Bazılarımızın uyanması için
alarm çalması gerekir.
Benim için de 1986'da çaldı.
Kaliforniya, Palm Springs'te, triatlondaydım.
O sırada yarışın
bisiklet etabındaydım.
Ve bir kavşağa doğru yaklaşıyordum.
arada diğer yola doğru dönen,
iki bisikletçi vardı.
Karşı tarafta da
bir polis memuru duruyordu.
Parmağını bana doğrulttu
sonra şu şekilde bir işaret yaptı,
bana kavşaktan dönmemi söylüyordu.
Ben de dikkatimi
o polise yöneltmiştim,
o sırada yola bakmıyordum.
Ancak adam, arkadan
gelen trafiği göremiyordu.
Ve ben tam dönerken,
80 kilometre hızla giden
dört çeker bir Bronco
bana arkadan çarptı
ve beni bisikletimden fırlattı.
Ve yere sırtüstü, belimin
ve kalçamın üstüne düştüm.
Yere böyle sert düştüğünüzde
basınç kuvveti, omurlarınıza,
aşağı doğru bir baskı uygular.
Ve basınç kuvveti, benim omurgamdaki
altı omuru da sıkıştırmış
Sekizinci, dokuzuncu, onuncu,
on birinci, on ikinci torasik
ve ilk lomber omurlarım kırılmış.
O şiddette bir baskı olunca,
her şey yerinden oynar,
bende de kemikler
omuriliğime doğru kaymış.
Omurlarımdan, sekizinci
torasik vertebranın yüzde
60'ından fazlası ezilmişti,
içinden omurilik geçen sinir yayı,
çubuk kraker gibi kırılmıştı.
Anlayacağınız hem torasik,
hem de bel omurlarımda
çok sayıda kırık vardı.
Omuriliğimde kemik parçaları vardı
ve sinir yayı kırıldığı için de
sinirler sıkışıyordu. Eziliyordu
Sonra beni hastaneye kaldırdılar
ve daha sonra Güney Kaliforniya'da
dört uzman cerrahın da
görüşünü aldım.
Tahminler, bir daha
yürüyemeyeceğim yönündeydi.
Ve "Harrington omur
saptırma çubuğu" denen
bir ameliyat olmam gerekiyordu.
Harrington çubuğu ameliyatında,
omurlarınızın arka kısımlarını kesip
oraya çelik çubuklar yerleştirirler.
Çubuklar, vidalandığı yerde
bir manivela görevi yaparak
omurgayı, omurilikten ayırır,
böylece yolu açar.
Sonra doktor kalçanızdan
kemik parçaları alıp
bunun üstüne yapıştırır
ve iyi bir sonuç umar.
Bende de çok sayıda kırık olduğu için,
çubukları ense kökümden
omurgamın en altına kadar koyacaklardı.
Bu arada, bu kaza başka
birinin başına gelseydi,
muhtemelen ona bu ameliyatı
olmasını söylerdim,
ama söz konusu bendim
ve ben de röntgenlere,
MRI'lara bakıp alelacele
ameliyata karar verecek kadar
tez canlı, sabırsız biri değildim.
Ve sonra bence böyle durumlarda
kararsızlık çekerken bir
seçim yapmanız gerektiğinde
bu en zor anınız oluyor,
çünkü bildiklerinize karşı
bilmediklerinizi tartıyorsunuz.
Kendinizi ruhunuzun
en karanlık gecesinde buluyorsunuz,
çünkü buna
sizden başka kimsenin
cevap veremeyeceğini anlıyor
belirsizliğe adım atma
sürecine girmiş oluyorsunuz.
1986'da, Güney Kaliforniya'da,
geleneklere karşı gelen pek kimse yoktu.
Bilimsel, tıbbi, sosyal ya da
dinî gelenekler olsun, riayet edilirdi.
Ama bence geleneklerin dışına çıkmanız,
mucizenin tanımı oluyor.
Böyle bir şey yaptığınızda,
başarılı olana kadar her zaman
size aptal ya da deli;
sonra aziz, mistik
ya da dâhi derler.
Ve ben de gönüllü olarak,
bu belirsizliğe adım atmaya
bizzat karar verdim
Hayatımın kalanını
ilaçlara bağımlı, tekerlekli iskemlede
geçirmeyi düşünemiyordum.
Böylece. Hastaneden ayrılmaya karar verdim.
Kafamda tek bir düşünce vardı,
"vücudu yaratan güç,
onu iyileştirir de" düşüncesi.
Bunu düşünmeden edemiyordum,
çünkü bize hayat veren,
kalbimizi attıran,
yediklerimizi sindirten
bir akıl olduğunu biliyordum.
Bilinçlilik farkındalıktı,
farkındalık da dikkatini yöneltmekti,
o halde dikkatimi kim
olduğuma yöneltmem lazımdı.
Ben de bu sözünü ettiğim akılla
irtibat kurmaya karar verdim.
Ona bir plan, bir kalıp,
bir model verecektim,
ne istediğime dair çok net olacaktım
ve yaratımımdan memnun kaldığım an,
onu büyük akla teslim edecektim
çünkü o şifalandırma yolunu
benden çok daha iyi biliyordu.
İkinci dediğim şey de,
yaşamak istemediğim hiçbir düşüncenin
farkındalığıma kaymasına
izin vermeyeceğimdi.
Tabii bu, entelektüel açıdan bakınca,
kolaymış gibi geliyor
ama aklımı öyle kolay toplayamadığımı
çok çabuk öğrendim
ve kriz dönemlerinde, benimki
gibi travmatik olaylarda
olmasını istediğimiz şey yerine
istemediğimiz şeye odaklanma
eğiliminde oluyoruz,
yani kendime, biz
insanlar için var olan
sonsuz olasılıkların arasından
en kötü senaryoyu seçiyordum.
Bunu zihnime tekrar tekrar getiriyor,
duygusal olarak da benimsiyor,
kendimi buna hazırlıyordum.
Çünkü daha azı olursa,
hayatta kalma şansım artar diyordum.
Ve bence kriz durumlarında,
bizi en kötü durum
senaryosuna hazırlayan da
stres ve hayatta kalma hormonlarıdır.
Kısacası zihnimde omurlarımı tek tek
yeniden yapılandırmam gerekiyordu.
Derken aklıma tekerlekli iskemle geliyordu
Sonra olmasını istediğim şey yerine
istemediğim şeye odaklandığımı
fark ederek durdum
ve baştan başlamam
gerektiğini anladım,
bunun nedeni de
bu aklın varlığıydı.
O yanımdaydı.
Nasıl yanınızda biri varken
dikkatinizi size yöneltir,
ama yanınızda değilken dikkati dağılır
ben de tamamen onunla olmak
ve çok net bir sinyal,
net bir plan sunma gereği hissettim.
O yüzden yeni baştan başladım.
Omurgamı yeniden inşa ediyorken
"evimi satsam mı acaba?"
diye düşünmeye başladım.
Tekrar durdum, farkına vardım,
bu sefer telaşlandım,
sabırsızlandım,
sinirlendim ve
daha da kötü oldu.
Neyse, altı hafta boyunca,
ruhumun bu karanlık
gecesinde dolaştım durdum.
Çünkü aklımı yapmak istediğim şeye
tam anlamıyla veremiyordum.
Gözlerimi kapatıp başka şey düşünmeden,
her bir omuru onarmam yaklaşık
üç saatimi alıyordu.
Ve dikkatim her dağıldığında,
en başından başlıyordum.
Yaptığım şeyden tam anlamıyla
tatmin olamıyordum,
ama yine de yapmaya devam ediyordum.
Bu altı haftanın sonunda
bütün süreci dikkatimi kaybetmeden
baştan sona yapabildim.
Raketin en etkili noktasıyla
topa vurmuş gibi oldum,
o an bir şey oldu
ve ben o an, bu
işi başardığımı hissettim.
3 saat vaktimi alan şeyi
45 dakikada yapabilmiştim.
O zamanlar bilmiyordum
ama meğer ben her gün beynimde
yeni devreler ateşleyip bağlıyormuşum.
Ve dikkatimi toplama
yeteneğimi geliştiriyormuşum,
bu da golf, tenis gibi bir yetenektir,
ne kadar pratik yaparsanız,
o kadar iyi olursunuz.
Bir yere gidemiyor,
bir şey yapamıyordum,
yüzükoyun yatıyordum,
bir sürü vaktim vardı
ve bu da benim hedefim, amacımdı.
Tüm süreci baştan
sona yaptığım sıralarda
vücudumda gözle görülür
değişimler fark etmeye başladım,
ağrılarım hafiflemiş,
sonra aniden bitivermişti.
Yavaş yavaş iyileşiyordum,
uyuşma, karıncalanma,
motor fonksiyonlarım
geri dönmeye başlamıştı.
Kendi içimde yaptığım şeyi
benim dışımda ürettiğim
etki ile ilişkilendirdiğim an
yaptığım şeye dikkat etmeye başladım
ve bu işi, korku yerine
daha fazla tutku
ve coşku ile yapar oldum.
Ve yükseltilmiş duygunun,
bu işi eğlenceli
ve kolay hale getirmek için
katalizör olduğunu fark ettim.
Sonra düşünmeye başladım,
"Tekrar yürüyebilecek miyim?
Daha önce nelerin kıymetini bilememişim?"
mesela gün batımı, duş almak,
dostlarımla yemek yemek,
ve iyi vakit geçirmek
ve birden kuantum alanından
olasılıklar seçmeye başladım.
Bunlar artık en kötü
durum senaryoları değil,
gerçekten olabilecek şeylerdi.
Sonra bu deneyimi duygusal anlamda
tamamen benimsedim,
kumsalda günbatımını izlemeyi, duş almayı,
bunları hayalimde yaşayıp hissettim.
O sırada yaptığım
şeyi pek bilmiyordum,
fakat net bir niyette bulunup,
duygunuzu yükseltirseniz
beyninizi ve bedeninizi
geçmişten alıp geleceğe götürüyorsunuz
ve siz ciddi anlamda odaklandığınızda
beyninizle bedeniniz, bunlar
dış dünyanızda mı oluyor,
iç dünyanızda mı,
ayırt edemiyor.
ben de yükselmiş duygumla
bedenimi,
gelecekteki gerçeklikte yaşadığına
ikna etmeye başladım.
Çünkü beden, bilinçsiz zihindir,
aradaki farkı bilmez
Yeni yollarla yeni
genlere sinyal gönderdim
ve bedenimde ciddi
değişimler olmaya başladı.
10 hafta içinde
ayaklarımın üzerinde durabildim
ve 12 hafta sonra
derslere geri döndüm.
Bu arada vücudumda,
belimde ağrı kalmamıştı.
Ve kendimle bir anlaşma yapmıştım,
"bu büyük akıl" demiştim
"tekrar yürümemi sağlarsa,
hayatımın kalanını
zihin-beden bağlantısını
çalışmaya adayacağım
ve 86'dan beri de bunu yapıyorum".
- [Röportör] Harika.
Ben de tam size
duygu ve düşüncelerimizin
biyolojimizi nasıl etkilediğini soracaktım.
- Peki.
- [Röportör] Bunlar
bizi hasta edebilir mi,
ya da iyileştirebilir mi?
- Tamam.
Şimdi biz insanların düşünceyi
gerçek kılabilme özelliği vardır
Ve biz bunu her an yapıyoruz.
Çünkü ön lobumuz büyüktür,
ön lob yaratıcı merkezdir,
insan olmanın en büyük edinimidir.
Tüm beynimizin yüzde 40'ı ön lobdur,
burası atölyedir, düşündüğümüz,
yarattığımız, niyetlendiğimiz,
heyecanlandığımız,
duygusal tepkilerimize ket vurduğumuz,
ne olacağımıza
karar verdiğimiz yerdir.
Beynin bu bölümü
bilincimizin bulunduğu yerdir
Bir şeyler düşündüğümüz zaman
daha iyi olmayı,
yeni fırsatları, hayatımızı
ön beynimiz çalışmaya başlar.
Çünkü onun, beyindeki
tüm bölümlerle bağlantısı vardır
ve bir orkestra şefi misali,
farklı nöron ağlarını yönetir.
Bunlar geçmişte edindiğimiz bilgilere,
ya da yaşadıklarımıza aittir.
Ve mükemmel bir şekilde bir araya
gelerek bir görüntü oluştururlar,
biz buna niyet deriz.
Ve, biz yeni nöron ağlarını
kombin edip
yeni sıralamalarda,
yeni kalıplarda ateşlediğimizde
zihnimizi de değiştirmeye başlıyoruz,
çünkü zihin,
harekete geçmiş beyindir.
Bunu doğal olarak yapıyoruz.
Doğal olarak yeni bir
tarzda düşünmeye başlıyoruz.
Burada sorun, çoğu insanın niyetini
yükselmiş duygularla
bir araya getirmemesidir.
Siz şimdiki zamanda,
gelecekteki gerçekliği deneyimlerseniz
bir deneyimin
oluşturduğu son ürün,
his ya da duygudur.
Böylece beden, gelecekteki
o gerçeklikte yaşadığına inanır.
