Sanatçılar haksız olanın yanında olamaz...
...baskın olanın yanında olamazlar.
1400 sanatçı "Biz aptal değiliz" başlıklı bir bildiriyle Sarı Yelekliler'e destek verdi.
Hareketi gözden düşürmek için yapılan manipülasyonları ve eylemcilerin maruz kaldığı baskıları kınadılar.
Bir metnin yazılmasını ve burada Sarı Yelekliler'e desteğin ifade edilmesini...
...olağanüstü umut veren bir hareket olarak görüyorum.
Bana kalırsa bu çok daha önceden yapılabilirdi.
Her şeyin ötesinde, Mayıs 1968'de, sübvanse edilen tiyatrolar...
...üniversite öğrencileri gelip tartışabilsin diye kapılarını açmışlardı. Odéon Tiyatrosu mesela.
Dolayısıyla acele etmek lazım.
Danièle Sallenave, Fransız Akademisi üyesi bir yazar.
"Şu Serseri Sarı Yelekliler" başlıklı denemesinde, bu harekete yönelik sınıfsal küçümsemeyi kınıyor...
...özellikle de kültür ve sanat alanından gelen küçümsemeyi.
Yönetici sınıftan, ama aynı zamanda sol da dahil kültürel dünyadan...
...bu harekete yönelik zaman zaman bir rahatsızlık, zaman zaman da üstten bakan bir tavır sergilendiğini hissettim.
Hatta bu zaman zaman küçümsemeye de dönüşebiliyordu.
İşte "kaba saba insanlar", "kötü evlerden gelenler" olarak görüldüler.
Buna çok sinirlendim.
Kültürlü tabaka, onlardan hep daha iyisini biliyor.
Eh daha iyisini biliyorsam, onu dinlememe ne gerek var?
Sarı Yelekliler Hareketi'nden birçok kişinin isteği,...
...kendi bakış açısını duyurabilmek, dünyayı nasıl gördüğünü anlatabilmek.
Sanatçıların halkın davasına omuz vermesi, 19. yüzyılda romantizm akımı ile başlıyor.
Romantik akımda, "halk"ın ne olduğunu anlama yolunda hakiki bir arzu var.
Onunla ittifak etmek, onu anlamak,...
...taleplerinin, kültürünün, mitlerinin, mitolojisinin derin doğasını kavramak.
Örneğin George Sand, gibi biri, kendi çevresine hayranlık duyuyordu.
Folkloruna, efsanelerine. Ve bu harika bir şey.
Bu çok gerekli bir kendini adamadır.
Her devrim döneminde; yazarlar, şairler ve ressamlar, halkın yanında yer aldı.
Victor Hugo gençken monarşi yanlısıydı.
Yavaş yavaş, devir değiştikçe, özellikle de 1848'de...
...kararlı bir biçimde karşı bir tutum alır.
"Sefiller" diye adlandırlığı grubun tarafındadır artık.
Yalnızca sesini duyuramayanların değil...
...buna layık olan insan varlığının yanında olmuştur.
Yalnızca üç ay süren Komün, olağanüstü bir dönemdir.
Kenar mahallenin esnafı da oradadır, yazar da, ressam da.
Birbiriyle taban tabana zıt insanlardır bunlar.
Ama burada bir araya gelmeleri mümkün olur...
...daha adil bir düzen yaratma amacıyla. Olağanüstü bir şeydir bu.
Tabii daha sonra duyulmadık bir baskıyla son bulacaktır.
Sanatçılar sessiz kalmadıklarında da meşruiyetleri üzerinden eleştiriliyor.
Bana kalırsa insanlara şu anlamda meşruiyet üzerinden eleştiride bulunmak çok tehlikeli:
1968'de söylendiği gibi "Nereden geliyorsun?", "Kimlerdensin?", "Neredensin?"
Çok zengin bir burjuva ailede dünyaya gelmiş...
...ve aynı zamanda kendimizi tanınmak isteyen bir dayanışma hareketinin parçası olarak görebiliriz.
Burada belirlenimci bir mantık yapısı olsun istemem...
...nerede doğduğumuza dayalı olarak.
Sanatçılar da ter döküyor...
...tüm sanatçıların bir eli yağda ötekisi balda değil.
Bu imzayı atan tüm sanatçılar...
...insanlarla yerelde bir araya gelsinler...
...tiyatro yapanlarla, sokak gösterisi yapanlarla.
Öğrencilerle, okullarla etkinlikler yapsınlar.
Tüm bunları yapalım.
Bu öncelikle cesaret verir.
Formika masalarla pek de güzel olmayan bir yerde on kişiyle bir araya geldiğimizde...
...saatlerce büyük tartışmaları dinlemekten çok daha mutlu oluyoruz.
