
Spanish: 
Para la mayoría, nos es natural que nunca debemos eructar delante de extraños,
tocar sus traseros sin permiso o escupir en la cara de los que nos molestan,
pero la historia nos pinta un panorama muy distinto.
Lo que podríamos considerar como un impulso normal a ser modestos, restringidos y dignos
son resultados arduamente obtenidos de nuestro largo y siempre inestable proceso civilizatorio.
Los seres humanos han aprendido poco a poco y dolorosamente a domesticar a la bestia interna
Por el bien de los buenos modales y la amabilidad.
En este preciso momento en cual algunas personas cuestionan los modales y las presiones que nos imponen,
Puede ser fructífero echar una vista atrás con el fin de rastrear momentos claves
de la historia de los modales y de esta manera indagar sobre el futuro de los mismos.
13.000 AC, Cueva de Gough, Somerset, Inglaterra

Russian: 
Большинству из нас кажется естественным не отрыгивать громко перед назнакомцами,
не трогать их ягодицы без разрешения или не плевать в лицо тем,
кто нас раздражает, но история демонстрирует иную картину.
То, что мы воспринимаем нормальным желанием быть скромными, сдержанными и достойными,
является плодом тяжелого и долгого труда обретения цивилизованности.
Медленно и с трудом люди учились укрощать звериность внутри самих себя
ради приличия и доброты.
И когда некоторые сегодня ставят под сомнение манеры и то, как они нас ограничивают,
полезно оглянуться назад, чтобы увидеть ключевые моменты
истории манер и тем самым узнать их будущее.
13000 лет до нашей эры. Пещера Гоу, Сомерсет, Англия

Polish: 
Dla większości z nas, jest to oczywiste
że nie powinniśmy głośno bekać w towarzystwie
innych ludzi, dotykać ich pośladków bez pozwolenia,
czy pluć komuś na twarz jeżeli
nas zirytuje, jednak historia pokazuje
nam inną rzeczywistość.
To co przez nas może być uznane za normalne odruchy
pokazujące, że jesteśmy skromni, powściągliwi i dostojni
to tak naprawdę z trudem zdobyte owoce długiego
i bardzo niepewnego procesu cywilizacyjnego
Istoty ludzkie stopniowo, ale ze znacznym wysiłkiem,
nauczyły się tłumić te bestie
owocnym może się okazać spojrzenie w przeszłość,
po to aby znaleźć znaczące momenty
w historii manier i przeszukanie jej
w oparciu o jej przyszłość.
13,000 p.n.e,

English: 
It seems natural to most of us that we
shouldn't burp loudly in front of
strangers, touch their behinds without
permission or spit in the face of those
who annoy us but history shows us a
different story.
What we might take to be normal impulses
to be modest, restrained and dignified are
the hard-won fruits of a long and always
unsteady civilizing process.
Human beings have gradually and
painfully learned to tame the beast
inside for the sake of propriety and
kindness.
At a moment in time when some people question manners and the pressures they impose on us,
it can be fruitful to look back in time
in order to trace key moments in the
history of manners and to search their
by for the future of manners.
13,000 BC, Gough's Cave, Somerset, England

English: 
W're in a cave in what's known as The Magdalenian period, one
of the later cultures of the Upper
Paleolithic Age in Western Europe.
Our ancestors have learned to use harpoons made of bone antlers.
They've domesticated dogs and in their
spare time have developed a taste for
making remarkable images of the fiercest
wildlife around them especially hyena
reindeer and mammoths.
We look a little different from the way we do now:
our bodies are generally heavier and
more solid with strong musculature and
straight foreheads with only slight brow
ridges and prominent chins.
Our manners would surprise us to: we sleep around a lot and openly.
There is a lot of what we now call
rape. We do everything in front of one
another in our caves and most strikingly
we have an occasional habit of eating
our human enemies.
Following a squabble the leader of a
group will take an enemy severed head
carefully remove the brains and tissues
and prepare the skull for use as a
ceremonial drinking vessel.
Primitive humans don't do manners.
Circus Maximus, Rome, 20 AD
We are at one of the high points
of ancient civilization in the West.

Russian: 
Мы находимся в пещере так называемой Магдаленской эпохи,
одной из последних культур позднего Палеолита в Западной Европе.
Наши предки изобрели гарпун из рогов.
Они одомашнили собак, а в свободное время развили вкус
к созданию потрясающих изображений дикой природы, особенно гиен,
оленей и мамонтов.
Тогда мы выглядели несколько иначе, чем сейчас:
мы были тяжелее, плотнее, сильнее,
с плоскими лбами, невыраженными надбровными дугами и выступающими подбородками.
Наши манеры нас бы удивили: мы спим с кем попало у всех на виду.
Повсюду то, что мы зовем изнасилованиями. Мы делаем все открыто друг перед другом,
особенно поразительно то, как периодически мы предаемся поеданию
наших врагов.
После перебранки глава клана отрезает голову врага
и удаляет мозг и ткани, готовя череп
к превращению в ритуальный сосуд.
Примитивные люди не манерничают.
Большой цирк, Рим 20 г н.э.
Мы находимся на пике расцвета древней Западной цивилизации.

Spanish: 
Nos encontramos en una cueva en lo que se conoce como el período Magdaleniense,
de las culturas posteriores a la edad Paleolítica Superior en Europa Occidental.
Nuestros antepasados han aprendido a usar arpones hechos de astas de hueso.
Han domesticado a los perros y en su tiempo libre han desarrollado un gusto por
realizar extraordinarias imágenes de la fauna más feroz de su entorno, y en particular de las hienas,
los renos y los mamuts.
En ese entonces, lucimos un poco distinto de la actualidad:
Nuestros cuerpos generalmente son más pesados y sólidos con musculatura fuerte,
frentes rectas, la cresta supraorbital solo ligeramente marcada y mentones prominentes.
Y nuestros modales nos sorprenderían: dormimos mucho y abiertamente.
Se da mucho lo que ahora llamamos violación. Hacemos todo delante de los demás
en nuestras cuevas y aun más sorprendente, tenemos el hábito de ocasionalmente comernos
a nuestros enemigos humanos.
Después de una disputa, el líder de un grupo tomará la cabeza cortada de su enemigo,
cuidadosamente sacar el cerebro y los tejidos y preparar el cráneo para usarlo
como una vasija ceremonial de la cual se bebería.
Los humanos primitivos no practican los modales.
Circo Máximo, Roma, 20 AD
Nos encontramos en uno de los puntos altos de la civilización antigua del Occidente.

Polish: 
Jesteśmy w jaskini, która pochodzi
z okresu kultury magdaleńskiej,
jednej z ostatnich kultur epoki późnego paleolitu 
w zachodniej Europie
Nasi przodkowie nauczyli się już jak używać
harpunów zrobionych z jelenich rogów.
Udomowili psy,
a w trakcie swojego wolnego czasu wykształcili gust
do tworzenia niezwykłych obrazów otaczającej ich dzikiej przyrody, szczególnie hien,
reniferów i mamutów.
Wyglądamy troszkę inaczej niż oni wtedy:
nasze ciała są cięższe i bardziej zbite.
Posiadamy też silną muskulaturę
oraz proste czoła tylko z niewielkimi łukami brwi
i wyraźne podbródki
To jak zachowywaliśmy się wtedy może być dla nas dzisiaj szokujące:
uprawialiśmy dużo seksu, nie kryjąc się z tym przed innymi.
Było dużo zachowań, które w dzisiejszych czasach nazwalibyśmy gwałtem. 
Robiliśmy wszystko w naszych jaskiniach
na oczach innych, a najbardziej uderzające jest to, że mieliśmy w zwyczaju
jeść ciała naszych wrogów.
Po zakończonej potyczce, lider grupy
zabiera odciętą głowę wroga,
ostrożnie wyjmie mózg oraz tkanki
i przygotuje czaszkę do użycia
jako naczynie do spożycia napoju w czasie ceremoni.
Prymitywni ludzie nie uznają manier.
Circus Maximus, Rzym, 20 rok n.e.
Znajdujemy się w szczytowym momencie rozwoju
starożytnej, zachodniej cywilizacji.