Siz bunu zaman içinde
tekrar tekrar yaparsanız,
yeni yollarla yeni
devreler ateşleyip bağlarsınız
ve böylece beyin de
bu niyetinizin çoktan
yaşandığına inanır.
Yükselmiş duygular bedene
sinyal göndermeye meyillidir
ve bu şekilde yeni
proteinler yapması için
yeni genler seçilir ve beden de
bu olaya hazırlanmış olur.
Peki bu neden önemlidir?
Bunun anlamı, beyniniz, hayatınızdaki
her şeyi yansıtmak
üzere organize olmuştur.
Beyniniz, geçmişinizin bir kaydıdır.
Şu ana kadar öğrenip
yaşadığınız her şeyin eseridir.
Yani siz her sabah uyandığınızda
ve  algılarınız açıldığında,
bir gün önce yaptığınız
davranışları, seçimleri,
deneyimleri tekrarlıyorsanız
yani her şey dünün aynıysa
aynı insanları görüyor,
aynı yerlere gidiyor,
aynı saatte aynı şeyleri
yapıyorsanız, böyle gider.
Beyninizdeki farklı
devreleri çalıştıran şey,
sizin dış ortamınızdır
ve bu da tanıdığınız şeylerle örtüşen
duygu ve düşüncelere yol açar.
O halde düşüncelerinizin
sağlığınızla veya kaderinizle
bir ilgisi varsa,
ve aynı şekilde düşündüğünüz sürece
aynı hayatı yaratmaya
devam ediyorsanız
bu arada beyniniz de
geçmişinizin kaydıysa
o zaman kendini geleceğin
vizyonuyla tanımlamayan çoğu insan
geçmişin eski anılarında kalırlar
ve her zaman geçmişte düşünürler.
Hisler ve duygular, deneyimlerimizin
son ürünleriyse
güzel anılarımıza dönebilir,
o an nasıl
hissettiğimizi hatırlayabiliriz.
Şayet her sabah uyandığınızda
bir sabah önceki gibi,
daha önceki günler gibi hissederseniz
bir kere, hayatınızda yeni
bir şey olmayacak demektir.
Ayrıca, yaşadıklarınızın
son ürünü olan bu
duygu ve hisler
sizi bir takım düşüncelere
ve davranışlara sevk eder.
Geçmişte düşünüp hareket *Nettiğiniz zaman da,
her şey önceden bellidir.
Bu duygular sizi belli
düşüncelere sevk ediyorsa
ve bu düşünceler
belli duygular yaratıyorsa,
bunlar da belli
düşüncelere yöneltiyorsa
sürekli tekrarlayan bu
düşünme-hissetme döngüsü,
bir varoluş durumu yaratır.
Başka deyişle düşünceler, beynin dilidir.
Duygular da vücudunuzun dilidir.
Yani duygu ve düşünce şekliniz,
bir varoluş durumu yaratır.
Pek çok insan, hayatını
duygularına endeksli yaşar.
Korkarlar, kızarlar, karamsarlık,
telaş, kendine güvensizlik hissederler
Ve bu duygular onların kimliğinin
bir parçası haline gelir.
Olumsuz şeyler düşündükleri an,
beyinlerinde güvensizlik duygularıyla örtüşen
devreleri çalıştırırlar,
böylece daha beter
şeyler düşünürler
ve kendilerini güvensiz hissettirecek
daha çok kimyasal üretirler.
Ve bu döngü zaman içinde tekrarladıkça,
bedenlerini güvensizlik
duygusu hissetmesi için
bilmeden şartlarlar.
Ve bu insan, "benim
kendime güvenim yok" der.
Siz "ben şuyum" dediğiniz an,
zihninize ve bedeninize
komut vermiş olursunuz.
Ve çoğu insanın biyolojisi,
ekseriyetle geçmişte yaşıyor.
Siz de kendinizi geleceğe
ve yeni bir olasılığa dair
bir vizyonla tanımlamazsanız
beyninizde eski devreleri tutar,
geçmişin duygularıyla yaşarsınız.
O zaman söyle bir soru:
Henüz duyularınızla
deneyimlemediğiniz yaşamadığınız
ama zihninizde defalarca düşündüğünüz
geleceğe dair bir
olayın beyninizi değiştirip,
bunu gerçekten olmuş gibi
kabulleneceğine inanıyor musunuz?
Sinirbilim alanındaki son araştırmalar,
düşünce gücüyle beynin
değişebildiğini söylüyor.
Yani siz yeni bir olasılık düşündüğünüzde
ve beyniniz yeni
sıralamaları, yeni kalıpları
ve yeni kombinasyonları
ateşlemeye başladığında
davranışlarınızı planlayıp,
zihninizde kim olacağınıza dair
hayalinizi prova ettiğinizde
ve bunu devamlı yaptığınızda
bu zihinsel provalar
beyninizde yeni nörolojik
devreler kurmaya başlıyor
ve bu donanım olay
çoktan olmuş gibi değişiyor.
Siz bunu tekrarladıkça
aynı düşünceyi, aynı
sıralamayla prova ettikçe,
bu donanım, bir
yazılım programı oluyor.
Ve beyniniz de artık
geçmişin bir kaydı olmuyor.
Artık o geleceğinizle eşleşiyor.
Ve siz bu geleceğinizi,
olayı yaşamadan önce
duygusal anlamda benimsersiniz,
yani iyileşmeden önce
kendinizi bütünlenmiş hissedersiniz
sevgiyi hissetmek için önce
bir ilişkim olsun demezsiniz
huşuya kapılmak için
mistik bir anı beklemezsiniz
güçlü hissetmek için
başarılı olmayı beklemezsiniz.
Ki bunlar etki tepkiye dayanan,
içimizin değişmesi için
dışımızın değişmesini bekleyen
eski model gerçekliktir.
İçimizde bir farklılık hissedince
buna kimin, neyin
sebep olduğuna bakarız.
Bu da bir anıdır,
çağrıştırıcı anılar böyle oluşur.
Fakat bu yeni model,
etkiye yol açar
yani mistik bir an yaşamak için,
huşu ve hayranlık hissetmek.
Bir başarı sağlamak için,
önce kendini güçlü hissetmek.
İyileşmeniz gerçekleşsin diye
kendinizi bütünlenmiş hissetmek.
Kendinizi ve hayatı sevmek,
hayatınızda sevgiyi yaşamak için
önce sevgi hissetmek
İşte bunlar, duygusal anlamda
vücudunuzu eğitme yöntemidir.
Olay yaşanmadan önce
olayın duygusunu öğretmektir.
Bunu düzenli yaparlarsa
insanların vücudu
bilinçsiz zihin olarak,
gelecekteki o anı,
şu an yaşadığına inanır.
Ve yeni genlere yeni
yollarla sinyal gönderirler
böylece vücutları da,
gelecekteki olay yaşanmış
gibi değişim gösterir.
O halde kuantum alanından
yeni bir potansiyel seçebilir misiniz?
Kuantum alanında sonsuz potansiyel vardır.
Ve siz gelecekteki bu
gerçekliği yaşamadan önce
duygusal olarak benimserseniz
ve bilinçsiz zihin olan vücudunuz da
bu gelecekteki olayı
şu anda yaşadığına inanırsa,
sadece düşünce gücüyle değişim gösterir.
O halde fiziksel bir kanıt varsa
yani nörolojik, biyolojik, genetik
ve kimyasal bir kanıt varsa
beyniniz ve bedeniniz
olay yaşanmışçasına değişmişse
rahat olun.
Çünkü o olay, gelip sizi bulacaktır.
Üstelik bu, en
beklemediğiniz yoldan olacaktır.
Bunun anlamı da aslında şudur:
Niyetimiz en beklemediğimiz
şekilde olacaktır,
çünkü beklediğimiz yollar yeni değildir.
Bilinenden fazlası olmalı.
Olduğunda bizi gafil avlamalı.
Bizi şaşırtmalı.
Bunun, içimizde yaptığımız şeyin,
dışımızda yarattığı
etkiyle olduğuna dair
bir şüphemiz kalmamalı.
İçimizde yaptığımız değişikliklerle
bunun dışarıdaki
etkilerini ilişkilendirdiğimizde
dikkatimizi yaptığımız şeye
yöneltip tekrar yaparız.
Buna da insan gücü deniyor.
Ve bu dünyada, böyle bir olgudan hariç tutulan
bir insan olduğunu sanmıyorum.
Yani şu anda, dünyanın
her yanında, sıradan insanlar
sıra dışı şeyler yapıyorlar.
Bence tarihin ilginç bir zamanındayız.
Bilmenin yeterli olmadığı
nasıl olduğunu da
öğreneceğimiz bir zaman bu.
Son bilgileri derlersek
kuantum fizik alanındaki araştırmalarla
sinir bilim, nöroplastisite,
nöro endokronoloji
ve epigenetikteki psiko sinir
bağışıklığı ile ilgili araştırmaları
bütün bu bilimler,
ihtimal olgusunu işaret ediyor.
Ve öğrenmek de bunun bir ayağı.
Felsefesini, teorisini, ilmini
analitik bilgisini öğrenmek.
Ancak bu bilgileri
edinip uyguladığınız an
onu kişiselleştirir, gösterirsiniz.
İster istemez bunu
hareketlerinizle gösterirsiniz
ve davranışlarınızı değiştirip
bunları niyetlerinizle
eşleştirdiğiniz zaman da
yepyeni bir deneyim yaşarsınız.
Felsefe, bilgi edinmek,
beyinde yeni sinaptik
bağlantılar kurar,
buna da öğrenmek denir,
öğrenmek yeni devreler oluşturur.
Hatırlamak da onları kalıcı yapar.
Fakat felsefi bir bilgi edindiğinizde
bunu hayatınıza uyguladığınızda
düzgün yaparsanız,
yeni bir deneyim yaşarsınız
Çevrenizdeki tüm duyusal
geri bildirimler sayesinde
yaşadığınız bu deneyim,
beyninizdeki devreleri zenginleştirir
ve bu devreler
beyninize yerleştiği zaman,
beyniniz, his ya da duygu dediğiniz
bir kimyasal meydana getirir.
Bu deneyimden bir
duygu hissettiğiniz an
bedeninize kimyasal anlamda
zihninizin anladığı şeyi
öğretmiş olursunuz.
Bu durumda bilgi zihin için,
deneyimler beden için diyebiliriz
ve o an bu felsefeyi somutlaştırırsınız,
bilginin gerçekliğini somutlaştırırsınız.
O an yeni genleri çoğaltıp
eski genleri azaltmaya
ve programı tekrar yazmaya başlarsınız.
Merhamet üstüne bir kitap,
artık teori değildir,
kendinizi şefkatli hissedersiniz.
Liderlikle ilgili bir kitap
artık felsefi bir bilgi değildir,
kendiniz lider olursunuz.
Sabırlı ebeveynlik hakkında bir kitap
artık sadece bir
sohbet konusu değildir,
daha sabırlı olursunuz.
Sabırsızlığınızı alt ettiğinizi hissedersiniz.
Ve bunu bir kere başarabilirseniz
rahatlıkla tekrar yapabilirsiniz.
Ve aynı deneyimi tekrar
tekrar pratik ettikçe
bedeninizi nörokimyasal açıdan,
zihninizin yaptığı gibi,
bunu öğrenmeye şartlandırabilirsiniz.
Beden de zihin gibi öğrendiğinde,
ya da beden ve zihin bir olduğunda
bu artık sizin özünüz oluyor.
Bu sizsiniz, ikinci doğanız.
Sık tekrarladığınızda
bunu artık bilinçli
düşünmenize de gerek kalmaz,
çünkü bilinçaltı programınız haline gelir.
Bunu dahili nörokimyasal
bir düzende ezberlediğiniz için,
dış çevrenize ait
bir koşullandırmadan
daha güçlüdür
ve bu da, bu felsefede
ustalaştığınız andır.
Yani, felsefeyle başlayıp,
alıştırma yapmaya, oradan da
ustalaşmaya doğru gidiyoruz.
Bilgiden deneyime ve bilgeliğe.
Zihinden bedene ve ruha.
Düşünmekten yapmaya ve olmaya,
bizde bunu yapacak
her türlü biyolojik
ve nörolojik donanım var.
Sanırım bunu tekrar tekrar yapmamızı
ve gerçekten iyi yapmamızı engelleyen
en büyük sorun
çoğunlukla stres hormonları.
Stres, vücudunuzun homeostazının bozulmasıdır
Stres tepkisi olur, ancak
vücudunuz doğal olarak
kendini tekrar düzene sokar.
Üç temel stres faktörü var,
fiziksel stres, kazalar, yaralanmalar,
düşmeler, travmalar gibi.
Ayrıca, kimyasal stres var
bakteri, virüs, gıdalardaki
hormonlar ve ağır metaller,
akşamdan kalma durumlarından kaynaklanır.
Bir de aile trajedileri,
kayıplar, iş ve para durumları kaynaklı
duygusal stres vardır.
Bunların hepsi de beyin
ve beden dengesini bozar.
Doğadaki her organizma kısa
süreli stresi tolere eder.
