
Modern Greek (1453-): 
Μπορεί να είναι παράξενα ελκυστικό να είμαστε απαισιόδοξοι για το μέλλον της ανθρωπότητας.
Όταν σκεφτόμαστε το μέλλον, τα αποκαλυπτικά σενάρια φαίνονται τόσο φυσικά:
πλημμυρισμένες πόλεις, ενεργειακές κρίσεις, εμφύλιοι πόλεμοι ...
Φοβόμαστε να είμαστε αφελείς.
Στην τελική, κάποτε μας υποσχέθηκαν  jetpacks, και δεν θα μας ξαναπιάσουν κότσο
Μας αρέσει να πούμε ότι είμαστε πολύ έξυπνοι για να είμαστε ενθουσιασμένοι από το μέλλον.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πιθανή εξήγηση
Είμαστε περιέργως λίγο δυσαρεστημένοι: Μπορεί να είναι οδυνηρό να φανταστούμε όλα τα πράγματα που πρόκειται να χάσουμε.
Φανταστείτε να επιστρέψετε πίσω χρόνο, στην Ευρώπη του 14ου αιώνα
και να έρθετε αντιμέτωποι με  ανθρώπους ψάχνοντας για λύσεις που - μερικούς αιώνες αργότερα - έγιναν άμεσα διαθέσιμες.
Μπορεί να συναντήσετε μια γυναίκα της οποίας η εξάχρονη κόρη μόλις πέθανε από οστρακιά.
που θα ήταν σε κατάσταση υστερίας απο τη θλίψη.
και να της εξηγήσετε ότι σε 744 χρόνια,
θα υπήρχε παντού τριγύρω της ένα χαπάκι όπου για £ 2,50

Spanish: 
Puede ser extrañamente atractivo ser muy negativo respecto al futuro de la humanidad.
Cuando pensamos en el futuro, los escenarios apocalípticos son tan naturales:
ciudades inundadas, crisis energéticas, guerras civiles...
Tenemos miedo de ser ingenuos.
Después de todo, una vez nos prometieron jetpacks, y no seremos tan fáciles de engañar otra vez.
Nos gusta decirnos a nosotros mismos que somos demasiado inteligentes como para emocionarnos con el futuro.
Pero hay otra posible explicación:
estamos extrañamente un poco resentidos.
Puede ser doloroso imaginar todas las cosas que nos vamos a perder.
Imagina retroceder en el tiempo a la Europa del siglo XIV,
y confrontar a la gente con las soluciones que, unos pocos siglos después, ya estaban disponibles.
Uno podría conocer a una mujer cuya hija de seis años acaba de morir de escarlatina.
Estaría histérica de dolor.
Uno explicaría entonces que en 744 años,
habría (en el mismo lugar donde ella estaba parada) una farmacia donde (por £2.50)

English: 
It can be strangely appealing to be very down about the future of humanity.
When we think of the future, apocalyptic scenarios come so naturally:
flooded cities, energy crises, civil wars...
We’re afraid of being naive.
After all, we were once promised jetpacks and won’t be so easily taken in again.
We like to tell ourselves we’re too intelligent to be excited by the future.
But there’s another possible explanation.
We’re oddly a bit resentful: it can be painful to imagine all the things we’re going to miss out on.
Imagine going back in time to 14th-century Europe
and confronting people with the solutions which – a few centuries later – became readily available.
One might meet a woman whose six-year-old daughter has just died of scarlet fever.
She’d be hysterical with grief.
One would then explain that in 744 years time,
there would be (on the very spot where she was standing) a chemist where – for £2.50 –

Portuguese: 
Pode ser estranhamente confortante pensar em coisas ruins em relação ao futuro da humanidade.
Quando pensamos no futuro, cenários apocalípticos aparecem naturalmente:
cidades submersas, crises energéticas, guerras civis ...
Temos medo de parecer ingênuo.
Afinal, fomos prometidos foguetes individuais, e não queremos ser facilmente enganados novamente.
Nós gostamos de nos achar muito inteligentes para ficar animado com o futuro.
Mas há outra explicação possível.
Nós somos estranhamente ressentidos: pode ser doloroso imaginar todas as coisas que vamos perder.
Imagine viajar no tempo para século 14 na Europa
e confrontar as pessoas com as soluções que, alguns séculos mais tarde, tornaram-se disponíveis.
Poderia encontrar uma mulher cuja filha de seis anos de idade, acaba de morrer de escarlatina.
Ela estaria histérica de tristeza.
Você então explicaria que, em 744 anos,
haveria, no mesmo lugar onde ela estava, uma farmácia onde por uma pequena quantia

