
iw: 
אדריאן: הי, אנחנו בקראש קורס בכלכלה, אני אדריאן היל.
ג'ייקוב: ואני ג'ייקוב קליפורד. אז, כשכלכלנים עושים את המודלים שלהם, הם בדרך כלל
מניחים שאנשים הם רציונליים וצפויים.
אדריאן: אבל כשאנחנו מסתכלים על בני אדם אמתיים, מסתבר שאנשים הם אימפולסיביים,
צרי מבט, והרבה פעמים, פשוט נוהגים באי רציונליות. תסתכלו! בלונים!
ג'ייקוב: היום אנחנו הולכים לדבר על כלכלה התנהגותית ואיך אנשים בעצם מקבלים החלטות.
מוזיקת פתיחה
כלכלה התנהגותית היא תת נושא בכלכלה המתמקד בשיקולים הפסיכולוגיים, הסוציאליים
והרגשיים המשפיעים על קבלת החלטות. זה לא בהכרח חדש. למעשה, חברנו
הוותיק אדם סמית, דיבר על כך בתיאוריה על הרגש המוסרי ב- 1759.
אבל דורות של כלכלנים בחרו להתעלם מהרבה מרכיבים אי רציונליים בקבלת החלטות
מאחר שזה מקשה על חיזוי ההתנהגות האנושית.
אבל בעשורים האחרונים, כלכלה התנהגותית עשתה קאמבק. כמה פרסי נובל
ניתנו לחוקרים שקישרו בין כלכלה, פסיכולוגיה וכלכלה התנהגותית

English: 
Adriene: Hi, this is Crash Course Economics,
I’m Adriene Hill.
Jacob: And I’m Jacob Clifford. So, when
economists make their models, they generally
assume that people are rational and predictable.
Adriene: But when we look at actual human
beings, it turns out that people are impulsive,
shortsighted, and, a lot of times, just plain
irrational. Look! Balloons!
Jacob: Today we’re talking about Behavioral
Economics and how people actually make decisions.
[Theme Music]
Behavioral economics is a subfield of economics
that focuses on the psychological, social,
and emotional factors that influence decision-making.
That's not necessarily new. In fact, our old
buddy Adam Smith, discussed it in The Theory
of Moral Sentiments in 1759.
But generations of economists chose to ignore
many irrational elements of decision making
since it makes it harder to predict human
behavior.
But in the last few decades, behavioral economics
has made a comeback. Several Nobel Prizes
have been awarded to researchers that blend
economics and psychology and behavioral economics

Arabic: 
مرحبًا، هذا Crash Course Economics،
وأنا أدريان هل.
وأنا جيكوب كليفورد.
حين يعدّ الاقتصاديون النماذج،
يفترضون أن الناس عقلانيون
ويمكن التنبؤ بتصرفاتهم بشكل عام.
لكن حين ننظر إلى البشر الحقيقيين،
اتضح أن الناس متهورون وقصار النظر
وغير عقلانيين في العديد من الأحيان.
انظروا، هناك بالونات!
سنتحدث اليوم عن الاقتصاد السلوكي
وعن كيفية قيام الناس باتخاذ القرار.
"ِشارة البداية"
الاقتصاد السلوكي هو أحد فروع الاقتصاد
ويرّكز على العوامل النفسية والاجتماعية
والعاطفية التي تؤثر على اتخاذ القرار.
هذا ليس بشيء جديد. في الحقيقة، ناقشه آدم سميث
في نظرية المشاعر الأخلاقية في عام 1759.
لكن قرر اقتصاديون على مدى أجيال أن يتجاهلوا
العديد من العوامل غير العقلانية لاتخاذ القرار
بما أنها تجعل التنبؤ
بالتصرفات البشرية أمرًا أصعب.
لكن في العقود الأخيرة،
عاد الاقتصاد السلوكي إلى الساحة.
مُنحت عدة جوائز نوبل لباحثين
قاموا بدمج الاقتصاد وعلم النفس،

Arabic: 
ويتم تطبيق الاقتصاد السلوكي
في مجالات أكثر وأكثر
مثل التسويق والتمويل
والعلوم السياسية والسياسة العامة.
من المهم أن نذكر
أن السلوك الإنساني غير العقلاني
لا يبطل كل ما تعلمتموه هنا
في Crash Course Economics،
وإنما يضيف طبقة أخرى من التعقيد،
وهذا بالضبط ما نحبه في Crash Course.
إن الناس غير عقلانيون في معظم الحالات،
فحين ينخفض سعر منتج ما، يميل الناس إلى شراء
كمية أكبر منه، لذا يبقى قانون الطلب صحيحًا.
لكن يتقبل الاقتصاديون
أن الناس لديهم عقلانية محدودة أيضًا.
فحدود على المعلومات والوقت والقدرات قد تمنع
الناس من السعي للحصول على أفضل نتيجة ممكنة.
فمثلًا، إن كان سعر المثلجات منخفضًا جدًا،
قد لا يشتري المستهلكون المزيد منها.
في الحقيقة، قد يشترون كمية أقل منها إن ظنوا
أن السعر المنخفض يعني أن طعم المثلجات سيء.
إن حدث ذلك، فلن يبقى قانون الطلب صحيحًا،
ما يخلق مشكلة كبيرة في الاقتصاد الكلاسيكي.
أعني إنه "قانون" الطلب، فلا يمكن الاستمرار
بتسميته قانونًا حين توجد حالة تخرقه.
هذا لا يحدث في مجالات أخرى
مثل الفيزياء... إلا أنه يحدث فيها بالفعل.
قوانين الفيزياء لنيوتن مثل الجاذبية
تكون صحيحة في معظم الأحيان،
لكنها تنهار في المستوى الكمي.
إنها قادرة على تفسير مدارات الكواكب

