Cześć Wam! Witam Was w kolejnej dawce inspiracji.
Dzisiaj o 8:03
 
chciałbym Wam poopowiadać o
kontynuacji w sumie tego o czym rozmawialiśmy ostatnio,
czyli o budowaniu relacji. (Poczekajmy jeszcze chwilę).
Ja Was pozdrawiam z innego miejsca, jak widzicie
i proponuję mały konkurs; jak myślicie,
co to jest za widok za oknem?
Czy ktoś rozpoznaje to miejsce?
Może macie pomysł?
(Zarzuciłem Wam teraz takie pytanie, które później przez część
naszego dzisiejszego spotkania być może niektórym będzie
 
cały czas obecne i nie będziecie mogli się skupić ;) )
- ale jak ktoś ma pomysł, to niech wrzuci :) - powiem czy prawda, czy nieprawda :)
 
Ja się nazywam Marcin Capiga i dla tych osób, które mnie nie znają,
mam przyjemność dzisiaj przeprowadzić kolejne spotkanie, czyli
serię LSD, czyli Letniej Szkoły Doskonalenia.
Plan jest taki, że spotykamy się co niedzielę o godzinie 8:00,
o cudownej, porannej godzinie niedzielnej
dla wszystkich, którzy spędzają wakacje, szczególnie dla mnie ;)
i rozmawiamy o różnych tematach związanych
z kompetencjami miękkimi, ale też z takimi kompetencjami, które są
niezwykle istotne jeżeli chodzi o
ten nasz świat, w którym się obecnie znajdujemy, czyli też
nazywanym Światem VUCA, czyli
świat dużej zmienności, niepewności.
Ostatnim razem
rozmawialiśmy o temacie
relacji, budowania relacji, a dokładniej słuchania.
I dzisiaj chciałbym ten temat kontynuować.
Natomiast zanim do niego przejdziemy
to jak już nasza świecka tradycja,
jak na naszą świecką tradycję przystało
chciałbym Was zaprosić dzisiaj również
do takiej krótkiej relaksacji porannej, żebyście trochę się skupili i rozluźnili.
I do tego Was serdecznie teraz zaproszę.
Poproszę Was,
żebyście na chwilę znaleźli sobie jakieś takie miejsce, w którym
możecie się spokojnie rozluźnić.
To może być fotel, kanapa
być może część z Was leży w łóżku,
albo tak jak ja jest w hotelu.
Znajdźcie sobie jakieś wygodne miejsce
i przez moment skupcie się na spokojnym, regularnym oddechu.
Zamknijcie oczy,
poczujcie
- być może macie podłogę pod stopami, więc
poczujcie podłogę pod stopami, poczujcie oparcie
krzesła lub fotela,
skupcie się na spokojnym, regularnym oddechu.
Na wdechu i wydechu
być może części z Was do głowy przychodzą
pewne myśli, pewne
skojarzenia
przyjmijcie je po prostu i puśćcie je dalej.
Dzisiaj zrobimy sobie technikę oddechową, która
jest taką techniką, którą można
świetnie zastosować
na przykład w czasie stresu, czy w czasie
jakiegoś
intensywnego spotkania, gdzie biegniemy z miejsca na miejsce.
Zaproszę Was do tego, żebyście dotknęli swoją ręką
przepony, czyli to jest to miejsce pod
klatką piersiową
i zaproszę Was do tego, abyście biorąc wdech
liczyli sobie w myślach
do 4,
przytrzymywali powietrze w płucach licząc do 4
i wypuszczali powietrze licząc do 8
tak aby uspokoić oddech i uspokoić swoje bicie serca.
Tak więc wdech licząc do 4
przytrzymanie powietrza w płucach, licząc do 4
i wypuszczanie powietrza licząc do 8.
Jeszcze raz; wdech
przytrzymanie powietrza w płucach
i długi wydech.
I jeszcze raz wdech,
możecie wdech robić nosem,
przytrzymanie powietrza w płucach,
i dłuższy wydech,
każdy w swoim tempie
żebyśmy się nie podusili z rana.
Na koniec weźcie sobie 3 spokojne wdechy i wydechy.
I kiedy będziecie gotowe/ gotowi
możecie otworzyć oczy.
Dobrze...
słuchajcie, jeżeli ktoś dopiero teraz zaczął oglądać, to to nie jest
nowy Kaszpirowski ;)
tylko to jest
Capiga ;)
i nadaję dzisiaj do Was
z Letniej Szkoły Doskonalenia po to, aby poopowiadać trochę o kompetencjach miękkich.
Pytanie na początek było takie
- nikt nie odgadł chyba, chyba, że ja nie widzę jakiegoś chatu, który gdzieś się dzieje,
 