Portuguese: 
ela poderia ter conseguido os antibióticos que salvariam seu amado filho.
Ou imagine descrever um Aeroporto para um homem que tinha fome,
sofreu enjoo marítimo e foi feito prisioneiro em uma peregrinação de três anos de Berkshire a Jerusalém.
Ou contar para uma pessoa com dor de dente sobre os anestésicos que ela não será capaz de obter por uns 623 anos.
Ou confrontando Jamshīd al-Kāshī,
um matemático do século 15, que passou anos de sua vida fazendo cálculos muito complicados
para calcular a razão entre o diâmetro e o comprimento de uma circunferência
com o fato de que suas contas seriam um dia feitas com uma pequena caixa de plástico
encontrada na saída de qualquer supermercado
Poderíamos imaginar tais pessoas se ressentindo profundamente com essas notícias sobre o futuro.
Em vez de parecer inevitável, nossas dores podem parecer como acidentes temporários cruéis.
Podemos perceber que no amplo passar da história, as pessoas não têm que sofrer muitas das coisas que estamos a atravessar
Nós só estamos condenados a sofrer algumas coisas, porque nascemos na época errada.

Spanish: 
podría haber conseguido los antibióticos que habrían salvado a su amada hija.
O imagina describir el aeropuerto de Heathrow y el Boeing Dreamliner a un hombre que había muerto de hambre,
padecía de náuseas, y había sido hecho prisionero en una peregrinación de tres años desde Berkshire hasta Jerusalén.
O imagina contarle a alguien con dolor de muelas sobre los analgésicos que no podría conseguir hasta dentro de 623 años.
O confrontar a Jamshīd al-Kāshī
(un matemático del siglo XV que pasó años de su vida haciendo cálculos enormemente complicados
para estimar la relación entre el diámetro y la circunferencia de un círculo)
con el hecho de que sus sumas algún día serían posibles con una pequeña caja de plástico
adquirida junto al mostrador de pago exprés del supermercado.
Podríamos imaginarnos a estas personas resintiendo profundamente las noticias sobre el futuro.
En lugar de parecer inevitables, nuestras miserias pueden llegar a parecer crueles accidentes temporales.
Nos percatamos de que en el amplio espacio de la historia,
la gente no tiene que sufrir muchas de las cosas por las que estamos pasando,
que simplemente nos condenan porque hemos nacido en el momento equivocado.

English: 
she could have got the antibiotics that would have saved her beloved child.
Or imagine describing Heathrow Airport and the Boeing Dreamliner to a man who had starved,
suffered seasickness and been taken prisoner on a three-year-round pilgrimage from Berkshire to Jerusalem.
Or telling a guy with toothache about the anesthetics which he wouldn’t be able to get for another 623 years.
Or confronting Jamshīd al-Kāshī
– a 15th-century mathematician who spent years of his life doing vastly complicated calculations
to work out the ratio between the diameter and circumference of a circle –
with the fact that his sums would one day be do-able with a small plastic box
picked up next to the express checkout at the supermarket.
We could imagine such people coming to deeply resent news about the future.
Instead of seeming inevitable, our miseries can come to appear like cruel, temporary accidents.
We realise that in the broad span of history, people don’t have to suffer many of the things we’re going through
– we just happen to be condemned to them because we’ve been born at the wrong time.