iw: 
בעוד ועוד שדות כמו שיווק, חשבונאות, מדעי המדינה ומדיניות ציבורית.
עכשיו חשוב לציין שהתנהגות אנושית לא רציונלית לא מנוגדת לכל
מה שלמדתם כאן בקראש קורס בכלכלה. היא רק מוסיפה עוד שכבה של מורכבות.
שזה בדיוק מה שאנחנו אוהבים בקראש קורס.
ברוב המקרים, אנשים הם רציונליים. כשהמחיר של מוצר יורד לאנשים יש נטייה
לקנות יותר מהמוצר הזה, אז חוק הדרישה אכן מתקיים. אבל כלכלנים גם מסכימים על כך
שלרציונליות יש גבול. הגבלה במידע, זמן ויכולות עלולים
למנוע מאנשים את החיפוש אחרי התוצאה הטובה ביותר.
לדוגמה, אם המחיר של גלידה הוא נמוך מאוד הצרכנים אולי לא יקנו יותר.
למעשה, הם ייקנו פחות אם הם יחשבו שהמשמעות של המחיר הנמוך היא שהטעם של הגלידה מגעיל.
ואם זה קורה, חוק הדרישה לא מתקיים, מה שיוצר בעיות משמעותיות בכלכלה הקלאסית.
אני מתכוון שזהו חוק הדרישה. לא יכול לקרות מצב בו החוק לא מתקיים והוא
עדיין נקרא חוק. זה לא קורה בתחומים אחרים כמו פיזיקה... אלא שזה כן.
חוקי ניוטון לפיזיקה, כמו הכובד, מתקיימים ברוב הזמן אך הם
לא מתקיימים ברמת הקוונטים. הם מסבירים את מסלולי הכוכבים, אבל מתקשים

English: 
is being applied to more and more fields like
marketing, finance, political science, and public policy.
Now it’s important to mention that irrational
human behavior doesn’t negate everything
you’ve learned here at Crash Course Economics.
It just adds another layer of complexity,
which is exactly what we love at Crash Course
Now in most cases, people are rational. When
the price falls for a product, people have a tendancy
to buy more of that product, so the law of
demand holds true. But economists also accept
that there is bounded rationality. Limits
on information, time, and abilities might
prevent people from seeking out the best possible
outcome.
For example, if the price for ice cream is
really low consumers might not buy more.
In fact, they might buy less if they think that that
low price means that ice cream tastes horrible.
Now if that happens, then the law of demand doesn’t hold true, which creates a serious problem in classical economics.
I mean it is the LAW of demand. You can’t
have a situation that breaks the law and still
call it a law. That doesn’t happen in other
disciplines like physics…except it does.
The Newtonian laws of physics, like gravity,
hold true most of the time but they break
down at the quantum level. They explain the
orbits of planets, but they have a harder

Arabic: 
لكن يصعب عليها تفسير مدارات الإلكترونات.
والأمر مماثل في الاقتصاد.
تفسر نظريات الاقتصاد الكلاسيكي
الأمور العامة بشكل ممتاز،
لكن لا تزال هناك أشياء كثيرة عن عملية
اتخاذ القرار الفردية لا نفهمها بشكل كامل.
إحدى المشاكل
في مثال المثلجات هي قلة المعلومات.
يفترض الاقتصاد الكلاسيكي أن المستهلكين
لديهم معلومات كاملة حين يتخذون قرارات.
أي أنهم يعرفون معلومات عن السعر والجودة،
أو يمكنها الوصول إليها بسرعة على الأقل.
لكنهم لا يعرفون تلك المعلومات في الواقع.
يمكن للمستهلكين أن يتصلوا بأصدقائهم لمعرفة إن
تذوقوا نوع المثلجات ذلك أو يسألوا الناس عنه،
لكنهم لن يفعلوا ذلك على الأغلب.
في هذه الحالة، قد يتصرف المستهلكون
معتمدين على المعلومات المحددة التي لديهم،
وهي أن سعر المثلجات منخفض لدرجة تثير الريبة،
وذلك يعني أنها صفقة رائعة أو أن طعمها
كالمايونيز، إنهم لا يعرفون ما هي الحال.
ترسل الأسعار إشارات كثيرة، وهناك أبحاث علمية
عن كيفية قيام الأسعار بتغيير الإدراك الحسي.
حللت دراسة في كاليفورنيا أدمغة أشخاص
يتذوقون مجموعة متنوعة من أنواع النبيذ الأحمر.

