtenis, catastrofaal is.
Terwijl bij een emotioneel stabiel persoon... je zal misschien moeten zeggen: "Ik maak het uit,"
voordat zij van streek zullen raken, en zelfs dan zal het ze misschien niet

English: 
how it is that you figure out how upset you
should get when something goes wrong.
It’s a very very complicated question.
If you wake up with an ache in your side,
how upset should you be?
Well you don’t know.
It’s like, maybe it’s nothing; maybe you’re
going to die of cancer in six months.
You don’t know.
And so it’s not self-evident how people
calibrate their emotions when something goes
wrong because the extent of the thing that
when wrong is not clearly evident.
Your partner’s crabby when you go out for
dinner.
Does that mean that you’re going to break
up in two weeks?
Well, it might mean that.
So why don’t you just flip out right away
because the whole world’s coming to an end.
Well, some people do, right, and those would
be people who are higher in negative emotion
or higher in trait neurotism.
Because they’re more likely to react as
if a small, potentially small, anomaly or
uncertainty or threat or discontinuity or
unexpected occurrence is catastrophic, where
an emotionally stable person, you know, you
might have to say, “I’m breaking up with
you,” before they’re going to, you know,
look upset and maybe even then it’s not

Dutch: 
al te zeer raken.
Dus je denkt aan de motorische hiërarchie, van micro-gedrag onderaan
tot abstracties aan de top, en dan kan je begrijpen hoe je kan inschatten
hoezeer je van slag raakt, als er iets verkeerd gaat.
Veronderstel dat het klein is, om te beginnen.
Controleer het op dat niveau.
Als je het niet op dat niveau kan repareren, ga dan een niveau omhoog.
Als je auto niet werkt, koop je niet meteen een nieuwe.
Het eerste wat je doet, is kijken of de accu leeg is, want dat is wat je
kan doen, en wat je de kleinste hoeveelheid problemen bezorgt.
En dat is een zeer goede leidraad voor mentale hygiëne.
Het is zoals het scheermes van Ockham.
Je kent het scheermens van Ockham uit de wetenschap, toch?
Weet iedereen wat Ockhams scheermes is?
Hoeveel mensen weten wat Ockhams scheermes is?
Hoeveel mensen weten het niet?
O, dat is verbazingwekkend.
Verbazingwekkend.
Je zou het moeten weten.
Het is jammer dat jullie dat niet weten.
Ongetwijfeld ligt dat niet aan jullie.

English: 
going to bother them that much.
So you think of the motor hierarchy, you know,
ranging from microbehaviours at the bottom
to abstractions at the top and then you can
understand how you might compute how upset
you get when something goes wrong.
Assume that it’s small to begin with.
Check at that level.
If you can’t fix it at that level advance
one level up.
If your car doesn’t work you don’t buy
a new one.
The first thing you do is maybe see if the
battery is dead, right, because that’s the
path that you could take that would cause
you the least amount of trouble.
And it’s a really good schema for mental
hygiene.
It’s like Occam’s razor.
You know Occams razor in science, right?
Does everybody know what Occam’s razor is?
How many people know what Occam’s razor
is?
Okay, how many people don’t know?
Oh, that’s amazing.
It’s amazing.
Okay, well you should know.
It’s really too bad that you don’t know.
It’s undoubtedly no reflection on you.

Dutch: 
Hoe dan ook, Ockhams scheermes is een frase, die verwijst naar een principe, dat ingesteld werd
door een oude denker genaamd Ockham, die zei: "Vermenigvuldig je verklaringen niet meer dan noodzakelijk."
 
Wat hij bedoelde was: als je zes redenen hebt, waarom iets verkeerd is gegaan,
en je kan ze rangschikken aan de hand van hun complexiteit, kies dan de meest eenvoudige,
en blijf daarbij, totdat die weerlegd is, en dan neem je volgende meest eenvoudige, et cetera.
Het wordt vaak gebruikt als een leidraad in de wetenschap, waar het idee is: als je
een eenvoudige verklaring hebt, maak het dan niet ingewikkelder met nodeloze veronderstellingen.
Het geeft misschien ook een diepere onderliggende waarheid aan, namelijk dat het onwaarschijnlijk is

English: 
Anyways, Occam’s razor is a phrase referring
to a principal that was established by an
ancient thinker, Occam, and he said, “Does
not multiply your explanatory principles beyond
necessity.”
Okay and so what he meant was: If you have
six reasons why something might have gone
wrong and you can rank-order them in terms
of complexity, pick the simplest one and then
until you disprove that stick with it and
then go to the next simplest one and so on.
And it’s often used as a guiding principle
in science where the idea is if you have a
simple explanation, don’t complicate it
up with a bunch of unnecessary assumptions.
And it also might be reflective of a deeper
underlying truth, which is that it’s unlikely

English: 
for any set of entities to be in any particular
configuration, but it’s particularly unlikely
for them to be in an unlikely and complex
configuration.
So anyways, so hopefully that’s understandable.
You can tangle all those ideas together.
At the bottom of your personality hierarchy
there are actions; at the top there are abstractions—moral
abstractions like, “Be a good person”.
When you run into something that’s unexpected,
the amount you get upset is proportionate
to the level in the hierarchy where the damage
appears to be taking place.
Now you kind of have to guess at that and
partially you do that with your temperament—so
if you’re high in neruroticism you guess
catastrophe and if it’s low in neuroticism
you guess irrelevant—and you do that partly
because of the way that you perceive your
own competence—you know, because if you’ve
encountered minor to major problems in the
past, say even if you’re a nervous person,
and you’ve solved them you might’ve learned,
“Well yeah, it’s a problem but I can fix
problems so it’s not really a problem,”
which is a really good way to think of yourself.

Dutch: 
dat een verzameling entiteiten een specifieke constellatie vormt, maar dat het bijzonder onwaarschijnlijk is
dat ze een onwaarschijnlijke en complexe constellatie vormen.
Hoe dan ook, hopelijk is dat begrijpelijk.
Je kan al die ideeën samenvlechten.
Onderaan de hiërarchie van je persoonlijkheid bevinden zich handelingen, aan de top bevinden zich abstracties,
morele abstracties, zoals: "Wees een goed persoon."
Als je iets onverwachts tegenkomt, is de mate waarin je van slag raakt, evenredig aan
het niveau in de hiërarchie waar de schade lijkt hebben plaatsgevonden.
Dat moet je enigszins raden, en dat doe je deels met je temperament,
dus als je zeer neurotisch bent, gok je "catastrofe," en als je weinig neurotisch bent, gok je "irrelevant."
En dat doe je gedeeltelijk vanwege de manier waarop je
je eigen vaardigheid waarneemt. Want als je kleinere en grotere problemen in het verleden
bent tegengekomen, zelfs als je een nerveus type bent, en je hebt die opgelost,  dan heb je wellicht geleerd:
"Ja, dat is een probleem, maar ik kan problemen oplossen, dus het is niet echt een probleem."
Dat is een goede manier om jezelf te zien.

Dutch: 
Dat is veel beter dan jezelf te zien als: "Ik ben een persoon zonder problemen."
 
Ja, veel succes daarmee.
Maar: "Ik ben een persoon die problemen kan aanpakken, als ik me er op concentreer,"
dat is zeer bruikbaar.
En de andere manier waarop je zenuwstelsel beslist hoe van slag je moet raken,
als er iets gebeurt, is door te kijken naar hoe andere mensen je behandelen.
En als zij de behandelen als iemand die competent is, dan wordt je zenuwstelsel minder neurotisch.
Dat is een goede manier om het zien.
Je produceert meer serotonine, je reageert minder algemeen op foutindicaties.
Goed, Piaget heeft het over assimilatie.
Assimilatie is als je een kleine verandering moet maken, en accommodatie is als de hele structuur
opnieuw geconfigureerd moet worden. En hij zag dat als verschillende
manieren van leren, maar dat is niet zo. Ze bevinden zich op een continuüm, van zeer eenvoudig
naar zeer complex.
Hebben jullie ooit gehoord over het idee van een paradigmaverschuiving?
Hoeveel van jullie hebben daarover gehoord?

English: 
You know, that’s a much better way to think
of yourself than, “I’m a person with no
problems.”
It’s like, good luck with that.
But, “I’m a person who could successfully
address problems if I concentrated on them”:
that’s very very useful.
And then the other way that your nervous system
sort of decides how upset you should get when
something happens is by looking at how other
people treat you.
And if they treat you like you’re competent
then your nervous system gets less neurotic.
That’s a good way of thinking about it.
You produce more serotonin, you react less
globally to indications of error.
Okay, so anyways so Piaget: he’s talks about
assimilation.
Assimilation is when you have to make a little
change and accommodation is when the whole
damn structure has to be reconfigured, and
he thought about those, in some sense, as
separate types of learning, but they’re
not; they’re on a continuum from very simple
to very complex.
Have any of you ever heard of the idea of
a paradigm shift?
How many people have heard of that?

Dutch: 
Hoeveel niet?
Kennen jullie de naam "Thomas Kuhn"?
Iemand?
Nee... goed, Thomas Kuhn was een wetenschapsfilosoof, en hij schreef een boek in 1962 getiteld
"De structuur van wetenschappelijke revoluties." En Kuhn zei in feite hetzelfde over
de manier waarop kennisstructuren zich ontwikkelen, als wat Piaget zei over de ontwikkeling van de kennisstructuren
in een individu.
Het ging Kuhn om grote transformaties in het wetenschappelijk perspectief.
Een voorbeeld, aan het einde van de jaren 1890, waren fysici ervan overtuigd dat
ze de hele onderneming konden opdoeken.
Waarom?
Omdat de fysici alles wisten wat er te weten viel.
Er was geen enkel fenomeen dat fysici, op dat moment, niet konden verklaren.

English: 
Okay, how many people haven’t?
Alright, do you know the name Thomas Kuhn?
Anybody?
No, okay well Thomas Coon was a philosopher
of science and he wrote a book in 1962 called
“The Nature of Scientific Revolutions”,
and Kuhn basically said the same thing about
the way knowledge structures proceeded as
Piaget said about the progression of knowledge
structures within the individual.
So Kuhn was concerned about large-scale transformations
in scientific viewpoint.
So let me give you an example: so in the late
1890’s, physicists were convinced that they
were just going to have to shut the whole
endeavor down.
Why?
Well, because the physicists knew everything
that there was to know.
There wasn’t a single phenomena, at that
point, that physicists could not account for

Dutch: 
Op één na, en dit is het fenomeen dat ze niet konden verklaren.
Stel je voor dat je op een trein staat, en hij gaat die kant op, met de helft van de snelheid van het licht.
En jij schijnt met een zaklamp, je staat op de trein (uiteraard beschermd tegen de wind),
en je schijnt licht dat die kant op gaat. En je meet de snelheid van het licht
dat uit je zaklamp komt.
De snelheid van het licht is 300.000 kilometer per seconde, uit je zaklamp.
Goed, nu sta je op de grond, en je kijkt naar hoe die trein voorbij komt.
En iemand die op de trein staat, schijnt met een zaklamp, en er komt licht uit,
en daarvan meet je de snelheid.
Wat is de snelheid?
Je denkt wellicht: "Het is de snelheid van het licht plus de helft van de snelheid van het licht,
want de trein gaat met halve lichtsnelheid, en het licht gaat met de snelheid van het licht.
 
Dus het licht van de combinatie van de trein en de lamp, is de lichtsnelheid
plus halve lichtsnelheid. Dat is wat er zou gebeuren als iemand een bal zou gooien."
 
Maar dat is onjuist.

English: 
except one, and here’s the one they couldn’t
account for:
So imagine you’re on a train and it’s
going that way at half the speed of light.
And you shine a flashlight—you’re standing
on the top of the train, obviously protecting
yourself against the wind, and you shine a
light going ahead and you measure the speed
of light out of your flashlight.
The speed of light is 186 000 miles per second
out of your flashlight.
Okay, so now you’re on the ground and you’re
watching this train zip by.
And the guy’s on top of it shining a flashlight
and light comes out of the front of his flashlight
and you measure the speed of it.
What’s the speed?
Well, you might think, “Well, obviously
it’s the speed of light plus half the speed
of light because the train is going half the
speed of light and the light is going the
speed of light.
And so the light coming from the combination
of the train and the light is the speed of
light plus half the speed of light; that’s
what would happen if someone was throwing
a ball, right?”
But that isn’t right.

Dutch: 
Wat er gebeurt, is dat het de snelheid van het licht is. Hoe snel je ook gaat als je
met je zaklamp schijnt, het licht van je zaklamp zal
precies 300.000 kilometer per seconde gaan.
300.000 kilometer per seconde.
Het wordt niet meer.
 
