
Turkish: 
Uyanık olduğumuz saatlerde, hayatımızın çoğunda, temeli olmayan bir lükse sahip olduğumuzu düşünürüz:
ölümsüz olduğumuz duygusu. Organlarımız normal bir şekilde çalışır, eklemlerimiz hiç sızlamaz,
iş yerinde önümüzdeki birkaç finansal çeyreğe odaklanırız. Aniden ölmek,
aklımızdaki son şeydir.
Ancak gecenin ilk saatlerinde durum değişir. Birdenbire, midede kemirme hissi yaratan tuhaf bir sancı başlar.
Önemli bir şey değildir ve yarın geçebilir. Ancak bu
aynı zamanda, yeni yıl boyunca bizi mahvedecek bir tümörün başlangıcı olabilir. Ayrıca, göğsümüz de
biraz sıkışıyor. Nefes aldığımızda, bazen bir zorlanma hissi olabilir.
Havalimanında yolcu giriş kapısına doğru koşarken küçük bir sıkıntı olmuştu. Kalp krizi olabilir miydi,
genellikle fark edilmeden sessizce geçer, yoksa bir kapakçıkta öldürücü yırtıklar mı var?
Birinin sırtındaki belli belirsiz vücut benine ne dersiniz? Her zaman var mıydı yoksa yeni mi,

Portuguese: 
Enquanto estamos acordados, durante grande parte de nossas vidas, somos presenteados com um luxo não garantido: o senso
de que somos imortais. Nossos órgãos funcionam normalmente, nossas juntas não nos causam dores,
estamos focados no próximo trimestre fiscal nos negócios. Cair mortos é a última
coisa em que pensamos.
Mas este não é o caso na madrugada. De repente, uma pontada corrosiva
no estômago. Não parece ser nada sério, provavelmente vai passar amanhã. Mas pode ser que isso
indique o início de um tumor que irá nos afetar este ano. Algo que, nos faz
sentir o peito apertado. Quando respiramos, podemos sentir um senso de esforço. Houve um incidente
há algum tempo atrás no aeroporto, quando corríamos até o terminal distante. Será que foi um
ataque cardíado, do tipo que passa desapercebido e não detectado mas dilacera fatalmente uma válvula?
O que dizer sobre aquela verruga estranha nas costas de alguém? Ela sempre esteve lá ou é nova,

English: 
In our waking hours, for much of our lives,
we are granted an unwarranted luxury: a sense
that we are immortal. Our organs function
normally, our joints give us no pains, we
are focused on the next few financial quarters
in the business. Dropping dead is the last
thing on our minds.
But this is not the case in the early hours.
Suddenly, there’s an odd gnawing twinge
in the stomach. It isn’t anything major,
and it might pass by tomorrow. But this might
also be the start of a tumour that will fell
us by the new year. Also, our chest feels
a bit tight. When we breathe, there can sometimes
be a sense of strain. There was an incident
a little while back at the airport, running
for the distant gate. Could it have been a
heart attack, a quiet one that passes largely
undetected but tears fatefully at a valve?
What about the slightly odd mole on one’s
back? Has it always been there or is it new,

Turkish: 
agresif bir şekilde ve kötü niyetle yayılıyor mu? Neden birkaç yıl önce birlikte çalıştığımız bu güzel
meslektaşımızın adını hatırlayamıyoruz? Zihin çökmeye mi başlıyor?
Anlık bir inme bizi yarı felçli bırakabilir; sağlık görevlileri,
bizi tekerlekli bir sedyeyle, acil servis koridorlarından geçirecek.
Altımızın bir hemşire tarafından temizlenmesi ve burnumuzdan çıkan bir tüple beslenmemiz gerekecek.
Var olmanın ve hayatta kalmanın bütün mantıksızlığı, kahredici bir hal alır.
Her şeyin kötüye gidebileceği dikkate alındığında, bir insanın yaşamaya devam etmesi nasıl mümkün olabilir?
Bu artık hipokondri değil, ergen olarak benimseyebileceğin neredeyse eğlenceli bir ruh hali,
risklerin gerçekçi bir değerlendirmesidir. Bu, doğru şekilde kullanılmış hayal gücüdür.
Bu mevcut ağrı veya sancı ölümün habercisi olmayabilir - ama olabilir de.
Ölümün soyut olasılığı, geceleri, somut ve kesin bir gerçeğe dönüşür. Belki de