English: 
time explaining the orbits of electrons
And It’s the same in economics. Classical
economic theories explain the big picture
stuff pretty well, but there are still a lot
of things about individual decision-making
that we just don’t fully understand.
Adriene: In our ice cream example one of the
problems is lack of information. Classical
economics assumes that consumers have perfect
information when making choices. That is,
they know or at least can quickly access information
about prices and quality, but, in reality, they often don’t.
Sure, the consumer could ask around or call
their friends to see if they’ve tried that
type of ice cream but they're probably not
gonna do that. In this situation, consumers
may act on the limited information they have,
a suspiciously low price, which means either
the ice cream is a great deal or it tastes
like mayonnaise. They just don’t know.
Prices do send a lot of signals, and there’s
even science on how prices change perception.
A study in California analyzed the brains
of people taste testing a variety of red wines.

iw: 
להסביר את מסלולי האלקטרונים.
וזה אותו הדבר גם בכלכלה. תיאוריות הכלכלה הקלאסית מסבירות את התמונה הגדולה
בצורה די טובה, אבל עדיין ישנם דברים רבים הנוגעים לקבלת החלטות אישית
שאנחנו פשוט לא מבינים עד הסוף.
אדריאן: בדוגמת הגלידה שלנו אחת הבעיות היא חסרון במידע. הכלכלה
הקלאסית מניחה שלצרכנים יש מידע מושלם כשהם מקבלים החלטות. הכוונה היא
שהם יודעים או לפחות יכולים לראות במהרה מידע לגבי מחירים ואיכות, אבל, במציאות, הם לרוב לא.
כמובן, הצרכן יכול לשאול בסביבה או להתקשר לחברים כדי לראות אם הם
ניסו את סוג הגלידה הזה אבל הוא כנראה לא יעשה זאת. בסיטואציה הזאת, הצרכנים
אולי יפעלו לפי המידע המוגבל שיש להם, מחיר נמוך בצורה מחשידה, שאומר שהגלידה
היא עסקה מעולה או שהיא בטעם של מיונז. הם פשוט לא יודעים.
מחירים אכן משדרים הרבה סימנים, ויש אפילו תחום מדעי המדבר על איך מחירים משנים את התפיסה.
מחקר בקליפורניה בדק איך אנשים מגיבים לטעם של מגוון יינות אדומים.

iw: 
החוקרים נתנו למשתתפים מחירים מזויפים וסרקו את מוחם כדי לבדוק את מידת ההנאה.
התוצאות היו מפתיעות. כשהם חשבו שהמחיר גבוה, הם למעשה אהבו את היין יותר.
זה נשאר נכון אפילו כשניתן למשתתפים אותו סוג היין אך
נאמר להם שזהו יין מסוג אחר ויקר יותר. החוקרים אמרו "בניגוד להנחות הבסיסיות
של הכלכלה... מהלכי שיווק יכולים להשפיע בהצלחה על מידת ההנאה
ע"י שינוי בתכונות החיצוניות של מוצרים."
אז, אם יש לכם פינו נואר טעים, אתם אולי יכולים להעלות את מחירו, ובכך
להעלות למעשה את הביקוש. כל מה שאתם צריכים לעשות זה לשנות את התכונות החיצוניות.
הרעיון שתכונות ותשוקות משפיעות על המעשים שלנו קיים גם בכלכלה.
כלכלנים רבים נטו להאמין שנכסים, כמו מניות ונדל"ן, יישארו בדיוק או קרוב
לערך האמתי שלהם מכיוון שמשקיעים קרים ומחושבים ייקנו נכסים בערך חסר
ויימכרו נכסים בערך גבוה. אבל זה לא מסביר בועות:

English: 
The researchers gave participants fake prices and scanned their brains to determine the level of enjoyment.
The results were surprising. When they thought the price was higher, they actually liked the wine more.
This held true even when the subjects were
given the exact same type of wine but were
told it was a different higher-priced wine.
The researchers said "Contrary to the basic
assumptions of economics…marketing actions
can successfully affect experienced pleasantness
by manipulating non-intrinsic attributes of
goods.”
So, once you’ve got a palatable Pinot Noir,
you might be able to raise the price, and
actually raise the demand. All you have to
do is change perceptions.
The idea that perceptions and passions
influence our actions also applies in finance.
Many economists used to believe that assets, like
stocks and real estate, would stay at or near
their real value because cold, calculating
investors would buy undervalued assets and
sell overvalued assets. But that doesn’t
explain bubbles:

Arabic: 
أعطى الباحثون المشاركين أسعارًا زائفة
وفحصوا أدمغتهم ليحددوا مستوى استمتاعهم.
كانت النتائج مفاجئة، حيث أحب المشاركون
النبيذ أكثر حين اعتقدوا أن سعره أعلى.
وهذا بقيَ صحيحًا حتى حين تم إعطاء المشاركين نوع
النبيذ نفسه لكن قيل لهم إنه نبيذ سعره أعلى.
قال الباحثون:
"خلافًا للافتراضات الأساسية للاقتصاد،
"يمكن للنشاطات التسويقية
أن تؤثر بالمتعة المختبرة
"من خلال التلاعب بسمات السلع غير الجوهرية."
إذن، حالما تحصلون على نبيذ أحمر مُستساغ،
قد تستطيعون رفع سعره وزيادة طلبه حقًا،
كل ما عليكم فعله هو تغيير الإدراك الحسي.
فكرة أن الإدراك الحسي والمشاعر تؤثر
على أفعالنا تنطبق أيضًا في مجال التمويل.
اعتقد العديد من الاقتصاديين
أن الأصول، مثل الأسهم والعقارات،
ستبقى في نطاق قيمتها الحقيقية أو حوله،
لأن المستثمرين الماكرين قساة القلب
سيشترون أصولًا مُقومة بأقل من قيمتها
وسيبيعون أصولًا مُقومة بأعلى من قيمتها،
لكن هذا لا يفسر الفقاعات.
في الحياة الواقعية،
لا يكون المستثمرون ماكرين وقلوبهم قاسية،
فيمكن أن يتحمسوا
ويفقدوا عقلانيتهم في بعض الأحيان.