Dus als je op de trein staat, en je gaat achteruit, en je schijnt met de lamp,
en iemand meet het, is het niet lichtsnelheid min de helft van de lichtsnelheid.
Wat zo zou zijn als je een bal zou gooien.
Het is de snelheid van het licht.
Niemand kon dat te verklaren.
Dat was onbegrijpelijk, maar iedereen negeerde het.
Het blijkt dat je dat niet kan negeren, en dat was niet het enige wat niet goed
in kaart gebracht was aan het einde van de negentiende eeuw vanuit de fysica,
maar het was een belangrijk punt.
En om dat op te lossen moest de newtoniaanse fysica volledig omver worden geworpen, en vervangen door
kwantumfysica.
Kwantumfysica is... je kan kwantumfysica zien als zo'n doos,

English: 
What happens is it’s the speed of light
and no matter how fast you’re going when
you shine your flashlight out, the light coming
out of your flashlight is going to be going
exactly 186 000 miles an hour—I mean a second.
A second, sorry.
186 000 miles a second.
It’s not additive.
And so if you’re on the train and you’re
going backwards and you’re shining you’re
light, and the person measures it, it’s
not the speed of light minus half the speed
of light, which is what it would be if your
were throwing a ball.
It’s the speed of light.
Well, nobody knew how the hell to account
for that.
It’s like, that just made no sense at all
but everyone was ignoring it.
Well, it turns out you can’t ignore that
and that wasn’t the only thing that wasn’t
quite well-laid out at the end of the nineteenth
century from the perspective of physics, but
it was a big one.
And to solve that Newtonian physics had to
be completely overthrown and quantum physics
put in its place.
And quantum physics is—quantum physics,
you might think of it as a box like this and

English: 
inside that there’s a box that says Newtonian
physics.
And so quantum physics can explain everything
that Newtonian physics can explain but it
explains some more things beside, and so you
would say, because of the, it’s a better
theory.
Now, I might say, “Well, you’ve just made
a personality transformation.
Are you a better person than you were before?”
and you might say, “Well, how in the world
can you make a judgment like that?”
And I would say, “Well, if you’re a better
personality you can do all the things you
could do before, just as well or maybe even
a little better, plus there’s a bunch of
new things you could do.
That’s a better personality.”
It’s another interesting example of how
the idea of better, which really is a moral
idea in some sense, better versus worse, you
can conceptualize it—well, this is one of
the things that Piaget is really really useful
for, because it gives you a language that’s
grounded in observation and in science to
start to handle questions that start to border
on the moral.
So a better personality can do more than the
previous personality could, and you certainly
see how that would be applicable to your life.

Dutch: 
met daarin een doos voor newtoniaanse fysica.
Dus kwantumfysica kan alles verklaren wat newtoniaanse fysica kan verklaren,
maar daarnaast verklaart het nog een aantal andere dingen. En je kan zeggen dat het daarom een betere theorie is.
 
Ik kan zeggen: "Je hebt zojuist een persoonlijke transformatie doorgemaakt.
Ben je een betere persoon in vergelijking met daarvoor?" En jij zegt wellicht: "Hoe zou je
zoiets kunnen beoordelen?"
Ik zou zeggen: "Als je een betere persoonlijkheid hebt, kan je alles wat je
daarvoor ook kon, evengoed, of misschien iets beter, en daarnaast zijn er een aantal
nieuwe dingen die je kan.
Dat is een betere persoonlijkheid."
Dat is een interessant voorbeeld van hoe het idee van "beter," wat een ethisch idee is,
beter tegenover slechter... je kan het conceptualiseren. Dit is een van de dingen
waar Piaget zeer bruikbaar voor is, omdat hij je een taal geeft,
die verankerd is in observatie en wetenschap, om vragen te benaderen die grenzen aan het morele.
 
Dus een betere persoonlijkheid kan meer dan de vorige persoonlijkheid kon, en je kan zeker zien
hoe dat toepasbaar is op je leven.

Dutch: 
Op basis daarvan, zou ik suggereren... mensen vergelijken zichzelf
altijd met andere mensen. En wat je over het algemeen doet, is jezelf vergelijken met...
je maakt een kleine sociale hiërarchie van de mensen in je omgeving.
Dat is een zeer irritante neiging, want het betekent dat hoe geslaagd je ook bent
in je leven, je altijd in het midden van de sociale hiërarchie staat.
Dus je wordt uiteindelijk... weet ik veel...
misschien word je directeur van een bedrijf dat honderd miljoen dollar waard is.
Dan ga je om met een aantal directeuren, en het zijn er tien.
Drie daarvan zijn directeur van een bedrijf dat twee miljard waard is.
In vergelijking met die mensen ben je een kleine directeur. Maar met wie ga je
jezelf vergelijken?
Met de mensen die jouw rommel opruimen?
Nee.
Dat zou kunnen, maar dat doe je niet. Je hebt een kleine groep om je heen, en jij zit ergens in het midden.
 
Dat is nuttig om te weten, want dat betekent dat je moet leren omgaan
met het feit dat je, je ergens in het midden bevindt.
En je zegt misschien: "Hoe ga je daarmee om? Want je moet beter worden,
en je moet ergens zeer goed in zijn."

English: 
And one of the things I would suggest as a
consequence to that is: you know, people always
compare themselves to other people, and generally
what you do is you compare yourself—you
make a little dominance hierarchy out of the
people that are right around you.
And this is a very annoying propensity because
what it means is that no matter how successful
you get in your life you’re still going
to be in the middle of the dominance hierarchy.
So you’ll end up, I don’t know maybe you’ll
end up—God I don’t know—maybe you’re
CEO of a hundred million dollar company, let’s
say.
Well, you’d go hang out with a bunch of
CEOs and there are ten of them.
Three of them are CEOs of a two billion dollar
company.
It’s like, you’re a pretty little CEO
among those people, but who are you going
to be comparing yourself to?
The guys who pick up your trash?
It’s like no.
You could but you won’t; you’ll have your
little group around you and you’ll be somewhere
in the middle.
And so that’s useful to know because that
means that what you have to learn to cope
with is the fact that you’re going to be
somewhere in the middle.
And then you might say, “Well, how do you
cope with that because you should be improving
and you also want to be very good at something?”

Dutch: 
Ik denk dat de beste manier om dat te doen, zeker als je ouder bent,
is door jezelf niet te vergelijken met andere mensen. Je vergelijkt jezelf met de vorige versie van jezelf.
 
Dat is een goede manier om het controleren, want zeker tegen de tijd dat je dertig bent...
als je jong bent, moet je jezelf vergelijken met andere mensen, omdat als je jong bent
je veel op alle andere jonge mensen lijkt. Maar tegen de tijd dat je dertig bent, of ouder,
lijk je helemaal niet meer op andere mensen.
Omdat de omstandigheden van je leven dusdanig uniek en specifiek beginnen te worden.
 
Jezelf met anderen vergelijken helpt dan niet echt, maar jezelf vergelijken
met wie je daarvoor was, dat is zeer behulpzaam, en dat kan je, je hele leven blijven doen.
En het is een eerlijk spel, want de vorige "jij" had alle problemen en alle kansen
en positieve eigenschappen die jij hebt.
Het is een eerlijk spel, en het zal je een hoop ellende besparen.

English: 
Well, I think the best way to do that, and
this is especially true when you’re older,
is that you don’t compare yourself to other
people; you compare yourself to the previous
version of you.
It’s a good control, right, because you’ll
see, especially by the time you’re about
thirty, when you’re young you have to compare
yourself to other people because when you’re
young you’re a lot like all other people,
in some sense, but by the time you’re thirty
or older you’re not very much like other
people at all.
And so, you know, because the conditions of
your life start to become so unique and specific
to you.
Well then comparing yourself to other people
isn’t very helpful, but comparing yourself
to who you were before: that’s really helpful
and you can keep doing that your whole life.
And it’s a fair game, right, because the
previous you had all the problems and all
the opportunities and positive attributes
that you have.
It’s fair; it’s a fair game and it’ll
save you an awful lot of misery.

Dutch: 
Goed, Piaget omschreef verschillende spelvormen, en hij had het over verschillende manieren
waarop die helpen bij de socialisatie.
Ik gebruik dit "meta- idee," de hiërarchie van de persoonlijkheid,
om dat uit leggen.
Vanuit een piagetiaans perspectief "bouw je jezelf op" vanuit je lichaam, richting steeds meer abstractie.
En terwijl je dat doet, kan je steeds meer dingen doen met je lichaam, maar je kan ook
steeds complexere dingen doen, waarmee je de verschillende dingen die je doet met je lichaam, integreert in de loop der tijd,
en met steeds meer mensen.
Piaget heeft een zeer cool idee over wat moraliteit constitueert, als een consequentie daarvan.
 
Laten we zeggen dat je spel A of spel B kan kiezen.
En jij zegt misschien: "Ik wil weten welk spel beter is, A of B.
Want als ik een spel ga spelen, kan het beter een beter spel zijn."

English: 
So, alright so Piaget outlined different forms
of games and he talked about different ways
that those aided in socializations.
And you can understand that—I use this “meta”
idea, which was the hierarchy of personality,
to sort of explain that.
From a Piagetian perspective, you put yourself
together from your body upward toward increased
abstractions, and as you do that you can do
more things with your body but you can also
do more complex things integrating those things
that your do with your body across time and
with increasing numbers of other people.
Now, Piaget has this really cool idea about
what constitutes reality as a consequence
of that.
So he would say: Alright, so let’s say you
can choose Game A or you can choose Game B
and you might say, “Well, I want to figure
out whether Game A or Game B is a better game
because if I’m going to play a game it might
as well be a better game.”

English: 
And he would say, “Okay, so here’s how
you can figure out if the game you’re playing
is a good one: it’s good for you.
Now.
It’s good for you now, next week, next month,
next year, and ten years from now.
So not only is it good for you now, but if
you play it repeatedly things get better for
you.”
Okay, so that’s a game where you’re taking
the future into account.
It’s not an impulsive game.
You know, like cocaine is really good for
people for about a day, but over a week or
six months or five years it’s a degenerating
game.
So, and you can’t use your emotion to determine
that because cocaine generally suffuses the
person who’s using it with a sense of power
and possibility.
So you can’t just rely on your emotion,
no more than you can when you’re tempted
to do something impulsive and fun but that
might have negative consequences.
Okay, so the game should be good now and across
the future.
And then it should be good for you and it
should be good for you and it should for your

Dutch: 
En hij zou zeggen: "Goed, dit is hoe je kan ontdekken of het spel dat je speelt
een goed spel is. Het is goed voor jou.
Nu.
Het is goed voor jou, nu, volgende week, volgende maand, volgend jaar, en over tien jaar.
Dus het is niet alleen nu goed voor je, maar als je het herhaaldelijk speelt, worden dingen beter voor je."
 
Dat is een spel waarin je rekening houdt met de toekomst.
Het is geen impulsief spel.
Cocaïne is zeer goed voor mensen, voor een dag, maar voor een week,
of zes maanden, of vijf jaar, is het een spel dat verzwakt.
En je kan je gevoel niet gebruiken om dat te bepalen, want cocaïne vervult
de persoon die het gebruikt gewoonlijk met een gevoel van kracht en mogelijkheden.
Dus je kan niet op je gevoel vertrouwen, niet meer dan wanneer je in de verleiding komt
om iets te doen dat impulsief en leuk is, maar dat negatieve gevolgen kan hebben.
Dus het spel moet nu goed zijn, en in de toekomst.
Vervolgens moet het goed zijn voor jou, en voor je familie,

English: 
family and it should be good for your social
community and so forth, as you spiral outward,
and it should be good for all of those things
across multiple expanses of time.
And Piaget would call that an “equilibrated
game.”
Now, there’s another additional idea behind
the idea of an equilibrated game which is
that if I’m playing a game that’s good
for me and it’s good for you and it’s
good for you and it’s good for you, then
we probably will all be willing to play it
voluntarily.
And so that’s also why Piaget believed that,
in some sense, a game-like structure—let’s
say a social structure—that everybody plays
because they want to is much better than a
game-like structure where everyone plays because
they have to.
And so he would say, well that’s in part
the technical difference between a tyranny
and a democracy.
And it’s bloody smart thinking.
You know, I think Piaget got farther with
that idea than anyone else had ever in history,
because you can understand—there’s this
old idea.
It was Hume—another philosopher.
What’s his first name?

Dutch: 
en voor je sociale gemeenschap, et cetera, in een concentrische beweging.
En het moet goed zijn voor al die dingen, gedurende grote tijdspannen.
Piaget noemde dat een "gebalanceerd spel."
Er zit nog een idee achter het idee van een gebalanceerd spel, namelijk dat
als ik een spel speel, dat goed is voor mij, en goed is voor jou, en voor jou, en voor jou,
dan zullen we waarschijnlijk allemaal bereid zijn het te spelen,
vrijwillig.
Dat is ook waarom Piaget geloofde dat een spelstructuur, zoals een sociale structuur...
dat als iedereen speelt omdat ze dat willen, veel beter is dan een spelstructuur
waarin iedereen speelt omdat ze moeten.
Hij zou zeggen dat, dat deels het technische verschil is tussen een dictatuur
en een democratie.
Dat is zeer intelligent.
Ik denk dat Piaget met dat idee verder is gekomen, dan wie dan ook in de geschiedenis.
Want je kan begrijpen... er is een oud idee...
 