Polish: 
W wielu aspektach codziennego życia nie spotkamy
tak wielu manier i tak skomplikowanej etykiety
przez co najmniej 1400 następnych lat.
Zadziwiająco bardzo troszczymy się o poskromienie
naszej prawdziwej natury.
Zamożniejsi z nas 
mogli sobie pozwolić
na kąpiel przynajmniej raz na tydzień, 
usuwanie włosów z nosa, ograniczenie
przemocy, uregulowanie zachowania mężczyzn w stosunku do kobiet
na obieranie kurczaka z kości i wyciąganie z ryb ości oraz częste szczotkowanie zębów,
 spowodowane świadomością posiadania nieświeżego
oddechu i jego wpływu na otaczających nas ludzi.
Jednak z uwagi na małą wiedzę o 
odontologii (nauka o zębach), Rzymianie używali past 
zrobionych z przypadkowych
składników: popularne były pokruszone kości i muszle ostryg, innym ulubionym składnikiem
był koński mocz, szczególnie ten od koni z hodowli iberyjskich.
Słuszność podejścia Rzymian do
higieny jamy ustnej można poddać w wątpliwość, 
ale mentalność ich działań była zaawansowana i fascynująca.
Schludny wygląd zewnętrzny i czystość
 były czymś co, w mniemaniu Rzymian,
odróżniało ich od innych ludów, które nazywali barbarzyńcami:
byli to ludzie mieszkający na północ 
od linii drzewek oliwnych, czyli granicy za którą

Spanish: 
En muchas áreas de la vida cotidiana aún no contamos con muchos modales o una etiqueta social compleja
al menos por otros 1,400 años.
Pero estamos tomando un gran interés por domesticar nuestras propias naturalezas.
Pues por lo menos los más ricos han acostumbrado
bañarse mínimo una vez a la semana y recortarse el vello de la nariz, reducir las manifestaciones de violencia,
vigilar la manera en que los hombres se comportan hacia las mujeres,
como trinchar correctamente el pollo y el pescado y hasta cepillarse mucho los dientes,
conscientes de nuestro mal aliento y su efecto sobre la sensibilidad de los demás.
Por su poco conocimiento de la odontología, los romanos usan una variedad de ingredientes algo aleatorios
Como pasta de dientes: hueso y cocha de ostra triturada son populares, la orina del caballo es otra
opción favorecida, en particular de la raza ibérica.
Los detalles de la estrategia de la época romana hacia la higiene oral
pueden ser cuestionables, pero su mentalidad es avanzada y fascinante
Se cree que el buen aspecto personal y la limpieza son lo que distingue a los romanos
en su opinión, de lo que ellos llaman el Bárbaro:
La gente que vive al norte de la famosa línea de oliva, la línea por encima de la cual

English: 
In many areas of daily life we won't have this many manners and complex etiquette
for another 1400 years
at least.
We're taking fascinating care to tame nature within us.
For the wealthy ones among us at least we've taken to
having at least a bath a week, to removing nasal hair, ? tailing displays of
violence, to policing the way men behave towards women,
to carving chicken and fish and brushing our teeth a lot, conscious of our bad
breath and its effect on the
sensitivities of others.
However, with little knowledge of odontology Romans use a variety of somewhat random ingredients
for toothpaste: crushed bone and oyster shell is popular, horse urine is another
favorite especially from Iberian breeds.
The specifics of the Roman approach to
oral hygiene may be questionable but the mentality is advanced and fascinating.
Good personal appearance and cleanliness are believed to be what set Romans apart
in their minds from what they term the
Barbaria:
the people who live north of the famous olive line, the line above which the

Russian: 
Во многих сферах бытовой жизни такого количества манер и этикета
мы не увидем еще минимум 1400 лет.
Мы прилагаем впечатляющие усилия, чтобы укротить природу внутри себя.
Богатые среди нас
купаются хотя бы раз в неделю, удаляют волосы из носа, облагораживают изображение насилия,
регулируют отношение мужчин к женщинам,
разделывание курицы и рыбы, и много чистят зубы, осознавая дурной запах
и его воздействие на обоняние окружающих.
Однако из-за скромных познаний в стоматологии, римляне применяли странные ингредиенты
для зубной пасты: молотые кости и раковины или лошадиную мочу,
отдавая особое предпочтение иберийской породе.
Особенности римского подхода
к гигиене рта не внушают доверия, но их мышление революционно и удивительно.
Красивая внешность и чистоплотность воспринимаются римлянами
их отличительной чертой от «варваров»:
людей, обитающих к северу от знаменитой оливковой черты,

Spanish: 
el noble olivo no crece, incluyendo a los germánicos y los celtas.
La humanidad tendrá que esperar un rato más hasta que Charlemagne llegue a
cepillarse los dientes con tomillo.
Poitiers, Francia, 1152
La reina francesa Leonor de Aquitania se casa con Enrique II de Inglaterra en su corte en el sur de Francia.
Ella emplea a un poeta, el trovador Bernart de Ventadorn para componer canciones de amor
Para ella y su esposo.
Esto suena a simple romanticismo, pero las canciones no se tratan de puro sentimentalismo.
Son parte del sutil intento de Leonor de civilizar a su esposo
y a los hombres que lo rodean poniendo en verso cómo un buen hombre debe tratar a su mujer.
Ella y sus damas de honor aprenden a usar la poesía para establecer expectativas de cómo
los hombres militares deben actuar en torno a las mujeres.
Lentamente y gracias en parte a Leonor, la actitud conocida como caballerosidad se desarrolla en
los cortes reales de Europa: una idea de que los hombres necesitan moderar su fuerza y
impulsos sexuales para proteger lo que se le llama el honor y la dignidad de las mujeres.

Russian: 
за которой не растет благородная олива, включая германцев и кельтов.
Человечеству придется долго ждать, пока следующим не почистит зубы
Шарлемань — уже тимьяном.
Пуатье, Франция, 1152
Королева Франции Элеонора Аквитанская выходит замуж за английского Генриха II на юге Франции.
Она нанимает ко двору поэта, трубадура Бернарта де Вентадорна, слагающего песни
о любви для нее и ее мужа.
Это может показаться простой романтикой, но песни — не дань сентиментальности.
С их помощью Элеонора пытается ненавязчиво воспитать мужа и его приближенных,
вкладывая в стихи правила, как следует мужчине обращаться с его — леди.
Она и придворные дамы используют поэзию для постановки правил, как воинам
вести себя вокруг дам.
Медленно, частично благодаря Элеоноре, благородное рыцарство развивается
при европейских дворах: идея о том, что мужчины должны усмирять свою силу
и сексуальные импульсы, чтобы защищать честь и достоинство женщин.

Polish: 
szlachetne drzewko nie urośnie, 
wśród nich znajdowali się Germanie i Celtowie.
Ludzkość będzie musiała poczekać aż do 
Karola WIelkiego, który jest następnym udokumentowanym człowiekiem
szczotkujący swoje zęby tymiankiem.
Poitiers, Francja, 1152
Francuska królowa Eleonora Akwitańska wychodzi za mąż za Henryka II, króla Anglii, odbywa się to na jej dworze w południowej Francji.
Zatrudnia ona poetę, trubadura 
Bernarda de Ventadorn, po to aby skomponował miłosną pieśń
dla niej i dla jej męża.
To brzmi po prostu romantycznie, 
ale pieśni nie były tylko zwykłym pokazaniem uczuć.
Były one częścią subtelnych zabiegów Eleonory 
zmierzających do ucywilizowania jej męża,
a także mężczyzn mu towarzyszących, poprzez pokazanie za pomocą zwrotek, jak dobrze wychowany mężczyzna powinien traktować swoją damę serca.
Ona i jej damy dworu nauczyły się używać 
poezji do kształtowania oczekiwań wobec tego jak walczący mężczyzna
powinien zachowywać się wśród kobiet.
Po części dzięki działaniom Eleonory 
oraz rycerskim ideałom, które rozwijały się
na europejskich dworach, powoli pojawiała się myśl, że mężczyźni muszą opanować swoją siłę oraz seksualne
pobudki, w celu ochrony
 honoru i godności kobiet.