English: 
In real life, investors aren’t always cold and calculating. They can get worked up and irrational sometimes.
This helps explain bubbles. From the Dutch Tulip Mania
of the 17th century, to the 2008 financial crisis.
Investors became irrationally exuberant,
and were driven not by logic, but by what
economist John Maynard Keynes
once called, “Animal Spirits.”
So behavioral economics doesn’t blow up traditional economic theory, it just seeks to understand
when and why people behave differently than economic models suggest. Let’s go the Thought Bubble:
Jacob: One of the most popular experiments in
behavioral economics is called the ultimatum game.
In this experiment, two players decide how to
share a specific sum of money, let’s say $100.
The first player is given all the money and then is asked to propose a way of splitting it with the second player.
Now if the second player accepts the deal
both players get to keep the money.
But, if the second player refuses,
nobody gets to keep the money.
When the first player offers to split the money
50/50 the second player almost always accepts.
But what happens when the first player
offers an unequal split, like 80/20?
Would you accept that offer? Well, It turns out
that less equal offers are often rejected.

Arabic: 
هذا يساعد على تفسير الفقاعات،
من هوس الخزامى الهولندي للقرن السابع عشر
إلى الأزمة المالي لعام 2008.
أصبح المستثمرون مفعمين بالحيوية
بشكل غير عقلاني، ولم يكن المنطق هو ما يقودهم،
بل ما دعاه الاقتصادي جون مينارد كينز
"الحيوية الحيوانية".
إذن، لا يُبطل الاقتصاد السلوكي
نظرية الاقتصاد التقليدي،
وإنما يسعى فقط لفهم متى يتصرف الناس بشكل
مختلف عما تقترحه النماذج الاقتصادية ولماذا.
لنذهب إلى فقاعة التفكير.
تُدعى إحدى التجارب الاكثر شيوعًا
للاقتصاد السلوكي لعبة الإنذار الأخير.
في هذه التجربة، يُقرر لاعبين
كيفية مشاركة مبلغ معين، لنفترض أنه مئة دولار.
يُعطى اللاعب الأول المال كله ثم يُطلب منه
اقتراح طريقة لتقسيمه بينه وبين اللاعب الثاني.
إن قبل اللاعب الثاني بالصفقة،
يتسنى لكلا اللاعبين الاحتفاظ بالمال.
لكن إن رفض اللاعب الثاني الصفقة،
لن يتسنى لأحد الاحتفاظ بالمال.
حين يعرض اللاعب الأول مقاسمة المال بالنصف،
يقبل اللاعب الثاني دائمًا تقريبًا.
لكن ماذا يحدث حين يعرض اللاعب الأول
مقاسمة غير منصفة، مثل 80 مقابل 20؟
هل ستقبلون أنتم بهذا العرض؟
اتضح أن العروض الأقل إنصافًا تُرفض في العادة.

iw: 
בחיים האמתיים, משקיעים הם לא תמיד קרים ומחושבים. הם  יכולים להיות מוטעים ואי רציונליים לפעמים.
זה עוזר להסביר את הבועות. החל מבועת הצבעונים במאה ה- 17 בהולנד, עד למשבר הכלכלי של 2008.
המשקיעים הפכו לשופעי חיים, ולא פעלו בצורה לוגית, אלא ע"י
מה שהכלכלן ג'ון מיינרד קיינס תיאר פעם כ- "חוק העדר".
אז כלכלה התנהגותית לא מנפצת תיאוריות כלכליות מסורתיות, היא רק מנסה להבין
מתי ולמה אנשים מתנהגים בצורה שונה מהמודלים הכלכליים. בואו נלך לבועת המחשבה:
ג'ייקוב: אחד הניסויים הפופולריים בכלכלה התנהגותית נקרא משחק האולטימטום.
בניסוי הזה, שני שחקנים מחליטים איך לחלוק סכום מסוים של כסף, נגיד 100$.
כל הכסף ניתן לשחקן הראשון ואז הוא מתבקש להציע דרך לחלוק אותו עם השחקן השני.
ואם השחקן השני מסכים לעסקה שניהם מקבלים את הכסף.
אבל, אם השחקן השני מסרב, לאף אחד לא נשאר כלום.
כשהשחקן הראשון מציע לחלק את הכסף 50/50 השחקן השני כמעט תמיד יסכים.
אבל מה קורה כשהשחקן הראשון מציע חלוקה לא שווה, כמו 80/20?
האם הייתם מסכימים להצעה? ובכן, מסתבר שהצעות פחות שוויוניות זוכות לרוב לסירוב.

English: 
Now that doesn’t seem surprising, but it directly contradicts classical economic theory. It’s irrational.
The rational choice would be for the second
player to accept any offer, even if it's only a dollar.
After all, a dollar is better than nothing.
But human behavior is not motivated solely by gain;
it’s also shaped by complex ideas like
fairness, injustice, and even revenge.
The ultimatum game shows that people aren’t always as predictable as many economists like to suggest.
If people were entirely rational then they
would consistently make the same decision
given identical options, but sometimes people's
preferences are dependent on how the options
are presented. Psychologists call this type
of cognitive bias the Framing Effect.
I mean, would you rather eat beef that's 75%
fat free or 25% fat? Would you rather enter
a raffle that claims that 1 out of every 1000
players is a winner or a raffle that points
out that there will be 999 losers. Would you
support a law named the “Improve our Schools Act”
or one named the “Raise our Taxes
Act”?
Each of these scenarios can be framed in ways
that influence your decision. Classical economics
argues that framing should have relatively
little effect on decision making because most

Arabic: 
لا يبدو هذا مفاجئًا، لكنه يتعارض بشكل مباشر
مع نظرية الاقتصاد الكلاسيكي، فهذا غير عقلاني.
الخيار العقلاني هو أن يقبل اللاعب الثاني
بأي عرض، وحتى إن كان دولارًا واحدًا فقط،
ففي النهاية، إن دولارًا أفضل من لا شيء.
لكن لا يحفز الكسب وحده السلوك البشري،
فالأفكار المعقدة، مثل العدل والظلم
وحتى الانتقام، تساهم في تشكيله أيضًا.
تبين لعبة الإنذار الأخير
أنه لا يمكن التنبؤ بتصرفات الناس
إلى الدرجة التي يدّعيها العديد من الاقتصاديين.
إن كان الناس عقلانيين بالكامل،
فسيتخذون القرار نفسه باستمرار
إن تم تقديم خيارات مماثلة لهم، لكن تعتمد
ميول الناس على كيفية عرض الخيارات أحيانًا.
يسمي علماء النفس هذا النوع
من الانحياز المعرفي تأثير الصياغة.
أي هل تفضلون تناول لحم خالٍ من الدهون بنسبة
75 بالمئة أو يحتوي على دهون بنسبة 25 بالمئة؟
هل تفضلون الاشتراك في يانصيب
يدّعي أن واحدًا من كل ألف لاعب سيربح
أم يانصيب يشير إلى أنه سيكون هناك 999 خاسر؟
هل ستدعمون قانونًا يُدعى "قانون تحسين المدارس"
أم قانونًا يُدعى "قانون رفع الضرائب"؟
يُمكن أن تُصاغ كل من هذه الحالات
بطرق تؤثر على قراركم.
يجادل الاقتصاد الكلاسيكي أنه يُفترض بالصياغة
أن تؤثر بشكل طفيف نسبيًا على اتخاذ القرار

iw: 
זה לא נראה מפתיע, אבל זה סותר תיאוריה כלכלית קלאסית. זה לא רציונלי.
החלטה רציונלית עבור השחקן השני תהיה להסכים לכל הצעה, אפילו אם היא דולר אחד.
אחרי הכל, דולר זה יותר טוב מכלום. אבל ההתנהגות האנושית לא מונעת רק ע"י רווח;
היא גם מעוצבת ע"רעיונות מורכבים כמו הגינות, אי צדק ואפילו נקמנות.
משחק האולטימטום מראה שאנשים לא תמיד צפויים כמו שכלכלנים רבים אוהבים לטעון.
אם אנשים היו רציונליים לחלוטין אז הם היו מחליטים בעקביות את אותה ההחלטה
כשיהיו להם את אותן אפשרויות, אבל לפעמים ההעדפות של אנשים תלויות בצורה בה האפשרויות
מוצגות. הפסיכולוגים קוראים לסוג הזה של נטיה קוגנטיבית אפקט המסגור.
אני מתכוון, האם תעדיפו לאכול בשר עם 75% ללא שומן או עם 25% שומן? האם תעדיפו להיכנס
להגרלה שסיכויי הזכייה בה הם 1 לכל 1000 או להגרלה
שמציינת שיהיו 999 מפסידים. האם תתמכו בחוק שנקרא "שיפור ביצועי בתי הספר שלנו"
או כזה שנקרא "העלאת המסים שלנו"?
כל אחד מהתרחישים האלו יכול להיות מתואר בדרכים המשפיעות על ההחלטות שלנו. כלכלה קלאסית
טוענת שלמסגור אמורה להיות השפעה קטנה על קבלת ההחלטות מכיוון שרוב

Arabic: 
لأن معظم الناس عقلانيون وأذكياء، لكن يمكن
أن يكون الناس غير عقلانيين في العالم الحقيقي.
شكرًا يا فقاعة التفكير. إذن، إن الشركات تعلم
عن علم النفس وراء اتخاذ القرار منذ زمن طويل.
فمثلًا، يمكن لنادٍ رياضي أن يجزّأ رسوم عضويته
ويعلن أنها تكلف دولارًا في اليوم فقط،
والذي يبدو أنه سعر معقول
أكثر بكثير من 365 دولارًا في السنة.
ويبدو تلفاز ثمنه 499 دولار
أنه صفقة أفضل من تلفاز ثمنه 500 دولار.
يُدعى هذا التسعير السيكولوجي، ويمكنه أن يجعل
الناس يشعرون بأنهم يحصلون على صفقة جيدة.
من المثير للاهتمام، تقوم متاجر
البيع بالتجزئة الراقية بالعكس أحيانًا،
فتحدد أسعار منتجاتها بأرقام صحيحة،
أي أنها تشير إلى أن جودة سلعها أفضل
من السلع التي قد ترونها في متاجر تخفيضات.
يحب خبراء الاقتصاد السلوكي
التحدث عن شيء يُدعى نظرية الدفع.
يشجع الدفع الناس على التصرف بطريقة معينة،
دون أن يغيروا الخيارات المتاحة لهم.
تُعد محاربة سمنة الأطفال
أولوية في العديد من الدول،
واقترح صانعو القرار السياسي
نطاقًا واسعًا من الحلول،
من منع المشروبات الغازية في المدارس
إلى القيام بحملات إعلامية تروج الأكل الصحي.