ale chyba nikt nie napisał, wyślijcie jakiś znak, że jesteście -
Ja tylko widzę, że oglądacie transmisję,
ale dzisiaj
czy tylko oglądacie,
czy może moglibyście dać mi znać, że w ogóle jesteście?
Było pytanie odnośnie tego, jak myślicie skąd nadaję? - więc jeśli ktoś ma pomysł
to niech podrzuci ;)
a ja rozwiążę zagadkę na sam koniec :)
Moi drodzy dzisiaj, to o czym chciałbym z Wami porozmawiać
to chciałbym pogadać z Wami o
koncepcji budowania relacji,
ale trochę z innego punktu widzenia niż ostatnio.
Ostatnio rozmawialiśmy o tym, że
budowanie relacji ma dużo związku ze słuchaniem
nie tylko z gadaniem, czyli od gadania często
relacji się
takiej głębokiej nie nawiązuje, chociaż niektórzy twierdzą, że dobra gadka potrafi
 
nawiązać relację, ale chyba na krótką metę. W każdym razie,
dzisiaj chciałbym pogadać o takiej koncepcji, którą
poznałem parę lat temu.
Jest to koncepcja zaczerpnięta z czegoś
co się nazywa analiza transakcyjna. Ja nie będę dużo tutaj teorii Wam
opowiadał, bo
chciałbym, żeby te spotkania były jak najbardziej praktyczne, ale kilka nazw dzisiaj padnie.
Szczególnie, że w analizie transakcyjnej jest tak, że
dużo się mówi o różnych
nazwiskach i dużo się cytuje, bo uważa się to
za bardzo dobry zwyczaj.
Generalnie uważam to za dobry zwyczaj, że
jeżeli podrzucamy czyjąś koncepcję, to dobrze jest powiedzieć
kto jest jej autorem.
 
Czym są znaki rozpoznania? - zanim opowiem w ogóle o koncepcji znaków rozpoznania,
to chciałbym Wam powiedzieć o takim
autorze, który się nazywa Rene Spitz.
Rene Spitz wprowadził w latach 40-tych XX wieku
taką koncepcję, którą nazwał deprywacją emocjonalną.
On odkrył, a robił badania
 