English: 
noble olive tree will not grow, the Germanics and Celts among them.
Humanity will have to wait a while until
Charlemagne is next recorded as
brushing his teeth with thyme.
Poitiers, France, 1152
French Queen Eleanor of Aquitaine marries Henry II of England at her court in the South of France.
She employs a poet, the troubadour Bernart de Ventadorn to compose songs of love
for her and her husband.
This sounds merely romantic but the
songs are not simple sentimentality.
They are part of Eleanor's subtle
attempt to civilize her husband and the
men around him by putting into verse how a good man should treat his lady.
She and her ladies-in-waiting learn to use poetry to set expectations of how military men
should act around women.
Slowly thanks in part to Eleanor and
attitude known as chivalry develops in
the courts of Europe: an idea that men
need to moderate their force and sexual
impulses to protect what is termed the
honor and dignity of women.

Russian: 
Элеонора Аквитанская делает первую завуалированную попытку прекратить то,
что сейчас мы именуем сексуальными домогательствами.
Лондон, Англия, 1209
Даниэль Бэклес публикует трактат «Цивилизованный человек».
В этой поэме на латыни объясняется, как вести себя вежливо и благообразно в различных ситуациях.
Например, в ней рекомедуется отрыгивать, глядя в потолок,
не нападать на противника, когда тот приседает опорожниться,
не приставать к дамам или разглядывать пристально их наряды.
Не въезжать верхом в залы, а в присутствии вельмож
не копать в носу пальцами.
Постепенно аристократия начинает следить за собой и своим поведением в обществе.
В частности, мужчин побуждают вести себя прилично в присутствии женщин,
а ковыряние в носу подпадает под цензуру.
Мурано, Венеция 1450
Новый тип посуды — венецианский бокал,
он же «флейта», пленяет Европу

English: 
Eleanor of Aquitaine is making an early
highly coded call from ?? to what we
would nowadays more bluntly term sexual harassment.
London, England, 1209
The Book of the Civilized Man is published by Daniel of Beccles.
It's a poem written in Latin that explains how to act with courtesy
and decorum in social situations.
It advises for example if you wish to
belch remember to look up to the ceiling,
do not attack your enemy while he is
squatting to defecate,
never pest a lady or look too closely at their dress.
Don't mount your horse in the hole and
in front of grandees do not openly
excavate your nostril by twisting your
fingers.
Slowly the aristocracy is becoming more self-aware about its conduct in social circumstances.
In particular, men are being asked to behave with more decorum around women and as an
ever-increasing sensor of picking one's
nose in public.
Murano, Venice 1450
A new kind of tableware, the Venetian glass goblet or
flute takes Europe by storm,

Polish: 
Eleonora Akwitańska podejmuje się wczesnej 
i nieoczywistej dyskusji na temat, który
dzisiaj jest o wiele bardziej otwarcie rozważany  jakim jest molestowanie seksualne.
Londyn, Anglia, 1209
“Księga cywilizowanego człowieka” zostaje wydana przez Daniela z Beccles.
Jest to poemat napisany po łacinie, który tłumaczy jak zachowywać się kurtuazyjnie i stosownie 
w sytuacjach społecznych.
Znajdziemy tam rady takie jak: jeżeli pragniesz beknąć, popatrz na sufit,
nie atakuj swojego przeciwnika kiedy
 on kuca po to aby się wypróżnić,
nie bądź utrapieniem dla damy ani nie przyglądaj się nachalnie jej sukni .
Nie dosiadaj konia w dole ani przy szlachcicach
nie dłub w nozdrzach przekręcając palce.
Powoli arystokracja staje się coraz 
bardziej świadoma jak powinna się zachowywać podczas spotkań towarzyskich
W szczególności mężczyzn prosi się 
o zachowanie poprawnych manier w stosunku do kobiet
oraz postępuje cenzura dotycząca dłubania w nosie w miejscach publicznych.
Murano,  Wenecja 1450
Nowy rodzaj zastawy stołowej, wenecki, szklany puchar
oraz kielich do szampana podbijają Europę,

Spanish: 
Leonor de Aquitania está haciendo un llamamiento altamente codificado
para poner fin a lo que hoy en día queda claramente clasificado como acoso sexual.
Londres, Inglaterra, 1209
"El libro del hombre civilizado" es publicado por Daniel de Beccles.
Es un poema escrito en latín que explica cómo actuar con cortesía y decoro en situaciones sociales.
Aconseja, por ejemplo, si desea eructar recuerde mirar hacia el techo.
No ataque a su enemigo cuando está de cuclillas para defecar. No moleste
a las damas o mire demasiado detenidamente a su vestido.
No monte su caballo en el agujero y delante de los considerados eminencias,
no excavar la fosa nasal con los dedos.
Poco a poco, la aristocracia se vuelve más consciente de su propia conducta dentro de las circunstancias sociales.
En particular, se pide a los hombres que se comporten con más decoro alrededor de las mujeres
y se censura con más frecuencia el introducir los dedos a la nariz en público.
Murano, Venecia 1450
Una nueva clase de vajilla, la copa de cristal veneciano conocida también como
la flauta es un gran éxito en Europa,

Russian: 
под руководством венецианского мастера Анджело Баровиера.
На острове Мурано три тысячи стеклодувов удовлетворяют спрос
на крайне хрупкие и изысканные бокалы.
Частично причина спроса в том, что бокалы очень легко бьются.
Даже легкая неосторожность, и они разлетаются как сухие листья.
Венецианский бокал хрупок не из-за брака или по ошибке,
не потому, что мастер пытался сделать его прочным,
но по глупости получил то, что может разбить и ребенок.
Он хрупок по причине целенаправленного поиска исключительной утонченности.
Скрытый замысел заключается в том, что цивилизация обязана создавать
условия, где допустимо быть хрупким.
Вполне очевидно, что этот бокал легко разбить, и это побуждает людей
особенно мужчин, обращаться с ним нежно.
Это учит людей тому, что сдержанность элегантна и достойна восхищения, а не хлопотлива.
Это показывает нам, что быть осторожным привлекательно и очаровательно, даже модно.

Spanish: 
bajo la dirección del maestro vidriero veneciano Angelo Barovier.
En la isla de Murano, unos 3,000 sopladores de vidrio sacian la demanda de un
nuevo tipo de vidrio altamente delicado y ornamentado.
Parte de la razón de la demanda alta es que las flautas son extremadamente fáciles de romper.
Cualquier manipulación ligeramente brusca  y se rompen como una hoja seca de otoño.
El vaso veneciano no es frágil debido a una deficiencia o por error;
No es como si su creador estuviera tratando de hacerlo duro y resistente
pero tontamente terminó con algo que un niño podría romper.
Sino, es frágil y fácilmente dañado como consecuencia de una búsqueda deliberada de la extrema delicadeza.
La tesis subyacente es que es deber de la civilización crear
ambientes donde está bien ser frágil.
Es obvio que el vidrio podría ser fácilmente destrozado por lo que obliga a la gente, especialmente
a los hombres a usar sus dedos muy delicadamente.
Enseña a la gente que la moderación puede ser admirable y elegante y no sólo una exigencia tediosa.
Nos indica que ser cuidadoso es glamoroso, emocionante e incluso moderno.