English: 
people are rational and intelligent, but in
the real world, people can be pretty irrational.
Adriene: Thanks Thought Bubble. So, Businesses
have known about the psychology of decision
making for a long time. For example, a gym
might break down its membership fee and advertise
it only costs only $1 a day, which seems
way more affordable than $365 a year.
And a TV priced at $499.99 seems like a
better deal than one priced at $500.
This is called psychological pricing. It can
make people feel like they’re getting a good deal.
Interestingly, high-end retailers sometimes
do the opposite. They set their prices at whole
dollars, basically signalling their goods are of a higher quality than you might see at a discount store.
Behavioral economists also like to talk about
nudge theory. Nudges encourage people to act
a certain way, without actually changing the
choices that are available to them.
Fighting childhood obesity is a priority in
many countries and policy makers have suggested
a whole range of solutions. Everything from
banning soda in schools to running media campaigns

iw: 
האנשים הם רציונליים ואינטליגנטיים, אבל בעולם האמתי, אנשים יכולים להיות די אי רציונליים.
אדריאן: תודה בועת המחשבה. אז, עסקים יודעים על הפסיכולוגיה של קבלת
החלטות כבר זמן רב. לדוגמה, חדר כושר יכול לחתוך את מחירי המנויים שלו ולפרסם
שהוא עולה רק 1$ ליום, מה שנשמע סכום הרבה יותר נגיש מאשר 365$ לשנה.
וטלוויזיה שמתומחרת ב- 499.99$ נשמעת כמו עסקה טובה יותר מאחרת שעולה 500$.
זה נקרא תמחור פסיכולוגי. זה גורם לאנשים להרגיש שהם עושים עסקה טובה.
מעניין שחנויות יוקרה עושות לפעמים את ההפך, הן קובעות את מחיריהן בדולרים
שלמים, בכך הן מסמנות שהמוצרים שלהן באיכות גבוהה יותר ממה שאולי תראו בחנויות מוזלות.
כלכלה התנהגותית מתייחסת גם לתיאורית הדחיפה. דחיפות מעודדות אנשים לנהוג
בדרך מסוימת, מבלי לשנות את האפשרויות הזמינות להם.
המלחמה בהשמנת ילדים היא בסדר עדיפויות גבוה במדינות רבות וקובעי המדיניות מציעים
קשת רחבה של פתרונות. כל דבר החל מאיסור על מכירת משקעות קלים בבתי הספר ועד לקמפיינים פרסומיים

iw: 
המקדמים אכילה בריאה. כלכלנים התנהגותיים מתייחסים לבעיה קצת אחרת.
הם רוצים לראות אם הם יכולים לגרום לילדים לאכול אוכל בריא יותר ע"י ארגון מחדש של הקפיטריות בבתי הספר.
הם שמו אוכל בריא כמו פירות וירקות במדפים בגובה העיניים ואת האוכל הפחות בריא,
כמו קינוחים, במקומות פחות נוחים. תיאורית הכלכלה הקלאסית טוענת שהרעיון
הזה לא יעבוד מכיוון שאנשים רציונליים ייבחרו בעוגת הבראוניז.
אבל מסתבר שהתלמידים בחרו באוכל הבריא. תיאורית הדחיפה עובדת והיא משנה את הדרך בה
את הדרך בה אנחנו מיישמים מדיניות ציבורית. ישנן כמה סוגיות שניתן לתת להן את המענה הטוב ביותר עם סוג הדחיפה הנכון.
ג'ייקוב: בואו נדבר על משהו אחר שכלכלה התנהגותית מסתכלת אליו: סיכון. בואו נגיד שמישהו
מציע לכם שתי מעטפות אטומות. באחת יש מאה דולרים, ובשניה אין דולרים בכלל.
אתם יכולים לבחור מעטפה, או לקחת 50$ במקום.
אז האם תיקחו את 50 הדולרים? ומה לגבי 49?
סביר להניח שזה לא יקרה לכם בחיים האמתיים, אבל התרגיל הזה מדבר
על היחס שלכם לסיכון. מאחר ויש סיכוי של 50/50 לקבל 100$ או כלום, ההחזר
הממוצע, או הממוצע של התוצאות האפשריות הוא 50$.

Arabic: 
لكن خبراء الاقتصاد السلوكي
يتعاملون مع المشكلة بطريقة مختلفة قليلًا.
أرادوا أن يعرفوا إن كانوا قادرين
على جعل الأطفال يتناولون طعامًا صحيًا أكثر
عن طريق إعادة ترتيب مقاصف المدارس.
وضعوا الأطعمة الأكثر صحية مثل الفواكه
والخضروات في رفوف على مستوى النظر،
والأطعمة الأقل صحية مثل الحلويات
في أماكن يكون الوصول إليها أصعب.
تقترح نظرية الاقتصاد الكلاسيكي أن هذه الفكرة
لن تنجح لأن الناس العقلانيون سيختارون الكعك.
لكن اتضح أن الطلاب اختاروا الطعام
الأكثر صحية. نظرية الدفع تعمل بالفعل،
وهي تغير طريقتنا في تطبيق السياسة العامة.
هناك بعض القضايا التي يمكن معالجتها
بأفضل شكل من خلال نوع دفع مناسب.
لنتحدث عن شيء آخر ينظر إليه
خبراء الاقتصاد السلوكي، ألا وهو المخاطرة.
لنفترض أن أحدًا ما عرض عليكم مغلفين مغلقين،
يحتوي أحدهما على مئة دولار والثاني لا شيء.
يمكنكم اختيار مغلف
أو يمكنكم أخذ 50 دولار نقدًا حالًا.
إذن، هل تأخذون الـ50 دولار؟
ما رأيكم بـ49 دولارًا؟
من غير المرجح أن يحدث هذا معكم في الواقع،
لكن التمرين يدور حول موقفكم تجاه المخاطرة.
بما أن هناك فرصة متعادلة
للحصول على مئة دولار أو لا شيء،
فإن المردود المتوقع
أو متوسط الناتجين الممكنين هو 50 دولارًا.