Van Hume, een andere filosoof.

English: 
Hume.
David?
What’s that?
David?
David!
Yes, you’d think I could remember that.
David Hume.
He has this idea that you can’t derive an
“ought” from an “is”.
So it’s another one of those principles,
like Occam’s razor, and what it means is
something like this: No matter how much you
know about something that doesn’t mean that
you can figure out what you should do about
it.
So here’s an example: Let’s say, we know
AIDS is a problem, we know cancer’s a problem,
we know heart disease is a problem, we know
poverty’s a problem, etc.
There are all these problems.
How do you determine how you would allocate
resources to those different problems?
Well, it’s a very very difficult problem
to get at from a scientific perspective, and
the reason for that is that well there are
all these variables that you would have to
equate.
Imagine you built a spreadsheet and so you
were thinking, “Okay, which is the most

Dutch: 
 
Wat is zijn voornaam?
 
 
Wat?
David. Ja, je zou denken dat ik dat wel zou kunnen onthouden.
David Hume.
Hij heeft het idee dat je geen "imperatief" kan ontlenen aan een "indicatief."
Dat is nog zo'n principe, zoals Ockhams scheermes, en het betekent
zoiets als: hoeveel je ook weet over iets, dat wil niet zeggen dat
je weet wat je ermee moet doen.
Een voorbeeld. Laten we zeggen dat we weten dat aids een probleem is, dat kanker een probleem is,
dat hartziekte een probleem is, dat armoede een probleem is,
et cetera. Er zijn allerlei problemen.
Hoe bepaal je hoe je de middelen verdeelt voor die verschillende problemen?
Dat is een moeilijk probleem om wetenschappelijk te benaderen,
en dat komt doordat er veel variabelen zijn die je moet afwegen.
 
Stel je voor dat je een tabel maakt, en je denkt: "Goed, wat is het meest problematische,

Dutch: 
dat we met de kleinste hoeveelheid geld kunnen oplossen?"
 
Het probleem met bepalen of iets problematisch is, is dat je nog steeds
een waardeoordeel moet vellen.
Je kan onmogelijk bij de kern van het probleem komen, zonder het probleem
van waardeoordelen tegen te komen. En daarom is het zeer moeilijk om
een imperatief te bepalen (wat je moet doen), aan de hand van een indicatief (wat je weet).
En daarom is er een onderscheid tussen wetenschap en moraal, of wetenschap en religie,
dat is een andere manier om het te zien. Het zijn verschillende domeinen.
Piaget heeft daar in zekere zin een oplossing voor omschreven, want hij zegt:
"Kijk, een theorie is beter dan een vorige, als de theorie hetzelfde verklaart,
en nog meer." En dat kan je toepassen op je persoonlijkheid. En een spel dat beter is dan
een ander spel, is een spel waar jij en andere mensen baat bij hebben, gedurende
langere perioden.
Zo'n spel is moeilijk te berekenen.
Als mensen het hebben over milieu en duurzaamheid, hebben ze het in feite

English: 
troublesome of these things and, you know,
which could we solve with the least amount
of money.”
Well, the problem is is that to determine
whether something is troublesome you still
have to make a value judgment.
Like, there’s no way you can get to the
bottom of the problem without introducing
the problem of value judgment, and that’s
partly why it’s very difficult to derive
an ought—what you should do—from an is—what
you know.
And that’s why there’s a distinction between
science and morality or science and religion,
that’s another way of thinking about it:
is that they’re different domains.
Now, Piaget, in some sense, has described
a way out of that because he does say, “Well
look: a theory that’s better than a previous
theory is the theory that explains the same
amount and more—and you can apply that to
your personality—and a game that’s better
than a different game is one that benefits
you and more people but it also does that
over different spans of time.”
Now a game like that’s very hard to compute.
You know, when people talk about environmental
sustainability what they’re really talking

Dutch: 
over een piagetiaans gebalanceerd spel. Waar jij kan leven in je familie, en je familie
in een samenleving, en de samenleving kan functioneren binnen een economie, en de economie kan bestaan binnen
een ecologie, zonder dat de economie de ecologie uit evenwicht brengt. Waardoor jij niet zou kunnen leven,
en je familie niet, en de samenleving niet zou functioneren, en de economie niet zou functioneren.
 
Er is dus dit idee van een gelaagd evenwicht, maar zulke dingen zijn zeer moeilijk te berekenen.
 
Maar het is een mooi principe.
Dus als je denkt... als je een rechtvaardiging nodig hebt voor je wat doet,
en je wilt een stevig moreel fundament hebben, wat zeer nuttig is,
want dan kunnen mensen je niet omverlopen, verbaal, intellectueel, of hoe dan ook.
Want je bent verankerd, je staat op vaste grond.
Je moet weten: waarom is dit goed voor jou, als je goed voor jezelf zou zorgen?
 
Waarom is het goed voor je gedurende een grotere tijdsspanne?
Hoe heeft je familie er baat bij?
Hoe heeft de samenleving er baat bij?
En van daaruit kan je omhoog blijven gaan.

English: 
about is a Piagetian equilibrated game where
you can live in your family and your family
can live in society and society can operate
within an economy and the economy can exist
within an ecology without having the economy
tilt the ecology so that you can’t live
and your family can’t live and your society
can’t function and the economic system can’t
function.
So there is this idea of multilevel balance
but those things are very difficult to compute,
you know.
So, but it’s still a nice principle.
You know, so if you’re thinking—well,
if you need a justification for what you’re
doing and you want to put yourself on firm
moral ground, which is really useful because
then people can’t push you around verbally
or intellectually or any other way.
Because you’re grounded; you’re standing
on something solid.
It’s like, you need to know: why is this
good for you as if you were someone you were
taking care of?
Why is good for you across a long period of
time?
How does it benefit your family?
How does it benefit society?
And then, you know, you can keep stepping
upward from there.

English: 
So, well I can give you one example of someone
who’s doing that, I think.
You know about that Dutch kid who’s figured
out how to get plastic out of the oceans?
Well, he’s not just whining about it and
parading around with a sign that says, you
know, “I don’t like pollution.”
It’s like, as if you need to tell people
that, you know, because everyone really doesn’t
like—“I don’t like pollution and I’m
against poverty.”
It’s like, “Yeah, well find someone who’s
for pollution and poverty.”
Anyways, this kid was about seventeen, something
like that, and he was diving around—he’s
a diver.
I think he was spearfishing and he noticed
there was more plastic than fish.
And this wasn’t a very happy discovery for
him.
And then so he started thinking about that:
How can we get the plastic out of the oceans?
And then he was looking at manta rays, and
manta rays have these big wings that help
them sort of glide through the ocean.
And he about that for a while, and then he
thought, “Well, maybe I can build this sort
of manta ray thing that lies on the surface
of the ocean in a triangle and then it could

Dutch: 
Ik kan je een voorbeeld geven van iemand die dat doet, mijns inziens.
Kennen jullie die Nederlandse knul die bedacht heeft hoe plastic uit de oceaan te krijgen?
Hij zit er niet over te zeuren, en loopt niet te paraderen met een bord met daarop:
"Ik houd niet van vervuiling."
Alsof je mensen dat hoeft te vertellen, want niemand houdt van...
"Ik houd niet van vervuiling, en ik ben tegen armoede."
Ja... probeer maar eens iemand te vinden die voor vervuiling en armoede is.
Deze jongen was zeventien, iets in die richting, en hij was aan het duiken.
Hij is een duiker.
Ik denk dat hij aan het speervissen was, en hij merkte op dat er meer plastic dan vis was.
En dat was geen vrolijke ontdekking voor hem.
Hij begon erover na te denken: "Hoe kunnen we het plastic uit de oceaan krijgen?"
Later was hij reuzenmanta's aan het bekijken, en reuzenmanta's hebben grote vleugels waarmee
ze door de zee zweven.
En daar dacht hij een tijd over na, en toen dacht hij: "Misschien kan ik iets bouwen
wat op een reuzenmanta lijkt, dat op de oppervlakte van de oceaan ligt als een driehoek,

English: 
be towed through the ocean and all the plastic
would go to the apex of the triangle.
And then you could just scoop it up.”
But then he did his calculations and I haven’t
got this story quite right but this is basically
the story.
He did some calculations and found out well,
that’s not cost effective because it takes
a lot of energy to drag this thing through
the water and there’s a lot of water.
And, you know, plus you’re polluting like
mad while you’re dragging this thing through
the water.
And so probably it’s just not that helpful.
But then he realized that if you go out in
the ocean there are there these massive things
called “gyres,” which are like huge water
hurricanes—except they’re very very very
slow moving.
But they’re huge; they’re continent size.
And so the oceans are already always moving
so he thought, “Ha!
Since the ocean is moving, there’s no real
reason to have to drag the, you know, the
plastic or the plastic-gatherer through the
water.
You could just nail it to the ocean bed with
cables and then just have it sit there.
And then the ocean would go through all by
itself.

Dutch: 
en door de oceaan gesleept kan worden, zodat al het plastic in de punt van de driehoek komt.
En dan kan je het gewoon opscheppen."
Maar toen berekende hij het... ik ken het verhaal niet precies, maar dit is het ongeveer.
 
Hij maakte een aantal berekeningen, en ontdekte dat het niet effectief zou zijn,
want het kost veel energie om dat ding door het water te trekken, en er is veel water.
En je produceert erg veel vervuiling als je dat ding door het water trekt.
 
Dus dat helpt waarschijnlijk niet.
Maar toen realiseerde hij zich dat als je ver de oceaan ingaat, er grote ringvormige
zeestromen zijn, een soort grote orkanen van water, die zeer langzaam bewegen.
 
Maar ze zijn enorm, ze hebben de grootte van een continent.
De oceanen zijn altijd al in beweging, dus hij dacht: "Aha!
Aangezien de oceaan beweegt, hoeft de plasticverzamelaar
niet door het water gesleept te worden.
Je kan hem met kabels in de bodem van de oceaan bevestigen, en hij blijft daar gewoon.
En dan gaat de oceaan er vanzelf doorheen."

Dutch: 
Dus hij bouwde een prototype, niet al te groot, en hij verzamelde aardig wat plastic.
Al het plastic bevindt zich overigens in de bovenste dertig centimeter, en de dichtheid neemt toe
naarmate je dichter bij de bovenste centimeters komt.
Toen bouwde hij een grotere, en schreef zich in op "Kickstarter"
en zamelde zo veel geld in.
Toen liet hij een aantal ingenieurs zijn idee beoordelen, en die zeiden:
"Dit werkt waarschijnlijk wel."
Dus toen bouwden ze een groter exemplaar van een aantal kilometer lang, dat nu geplaatst is
bij de kust van Japan.
Ze stuurden ook een hele vloot mensen van Californië naar Hawaï om een schatting
te maken van de hoeveelheid afval in het water. Want er is een grote plek
in het midden van de Stille Oceaan genaamd de "drijvende vuilnisbelt,"
of de "plasticsoep"?
Het doet er niet... het zit vol met plastic.
Ze gingen om een schatting te maken hoeveel er was.
Hoe dan ook, hij denkt dat hij dat ding in de bodem van de oceaan van bevestigen, in die grote zeestromen,
het honderd kilometer groot kan maken, in een V-vorm, met een opvangpunt aan het uiteinde,

English: 
So, he built a prototype, which wasn’t very
big, and he gathered up a fair bit of plastic.
All the plastic’s in about the top foot
of the ocean by the way, and it really increases
in density as you move up towards the top
inch.
So then he built a bigger one and he got a
bunch of—he went on Kickstarter and then
he raised a bunch of money.
And then he got a bunch of engineers to look
at his idea and they said, “Well, you know,
this would probably work.”
So then they built a big one—a couple of
kilometers long—which is now in place off
the shore of Japan.
They also sent a whole flotilla of people
from California to Hawaii to do a garbage
estimate, to see how much garbage there was
in the water, because there’s a big spot
in the middle of the Pacific called the “Great
Garbage Spot,” which is full of—or the
“Great Plastic Spot?”
It doesn’t matter—that’s full of plastic.
And so they went to estimate how much there
was in it.
Anyways, he thinks he can guide this thing
to the bottom of the ocean in these big gyres;
make it, you know, a hundred kilometers long
in a V-shape; put a kind of a collector at

Dutch: 
al het plastic dat hij verzamelt op sleepschepen laden, en dat reraffineren tot olie of plastic,
en ervoor betalen, terwijl hij dat doet.
Je kan hem opzoeken, ik denk dat hij nu negentien of twintig is.
Dat is een goed gebalanceerd spel, nietwaar?
Dat functioneert goed.
Hij verdient wat geld, goed voor hem. Hij kan een aantal mensen aannemen, dat is goed.
Iedereen is er blij mee, want we komen van
het afval af. En het heeft geen keerzijde.
Het is moeilijk te beargumenteren waarom dat
niet goed zou zijn.
En het is goed omdat iedereen er baat bij heeft, ook op de hogere niveaus.
Dus dat is een gebalanceerde staat.
Het is een zeer intelligent idee.
Goed, Jung.
Experimentele psychologen houden niet van Jung... ze houden ook niet van Freud,

English: 
the end of it; load all the plastic he collects
up of barges; go re-refine that into oil or
plastic; and pay for it while he’s doing
it.
And so you can look him up and I think he’s
like nineteen or twenty now.
So, you know, that’s a good equilibrated
game, right?
That works out really well.
He gets to make some money, good for him;
he gets to employ a bunch of people, that’s
a good thing; everybody’s happy about it
because, good, you know, we’re getting rid
of the garbage; and like there’s no downside.
So, you know, it’s hard to say—it’s
hard to come up with an argument for why that
isn’t a good thing.
And it’s good because everyone benefits
all the way up.
So, that’s an equilibrated state.
It’s a very very very smart idea.
Okay, now Jung.
Experimental psychologists don’t like Jung—well,
they don’t like Freud either and they don’t

English: 
have much time for clinicians in general.
But that’s ok: they’re not trying to solve
the same problems.
Now, usually if you take a personality course,
you’ll cover Freud before you cover Jung,
and the reason for that is that Freud, in
some ways, proceeded Jung historically and
lots of people, especially the Freudians,
like to think of Jung as Freud’s student.
And there’s some truth to that because Freud
was the first person who really collected
up ideas about the unconscious and formalized
them, publicized them, and applied them to
the problems of pathology and mental health.
So good for him.
And Freud was unparalleled at describing pathological
families, and there are plenty of those.
But Jung was interested in something that
was underneath that.
I mean Freud got underneath things a lot,
you know.