w takich
sierocińcach podczas wojny
odkrył, że dzieci, które
mają taką deprywację emocjonalną,
czyli nie są na przykład przytulane,
rozwijają się gorzej.
Odkrył to,
że w zasadzie dla małego dziecka -
później te badania powtarzano,
później chyba w latach 60-tych Harry Harlow zrobił furorę
takim eksperymentem, który dzisiaj jest bardzo
dyskutowany, jeżeli chodzi o kwestie etyczne. To był taki eksperyment dotyczący
małp, małych małpek, które
łączono, oddzielano
po urodzeniu od mam i wrzucano do klatki
razem albo z matką drucianą, albo z matką
owiniętą w plusz. I okazywało się, że
te małe małpki wybierały tę matkę owiniętą w plusz, nawet wtedy,
kiedy ta matka nie dawała im jedzenia.
Chodziły do matki drucianej, która miała ukryte mleko
i karmiły się, a potem przeskakiwały od razu
do matki pluszowej.
Harry Harlow w takim artykule
"The nature of love" opisał
to właśnie, jako przykład, że
miłość jest dla nas niesamowicie istotna.
Ona jest niesamowicie ważna
i nawet ważniejsza niż jedzenie, wolimy
spędzać czas z osobą, która nie tyle daje nam jedzenie, co daje nam
miłość.
U małych dzieci w szczególności
ta miłość jest dawana w sposób fizyczny
i psychiczny. Małe dzieci uwielbiają się przytulać.
Jest taka koncepcja, o której
się dzisiaj mówi, że nie można dziecka przytulać za dużo,
tzn, nie można wbrew jego woli, bo to jest karalne, ale
jeżeli dziecko chce to nie można go przytulać za dużo.
Taki zimny chów tak zwany, który kiedyś
był modny, odszedł w zapomnienie, bo
okazało się, że te badania Rene Splitza,
które są bardzo dawnymi badaniami
potwierdziły to, że po prostu takie wychowanie bez dotyku,
wychowanie bez bliskości powoduje, że
my rozwijamy się gorzej, nawet fizycznie rozwijamy się gorzej ,
więc lubimy bliskość
natomiast im bardziej się rozwijamy, im robimy się starsi
tym ta bliskość trochę się zaczyna zmieniać,
tzn., nadal lubimy bliskość
nadal lubimy się do kogoś przytulić, szczególnie do osoby,
którą kochamy, do osób bliskich,
rodziców, czasami są to przyjaciele, czasami jest
to po prostu partner albo partnerka.
Natomiast ta bliskość zmienia się na bliskość również
bardziej psychiczną, tzn.,
zaczynamy
żyć, nie tylko dla tej bliskości fizycznej,
którą też nadal lubimy, ale przestajemy się przytulać
tak często jak dziecko. Zaczynamy szukać bliskości psychicznej.
Eric Berne twórca analizy transakcyjnej
tę bliskość psychiczną, czy też
- może puryści analizy transakcyjnej, będą się łapać za głowę,
co ja mówię -  ale posłużę się
kilkoma uproszczeniami.
Eric Berne nazwał
ten sposób okazywania sobie;
on to nazwał okazywaniem sobie rozpoznania,
okazywaniem sobie tego, że jesteś. Dawania sobie informacji, że jesteś
nazwał znakami rozpoznania
lub inaczej
można powiedzieć - psycholodzy często używają tzw.
słowa 'głaski' - czyli dajemy sobie pewien rodzaj głasków.
Dlatego, że Berne
stwierdził, że mamy coś, co się nazywa głodem
znaków rozpoznania. Trochę jak głód
 
przed
który dotyka nas, kiedy jesteśmy głodni, kiedy chcemy coś zjeść lub pragnienie
kiedy chcemy czegoś się napić.
- To było oczywiście nawiązanie do tych obserwacji Rene Splitza. -
Czyli potrzebujemy bliskości, potrzebujemy
miłości i potrzebujemy tego, żeby
ktoś na nas zwrócił uwagę.
I ten rodzaj znaków rozpoznania
może być różny. Znakiem rozpoznania jest zarówno
to, że ja cię przytulę, albo powiem ci:
"hej, świetnie dzisiaj wyglądasz",
albo powiem: "słuchaj to jest naprawdę świetna robota".
 
Znakiem rozpoznania może też być środkowy palec wystawiony przez
okno, gdy jedziemy samochodem lub
uderzenie kogoś w twarz.
Znaki rozpoznania mogą być zarówno pozytywne, jak i negatywne.
Wydawać by się mogło, że my oczekujemy tylko tych znaków pozytywnych,
ale okazuje się, że znowu badania
psychologiczne pokazują, że
my, kiedy mamy deprywację znaków rozpoznania, czyli, że mamy ich mało
to tak naprawdę szukamy tych znaków
w jakikolwiek sposób i jesteśmy w stanie
wywoływać nawet
u niektórych osób chęć zaatakowania nas
albo jak powiem za chwilę, zagrania w pewne gry psychologiczne
po to, żeby tych znaków dostać więcej
i nawet negatywnych.
Również badania, obserwacje dzieci z domów dziecka
właśnie pokazują
często, że dzieci, które mają mało miłości,
mają mało przytulania
prowokują agresję.
Dlaczego? Bo wolą dostać
manto niż nic.
My również na co dzień, kiedy mamy mało znaków rozpoznania,
mamy mało bliskości z ludźmi
zaczynamy grać w dziwne gry. Robimy to często nieświadomie
po to, żeby dostać tą bliskość,
więc te głaski mogą być pozytywne i negatywne,
natomiast te głaski możemy też sobie dawać w różnych
sytuacjach życia
i możemy sobie je dawać
strukturyzując czas.
To jest koncepcja, która jest koncepcją z analizy transakcyjnej.
Czyli możemy ten nasz czas
wypełniać różnymi aktywnościami.
Te aktywności w zależności od tego, jakie są
dają nam szansę na większą liczbę
znaków rozpoznania.
 