Modern Greek (1453-): 
θα έχει τα αντιβιοτικά που θα έσωζαν το αγαπημένο της παιδί.
Ή φανταστείτε να περιγράφετε το αεροδρόμιο Heathrow και το Boeing Dreamliner σε έναν άνθρωπο που είχε λιμοκτονήσει,
και υποφέρει από  αρρώστιες της θάλασσας επειδή είχε καταδικάστηκε σε τριετή προσκύνημα από το Μπέρκσαϊρ  στην Ιερουσαλήμ.
Να λέτε σε έναν άντρα με πονόδοντο για τα αναισθητικά που δεν θα μπορούσε να πάρει για τα επόμενα 623 χρόνια.
Ή αντιμετωπίζοντας τον Jamshīd al-Kāshī
- έναν μαθηματικό του 15ου αιώνα, ο οποίος πέρασε χρόνια από τη ζωή του, κάνοντας πολύ περίπλοκους υπολογισμούς
για να υπολογίσει την αναλογία μεταξύ της διαμέτρου και της περιφέρειας ενός κύκλου -
με το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι υπολογισμοί θα γίνουν μια μέρα εφικτοί απο ένα μικρό πλαστικό κουτί
που βρισκουμε δίπλα στο ταμείο Express στο σούπερ μάρκετ.
Θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι τέτοιοι άνθρωποι θα έφεραν βαρέως τα νέα σχετικά με το μέλλον.
Αντί να φαίνονται αναπόφευκτες, οι δυστυχίες μας μπορούν να εμφανιστούν σαν σκληρά, προσωρινά ατυχήματα
Αντιλαμβανόμαστε ότι στο ευρύ φάσμα της ιστορίας, οι άνθρωποι δεν πρέπει να υποφέρουν πολλά από τα πράγματα που περνάμε
- απλά τυγχάνει να τους καταδικάζουμε γιατί γεννήθηκαν σε λάθος εποχή.

Spanish: 
Un visitante del futuro sin duda se compadecerá tanto de nosotros como de nuestros antepasados medievales.
Se sentirán tan tristes de que tuvimos que tener un matrimonio infeliz
(27 siete años de angustia, vergüenza y frustración para ambos)
que se habría resuelto tan fácilmente en unos pocos minutos
haciendo un pequeño ajuste en el área tegmental ventral del mesencéfalo de uno de ellos.
Se sentirán horrorizados porque tuvimos que morir de cáncer de páncreas,
o trabajar tan duro en un trabajo más o menos absurdo,
cuando, por fin, los robots están haciendo realmente todo
y hay un ingreso garantizado para todos en el planeta,
equivalente a lo que gana un dentista suizo hoy en día.
A menudo somos negativos sobre el futuro para defendernos contra el reconocimiento
de lo absurdo que parecerá mucho de nuestro sufrimiento desde la posición de dentro de 300 años.
Nos enfrentamos al cruel pensamiento
de que las soluciones a algunos problemas verdaderamente horribles de hoy
podrían estar tan cerca llegar.
Pero desafortunadamente, aún es demasiado tarde para nosotros.
El pintor francés del siglo XIX, Gericault,

English: 
A visitor from the future will no doubt pity us as much as we pity our medieval ancestors.
They’ll feel so sorry that we had to have an unhappy marriage
– 27 seven years of anguish, shame and frustration for both parties –
which would so easily have been solved in a few minutes
by having a minor adjustment made to the Ventral tegmental area of the midbrain of one of the parties.
They’ll feel appalled that we had to die of pancreatic cancer.
Or work so hard in a more or less meaningless job
when, at last, robots are truly doing everything
and there’s a guaranteed income for everyone on the planet equivalent to what a Swiss dentist earns today.
We’re often negative about the future to defend ourselves against recognition of
how absurd much of our suffering will seem from the position of 300 years from now.
We are faced with the cruel thought that solutions to some truly horrible problems of today might be just over the horizon.
But unfortunately, still too late for us.
The 19th-century French painter Gericault