Dutch: 
ze hebben in het algemeen weinig tijd voor clinici.
Maar dat maakt niet uit, ze proberen niet dezelfde problemen op te lossen.
Gewoonlijk als je colleges "persoonlijkheidsleer" volgt, behandel je Freud voordat je Jung behandelt.
Dat komt omdat Freud in een aantal opzichten voorafging aan Jung, historisch,
en veel mensen, zeker de freudianen, zien Jung graag als een leerling van Freud.
Daar zit wat in, want Freud was de eerste persoon die
ideeën verzamelde over het onbewuste, en dat conceptualiseerde, publiceerde, en toepaste op
de problematiek van pathologie en mentale gezondheid.
Chapeau.
En Freud was onovertroffen in het omschrijven van pathologische families, en daar zijn er genoeg van.
Maar Jung was geïnteresseerd in iets wat daaronder lag.
Freud had al veel oog voor wat er de oppervlakte schuilt.

Dutch: 
Hij was een van de eerste personen die erop wees hoe sterk seksuele en agressieve motieven zijn
in het vormen van de manier waarop we denken.
Maar Jung was meer geïnteresseerd in... in zekere zin leek Jung meer op een darwiniaanse bioloog.
 
Hij was meer geïnteresseerd in de biologische en psychologische, filosofische geschiedenis
van fundamentele menselijke gedragspatronen.
Jung was niet zoals een behaviorist.
Een behaviorist denkt dat als je geboren wordt, er niets is buiten het vermogen
om dingen te leren, je bent een onbeschreven blad.
En alles wat je leert is een gevolg van zintuiglijke informatie die je ontvangt,
en wat je daarvan leert.
Maar Jung dacht volledig anders.
Hij dacht dat er een specifieke menselijke natuur is, en hij probeerde te begrijpen

English: 
He was also one of the first people to point
out just exactly how potent sexual and aggressive
motives were in shaping the way that we thought.
But Jung: Jung was more interested—like,
in some sense, Jung was more like a Darwinian
biologist.
He was much more interested in the biological
and psychological philosophical history of
fundamental human behavioral patterns.
And so Jung wasn’t like a behaviorist.
A behaviorist would think when you’re born
there’s nothing there except the possibility
to learn things; you’re a blank slate.
And then everything you learn is a consequence
of sensory information that you’re picking
up and what you learn as a consequence of
that.
But Jung, he didn’t think that at all.
He thought that there’s a specific human
nature, and he set out to understand what

Dutch: 
wat die menselijke natuur is.
Een aantal colleges geleden heb ik het gehad over de mogelijke elementen waaruit
de wereld waarin je leeft bestaat.
Je kan het "volledig onbekende" onderscheiden. Het onbekende dat dusdanig onbekend is
dat je niet eens weet dat het er is.
Dat is iets wat zeer schokkend is als je het ooit tegenkomt.
Dat is waar je aan blootgesteld wordt, hypothetisch, als je naar een horrorfilm gaat die om angst draait.
 
Want horrorfilms die gebruik maken van angst confronteren je met dingen die zich niet gedragen
zoals ze zich moeten gedragen, zoals levenloze objecten die bewegen.
Als je opeens een levenloos object zou ontdekken dat beweegt,
is er veel mis met je huidige model van de wereld.
Dat kan je enigszins ervaren in een horrorfilm, doordat objecten dingen doen,
die ze niet horen te doen, zoals muren die bloeden.
Dat hoort niet te gebeuren, en daarom is het verontrustend om zoiets te zien.
 
Maar je stelt jezelf daaraan bloot met horrorfilms om te...

English: 
that human nature is.
Now, a couple of lectures ago I talked to
you about the characters that you might imagine
making up the world that you inhabit.
So I said, well you can think about the absolute
unknown, which is the unknown that’s so
unknown that you don’t even know it’s
there.
That’s something that is really really shocking
if you ever encounter it, and it’s the sort
of thing that you’re exposed to, hypothetically,
whenever you go to a horror movie that depends
on fear.
Right, because horror movies that depend on
fear confront you with things that do not
behave the way they’re supposed to behave,
like inanimate objects that move.
You know if all of a sudden you discover an
inanimate object that moves there’s a lot
that’s wrong with your particular model
of the world.
And you can kind of experience that in a horror
movie because things will do things that they’re
not supposed to do, like walls will bleed.
That’s just not supposed to happen and so
it’s very upsetting to see something like
that.
But you’re exposing yourself to that in
horror movies and trying to—well, you’re

English: 
trying to develop some courage because God
only knows which of your fundamental major
assumptions might just turn out to be wrong.
So we talked about representations of the
absolute unknown, and I suggested that those
were often associated with serpentine predators;
and then we talked about representations of
culture, because every character has to contend
with culture, whether it’s a fictional character
or you.
You’re stuck with it.
You’ve got your culture—and some of that’s
positive because here you are: you can talk,
you can read, it’s warm, you know, you’ve
got a bright future ahead of you.
And then it’s also a destructive tyrant
because it’s ruining the world and all those
things that you already know about.
And then so that’s culture, then there’s
nature because you’re stuck with that too.
And there’s a benevolent element of nature
that’s usually portrayed with feminine symbols—and
that’s the Mother Nature that environmentalists
know and love—and then there’s, you know,

Dutch: 
je probeert wat moed te ontwikkelen, want wie weet welke van je fundamentele veronderstellingen
niet zal blijken te kloppen.
Dus we hadden het over representaties over het volledig onbekende, en ik gaf aan dat die
vaak verbonden zijn met slangachtige roofdieren. En toen hadden we het over representaties van cultuur,
want ieder personage moet omgaan met de cultuur, of het nu een fictief personage is,
of jij zelf.
Je zit ermee opgescheept.
Je hebt je cultuur, en dat is deels positief. Want hier ben je, je kan praten,
je kan lezen, het is warm, er wacht je een mooie toekomst.
Maar het is ook een destructieve tiran, want het verziekt de wereld, en al die dingen
die je al weet.
Dat is cultuur, en dan er is natuur. Want daar zit je ook mee opgescheept.
En er is een goedaardig element van de natuur, dat meestal wordt weergegeven met vrouwelijke symbolen,
en dat is de "Moeder Natuur" die de milieuactivisten kennen en liefhebben.

Dutch: 
En er is Moeder Natuur die je moeder kanker geeft als ze veertig is, en dat is de keerzijde
van Moeder Natuur, en daar zit je ook mee opgescheept.
En jij bent er, met al je nuttige aspecten,
je heldhaftige aspecten.
Technisch gesproken. De aspecten van jou die in staat zijn om de confrontatie met het onbekende aan te gaan
en te overwinnen, of de confrontatie aan te gaan met het tirannieke deel van de cultuur en te overwinnen.
Dat is het positieve deel, en er is het negatieve deel, dat deel van jou
dat je zeer goed kent, dat altijd problemen veroorzaakt voor jezelf en anderen.
Dat niet doet wat het zou moeten doen, en rancuneus is, en boos, kleinzielig, gemeen,
onwetend, blind, impulsief, dat rationaliseert, en al die fraaie dingen
waartoe mensen in staat zijn.
Dat zijn allemaal archetypen.
Het zijn archetypen omdat het de fundamentele persoonlijkheden zijn, die we gebruiken
om onszelf te oriënteren in het leven.
Ik denk dat, dat de beste manier is om het zien.
Als Jung over een archetype sprak, is het ingewikkeld omdat hij het soms over ze had

English: 
Mother Nature that gives your mother cancer
when she’s forty—and that’s the downside
of Mother Nature and you’re pretty much
stuck with that too.
And then there’s you and, you know, there’s
all the useful things about you—the sort
of heroic things.
Technically, you know, the parts of you that
would be able to confront the unknown and
to prevail or to confront the tyrannical part
of the culture and to prevail.
That’s the positive part and then there’s
the negative part, which is the part of you
that you know very very well that’s always
causing trouble for you and other people.
And it doesn’t do what it’s supposed to
and is resentful and angry and petty and mean
and ignorant and blind and impulsive and rationalizing
and all of these lovely things that people
are more than capable of doing.
Now those are all archetypes.
And so they’re archetypes because they’re
the fundamental personalities that we use
to orient ourselves in life.
I guess that’s the best way of thinking
about it.
Now, when Jung talked about an archetype it’s
kind of complicated because sometimes he talks

English: 
about them as instincts and sometimes he talks
about them as images and sometimes he talks
about them as stories.
But the best way to contend with that is to
understand that they’re all of those at
the same time.
So, for example, if you go to a romance—which
is a kind of archetypal story—you go to
a romantic comedy, say, that means, you know,
the protagonists have a love affair and it
turns out positively.
Romantic comedy: an archetypal structure.
Well, what are the characters doing?
Well, they’re driven by instinct, obviously,
so that’s the instinctive level of the archetype;
and then it’s a behavioral pattern because
they’re interacting with each other; and
it’s a story because someone has selected
out the major elements of the events, in the
way that would be most engaging to an audience,
and portrayed them.
So they archetype can be all of those things
at the same time.
There’s no contradiction; it just makes
it a more complex phenomena.
It’s best again to think of it as a personality.
An archetype is a personality, and an archetypal
story is the manner in which an archetypal

Dutch: 
als instincten, soms als beelden, en soms
als verhalen.
Maar de beste manier om daarmee om te gaan is door te begrijpen dat ze dat allemaal
tegelijkertijd zijn.
Bijvoorbeeld, als je naar een romantisch verhaal gaat, wat een soort archetypisch verhaal is,
je gaat naar een romantische komedie, dat betekent dat de hoofdpersonages een liefdesrelatie krijgen,
en het eindigt positief.
Romantische komedie: een archetypische structuur.
Wat doen de personages?
Ze worden gedreven door hun instinct, uiteraard, dat is het instinctieve niveau van het archetype.
Vervolgens is het een gedragspatroon, want ze gaan met elkaar om.
En het is een verhaal, want iemand heeft de belangrijkste elementen van de gebeurtenissen geselecteerd,
op de manier die het meest pakkend zou zijn voor een publiek, en dat weergegeven.
Dus het archetype kan al die dingen tegelijkertijd zijn.
Dat is niet tegenstrijdig, het wil alleen dat zeggen dat het een zeer complex fenomeen is.
Je kan het, het beste zien als een persoonlijkheid.
Een archetype is een persoonlijkheid, en een archetypisch verhaal is de manier waarop een

Dutch: 
archetypische persoonlijkheid zich manifesteert in de loop der tijd.
En er zijn veel archetypische verhalen, ik kan jullie een aantal fundamentele voorbeeld geven.
 
Het fundamentele archetype voor mannelijk gedrag is het verhaal van de draak, de confrontatie aangaan met de draak.
Erop uit gaan, de confrontatie met de draak aangaan, wat van alles kan zijn.
Het kan het volledig onbekende zijn, het kan het negatieve element van het vrouwelijke zijn, dat is een draak die
mannen voortdurend verlamt, en wat er gewoonlijk gebeurt als gevolg, is dat
de persoon een schat krijgt, of een meisje.
Het fundamentele vrouwelijke archetype, in zoverre ik dat heb kunnen ontdekken...
het is wat moeilijker om te achterhalen, het heeft me veel tijd gekost... is "Belle en het Beest."
Dat ontdekte ik... vanwege verschillende redenen, maar ik kwam er pas
twee jaar geleden achter, en ik dacht: "Natuurlijk, dat is het."
Ik las een boek van de mensen die data-analyse verrichtten voor Google, en het heet "A Billion Wicked Thoughts."
 