Çakal sürüsü bir geyiği kovalar,
geyik çakalların elinden
kurtulmayı başarırsa
15 dakika sonra
otlağına geri dönüp
beslenmeye devam eder,
stres tepkisi bitmiştir.
Fakat insanlar bu konuda benzersizdir,
çünkü sadece düşünce yoluyla
stres tepkisi verebiliriz.
Geçmişte olan bir şeyi düşünebilir,
geleceği düşünerek
evhamlanabiliriz.
Ve sadece düşünerek
aynı kimyasalları üretebiliriz.
Stres tepkisini açtığınız zaman
kolayca kapatamazsınız.
Böylece hastalıklara davetiye çıkarırsınız,
çünkü doğada hiçbir organizma
uzun süre acil durum
modunda yaşayamaz.
Yani sorunuzun cevabı
stres tepkisi düğmesini açabiliyorsanız
hem de sadece düşünceyle
stres hormonlarının, genleri
düzensizleştirip hastalık yarattığı,
bilimsel bir gerçek olduğuna göre
demek ki düşünce gücüyle
kendinizi hasta edebilirsiniz.
O zaman sorulacak soru şu:
düşünceleriniz sizi hasta ediyorsa,
aynı şekilde iyileştirmesi de
mümkün olabilir mi?
- [Röportör] Peki açıklar mısınız?
Meditasyon sırasında
zihinde neler oluyor?
- Tabii.
Meditasyonun anlamı
tam olarak kelime anlamı,
"tanıdık gelmek"tir.
Şimdi, burada eski benlik
burada da yeni benlik.
Ve biz yeni benliğimize,
öyle hop diye geçemeyiz.
Bir iki günlük iş değil.
Bunu başarmak için gereken
dönüşümü geçirmek lazım.
35 yaşına kadar sahip
olduğumuz kimliğin yüzde 95'i
bilinçaltı davranışlardan oluşur.
Otomatikleşmiş alışkanlıklar, duygusal tepkiler,
inançlar, algılar, tavırlar,
tıpkı bir bilgisayar programı gibi,
bizim yüzde 95'imiz bunlardır.
Bedenin zihin olmak için programlanmasıdır,
bu da alışkanlık demektir.
Ve biz, kalan yüzde 5'i,
bilinçli zihnimizi değiştireceğiz,
şunu da bilin, siz istediğiniz
kadar olumlu düşünseniz de,
şayet olumsuz hissediyorsanız,
çünkü son 30 yıldır böyle hissediyorsunuz
zihin ve beden birbirine karşı olur.
Dünyanın en muhteşem hayalini kurabilirsiniz.
İçinde istediğiniz her şey var,
ancak değersizlik hissediyorsanız
zihniniz ve bedeniniz zıt demektir.
Burada amaç, bedeni yeni
bir zihne uyumlamak, ayarlamaktır.
Burada eski benliğiniz,
burada da yeni benliğiniz.
Ve siz bu değişime adım atacaksınız.
Yani eskisi gibi düşünmemeye
eskisi gibi davranmamaya
ve hissetmemeye karar verdiğiniz an
değişim nehrine ilk adımı atacaksınız
çünkü değişimle ilgili en zor kısım,
bir gün önce verdiğiniz
kararların aynılarını vermemektir.
Bizim aklımızdan günde 60 ile
70 bin arası düşünce geçer.
Ve bu bir gün içinde
aklımızdan geçirdiğimiz 60
ila 70 bin düşüncenin
yüzde 90'ı bir gün önce
düşündüğümüz şeylerin, aynıdır.
Aynı düşünceler her zaman
aynı seçimlere yönlendirir
Aynı seçimler de sizi
aynı davranışlara sevk eder.
Aynı davranışlar, aynı deneyimleri yaşatır.
Aynı deneyimler de
aynı duyguları üretir.
Ve bu duygular da sizi
aynı düşüncelere götürür.
Böylece biyolojimiz, sinir devrelerimiz,
sinir kimyamız, sinir hormonlarımız,
hatta genetik durumumuz
birebir aynı kalır.
Bu arada sinirbilimde
bir prensip vardır,
birlikte ateşlenen sinir
hücreleri, birlikte bağlanır.
Yani hep aynı şekilde düşünürseniz,
aynı seçimleri yaparsanız,
aynı davranışları gösterirseniz,
aynı deneyimleri yaşarsanız,
bunun sonucunda aynı sinir ağları
aynı modellerde kalır.
Sizin bilip alıştığınız,
aradığınız, çağırdığınız hislere dönüşür.
Sonra da beyninizde son derece
sınırlı bir donanım kurmaya başlarsınız
ve bu sınırlı donanım da
sizin kimliğiniz olur.
Beyinde bir kutucuk düşünün.
Beyinde gerçek bir kutu yoktur,
ancak sık tekrarlama yoluyla edinilen,
nörolojik anlamda birlikte
ateşlenip bağlanan
düşünce, davranış ve duygular vardır.
Yani, sizin düşünüş
davranış ve hissediş tarzınız,
sizin kişiliğiniz olur.
Ve kişiliğiniz de,
kişisel gerçekliğinizi yaratır.
Budur.
Ve siz yeni bir kişisel gerçeklik,
yeni bir hayat istiyorsanız
önce kişiliğinizi değiştirmelisiniz
Bunun anlamı, daha önce
nasıl düşündüğünüzü tartıp,
eski düşünce tarzınızı değiştirmektir.
Bilinçsiz alışkanlıklarınızın, davranışlarınızın,
söylemlerinizin farkına varıp
bunları değiştirmelisiniz.
Sonra da sizi geçmişe demirleyen
duygularınıza bakmanız gerek.
Bunların geleceğe ait olup
olmadığına karar vermelisiniz.
Çoğu insan, eski kişiliğiyle yeni bir
kişisel gerçeklik yaratmaya çalışır
ama bu pek işe yaramaz,
kesin olarak başka
birine dönüşmemiz şart.
Dediğim gibi meditasyon
"tanıdık gelmek" demektir.
Yani meditasyona oturduğunuzda
farkındalığınızın arkasında kalan
düşüncelerinizi gözlemlersiniz,
arkada kaldı,
çünkü dikkatiniz
dış çevrenize odaklıydı.
Bilinçsiz düşünceleriniz vardı ya?
Bunların bilincine varırsınız
ve bunlar size tanıdık gelmeye başlar.
Siz kendinizi tanımak için
bu meditasyondasınızdır.
Eğilimlerinizin ve dürtülerinizin farkına varırsanız
ve vücudunuz kalkıp
bunları yapmak isterse
onu oturtup sakinleştirmeniz gerekecek.
Ona, " sen artık zihin değilsin,
zihin benim" demelisiniz.
Ve bu bilinçsiz davranışlarınız
bilinçli bir hale dönüşecek
size tanıdık gelmeye başlayacak.
Çünkü şu an meditasyondasınız.
Kendinizi tanıyorsunuz.
Ve sizi aşağı çeken o
eski duygulara bakabilir,
onları fark edebilirsiniz
ama asla deneyimlemezsiniz.
Sadece gözlemlerseniz.
Gözlemlemek demek,
artık program olmaktan çıktınız demektir.
Siz artık bilinçsiniz ve
programı gözlemliyorsunuz.
Subjektif benliğinizi nesneleştirmeye başladınız
Bir başkasının gözünden
kendinize bakıyor gibisiniz.
Yani eski benliğinizden çıktınız,
saf bir bilinçle,
eski benliğinizi gözlemliyorsunuz.
Tefekkür sürecinin ilk adımı budur.
Karanlıkta bir kibrit çakıyoruz
ve farkında olmayıp da
yeni yeni farkına vardığımız
hiçbir düşüncenin, davranışın, duygunun
farkındalığımıza kaymasına izin vermiyoruz.
O halde meditasyona oturup,
"şefkat nedir?" derseniz
"Benim için en iyi yol hangisi,
hayatımı nasıl değiştirebilirim,
kendimi nasıl daha iyi hissedebilirim?"
Artık düşüncelerin
beyninizde ateşlenip
bağlandığını da biliyorsunuz.
Ve yeni hayatınızda
nasıl yaşayacağınızı
nasıl davranacağınızı
gözden geçiriyorsunuz.
Böyle, zihinsel bir prova yapmak
beyninizi, geçmişten alır
ve gelecekte yaşamaya sevk eder,
yani zihinsel prova
beynin bu gelecekteki deneyimi
şimdiden yaşamış gibi
görünmesini sağlar.
Yani beyninizde artık yepyeni
bir donanım kurulmuş olur
ve bu donanım onu geleceğe hazırlar.
Bunu tekrar tekrar yaparsanız,
birlikte ateşlenen sinir
hücreleri birlikte bağlanır
ve artık size tanıdık gelmeye başlar.
Bir de bu deneyim geçekleşmeden önce
duygunuzu yükseltirseniz,
yani bir materyalist
kendini zengin hissetmek için
servet kazanmayı bekler.
Onlar etki-tepki modelinde yaşarlar,
ama kuantum modeli,
etkiye yol açmaktır,
yani siz burada zengin
olmadan önce kendi değerinizi
ve zenginliğinizi deneyimlersiniz.
Ve siz şimdiden bu yükselmiş
duyguyu üretmeye başlarsanız,
ya da iyileştiğinizi hissederseniz
o noktaya eriştiğinizde,
bu duyguyu tekrar
tekrar getirip yaşayabilirsiniz
ve duygu artık size tanıdık gelir.
Değişim sürecinde
tefekkür etmenin gereği,
unutmak ve tekrar öğrenmektir.
Eski benliğinizin alışkanlıklarını bırakıp
kendinizi keşfetmektir.
Sinirbilimde sinaptik bağlantıları budayıp
yeni bağlantılar fizilendirmek deriz.
Söndürüp çözeceğiz, sonra
yeniden ateşleyip bağlayacağız
Bedenimizde depolanmış duyguları unutaca
ve sonra bedeni yeni bir zihne,
yeni bir duyguya şartlandıracağız.
Eski genlere eski
şekilde sinyal vermeyip,
yenilerine yeni yolla sinyal göndereceğiz.
Enerjimizi geçmişten çekip alacağız
ve onu yeni bir
geleceğe yönelteceğiz.
Biz bu meditasyon modelini kullanıyoruz.
Çünkü o sırada insanların
dış çevreyle bağlantılarını
koparması çok önemlidir.
Gözlerinizi kapatırsanız
ve dış dünyanızdaki bütün
uyaranları elimine ederseniz,
insanları, eşyaları ve yerleri
beyin dalgalarınız,
bir anda değişmeye başlar
ve artık dış dünyaya olan
ilginiz de azalmış olur.
Daha az şey görür ve duyarsanız,
arkada da hafif bir müzik çalarsa
ne düşündüğünüze
daha çok dikkat yöneltir,
hayatınızda olup bitenlere
daha az odaklanırsınız.
Vücudunuzu sakinleştirirseniz
ona hiçbir şey yapmadan durmayı,
ve aynı olayları yaşamanın
aynı duyguları ürettiğini öğretirseniz
ona "sen artık zihin değilsin,
bundan böyle zihin
'ben'im" demiş olursunuz.
Ve artık önceden belli olan
bir geleceği düşünmüyorsanız
ya da tanıdık geçmişi
ve sadece şu andaysanız
işte o zaman iç dünyanız,
dış dünyanızdan daha gerçek olmaya,
ve ayrıca kişisel fizyolojinizde,
önemli değişiklikler olmaya başlar.
Yaptığımız araştırmalarda,
meditasyon sırasında 3 bin 500
kişinin beynini ölçümledik.
Size kesin olarak
şunu söyleyebilirim ki
kim olduğunuzu unutmak konusunda
elinizden geleni yapmanız kaydıyla
benliğinizin ötesine geçtiğinizde
ve hiç kimse olduğunuzda
hiçbiri, hiçbir şey, hiçbir yerde
ve hiçbir zamanda
işte o an, saf
bilince dönüştüğünüz andır.
Ve o an bir beden olarak
bu zamanda, yaşamıyorsunuzdur artık.
Bilinçlilik dediğiniz şey
beyni ve bedeni
eşsiz yollarla değiştirebilen bir şeydir.
Bir benzeri yoktur.
Ve biz bunu nasıl
yaptığını, artık biliyoruz.
Bunu bir beceri haline dönüştürerek.
Bilirsiniz, insanlar hayatlarının
büyük bir kısmını dileyerek
ve isteyerek geçirirler.
Bir şeylerin değişmesi için dua ederler.
Bizse insanlara dualarının
cevap bulması için
ne yapacaklarını öğretiyoruz.
Meditasyondan, dualarına cevap almışçasına
kalkmalarını söylüyoruz.
Çünkü geleceğe dair
net bir niyette bulunup
yüksek bir duyguyla birleştirince
enerjileri kendiliğinden değişiyor.
Beyinlerinin kimyası
ve işleyiş şekli değişiyor.
Genetik yapıları,
kendi kimyaları değişiyor.
Anlayacağınız, bambaşka biri oluyorlar.
Ve insanlar bunu,
tekrar tekrar yaptıklarında
bazen aylar alabiliyor
hastalığı geriletebiliyorlar.