Modern Greek (1453-): 
Ένας επισκέπτης από το μέλλον αναμφίβολα θα μας λυπηθεί όσο και εμείς λυπούμαστε τους μεσαιωνικούς μας προγόνους.
Θα αισθάνονται λυπη που έπρεπε να έχουμε ένα δυστυχισμένο γάμο
- 27 επτά χρόνια αγωνίας, ντροπής και απογοήτευσης και για τα δύο μέρη -
η οποία θα μπορούσε εύκολα να λυθεί σε λίγα λεπτά
κάνοντας μια μικρή επεμβασούλα σε μια περιοχή του εγκεφάλου σε ένα από τα δύο μέρη.
Θα αισθάνονται τρομαγμένοι βλέποντας μας να  πεθάνουμε από καρκίνο του πάγκρεας.
ή εργαζόμαστε τόσο σκληρά σε μια σχεδόν άσκοπη δουλειά
όταν στην τελική τα πάντα γίνονται από τα ρομπότ
και υπάρχει ένα εγγυημένο εισόδημα για όλους στον πλανήτη ισοδύναμο με αυτό που κερδίζει ένας ελβετός οδοντίατρος σήμερα.
Βλέπουμε αρνητικά το μέλλον για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας από την αναγνώριση του
πόσο παράλογο φαίνεται μεγάλο μέρος των δεινών μας από τη σκοπιά   300 χρόνων από τώρα.
Αντιμετωπίζουμε τη σκληρή σκέψη ότι οι λύσεις σε κάποια πραγματικά φρικτά προβλήματα του σήμερα
θα μπορούσαν να βρίσκονται ακριβώς πάνω από τον "ορίζοντα".
Αλλά δυστυχώς, ακόμη πολύ αργά για εμάς.
Ο Γάλλος ζωγράφος του 19ου αιώνα Gericault

Portuguese: 
Um visitante do futuro, sem dúvida sentiria pena de nós tanto quanto nós sentimos dos nossos antepassados ​​medievais.
Eles teriam pena do fato que temos um casamento infeliz
27 anos de angústia, vergonha e frustração para ambas as partes
que poderia ser tão facilmente resolvido em poucos minutos
com um pequeno ajuste feito na área tegmental ventral do cérebro de algum do casal
Eles iriam se chocar vendo que morremos por câncer no pâncreas.
Ou trabalhar tão duro em um emprego mais ou menos sem sentido
quando, finalmente, os robôs são realmente estariam fazendo tudo
e há uma renda garantida para todos no planeta equivalente ao que um dentista suíço ganha hoje.
Nós somos muitas vezes negativos sobre o futuro para nos defender contra o reconhecimento
do quão absurdo muitos dos nossos sofrimentos vão parecer daqui a 300 anos
Somos confrontados com o pensamento cruel de que soluções para alguns problemas atuais terríveis podem estar por vir
Mas, infelizmente, ainda muito tarde para nós
O pintor francês do século 19, Gericault

Spanish: 
se centró en las agonías de este tipo de 'exclusión' en su monumental representación "La balsa de la Medusa".
Los marineros del buque náufrago "Medusa" habían estado a la deriva durante dos semanas.
En la pintura, Gericault nos muestra el momento en que los supervivientes, que todavía se aferran a la balsa,
finalmente captan la vista del barco que los rescatará.
La pequeña vela apenas se ve en el horizonte.
Pero para muchos el rescate fue demasiado tarde:
murieron justo antes de que el barco pudiera alcanzarlos.
Unos pocos días, o incluso horas antes, y se habrían ahorrado las más horribles agonías.
Nosotros también somos como los supervivientes de la balsa.
El barco de rescate llegará...
pero a menudo demasiado tarde.
Deberíamos sentir una razonable y apropiada compasión por nosotros.
Merecemos compasión porque (aunque comparativamente cómodas)
nuestras vidas siguen siendo muy duras cuando se las contempla a la luz del futuro.
Podemos identificar un nuevo tipo de pobreza comparativa que estamos sufriendo:
cuando una persona es pobre no en relación a lo que otros tienen ahora,
sino pobre en relación a lo que la gente tendrá