English: 
promoting healthy eating. Behavioral economists
approached the problem a little differently.
They wanted to see if they could get children
to eat healthier by rearranging school cafeterias.
They put healthier food like fruits and vegetables
on eye-level shelves and less healthy foods,
like desserts, in less convenient places.
Classical economic theory suggests that this
idea wouldn’t work since rational people
would pick the brownie.
But it turns out, students choose the healthier foods.
Nudge theory works and it’s changing how we
implement public policy. There are some issues that
can be addressed best with the right type of nudge.
Jacob: Let’s talk about something else behavioral
economists look at: risk. Let’s say someone
offered you two sealed envelopes. One has
a hundred dollars, and one has no dollars.
You can choose an envelope, or you can
take $50 cash right now.
So do you take the fifty bucks?
Or what about $49?
Now, this is unlikely to happen to you in
real life, but the exercise is about your
attitude towards risk. Since there’s a 50/50
chance of getting $100 or nothing, the expected
return, or the average of the possible outcomes
is $50.

Arabic: 
إن كنتم على استعداد لأن تقبلوا
50 دولارًا نقدًا لتتخلوا عن المغلفين،
فهذا يعني أنكم غير حساسين للمخاطرة.
لكن إن قبلتم بأقل من 50 دولارًا لتتجنبوا عدم
الفوز بشيء، فهذا يعني أنكم متجنبون للمخاطر.
أجرى خبراء الاقتصاد السلوكي العديد من
الدراسات عن المخاطرة، وخاصة كراهية الخسارة،
وهي فكرة أن الناس يريدون تجنب الخسارة بشدة.
تظهر الدراسات أن ألم الخسارة
أكبر من متعة الكسب بشكل عام.
لذا قد يختار الناس نهجًا أكثر أمانًا
بالرغم من أنه ليس أكثر خيار منطقي.
لنفترض أننا سنرمي عملة معدنية
وإن ظهر وجهها سأعطيكم مئة دولار
لكن إن ظهر خلفها عليكم أن تعطوني 50 دولارًا.
من الناحية الرياضية، يجدر بكم قبول ذلك،
لكن لن يقبل العديد من الناس بذلك
لأنهم يريدون تجنب الخسارة.
يمكن لفهم كراهية الخسارة
مساعدة الشركات وصانعي القرار السياسي
على التأثير على القرارات.
فمثلًا، قامت بعض محلات البقالة
في منطقة واشنطن
بمحاولة تقليل استعمال
أكياس البلاستيك التي تُستعمل لمرة واحدة
عن طريق عرض مكافآت بقيمة خمسة سنتات إن أحضر
المستهلكون أكياسًا قابلة لإعادة الاستعمال.
لم تؤثر السياسة كثيرًا. لكن لاحقًا، اختبروا فرض
ضريبة قيمتها خمسة سنتات على أكياس البلاستيك،

iw: 
אם תסכימו לקבל 50$ במזומן במקום המעטפות אז אתם לוקחי סיכון ניטרליים.
אבל אם תסכימו לפחות מ- 50$, רק כדי להימנע מהאפשרות לצאת בלי כלום, אז אתם מתנגדים לסיכונים.
כלכלני התנהגות עשו מחקרים רבים על סיכון ובמיוחד על התנגדות להפסד,
הרעיון שאנשים יעדיפו מאוד להימנע מהפסד. המחקרים מראים, שבאופן כללי, הפסדים
גורמים ליותר צער משרווחים גורמים לאושר. אז אנשים עלולים לבחור במסלול הבטוח
אפילו אם זאת לא הבחירה הכי לוגית.
נניח ואתם מטילים מטבע ואם הוא נופל על עץ אני אתן לכם 100$ אבל אם זה פלי, אתם תתנו לי 50$.
מבחינת מתמטית אתם צריכים ללכת על זה. אבל אנשים רבים יוותרו מכיוון שהם רוצים להימנע מהפסד.
אדריאן: ההבנה של ההתנגדות להפסד יכולה לעזור לעסקים ולקובעי המדיניות להשפיע על קבלת החלטות.
לדוגמה, כמה חנויות מזון בעיר וושינגטון ניסו להקטין
את השימוש בשקיות פלסטיק בכך שהציעו הנחות של חמישה סנט אם הצרכנים ייקנו שקיות לשימוש חוזר.
המדיניות לא עבדה כל כך. אחר כך הם ניסו לגבות מס של חמישה סנטים על שקיות הפלסטיק,

English: 
If you’re willing to accept $50 cash to
abandon the envelopes, then you’re risk neutral.
But If you accept less than $50, just to avoid walking away with nothing, then you’re risk-averse.
Behavioral economists have done lots of studies
about risk and in particular loss aversion,
the idea that people strongly want to avoid
losing. Studies show that, in general, losses
are more painful than gains are pleasurable.
So people might choose a safe course of action
even if it’s not the most logical choice.
Let’s say we flip a coin and if it’s heads I give you $100 but if it’s tails, you have to give me $50.
Now, mathematically you should go for it. But many people won’t because they want to avoid losing.
Adriene: Understanding of loss aversion can help businesses and policymakers influence decisions.
For example, some grocery stores
in the Washington DC tried to decrease the
use of disposable plastic bags by offering five cent bonuses if customers brought reusable bags.
The policy didn’t do that much. Later they
tried a five-cent tax on plastic bags, and,