Polish: 
pod przywództwem weneckiego mistrza 
szklanych wyrobów Angelo Baroviera.
Na wyspie Murano, około 3,000 dmuchaczy szkła zaspokaja zapotrzebowanie na nowy,
bardzo delikatny i ozdobny rodzaj szkła.
Jednym z powodów tak wielkiego popytu jest fakt, 
że można je bardzo łatwo rozbić.
Nawet zwykła nieostrożność wystarczy
 i rozpadnie się ono jak suchy, jesienny liść.
Weneckie szklane naczynia do spożywania napojów, nie są tak delikatne przez brak środków albo pomyłkę twórcy;
to nie jest tak, że twórca chciał stworzyć je twarde 
i odporne, a następnie
nieudolnie skończył z czymś co mogło by być zrobione przez dziecko.
Szkło jest delikatne i łatwe do uszkodzenia 
ze względu na przemyślane poszukiwanie czegoś niewiarygodnie delikatnego.
Tezą stojącym za tym jest to, że obowiązkiem cywilizacji jest stworzenie
środowiska, w którym można sobie pozwolić na bycie delikatnym.
To oczywiste, że szkło można stłuc z łatwością, dlatego właśnie wymusza ono na ludziach, szczególnie
mężczyznach, używanie swoich palców z czułością
 i delikatnością.
Uczy ludzi, że umiarkowanie jest godne podziwu
 i eleganckie, a nie jest  tylko nic nie wnoszącym wymogiem.
Pokazuje nam, że bycie uważnym jest wytworne
 i fascynujące, a nawet modne.

English: 
under the direction of the Venetian
master glass-maker Angelo Barovier.
On the island of Murano, some 3,000 glass blowers are sating demand for a new
highly delicate and ornamented kind of glass.
Part of the reason for the demand is that the glasses are extremely easy to break.
Any slightly rough handling of them and they shatter like a dry autumn leaf.
The Venetian drinking glass is not fragile because of a deficiency or by mistake;
it's not as if its maker was trying to
make it tough and hardy and then
stupidly ended up with something a child could snap.
It is fragile and easily harmed as the consequence of a deliberate search for extreme delicacy.
The underlying thesis is that it's the
duty of civilization to create
environments where it's okay to be fragile.
It's obvious the glass could easily be
smashed so it forces people especially
men to use their fingers very tenderly.
It teaches people that moderation is
admirable and elegant not just a tedious demand.
It tells us that being careful is
glamorous and exciting even fashionable.

Russian: 
Это нравоучение о мягкости, рассказанное посредством сосуда для питья.
Венецианский бокал громко заявляет: наличие манер и цивилизованности включает понимание
влияния своей силы на других.
Марсель, Франция, 1533
14-летняя Екатерина Медичи выходит замуж за будущего короля Франции Генриха II.
Ее родная Флоренция в это время — эпицентр Западной культуры.
И с собой она приносит новую кулинарную моду,
тут же ставшую неистово популярной: макаруны, мороженое,  но главное —
коллекцию вилок.
Вилка вносит экстравагантные трудности в ритуал приема пищи:
вместо пальцев, идеально подходящих для быстрого отделения мяса от кости,
мы целенаправленно замедляем себя использованием диковинного инструмента,
дабы смирить и обуздать наш аппетит.
Вилка быстро распространяется по Европе, к 1600 не останется двора в Европе без большой коллекции вилок.
Они позволяют отличить дикарей от людей цивилизованных.

English: 
It's a moral tale about gentleness told
by means of a drinking vessel.
The Venetian glass makes a big claim: being mannered and civilized involves being aware of the
effect of one's strength on others.
Marseille, France, 1533
14-year-old Catherine de' Medici marries the future Henry II of France.
Her home city of Florence is by now the epicenter of culture in the Western world.
And she brings with her new culinary fashions
that quickly become all the rage:
macaroons, gelato and most significantly
a collection of forks.
The fork adds a bizarre complication to
the rituals of eating dinner: instead of
using our fingers which are ideally made for tearing meat off the bone fast,
we'll slow down on purpose and may use the strange new instrument so as to
temper and guide our appetite.
The fork quickly spreads around Europe, by 1600 no European court is without a large set of forks.
This marks out the savages from the
civilized.

Spanish: 
Es una moraleja acerca de la gentileza contada a través de un vaso.
El vidrio veneciano hace una gran afirmación: ser educado y civilizado implica
ser consciente del efecto de imponer nuestra fuerza sobre los demás.
Marsella, Francia, 1533
Catalina de Médici, de 14 años, se casa con el futuro Enrique II de Francia.
Su ciudad natal de Florencia es ahora el epicentro de la cultura en el mundo occidental.
Y ella trae con sus nuevas tendencias culinarias
Que rápidamente estaba en boca de todos: macarrones, gelato y lo más importante,
una colección de tenedores.
El tenedor añade una extraña complicación a los rituales de la cena: en lugar de
utilizar nuestros dedos que son ideales para arrancar la carne del hueso rápidamente,
Vamos más despacio a propósito para poder usar el nuevo instrumento extraño
para moderar y guiar nuestro apetito.
El tenedor se extiende rápidamente por toda Europa, y para el año 1600 ninguna corte europea está sin un gran conjunto de tenedores.
Esto distingue a los salvajes de los civilizados.

Polish: 
To moralna opowieść o łagodności opowiadana 
przez naczynia do picia.
Przykład weneckiego szkła ilustruje stwierdzenie: 
bycie dobrze wychowanym i cywilizowanym, 
zakłada też bycie świadomym
jaki wpływ może mieć nasza siła na drugiego człowieka.
Marsylia, Francja, 1533
Czternastoletnia Katarzyna Medycejska poślubia
 przyszłego Henryka II, króla Francji.
Jej domem jest miasto Florencja, które jest epicentrum wydarzeń kulturalnych ówczesnego zachodniego świata.
Przynosi ona ze sobą nową modę kulinarną,
która szybko staje się ostatnim krzykiem mody: makaroniki, lody, a co najważniejsze
kolekcję widelców.
Widelec dodaje dziwacznego skomplikowania 
rytuałom spożywania wystawnych obiadów: zamiast
używania palców, które są idealne do  szybkiego zdzierania mięsa z kości,
jednak zwolnimy tempo celowo i użyjemy do tego nowego, dziwacznego narzędzia, po to aby
złagodzić i okiełznać nasz apetyt.
Widelce szybko rozprzestrzeniają się po Europie, 
do 1600 roku wszystkie europejskie dwory posiadają zestawy widelców.
Odróżni to dzikusów od cywilizowanych ludzi.

Polish: 
Le Marais, Paryż, 1750
Szwajcarski filozof Jean-Jacques Rousseau publikuje
nadzwyczajny tekst “Rozprawa o naukach i sztukach”.
To co sprawia, że jest on tak rewolucyjny i stanowi
 jeden z kamieni milowych w historii zachowania to to,
że po raz pierwszy w kulturze zachodniej 
autor obstaje przy
tak zwanym “bez-manierowym” dzikusie.
Ludzie, którzy nie szczotkowaliby swoich zębów, 
nigdy nie używaliby widelca i mieliby dużo włosów w nosie,
ale to właśnie ich Russo ocenia przychylnie w porównaniu z nowoczesnymi, zmanierowanymi ludźmi.
Rousseau pokazuje nam, że ludzie żyjący w stanie, 
który  nazywa stanem naturalnym stoją
w jego oczach, o wiele wyżej niż wykształceni
 i znający dobre maniery Paryżanie.
Ich maniery mogą być prostsze, 
ale są oni szczerzy i prostolinijni, nie posiadają grzechów,
które nazwał “przecywilizowaniem”.
Russa na nowo opowiada historię cywilizacji, pokazując ją jako historię  zagubienia i upadku,
od pierwotnego stanu młodzieńczej ciekawości, szczerości
i entuzjazmu do barbarzyństwa jakim jest grzeczność, udawanie i nieuczciwość.

