H ανταλλαγή είναι μια μούφα, μια ψευδαίσθηση, ωστόσο θέλουμε να υπάρχει
 
Προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα ανταλλάξιμα
 
ιδέες, λέξεις, αγαθά, ιδιοκτησία, ανθρώπους
ακόμα και ο θάνατος έχει ανταλλακτική αξία
 
Το να αιτιολογούμε οτιδήποτε, να βρίσκουμε αιτίες και σκοπούς είναι μία μέθοδος ανταλλαγής
 
Όλα πρέπει να αναφέρονται κάπου, να έχουν κάποιο ισοδύναμο
 
Για καθετί υπάρχει κάποια ανταλλακτική αξία
 
Σύμφωνα με τον Bataille,  αυτό που δεν μπορεί να ανταλλαχθεί είναι το "καταραμένο απόθεμα", το οποίο οφείλουμε να περιορίσουμε
 
Πιστεύω πως παρά τις προσπάθειές μας αυτή η αδύνατη ανταλλαγή υπάρχει παντού
 
Αν πάρεις το παράδειγμα της οικονομίας, που είναι ο κατεξοχήν χώρος ανταλλαγής, όπου όλα θεωρούνται ανταλλάξιμα
 
 
και αυτή είναι η αλήθεια της οικονομικής λογικής, όλα ειναι ανταλλάξιμα στον οικονομικό κόσμο και μόνο ότι μπορεί να ανταλλαχθεί μπαίνει σε αυτόν
 
 
 
Ωστόσο η ίδια η οικονομική σφαίρα στο σύνολο της δεν είναι με τίποτα ανταλλάξιμη
 
Δεν υπάρχει αντίστοιχο της οικονομίας, καμία μετα-οικονομία με την οποία να ανταλλάσσεται
 
 
Δεν υπάρχει απώτερος σκοπός στον οποίο η οικονομία να δώσει τη θέση της
 
Μέσα σε αυτήν όλα είναι ανταλλάξιμα αλλά τίποτα δεν έχει την ανταλλακτική της αξία
 
 
Αυτό ίσως είναι και το όριο του ίδιου του κόσμου. Ο κόσμος δεν είναι ανταλλάξιμος
 
 
 
Ο κόσμος σαν σύνολο δεν έχει προφανώς κάτι αντίστοιχο πουθενά
 
όλα είναι μέρος του κόσμου, οπότε δεν υπάρχει κάτι εξωτερικό με το οποίο μπορεί να συγκριθεί,
να μετρηθεί ή να υπολογιστεί η αξία του.
 
 
Δεν έχει κάποια τιμή.
 
Από τη στιγμή που κάτι ονοματίζεται, κωδικοποιείται με κάποιο τρόπο ή κρυπτογραφείται
 
τότε είναι ανακτήσιμο και ανταλλάξιμο ως προς κάποια τιμη
 
Σε αυτό το σημείο το καταραμένο απόθεμα γίνεται μια τιμή.
H δυστυχία και η μιζέρια είναι σήμερα εύκολα ανταλλάξιμες.
Στο χρηματιστήριο δίνονται αρνητικές τιμές.
Όπως με το χρέος, το οποίο είναι εξ ορισμού κάτι αρνητικό
 
το οποίο όμως έχει μια ανταλλακτική αξία στο χρηματιστήριο
 
 
Είναι κάτι που δεν υπάρχει ωστόσο και πάλι ανταλλάσσεται ως κάτι ανύπαρκτο.
 
Νομίζώ ήταν ο Nietzsche, που είπε πως το τέχνασμα του θεού ήταν να στείλει το γιο του
για να εξαγνίσει το ανθρώπινο χρέος
οπότε ο άνθρωπος να αδυνατεί αιώνια
να ξεπληρώσει το χρέος που ήδη έχει εξαργυρωθεί από τον πιστώτη.
 