Fakat şunu da defalarca gördük:
Hastalık yaşayanlar belli bir
farkındalık seviyesine dönüyor
ve hastalık tamamen yok oluyor.
Sanki o hastalık
tamamen eski kişilikte,
geçmişte kalmış gibi oluyor.
Başka bir insandaymış gibi.
Ve bunu defalarca gördükten sonra,
kendilerini belli bir
noktaya taşıyan insanların
kendilerini tamamlanmış
oldukları kişiden her şekilde mutlu
ve hayatlarından memnun hissettiklerinde,
hastalığı daha az
umursadıklarını söyleyebiliriz.
İşte hastalık da, bir daha,
bir daha o zaman gitmeye başlıyor.
Meditasyonla ilgili başka bir şey söyleyeyim,
bu meditasyonun önemli bir amacı da,
analitik zihnin ötesine geçmektir.
Sözünü ettiğimiz bilinçli zihin ile
bilinçaltı zihni ayıran
şey, analitik zihindir.
Biz stres tepkisinin yarattığı,
bir kimyasallar karışımı olan
stres hormonlarından etkilendiğimiz anlarda
beynimizin aşırı analitik bir
şekilde çalışmasına yol açarız.
Burada sorun, çoğu insan
böyle durumlarda duygusal tepkiler veriyor
ve hayatlarını bu duygunun
içindeyken analiz etmeye çalışıyor.
Bu duygu da geçmişin
bir kaydı olduğuna göre
stres hormonları, sizi dış dünyanın
iç dünyadan daha
gerçek olduğuna inandırıyor.
Ve beynin bütün dengesini bozuyor.
Yani stres altında olduğunuzda
nesnelere odaklanırsınız.
Odağınızı daraltıp şeylere, insanlara,
dış çevrenize yöneltirsiniz,
çünkü tehlike oradadır.
Bedeniniz için kaygılanırsınız,
çünkü stres altındayken,
hayatta kalmak için
bedeninizi korumak zorunda
olduğunuza inanırsınız.
Zaman konusunda da kaygılanırsınız.
Yani, stres hormonlarıyla yaşamak
üç şeye odaklanmamıza neden olur:
Çevre, bedenimiz ve zaman.
Bir anda materyalist oluruz
ve gerçekliğimizi duyularımızla tanımlarız.
O halde odağımızı
daraltıp, nesnelere yöneltirsek
dış dünyanın iç dünyadan
daha gerçek olduğuna inanırsak
ve geçmişimize dayanıp
geleceği tahmin etmeye çalışırsak
başımız dertte demektir,
çünkü beyin dengesini kaybeder.
Beyin bütün bu zararlı
kimyasalları almaya başlayınca
birden aşırı uyarılmış
bir duruma geçer.
Ve aşırı uyarılma durumu da
çoğu insan için tıpkı
otobanda birinci viteste
bir spor araba sürmeye benzer,
yani o anda, genişletilmiş bir
zaman diliminde bulunurlar.
O halde odağınız nesnelere,
olaylara ve insanlara yöneldiğinde,
tehlike var demektir
ve bu durumda beyniniz de
aşırı uyarılmış bir hale geçince,
kendini, önünüzde olan, gördüğünüz
odaklandığınız dış ortamın,
gerçek dünya olduğuna şartlandırır.
Köşe başında bir canavar bekliyorsa
neden dikkatinizi
dış çevreden uzaklaştırasınız ki?
Orada bir tehlike varsa,
neden kalbinizi açıp güvenesiniz?
Kaçmanız, dövüşmeniz
ya da saklanmanız gerekirken
neden bir şey öğrenesiniz?
Batı dünyasında insanların
yüzde 70'inden fazlası,
zamanlarının büyük kısmını
stres içinde geçirirler.
Farklı nöron ağlarının beynimizde
bölümlere ayrılmasına neden olan da,
bu stres sürecinin uzun sürmesidir.
Bölünmeye başlarlar.
Ve beynimiz tutarsız çalışmaya başlarsa
yani beynin dengesi bozulursa
beynimiz tutarsızsa, biz de tutarsızızdır.
Beynimiz düzgün çalışmazsa
biz de düzgün çalışmayız.
Aynı zamanda kalbimiz de,
ki onun beyni çok küçüktür,
kendine ait çok az zekası vardır
o da tutarsız çalışmaya başlar.
Ve bu durumun etkisiyle de vücuda
son derece düzensiz sinyaller gönderir.
Ve işte meditasyon sırasında
dış çevreyle bağlantınızı kesince
kendi bedeninizin ötesine geçince
doğrusal zamanın dışına çıkınca
iç dünyanız,
dışarıdaki dünyanızdan
daha gerçek oluyor.
Bir isim olduğunuzu unuttuğunuz an
cinsiyetinizi, gardırobunuzu,
sosyal güvenlik numaranızı,
mesleğinizi, evli ya da
bekar olduğunuzu, vejetaryen olduğunuzu
kısacası kim olduğunuzu unuttuğunuz an
kimliğinizi, bedeninizi, sahip olduklarınızı,
yaşadığınız, oturduğunuz yeri,
ve zamanı unuttuğunuz an
işte o an birden sanki egonuz,
kişiliğiniz gitmiş gibi olursunuz.
Ve bu olduğunda, bir anda
beyninizin, daha önce
bölünmüş olan farklı bölmeleri
eşzamanlı çalışmaya başlar,
biz bunu defalarca ölçümledik.
Beyinde eşzamanlı çalışan
şeyler birbirine bağlanır,
böylece nöron gruplarının
bulunduğu farklı bölmeler,
komşularıyla birlikte uyum ve
tutarlılık içinde organize olmaya başlar.
Kendinizi daha bütünlenmiş ve
daha kendiniz gibi hissedersiniz
Bu aynı anda oluyor, bizzat gördük.
Hayatta kalma merkezlerinde
biriken bütün enerji
artık kalbe doğru hareket eder
ve kişi, tam o
anda sevmeye başlar.
Daha kudretli bir şeyle
bağlantı kurduğunu hisseder.
Stres hormonlarıyla yaşayıp,
gerçekliğimizi materyalistler gibi
duyularımızla belirlersek
olasılıktan ayrılıp uzaklaşırız.
Her şeyden uzak hissederiz.
Gerçekliğimizi duyularımızla
tanımladığımız bir alemde yaşar,
göremediğimiz, koklayamadığımız,
tadamadığımız şeyleri yok sayarız.
Bu da hormonlar yüzünden.
Oysa enerji kalbe doğru gittiğinde, derin,
manyetik bir alan oluşturmaya başlar.
Stres hormonlarıyla yaşarken
bedeninizi bu hayatî
alandan uzaklaştırırsınız
ve kimyasalla doldurursunuz.
Bedeninizin etrafındaki
bu alan da daralır.
Bunu da ölçtük,
artık daha çok madde
daha az enerji, daha çok parçacık,
daha az dalga oluyorsunuz.
Burada sorun şu:
Maddeye dönüşen insanlar
hayatlarındaki bir şeyi
değiştirmek istediklerinde
bu hedefe ulaşmaları
uzun bir zaman alıyor.
Çünkü istedikleri olana kadar bedenlerini
oradan oraya sürüklemek zorunda kalıyorlar.
Hemen sonuç almak için zorluyorlar.
Sonucu tahmin etmeye,
kontrol etmeye çalışıyorlar.
Çünkü içgüdüsel olarak,
onlar madde içinde
bir etki yaratmaya çalışıyor.
Enerji bu merkeze
doğru hareket ettiğinde
ve çevrenizdeki alan da
genişlemeye başladığında
artık bu alandan ayrı değilsinizdir.
Alana katkıda bulunuyorsunuzdur.
Kalp tutarlı çalışmaya, ritmik atmaya,
düzene girmeye başladığında,
tıpkı suya bir çakıl
taşı atmışsınız gibi olur.
Bir anda dalga oluşur.
Ve bu durumda kalmayı sürdürebilirseniz,
bir çakıl taşı daha, bir taş
daha atarsınız, böyle gider
ve dalgalar da çoğalmaya başlar
artık alana sinyal gönderiyorsunuzdur.
Bunu çok derinden duyumsayabilirseniz,
daha da çok hissedersiniz
Attığınız taşlar daha büyük olur
onlar da daha
büyük dalgalar yayar.
Bütün enerjiler, frekanstır
ve bütün frekanslar bilgi taşır.
Ve bir niyetiniz varsa
ne olursa, çok istediğiniz bir şey
yükseltilmiş duygu olan
o enerji dalgasıyla taşınır.
Böylece o alana yeni
bir işaret yayınlamış olursunuz.
Ve o alana yayınladığınız şey her neyse
sizin kaderle olan deneyiminizdir.
Bilinciniz bu enerjinin
içinde ne kadar kalırsa
geleceğinizi de o kadar
kendinize çekersiniz,
böylece size yaklaşan zaman
ve mekan mefhumunu kırarsınız,
çünkü maddenin ötesinde
bir yerden yaratım yapıyorsunuz,
artık daha çok enerjisiniz.
Beyniniz ve kalbiniz
tutarlı çalışmaya başladığında
kalbiniz daha düzenli
ve uyumlu attığında,
beyninize derin bir sinyal gönderir,
daha az analiz eder,
daha çok güveniriz.
Sabırsızlanmaz, sonucu zorlamaz,
kontrol etmeye kalkmayız,
sonuca güveniriz,
çünkü kudretli bir
şeyle bağlantıda hissederiz.
İşte bu varoluş
durumu öğretilebilir, sürdürülebilir
ve bir beceri haline getirilebilir.
Siz her gün bu duruma uyumlanırsanız
ve kendinizi bu dünyaya
sokmadan hemen önce
beyninizle bedeninizi
doğru şekilde çalıştırırsanız
hayatınızdaki insanlara ve şartlara
daha az tepki gösterirsiniz.
Eski alışkanlıklarınız ve
duygusal tepkileriniz
sizi daha az yönetebilir.
Aynı tahmin edilir gerçeği
ya da tanıdık geçmişi artık
daha az düşünürsünüz,
çünkü "şu anda" yaşayacaksınız.
İşte o zarafet durumu
bahsettiğim mucizevi ve sıra dışı
şeyin yaşandığı zamandır.
Dünyanın dört bir yanında,
meditasyonlar sırasında insanların beyinlerini
ve kalplerini ölçümledik.
Görebileceğiniz en büyüleyici şeylerden biri.
Buradan bir monitöre bakıyoruz
o an, meditasyon sırasında
bir kişinin beynine.
Bu konuda da gayet iyiyizdir,
neler olacağını tahmin edebiliyoruz.
Alandan gelen o küçük
indirmeleri görüyoruz,
bum, bum.
Sonra izlemeye başlıyoruz,
müthiş şeyler olacağını biliyoruz.
Bu arada beynin
üç boyutlu görüntüsüne bakarsak
bir anda beynin ön kısmının
arka kısımla konuştuğunu,
sağ tarafının da
sol tarafıyla konuştuğunu,
beynin farklı bölümlerinin
senkronize çalışmaya başladığını görüyoruz.
Ve bu kişinin
bütünlenmiş beyin durumuna
geçmeye hazır olduğunu fark ediyoruz.
Kutupların birleşmesi, sevgidir.
İki yarımküre bir olmaya başlıyor.
Kutuplaşma, ikilik, iki yarımküre,
bir olup birleşiyor, bu sevgidir.
Bu da enerjinin, birliğin,
bütünlüğün merkezine iniş yaptığı andır.
Beyin düzene giriyor,
kalp düzene giriyor,
ve bu olduğunda kalkıp
o kişilere bakıyoruz.
Yakından bakıyoruz
Sevinç gözyaşları yüzlerinden akıyor,
çünkü daha güçlü bir
şeyle bağlantıya geçtiler.
Ve o, bize hayat veren akıldır.
Kalbimizi attıran,
yediğimizi sindirten,
otonom sinir sistemimizi çalıştıran.
O dünyanın en büyük şifacısıdır.
Tek yapmamız gereken,
onun yolundan çekilmek.
Ve biz yoldan çekilince
operatör, işkenceci
vücuda bu sınırlanmış durumda
kalmasını söyleyen o kişilik var ya
siz hiç kimse, hiçbir şey, hiçbir yerde
ve hiçbir zamanda olduğunuzda
işte o gidiyor ve ardından
otonom sinir sistemi,
düzensiz yerleri düzenliyor.
Yapabildiği şeyi layıkıyla yapıyor
ve homeostaziyi, dengeyi sağlıyor.
Kimyayı değiştirmeye,
genleri değiştirmeye,
nörolojik kalıpları değiştirmeye başlıyor.
Vücuttaki enerjiyi hareket ettiriyor.
Ve insanlar hep aynı şeyi söylüyor:
"Ben şifa için
bir şey yapmadım".
"İçimde bir güç vardı,
şifalanmayı o yaptı".
"Ben sadece onun yolundan çekildim".
Bence biz bunu ancak konuşabiliriz.
Anlamak için bu
deneyimi yaşamanız gerekir.
Fakat son birkaç yıldır
asıl tutkuyla eğildiğim şey
arınma konusu oldu.