Pierwszym takim sposobem
strukturalizacji czasu jest
wycofanie.
To jest taki sposób, kiedy
wycofujemy się i alienujemy od społeczeństwa.
Zwróćcie uwagę, że COVID jest takim świetnym przykładem,
kiedy wiele osób, wielu z nas
zostało wycofanych,  sami też się
obecnie wycofujemy. Zdradzę - ten widok za mną to jest Gdańsk -
jak wczoraj wyszedłem na Jarmark Dominikański
tylko po to, żeby pójść do restauracji
to zobaczyłem, że część osób się w ogóle nie wycofuje mimo COVID, tylko raczej
wychodzi na zewnątrz, ale
to też jest przykład tego, jakbyśmy popatrzyli - oczywiście można to krytykować
i mówić o tym, że to jest nierozsądne itd.,
- ale w zasadzie to, gdybyśmy zapytali specjalistę
od AT, czyli Analizy Transakcyjnej, to taki specjalista powiedziałby nam,
robimy to dlatego, że potrzebujemy znaków rozpoznania, potrzebujemy
kontaktu z ludźmi. Tacy jesteśmy, żyjemy po to, żeby
dostawać też te znaki rozpoznania, to jest nasz głód.
No i możemy go robić w bardziej rozsądny lub mniej rozsądny sposób.
Ja nie chcę tłumaczyć tego zachowania, bo
jeżeli nie zakładamy masek i wchodzimy w tłum,
to to jest nierozsądne.
Natomiast my tego potrzebujemy. To może powodować, że mamy bardziej
lub mniej rozsądne zachowania.
Pierwszym sposobem jest wycofanie.
Każdy z tych sposobów strukturalizacji czasu on jest
istotny, on jest dla nas ważny.
Dlatego, że my czasami potrzebujemy tego, żeby wycofać się od tych bodźców
szczególnie obecnie dużo się mówi o tych osobach, które mają
dużą wrażliwość społeczną. - Moja córa jest taka. -
Przychodzi ze szkoły, ja mówię: "Hej, chodź, wyskoczymy jeszcze gdzieś,
np. pobawić się", ona mówi "nie tato, ja
już bym chciała zostać w domu". I ona chce już zostać w domu,
pobawić się zabawkami.
Część z nas po mega aktywnym dniu
chce jeszcze wieczorem iść na imprezę, część z nas
chciałaby pójść do domu, położyć się pod koc
i najlepiej w ogóle
nic nie oglądać, albo ewentualnie oglądać serial na Netflixie
i to najlepiej taki, w którym zbyt dużo się nie mówi.
Wycofanie
daje nam mniej znaków rozpoznania, ale też daje nam
sposób, na to żeby troszeczkę się wyciszyć i wyjść.
Kolejnym sposobem
kiedy dajemy sobie znaki, są tzw. rytuały
część z Was to zna. Rytuały są
czymś takim, co często jest obecne w naszym życiu.
Możemy pójść do restauracji i mamy rytuał. Podchodzi kelner
mówi: "Dzień dobry", zamawia,
później przynosi to, co zamówiliśmy lub nie -
i to jest pewien rytuał.
Natomiast rytuały są bardzo często są obecne też w naszych domach,
może to znacie - jak widzieliście "Dzień świra"
to pamiętacie taki rytuał, kiedy
główny bohater jedzie do swojej mamy pogadać o swoich problemach
i mama mówi: "Zupę zjedz"
"nalej, dobrą pomidorową zrobiłam"
- i część z nas wchodzi w te rytuały i te rytuały
mamy w różnych miejscach i np. mamy je też w domu. "Jak było w szkole?" - "Dobrze" - "a, to dobrze".
albo
"Jak było w pracy?" - "No spoko" - "A, to fajnie" - "A, co kupiłaś?"
- "To" - "Mhm, no super...". Rytuały są takim sposobem,
w którym wchodzimy w jakiś rodzaj
zwyczaju, który nie daje nam zbyt dużo
znaków rozpoznania, mamy komunikację z drugą osobą, więc to już jest dla nas przyjemne,
ale widzimy, że wartość tego jest
taka trochę miałka, wszytko nam jest potrzebne
ten rytuał też jest nam potrzebny, bo on nam daje pewien rodzaj stabilności,
ale jednak jest to jakiś sposób
na to, że
tej bliskości nam nadal brakuje.
Kolejnym
rodzajem - nie wiem, czy widzicie, że
ja je uszeregowałem, tzn., nie ja je uszeregowałem
tylko specjaliści z AT, ale wymieniam je w takiej kolejności,
w której
możemy tych znaków rozpoznania dostać więcej
jest aktywność. To jest aktywność i praca
i to jest ten rodzaj sytuacji, w której
mamy jakieś zadanie i robimy je w pracy,
czyli po prostu brniemy do celu, mamy cel
spotykamy się i mówimy "dobra, to trzeba zrobić to, to, to"
planujemy zadania - to jest kolejny rodzaj.
I teraz zwróćcie uwagę, że
możemy budować relacje na każdym z tych etapów
natomiast
Marie Mirabel
moja nauczycielka od AT
z Francji, ona
jak mówiła o znakach rozpoznania - pamiętam ze szkolenia
- to opowiadała o tym,
że te znaki rozpoznania możemy sobie dawać według
też właśnie tej jakości
tych znaków i liczby tych znaków.
Ona to umiejscawiała na takim modelu,
- może to być dla Was zaskakujące -
wieży Eiffla ;)
Wieża Eiffla,
 
można powiedzieć
jest w kształcie trójkąta,
który ma
u góry mniej przestrzeni,
objętości u dołu więcej, jak to trójkąt.
 
 
 
Jak widzimy u góry mamy mniej, czyli u góry mielibyśmy właśnie to
wycofanie, a u dołu
im zejdziemy w dół tym bardziej zaczynają się
te znaki rozpoznania bardziej intensywne.
Natomiast u dołu ta wieża Eiffla
się rozchodzi na dwie części.
I rzeczywiście tutaj te znaki rozpoznania będą nam się rozchodzić,
bo do tej pory mówiliśmy o znakach rozpoznania, które są w jakiś sposób,
można powiedzieć neutralne.
Natomiast im zejdziemy niżej
tym więcej mamy takich sposobów
wchodzenia w relacje, w których
możemy to robić w sposób pozytywny albo negatywny.
Na dole znajdują się między innymi rozrywki.
Rozrywki dają nam dużo znaków rozpoznania
to jest sposób, w który spotykamy się z ludźmi i
nawiązujemy relacje
ale w taki sposób, że sobie żartujemy
czyli śmiejemy się, bawimy i to jest świetne.
Myślę, że bardzo dużo brakuje nam rozrywki w dzisiejszych czasach przez to,
jak wygląda
sytuacja Covidowa i po Covidowa,
bo to jest moment, w którym się spotykamy. - Ja na przykład
jak robię szkolenia w firmach to często
ludzie mówią o tym,  że oni lubią szkolenia stacjonarne
nie dlatego, że one są jakieś
lepsze pod względem
jakości przekazywanej wiedzy, bo jak ktoś umie zrobić dobre szkolenie online
to myślę, że zrobi je świetnie,
ale z tego względu, że brakuje tym ludziom tego, że
oni mogą w przerwach usiąść i pogadać, albo po szkoleniu chwilę
stanąć i powiedzieć "Hej, co u Ciebie? Ale dawno Cię nie widziałem".
 
Te rozrywki i ta rozmowa to jest
coś czego nam bardzo mocno brakuje.
Natomiast rozrywki mogą być i pozytywne i negatywne.
Dlatego, że możemy - rozrywką jest też plotkowanie o kimś -
czyli mówienie: "Hej, widziałeś Hanię?"
"Widziałeś jakie buty założyła dzisiaj?
Ale w porównaniu do tamtych to i tak jest nieźle" -
to jest rozrywka i
to jest rozrywka przykra,
bo to jest sposób dawania sobie znaków rozpoznania nawzajem
- dzieci bardzo dobrze to robią, kiedy nie są nauczone
dawania sobie intymności, o której za chwilę będę mówił -.
Naśmiewanie się z kogoś,
to jest rodzaj dawania sobie wzajemnie znaków rozpoznania.
"Hej jesteśmy fajni, mamy wspólny temat,
bo nabijamy się z kogoś".
To jest oczywiście przykre, ale to jest też sposób dawania znaków.
To oczywiście nie jest dobry sposób budowania relacji,
szczególnie jeżeli
chcemy budować relacje też z tą osobą, z której się naśmiewamy.
Natomiast jest to sposób, który
jest płytki.
Po lewej stronie znowu - jeżeli mówimy o tych negatywnych znakach rozpoznania
mamy też coś, co się nazywa gry psychologiczne.
W gry psychologiczne, bardzo często gramy na co dzień.
Gramy w domu, gramy w pracy, gramy w nie wszyscy,
nie ma szansy w nie nie grać.
Niektórzy psycholodzy i coachowie,
czasami myślą, że w nie nie grają,
a oni w nie grają, tylko z jeszcze większą
precyzją
i przemyśleniem, bo mają wiedzę.
 
Gra psychologiczna
to jest coś, co dotyka nas wszystkich i to jest sposób
załatwiania sobie tych znaków rozpoznania, o których mówiłem wcześniej,
tych głasków, ale w taki sposób, który nam
niestety
dostarcza ich, ale nie w taki też właśnie fajny, naturalny sposób.
Tego nauczyliśmy się w dzieciństwie bardzo często.
Zwróćcie uwagę, że
mamy
być może w dzieciństwie, kiedy byliśmy chorzy,
na przykład
na co dzień rodzice nie dawali nam zbyt dużo znaków rozpoznania,
nie mówili do nas "Hej przytul się" itd.,
ale kiedy na przykład zachorowaliśmy na grypę
i wtedy mama, albo tata zostawał z nami w domu
i się nami zajmował.
Dawał nam jedzenie, głaskał, spędzał z nami czas.
To być może nieświadomie nauczyliśmy się tego, że kiedy jesteśmy
chorzy, albo jesteśmy
przeziębieni, albo coś z nami jest nie tak,
to ludzie dają nam tych znaków więcej.
Na przykład zaczynamy wpadać w taką grę,
którą Eric Berne
opisał w książce "W co grają ludzie"
i na przykład jest gra "drewniana noga".
Nazwa pochodzi od sytuacji
od osób, które były kalekami po
 
po II Wojnie Światowej,
bo Eric Berne pracował w szpitalu psychiatrycznym dla tych osób
i to były osoby, które traciły nogę i w tym czasie
często te nogi były drewniane i były osoby,
które mówiły o swoim nieszczęściu, po to by
dostać dużo wsparcia. Czyli my też wchodzimy w taką rolę.
Przychodzimy do domu i mówimy:
"Boże, jaki miałem dziś zły dzień, było fatalnie,
wszystko było do niczego" i ten nasz bliski
w domu, może na przykład wejść w
taką rolę rodzica opiekuńczego, powiedzieć: "Chodź przytul się,wszystko będzie dobrze".
Pół biedy, jak to tak wygląda, jak przed chwilą powiedziałem
i my wtedy sobie dajemy to co chcemy
chociaż w taki sposób
nie wprost.
To oczywiście można by było sobie wyobrazić taką sytuację, kiedy
nasz partner nie wejdzie w rolę rodzica opiekuńczego tylko w takiego rodzica
normatywnego i powie:
"Ale ty mogłabyś się wreszcie ogarnąć
i załatwić tę sprawę, bo
ciągle przychodzisz i jesteś zmęczona, a nic z tym nie robisz.
 
