
English: 
Translator: Emma Dovlatyan
Reviewer: Ellen Maloney
During TEDxKids@Yerevan 2015,
I was in the audience.
I learnt I could take part
in the open mic,
and present my ideas under a minute.
I talked about our chance
of making the world a better place,
which we overlook.
Before going on the stage,
I was in the backstage area,
and the closer it got to my turn to speak,
the more stressed I became.
I was so nervous, I even forgot 
what I was going to talk about.
Then I had an idea, I thought
that as soon as the host introduced me,
I would disappear.
I only wanted to run away, 
as far as possible.

Armenian: 
Translator: Mijerita Khachatryan
Reviewer: Kristine Sargsyan
Այս տարվա Երևանյան Tedx Kids-ին ներկայացել էի
որպես աջակցող խմբի անդամ:
Ու հենց էտ պահին էլ իմացա, որ հնարավորություն է
տրվում մասնակացել բաց խոսափողին
և մեկ րոպեի ընթացքում ներկայացնել ինձ հուզող թեման:
Ես խոսեցի աշխարհը գունավորելու մեր
բաց թողած հնարավորության մասին:
Նախքան բեմ դուրս գալս, մի քանի րոպե
կանգնած էի կուլիսներում,
ու ինչքան մոտենում էր իմ բեմ դուրս գալու հերթը,
այդքան տագնապս ավելանում էր,
այնքան էի հուզված, որ արդեն մոռացել էի,
թե ինչ եմ խոսելու:
Եվ մտածեցի. <<Հաղորդավարը թող խոսի,
ներկայացնի, իսկ երբ ինձ կկանչի բեմ,
ես էլ այտեղ չեմ լինի:
Հա, հենց ըտպէս էլ կենեմ,
կարևորը փախնիմ ստեղից ինչքան հնարավոր է հեռու>>:

English: 
(Applause)
After making this plan, I raised 
my head to leave and...
The host was looking at me
and calling me to go on the stage.
So I had to do that.
I took the microphone, 
smiled, and started.
But I don’t even remember what I said.
I only remember talking so fast,
trying say all the things
I had in my mind.
When that one minute was up,
I was very satisfied with what I did,
and wanted to go back to my friends.
By then, the excitement 
and stress was already gone.
When the event was over 
and we were leaving,
someone touched my shoulder
and said that he liked my speech 
as I was very honest.
So I realized that my message 
reached the audience,
though it lasted only a minute.
And the most important factor 
of my successful speech
was being honest.

Armenian: 
Մտածեցի, գլուխս վերև բարձրացրի, որ հեռանամ,
մեկ էլ ի՞նչ, հաղորդավարն ինձ է նայում
ու բեմ է կանչում:
Էէէ, մտածեցի:
Ստիպված բարձրացա բեմ, վերցրի խոսափողը,
ժպտացի ու սկսեցի:
Բայց թե ինչ, չեմ հիշում:
Միայն հիշում եմ, որ արագ-արագ խոսում էի,
որ ամբողջ գլխումս կուտակվածը հասցնեմ ասել
այդ մեկ րոպեի ընթացքում:
Եվ ահա վերջացավ իմ ժամանակը:
Ես իջա բեմից, ինձանից գոհ-գոհ գնում էի ընկերներիս մոտ,
և մոռացա ողջ եղածը, և հուզմունքս, և տագնապս:
Միջոցառումից դուրս գալուց մի մարդ դիպավ ուսիս:
Ես շրջվեցի, նա ինձ ողջունեց, ասաց,
որ ելույթս շատ ստացված էր,
ու որ ես շատ անկեղծ էի:
Այստեղ հասկացա, որ խոսքս,
թեկուզ մեկ րոպեիվա խոսքս հասել է հանդիսատեսին,
և որ իմ ստացված ելույթի գրավականը
անկեղծությունն է:

English: 
Well, I am not as experienced 
as some skillful speakers,
but they argue that honesty
is important in public speaking.
We all know TV and radio host, Larry King.
Once he said, “Speaking
is the most important joy in my life.”
How do you think he started 
his joyful career?
The first day in radio, 
he could not talk at all
as it felt to him that his mouth
was full of cotton.
Instead of his voice,
people could hear only music,
but its volume
rose and fell several times.
This went on until the director
opened the door and shouted,
“Here you need to talk!”
Larry King then concentrated,
and started talking.
He was honest with everybody.
People liked it and accepted him.
Once he was a guest at TV show,