Modern Greek (1453-): 
επικεντρώθηκε στις αγωνίες ακριβώς αυτού του είδους στη μνημειώδη απεικόνισή του. Η Σχεδία της Μέδουσας.
Οι ναυτικοί του ναυαγίου Μedusa είχαν παρασυρθεί για δύο εβδομάδες.
Στον πίνακα, ο Gericault μας δείχνει τη στιγμή που οι επιζώντες εξακολουθούν να κρατιούνται από την σχεδία
καθώς αντιλαμβάνονται το πλοίο που τελικά θα τους διασώσει.
- είναι το μικρό πανί που φαίνεται στον ορίζοντα.
Αλλά για τους περισσότερους η διάσωση άργησε πολύ, πέθαναν λίγο πριν το πλοίο φτάσει.
Λίγες μέρες, ή ακόμα και ώρες, νωρίτερα και θα είχαν χάσει τις πιο φρικτές αγωνίες.
Και εμείς είμαστε σαν τους επιζώντες στη σχεδία.
Το πλοίο διάσωσης θα έρθει - αλλά συχνά είναι πολύ αργά.
Πρέπει να αισθανόμαστε μια εύλογη και αντίστοιχη θλίψη για τους εαυτούς μας.
Αξίζουμε συμπόνια γιατί - ακόμα κι αν είναι συγκριτικά άνετα -
οι ζωές μας εξακολουθούν να είναι πολύ σκληρές όταν εξετάζονται υπό το πρίσμα του μέλλοντος.
Μπορούμε να εντοπίσουμε ένα νέο είδος συγκριτικής φτώχειας από το οποίο υποφέρουμε:
όταν ένα άτομο είναι φτωχό όχι σε σχέση με αυτό που οι άλλοι γύρω του τώρα κατέχουν,
αλλά φτωχός σε σχέση με το τι  οι άνθρωποι θα κατέχουν

Portuguese: 
focou nesse tipo de agonia em sua obra monumental: 
A jangada da Medusa
Os navegadores da embarcação arruinada Medusa estavam à deriva há 2 semanas
Na pintura, Gericault nos mostra o momento em que os sobreviventes que ainda estão agarrados à jangada
finalmente avistam o navio que vai resgatá-los
a pequena vela pode apenas ser vista no horizonte.
Mas para muitos, o resgate era tarde demais, eles morreram pouco antes de o navio alcançá-los.
Alguns dias, ou mesmo horas mais cedo, e teriam sido poupados das agonias mais horríveis.
Nós também somos como os sobreviventes na jangada.
O navio de resgate virá - mas muitas vezes tarde demais
Devemos sentir uma pena razoável apropriada para com nós mesmos.
Nós merecemos compaixão porque - mesmo com relativo conforto
nossa vida ainda é realmente muito difícil, quando considerada à luz do futuro.
Podemos identificar um novo tipo de pobreza relativa que estamos sofrendo:
quando uma pessoa é pobre não em relação ao que os outros ao seu redor tem agora,
mas pobre em relação ao que as pessoas terão

English: 
focused on the agonies of just this kind of missing out in his monumental depiction The Raft of the Medusa.
The sailors of the shipwrecked vessel Medusa had drifted for two weeks.
In the painting, Gericault shows us the moment when the survivors who are still clinging to the raft
finally catch sight of the ship that will rescue them
– the tiny sail can just be seen on the horizon.
But for many the rescue was too late: they died just before the ship could reach them.
A few days, or even hours, sooner and they would have been spared the most horrible agonies.
We too are like the survivors on the raft.
The rescue ship will come – but often too late.
We should feel a reasonable and appropriate pity for ourselves.
We deserve compassion because – even if they are comparatively comfortable –
our lives are still actually very hard when considered in the light of the future.
We can identify a new kind of comparative poverty that we are suffering from:
when a person is poor not in relation to what others around them have now,
but poor in relation to what people will have

Portuguese: 
em algum momento em um futuro mais avançado e inteligente vagamente imaginável...

English: 
at some point in a dimly imaginable more advanced and more intelligent future.
 
 

Spanish: 
en algún momento en un futuro débilmente imaginable, más avanzado e inteligente.
ENVIDIA DEL FUTURO
SUSCRÍBETE
Visitanos en: www.theshooloflife.com

Modern Greek (1453-): 
κάποια στιγμή σε ένα πιο φανταστικό πιο προηγμένο και πιο έξυπνο μέλλον.
Μετάφραση - Επιμέλεια Dimitris Sofianos Sidiropoulos
 