My gramy w te gry na co dzień
w związkach, w pracy,
gramy w gry ze swoimi rodzicami, ze swoimi dziećmi,
gramy wszędzie.
Jedną z takich moich ulubionych gier,
na której ja czasami też się łapię, to jest gra "tu cię mam!"
To jest taka gra, w którą często gramy w relacji, czyli
np., partner lub partnerka, kładzie na stole kubek
i my mówimy: "o! zobacz, położyłaś kubek
i nie położyłaś podkładki i mokre
się leje na ten drewniany stół, a zawsze to mi mówisz, że..."
i to jest "tu cię mam!" i  w ten sposób zaczynamy grać
i dostawać dużo takich znaków, że
- a jesteśmy ważni - a kiedy nam
brakuje tej bliskości, to ta gra daje nam dużo bodźców i jest ok.
To wszystko oczywiście dzieje się nieświadomie.
Jeżeli działoby się świadomie, to nazwalibyśmy to manipulacją.
Gry psychologiczne są nieświadome.
Dochodzimy do tematu prawej strony.
Tam też jest rozrywka, dużo zabawy jest dużo funnu
i to jest przyjemne i to jest fajne. To jest bardzo fajny sposób dawania sobie
bliskości i tego powinniśmy dawać sobie dużo
w bezpieczny sposób, że nie tak, jak na jarmarku.
Natomiast
jest jeszcze jedna ostatnia
i myślę, że taka najważniejsza część tego, co powiedziałem przed chwilą.
To jest intymność.
I intymność jest takim rodzajem dawania sobie bliskości
i budowania relacji, w której budujemy
relację opartą na otwartości i na tym
 
 
i można powiedzieć, na sercu
i na prawdzie, czyli taki rodzaj budowania
bliskości, w którym
mówimy komuś wprost, za co go lubimy
mówimy komuś wprost, czego potrzebujemy,
co jest oczywiście niezwykle trudne, bo często musimy sami sobie zdać sprawę z tego, co czujemy
i czego potrzebujemy.
Na ten temat można by przeprowadzić oddzielną dawkę LSD.
Natomiast,
jeżeli ja wiem, że mi brakuje
twojej bliskości, kiedy jestem zmęczony
to nie wracam do domu i nie gram w "drewnianą nogę"
mówiąc: "o my God, jak było dużo pracy" i partner, który
nie daje nam tej bliskości dostaje po głowie i mówimy:
"No myślisz, że po co ja ci to opowiadam?
Po to tylko, żeby ci o tym opowiedzieć, chyba po to, żebyś
okazał jakieś wsparcie i współczucie, a ty
tylko siedzisz i oglądasz.." itd., tylko żebyśmy
otwarcie się komunikowali, otwarcie mówili, czego potrzebujemy,
czyli jeżeli wracamy z domu
i potrzebujemy bliskości
to można powiedzieć wprost "hej, miałem dziś ciężki dzień
i strasznie potrzebuję, żebyś
mnie przytuliła,
bo wtedy zrobi mi się lepiej
i zawsze mi się robi lepiej, kiedy mnie przytulasz".
Ta intymność nie musi być dawana w domu, bo tak jak przed chwilą pokazałem
taki przykład
z domu rodzinnego, ale ta intymność może być dawana też w pracy.
Ja nie muszę mówić swojemu koledze,
 
że go uwielbiam i kocham, ale mogę powiedzieć, że
po prostu świetnie mi się z nim pracuje.
Mogę powiedzieć po projekcie: "hej, wiesz  co, Michał
jak pracujemy razem to
zawsze mogę na tobie polegać i bardzo Ci dziękuję za ten projekt
to była ogromna przyjemność pracować z tobą.
I takie danie feedbacku, czy
takie danie informacji
jest bardzo z poziomu intymności, bardzo z poziomu serca
i też wymaga bardzo dużej odwagi, bo musimy się odsłonić.
Oczywiście w firmie bardzo często możemy się
też wystawić na żarty. Moja nauczycielka Joanna Gosk od Analizy Transakcyjnej
mówi, że to są tzw. "stalowe pieszczoty",
szczególnie u mężczyzn obecne, czyli np. jak powiemy:
"hej, bardzo cię lubię i lubię z tobą pracować" to np. możemy z drugiej strony
usłyszeć:
"coś ci się stało?",
"chcesz się ze mną umówić na randkę?" itd., jest dużo żartów wokół tego.
Dlatego, że faceci, bardzo często nie potrafią okazywać
emocji, w związku z tym zaczynamy dużo żartować
i okazujemy sobie tę bliskość szczególnie między facetami
właśnie w postaci rozrywki.
Moi Drodzy,
dużo dzisiaj gadałem,
mało Was pytałem, ale to dlatego, że mam problem techniczny
mianowicie, nie wyświetlają mi się w ogóle wasze komentarze
i przeczytam je dopiero po tym wystąpieniu,
więc bardzo Was przepraszam, że nie odwoływałem się
do waszych różnych, pewnie
bardzo ciekawych skojarzeń. Bardzo dużo eksperymentuje ostatnio
z tymi webinarami i dzisiaj chciałem zrobić go w poziomie,
okazuje się, że w poziomie w ogóle nie widzę tego, co piszecie.
 