English: 
Marais, Paris, 1750
A Swiss philosopher, Jean-Jacques Rousseau publishes an
extraordinary essay: "A Discourse on the Arts and Sciences".
What makes it so revolutionary and such a milestone in the history of manners is
that for the first time in Western
culture an author sticks up for the so
called "un-mannered savage".
For the guys who would have ? not brush their teeth, never employed a fork and had a lot of nasal hair,
but whom Russo now contrast favorably with modern mannered
people.
Rousseau tells us that people living in
what he calls the state of nature were
in his eyes far superior to educated and mannered Parisians.
Their manners may have been simple but they were honest and
forthright without the sins of what he
now terms the "over-civilized".
Russa retells the story of civilization as one of loss and decline,
from a primordial state of fresh-faced curiosity, honesty
and enthusiasm to barbarous over
politeness, fakery and deceit.

Spanish: 
Marais, Paris, 1750
Un filósofo suizo, Jean-Jacques Rousseau publica un
extraordinario ensayo: "Un discurso sobre las artes y las ciencias".
Lo que lo hace tan revolucionario y un hito en la historia de los modales
es que por primera vez en la cultura occidental un autor defiende al llamado
"salvaje sin modales".
Para los hombres que eructan, no se cepillan los dientes, nunca usan un tenedor y tienen mucho vello en la nariz.
Pero que Rousseau contrasta favorablemente con la gente modera y de buenos modales.
Rousseau sostiene que las personas que viven en lo que él llama el "estado de naturaleza"
son a su parecer,  por mucho superiores a los parisinos cultos y bien educados.
Sus modales pueden ser escasos, pero son honestos y francos sin padecer de lo que él  denomina
"el ser sobre-civilizado".
Rousseau vuelve a contar la historia de la civilización como una de pérdida y declive,
Desde un estado primordial de curiosidad, honestidad y entusiasmo
al bárbaro sobre-cortesía, falsedad y engaño.

Russian: 
Маре, Париж, 1750
Швейцарский философ Жан-Жак Руссо публикует
необыкновенный очерк «Рассуждения о науках и искусствах».
Его революционность и значимость в истории манер заключается в том,
что впервые в Западной культуре автор заступается за так называемого
«невоспитанного дикаря».
За ребят, которые отрыгивают, не чистят зубов, не пользуются вилками и имеют волосы в носу,
но которых Руссо превозносит над современными воспитанными людьми.
Руссо говорит нам, что люди, живущие, по его словам, в натуральном виде,
в его глазах куда достойнее образованных и изысканных парижан.
Их манеры были незамысловаты, но честны и прямолинейны без грехов того,
что он называл «сверхцивилизованностью».
Руссо пересказывает историю цивилизации как историю упадка и удаления
от первобытного состояния искренней любознательности, честности
и энтузиазма до варварской сверхвежливости, притворства и обмана.

Spanish: 
Describe la complicada corte francesa de Versalles como menos civilizada que
la cueva de nuestros inicios.
Los lectores de toda Europa quedan asombrados pero nada impresionados por esta impudicia.
Durante cientos de años los moralistas habían argumentado que nuestro ser natural es salvaje, perjudicial, sexoso y peligroso,
y que debemos aprender a domarlo por el bien de todos.
Ahora Rousseau sugiere lo opuesto: la civilización ha ido demasiado lejos, pues
Es nuestro Yo culto el que se ha convertido en el problema, y la tarea
de una civilización debidamente evolucionada es deshacerse de las cadenas de los modales, relajarnos,
despojarnos de la etiqueta y volver a la franqueza primitiva.
El punto de Rousseau sigue resonando en nuestros tiempos.
Es su voz que podemos oír cada vez que alguien defiende una forma de vivir
más sencilla y sugiere que portemos prendas menos formales, comamos la cena más casualmente
y sin reparos digamos lo que estamos pensando.
Nueva York, Estados Unidos, 1827
El aristócrata francés Alexis de Tocqueville está en una gira por el recién formado país de los Estados Unidos,

Polish: 
Opisuje wymyślny dwór francuski 
Wersal jako mniej cywilizowany niż
prymitywnego człowieka mieszkającego w jaskini.
Czytelnicy w całej Europie byli zdziwieni 
i w żadnym stopniu nie zachwyceni jego zuchwalstwem.
Przez setki lat moraliści dyskutowali na temat tego,
 że nasz naturalne ja jest dzikie, groźne, 
ma za duży popęd seksualny
i jest niebezpieczne, dlatego właśnie powinniśmy się uczyć jak hamować te zapędy przez wzgląd na innych.
Teraz Russo mówi coś diametralnie innego: 
rozwój cywilizacyjny zaszedł za daleko,
to zmanierowani my staliśmy się problemem,
 a zadaniem
cywilizacji chcącej się poprawnie rozwijać jest zrzucenie kajdan manier, po to żebyśmy zrelaksowali się, odrzucili
etykietę i powrócili do prymitywnej szczerości.
Echo myśli Russo można dostrzec nawet w obecnych czasach.
Jego myśl znajdziemy w poglądach kogoś kto popiera
prostsze życie i sugeruje żebyśmy ubierali się mniej formalnie, jedli zwyczajne obiady
a także mówili to co naprawdę myślimy.
Nowy Jork, Stany Zjednoczone, 1827
Francuski arystokrata Alexis de Tocqueville 
jest na wyprawie po nowo powstałych Stanach Zjednoczonych,

English: 
He describes the elaborate French
court Versay as less civilized than
an early human cave.
Readers across Europe are astonished and not a little impressed by this impudence.
For hundreds of years moralists have been arguing that our natural selves are wild, harmful, over-sexual
and dangerous and that we must
learn to a tame them for the sake of others.
Now Russo suggest the diametrical
opposite: civilization has gone too far,
it's our mannered selves that have become the problem, and the task of a properly
evolved civilization is to throw off the
chains of manners, to relax us, strip off
the etiquette and return to primitive
frankness.
Russo's point continues to echo down to our own times.
It is his voice we
can here whenever someone sticks up for
the simpler life and suggest we dress
less formally, eat dinner more casually and more
readily say whatever is passing through our minds.
New York, United States, 1827
A French aristocrat Alexis de Tocqueville is on a tour of the young United States,

Russian: 
Он описывает изысканный французский двор Версаля, как менее цивилизованный,
чем пещера первобытных людей.
Читатели по всей Европе поражены и немало впечатлены этой дерзостью.
Веками моралисты утверждали, что наше естество дико, тлетворно, слишком похотливо
и опасно, и что мы должны научиться его обуздывать ради окружающих.
Теперь же Руссо предполагал что-то диаметрально противоположное: цивилизация зашла слишком далеко,
наша манерность стала проблемой, и задача правильно развитой цивилизации —
сбросить оковы манер и расслабиться,  отречься от этикета
и вернуться к первобытной искренности.
Эхо идеи Руссо звучит и в наши дни.
Его голос мы слышим, когда кто-то призывает
к простой жизни и предлагает одеваться проще, обедать незатейливей,
и чаще говорить все, что приходит на ум.
Нью-Йорк, Соединенные Штаты, 1827
Французский аристократ Алексис де Токвиль путешествует по юным Штатам

Russian: 
с целью понять дух нового вида общества —
демократии.
Его сразу поражают американские манеры, вернее, их отсутствие.
В Европе, отмечает де Токвиль, манеры были созданы подчеркивать
иерархические различия между людьми.
Простолюдины не равны аристократам, а те — королевским особам и т.д., но в США
все ведут себя словно между ними нет различий.
Никто ни перед кем не снимает шляп, почтальон панибратски приветствует судью,
погонщик мула перебрасывается шутками с богатым купцом,
и ни по чьей одежде нельзя сказать, живет ли он в особняке или лачуге.
Выражения «как дела!»
и «привет!» слышны повсюду в молодой республике.
Это может казаться очаровательным, но аристократ де Токвиль
с усмешкой отмечает проблему: эти раскованные манеры
не отменяют классовость и различие в состоятельности, они лишь сентиментально
маскируют их.
Манеры Старой Европы обвинялись в жестокости

Polish: 
pragnie zrozumieć ducha nowego rodzaju społeczeństwa:
demokracje.
Jest on z miejsca uderzony amerykańskimi manierami, a bardziej ich całkowitym brakiem.
W Europie, myśli de Tocqueville, maniery zwykło się ustalać po to aby  wyolbrzymiać
hierarchiczne różnice między ludźmi.
Zwykli ludzie ustępują arystokracji, arystokracja członkom rodziny królewskiej i tak dalej, ale w Stanach Zjednoczonych
wszystko odbywa się tak jakby nie było żadnych różnic pomiędzy ludźmi.
Nikt nie zdejmuje kapelusza przed nikim, 
listonosz może zwyczajnie przywitać sędziego, poganiacz
mułów może rozpocząć radosne przekomarzanie 
z zamożnym handlowcem i nie da się
określić po ubiorze czy ktoś mieszka w willi czy chacie.
Wyrażenia takie jak “jak się masz”,
czy “cześć” słyszy się w całej republice
Wszystko mogłoby się wydawać czarujące, 
ale arystokrata de Tocqueville
zauważa pewien problem: te swobodne maniery
nie usuwają różnic klasowych i majątkowych,
 one je tylko symbolicznie
tuszują.
Maniery kontynentu europejskiego są oskarżane 
o brutalne

English: 
in an effort to understand the spirit of a new kind of society:
A democracy.
He is immediately struck by American
manners or lack thereof.
In Europe, reflects de Tocqueville manners have been codified to emphasize
hierarchical differences between people.
Ordinary people defer to aristocrats, aristocrats to royalty and so on but in
the United States
everything is done so as to suggest that there are no differences between people.
No one takes off their hat to anyone, a
postman can casually greet a judge, a mule
driver can strike up cheerful banter
with a wealthy merchant, and one can not
tell by someone's clothes whether they
might be living in a mansion or a hut.
Expressions like "how you doing"
and "hi" are heard everywhere across the new republic.
It could be charming but the
aristocratic de Tocqueville
wryly notes a problem: these casual
manners
do not do away with class and wealth
differences, they merely sentimentally
disguise them.
The manners of old Europe
have been accused of being cruel in

Spanish: 
intentando captar el espíritu de un nuevo tipo de sociedad:
Una democracia.
Inmediatamente quedó sorprendido por los modales Norte Americanos, o mas bien, su ausencia
En Europa, él reflexiona, las costumbres han sido codificadas para enfatizar
las diferencias jerárquicas entre las personas.
La gente ordinaria se difiere a los aristócratas; los aristócratas a la realeza y así sucesivamente, pero en los Estados Unidos
El comportamiento sugiere que no existen diferencias entre las personas.
Nadie se quita el sombrero en saludo a nadie más, un cartero puede casualmente saludar a un juez,
Un arriero de mulas bromear alegremente con un comerciante rico, y uno no puede
discernir por la ropa que visten si alguien esta viviendo en una mansión o una choza.
Expresiones como "¿cómo te va?"
y el casual "hola" se escuchan por todas partes de la nueva república.
Esto podría considerarse algo encantador, pero al aristócrata Tocqueville
más bien encuentra un problema: Estos modales relajados
no eliminan las diferencias de clases y de riqueza, simplemente y sentimentalmente.
las disfrazan.
Las costumbres de la vieja Europa han sido acusadas de ser crueles

Russian: 
из-за иерархичности, но теперь уже 
де Токвиль обвиняет американские
демократичные манеры в собственной разновидности жестокости:
они лишь претворяются, что все в одной лодке, когда очевидно, что это не так.
По крайней мере, в Старой Европе все знали, кто король
и кто знать, добавляет де Токвиль.
Теперь же раскованные манеры учат всех считать себя равными
и мечтать достичь самой вершины общества.
Но когда общество остается очень неравным, и возможности настоящего
продвижения не так уж и доступны, как могло казаться, то горечь
и чувство провала не заставят себя ждать, согласно дальновидным наблюдениям де Токвиля.
Раскованные манеры могут и сами оказаться формой лицемерия.
Северная Ирландия, июнь 2013
На встрече Большой восьмерки, немало недоумения вызвали
одни из самых влиятельных людей планеты — Барак Обама
из США,
Дэвид Камерон из Великобритании и Франсуа Олланд из Франции — все явились
на пресс-конференцию без галстуков.

English: 
their stress on hierarchy but now
de Tocqueville  accuses American casual
democratic manners of their own kind of cruelty:
because they pretend that everyone is in the same boat when clearly they're not really.
At least in old Europe everyone knew who the king
and the aristocrats were, adds de Tocqueville.
Now the casual manners teach everyone to think of themselves as alike and
encourage them to dream of making it to the top of the pile.
But when society remains very unequal
and opportunities for genuine
advancement and not as widespread as is
thought then bitterness and a sense of
failure are likely to be the result to
de Tocqueville ? notes.
Casual manners can be their own form of
fakery.
Northern Ireland, June 2013
At a meeting of the G8
developed countries a few eyebrows are
raised when some of the most powerful
men in the world including Barrack Obama
of the United States
David Cameron of the United Kingdom and François Hollande of France all appear
at a press conference without ties.

Spanish: 
por enfatizar las jerarquías, pero ahora Tocqueville acusa a las costumbres casuales y democráticas
norte americanas de su propia clase de crueldad:
Porque pretenden que todo el mundo está en el mismo barco cuando claramente no es la realidad.
Al menos en la vieja Europa todos saben quién es el Rey
y quienes son los aristócratas, añade Tocqueville.
Ahora. los modales casuales enseñan a todos a considerarse a sí mismos como iguales y
a animarse a soñar con llegar a la cima.
Pero cuando la sociedad sigue siendo muy desigual y las oportunidades de progreso genuino
no están tan a la mano como se piensa, es probable que la amargura y
la sensación de fracaso sean el resultado, proféticamente señala Tocqueville.
Los modales casuales pueden ser a su propia manera, una forma de falsedad.
Irlanda del Norte, Junio 2013
En una reunión de los países desarrollados del G8, muchos quedaron sorprendidis
cuando algunos de los hombres más poderosos del mundo, incluyendo a Barack Obama
de los Estados Unidos,
David Cameron del Reino Unido y François Hollande de Francia
se presentan a una conferencia de prensa sin corbatas.

Polish: 
skupianie się na hierarchii społecznej, natomiast de Tocqueville oskarża Amerykanów o zwyczajne,
demokratyczne zachowanie, które jest okrutne na swój własny sposób:
ponieważ traktuje wszystkich jakby płynęli w jednej łódce, co nie oddaje faktycznego stanu rzeczy.
Przynajmniej na Starym Kontynencie wszyscy wiedzieli kto był królem,
a kto arystokratą, dodaje de Tocqueville.
Teraz takie same maniery dla wszystkich sprawiają, że ludzie myślą, że są równi,
a to zachęca ich do marzeń o tym, że mogą dotrzeć na sam szczyt drabiny.
Ale kiedy społeczeństwo pozostaje skrajnie nierówne, a okazje do prawdziwego
rozwoju nie są tak łatwo dostępne jak mówiono, 
że będą, wtedy gorycz
i poczucie porażki będą rezultatem, zauważa to de Tocqueville w swoich notatkach.
Nieformalne maniery mogą być po prostu inną formą oszustwa.
Północna Irlandia, czerwiec 2013
Podczas spotkania najbardziej rozwiniętych krajów świata G8, kilka osób podniosło brwi,
kiedy jedni z najbardziej wpływowych 
ludzi na świecie, wliczając w to Baracka Obamę
głowę Stanów Zjednoczonych
Davida Camerona premiera Wielkiej Brytanii 
oraz François Hollande przywódcę Francji, pojawili się
na konferencji prasowej bez krawatów.

English: 
The men also hug and in some cases high-five each other during the course
of the summit.
The absence of ties is an inadvertent and continuing tribute to Jean-Jacques Rousseau.
Ties have been deemed a symbol of oppression and hierarchy by the people who control the nuclear codes
and direct the world economy.
Between 1996 and 2008 sales of ties in the U.S halved.
In the UK, the Tirerack company, for 20 years the country's biggest seller of ties goes into administration in late 2014.
By early 2015 in The United States only 18 percent of male employees regularly wear a tie to work.
One-third show up in jeans at least once a week.
Southwark Crown Court, London, September 2014
Eleanor of Aquitaine's long campaign to civilized men reaches a new milestone:
A minor British DJ Dave Lee Travis is
found guilty of indecently assaulting a woman two decades earlier.
He is accused by a judge of having
displayed primitive behavior when he
groped a young female employees breasts at his radio offices.

Spanish: 
Los hombres también se abrazan y en ocasiones, "chocan los cinco" durante el curso de la cumbre.
La ausencia de corbatas es un homenaje inadvertido y continuo a Jean-Jacques Rousseau.
Lo
Las corbatas han sido consideradas como un símbolo de opresión y jerarquía por parte de las personas que controlan los códigos nucleares
y dirigen la economía mundial.
Entre 1996 y 2008 la venta de corbatas en los Estados Unidos se redujo a la mitad.
En el Reino Unido, la compañía Tie Rack, durante 20 años el mayor vendedor de corbatas del país, quiebra a finales de 2014.
A principios de 2015 en los Estados Unidos sólo el 18% de los empleados portan una corbata en la oficina.
Un tercio de la población se presenta en mezclilla al menos una vez a la semana.
Southwark Crown Court, Londres, septiembre de 2014
La larga campaña de Leonor de Aquitania a civilizar el hombre alcanza un nuevo hito:
El DJ británico Dave Lee Travis es encontrado culpable de agredir indecentemente a una mujer dos décadas antes.
Es acusado por un juez de haber mostrado comportamientos primitivos cuando
cuando buscó a tientas los senos a una joven empleada en sus oficinas de la estación de radio.

Russian: 
Они также обнимались и давали друг другу «пять» на протяжении саммита.
Отсутствие галстуков — беспечная и непрекращающаяся дань Жан-Жаку Руссо.
Галстуки были отвергнуты как символ опрессии и иерархии людьми, контролирующими ядерные кнопки
и управляющими мировой экономикой.
Между 1996 и 2008 продажи галстуков в США упали вдвое.
В Великобритании компания Tierack, 20-летний лидер продаж галстуков, пошла с молотка в конце 2014.
К началу 2015 в Соединенных Штатах только 18% мужчин-сотрудников регулярно носили на работу галстук,
треть являлась в джинсах, хотя бы раз в неделю.
Королевский суд Саффолка, Лондон, сентябрь 2014
Долгая кампания Элеоноры Аквитанской по воспитанию мужчин достигла нового рубежа:
мелкий британский ди-джей Дейв Ли Трэвис признан виновным в непристойном покушении на женщину 20 годами ранее.
Судья осудил его за примитивное поведение, когда тот
ущипнул молодую сотрудницу за грудь в своей радио-студии.

Polish: 
Mężczyźni wymieniali również uściski i w niektórych przypadkach przybijali sobie “high-five’’w czasie trwania szczytu.
Nieobecność krawatów była nieumyślnym hołdem 
dla Jean-Jacques Rousseau.
Krawaty zostały uznane za symbol ucisku i hierarchii, noszone przez osoby, które mają dostęp do kodów nuklearnych
i sterują ekonomią.
Pomiędzy 1996, a 2008 sprzedaż krawatów w Stanach zmniejszyła się o połowę.
W Wielkiej Brytanii firma Tirerack, która przez 20 lat była największym sprzedawcą krawatów na wyspach, dostała się pod zarząd sądowy pod koniec 2014.
Na początku 2015 roku w Stanach Zjednoczonych 
tylko 18% męskich pracowników nosiło regularnie krawat do pracy.
Jedna trzecia pojawiała się w dżinsach przynajmniej raz w tygodniu.
Southwark Sąd Koronny, Londyn, wrzesień 2014
Długa kampania Eleonory Akwitańskiej w celu ucywilizowania mężczyzn osiąga kolejny poziom:
Drugorzędny brytyjski DJ Dave Lee Travis jest uznany winnym za niemoralną napaść na kobietę popełnioną dwie dekady wcześniej.
Jest on oskarżony  o niemoralne zachowanie, czyli
obmacanie biustu młodej pracowniczki w swoim radiowym biurze.

Polish: 
Poklepywanie po pupie, przypatrywanie się biustom
 i niestosowne komentowanie jest w dzisiejszych czasach uważane za anachroniczne
i wstrętne.
Dave Lee Travis, 69 letni ojciec dwójki dzieci,
 jest bezdyskusyjnie ukarany i poniżony za swoje czyny.
Travis jest jednym z licznych mężczyzn, którzy
 na początku XXI wieku są pociągnięci
do odpowiedzialności za swoje czyny w stosunku do kobiet.
Są oni zdezorientowani i w pewnym sensie tym rozzłoszczeni.
Urodzili się w takim czasie, 
kiedy wiktoriańskie maniery w stosunku do kobiet
są postrzegane jako przestarzałe i obłudne.
Ci mężczyźni wierzyli w ideę swobody i wolności seksualnej, ale wygląda na to,
że pechowo dokonali złej oceny tego jak będzie wyglądał świat ze mniejszą liczbą zachowań seksualnych.
Powoli społeczeństwo uczy się tego na co nacisk kładły wiktoriańskie książki o podstawach etykiety:
mężczyźni muszą być uważni podczas przebywania z kobietami, nie powinni ich
dotykać, ani patrzeć na nie w niestosowny sposób,
a ich głównym priorytetem powinno być unikanie powodowania jakiegokolwiek dyskomfortu swoją przewagą.
Mężczyźni tacy jak Dave Lee Travis są uważani za patologicznych, seksualnych napastników.

English: 
Patting bottoms, eyeing breasts and throwing out leary comments is now deemed deeply anachronistic and
vile manners.
Dave Lee Travis, a 69 year old father of two is roundly punished and humiliated for his actions.
Travis is in a long line of men who in
the early 21st century are called to
account for their behavior towards women.
They are puzzled and at a certain level
incensed by this.
They had come of age in a period when Victorian manners towards women were on
the retreat seen as outdated and
hypocritical.
These men had believed in messages about casualness and sexual
liberation but it seems they had fatally
misinterpreted what a world with a few
less sexual manners would actually be like.
Slowly society is learning to re-heed some of the basic lessons of Victorian etiquette books always stressed:
That men must be
careful around women, that they must
never touch or look at them
inappropriately and that the
overwhelming priority is never to cause
anyone else discomfort through one's advances.
Men like Dave Lee Travis are
judged to be pathological and sexual predators.