Η ανθρωπότητα καταλήγει με το χρέος σαν ανεπανόρθωτο σφάλμα
 
Αυτό ισχύει για τον θεό αλλά και για το κεφάλαιο
 
Το σύστημα δημιουργεί ένα συνεχώς αυξανόμενο χρέος
το οποίο εξαργυρώνεται σταδιακά στην πορεία
Συνεχόμενες συναλλαγές μέσα και έξω από την κυκλοφορία δημιουργούν ένα αιώνιο χρέος
 
 
όλα τα συστήματα, πολιτικά, οικονομικά, αισθητικά
έχουν κάποιες αρχές και ενδογενείς παράγοντες
που καθορίζουν πως όλες οι ανταλλαγές είναι δυνατές
 
όμως υπάρχει ένα όριο, ένα κρίσιμο σημείο, μια διαχωριστική γραμμή
πέρα από την οποία δεν έχουν νόημα
δεν υπάρχει κάτι εξωτερικό σε αυτά που να τους δίνει νόημα
και να τα τοποθετεί αξιακά
Αυτή είναι η σχεδόν υπερφυσική συνθήκη της αδύνατης ανταλλαγής
 
Σε κάποιο σημείο ο ηθικός νόμος της ανταλλαγής σταματάει να λειτουργεί
 
Υπάρχει διακίνηση επι ίσοις όροις όταν οι μετέχοντες συμφωνούν σε μία βασική συνθήκη
 
 
Εδώ η συμφωνία διαλύεται
 
Το αποτέλεσμα είναι ότι όλα αυτά τα συστήματα στοιχειώνονται
απο το όριο της αδύνατης ανταλλαγής
το φράγμα της αδύνατης ανταλλαγής
 
Ενώ όλα τα συστήματα αναπτύσσονται με μια ταχεία εξάπλωση
 
ο κορεσμός έρχεται ενάντια στο φράγμα της αδύνατης ανταλλαγής
 
Και ως αποτέσμα έρχεται η εσωτερική τους κατάρρευση
Είμαι στη διαδικασία εφεύρεσης ενός γενικού ισοδύναμου
που είναι πιο ανώτερο του εικονικού
 
Είναι γενικό ισοδύναμο των πάντων όχι μόνο του οικονομικού
Υπάρχει μια απόλυτη κωδίκευση μέσα στην οποία όλα είναι μετρήσιμα
 
με την ίδια ακραία απλούστευση που εμφανίζει και η δυαδική αρίθμηση 0-1
 
όλα μπαίνουν σε μια υπεραπλουστευμένη εξίσωση
και τίποτα δε δραπετεύει
 
Αυτή είναι η απόλυτη και πιο αφηρημένη μορφή ανταλλαγής
 
που εξωθεί την ανάλυση του Marx για την έννοια του αγαθού στα άκρα
 
 
Εδώ η ιδέα της αδύνατης ανταλλαγής
σχετίζεται με αυτή της αβεβαιότητας
 
όπως στη φυσική με την αρχή της αβεβαιότητας του Heisenberg
 
To γεγονός ότι κάτι δεν μπορεί να ανταλλαχθεί,
δεν βρίσκει το ισοδύναμο του
σημαίνει ότι ζούμε σε έναν κόσμο που έχει εισέλθει στην πλήρη αβεβαιότητα
 
 
Δεν είναι μια σχετική αβεβαιότητα
όπου είναι θέμα χρόνου να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα
όπου η επιστήμη δεν είναι επαρκώς προχωρημένη
ή οι δομές δεν είναι αρκετά εκλεπτυσμένες
είναι ότι υπάρχει αυτή η γραμμή πέρα από την οποία
ένα σύστημα παύει να είναι αυταπόδεικτο
Σε αυτό το σημείο στρέφεται ενάντια στον εαυτό του
Στη φυσική, για παράδειγμα
αυτό σημαίνει ότι είναι αδύνατο να προσδιορίσεις
την θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου
μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή
 
Για μας σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ορίσουμε τόσο το αντικείμενο
όπως τη ζωή, ενώ ορίζουμε και την τιμή του
Δεν μπορούμε να αποφανθούμε ταυτόχρονα και για το πραγματικό και για το σήμα του
Δεν θα καταφέρουμε ποτέ και τα δύο
