Kiedy projektowaliśmy wystawę z Jasminą,
zależało nam na tym, żeby zaproponować nie tylko pewną linearną narrację,
którą dałoby się czytać w łatwy sposób.
Zależało nam również na tym, żeby ta wystawa jako całość miała swoiście rzeźbiarską formę.
Dlatego ekrany są dosyć specyficzne - większość z nich jest pochylona,
przestrzeń wystawy jest też podzielona siatkami, które jak wiele elementów na tej wystawie
mają przypominać pewne elementy systemu penitencjarnego, czy policyjnego.
Ponieważ wystawa jest zbudowana jako pewna sieć obiektów i narracji,
myślę, że dobrym sposobem na jej zwiedzanie, jest przejście jej kilkakrotnie w rozmaitym porządku.
Wszystkie filmy w jakiś sposób łączą się ze sobą.
Bohaterowie i bohaterki tych filmów poruszają podobne kwestie, czasami cytują swoje własne wypowiedzi.
Myślę, że tej wystawy nie trzeba czytać w sposób linearny.
Można pozwolić sobie na taką grę, która polega na rozczytywaniu odniesień,
które znajdują się w jednym filmie, do drugiego filmu - taki rodzaj, gry w klasy.