Russian: 
Шлепок по ягодицам, разглядывание груди и сальные комментарии теперь расцениваются как архаичные
и низменные манеры.
Дейв Ли Трэвис, 69-летний отец двоих детей, повсеместно осуждаем и унижаем за свои поступки.
Трэвис оказался в длинном списке мужчин, кто в начале 21 века призываются к ответу
за свои действия в адрес женщин.
Они обескуражены и даже возмущены этим.
Они повзрослели в период, когда викторианские манеры в отношении женщин
отменялись и воспринимались лицемерным пережитком.
Эти мужчины верили в идеи раскрепощенности и сексуальной свободы, но кажется,
что они роковым образом неверно истолковали, как вести себя в мире с несколько менее сексуальными манерами.
Постепенно общество возвращается к базовым урокам викторианского этикета:
что мужчины всегда должны быть осторожны в обществе женщин,
никогда не трогать и не смотреть на них непристойно,
и главное правило: никогда не докучать им своими приставаниями.
Мужчины, как Дэйв Ли Трэвис, объявляются преступниками и сексуальными хищниками,

Spanish: 
Palmadas en el trasero, miradas a los pechos y comentarios cuestionables se consideran profundamente anacrónicos con nuestros tiempos
y comportamiento vilmente abyecto.
Dave Lee Travis, para este entonces un padre de 69 años de edad, es rotundamente castigado y humillado por sus acciones.
Travis forma parte de una larga sucesión de hombres que a principios del siglo XXI son llamados a
rendir cuenta de sus actos hacia las mujeres.
Están desconcertados y en cierto nivel indignados por esto.
Habían crecido en un período en el cual el trato estilo Victoriano hacia las mujeres se habían
retractado por ser considerado anticuado e hipócrita.
Estos hombres habían adoptado el discurso sobre la informalidad y la liberación sexual, pero al parecer que habían irremisiblemente
malinterpretado como un mundo con un poco menos de represión sexual sería en la realidad.
Poco a poco, la sociedad está aprendiendo a tomar en cuenta algunas de las lecciones básicas de los libros de etiqueta victoriana siempre destacó:
Que los hombres deben ser cautelosos con las mujeres,
que nunca deben tocarlas o mirarlas de manera inapropiada,
y que la abrumadora prioridad es nunca causar molestias a nadie a través de sus avances.
Hombres como Dave Lee Travis son juzgados como depredadores patológicos y sexuales.

Spanish: 
Mirado a través de un lente de larga distancia podrían ser acusados simplemente
de haber olvidado sus modales.
La historia de los modales muestra una búsqueda continua de la mejor manera de ser amable.
Durante mucho tiempo, parecía que ser hombre se trataba de ocultar y moderar el Yo interior
que estaba asociado con algo bestial y cruel.
Después, bajo la influencia de Rousseau y de la filosofía romántica a la que dio a luz,
los buenos modales se asociaron con ser natural y libre, dejando salir el Yo interior
que se consideraba bueno y espontáneamente amable.
Pero hemos llegado a saber que de hecho existen limitaciones al enfoque natural.
Hay crueldad inconsciente y subterfugio político en la defensa de las costumbres naturales
lo que sugiere que todos somos iguales cuando no lo somos, lo que permite que un género
moleste a otro.
Hay una línea fina que separa el ser natural y el ser molesto para los demás.
Una línea que seguimos explorando con frecuencia a un gran costo para todos los interesados.

Russian: 
если же заглянуть чуть глубже, их можно просто обвинить в том,
что они забыли свои манеры.
История манер показывает продолжающийся поиск лучшего способа быть добрыми.
Долго казалось, что быть воспитанным означало скрывать и смирять свое внутренне «Я»,
ассоциировавшееся с чем-то животным и жестоким.
Под влиянием Руссо и философии романтизма, которой он положил начало,
хорошие манеры начали связывать с естественностью и освобождением внутреннего «Я»,
которое стало восприниматься хорошим и бесхитростно добрым.
Но мы узнали, что есть пределы допустимого и в естественном подходе.
Существует бессознательная жестокость и политическая уловка в защите естественных манер,
которые предполагают, что все мы равны, когда это не так, и позволяют одному полу
приставать к другому.
Есть тонкая черта между естественностью и неприятностью.
Черта, чей поиск обходится дорого для всех задействованных сторон.

Polish: 
Patrząc z szerszej perspektywy 
mogą być oskarżeni również
o to, że zapomnieli jaki powinni się zachowywać.
Historia manier pokazuje nieustanne próby znalezienia najlepszego sposobu na to aby być miłym.
Przez długi czas, wyglądało na to, że bycie człowiekiem jest równoznaczne z ukrywaniem i dostosowywaniem swojego  prawdziwego ja,
które było kojarzone z bestialskim i okrutnym zachowaniem.
Jednak dzięki wpływom Rousseau
 i filozofii romantycznej, której był twórcą,
dobre zachowanie zaczęło być kojarzone z byciem naturalnym i wolnym, wypuszczeniem swojego wewnętrznego ja,
uważanego za dobre i spontaniczne.
Z drugiej strony musimy przyjąć do wiadomości, że tak naprawdę istnieją ograniczenia naszego naturalnego zachowania.
Istnieje  nieświadome okrucieństwo oraz polityczne podstępy, które pragną pokonać naturalny
porządek, który stanowi, że wszyscy jesteśmy równi, jeżeli tylko nie zgodzimy się na to, żeby jedna z płci
była nękana przez drugą.
Istnieje cienka granica pomiędzy naturalnym zachowanie, a byciem uciążliwym dla innych.
Ciągle badamy jak daleko może zostać ona przekroczona, co wiąże się  często z wielkim kosztem dla wszystkich zainteresowanych.

English: 
Looked at through a longer lens
they could also simply be accused of
having forgotten their manners.
The history of manners shows an ongoing
search for the best way to be kind.
For long periods, it seemed that being mannered had to be about hiding and moderating the inner self
which was associated with something beastly and cruel.
Then under the
influence of Rousseau and the Romantic philosophy to which he gave birth
good manners were associated with being
natural and free, letting out the inner self
which was deemed to be good and
spontaneously kind.
But we have come to learn that there are in fact limitations
to the natural approach.
There is unwitting cruelty and political
subterfuge in the defense of natural
manners which suggests we're all equal
when we're not which allow one gender to
pester another.
there's a fine line between being natural about things and being bothersome to others.
Aline we are continuing to explore often at great cost to all concerned.

Russian: 
Есть виды поведения, которым мы следуем сейчас, и которые через годы, возможно, покажутся нам
не менее вульгарными, чем показался Екатерине Медиче обед без вилки.
Желание вести себя воспитанно не должно восприниматься, как нечто показное или поддельное.
Мы должны охотно истолковывать его, как очень важное стремление
не расстраивать окружающих своими импульсами и потребностями.
История манер продолжается.

English: 
There are no doubt many behaviors which many of us
subscribe to now which a later age may
come to see is no less vulgar than
Catherine de Medici found a meal without a fork.
The aspiration to be well-mannered
shouldn't be seen as pretentious or fake.
It should be generously
interpreted as always belonging to a highly important wish
not to cause other
people distress through one's impulses and needs.
The history of manners goes on.

Spanish: 
No hay duda que muchos comportamientos a los que nosotros nos suscribimos hoy en día, posteriormente
pueden llegar a ser considerados no menos vulgar que el sorprender a Catherine de Medici comiendo sin un tenedor.
La aspiración a comportarse con educación no debe ser visto como pretencioso o falso.
Debe ser generosamente interpretado como algo perteneciente al muy importante interés
de no afligir a los demás con nuestros impulsos y necesidades.
La historia de los modales continúa.

Polish: 
Nie ma wątpliwości, że wiele manier i zachowań, które są nam teraz narzucane, w późniejszym czasie
zostanie uznane za tak samo prostackie jak dla Katarzyny Medycejskiej było jedzenie bez używania widelca.
Pragnienie bycia postrzeganym jako człowiek z dobrymi manierami nie powinno  być odbierane jako pretensjonalne albo sztuczne.
/Powinno być raczej interpretowane jako należące do górnolotnego pragnienia,
żeby nie sprawiać innym ludziom przykrości, myśląc tylko o swoich pobudkach i potrzebach.
Historia ludzkich zachowań i manier toczy się dalej.