English: 
personality manifests itself across time.
And there are lots of archetypal stories,
and I can give you a couple of fundamental
examples.
The fundamental archetype of male behavior
is the dragon story—is confronting the dragon.
And that’s to go out, confront the dragon,
which can be all sorts of things—it can
be the absolute unknown; it can be the negative
element of femininity, which is a dragon that
stops men cold all the time—and usually
what happens as a consequence is that the
person gets a treasure or gets a girl.
Okay, the fundamental female archetype, as
far as I’ve been able to tell—it’s a
little harder to track down; it took me a
long time—is Beauty and the Beast, and the
reason I figured that out—there’s a bunch
of reasons but I only figured it out about
two years ago and I thought, “Yeah, of course
that’s it.”
I read this book by the guys who do data analysis
at Google and it’s called “A Billion Wicked
Thoughts.”

Dutch: 
Het is een vrij interessant boek, en wat het in feite is, is een onderzoek naar het gebruik van de zoekmachine.
 
Ik denk dat 18 a 19 procent van zoekmachinegebruik seksueel van aard is.
En dan denk je: "Wat doen mannen, en wat doen vrouwen?"
We weten wat mannen doen, ze kijken naar foto's van naakte vrouwen, over het algemeen.
Wat doen vrouwen?
 
Aha!
Ze kijken niet naar foto's van naakte mannen, ze lezen over seks.
Dus pornografie voor vrouwen is literair.
Dus ik dacht: "Dat is interessant."
Dat is logisch, want vrouwen lezen meer fictie dan mannen.
Vrouwen zijn meer geneigd tot het lezen van fictie.
Vrouwen lijken meer geïnteresseerd te zijn in mensen dan in dingen, een genderverschil dat niet cultuurgebonden is.
 
Dus vrouwen lezen over seks.
Dat weet je als je... als je kijkt naar... toen ik als kind op zomervakantie was,
nam mijn moeder altijd zo'n dertig doktersromans mee.
Weet je wat een doktersroman is?
Weet iedereen wat een doktersroman is?
Weet iemand het niet?

English: 
It’s quite an interesting book, and basically
what it is it’s a study of search engine
behavior.
And, you know, I think about 18-19% of search
engine behavior is sexual in nature, and so
then you might think, “Well, what are men
doing and what are women doing?”
Well, we know what men are doing: they’re
looking at pictures of naked women, broadly
speaking.
What are women doing?
Ha!
They’re not looking at pictures of naked
men; they’re reading about sex.
So women’s pornography use is literary.
And so I thought, “Oh that’s interesting.
That makes sense,” because actually women
read more fiction than men, by the way.
Women are more predisposed to reading fiction.
Women seem to be more interested in people
than in things, a very stable cross-cultural
gender difference.
Anyways, so women are reading about sex.
And you know that if you buy, if you look
at—when I was a kid and on holidays, summer
holidays, my mom used to pack along like thirty
Harlequin romances.
Do you know what a Harlequin romance is?
Does everybody know what a Harlequin romance
is?
Does anybody not know?

Dutch: 
Oké, de meeste mensen weten het?
Het is een goedkoop romantisch verhaal.
Een sympathieke jonge vrouw ontmoet een flitsende, maar ietwat afstandelijke man. En hij heeft al iemand,
maar zij verdient hem niet. En dan verleidt ze hem,
en hij besluit dat zij eigenlijk de ware is. En dan krijgt ze hem,
en iedereen leeft nog lang en gelukkig.
Dat is een doktersroman.
De oorspronkelijke doktersroman, er werden miljoenen van gepubliceerd,
ging zo, het was een vrij vlak, derderangs verhaal.
Maar sinds de jaren zeventig is de doktersroman geëxplodeerd, en van een derderangs verhaal
zoals ik jullie vertelde, veranderd in zeer pornografische versies daarvan.
Ze zijn zeer populair, en dat soort verhalen zijn ook kenmerkend voor vrouwelijk internetgebruik.
 
Je ziet dat ze "Belle en het Beest" verhalen opzoeken, en er zijn vijf belangrijke hoofdrolspelers.
En dit vind ik zo verschrikkelijk komisch,
ik lag dubbel toen ik het voor het eerst las.

English: 
Okay, most people know?
It’s a cheap pulp romance, you know?
It’s like deserving young woman meets dashing
and somewhat distant guy and he’s already
with someone, but she doesn’t deserve him,
and then she charms him.
And then, you know, he decides that she’s
actually the one and then she gets to have
him and then everyone lives happily every
after.
So that’s a Harlequin romance.
Now, the original Harlequin romance—they
published millions of these bloody things—was
just that, and it was a pretty plain, G-rated
story.
But since the 70’s Harlequin has exploded
and it’s gone from, you know, G-rated stories
of the sort I told you to like triple-X versions.
And they’re all very popular and those sorts
of stories are also reflected in female use
of the Internet.
And so what you see is that they look up Beauty
and the Beast stories and there are five major
protagonists—and this is something that
I think is so absolutely comically it just
killed me when I first read it.

Dutch: 
Dit zijn de vijf belangrijkste mannen in vrouwelijke zware pornografie: weerwolf, vampier,
chirurg, miljonair,
piraat.
Is dat niet vermakelijk? Ik lag dubbel. Het verschilt in zekere zin niet veel van
het mannelijke archetypische verhaal van de confrontatie met de draak.
Ik zal jullie iets uit Doornroosje laten zien, wat dat zeer duidelijk maakt.
Ik zal jullie dat vandaag laten zien.
Want als je erover nadenkt, zijn dit eigenlijk een soort slechteriken.
De weerwolf en de vampier in het bijzonder, maar de piraat hoort daar eigenlijk ook bij.
En je kan je afvragen: "Waarom zouden zulke mannen die rol hebben in vrouwelijke archetypische seksuele verhalen?"
En het antwoord is: wat heb je aan een man
die niet gevaarlijk kan zijn?
Denk daar eens over na.
Dit thema wordt in romantische komedies voortdurend uitgebeeld.
 
Er is een meisje, en ze heeft een vriend.
Een jongeman.
Hij is zo'n jongen die nooit volwassen is geworden.

English: 
Here are the five major guys in female X-rated
pornography: okay, werewolf, yeah; vampire,
yeah; surgeon; yeah; billionaire, yeah; pirate.
So, isn’t that funny?
Man, it just blew me over, but, you know,
it’s not much different, in some sense,
than the male archetypal story of confronting
the dragon, right?
Because—and I’ll show you something from
Sleeping Beauty that makes this very clear.
I’ll show you that today.
Because, you know, if you think about it,
so these are kind of bad guys.
Well, the werewolf and the vampire in particular,
right, but the pirate’s sort of up the too.
And you might think, “Well, why would men
like that figure in women’s archetypal sexual
narratives?” and the answer to that is:
well, what the hell good is a man that can’t
be dangerous, right?
Think about that.
And, you know, this bloody theme is played
out in romantic comedies all the time; think
about it.
There’s the girl and she has a friend.
He’s a guy.
He’s kind of a guy who never grew up.

English: 
He’s usually—what’s his name?
There’s a comedian: Seth Rogan.
He’s usually Seth Rogan.
You know, and he’s kind of joe everyone
and he’s kind of funny and he’s her friend,
but he really wants to sleep with her and
she knows that.
And she knows that he’s not just her friend,
and he isn’t just her friend; he just likes
to pretend that.
You know, and then there’s the guy who she’s
interested in who’s not like Seth Rogan
and he’s got an edge to him, you know.
And then the story usually plays out—there’s
an interplay between those three characters.
And, you know, the Seth Rogan guy is always
going, “Well, why doesn’t why doesn’t
she like me?”
And the answer is: well, just watch him for
ten minutes and you know why.
You know, partly because she doesn’t want
a friend.
She wants someone who’s good for someone,
and someone who’s good for something is
someone who’s got a powerful edge.
And part of what happens in the female archetype
is that the female civilizes that, at least
in relationship to herself.

Dutch: 
Gewoonlijk is hij...
Hoe heet hij? Een cabaretier...
Seth Rogen. Gewoonlijk is hij een soort Seth Rogen.
En hij is joviaal, en grappig, en haar vriend,
maar eigenlijk wil hij met haar naar bed, en zij weet dat.
Ze weet dat hij niet zomaar een vriend is, en hij is niet alleen maar een vriend, hij doet alsof.
 
En dan er is de man waar ze geïnteresseerd in is, die niet op Seth Rogen lijkt,
en die een rauw randje heeft.
En het verhaal verloopt gewoonlijk... er vindt een ontwikkeling plaats tussen die drie personages.
En het "Seth Rogen" figuur zegt altijd: "Waarom vindt ze mij niet leuk?"
 
En antwoord is: je hoeft maar tien minuten naar hem te kijken, en je weet waarom.
Deels omdat ze geen vriend wil.
Ze wil iemand die ergens goed voor is, en iemand die ergens goed voor is,
is iemand met een rauw randje.
En wat er gebeurt in het vrouwelijke archetype is dat de vrouw dat civiliseert,
tenminste in verhouding tot zichzelf.

English: 
Ok, so and then, as far as I’m concerned,
that’s not much different, as I said already,
than the male hero myth.
So, I’m going to show you, first, I’m
going to show you something from Sleeping
Beauty.
So let me just find it here.
What’s the universal video player?
Yeah yeah, that’s the one.
Thanks.
I’ve got to download it because, well they
strip this machine every night, and so you
have to always download things over and over.

Dutch: 
Volgens mij verschilt dat niet veel van de
mannelijke heldenmythe.
Ik ga jullie eerst iets laten zien uit Doornroosje.
 
Even kijken.
Wat is de universele "videoplayer"?
Ja, die.
Dank je.
Ik moet het downloaden, want ze schonen deze machine iedere nacht op.
Dus je moet dingen steeds opnieuw downloaden.

Dutch: 
Goed, laten we de structuur van Doornroosje even bespreken.
Er is koning, en een koningin, en ze wonen in een koninkrijk, logischerwijze.
Ze proberen een kindje te krijgen, maar dat wil niet echt lukken.
Na verloop van tijd, krijgen ze opeens een meisje,
genaamd Aurora.
Dat is een verwijzing naar de lucht.
Vaak zie je dat archetypische figuren verbonden zijn met
kosmische fenomenen.
Bijvoorbeeld, koningen en koninginnen hebben een kroon.
En goddelijke figuren hebben stralenkransen.
Er is niet veel verschil tussen een kroon en een stralenkrans, en de kroon is de zon.
De kleine puntjes eraan zijn de stralen van de zon.
Of het is de maan.
Het ligt eraan of de kroon van goud of zilver is, want goud is solair metaal

English: 
Okay, so let’s talk about the structure
of Sleeping Beauty for a minute.
So, there’s a king and a queen, and, you
know, they live in a kingdom—logically enough.
And they’re trying to have a baby and that
doesn’t work out very well.
And then all of a sudden, you know, after
time passes they have this baby girl, and
her name is Aurora.
So that’s sort of a reference to the sky,
obviously, right?
And you often see with archetypal characters
that they’re affiliated, in some sense,
with cosmic phenomena.
So, for example, you know, king’s and queens
have crowns, right?
And then divine figures have halos.
Well there’s not much difference between
a crown and a halo, and the crown is the sun.
The little points on it: those are the rays
of the sun.
Or it’s the moon.
It depends if the crown is made out of gold
or silver, because gold is a solar metal and

English: 
silver is a lunar metal.
And so, when something is associated with
the cosmos that means that it’s gone from
the purely personal to the impersonal or the
transpersonal or the archetypal.
And the archetypal would be not your father,
but the Father as such—like the spirit of
the Father; not your mother, but the spirit
of the Mother as such.
And so, when you have the king and the queen
you have the Sun and the Moon.
You have the ruler of the day sky and the
ruler of the night sky.
You have the ruler over everything that the
light touches, and you have the transpersonal
figures of Mother and Father.
Okay, so now you see this in lots of movies
and hero stories and comic books.
So, the most commonly portrayed pattern is
that the hero has two sets of parents, right?
Harry Potter: he’s got the Dursley’s,
and they make him live under the staircase,
and then he has his brother/ cousin.

Dutch: 
en zilver is lunair metaal.
Dus als iets verbonden is met de kosmos, betekent dat, dat het veranderd is
van het zuiver persoonlijke, naar het onpersoonlijke, of transpersoonlijke, of archetypische.
Het archetypische zou niet jouw vader zijn, maar de Vader als zodanig, de geest van de Vader.
Niet jouw moeder, maar de geest van de Moeder als zodanig.
Als je de koning en koningin hebt, heb je de zon en de maan.
Je hebt de vorst van de hemel van de dag, en de vorstin van de hemel van de nacht.
Je hebt de vorst van al wat het licht aanraakt, en je hebt de transpersoonlijke figuren
van Moeder en Vader.
Je ziet dit in veel films, heldenverhalen, en stripboeken.
Het meest gebruikelijke patroon dat uitgebeeld wordt, is dat de held twee paar ouders heeft.
Harry Potter heeft de familie Dursley, waar hij onder de trap moet wonen,
en hij heeft zijn broer...