iw: 
ובפעם הזאת, אנשים השתמשו בפחות שקיות מזהמות. זה הפחד מהפסד. הכאב
שבצורך לשלם 5 סנטים לכל שקית היה גדול יותר מהרווח שבקבלת 5 סנטים לכל שקית.
מחקר נוסף בחן עד כמה פחד מהפסד יכול לעזור לתמרץ עובדים. החוקרים חילקו
את העובדים לשלוש קבוצות. הראשונה הייתה קבוצת בדיקה שלא ניתן לה בונוס.
לקבוצה השנייה הובטח בונוס בסוף השנה בהתבסס על עמידה ביעדים מסוימים.
המשתתפים מהקבוצה השלישית קיבלו את הבונוס בתחילת השנה ונאמר
להם שהם יצטרכו לשלם אותו חזרה אם הם לא יעמדו ביעדים מסוימים.
ביצועי העובדים בקבוצה הראשונה והשנייה היו די דומים.
אבל הביצועים של הקבוצה השלישית היו טובים בהרבה. אנחנו פשוט שונאים להפסיד.
ג'ייקוב: אז, לכלכלה התנהגותית יש הרבה מה לספר לנו. התחשבות ברגשות נותנת
לנו מבט מציאותי על הדרך בה אנשים מתנהגים.
אדריאן: אנחנו אולי לא תמיד השחקנים הרציונליים הקלאסיים שהכלכלנים מאמינים שאנחנו.
במשך שנים, בכלכלה היה תחום לא מובן. אבל כלכלה התנהגותית עוזרת לנו לקבל נקודת
מבט טובה יותר על איך לקבל החלטות.

English: 
this time, people used fewer disposable bags.
This is loss aversion at work. The pain of
having to pay 5 cents per bag was greater
than the benefit of receiving 5 cents per bag.
Another study analyzed how loss aversion can
help incentivise employees. Researchers divided
workers into three groups. The first was a
control group that wasn’t given a bonus.
The second group was promised a bonus at the
end of the year based on meeting specific goals.
Participants in third group were given the
bonus at the beginning of the year and were
told that they would have to pay it back if
they didn’t meet specific goals.
The workers in the first and second groups
performed about the same.
But those in the third group performed
significantly better. We just hate losing.
Jacob: So, behavioral economics has a lot
to tell us. Accounting for emotion gives
us a realistic view of how people actually
behave.
Adriene: We might not always be the rational
actors classical economists believe us to be.
For years, economics has had a blind spot.
But behavioral economics helps us get a better
look at how we make decisions.

Arabic: 
وفي هذه المرة، استخدم الناس
أكياسًا تُستعمل لمرة واحدة بقدر أقل.
وهذا هو تطبيق كراهية الخسارة.
كان ألم الاضرار لدفع خمسة سنتات لكل كيس أكثر
شدة من فائدة الحصول على خمسة سنتات لكل كيس.
حللت دراسة أخرى كيف يمكن
أن تساعد كراهية الخسارة على تحفيز الموظفين.
قسّم الباحثون الموظفين إلى ثلاث مجموعات.
كانت المجموعة الأولى
مجموعة مرجعية لم تُمنح علاوة.
ووُعدت المجموعة الثانية بأنها ستحصل على علاوة
في آخر السنة بناءً على تحقيق أهداف معينة.
مُنح المشاركون في المجموعة الثالثة
علاوة في بداية السنة،
وقيل لهم إن عليهم إعادتها
إن لم يحققوا أهدافًا معينة.
أنجز العاملون في المجموعتين الأولى والثانية
أعمالهم بالمعدل نفسه تقريبًا.
لكن كان إنجاز الذين في المجموعة الثالثة
أفضل بكثير. نحن البشر نكره الخسارة فعلًا.
إذن، لدى الاقتصاد السلوكي الكثير ليعلمنا به.
أخذ العواطف بعين الاعتبار يعطينا نظرية واقعية
لطريقة تصرف الناس في الحقيقة.
قد لا نكون دائمًا ممثلون عقلانيون
كما يعتقد الاقتصاديون الكلاسيكيون.
كان للاقتصاد نقطة عمياء لسنين كثيرة،
لكن الاقتصاد السلوكي يساعدنا على الحصول
على نظرة أفضل إلى كيفية اتخاذنا للقرارات.

Arabic: 
شكرًا على المشاهدة. سنراكم الأسبوع المقبل.
شكرًا على مشاهدة Crash Course Economics.
تم إعداده بمساعدة جميع هؤلاء الناس الرائعون.
يمكنكم المساعدة في إبقاء Crash Course متوفرًا
للجميع إلى الأبد عبر دعمه على موقع Patreon.
شكرًا على المشاهدة.
لا تنسوا أن تكونوا رائعين.

iw: 
תודה שצפיתם. נתראה בשבוע הבא.
ג'ייקוב: תודה שצפיתם בקראש קורס בכלכלה. זה נעשה בעזרת כל האנשים המגניבים האלו.
אתם יכולים לעזור להשאיר את קראש קורס בחינם, לכולם ולתמיד בכך שתתמכו ב- Patreon.
תודה שצפיתם. אל תשכחו להיות מגניבים.

English: 
Thanks for watching. We’ll see you next
week.
Jacob: Thanks for watching Crash Course Economics.
It's made with the help of all these awesome people.
You could help keep Crash Course free, for
everyone, forever, by supporting it at Patreon.
Thanks for watching. DFTBA.