Yani şöyle diyeyim:
Birini görüyorsunuz
ve bu kişinin ciddi bir hastalığı var.
Bir anda ayağa kalkıp
550 kişinin önüne çıkıyor
ve hikayesini anlatıyor.
Duygularını ve enerjisini
sürekli yanlış yönettiğini
ve bu şekilde yaparak,
kendini nasıl hasta ettiğini.
Sonra bu olanların
bilincine vardığını
ve savaşı kazanmasının
iki yıl vakit aldığını
ve her gün
hiç atlamadan her gün,
başka birine dönüşmeden
o meditasyondan kalkmadığını söylüyor.
Burada büyüklükten söz ediyoruz
çünkü bu artık felsefi
bir teori olmaktan çıktı.
Bu insan her gün kendini arındırmış
ve kendi kendinin genetik mühendisi olmuş
ve yükseltilmiş bir duruma geçmiş.
Onun gibi insanlar farklı bir şey
yaptıklarını idrak ediyor,
eski bağları çözüp
yeni sinir ağları seçerek
yeni genlere sinyal gönderiyor.
Yaptıklarına anlam veriyorlar.
İyice anlıyorlar.
İnsanlar nedenini ve nasılını anlasa
işleri kolaylaşır.
Yani birini görürseniz
ve bu insan 500
kişinin huzuruna çıkıp
yolculuğunu anlatırsa
bu, birinin tenis topuna
Serena Williams gibi
vurmasını izlemekten farksızdır,
izlemeye devam ederseniz
topa daha iyi vurursunuz.
Ve bizim etkinliklerimizde
insanlar kalkıp kalabalığa
kendi hikayelerini anlatıyor.
Ve bu da, insanlara kendilerinin de
aynı şeyi yapmalarının
mümkün olduğunu gösteriyor.
Ve tıpkı, bir enfeksiyonun
toplum içinde bir
hastalık yaratması gibi
sağlığın da o derece
bulaşıcı olabileceğine inanıyorum.
İnsanlar bir kez bir araya gelsin,
neyi neden yaptıklarını anlıyorlar.
- [Röportör] Bu noktaya
erişen insanlardan
bahsetmenin tam sırası
- Tabii.
- [Röportör] Belki
en etkilendiklerinizden,
kiminin iki yıl,
kiminin üç hafta sürüyor.
- Bir hanımefendi
elime bir zarf tutuşturdu
bir kaç yıl önce, Barcelona'da,
tam sahneden inmek üzereydim.
Benden okumamı rica etti.
Sonra kulise geçtim ve zarfı açtım.
Hikayesini okudum,
o kadar etkileyiciydi ki
kendisinden 500 kişinin önüne çıkmasını
ve hikayesini onlara da
anlatmasını istedim.
Kadın, Hollanda'da yaşayan
bir fizyoterapist,
çok da zeki biri.
Bir pazar sabahı, hanımefendi duştayken
kocası iki çocuğuyla vedalaşıp
duştaki eşine de sesleniyor
ve dışarı çıkıyor.
Sonra da gidip Amsterdam'ın
en yüksek binasından kendini
aşağı atarak intihar ediyor.
Son derece acı bir olay.
Kadın haberi aldığında
böyle sarsıcı ve travmatik
bir durum yaşayan
herkesin hissedeceği şeyleri hissediyor.
Haliyle, çok üzülüyor
acı çekiyor
içerliyor
suçluluk hissediyor
kafası karışıyor
ve sinirleniyor.
Bu minvaldeki bütün duyguları yaşıyor.
Bu arada bütün bu duyguları,
stres hormonları üretiyor.
Kısacası ciddi bir olay yaşıyor.
Bu onu biyolojik olarak değiştiriyor.
Duygusal tepkisini
kontrol altına alamıyor
ve bu onun ruh hali oluyor.
Uzun süren bir duygusal tepki.
Siz bu olayı zihninizde
sürekli canlandırırsanız
beyninizde ve bedeninizde
aynı kimyasalları üretirsiniz.
Tıpkı gerçekten yaşanıyormuş gibi.
Kadının bedeni artık
geçmişe şartlandırıldı.
Çünkü başından geçen olayı
her gün 50 kere,
100 kere tekrar yaşıyor
ve bedeni de defalarca
aynı geçmiş olayı yaşadığına inanıyor.
Bu durum da ruh
halinden mizaca dönüyor.
Çevresindeki insanlar ona
"neden mutsuzsun" diye sorunca
o da yine üzücü hikayesini anlatıyor
ve "evet mutsuzum,
çünkü dört ay önce böyle
bir şey yaşadım" diyor.
Demek ki, bu durumu uzatırsak,
ve o duygular da
düşüncelerimizi yönlendirirse
hissettiklerimizden başka
bir şey düşünemeyiz,
sadece acımızı düşünürüz
ve hep geçmişte düşünürsek,
biyolojimize hapsoluruz.
Nitekim bu kadın da bir sabah
belinden aşağısı felç olarak uyanıyor
yataktan kalkamıyor,
hastaneye kaldırılıyor,
MRlar, testler
ama doktorlar belli
bir bulguya rastlayamıyor.
Ve sinir iltihabı teşhisi koyuyorlar.
Artık tamamen yatalak,
yatağından bile kalkamıyor.
Tabii işe de gidemiyor.
Çocuklarıyla ilgilenemiyor.
Annesi yanına taşınıyor,
ama hiç parası yok,
çalışamıyor da, stres seviyesi yükseliyor.
Şartları iyice kötülüyor.
Kötüledikçe stresi artıyor.
Beyniyle bedeninin dengesini bozan
stres hormonları yanlış genlere
yanlış sinyaller gönderiyor.
Ve birkaç ay sonra,
kadının mukozalı organlarında
büyük büyük yaralar çıkmaya başlıyor.
Ağzında, boğazında,
üst midesinde, mesanesinde,
vajinasında, anüsünde,
bu dev yaralar çıkıyor.
Bir şey de yiyemiyor
ve düzgün beslenemedikçe
vücudunun kimyasal dengesini
daha beter bozuyor.
Adeta yokuş aşağı yuvarlanıyor.
Git gide kötüleştiğini
fark edip doktora gidince
kendisine kanser teşhisi konuyor.
Yemek borusu kanseri deniyor.
Bütün bu yaşadıklarının üstüne
bir de kanser oluyor,
şimdi stresten de öte,
korkmaya da başlıyor,
çocuklarının annesiz
kalabileceğini fark ediyor.
Ve bizim bir çalışmamıza geliyor,
onu çok iyi hatırlıyorum,
çünkü tekerlekli iskemleyle gelmişti,
odanın sol tarafında
oturmuş, beni izliyordu.
Bu, yeni başlayanlar için bir kurstu.
Ve anlamıştı bu
durumunu değiştirebilirdi.
Fakat önünde çok
zorlu bir yol vardı
ve geçmişinde ne kadar
yük olduğunu fark etti.
Ve böylece bu arada
duydukları ona heyecan verdi,
unutmayın kadın
bir fizyoterapist ve bu da
onun bildiği, anladığı bir dil.
kendisi birkaç ay sonra Connecticut'a,
bir çalışmamıza daha geldi,
New York'un kuzeyinde bir şehirdir.
Bu kez yanında iki de arkadaşı vardı,
grup muhteşemdi,
ben de onları biraz
daha fazla zorladım
ve bu, dostumuz için
bir dönüm noktası oldu.
Son bir yıldır
ilk kez kendi gibi hissetmişti.
Geleceğe dair bir vizyonu olmuştu
Daha önce böyle bir şey görmemişti,
şimdi görebiliyordu.
Ve dostumuz heyecanla evine
dönerek meditasyona başlıyor.
Ve her gün yapıyor.
Evet artık anlıyor. Öncelikle
yeni genleri çoğaltıp,
hastalık yapan eski genleri
azaltması gerektiğini fark ediyor.
Ve her gün genetik
kapıyı çalmaya devam ediyor.
Şimdi öncelikle söylemek istediğim şey,
ben eminim ki bazı günler
canı meditasyon yapmayı
hiç mi hiç istemedi.
Ama yine de yaptı,
bunu her gün yaptı.
Bazı günler içinde
büyük kuşkular da hissetti.
Bunun mümkün olamayacağını düşündü.
Ama yine de her
gün meditasyonunu yaptı.
Ve bizim meditasyonumuzu her gün
yapmaya başladıktan bir süre sonra
sağlığında değişiklikler hissetmiş.
O gün kalabalığın önünde,
sahnedeyken şöyle dedi:
"Geçen hafta doktora, kontrole gittim".
"Yemek borusu kanserinden eser kalmamış".
"Mukozalı organlarımda
tek bir yara kalmamış,
sadece boğazımda küçük
bir iz kalmış, o kadar".
"Felcim de geçti, uyuşukluk yok,
motor fonksiyon kaybı yok".
"Üstelik yeni bir kocam var".
Ben de ona "Yeni kişilik yeni
kişisel gerçeklik" dedim.
"O hastalıklar eski kişilikte kaldı".
"Sen artık başka birisin".
Ve sordum, "geriye baktığında
geçmişte yaşadıklarını düşündüğünde,
nasıl hissediyorsun?"
Kadın bana "o benim en iyi öğretmenimdi" dedi.
O olayı düşündüğünde
bir duygu hissediyor musun?" diye sorduğumda,
bana "Hayır" dedi.
Duygusal yüklemesi olmayan anılara
bilgelik denir.
Oyunumuzun adı da budur.
"Yeni bir hayata hazırsın" dedim.
O da bana hayatını çok sevdiğini söyledi.
Ama o bir seçim yapmıştı.
İçi hayat aşkıyla dolana kadar
o meditasyondan kalkmayacaktı,
ama bir materyalist için
gerçekliğini duyularıyla tanımlayan biri için
bu kadının şimdiden hayat
aşkı duymasına bir sebep yoktu.
Kocası intihar etmiş, kendisi işsiz kalmış,
çocuklarına bakamamış,
felç kalmış,
kanser olmuş,
birbirinden farklı sorun yaşamış.
Fakat o bir karar vermiş
ve her gün bedenini,
geçmişte kalmak yerine
gelecekte olmaya şartlandırmış.
Ve sonra kalabalığın önüne
çıkıp, onca insana
"ben hayatımı çok seviyorum" dedi.
Ben de "tabii seversin,
onu sen yarattın" dedim.
"Yaşamayı seveceğin hayatı sen kendin çağırdın".
Kısaca kendi sayesinde
daha doğrusu geçmişle
sınırlanmamayı tercih etmesi sayesinde
ve bu konuda her gün çalışarak
ama her gün çalışarak
kendi benliğinin üstesinden geldi,
ama fazlası da var.
O kendi sınırlı benliğini,
daha iyisi yaratılsın diye
maskeler, duygular, içindeki zeka akışını
engelleyen blokaj kaldırılsın
diye teslim etti.
Ve her gün içindeki
güçle bağlantıya geçti.
Er ya da geç doğru talimatları uyguladı.
Ve çok hasta bir insandan,
çok sağlıklı bir insana dönüştü.
Bence bu insan dünyayı aydınlattı.
O gerçeğe, bir bilim insanından,
bir akademisyenden çok daha yakın.
Bunu yaşadı
ve kendi hikayesini dinleyen
pek çok kanser hastasına ya da
başka sorunları olan insanlara
kendi hayatları ve problemleri için
aynı şeyi yapma gücü verdi.
- [Röportör] Dediğinize göre,
bazen canı yapmak istemese bile
yine de her gün meditasyon yapmış.
İnsan acısıyla nasıl savaşır?
- Evet. Bu çok güzel bir soru,
çünkü bu konu üzerinde
çok felsefe yapabiliriz,
ama şayet hastaysanız
hasta olmanın en zor yanını söyleyeyim
hissettiğiniz acıdan daha
güçlü olduğunuzu hissedebilmektir.
Hissettiklerinizden daha güçlü hissetmezseniz
bedeniniz bütün hayatınıza hükmeder.
Bakın bunda bir sorun yok aslında.
Ama mesela diyelim ki
bir insan var enerjisini,
duygularını ve hayat tarzını
son on yıldır yanlış yöneten bir insan.
On yıldır böyle yaşıyor.
Er ya da geç onda bir sorun çıkacaktır,
çünkü ısrarla dengesini bozuyor
ve kendini hasta edecek programı,
genetik kapıyı zorluyor.
Ve bu zorlu durumu yaratmak,
onun on senesini alıyor.
Burada gerçekçi olmak,
ve genetik kapıyı çalmanın,
geni yeni bir şekilde
yeniden programlamaya başlamanın
biraz zaman alacağını
kabul etmek zorundayız.
Bu iki gün meditasyon yapın,
sonra iyileşmeyi bekleyin gibi
basit bir şey değil.
Bu, bir süreç ve bir beceridir.
Bunun için tekrarlamak gerekir,
anlamak gerekir,
tekrar öğrenmek gerekir
ve beyninizi bilgiyle doldurmak gerekir.
Ve birtakım etkilerini görmek için de
bu konuda istikrarlı olmak gerekir.
Aslında tıpkı balık tutmak gibi.
Balığı yakaladığınız an,
vücudunuzdaki değişimi, bir şeylerin
değiştiğini hissettiğiniz andır,
tek ihtiyacınız da budur.
Çünkü bu duyguyu
bir kez hissettiniz mi,
içinizde yaptığınız şeyin
dışınızda yarattığı etkiyi görüyorsunuz,
ve tekrar yapmaya başlıyorsunuz,
daha tutkuyla, daha samimiyetle
ve mutlak bir inançla.
Bu arada bütün bunların güzel tarafı da
beyin dalgalarınızı değiştirebilmeniz
ve analitik zihninizin
üstüne çıkmanız diyebiliriz.
Çünkü her gün, durmadan
meditasyon yapıyorsunuz.
Diyelim ki o eşsiz, zarafet anına geldiniz.
Cömertliklerle dolu, şu ana. Evet.
Şimdi tüm randevularınızı, ilişkilerinizi,
dün bütün gün yaptığınız her şeyi
unuttuğunuz bir andasınız.
Andasınız, şu anda,
yani artık bir yüzünüz yok.
Bir vücudunuz yok
bir kimliğiniz yok,
hiçbir şeyiniz yok,
şu an saf bilinçsiniz.
İşte bu an, bilincinizin daha büyük
bir bilinçle birleştiği andır.
Ve yine bu an, bilinçli zihninizin
bilinçaltınızla birleştiği andır,
ki bilinçaltınız gerçek değişikliğin
yaşandığı işletim sistemidir.
Her gün meditasyonda bedenin
ötesine geçme pratiği yaparsanız
bu arada hastaysanız
meditasyona oturduğunuz zaman,
bir beden olduğunuz gerçeğinin ve farkındalığının
ötesine geçersiniz
ve bunu yapabilirseniz
bedeniniz, zihin olmaktan çıkar,
böylece onun üstünde çalışıp
yeni bir zihne şartlandırabilirsiniz.
Meditasyonda bedeninizin
ötesine geçmeyi başaramazsanız
bedeniniz, bedeninizi değiştirmeye,
madde, maddeyi değiştirmeye çalışır
ve bu da çok küçük bir etki yaratır,
evet mutlaka bir etki yaratır
ama sonuca ulaşmanız zaman alır.
Pratiğe devam ederseniz
yeteneğiniz gelişir ve
beyin dalgalarınızı değiştirerek
bedeninizin ötesine,
kimliğinizin ötesine geçersiniz.
Zaman ve mekanın ötesine geçersiniz.
Bunu cidden iyi yaparsanız,
iyileşme vaktiniz geldiğinde,
ve bedeninizin ötesine geçtiğinizde
ne kadar hasta olursanız olun,
bedeninizin ötesine her geçişinizde,
bilinciniz bol miktarda bir enerjiyle
bedeninize talimat verir
ama, bedeninizden daha güçlü olan
epi fenomonolojik bir yerden verir.
Yani bunu tekrar söylüyorum,
süreci arındırmak için
gereken şey, talim terbiye.
Ve insanlar bu noktaya ulaşıp,
benliklerinin ötesine çıktığında
o sihirli şey tekrar tekrar oluyor.
Kabul, ilk başlarda
bu iş biraz zor oluyor,
çünkü bir bedenin içindesiniz.
Ve meditasyona başladığınızda
"daha iyi miyim?" diye
durup bakıyorsunuz.
Ama daha iyi miyim diye baktığınız an,
tekrar eski benliğinize dönüyorsunuz.
Yeni benlik iyi misiniz diye bakmaz,
o zaten bu yeni durumda bulunuyor.
Yani bu bir süreçtir.
Bu bir, gelişim sürecidir,
bir hareket,
bir farkındalık sürecidir,
ve bu da biraz zaman alır.
Ama sonucunu o kadar sık gördüm ki,
bunu bir yasa
olarak da söyleyebilirim artık.
- [Röportör] Biraz da plasebo
etkisinden bahseder misiniz?
- Birine faydalı ilaç diye,
şekerden bir hap verebilirsiniz.
Tuzlu su enjeksiyonu
ya da sahte bir ameliyat yapıp,
tedavi uygulayabilirsiniz.
Bu insanların ciddi bir
yüzdesi, sahici ilaç alıp,
sıkı bir tedavi gördüklerine inanıyorlar
ve bu düşünceye
tamamen teslim oluyorlar
ve otonom sinir sistemlerini,
aldıklarını düşündükleri
kimyasalla aynı olan
kendi ecza ürününü yapması için
programlamaya başlıyorlar.
O halde sorumuz şu:
Şifayı sağlayan aldığımız madde mi
yoksa vücudun doğuştan gelen
iyileşme kapasitesi mi?
Şeker hapları mı?
Bunun iyileşmeyle hiçbir ilgisi olamaz,
bizi iyileştiren şey düşüncemizdir.
Ancak şartlanmaya dayalı bu hap
bir insanın geleceğinde,
olasılığı temsil eden bir semboldür.
Biz buna niyet diyebiliriz.
Bu insanların çoğu ilham alacak,
heveslenecek, heyecanlanacak,
manevi duygularla dolacak
ve haliyle umutlanmaya başlayacak.
Ve ilaç işe yarayacak
diye Tanrı'ya şükredecekler.
Kısacası, net bir niyeti
yükseltilmiş bir duygu ile birleştirecekler.
Ve işte o an,
geçmişteki biyolojiden çıkacaklar
gelecekteki biyolojiye girecekler.
O zaman sorumuz şu:
Yeni bir varoluş durumuna
girmek için şeker hapına,
tuzlu su enjeksiyonuna ya da
sahte bir tedaviye gerek var mı?
İyileşmenize yardım edeceğini düşündüğünüz,
bilinen bir şeyi seçmek yerine
sizin dışında hiçbir şeyin olmadığı
kuantum alanından yeni bir
potansiyel seçebilir misiniz?
Ve bu bilinmeyeni, sizin
biyolojinize girene kadar
sıkça ziyaret edebilir misiniz?
Bunun da sizde aynı etkiyi
yaratması mümkün mü?
Bunun cevabı, kesin olarak evettir.
Şimdi depresyonla ilgili çalışmalarda
ki burası en çok
plasebo uygulanan alandır.
Plasebo uygulanan hastaların yüzde 81'i
sanki antidepresan içmiş gibi
olumlu cevap vermiş.
Peki bu ne anlama geliyor?
Bu, onlar kendi eczanelerinde
antidepresan yapıyorlar,
onların vücudu ve sinir sistemi,
dünyanın en büyük eczanesidir demektir.
Bu durumda evet,
depresyon çalışmalarında
insanlara altı-sekiz hafta arası
plasebo uygulandığı bir gerçek.
Ve onlar her gün, net bir niyet
ve yüksek bir duyguyla,
yeni bir varoluş durumuna geçiyor.
Kabul etmek, inanmak
ve teslim olmak, fikir budur.
Aldıkları gerçek ilaç budur. Ve bu da,
biyolojilerini, değişmeye programlıyor.
Yeni bir varoluş durumuna geçerek
depresyondan kurtulmak
6-8 hafta sürüyorsa
bu, her gün yeni bir
var oluş durumuna geçerek
iç dünyanızdaki bir
durumu değiştirmek için
altı ila sekiz hafta gerektiğini
anlamamız konusunda fikir verebilir.
Bu arada plasebonun arkasında yatan
en çok sağlam bir inançtır.
Ve insanların pek çok inancı
geçmiş yaşanmışlardan ortaya çıkmıştır.
Yani siz bir deneyimler
serisi yaşıyorsunuz
ve bunlar sizi sinirsel
ve duygusal anlamda şartlandırıyor.
Bizler hep geçmişin
biyolojisinde düşünmeye
ve hissetmeye meyilliyizdir.
Duygu ve düşünce şeklimiz de
bir varoluş durumu yaratır.
Siz sürekli düşünüp hisseder,
düşünüp hissederseniz,
buna tavır denir.
İyi düşünceler,
iyi hislerle bağlandığı için
iyi bir tavrınız vardır.
Negatif düşünceler,
negatif hislerle örtüştüğü için de
kötü bir tavrınız vardır.
Tavırlar, varoluş
durumlarının kısaltılmış halidir
Sabah tavrınız iyidir,
öğleden sonra kötüdür.
O tavır, bu tavır derken
hepsini bir araya getirir
ve bir inanç oluşturursunuz.
İnanç dediğimiz şey, beynimizde
bir donanım oluncaya kadar
tekrar ettiğimiz düşüncedir.
Ve inançlarımızın sınırlarını da
duygularımız belirler
O yüzden inancımız sınanırsa,
pek iyi hissetmeyiz.
O halde duygu ve düşünce tarzımız,
varoluş durumu yaratıyor
duygu ve düşünceyi sık tekrarlamak,
bilinçaltında bedeni
zihin olmaya şartlandırıyor.
O halde bütün inançlar,
bilinçaltı varoluş durumudur.
İnsanlar, ilaçlar, Tanrı, ilişkiler, sevgi,
cinsiyet konusundaki
inançlarını sorgulamaz,
çünkü bunlar bilinçaltlarına programlanmıştır.
İnançlarınız varsa
ve bir araya getiriyorsanız,
bunlar sizin algılarınızı şekillendirir
ve algıların da
yaptığınız seçimlerle,
hayatınızda yarattığınız şeylerle,
ayrıca ilişkilerinizle
hatta gösterdiğiniz tutumla ilgisi vardır,
yani birinin inançlarını inceleyecekseniz
onun davranışlarını inceleyin,
çünkü size kendileri hakkında
geniş çaplı bilgiler verecektir.
O halde hastalığınızı iyileştirmek için
kendinizin dışında herhangi
bir şeye inanmaya programlanmışsanız
işte o, inanca dönüşür,
iyileşmek için elbette
bir şeylere ihtiyacınız var,
bu gayet normal.
Grip aşısı olunca,
asla grip olmayacağınıza inanıyorsanız
bu aşıya ihtiyaç duyduğunuza
inandığınız için,
aşı olsanız da olmasanız da
büyük ihtimalle bir şekilde hastalanacaksınızdır.
Ben Placebo kitabımı yazarken
içerikten çok etkilenmiştim,
çünkü bilinçaltımızın nasıl programlandığını
o ara fark edip incelemiştim.
Plasebo konusunu çalışırken
bunun doğruluğunu defalarca kanıtlayan,
çok sayıda çalışma görüyorsunuz.
Doğuştan iyileşme yeteneğimiz olduğu yazıyor.
Mesela şimdi astım hastası
olan bir grup insanı alsanız
ve elinizde de astımı
tetikleyen bir ilacınız olsa
bir tane de iyi gelen bir ilacınız olsa
ve siz astımlı kişiye,
tetikleyici ilacı verseniz
ama bu ilacın astım hastalığını
tamamen yok ettiğini söyleseniz
o grubun yarısından fazlası etkilenmez.
Müdahaleye gerek kalmaz.
Başka deyişle,
düşünce, kimyasallardan daha güçlüdür.
O halde insanlar bu
kavramı çözmeye başlarlarsa
doğuştan iyileşme
yeteneğine sahip olduklarını
ve iç durumlarını düzenleyerek
bunu başaracaklarını fark ederlerse
ağrı için, depresyon,
antikorlar veya iltihaplanmalar için
kendi kimyasal eczanelerini
üretmeye başlayacaklardır.
Bir keresinde  Washington
Tacoma yakınlarında, ileri seviye
bir çalışmadayken
120 kişiyle bir şey denedik.
Onların ortalama,
kortizol seviyelerini ölçmek istedik.
Ve immünoglobulin adı verilen
bir kimyasalı, IgA.
Stres altındaysanız dengenizi kaybetmişseniz,
kortizolünüz yükseliyor
Kortizol seviyesi en çok
sabah 8 civarı yüksek olur.
Biz de o yüzden, etkinliğimize gelen
120 insanın kortizol seviyesini özellikle
öğleden sonra ölçmeyi tercih ettik.
Ölçümleri yaptık
Bu arada IgA seviyelerini de ölçtük.
İnsanları 4 buçuk günlük eğitime aldık
ve 4 buçuk günün sonunda
iç dünyalarında yaptıkları çalışma,
epigenetik ya da kimyasal değişiklik
yapmış mı diye tekrar ölçtük.
Neticede çoğu insanın
kortizol seviyesinin düştüğünü,
artık stres altında,
hayatta kalma modunda olmadığını gördük.
Ancak diğer ölçümümüz
olan IgA seviyelerinin
51 buçuktan 83'e
üst sınıra çıktığını gördük.
Çok yüksek bir değer,
hatta bazılarınınki 100'dü.
IgA bakteri ve virüslere karşı
en etkili silahtır.
Grip aşısından çok daha güçlüdür.
Yani siz şükran gibi,
minnettarlık, nezaket, esinlenme gibi
yükselmiş bir duygu yarattığınızda
bağışıklık sisteminizi aktive ediyorsunuz
ve bağışıklık sistemi de
düzensiz yerleri düzenliyor.
Vücudunuzu onaran ve yenileyen
bütün faydalı kimyasalları,
salgılamaya başlıyor.
Ve bu kimyasallar,
günün geri kalanı için aktive oluyor,
hem de sadece on dakika süren
yükselmiş bir duyguyla.
Bu yüzden ileri seviye çalışmalarımızdaki
her meditasyonumuza yükselmiş duygusal
durumlar yaratarak başladık
ve bu süreyi uzattık.
Ve bunu monitör ile ölçtük,
yani insanlar bunu yaparken kalplerine baktık.
Onları ölçümledik.
Son derece ilginçti,
çoğunun kalp atışı, düzenli
ve tutarlı bir hal aldı,
ve bu da doğal olarak güçlü bir
elektromanyetik alan yarattı.
Bu elektromanyetik alan da kimyasal
ve fizyolojik değişimlere yol açtı.
Artık iç ortamları,
dış çevrelerindeki her şeyden
daha dirençli ya da daha
düzenliydi, bunu söyleyebilirim.
O halde, bu işi her gün
sıkça tekrarlar, pratik yaparsanız
artık daha fazla o fırsatçı bakterilerin
hedefi de olmazsınız.
Onlara fırsatçı denmesinin sebebi,
bağışıklık sisteminizi çökertmek için
fırsat kollamalarındandır.
Bir şirkette ya da bir birimde çalışan
herkesin aynı anda hasta olması
pek de şaşılacak
bir şey değil, görüyoruz.
Bu hastalığı çıkartan
böcekler, sinekler değil.
Güçsüz düşen bağışıklık sistemleri,
çünkü hepsi aynı anda stres yaşıyor,
ve bu da bünyelerinde
bakterinin üremesine neden oluyor.
İnsanlara plasebonun nasıl çalıştığını
iyice açıklayarak
bunu öğretmek mümkün olabilir mi?
Plasebo üç şeye dayanır,
şartlanma.
Birine bir ilaç verin
iç durumunun değiştiğini fark eder.
tane daha verin,
ağrısı geçer, bir tane daha,
sancısı geçer.
Bir tane daha veriyorsunuz
fakat bu diğerine benzeyen,
işe yaramaz bir şey,
ama yine de bedeni şartladıkları için
bu da aynı etkiyi yapar.
Plasebonun olması için
gereken ikinci şey, beklentidir.
İyi bir şeyler olsun diye beklersiniz.
Siz bu potansiyeli seçtiğiniz an,
bu ihtimal geleceğinizde tanınır,
bedeniniz de psikolojik olarak
değişir ve iyileşmeye hazırlanır.
Şayet kanser tanısı konan kişilere
ilk kemoterapi tedavileri sırasında
bulantı hissedecekleri söylenirse
hastaların yüzde 40 ila 50'si
ilk kemoterapi tedavilerine giderken
daha yolda
bu beklentiyle bulantı hisseder.
Beyinleri ve bedenleri
gelecekteki o gerçekliktedir,
ama bu şekilde yapmak yerine
bu yüzde 40 ila 50 oranındaki insanın
yolda giderken bugün
çok güzel bir şey olacak
demesi mümkün müdür?
Aynı prensibi kullanarak biyolojiyi
olumlu anlamda
değiştirmek mümkün olmaz mı?
Bunun etkisi, çok önemli
değişikliklere neden olur,
mesela plasebo çalışmasında da
"sana bir ilaç vereceğiz" deniyor,
üstelik doktor hevesli görünüyorsa,
bu daha da işe yarıyor.
"Bu ilaç ağrını yok edecek".
Doktor da hevesli, heyecanlı,
ve kişi ağrısının
geçeceğini düşünmeye başlıyor.
Yani kendi morfinini kendi yap��yor.
Ağrıyı tetikleyecek,
ya da yaratacak
hiçbir reaksiyon göstermiyor.
Üçüncü şey ise, bir
şeye bir anlam vermek.
Yani "Hey, bak, bu senin" deseniz,
"sinir hücrelerinin ve
serotoninin reseptörleri
sinaptik boşlukta durmalıdır
ve bu ilaçlar da
serotonini orada tutup
depresyonunu yok edecek",
o insan bir an
çizelgeye bakıp bir anlam verir
ve ilacı içer.
Daha iyi bir sonuç alırsınız.
Ama öğreteceğiniz başka bir şey var.
O da bedeni,
yeni bir zihne şartlamak.
Bu da plasebo.
İnsanlara başlarına gelebilecek
en kötü olasılığı seçmek yerine
en güzel olasılığı seçip,
bunu duygusal olarak
benimsemeyi öğretirseniz,
endişeyi yarattıkları gibi
sağlığı sıhhati de yaratabilirler.
Onlara neyi niye yaptıklarını,
anlamlandırarak öğretirseniz
neden çağdaş bir modeli açıklamak için
bilimi kullandığımızı anlatırsanız
bunu mantıken anlamaları
onlara yeterli gelmez,
yanlarındaki insana dönüp konuşmak isterler.
Bunu konuşmaları gerekir.
Dile getirmeleri gerekir.
Bizde bilgi edinip
birbirleriyle iletişime geçiyorlar,
onlardan açıklamalarını istiyorum.
Açıklayabiliyorlarsa
beyinlerine bağlanıyor,
artık donanımı kuruyoruz.
Talimat zamanı geldiğinde
biz uygulama için
çevre koşullarını belirlediğimizde
bu üç şeyi birleştirerek
davranışlarını niyetlerine uyumlarlarsa
bir çeşit dönüşüm geçirirler
ve biz bu dönüşümü tekrar
tekrar ölçtük, defalarca.
Bu artık yeni bir bilimsel
yasa olmaya başlıyor
ve bence sıra dışı
bir şey yapmak için
bize izin verilmesini
oturup beklememeliyiz.
Bence çıkmalıyız ve
bu sıra dışı şeyi yapmalıyız,
sonra bilim gelir bizi inceler
ve yasalarını değiştirir
ve evet, bu normal bir şey değil,
doğal bir şey değil,
ama biz zaten burada doğaüstü
bir şey hakkında konuşuyoruz.
Biz geleneksel modelin
dışına çıkmaktan bahsediyoruz
ve bunu konuşmak için
gereken şey cesarettir.
Ancak öyle konuşabiliriz
"evet, bana teşhis kondu"
"doktor bana altı
aylık ömrüm kaldığını,
hazırlanmamı söyledi",
size anlatamam.
Çalışmalarımıza gelen kaç kişiye
vudu laneti gibi altı ay
veya üç ay ömür biçmişler,
tahmin edemezsiniz
"İşlerinizi düzene sokun, hazırlanın,
öleceksiniz".
Ama bu insanlar bu kaderdeki programı,
otonom sinir sistemlerini analiz etmeden
bu düşünceleri
kabul etmedi, inanmadı
ve teslim olmadı,
"Durun bir saniye" dediler.
Tamam. Bence ben
bu durumu değiştirebilirim".
Bu kişilerden bazıları hastalıkları kalmadığı,
üstünden iki yıl geçtiği halde,
hâlâ bunu yapıyor.
Bence insanlar için önemli olan,
kendi güçlerini tekrar ellerine almak
işte bunun sebebi bu.
Artık bilgi çağındayız.
Ve bir bilgi çağında,
bilgisizlik bir seçenektir.
Yirmi beş, otuz yıl önce,
bir doktora gittiniz ve o size
bir rahatsızlığınız olduğunu söyledi.
Ve ihtiyacınız olan ameliyatı
ya da prosedürü anlattı.
Çoğu insan hemen
belgeleri imzalar ve
“Tamam, gereken neyse
hemen başlayalım” der.
Şimdi bir de bugüne bakalım.
Birine bir teşhis kondu.
Doktor hastaya tedavi seçeneklerini anlatır.
Hasta eve gider ve
hemen internete girerek,
saatlerce o hastalığı ve tedavisini araştırır.
Geleneksel ya da
modern tedavi yöntemlerini inceler.
Bazı doktorlar bu hastalığın tedavisi hakkında
diğerlerinden daha bilgilidir.
Hasta, doktorun muayenehanesine dönüp,
ona “Ben şöyle bir şeyler buldum” der.
Şu tedaviyi denemek istiyorum dediğinde,
doktor ya “Bu yöntem hakkında
bir şey bilmiyorum” ya da
“bu işe yaramaz” der.
Böyle bir durumda hasta
“Yeni bir doktor bulmanın
zamanı geldi” diye düşünür.
Çünkü ona destek olacak
birine ihtiyacı vardır.
Kendini değiştirip,
yaşamak istediği hayata kavuşmak için,
bu gidişatı durdurmalıdır.
Biz bütün öğrencilerimize
kendinizi değiştirin deriz.
Kendinizi ölçmelisiniz
Şayet bu yolculuğa çıkıyorsanız,
bilin ki bu bir inkar değildir.
Her şey bilgiye dayanır.
Yani değerleriniz yüksek
ya da alçaksa, bunu gösterin.
Üç ay deneyin,
neler yapabileceğinizi görelim.
Üç ayın sonunda ölçeceğiz.
Aynı mı yoksa iyiye mi gidiyor?
Devam edip, birkaç
şey daha ekleyebiliriz.
Şayet kötüye gidiyorsanız,
değişim konusunda
size yardım edebilecek
daha radikal bir yönteme
başvurmak zorunda kalabilirsiniz.
Yani yaşadığınız değişimler konusunda
açık ve dürüst olun,
buradaki amaç aslında
sizin bir şeyleri
gerçekleştirebildiğinizi görüp, ölçmek,
çünkü bu ölçümler birer geribildirimdir
ve bu geribildirimler zaman içinde
bize, yaptığımız şeyin sizde
bir değişimi başlattığını gösterir
ve buna devam ederek,
temelde bir değişim gerçekleştirebiliriz.
- [Röportör] Şu konuyu
biraz daha açalım.
Bize, bilimsel araştırmaların kişisel çıkar
ve kâr güden çalışmalara dönüştüğü
bir dünyada yaşadığımızı
ve bundan endişe
duyduğunuzu söylediniz.
Yani insanlar, doktorların teşhislerine,
tüm bilgilere sahip olmadıklarından
ya da eğitimleri ilaç firmalarından
geldiği için inanmamalı mı?
Bu konuya değinebilir misiniz?
- İlaç firmalarına ya da
ilaçlara karşı değilim
çünkü inanılmaz işler yaptılar
ve insanların sağlıklarına
kavuşması için yardım ediyorlar.
Bu sayede kimyasal dengeye kavuşuyorlar.
Bana göre asıl sorun, bize, insanoğluna,
aslında ne kadar
güçlü varlıklar olduğumuz
gerçeğinin hiç anlatılmaması,
çünkü bu kuşu kafesten
uçurduğunuz anda, haliyle
daha az ürün, daha az ilaç satacaksınız.
Öncelikli şunu sorguluyorum.
Tüm bu ilaçların etkinliği.
Bir diğer konu da, hangi
araştırma raporlarının yayımlandığı.
Ve bunların içeriğinde,
bilimsel havuza girememiş
ilaç çalışmalarıyla ilgili somut
herhangi bir kanıt yok.
Bu oldukça ilgimi çekiyor.
Diyelim ki, bir ilaç hakkında
otuz sekiz farklı rapor yazılmış,
ancak bilimsel yayınlarda bunlardan
sadece on dokuz ya da
on sekizinin yayınlandığını görüyoruz.
Piyasa sonuçlarını göstermeyen
diğer raporlar ise
hiçbir zaman yayınlanmıyor.
Bence bu tür konularda
bir şeffaflık başladı
çünkü insanlar kendileri araştırıp,
bilgi sahibi olabiliyor.
Şunu lütfen unutmayın, sadece duygusal
durumumuza denk düşen düşünceleri kabul eder,
inanır ve onlara boyun eğebiliriz.
Keza,  duygusal durumumuza denk
düşmeyen düşünceleri kabul etmez,
inanmaz ve onlara boyun eğmeyiz.
Diyelim ki bir kişi doktora geldi
ve doktor onaromatizmal eklem iltihabı,
MS, kanser ya da
şeker hastalığı teşhisi koydu.
O kişi teşhisi duyar duymaz
hissedeceği duygular
doğal olarak, ya korku,
ya üzüntü ya da acı olacaktır.
Bu teşhisten dolayı,
korku hissettiği anda, ya da
derin bir üzüntü hissettiği anda,
isterse olumlu düşünebilir ve kendi kendine
“ben bu durumun
üstesinden geleceğim” diyebilir.
Ancak o esnada korku
hissediyorsa, bu düşünce asla
beyin sapından geçerek,
bedenine sirayet etmez
çünkü bedenin o anki
duygusal durumuyla hizalanmaz.
Bu durumda, o kişinin
duygusal durumunu değiştirin.
Ve onun şükretmesini sağlayın.
Neden şükretmek?
Normalde bir şey aldığımızda teşekkür ederiz.
Ama minnettar bir ruh
haliyle teşekkür ederseniz,
bedeniniz bir şey aldığına inanır
çünkü şükretmenin duygusal imzası,
bunun çoktan olduğunu işaret etmektedir.
Yani kişi o minnettarlığı
hissetmeye başlayınca
iyileşme de başlamış oluyor.
