Bisschop Barron over
de centraliteit van Christus
Een van de verleidingen van onze
postmoderne tijd is Jezus te zien als
nou ja, een grote leraar, een spirituele
goeroe onder vele andere.
Het probleem daarmee is dat het gewoon
stuitend is tegenover de logica van het
Nieuwe Testament. Het Nieuwe Testament
zegt namelijk keer op keer dat Jezus de
Zoon van God is. Dat er een centrale 
plaats is voor Jezus die niet aangetast
kan worden. Als je dat eenmaal snapt, 
dan komt er een grote duidelijkheid
in het geestelijke leven. En op velerlei
manieren gaan de Evangeliën daar over.
Als Jezus ondubbelzinnig het centrum van 
je leven is, dan valt al het andere weg,
of beter gezegd, ordent zich 
om dat centrum.
Als je zegt, o wat een grote leraar,
Hij is een echte geestelijke inspiratie,
dan zal ik zeker wel dingen kiezen
en er iets uitnemen, iets van Jezus,
en van Boeddha en Mohammed, en seculiere
figuren en natuurlijk, die zijn allemaal
belangrijk voor mij, maar dat is niet de
logica van het Nieuwe Testament.
De logica van het Nieuwe Testament is:
Jezus. Eerste en Laatste, Alpha en Omega.
"Wie niet met Mij samenbrengt, 
die verstrooit", zei Jezus.
"Wie niet met Mij is, is tegen Mij." 
Als je dat eenmaal weet,
dan ga je al het andere niet uit de weg, 
dan vindt al het andere zijn relatie met Hem.
Oké, nu ik denk dat deze passage uit het
Evangelie van Lucas, hoofdstuk 9,
ons hierbij zeer kan helpen, als we deze 
logica eenmaal hebben.
Kijk eens naar deze episode. Hij loopt
met zijn discipelen naar Jeruzalem.
Ik kom daar nog op terug in verband
met het Kruis. Maar Hij is op weg.
En we vernemen enkele kleine
gebeurtenissen en gesprekken.
Ze verduidelijken het thema zeer.
Ze gaan door een Samaritaans dorp en dat
is ten eerste al vreemd, want veel vrome
Joden gingen niet met de Samaritanen om.
Het was het land van de halfbloeden.
Maar Jezus, typisch, stapt er middenin.
Terwijl ze dit doen, zijn de Samaritanen
afkeurig naar hen, want zij zijn Joden die
op weg zijn naar Jeruzalem, dat is slecht.
En zij zouden hen dus niet aankijken 
of van voedsel verschaffen.
En dus, horen we, Jacobus en Johannes, 
de Donderzonen noemde Jezus hen,
en hier wordt een tipje van de sluier 
opgelicht, waarom Jezus hen zo noemde.
Want Jacobus en Johannes zeiden hier: 
"Heer, wilt U, dat wij vuur uit de hemel
zullen roepen om hen te verteren?" Wat is
dat eigenlijk? Een soort van rechtvaardige
verontwaardiging, omdat zij 
slecht behandeld werden?
Is het racistisch, agressief, gewelddadig, 
niet-inclusief? Ja, dat is het.
En zij voelen deze rechtvaardige
verontwaardiging en zij weten dat zij met
deze man op stap zijn, die een unieke 
kracht heeft. En dus: laten we onze
rechtvaardige verontwaardiging uiten door
vuur naar beneden te roepen.
Zijn dit nu begrijpelijke emoties? Ja, 
zeker wel, en door de eeuwen heen
zijn er velen van ons die zich zo voelen.
En kijk eens om je heen, zie hoeveel
gekwetste gevoelens er zijn. Nou, zij 
behandelen mij niet goed, dus verdienen
zij het vernietigd te worden. 
En Jezus, zo staat er, draaide zich
slechts om om hen te vermanen.
Wat gebeurt hier?
Wat er weg moet vallen, als Jezus het
absolute centrum van mijn leven is,
zijn mijn eigen gevoelens van gekwetstheid
en onrechtvaardig behandeld worden
en mijn rechtvaardige verontwaardiging en
mijn verlangen om dingen recht te zetten.
Ik bepaal de agenda hier. "Heer, doe wat
ik wil." Zie je, dat moet wegvallen.
Als we dat spel spelen, dan is Jezus niet 
de Heer. We volgen Hem dan niet,
we staan onze eigen gevoelens toe
onze levens te sturen.
Dus dat moet wegvallen. 
Luister dan.
"Toen zij verder trokken, zei iemand Hem:
'Ik volg U waar U ook heengaat'".
Nou goed, dat is heel mooi gezegd. Want
sommige mensen in het Evangelie zeggen:
"Heer, ik wil dat U iets voor mij doet." 
Dat is altijd een formule voor rampspoed,
tussen haakjes, als jij Jezus gaat zeggen
wat jij wilt dat Hij gaat doen.
Dus dit is goed, ik volg U waar U ook
maar zult gaan. En wat zegt Hij dan?
"Vossen hebben holen, de vogels in de 
lucht hebben nesten, maar de Mensenzoon
heeft niets om zijn hoofd op neer te
leggen." Wat zegt Hij hier nu?
Hij zegt niet: Ga weg van mij, je bent een
slecht persoon. Hij zegt: Snap je de volle
uitwerking van wat het betekent als je
zegt: Ik volg U waarheen U maar gaat.