Armenian: 
Ճիշտ է, իմ փորձը զիջում է ականավոր մարդկանց փորձին,
սակայն հավատացեք, միայն իմ դեպքում չէ,
ականավոր խոսնակներից շատերը նույնպես
փրկվում են հանրության առաջ անկեղծության շնորհիվ:
Բոլորս էլ ճանաչում ենք հեռուստառադիոհաղորդավար
Լարի Քինգին:
<<Խոսելը իմ համար կարևորագույն
ուրախությունն է կյանքում>>,
ասել է նա:
Ձեր կարծիքով, ինչպե՞ս է սկսվել նրա կյանքի
ամենասիրելի շրջանը:
Առաջին օրը ռադիոյի տաղավարում նա նստած
չէր կարողանում խոսել:
Իրեն թվում էր, թե իր բերանը ամբողջովին լցված է
բամբակով, իսկ ռադիոլսողները նրա ձայնի փոխարեն
15-20 րոպե լսում էին միայն բարձրացող և իջնող
երաժշտության ձայնը,
մինչև որ բացվում է դուռը և տնօրենը գոռում է.
>:
Նա հավաքվում է, ի մի է բերում մտքերը ու խոսում է:
Անկեղծանում է ու ընդունվում է հանդիսատեսի կողմից:
Մի անգամ էլ նրան նստեցրել էին
հեռուստատեսությունում պտտվող աթոռի վրա:

Armenian: 
Իսկ նա մի քանի րոպե ուղիղ եթերում
ծիծաղելի կերպով պտտվում էր,
և երբ արդեն ի մի է բերում մտքերը,
խոսում է, անկեղծանում է:
Պատմում է հեռուստադիտողին, թե ինչ էր
կատարվում իր հետ այդ մի քանի րոպեի ընթացքում:
Եվ ընդունվում է հանդիսատեսի կողմից:
Իսկ Սթիվ Ջոբսը, բոլորս էլ ճանաչում ենք,
նա իր խոսքի ընթացքում պահպանում է
մի քանի հստակ արտահայտված կանոններ՝
խոսքը ժեստերով, բաց դիրքերը,
կապը հանդիսատեսի հետ և անկեղծությունը:
Սա Լարի Քինգը, Սթիվ Ջոբսը և ես:
Բայց շատերի համար հանրության առաջ
հանդես գալը համարվում է վախ:
Սա սոցիալական ամենատարածված վախերից մեկն է,
մահվան հանդեպ վախից հետո՝ երկրորդը:
Հոգեբանների պնդմամբ, այս՝ հանրության առաջ
հանդես գալու վախը ծագում է մեր մոտ դեռ մանուկ հասակից,
երբ մեր ծնողները փակում են մեր բերանները.
>,
>,

English: 
and he was spinning on the chair
for many times, it was very funny.
Then he honestly said
what he felt during those minutes,
and again, people liked that honesty.
What about Steve Jobs?
He had some unique talent
for public speaking:
hands in open positions, 
eye contact, gestures,
and of course honesty.
This is what I had to say about 
Larry King, Steve Jobs, and me.
But there are many people
who are afraid of speaking 
in front of public.
This is one of the most
common social fears.
It’s second to the fear of death.
Psychologists say that this fear 
comes from childhood,
when our parents made us keep silent.
“It’s rude if you talk loudly.”
“Keep silent; speak only
when you are spoken to.”
We all have been told

English: 
that it is not right to speak 
if adults are speaking.
All these things influence 
our ability to speak later on.
I am sure, as I say this
from my own experience.
Some years back, I had this problem.
I was wondering
what to say and how to say it
so that people would listen to me,
especially when there were older 
people in the audience.
You cannot imagine how happy I was
when I saw that people
with blank expressions
started smiling after my speech.
At the end I want to say
that fear is an emotion
that we perceive to be real
but we have created.
We can influence our calmness and safety.
Believe me, it’s very safe and calm
to talk in front of the public,
unless the audience has tomatoes.
(Applause)

Armenian: 
կամ <<գեղեցիկ չէ, երբ մենք խառնվում ենք
մեծերի խոսակցությանը>>:
Եվ այս ամեն ինչը ազդում է մեր հետագա խոսքի
արտահայտման վրա:
Համոզվել եմ դրանում ինքս:
Նույնիսկ դպրոցում մի քանի տարի առաջ
ինձ մոտ հարց էր ծագում՝ ինչպե՞ս խոսել,
ի՞նչ ասել, որ ինձ լսեն,
մանավանդ էն դեպքում, երբ նայում էի դիմացս
և տեսնում էի, որ միայն իմ հասակակիցները
չեն ինձ լսում և որ հանդիսատեսից շատերի
դեմքերին անտարբերություն է:
Իսկ մեծ բերկրանք էի ապրում,
երբ իմ ելույթից հետո փոխվում էին անտարբեր
հայացքներից շատերը:
Ամփոփելով ելույթս կասեմ.
վախը մեր կողմից ընկալվող իրավիճակ է,
որտեղ հարցականի տակ են դրվում
մեր հանգստությունը և ապահովվածությունը:
Հավատացնում եմ, սիրելիներս:
Հանրության առաջ և հանգիստ է, և ապահով,
եթե իհարկե հանդիսատեսը զինված չէ լոլիկներով:
