چیزی که هگل خوب دید و من به خاطر این خیلی تحسینش می کنم
چیزیه که... از خود هگل نقل  می کنم که در منطق تفکر از اون نام برده
یک اصطلاح خیلی خوب  معرفی کرد. اسمشو گذاشت بازگشت نهایی
منظورش اینه که اینطور نیست که یک واقعه یا یک چیز اول وجود داشته و بعد نابود شده
بلکه اون چیز فقط در روند نابودی اش است که بوجود می آید
حالا برگردیم به مبحث زبان انگلیسی در هند
من معتقدم که این توهم که تقصیر را بندازیم گردن زبان انگلیسی
که زبان انگلیسی مانع میشه که ما بتونیم رویا پردازی خودبخودی کنیم و یا به رویاهامون برسیم
اینجا من رویکرد لکانی و هگلی دارم
معتقدم که، و یکی از درسای بزرگ روانکاویه، این موضوع همه زبان هارا در بر می گیره
همه زبان ها
یکی از نکاتی که لکان میگه اینه که یک شکاف بزرگی بین فردیت انسان و زبان وجود داره
نمیشه گفت مثل هایدگر
که زبان خونه وجود است
از نظر یک محقق لکانی زبان شکنجه خونه وجود است
یعنی چی؟
یعنی
و اینجا تو این کتابم نوشتم
نویسنده اتریشی که جایزه نوبل هم برده
الفریده یلینک
ازش خوشم نمیاد. خیلی منحرفه. من خیلی محافظه کارم
ولی یک نظر فوق العاده داشت. تو یک مصاحبه گفت
وجود زبان اینطوره که فریب کاره. دروغ میگه
باید شکنجه اش کنیم تا مجبورش کنیم حقیقت را بگه
حالا در یک سخنرانی اینو گفتم یکی با رفتار انسان دوستانه احمقانه گفت: ولی وقتی شما زبان را شکنجه کنید آخرش انسان هارا شنکنجه می کنید
چیزی که من میگم کاملا برعکس این موضوعه
شما دو تا انتخاب دارید
یا باید زبان را شکنجه کنید یا مردم را
حالا ممکنه بگید من عقلمو از دست دادم
منظورم چیه؟
به شعر ها نگاه کنید
مگه اینطور نیست که شعر بزرگترین دستگاه شکنجه است؟
فقط تصور کنید می خواهید یک غزل بنویسید
چکار باید بکنید؟
کلمه هارا کوچک کنید، بچلونیدشون و غیره. خب شعر دستگاه شکنجه زبان است. حتی در سینما. اینو تو این کتابم مفصل توضیح دادم.
مثلا آیزن اشتاین. کاری که با تصاویر می کنه. کل زبان مونتاژ کاراش، زبان بریدن شکنجه دادن و به طور مصنوعی بهم چسبوندن است. حالا ممکنه بگید: اره خب اون آیزن اشتاینه
بقیه چی؟ روسلینی، تارکوفسکی، که بیشتر کار های طبیعی هستند و به طور هشیارانه تغییر نمی دهند. نه از نظر من اینا انواع مختلفی از شکنجه هستند. تارکفسکی. آخرین فیلمش را دیدید؟
قربانی. اولین شات. هفت دقیقه طول میکشه تا دوربین از بالا به یک درخت نزدیک شه. یک اسمی هست برای اون دستگاه شکنجه که بدن رو میکشه
می دونید کدومو می گم.
اره اره اره
حالا فکر می کنم بحث بین تارکفسکی و آیزن اشتاین این بوده باشه که چه جوری شکنجه بدیم بهتره؟
آیزن اشتاین ممکنه بگه ببرش (تصاویر) ولی تارکفسکی می گه: نه نه بکشش. دردناک تره
منظورم اینه که یک خشونت بنیادی در زبان وجود داره. برای اینکه بحث را ببندیم، می خوام این تئوری هگل، بازگشت نهایی، را بست بدهم به این مبحث
که یک چیز با نابودی اش بوجود می آید. همونطور که هگل می گه: وقتی که داریم به ریشه و گذشته خود بر می گردیم، در روند این بازگشت و مکاشفه، داریم آن را خلق می کنیم
می تونمم کشور خودمو مثال بزنم. اسلووانی. یکی از مثال های بارز اش است. ما طی قوانین ملی در قرن نوزدهم به گذشته خودمون برگشتیم. مسلما همه چی در روندش از نو اختراع شد.
و همون مارکسیست بریتانیایی، اریک هابزبون، که سال پیش مرد در یک کتابی با نام سنت های اختراع شده نشون داد که حتی
اون دامن های مردانه هم در گذشته اسکاتلند وجود نداشته. همه اینا در اواخر قرن نوزدهم اختراع شد.
چرا اینارو می گم. چون این بر میگرده به سیاست امروز. برای اینکه این همان مکانیسمیه که اعتقاد داشتن بر اساس آن کار می کند. من فکر می کنم همیشه اینطور بوده که مردم هیچوقت واقعا اعتقاد واقعی نداشته اند. همیشه اعتقاد ما در پروسه همان بازگشت بوده است. به یک چیزی اعتقاد دارید وقتی که فاصله ای را بینتان با آن اعتقاد حفظ می کنید. حتی وقتی که با شک آن را دست می اندازید
برای همینه که من فکر می کنم شک گرایی بزرگ ترین توهمه. آنهایی که واقع گرا و شک گرا هستند چشماشون از همه بیشتر بسته است.
منظورم چیه؟
برخی از دوستان من، حتی فردریک جیمسون، نظرشون اینه که امروزه ما در یک دوره ی شک گرایی زندگی می کنیم که حتی آنهایی که قدرت را در دست دارند به ایدئولوژی خودشون هم معتقد نیستند
مثلا وقتی آمریکایی ها می گویند: دموکراسی را بر می گردانیم، حتی آنها هم دنبال مسخره بازی اند. فقط دنبال اقتصاد هستند و
پس امروز اصلا نیازی به نقد ایدئولوژی نداریم. که دنبال این بگردیم که در حرفی که زده شده چه چیزی گفته نشده.
نه. خیلی راحت حرف ها زده میشه. پس احتیاجی به نقد ایدئولوژی نداریم. درس بزرگ مارکس اینه که بزرگترین توهم وقتی رخ می ده که در یک فضای واقع گرا صحبت می کنیم.
بذارید یک مثال بزنم که فکر می کنم قانع تان کنه. بحران اقتصادی سال 2008 را یادتان است؟ اصلا تقصیر دولتمردانی نبوده که در توهم خودشان به سر می بردند.
باعثش دقیقا بانکدار های شک گرایی بودند که می گفتند گور سر آرمان گرایی. پول مهمه. دقیقا همینه
فروید هم یک همچین چیزی گفته. اگر شک گرایی را در یک محیط کلینیک روانکاوی همان افراد منحرف و فاسد فرض کنیم. فروید گفته که دسترسی به  نا خودآگاه افراد فاسد سخترین کار است
افراد فاسد اصلا افرادی نیستند که کمترین سرکوب را داشته باشند. بلکه بیشترن سرکوب خود را دارند.
پس افراد شک گرا چه چیز را نمیتوانند ببینند؟
قدرت خود توهم
و این برای من بزرگترین درس مارکس است. همان تئوری بت وارگی کالایی. توهم صرفا توهم ایدئولوژیک نیست. این اصلا تعریف مارکسیستی ایدئولوژی نیست.
که ما یک زندگی واقعی داریم. بعد تو ذهنمون یک سری توهم بد هم داریم. نه. چیزی که مارکس اسمشو بت وارگی کالایی گذاشته، توهم هایی هستند که در قلب زندگی واقعیمون رخ می دهند