Dutch: 
"neef." Hoe heet hij?
 
Wat?
 
Dudley!
Ja, de lange versie van "dud." (losse flodder)
En hij is een slechte broer, ze zijn de archetypische vijandige broers.
 
Harry Potter.
Held en tegenstander.
En hij heeft zijn gewone ouders, en dat zijn de ouders die zeer gewoon zijn.
Ze leven in een Engelse buitenwijk, en ze zijn zeer conservatief
en bekrompen.
Ze willen niets te maken hebben met magie.
Daarnaast heeft hij zijn hemelse ouders, zijn magische ouders.
En die verschijnen af en toe als geest, in de loop van de film, als hij ze echt nodig heeft.
 
Superman, hij heeft zijn aardse ouders en zijn hemelse ouders.
Als je "wees held" opzoekt op Wikipedia, meen ik dat je er zo'n honderdzestig
opgesomd vindt, hetzelfde motief, steeds weer opnieuw.
De reden daarvoor is... ten eerste, als je een tiener bent, denk je:

English: 
What’s his name?
Dudley.
What’s that?
Dudley.
Dudley!
Yeah, it’s the long version of “dud.”
And, you know, he’s a bad brother, and so
they’re actually the archetypal hostile
brothers.
Harry Potter.
Hero and adversary.
And then he’s got his ordinary parents,
and those are the parents that, well they’re
real ordinary: they live in an English suburb
and they’re extraordinarily conservative
and narrow-minded.
They don’t want anything to do with anything
to do with anything magic whatsoever.
And then he has his Heavenly parents, who
are his magic parents.
Right, and they come back in spirit form now
and then throughout the movie when he really
needs them.
So, Superman: he’s got his Earthly parents
and his Heavenly parents, right?
If you go onto Wikipedia and you look up,
“Orphan hero,” I think they have 160 of
them listed; same motif over and over.
The reason for that is, well first of all,
when you’re a teenager, one thing you think

Dutch: 
"Zijn dit echt mijn ouders?"
En het antwoord is: ja en nee.
Ja, omdat ze vanuit een strikt, rechtstreeks biologisch perspectief
je ouders zijn.
Maar vanuit een archetypisch perspectief heb je ouders tot
3,5 miljard geleden.
Jouw ouders waren slechts de laatste in een zeer lange lijn van ouders.
De reden dat je, je vader "pap" noemt of "vader," of hoe je hem ook noemt,
is vanwege de erkenning van het feit dat de relatie die je met hem hebt,
in zekere zin niet persoonlijk is, maar archetypisch.
Hij is de Vader.
Voor jou heeft hij die rol.
En kan je zelfs weten wanneer hij die rol goed speelt, want je vertelt
je vrienden misschien: "Ik heb geen goede vader."
Hoe weet je dat?

English: 
is, “Ugh, are these really my parents?”
Right, and so and the answer to that is yes
and no.
And it’s yes, in that well, obviously, from
a strict immediate biological perspective
they’re your parents.
But from an archetypal perspective, it’s
like, well you have parents going back three
and a half billion years.
Your parents are just the latest in a very
very very long line of parents.
And so the reason you call your father “Dad,”
or “Father,” or whatever you happen to
call him, is because it’s in recognition
of the fact that the relationship that you
have with him, to some degree, isn’t personal;
it’s archetypal.
He’s the Father.
He plays that role for you.
And, you know, you can even tell when he’s
playing it properly because you might tell
your friends, you know, “I don’t have
a very good father.”
It’s like, well how the hell do you know
that?

English: 
You know, it’s sort of like you’ve got
this idea in your mind about what a good father
would be like, and if he’s not doing that
then it’s not him—you know, subject to
your childhood and teenage misinterpretations.
And, you know, “I have an awful mother.”
It’s like, well, compared to what?
Well, compared to the ideal mother.
Well, you might say, “Well, just who is
this ideal mother.”
Well, you can see her in religious representations
all the time.
So in Christianity, for example, you’ll
see her represented as the Virgin Mary, who’s
the perfect mother.
And that’s why she’s a holy figure.
And she’s a holy figure partly—an archetypal
figure, lets say—because any society that
doesn’t worship the mother and the infant
dies.
It has to be sacred because everybody starts—everyone
has that relationship, and if the society
doesn’t support it properly and value it
properly then, well, then there’s something
seriously wrong with the society.
So, now Sleeping Beauty.
King and Queen.
Baby.
Okay, so we’ve got the familiar triad going
there.

Dutch: 
Je hebt een idee over wat een goede vader zou zijn,
en als hij dat niet doet, is hij dat niet.
Je kinderlijke en puberale misinterpretaties daargelaten.
"Ik heb een verschrikkelijke moeder."
Vergeleken met wat?
"Vergeleken met de ideale moeder."
Je kan je afvragen: "Wie is die ideale moeder?"
Je ziet haar onophoudelijk in religieuze representaties.
In het christendom bijvoorbeeld, wordt ze gerepresenteerd als de Maagd Maria,
de volmaakte moeder.
Daarom is ze een heilige figuur.
Ze is een heilige figuur, een archetypische figuur, omdat elke samenleving
die de moeder en het kind niet vereert, verdwijnt.
Het moet heilig zijn, omdat iedereen begint... iedereen heeft die relatie. En als de samenleving
dat niet goed ondersteunt en waardeert, dan is er iets
ernstig mis met de samenleving.
Goed, Doornroosje.
Koning en koningin.
Kind.
Dus we hebben de triade van het gezin.

Dutch: 
Dan besluiten ze haar te dopen, ze gaan haar een naam geven,
en dat is het moment waarop ze een individu wordt.
En ze maken een fout als ze haar gaan dopen.
Wat is de fout?
Weten jullie het nog?
Hoeveel van jullie hebben Doornroosje gezien?
Oké, en hoeveel niet?
Goed, van degenen die het niet hebben gezien: hebben jullie andere Disneyfilms gezien?
Hebben jullie andere Disneyfilms gezien?
 
De Leeuwenkoning.
Goed, en andere?
 
Is er iemand hier die nog nooit een Disney tekenfilm heeft gezien?
Goed.
Je ziet hoezeer, er was niemand voor zover ik kon zien,
hoezeer die verhalen verspreid zijn in de cultuur, ook al zijn het
zeer oude verhalen. Zelfs in filmvorm zijn ze vrij oud.
De fout die ze maken is dat ze de slechte koningin niet uitnodigen voor de doop.
En dat is Maleficent.
Dat heeft duidelijk een satanische ondertoon, en dat weet je, want
ze draagt zwarte hoorns, en ze heeft een mantel die in brand staat.

English: 
So then they decide they’re going to christen
her; they’re going to name her, and that’s
sort of when she becomes an individual.
And they make a mistake when they’re going
to christen her.
And what’s the mistake?
Do you remember?
How many of you have seen Sleeping Beauty?
Yes, and how many of you haven’t.
Okay, so of those who haven’t, have you
seen other Disney movies?
Have you seen other Disney movies?
Lion King.
Lion King.
Okay, anything other than that?
No.
Okay, is there anybody here who’s never
seen an animated Disney movie?
Okay, fine.
Well, you see how densely—there wasn’t
anyone as far as I could tell—you see how
densely distributed throughout the culture
those stories are, you know, even though they’re
very very old stories, but even in their movie
form they’re quite old for movies.
Okay, so the mistake they make is they don’t
invite the evil queen to the christening.
And that’s Maleficent.
Well, obviously there’s a satanic undertone
to that, and you know that because she’s
got these black horns that she wears and like
she’s got this cape that’s basically on

Dutch: 
 
Je kan zien dat ze een kwaadaardig persoon is.
Ze is een archetype. Ze is het archetype van het negatieve vrouwelijke.
Het is een zeer doordacht verhaal.
Je denkt: "Waarom zou je zoiets uitnodigen voor de doop van je dochter?
Zeker aangezien je lange tijd op haar hebt gewacht, en ze is een echte prinses, en alles is perfect."
 
Goed, een ander verhaal.
Dit is een ander archetypisch verhaal.
Er zijn kinderen, en hun moeder... hun vader wil scheiden,
of zijn vrouw sterft, of wat dan ook.
Hij krijgt een nieuwe vrouw, en zij besluit dat ze die kinderen niet erg mag.
 
En dat gebeurt veel, overigens.
Als je een stiefouder hebt, is de kans honderd keer groter dat je fysiek mishandeld wordt.
Dat is de grootste risicofactor.
Samen met het hebben van een alcoholist als ouder.
Een onaangenaam stukje statistiek.
Het is moeilijk genoeg om kinderen te tolereren, maar als het andermans kinderen zijn
is het nog moeilijker.

English: 
fire.
I mean you can tell that she’s an evil person.
And so she’s an archetype; she’s the archetype
of the negative feminine actually.
And it’s a very very smart story.
You think, well, why would you invite something
like that to your daughter’s christening,
especially if you’ve been waiting for her
forever and she’s a real princess and everything’s
perfect.
It’s like, okay here’s another story.
So, this is another archetypal story.
So there’s these kids and their mother gets—their
father, I think—gets divorced, or separates,
or his wife dies, or whatever.
And so he picks up with this new woman and
she decides she doesn’t really like these
kids very much.
And that happens a lot by the way.
So if you have a step-parent, you are 100
times more likely to be physically abused.
So it’s the biggest single risk factor.
It’s up there with having a drunk parent.
So, anyways, a nasty little statistic.
You know, it’s hard enough to tolerate kids
but when they’re someone else’s kids then
it makes it even more difficult.

Dutch: 
Dat is een freudiaanse observatie, en dat is geen geintje.
Mensen zijn niet zo vriendelijk, en er is verschrikkelijke jaloezie.
Als een man en vrouw beginnen te daten, en de vrouw heeft kinderen,
en de man is jaloers, en de kinderen lopen in de weg, zeker als ze hem ook irriteren,
omdat ze er misschien niet blij mee zijn dat hij niet hun echte vader is,
misschien is hij gewoon een engerd, je weet het niet... de spanning die kan ontstaan in zo'n situatie,
kan snel volledig ondraaglijk worden, en eindeloos voortduren.
Dus zij zegt tegen haar nieuwe man: "Neem die verdomde kinderen mee naar het bos,
en probeer ze daar achter te laten." Hij is daar niet blij mee, maar hij is in de ban
van zijn nieuwe vrouw, en niet zeer slim, en ook wat slecht.
 
Dus hij neemt de kinderen mee naar het bos, en laat ze daar achter.
Dat is nogal rot voor de kinderen.
Ze bevinden zich in de wildernis, zoals je, je wellicht voelt als je moeder sterft,
en je vader trouwt met een nieuwe vrouw.
Je zit in de wildernis.
Ze raken verdwaald, en raken van slag, omdat ze verdwaald zijn.
 

English: 
And that’s a Freudian observation and it’s
no joke.
And people are not that friendly, and there’s
terrible jealously.
Like, you know, if a man and a women start
going out and a woman has children and the
man is jealous and the children get in the
way, especially if they also bother him because
maybe they’re not that happy that he’s
not actually their father—maybe he’s just
a creep, you know, you never know—well the
tension that can build up in a situation like
that can rapidly become unbearable and it
can last forever.
So, anyways so she tells her new husband,
“Take those damn kids out in the bush and
see if you can lose them,” and so he’s
not very happy with this but I guess he’s
wrapped around the finger of his new wife
and not very bright and kind of evil on his
own.
And so he takes the children out into the
forest and leaves them there.
And so this is kind of hard on the children.
It’s like they’re out in the wilderness,
which is maybe how you feel when your mother
dies and, you know, your father goes and marries
a new woman.
You’re out in the bloody wilderness.
And they get lost and then they’re lost
and they’re all freaked out because they’re
lost.

Dutch: 
Ze zullen verhongeren, en wolven zullen hen opeten, want is dit een middeleeuws
Europees bos, vol met wolven, en die eten mensen.
Ze dwalen rond, en komen bij een huis van peperkoek.
Als je een sceptisch persoon bent, en niet naïef, is het eerste wat je denkt:
"Dit is te mooi om waar te zijn."
Een huis, oké.
Een trekkershut misschien, of een schuilhutje, dat kan. Maar een huis, dat gemaakt is van snoep.
 
Daar is iets niet pluis.
Ken je die types die zich zeer aardig voordoen, maar het eigenlijk niet zijn?
Herinneren jullie je Harry Potter?
Herinneren jullie je die vrouw?
Ze was een bureaucraat.
Ze had al die borden met kittens.
 