Weet je, een thuisbasis, het nest, mijn
ligplaats, mijn plek, dat is iets heel
belangrijks voor ons. Ik herinner me dat
ik nog student was, jaren terug,
en ik reisde toen veel in Europa, en dat 
het heel belangrijk was voor mij
om het hotel vastgelegd te hebben. Ik had
geen rust, ik kon niet op mijn gemak de
stad bekijken, voordat ik wist dat ik een
plek had om te overnachten.
Er zit iets in van het thuiskomen na een 
lange reis, zelfs na een vakantie, thuiskomen.
Dat geeft een hoop voldoening. Nou, dat
moet toch wegvallen als je Jezus volgt.
Dat mag niet de overheersende zorg van je 
leven zijn om stabiel, comfortabel te zijn.
Je volgt Hem. Ik kan het niet helpen om
ook te denken aan ongeveer een jaar
geleden, toen ik de oproep kreeg om naar
Santa Barbara, Californië te komen
om er bisschop te worden. Dat zag ik echt
niet aankomen, ik had er geen idee van,
dat was een volstrekte verrassing. En het
betekende, dat ik moest gaan en iedereen
en alles achter me moest laten, je huis,
je nest verlaten, de plaats waar je op je
gemak bent en gaan, gaan. Hier: vossen
hebben hun holen, vogels hun nest,
de Mensenzoon heeft niets om zijn
hoofd neer te leggen.
Als je Hem wilt volgen waar Hij maar heen
zal gaan, dan moet je dat accepteren.
Dat moet wegvallen.
Nou, luister nu naar hoe Hij 
verder gaat op de reis.
Tegen iemand anders zegt Hij: Volg Mij.
Bedenk nu dat Jezus jou zou roepen,
ieder van ons, Volg Mij. En deze man zegt:
"Heer, laat mij eerst mijn vader begraven."
Wat ik hier mooi aan vind, is dat het
bijna een komedie is die hier gespeeld
wordt, het is bijna de vaste personage, 
die de voorzet geeft voor Jezus' spreken.
Helemaal in de cultuur van deze tijd, de
Bijbelse tijd. Het is ook waar in onze,
ik denk dat het in bijna elke cultuur
wel waar is.
Als je het over één excuus hebt, die
echt niet geweigerd kan worden.
Als jij zou zeggen: Hé kan jij mij hiermee
helpen, kan je naar mijn feestje komen?
"O ja, ik zou graag komen, maar weet je,
mijn vader is gestorven en ik moet naar
zijn begrafenis." Ik bedoel maar, wie gaat
dat nou tegenspreken, op welke manier ook?
Je zult zeggen: "Ja natuurlijk, natuurlijk
begraaf je je vader. Natuurlijk!
Dat is dus de voorzet. Wat zegt Jezus?
"Laat de doden hun doden begraven.
Maar jij, ga en verkondig 
het Koninkrijk Gods."
Mensen zeggen dan: "O, wat is Hij hard,
hij heeft toch familie nodig.
O, Hij is er tegen." 
Nee, nee, wat is hier aan de hand?
Dit is iemand die van uit zijn cultuur
de familie kende en ervan hield.
Maar, maar, Jezus... is belangrijker dan
je familie. Hij is belangrijker dan de
meest belangrijke mensen in jouw leven.
Hij is belangrijker dan de mensen van wie
je het meest houdt. Dus je moet afstand
doen van je eigen gevoelens, ja, aha,
van je eigen huis en comfort moet je
afstand doen, ja, en
van de mensen van wie je het meeste
houdt. Zij moeten de tweede plek innemen.
Na Hem.
Wat is dit: "Begraaf de doden!"
Het is als een klap in het gezicht. Ja, 
maar bedoeld om ons wakker te schudden
voor deze waarheid.
Ik had al genoemd waar zij heen gingen.
Zij gaan naar Jeruzalem. Dat betekent één
ding, het betekent het Kruis.
Het Kruis, wat is het Kruis anders dan het
moment waarop Jezus afstand heeft gedaan
van werkelijk alles. Denk aan Hem aan het 
Kruis: Geen welvaart, geen genot,
geen macht, geen eer, geen familie, geen
huis, niets. Van alles ontkleed.
Maar bezig met het doen van de wil van
zijn Vader.
"Nu, zoals de Vader Mij gezonden heeft,
zo zend Ik u."
Jezus wordt nu het centrum van ons leven
op dezelfde wijze.
Wat zo verduidelijkend is aan deze passage
is dat wij allen die leerlingen willen
zijn van Jezus, oké, en met hem oplopen, 
en zo lang de menigten ons toejuichen
en het weer goed is en we voedsel hebben,
dan is het fantastisch, ik ben bij Jezus.
Oké, maar ben je bereid om afstand te doen
van jouw rechtmatige verontwaardiging,
afstand te doen van jouw gevoelens van
macht. Ben je bereid om afstand te doen
van je thuis, ben je bereid om afstand te
doen van degenen die je het meest nabij zijn?
Alleen dan, als je bereid bent om de hele 
weg naar het Kruis met Mij af te gaan,
Alleen dan ben je werkelijk mijn leerling.
(ondertiteling: sintpaulusinstituut.nl)
