 
GŁĘBIEJ.
Są jak…. Chwytliwa piosenka,
której nie jestem w stanie wybić sobie z głowy, i której hipnotyczny rytm
każe mi schodzić głębiej i głębiej
pomimo wygłodzenia
i braku snu.
GŁĘBIEJ.
Lochy Kielicha to.... labirynt,
proceduralnie generowana hiperstruktura
pełna zabójczych mechanizmów obronnych i
przerażających karykatur człowieka- pozostałości po podróżnikach takich jak ja.
To czy je pokonam albo one dopadną mnie-
nie ma naprawdę znaczenia.
Którakolwiek z tych opcji zawsze oznacza to samo- więcej chodników do
przebycia, więcej koszmarów do przetrwania.
A jednak, nie umiem przestać zagłębiać się w Lochy.
W głębi duszy myślę o nich pracując, niskończone
wyzwanie jakie prezentują, ingeruje w to jak doświadczam inne gry.
Zawsze na mnie czekają.
I chcą żebym zszedł….
GŁĘBIEJ.
Moje pierwsze doświadczenie z Bloodborne było…. Dziwaczne
Nigdy wcześniej żadna gra od
From Software nie sprawiała mi
takich trudności.
Demon’s Souls? Przeszedłem na ślepo.
Dark Souls? Zjadłem na śniadanie.
Dark Souls 2? Podbiłem
Dark Souls 3? Ujarzmiłem. Ale Bloodborne?
Bloodborne było….. niezrozumiałe.
Tak, skończyłem je.
Ale miałem przeświadczenie że
zrobiłem to nie tak.
Wściekle i niezręcznie krzątałem się, dodatkowo zirytowany tym
że doświadczenie z poprzednich gier okazało
się bezużyteczne.
Skoro Artorias to kaszka z mleczkiem,
to czemu ten wilkołak stanowi wielkie wyzwanie?
Pod koniec zrezygnowany oddałem się
w ręce Gehrmana.
Nie miałem już siły na kolejne kilka godzin
zabijania i bycia zabijanym.
Zamiast tego wybrałem aby obudzić się w świetle poranka, które choć na
pewno fałszywe przynajmniej
dało mi przelotną ulgę.
Pomimo tego, prawie rok później
Bloodborne znów mnie wezwało.
Zaczęło się od wyrzutów sumienia-
że nie przeszedłem dodatku,
że nie ukończyłem gry głównej,
że nie doceniam tytułu który jest ciągle wymieniany na listach najlepszych gier w historii.
Więc wróciłem.
Zagłębiłem się w świat gry, i zacząłem
powoli
tak jak nigdy wcześniej
pojmować Bloodborne.
Porzuciłem doświadczenia z innych tytułów studia,
zjednałem sobie śmierć i
odnalazłem spokój w nowych triumfach.
Ale po tym jak zmasakrowałem wszystkie bestie
i spenetrowałem każdy zakamarek
coś wciąż mi mówiło że to
dopiero początek i
że prawda
znajduje się....
GŁĘBIEJ.
Aby wejść do jednego z lochów należy
odprawić specyficzny rytuał.
wytłumaczyć jak to się robi
ale za to wiem że używa się do
tego przedwiecznej Krwi, nieludzkich organów
i kawałków rzeczy które nie powinny istnieć.
A kiedy te rzeczy się połączą, dają dostęp do…..
czegoś.
Do niekończących się stęchłych chodników,
, które tylko prawdopodobnie zostały zbudowane przez ludzi,
bo są tak dawne że definicja tego co ludzkie zaczyna być krucha.
Tak dawne że pierwsi budowniczowie zapewne nie mieli żadnej hierarchii,
ledwo jakiekolwiek pismo.
A mimo to coś co odnaleźli w tych głębinach było
niewyobrażalnie potężne,
i równie zgubne.
. To właśnie „Niezgłębiona Przedwieczna Prawda”
albo „Oświecająca Wiedza Wielkich” czy jakikolwiek
inny romantyczny sposób w który można nazwać to
co pozbawiło ich na zawsze
zdrowych zmysłów.
W tych głębinach czekałach na nich prawda
człowieku, o bestii i
i o czymś innym, czymś Większym od nich.
. Po zyskaniu tej wiedzy…. Zaczęli budować.
. Lokacje w Bloodborne może i są kawałkiem świetnego level designu
ale jako miejsce bytowania,
ich wertykalność i ścisk nie mają sensu.
Do ich stworzenia było zapewne
potrzeba mnóstwo wprawy więc czemu
zdecydowano się na takie coś?
Wszystko staje się jasne kiedy pomyśli się o
Lochach i wszystko co w sobie kryją jak o podstawie tej cywilizacji
na której dosłownie i w przenośni wyrosło Yharnam, Cainhurst i cała ich kultura.
Skoro są fundamentami na których wszystko stoi to czemu
stworzono te nielogiczne miasta,
w których każda wieża groteskowo wypina
się w stronę nieba
a ludzie tracą człowieczeństwo na przekór  bestiom które zaczęły je zyskiwać?
Miasta, wioski i lasy tego świata spoczywają na
czymś przedwiecznym, czymś co jest….
GŁĘBIEJ.
Lochy są kompletnie opcjonalne.
Nie ma w nich nowych dialogów, sekretnych zakończeń
nic z tych rzeczy.
. Spotkałem w nich za to okropności
których nigdy nie widziałem w bazowej grze.
Upadli wojownicy którzy by
gnili w spokoju
gdybym nie zakłócił ich spoczynku.
. Jest Bestia puszczająca krew,
przerośnięte zwierzę z plecami rozprutymi tak
głęboko że widzę jej żebra,
i pasożytem który wystaje z jej czaszki kiedy zbliża się do śmierci.
Czy bestia była cały czas martwa
a jej ciało było przez niego kontrolowane?
To nie ma znaczenia, zabiłem ją.
Lochy zaczynają ze mną pogrywać.
Jeden odbiera mi połowę zdrowia
zdrowia przez co padam po zaledwie kilku ciosach,
, inny wypełnia swe komory Kosmicznym Pyłem.
Zdycham raz za razem,
pochłaniany przez chaos Kosmosu.
Na powierzchni, otrzymywane za pokonywanie wrogów Echa Krwi
były jak na wagę złota.
Bez nich nie mógłbym ulepszyć mojej
postaci, broni,
ani nawet nabyć butelkowanej krwi
która utrzymałaby mnie jeszcze trochę przy życiu.
Ale tu, pod powierzchnią? Echa prawie nic nie znaczą.
Dostaję od gry ich absurdalne sumy,
, a jednak czuje się jakbym nie czynił żadnego postępu.
Często kończyłem całe poziomy z ilością Ech w setkach tysięcy.
„Dawaj.”
Zdają się mówić Lochy.
„Bierz ich tyle ile chcesz.
Tutaj i tak na nic ci się nie zdają.”
To już ponad trzy lata od premiery,
a społeczność nadal znajduje nowe rzeczy pod ziemią.
Ogromne Ślimaki wiją się po długo zapomnianych tunelach.
Potomkowie pierwszych architektów polują po chodnikach
na cokolwiek co mogłoby im zapewnić odebraną przez tak długo radość z zabijania.
Łatwo nazwać to wszystko Błędami
albo wyciętymi teściami które jakimś cudem ostały się w grze.
jednak to wszystko zostało odnalezione
przez graczy, którzy musieli po prostu zejść….
GŁĘBIEJ.
Wystarczy się spytać losowego gracza o inspiracje stojące za grą a odpowiedź jest zawsze taka sama-
Lovecraft.
Oczywiście że Lovecraft. Od czasu kiedy Bioshock który zapożyczył ideologię,
architekturę i język od Ayn Rand,
żadna inna gra nie była w takim stopniu
inspirowana pojedynczym autorem.
Ale… świat i stworzenia Bloodborne
zawsze wydawały mi się rozczarowująco powierzchowne.
Twórczość Lovecrafta opowiada o istotach i ideach poza pojmowaniem które doprowadzają do obłędu jeśli pomyśli się o nich za długo.
Jasne, twórcy próbują
poruszać ten motyw statusami i
ale to wszystko wydało mi się strasznie spłycone.
Co z tego że bogowie są niepojmowalni i przerażający, skoro mogę ich wypatroszyć moim ostrzem?
Dla mnie najbardziej lovecraftowskie dzieło
zostało stworzone długo po śmierci samego Lovecrafta.
„The Enigma of Amigara Fault”
autorstwa Junjiego Ito.
Manga ta opowiada o utworzonym przez trzęsienie ziemi ustępie,
pełnym setek otworów w kształcie ludzkich sylwetek.
Jej protagonista czuje że z jakiegoś nieznanego powodu
musi zbadać ustęp, a kiedy już się do niego dostaje,
zastaje tam grupę osób które miały to samo dziwaczne przeczucie.
To nie przez zwyczajną ciekawość.
Wszyscy są przerażeni ale nie mogą przestać myśleć o tych otworach,
które jak się później okazuje
idealnie pasują do każdego członka zgromadzenia.
Po jakimś czasie pojedyncze osoby znajdują swój własny otwór,
który ich wzywa, i o którym nie mogą przestać myśleć.
Teraz, jedyne wyjście dla tych niepewnych i zastraszonych ludzi, to wejść do środka…..
Nagle, Bloodborne znów jest horrorem.
Takim który straszy obsesją na punkcie bezkresnej,
ale stworzonej tylko dla mnie Otchłani.
Oto co odnalazłem w Lochach Kielicha-
nieskończoną pętle gameplayu, nieodpartą obsesję na punkcie nieznanego.
Bloodborne zostało podbite pod każdym względem.
Pokonałem wszystkich bossów i zdobyłem wszystkie trofea,
Ale te lochy?
One cierpliwie czekają na mnie….
I chcą żebym zanurzył się....
 
