W filmie „Anbar (pracownia Badrawiego)”,
krawiec z Egiptu opowiada m.in. o tym, jakie barwy strojów, jakie kroje strojów
są obecnie zakazane w związku z ich wykorzystaniem przez np. terrorystów.
Okazuje się, że krawiec dysponuje wiedzą o tym, w jaki sposób jest zbudowany społeczny porządek,
jaką nie dysponuje wielu innych ludzi.
Posiada absolutnie wyjątkowe kompetencje, do tego, żeby czytać lokalną kulturę
i również na swój sposób kompetencje psychologiczne.
Z tego rodzaju wiedzy starała się też korzystać Jasmina przygotowując wystawę
i te, jak czasem mówię - pastiszowe stroje i tkaniny, które znajdują się na wystawie,
one skonstruowane są z materiałów recyklingowych,
z elementów wojskowego stroju, z elementów wojskowego kamuflażu.
Niektóre z nich niosą ze sobą jakieś polityczne znaczenia,
ale istnieją tutaj w takim żmucie,
gdzie te znaczenia nakładają się na siebie, a ostatecznie zostają przenicowane.
Na jednym z manekinów łatwo zobaczyć np. podszewkę z futra w panterkowy wzór
- futro na szczęście jest ekologiczne.
Mamy tu również pelerynę, która wygląda dosyć groźnie
i jest zawieszona na manekinie, który przypomina trochę cel strzelecki,
ale przy bliższej inspekcji okazuje się, że jest obszyta pięknymi aplikacjami w kształcie motylich skrzydeł.
Kamizelka, która widnieje na tym samym manekinie, właściwie mogłaby posłużyć za strój kąpielowy.
To być może rzeczy, na które trudno zwrócić uwagę od razu.
Ta wystawa chyba nie wydaje się na pierwszy rzut oka dowcipna,
ale pomiędzy wszystkimi filmami, które znajdują się na wystawie,
oraz znajdującymi się tutaj obiektami istnieją takie powiązania,
które mają lekko ironiczny, czy lekko figlarny charakter.