Kişi, o duygusal durumu
besleyebildiği için şükür ediyor.
İnsan, duygusal durumuna
uygun düşünceleri
kabul etme, inanma ve
boyun eğme eğilimindedir.
ve bu da otonom sinir sistemini
farklı bir geleceğe programlar.
Evet. Otuz yıldır entegre bir
sağlık kliniği yönetiyorum
ve kliniğimde pek çok
kronik hastalığı tedavi ettik.
Dün oradaydım ve çok hastamız vardı.
İnsanlar bize geliyor.
Çünkü biz onlar için yeni
bir yaşam biçimi oluşturuyoruz.
Dünyadaki insanların yüzde beşten azı
genetik hastalıklarla doğuyor.
Yüzde doksan beşe bakarsak
hastalıkları, yaşam biçimi,
davranış ve tercihlerden kaynaklanır.
Yani medikal model akut hastalıklar için
gayet iyi çalışıyor.
Kolunuzu kırarsanız
ya da apandistiniz varsa,
acil tıbbi yardım aramak iyi bir fikirdir.
Ama, yaşam biçimini
değiştirmeyi gerektiren kronik hastalıklarda
çoğu zaman sadece ilaç almak
kişiye yeterli gelmeyebilir,
çünkü o kişide eskiden kalma
bazı duygusal yaralar olabilir.
Belki de hayatında çok kötü şeyler olmuştur,
kim bilir, belki belli
kimyasallara maruz kalmış olabilir
ya da yapmış olduğu tercihler
bugün bile hâlâ
bedenini güçten düşürüyordur.
Evet.Biz, yaşam biçiminde önemli
değişiklikler yapmak isteyen
insanlara şöyle bir formül öneriyoruz.
Üç tür stres vardır.
Fiziksel, kimyasal ve duygusal.
Yani üç tür dengeye sahipsiniz,
fiziksel, kimyasal ve duygusal.
Peki, fiziksel dengemizi
oluşturmak için neler yapıyoruz?
Bunun için yoga yapabiliriz
ya da aerobik egzersizler,
akupunktur, kayropraktik, masaj
yani bedenimizin dengeleşimine yardım eden
her türlü fiziksel aktiviteyi sayabiliriz.
Kimyasallar nerede devreye girer?
Diyelim ki, stres hormonları yüzünden,
bağışıklık sisteminiz kötü durumda.
Tıpkı orgazm ve stres tepkisi gibi,
sindirim de fazla miktarda enerji harcar.
O zaman siz de sindirilmesi
daha kolay yiyecekler tüketip,
enerjinizi koruyabilirsiniz.
Bedeniniz daha kolay gelişir.
Yani, beyninizin ve bedeninizin
dengesini bozacak yiyeceklerden kaçınıp,
enerjinizi boşa harcamamış olursunuz,
böylece kimyasal dengeniz sağlanır,
enzimleri kullanırsınız ya da
yiyecek tüketimini azaltır
veya belli yiyecekleri
hayatınızdan çıkarırsınız,
destekleyici ilaçlar
ya da nutrasotik türü
doğal ürünler kullanıp,
bedeninizin kimyasal dengesini sağlarsınız.
Duygusal denge konusuna gelirsek,
meditasyon bu konuda
kullandığımız en iyi modeldir
ama bunun yanı sıra,
tedavi ettiğimiz bazı hastalara,
enerji psikolojisi için uyguladığımız
pek çok farklı yöntemimiz de var.
Bu üç denge
unsurundan ikisini halledebilirsek
de her zaman yoluna girer.
Kişinin fiziksel ve
kimyasal dengesini artırırsanız,
duygusal dengesi de artar.
Duygusal ve kimyasal
dengeyi artırırsanız,
fiziksel denge de artar.
Fiziksel ve duygusal
dengeyi artırırsanız,
kimyasal denge de artar,
bu kaçınılmazdır.
Yani bu üç unsurdan
ikisini hallettiğinizde,
zaman içinde
üçüncü de düzelecektir.
Bu, insanların bir
aşamadan diğerine geçmeleri
ve sağlık düzeylerini belli bir seviyede
sürdürmeleri için başvurduğumuz
en iyi yöntemlerden biridir.
- [Röportör] Sonsuz olasılıklar
kavramını çok severim.
Peki, sonsuz olasılıklar alanında,
bir doktorun teşhisi
sadece bir olasılık mı?
- İnsanlara teşhis koyulduğunda
teşhis ve hastalığın sonuçlarını tahmin
normal ya da doğal
temellere dayanmalı.
Gelin, hayatlarını nasıl yaşamaları
gerektiği konusundaki koşullandırmalara
çok da hevesli olmayan
insanların durumlarına bir bakalım
Onlara teşhis konulduğu anda,
aynı tedavilere tabii olacakları bellidir.
İnsanların çoğu bu gibi
durumlarda aynı şekilde davranır
çünkü gücü kendilerinin dışında
bir merciye vermişlerdir.
Ama koyulan bir teşhis ve tahmin
sonsuz olasılıklar alanında,
sadece bir olasılığı temsil eder.
Bu yüzden ahlaki açıdan,
bu, son derece hassas
ve önemli bir husustur,
çünkü bence günümüzde doktorlar
hastalarına karşı çok daha müşfik
ve anlayışlılar ve onlara umut verip,
sağlıkları konusunda
onları desteklemek istiyorlar.
Teşhis koyulan insanların
şunu anlaması çok önemli.
Başka seçenekleri dikkate almazlarsa
hastalığın sonuçlarına öyle ya da böyle
katlanmak zorunda kalacaklar.
Şayet yapılabilecek daha farklı şeyler
olduğunu bilirlerse, durumları değişebilir.
Ve önlerine yeni ve
farklı seçenekler çıkabilir.
Ve böylece, onları esir alan
belli duyguların ötesine geçebilir
ve sınırlı düşünmeyi bırakabilirler.
Şayet buna muktedir olduklarını anlayabilirlerse,
olasılıkların kapıları onlara açılır.
Ve bunu da kişisel
değişimle sağlayabilirler.
İşte o zaman, kişinin hayatında,
fevkalade şeyler olmaya,
inanması güç şeyler görülmeye başlar.
Yaşamı uzar, acıları son bulur
ve hayatının kalitesi yükselmeye başlar.
Bedeninde biyolojik, nörolojik, kimyasal,
hormonal değişimler
giderek kendini hissettirir.
Bakın kuantum dünyasının tayfında,
insanların bazı şeyleri
anlaması için eğitim çok önemlidir
hatta hayatidir diyebilirim.
Şu anda bile, bizi orada bekleyen
sonsuz olasılıklar var.
Şayet yeteneğiniz varsa
var olma çalışması yapabilirseniz
gele-cekte ne olacak,
geçmişte neler oldu
diye düşünmeyi bırakırsanız
ve bu çalışmayı her
gün aksatmadan yaparsanız
bu iç yolculuğunuzun mükafatını görürsünüz.
Bunu sürdürürseniz ve
tahmin edilebilir bir gelecekten
ve aşina bir geçmişten çıkıp,
şu anı yaşayabilirseniz,
önceden aklınıza gelmeyen
olasılıklarla karşılaşırsınız.
Bu, harikulade değişimin en güzel tarafı da,
olasılıklara açıldığınız anda,
hayatınızdaki bildiğiniz ve aşina olduğunuz
şeylere artık odaklanmamanız.
İşte o zaman eşzamanlılığı
deneyimlemeye başlıyorsunuz.
Çevrenizdeki değerli şeylerin
farkına varıyorsunuz.
Tesadüfleri gözlemliyorsunuz.
Çünkü artık enerjinizi
tahmin edilebilir gelecek
ya da bildiğiniz
geçmiş için harcamıyorsunuz.
Bence bunu öğretebilirsiniz.
İnsanlar kendilerine odaklanmaya başlar
ve bu konuda çalışırsa, hayatlarında,
hayal bile edemedikleri
şeylerin olmasını beklemeliler.
Hatta bilinmeyen olayların
olmaya başlamasını beklemeliler.
Ve buna hiç düşünmedikleri
olasılıklar da dahil.
Çünkü düşünselerdi, yaparlardı,
o zaman da bilinir olurdu.
Olasılıklar dünyasında,
elimizden geldiğince
bilinmeyene ulaşmaya çalışmalıyız.
Evet. Bu ilginç bir süreç ve
bu doğaüstü süreci merak ediyorum.
İnsanın potansiyeline inanıyorum
ve doğru yönlendirme yapılırsa,
herkesin bunu yapabileceğini söyleyecek kadar
iyileşme sürecine şahsen tanıklık ettim.
- [Röportör] Son
mesajınız ne olacak?
- Şöyle bir varsayımda bulunacağım
İçimizdeki bu ilahi zekanın dışavurumu,
tam anlamıyla yaşamın ifadesidir.
Bu da, beden sağlığına eşittir.
Bence, meşgul hayatlarımıza
biraz mola verip,
kendimize yatırım yapsak
ve benliğimizi yeniden inşa etsek
düşünmek istemediğimiz düşüncelerden,
değiştirmek istediğimiz
davranışlardan kurtulabiliriz.
Bazı duyguları değiştirebiliriz.
Ve her gün, içimizdeki ilahi gücün
gürül gürül akmasına
engel olan blokları, maskeleri
ve cepheleri kaldırmak
için çaba harcayabiliriz.
Bu tür bir çalışmaya başladığımızda,
o ilahi zeka harekete geçecek
ve olmamız gerektiği gibi olacağız.
Daha inatçı olacağız,
çünkü inanılmaz bir iradesi var.
Daha duyarlı olacağız,
çünkü sonsuz aklı var.
Daha bilinçli olacağız,
çünkü o bir bilinç.
Daha sevecen olacağız,
çünkü o sevgi dolu, müşfik bir zeka.
Daha verici olacağız,
çünkü o hayat verici
ve onu doğası bizim
doğamız olmaya başlayacak,
zihni bizim zihnimiz olacak
ve bunun yan etkisi olarak da,
bu bencil ruh halinden çıkıp,
o özverili ruh halini alacağız.
Bu değişim sahiden de inanılmaz bir şey.
Kendini özgür kıldığında yani
geçmişte seni hareket ettirmeyen
o duygulardan kurtulduğunda
parçacıktan dalgaya,
maddeden enerjiye dönüştüğünde,
enerji salıyorsun
ve kalbin açılmaya başlıyor.
Kendini tek ya da büyük
bir şeye bağlanmış hissediyorsun.
Böyle hissettiğinde ise
yapmak istediğin tek şey,
bunu diğer insanlara yaymak oluyor.
Harika hissediyorum diyorsun.
Herkesin böyle hissetmesini istiyorsun
ve doğal olarak bunu
insanlara yaymak istiyorsun
çünkü o an kendini o kadar
tamamlanmış hissediyorsun ki
başka bir şey isteyemezsin.
Bu durumda neden bir şey isteyesin ki?
Bana göre bu var olmanın
doğasından gelen bir şey
ve o ruh halinde hiçbir
hastalık var olamaz.
Bana sorarsanız bu ulaşılabilir bir şey
ve insanlar o mükemmel
ruh haline ulaşabilir
ve bunu sürekli hale getirebilirler.
Bence asıl soru şu:
Doğaüstü boyuta nasıl ulaşabiliriz?
Bunun için bazı
doğal olmayan şeyler yapmalıyız.
Başlarda, elbette, değişim
bizlere rahatsızlık verecektir.
Yabancı duygular hissettirecek,
bazı belirsizlikler olacak.
Bilinmeyene girdiğinizde, neye benzediğini
tahmin edemezsiniz.
Çoğu insan hemen aşina duygularına,
aşina davranışlarına dönüp,
doğrusu bu diyecek,
hayır dostum, sen
sadece onlara alışıksın.
O bilinmezlikte rahat hissettiğinde
geleceğini tahmin emenin
en iyi yolu onu oluşturmaktır.
Bilinmeyen bir yerde
bir şey oluşturabilmenin,
hayatlarımız üzerinde
doğaüstü etkileri olacaktır.
O zaman verici olmak haliyle verici
olmayan insanlara doğaüstü gelecektir.
Herkes kızgın ve önyargılıyken,
müşfik davranmak doğaüstüdür.
Herkes korku içindeyken
insanlara sevgi göstermek,
güçlü ve cesaretli davranmak,
doğaüstü görünecektir.
Bence, doğal hissettirmeyen şeyleri
yapmaya devam edersek
önünde sonunda, bunlar doğaüstü olacaktır.
Şu an, insanların cevaplar aradığı
bir tarih dilimindeyiz.
Ve gizli de olsa kendilerine inanıyorlar,
bence, bu kendimize
ve sonsuz olasılıklara
inanma olgusu çok önemli
ve hayatı heyecanlı kılıyor,
bu yüzden sahip olduğumuz irademiz
içimizdeki ilahi zekayla eşleştiğinde,
zihnimiz, onun zihniyle eşleştiğinde
ve yaşam sevgimiz, onun
yaşam sevgisiyle eşleştiğinde,
bence aradığımız cevapları bulacağız.