Umbridge, Dolores.
Dolores betekent verdrietig.
Umbridge betekent aanstoot nemen.
Ze is de verdrietige vrouw die aanstoot neemt.
En ze heeft allemaal plaatjes van kittens op haar borden.
Op ceramische borden.
Die zijn hyper-sentimenteel.
"O, zijn ze niet schattig?

English: 
And they’re going to starve and wolves are
going to eat them because this is like medieval
Europe forest and it’s full of wolves and
they eat people.
So, and they’re wandering around out there
and they come across a gingerbread house.
Now, if you’re a skeptical person and you’re
not naïve, the first thing you think is,
“This is too good to be true.”
It’s like, yeah a house: okay fine.
A shack maybe, or even a lean-to: sure, that
could happen, but a house that’s also made
out of candy.
It’s like, “Nah, there’s something going
on there that’s not so good.”
You know the kind of person that’s really
nice to you but really isn’t?
You remember again the Harry Potter series?
Remember that woman?
She was a bureaucrat.
She had all those plates of kitten.
Umbridge, Dolores.
Umbridge, Dolores.
Dolores means sad, right?
Umbridge means to take offense.
So she’s the sad woman who takes offense.
And she’s got all these pictures of kittens
on her plates, right?
They’re on ceramic plates.
And so those are like hyper-sentimental.
It’s like, “Oh, aren’t they cute?

Dutch: 
Ze staan op borden, en we hangen ze aan de muur."
Zeer smakeloos.
En de sentimentaliteit is een façade.
Jung zou dat een persona van mededogen noemen.
Maar denk aan die oude Dolores Umbridge.
Ze is niet echt een barmhartig type.
Als je haar zou loslaten op de wereld, zouden er verschrikkelijke dingen gebeuren.
En... hoe heet ze?
De vrouw die Harry Potter schreef?
Dat klopte precies.
Het is een van haar beste personages, mijns inziens.
Ze heeft die geveinsde stem, die mensen gebruiken die niet van kinderen houden
als ze met kinderen praten.
"O, wat ben jij een schatje!"
 
Je kan ook daadwerkelijk met kinderen praten, en dat vinden ze prettig.
En dan denken ze niet dat je bezeten bent door iets
waarvoor ze zo snel mogelijk moeten wegrennen.
Hoe dan ook, Hans en Grietje.
De vrouw komt naar buiten, en is heel aardig.
En ze zegt: "Kinderen jullie zijn verdwaald in het bos.
Waarom komen jullie niet binnen voor wat peperkoek?"

English: 
And they’re on plates and everything and
we’ll put them on our wall,” and, you
know, it’s like really low-end taste.
And the sentimentality is a facade.
Jung would call that a persona of benevolence.
But remember old Dolores Umbridge.
She’s not exactly your benevolent type.
In fact, you know, let her loose on the world
and horrible things happen.
And what’s her name?
The woman who wrote Harry Potter.
She got that exactly right.
It’s one of her best characters, I think.
So, she’s got that, you know, fake voice
that often hear people who actually don’t
like children use when they’re talking to
children.
“Oh!
Aren’t you just the cutest little thing?”
It’s like, you know, you can actually talk
to children and they actually like that.
And then they don’t think that, you know,
you’re possessed by something that they
should run anyway from as fast as possible.
Anyways, so Hansel and Gretel.
The woman comes out and she’s all nice.
And she says, “Oh, children, you’re lost
in the forest.
Why don’t you come in and have some gingerbread.”

English: 
And so then she puts little Hansel in a cage—like
a bird-cage I think—and she gets Gretel
to do all the slavery stuff, you know.
So she’s not so nice.
And then every day she’s stuffing them well
with gingerbread and then she goes and feels
little Hansel’s legs so that he’s nice
and plump so she can throw him into the stove
and eat him.
And what that means is: beware of people who
are too nice to you because what they’re
trying to do is devour you.
And it’s the prime dictum of Freudian psychopathology.
If you have a parent—now Freud concentrated
mostly on mothers because mothers are more
likely to do this.
Because for a variety of reasons that we’re
not going to talk about—probably because
they are oriented towards babies but whatever.
If you’re too nice to your child and you
do everything for them, what happens to them?
Well, then they can’t do anything for themselves.
And so then what happens?
Well, then they live in your basement until
they’re fifty.
You know, and then they get irritated one
day and they shoot up Dawson College.

Dutch: 
En dan stopt ze Hans in een kooi, een soort vogelkooi denk ik, en Grietje
krijgt al het slavenwerk.
Dus ze is niet zo aardig.
En iedere dag vult ze hen met peperkoek, en ze bevoelt
de benen van Hansje, om te zien of hij dik genoeg is, zodat ze hem in de oven kan stoppen
en opeten.
En dat betekent: wees op je hoede voor mensen die te aardig voor je zijn, want
ze proberen je te verslinden.
Het is het belangrijkste oordeel van freudiaanse psychopathologie.
Als je een ouder hebt... Freud concentreerde zich voornamelijk op moeders, want de kans is groter
dat moeders dit doen.
Vanwege een aantal redenen, waarover we het niet zullen hebben,
waarschijnlijk omdat ze georiënteerd op baby's, maar goed.
Als je te aardig voor je kind bent, en alles voor hem doet, wat gebeurt er dan met hem?
Dan kan hij niets zelf doen.
En wat gebeurt er dan?
Dan woont hij in je kelder tot zijn vijftigste.
En op een dag wordt hij boos, en schiet Dawson College overhoop.

Dutch: 
Er zit een diepe metafoor in het verhaal, namelijk: als het te mooi is om waar te zijn,
is het waarschijnlijk gericht op je vernietiging.
Goed, terug naar Doornroosje.
Doornroosje, Aurora, zal gedoopt worden, en ze besluiten de slechte koningin
niet uit te nodigen voor de doop.
Dat is geen goed idee.
Ik had eens een cliënt, en het enige wat ze wilde doen was slapen.
Ze sliep zo'n zestien a zeventien uur per dag.
En dat deed ze deels door slaappillen te gebruiken, want het is moeilijk om zoveel te slapen.
Maar ongemoeid, deed ze niets anders dan slapen.
Je vraagt je misschien af: "Waarom zou iemand dat doen?" En je kan zeggen:
"Vanwege dezelfde reden dat mensen zichzelf bewusteloos en de vernietiging in drinken."
Het is pijnlijk om bewustzijn te hebben, zeker als je leven niet goed verloopt,
en misschien ben je bang voor dingen. Dus waarom zou je wakker zijn en lijden,
als je bewusteloos kan zijn en niet lijden?
Dat was in feite haar idee.

English: 
So there’s a deep metaphor in the story,
and the story is if it’s too damn good to
be true it’s probably aiming at your destruction.
Okay, now back to Sleeping Beauty.
So, Sleeping Beauty, Aurora, is going to be
christened, and they decide not to invite
the evil queen to the christening.
Now, that’s not a very good idea.
One time I had—this is a composite client—so
this person, all she wanted to do was sleep.
So she’d sleep like sixteen – seventeen
hours a day.
And she was doing that partially with sleeping
pills, because it’s hard to sleep that much,
but left to her own devices she would just
sleep.
Now, you might say, “Well, why would someone
want to do that?” and then you could say,
“Well, for the same reason that people drink
themselves into unconsciousness and oblivion.”
Which is like it’s painful to be conscious,
especially when your life isn’t going that
well and maybe you’re afraid of things,
and so why be awake and suffer when you can
be unconscious and not suffer?
And so that was basically her idea.

Dutch: 
Ze was een vegetariër, en ze was doodsbang voor slagerijen, en doodsbang
voor rauw vlees.
Dat was logisch, ze was als het ware doodsbang voor het leven. En als je
bang bent voor het leven... als je er goed over nadenkt, is het, het "rauwe vlees" gedeelte van het leven
waar je bang voor bent.
Dus dat was zeer concreet in haar geval.
Dus ik nam haar mee naar supermarkten, naar de afdeling vleeswaren,
want dat doe je met psychotherapie.
Mocht iemand van jullie psychotherapie willen, dan moet je datgene doen, wat je minst graag wilt doen,
en dat is niet bijzonder leuk.
Dat is de weg naar verlichting: je bewandelt de weg die je het minst graag zou bewandelen.
 
Nu weet je waarom mensen niet verlicht zijn, want het is niet alleen maar leuk en fijn,
en volg je gevoel, en al die onzin.
Het is: ontdek waar je bang voor bent, en wat je ontloopt, en ga daar vrijwillig de confrontatie mee aan.
Hoe dan ook, ik kreeg wat mee van haar achtergrond. Haar moeder, die ik ontmoette, was zeker de kwaadaardige koningin.
Ze schreeuwde tegen mij, vijfenveertig minuten lang, in mijn kantoor.
Vrij opmerkelijk.

English: 
And she was a vegetarian and she was terrified
of butcher shops and she was terrified of
raw meat.
And that was logical because she was sort
of terrified of life, and if you’re going
to be terrified of life, if you really think
about it it’s the whole bloody raw meat
part of life that you’re more or less terrified
by.
So that was very concretized in her situation.
And so I used to take her to supermarkets
through the raw meat section because that’s
what you do in psychotherapy.
In case any of you want psychotherapy, you
have to do the thing you least want to do,
and so that’s not particularly fun.
That’s the gateway to enlightenment: you
walk through the gate that you least want
to.
Well, so now you why people aren’t enlightened;
because it’s not all fun and games and follow
your bliss and all that nonsense.
It’s like figure out what you’re afraid
of and avoiding and confront it voluntarily.
So anyways, I got a little background from
her and her mother, who I met—who was definitely
the evil queen—I mean she yelled at me for
like forty-five minutes in my office.
It was really quite remarkable.

Dutch: 
Ik had nog nooit... ik had maar één andere persoon gehad die tegen me had geschreeuwd in mijn kantoor,
en dat was ook een kwaadaardige koningin.
Maar deze vrouw was echt een geval apart.
Ik stond met open mond te kijken naar haar optreden.
Ze belde mijn cliënt voortdurend, drie of vier keer per dag,
om haar te vertellen hoe dom en waardeloos ze was.
Dus als je ouders hebt die je elke dag bellen, en je zeggen dat je dom en waardeloos bent,
sta je volkomen in je recht, om niet met hen te praten,
want zo horen ze niet tegen je praten.
Dan kan je zeggen: "Zal ik jou bellen, in plaats van jij mij?
En om de week, in plaats van drie keer per dag?
En als je iets lelijks zegt, hang ik op, en praat ik een maand lang niet meer met je."
En dan zeg je misschien: "Dat kan ik mijn moeder niet aandoen." Dan zou ik zeggen:
"Dat komt omdat ze al gewonnen heeft."
Hoe dan ook, haar moeder hield zielsveel van haar toen ze klein was, ze was perfect.
Toen ze klein was, was ze een prinses. Maar toen kwam ze in de puberteit.
En dat is het einde van het prinsessengebeuren, want dan

English: 
I hadn’t had anyone—I’ve only had one
other person yell at me in my office ever,
and she was also definitely an evil queen.
But this woman, she was just something else.
Like it was just jaw-dropping to watch her
perform.
And she used to phone up my client all the
time, three or four times a day, and tell
her how stupid and useless she was.
And so if you have parents that phone you
up every day and tell you how stupid and useless
you are, then it’s perfectly within your
rights to not talk to them because that isn’t
what they should be telling you.
So then you can say, “Well, how about if
I call you, instead of you calling me, and
how about if it’s once every two weeks,
instead of three times a day, and how about
if you say anything nasty I just hang up and
then I just don’t talk to you for a month.”
And then you might say, “Well, I couldn’t
do that to my mother,” and I would say,
“Well, that’s because she already won.”
So anyways, this girl, her mother loved her
to death when she was little; she was perfect.
She was a princess when she was little but
then of course she hit puberty.
You know, and then that’s the end of the
whole princess thing because then of course

English: 
you want to go out and have a life and maybe
associate with boys and do all that sort of
things that’s not the least bit child-princess
like.
And that’s when everything broke down and
started to go in a very very bad direction.
And that was partly because her mom didn’t
want to invite the Evil Queen to her little
daughter’s life, because the Evil Queen
is like the negative part of nature.
And like, if you have a little girl, well
the probability that she’s going to grow
up and be a teenager and then a woman is pretty
high unless you do something to seriously
interfere with that, which you might.
And so you bloody well better be prepared
for that when she’s three and not treat
her like she’s someone who’s feet are
never going to touch the earth.
You have to have the whole element of life
in there.
I had another client.
Her parents taught her that adults were angels—and
I don’t mean metaphorically; they actually
taught her that.
And, in doing so, they set her up for serious
post-traumatic stress disorder, which she
had for about five years, because she ran
into someone, who wasn’t an angel—surprise

Dutch: 
wil je uitgaat, en een leven hebben, en omgaan met jongens, en al die dingen doen
die allerminst kinderlijk of prinsesachtig zijn.
En toen ging alles mis, en begon het zich in een zeer slechte richting te ontwikkelen.
En dat kwam deels doordat haar moeder de kwaadaardige koningin niet wilde uitnodigen
in haar dochters leven, want de slechte koningin is het negatieve aspect van de natuur.
En als je klein meisje hebt, is de kans groot dat ze zal opgroeien
en een tiener, en daarna een vrouw, zal worden. Tenzij je iets doet
wat dat ernstig verstoort, wat je misschien doet.
Dus daar kan je maar beter op voorbereid zijn, als ze drie is,
en haar niet behandelen als iemand wiens voeten de aarde nooit zullen aanraken.
Je moet alle aspecten van het leven daar hebben.
Ik had een andere cliënt.
Haar ouders leerden haar dat volwassenen engelen waren, en dat bedoel ik niet metaforisch,
dat leerden ze haar daadwerkelijk.
Daardoor maakten ze haar vatbaar voor een ernstige posttraumatische stressstoornis,
waar ze ongeveer vijf jaar last van had. Omdat ze iemand tegenkwam die geen engel was, wat een verrassing.