Chciałbym Was zaprosić do krótkiego ćwiczenia na koniec.
W ogóle chciałbym Was zaprosić do intymności dzisiaj,
czyli chciałbym, żebyście dawali sobie
dużo, dużo intymności dzisiaj
i nie tylko dzisiaj, ale w ogóle
w życiu i
rzeczywiście komunikowali wprost.
I chciałbym Was zaprosić do tego, żebyście
zrobili sobie kilka takich prostych ćwiczeń
w tę piękną, słoneczną niedzielę.
Po pierwsze, żebyście dali sobie dzisiaj kilka dobrych znaków rozpoznania,
dali je komuś
mówiąc wprost, komuś komu być może dawno takich znaków
rozpoznania nie dawaliście, to mogą być wasze dzieci, ktoś bliski
być może to jest nawet ktoś, z kim macie różne relacje,
ale zrobił coś, co jest naprawdę miłe.
Po drugie, chciałbym, żebyście
zadali sobie też pytanie, jakie znaki
rozpoznania chcecie przyjmować, a jakich nie chcecie przyjmować, bo
środkowy palec jest też znakiem rozpoznania
i być może jadąc ulicą, widzimy kierowcę, który
krzyczy na nas dlatego, że jedziemy trochę wolniej, bo szukamy drogi.
Być może to są znaki, których nie chcemy przyjmować, chcemy, żeby one
jednak nie dochodziły do nas,
albo przynajmniej nas nie osłabiały, więc
zastanówcie się też nad tym, jakie znaki chcecie brać do swojego serca,
a jakich nie chcecie.
 
Ostatnia rzecz, trzecia,
zaproszę Was też do tego, żebyście dali sobie, i dały sobie
dzisiaj, w ciągu naszego dnia
i być może całego tego tygodnia do kolejnego spotkania
żebyście dali i dały sobie też znaki rozpoznania
odnośnie tego jacy Wy jesteście w różnych sytuacjach,
bo znaki rozpoznania możemy dawać nie tylko komuś, ale
możemy też dawać sobie mówiąc:
"hej jestem dumny, że zrobiłem dzisiaj ten webinar
o 8 rano w niedzielę
i mimo tego, że trudno mi było trochę wstać
mimo tego, że nie widzę waszych komentarzy, więc trudno mi
trochę nawiązać z Wami relację i
czuję się trochę, jakbym do Was mówił, a
nie wiem, jaki jest Wasz odbiór".
Moi Drodzy, życzę Wam dzisiaj fantastycznej niedzieli,
pełnej intymności,
pełnej pozytywnej rozrywki, pełnej dobrych rytuałów
i być czasami też dobrego wycofania
jeżeli tego potrzebujecie np. na spacerze.
 
Pozdrawiam i ściskam Was serdecznie i widzimy się
za tydzień,
w niedzielę o godzinie 8 rano, na kolejnej dawce LSD,
a w ten wtorek jeżeli macie ochotę, to dołączcie do
VUCA Nocą
na spotkanie z Marysią Belką, bo
będziemy rozmawiali też o bardzo fajnym nawyku
i fajnej kompetencji, o której pewnie też podczas tego LSD
poopowiadam Wam, m. in. o uczeniu
i oduczaniu się różnych rzeczy.
Co jest kompetencją cholernie istotną,
a w dzisiejszych czasach i w przyszłości, myślę taką kompetencją
pozwalającą nam w ogóle przetrwać.
Pozdrawiam Was, wyślijmy sobie dużo serduszek,
czyli dużo intymności
już dzisiaj możemy używać tego słowa, bo wszyscy wiemy, o co chodzi
i do zobaczenia za tydzień. Pozdrawiam Was, cześć! :)