English: 
surprise—and all he did to her, roughly
speaking, was look at her like he wanted to
kill her.
And you think, “Well, nobody can be traumatized
like that.”
It’s like, “Well, A, probably no one’s
ever looked at you like that, so don’t be
so sure; but B, if they did look at you like
that AND you thought that adults were angels,
then you were pretty much nicely set up to
have post-traumatic stress disorder.
So, anyways you might think that you’re
doing your children a big favor by keeping
the Evil Queen out of their nursery, but,
you know, you might let them see a glimpse
of her now and then so they can get used to
the fact that she exists.
You know, and I guess that’s why children
have pets in part.
Like mice: they don’t last very long.
So you have a live mouse for a while and then
you have a dead mouse, and that’s not very
good.
But then there’s some things that you get
accustomed to while you’re doing that, and
maybe it’s not so good to protect your children
from that because they’re going to have
to grow up and survive in the awful world.
And your job isn’t to make them happy.

Dutch: 
En het enige wat hij deed, was haar aankijken alsof hij haar wilde doodmaken.
 
En je denkt: "Daardoor kan je niet getraumatiseerd raken."
1) Waarschijnlijk heeft niemand ooit zo naar je gekeken, dus wees daar niet zo zeker van.
2) Als iemand zo naar je zou kijken, en je dacht dat volwassenen engelen waren,
dan zou je goed vatbaar zijn voor het krijgen van posttraumatische stressstoornis.
Je denkt misschien dat je, je kinderen een gunst verleent door de slechte koningin
buiten de deur te houden, maar je kan ze haar beter af en toe laten zien,
zodat ze kunnen wennen aan het feit dat ze bestaat.
Ik denk dat kinderen deels daarom huisdieren hebben.
Zoals muizen, die gaan niet lang mee.
Dus je hebt een tijdje een levende muis, en dan heb je een dode muis.
En dat is niet goed.
Maar je went aan dingen, als je dat doet,
en misschien is het niet zo goed om je kinderen daarvoor te behoeden. Want ze zullen
moeten opgroeien en overleven in de harde wereld.
En het is niet jouw taak om ze gelukkig te maken.

Dutch: 
Jouw taak is ervoor te zorgen dat ze in staat zijn om te overleven in de akelige, echte wereld.
Goed, dat is wat er gebeurt aan het begin van Doornroosje, het is zoals
Hans en Grietje.
Vervolgens verschijnt de slechte koningin alsnog, want je kan haar niet buiten houden,
en ze zegt: "Ja, dat is mooi en aardig.
Ik kan er niets aan doen. Maar als de puberteit komt..."
Doornroosje zal haar vinger bezeren aan een naald van een spinwiel.
 
Dat heeft te maken met bloed, en we hebben niet veel verbeelding nodig om te bedenken wat dat betekent.
 
"Ik zal terugkomen, en dan zal de pleuris uitbreken."
En dan worden de ouders helemaal overbeschermend, wat precies de verkeerde reactie is,
en dat is het verhaal van Doornroosje.
Uiteindelijk komt de prins en hij ontdekt hoe hij dit probleem kan oplossen.
Ze heeft hem nodig, hij is een goede jongen. Maar de slechte koningin stopt hem in een kerker,
in haar kelder, en ze wil hem daar houden totdat hij zo oud is
dat hij niet meer kan paardrijden. En ze zal hem uitlachen als hij probeert te ontsnappen.

English: 
Your job is to make them able to survive in
the nasty real world.
Anyways, okay so that’s what happens with
Sleeping Beauty at the beginning; it’s like
Hansel and Gretel.
And then the Evil Queen shows up anyways,
because good luck keeping her out of your
house, and she basically says, “Yeah, well
that’s all well and good.
You know, there’s nothing I can do about
it but come puberty, roughly speaking…”
In the Sleeping Beauty [story] she’s going
to prick her finger on a needle on a spinning
wheel.
So there’s blood involved there so we don’t
have to use our imagination too much to imagine
what that means.
It’s like, “I’m going to come back and
then all hell’s going to break loose.”
And, of course, then the parents really protect
her, which is exactly the wrong thing to do,
and well, that’s the Sleeping Beauty story.
Of course the Prince comes along and he eventually
figures out how to solve this problem, right?
She needs him, he’s a pretty good guy, then
the Evil Queen puts him in a dungeon—it’s
like her basement—and then she’s going
to keep him there until he’s so old that
he can’t even ride and she’s going to
laugh at him as he tries to leave.

Dutch: 
En dan probeert hij te ontsnappen, en ze verandert in een draak.
"Wat is dat?
Waarom verandert ze in een draak?"
Maar dat accepteer je.
Geen probleem.
"Natuurlijk verandert de slechte koningin in een draak.
Wat zou ze anders doen?"
En dan spuwt ze vuur naar hem, en hij slaat haar van zich af.
En dan moet hij zich een weg hakken door de doornen en distels, die het kasteel
omstrengeld hebben.
Vervolgens maakt hij het meisje wakker, en de fonteinen gaan weer aan, en iedereen is blij.
En jullie vinden dat een geweldig verhaal.
En het is een geweldig verhaal, maar het is een vreemd verhaal, omdat het een archetypisch verhaal is
en je het op een archetypisch niveau begrijpt.
Laten we een deel ervan bekijken, en ik zal er wat meer over vertellen.

English: 
And then he tries to leave and she turns into
a dragon.
It’s like, “What the hell?
Why is she turning into a dragon?”
But you accept that.
It’s no problem.
“Of course the Evil Queen turns into a dragon.
What else would she do?”
And then she, you know, spouts fire at him
and he fights her off.
And then he has to hack his way through all
the thorns and thistles that have gathered
around the castle.
And then he wakes the girl up and the fountains
come back on and everyone’s happy.
And you all think that’s an excellent story.
So, and it is an excellent story, but it’s
a weird story because it’s an archetypal
story and you understand it at an archetypal
level.
I mean let me show you some of it and then
I’ll talk a little bit more about it.

Dutch: 
Laten we om te beginnen, het begin bekijken.
 
Sorry.
Dit is een les, dus ik wil niet dat jullie van de film genieten. Dus ik ga er wat mee spelen.
Goed, vertel me wat over het boek.
 
Is het een waardevol boek of niet?
Hoe weet je dat?
 
 

English: 
So let’s look at the beginning to begin
with.
Oh yeah.
Sorry.
This is a class so I don’t want you to actually
enjoy the movie.
So I’m going to play around it a bit.
Okay, so tell me about the book.
Is it a valuable book or not?
How do you know?
Gold.
Hey!

English: 
It’s covered with gold and jewels so you
can get a hint right there that there’s
something valuable about this.
Let’s see if I can do this properly.
Yeah, that’ll do I guess.
Yeah, it’s a valuable book; it’s got gold
and jewels.
Why are—why is gold valuable?
It’s rare.
Yeah, it’s like the sun; looks like the
sun.
What else?
It’s morally pure, gold.
Why?
It represents wealth?
It does.
Well, it is wealthy.
But it’s morally pure because it won’t
mix with other metals.
It doesn’t mate with other metals.
It’s imperishable and it doesn’t tarnish,
so it’s a symbol of purity.
And jewels: why are they beautiful and valuable?
Forget about rare.
They’re shiny?
Yeah, they’re shiny!
But even crows can appreciate that.
So, like what does shiny have to do with it
do you think?
Sun.
Sun.
Yeah, it reflects light, right?
So what do you want a good person to do?

Dutch: 
Ja, het is ingelegd met goed en juwelen. Daar krijg je een hint,
dat het iets waardevols is.
Even kijken of het lukt.
 
Ja, zo is het goed. Ja, het is een waardevol boek, het is ingelegd met goed en juwelen.
Waarom is goud waardevol?
Het is schaars.
Ja. Het lijkt op de zon.
Wat nog meer?
Het is moreel zuiver, goud.
Waarom?
 
Ja.
Het is rijkdom.
Maar het is moreel zuiver, omdat het niet vermengd kan worden met andere metalen.
Het gaat niet samen met andere metalen.
Het is niet aan bederf en bezoedeling onderhevig, dus het is een symbool van zuiverheid.
En juwelen, waarom zijn die mooi en waardevol?
Laat schaars achterwege.
 
Ja, ze glinsteren.
Zelfs kraaien kunnen dat waarderen.
Wat heeft glinsterend ermee te maken?
 
De zon.
Ja, het weerspiegelt licht.
Wat moet een goed persoon doen?

English: 
Well, maybe you might say that…
Shine like the sun.
Yeah, yeah.
They reflect light.
And the reason—it’s interesting, eh, because
the reason that crystals are the way they
are, translucent and reflect light, is because
their internal structure.
A crystal is a lattice of molecules and then
that lattice is precisely replicated everywhere
in the crystal, so it’s one thing all the
way down to the molecular level.
And so one of the things that you might think
is that if—especially if you think about
that hierarchical model that we were talking
about—is that if you were as well put together
as you could be, and had maybe been subject
to the right amount of heat and pressure,
that you would be the same thing at every
single level of being.
And then you would be solid and crystalline
and you would reflect light.
And so anyways, you get a hint right off the
bat that this story is valuable.
In a far away land, long ago, lived a King
and his fair Queen.
Many years had they longed for a child, and
finally their wish was granted.
A daughter was born and they called her Aurora.
Sweet Aurora.
Yes, they named her after the dawn for she
filled their lives with sunshine.
Then a great holiday was proclaimed throughout
the kingdom so that all of high or low estate
may pay homage to the infant princess, and
our story begins on that most joyful day.
On that joyful day.
On that joyful day.

Dutch: 
Je kan misschien zeggen...
 
Ja.
Hij weerspiegelt licht.
Het is interessant, want de reden dat kristallen zijn zoals ze zijn,
doorzichtig en reflecterend, is omdat hun innerlijke structuur...
Een kristal is een rooster van moleculen, en overal in het kristal vind je dezelfde roosters.
Dus het is één ding, helemaal tot op het moleculaire niveau.
Waar je aan kan denken is... zeker als je denkt
aan het hiërarchische model dat we besproken hebben... als je zo goed mogelijk in elkaar zou zitten,
en de juiste hoeveelheid hitte en druk had ervaren,
dan zou je hetzelfde zijn, op ieder niveau van je wezen.
Dan zou je sterk, en kristalachtig zijn, en je zou licht weerspiegelen.
Hoe dan ook, je krijgt meteen een hint dat dit verhaal waardevol is.
 
 
 
 
 
 
 
 
 

English: 
Joyfully now to our princess we come bringing
gifts and all good wishes to re-pledge our
loyalty anew.
Hail to the Princess Aurora.
All of the sultans and orphans.
Hail to the King!
Hail to the Queen!

Dutch: 
 
 
 
 
 
 

Dutch: 
 
 
 
 
 
 
 

English: 
Hail to the Princess Aurora!
Health to the Princess!
Wealth to the Princess!
Long live the Princess Aurora!
Hail Aurora!
A son and heir to Stefan’s child would be
betrothed.
And so, to her, his gift he brought and looked
unknowing on his future brother.

Dutch: 
 
 
Dus dit zijn de goede elementen van het vrouwelijke, en ze geven haar verschillende cadeau's.
 
 
 
 

English: 
Thou most honored and exalted Excellencies:
the three Good Fairies!
Mistress Flora…
So these are the good elements of the feminine
here and they give her various gifts.
Sweet Princess, my gift shall be…
Why, it’s Maleficent!]
What does she want here?]
Well, quite a glittering assemblage, King
Stefan.

Dutch: 
 
 
 
 
Goed, we hebben geen tijd meer.
Ik zal jullie de volgende les meer hiervan laten zien, en we zullen zien wat het betekent.

English: 
Royalty, nobility, the gentry, and, oh, wow
quaint, even the rabble.
I really felt quite distressed at not receiving
an invitation.
You weren’t wanted.
Not wanted?
Alright, well we’re out of time.
I’ll show you a bunch more of this next
class and we’ll see what it means.