English: 
spreading aggressively and malignantly? Why
can’t we remember the name of that really
nice colleague we worked with a few years
back? Is reason beginning to crumble? This
would be just the moment for a stroke which
will leave us half-paralysed; paramedics will
urgently wheel us along the A&E corridors
on a trolley bed. We’ll need to have our
bottom wiped by a nurse and be fed with a
tube coming out of our nose.
The sheer implausibility of being, and remaining
alive, grows overwhelming. How is it possible
that one can keep living, given everything
that might go wrong? It isn’t hypochondria
any more, that macabre almost fun state of
mind you can adopt as an adolescent, this
is a realistic assessment of the risks. It’s
the imagination correctly deployed.
This present ache or twinge might not announce
the end - but something will happen. The abstract
possibility of death turns, at night, into
a concrete, decisive fact. Perhaps we’ll

Portuguese: 
se espalhando agressiva e malignamente? Por que não podemos lembrar o nome daquele
colega legal, com quem trabalhamos há alguns anos atrás? Será que a razão começa a se desfazer?
Este pode ser o momento em que um derrame nos deixará metade paralíticos; paramédicos irão
urgentemente nos conduzir pela emergência em uma maca. Precisaremos ter nossos
traseiros limpos por uma enfermeira, e alimentados por um tubo no nariz.
A simples impossibilidade de existir, e continuar vivos, se torna apavorante. Como é possível
que alguém possa continuar vivendo quando tudo pode dar errado? Não é mais a hipocondria,
ou aquele macabro e quase divertido estado de espírito que você adota quando adolescente,
esta é uma avaliação realística do risco. É a imaginação estendida.
Essa dor recente ou a pontada pode não anunciar o fim - mas algo vai acontecer. A abstrata
possibilidade de morte se torna, à noite,  um fato concreto e decisivo. Talvez iremos

English: 
fall off a ladder trying to get a suitcase
out of a high-up cupboard and lie on the floor
for eight hours with a broken neck, blood
filling our lungs, before anyone finds our
discoloured limp body. Or maybe we’ll be
lucky and it will be a quick aneurysm on the
way back from a party celebrating a friend’s
birthday. Whatever it will be, it’s getting
closer. Others will be deeply distressed for
a while; a few people will be sad even years
later when they happen to think of us. But
they’ll cope. It won’t matter to anyone
the way it matters to us right now.
We’re appalled and awed by the deep strangeness
of being alive; it’s so fundamentally improbable
that the delicate web of our thoughts and
feelings is being sustained by a bunch of
pulpy, fragile organs. All our complicated
ideas and lovely movements of the soul depend
upon tiny mindless white blood corpuscles,
oxygen molecules and the rhythmic spasms of

Portuguese: 
desabar de uma escada ao tentar pegar uma mala em cima do armário, caídos no chão
por oito horas com um pescoço quebrado, o sangue preenchendo nossos pulmões, antes que alguém encontre
nosso corpo pálido e desfalecido. Ou talvez teremos sorte e teremos um rápido aneurisma no
caminho de volta da festa, comemorando o aniversário de um amigo. Seja como for, o fim se aproxima.
Pessoas ficarão profundamente angustiadas por algum tempo; alguns ainda ficarão tristes depois de anos,
quando pararem para pensar em nós. Mas eles lidarão com isso. Nossa morte não importará
a ninguém como importa agora para nós.
Estamos encantados e maravilhados pela estranheza de estamos vivos; é tão fundamentalmente improvável
que a delicada rede dos nossos pensamentos e sentimentos é sustentada por uma série de
órgãos suculentos e frágeis. Todas as ideias complicadas e amáveis movimentos da alma dependem
de pequeneas e desatentas células brancas, moléculas de oxigênio e de rítmicos espasmos

Turkish: 
dolabın üstündeki bir bavulu almaya çalışırken merdivenden düşeceğiz ve
akciğerimize kan dolarken, birisi rengi solmuş bedenimizi bulana kadar kırık bir boyunla
sekiz saat yerde yatacağız. Ya da belki şanslı olacağız ve bir arkadaşın doğum günü partisinden dönerken
hızlı bir anevrizma geçireceğiz. Her ne olursa olsun, yaklaşıyor.
Başkaları kısa bir süre çok üzülecekler; birkaç kişi, yıllar sonra bile
bizi anımsadıkları zaman üzülecekler. Ama bununla başa çıkacaklar. Şu anda bizim için önemli olan herhangi birinin
önemi olmayacak.
Canlı olmanın derin tuhaflığı bize korku ve huşu verdi; düşüncelerimizin ve duygularımızın hassas ağının,
bir takım yumuşak, narin organ tarafından sürdürülmesi, esasen pek beklenmedik bir şeydir.
Tüm karmaşık fikirlerimiz ve ruhun sevimli hareketleri;
minik, akılsız, beyaz kan hücrelerine, oksijen moleküllerine ve sinoatriyal düğümün

Turkish: 
ritmik spazmlarına bağlıdır. Mekanizma neden devam ediyor? Neden hâlâ ölmüş değiliz?
Korkunç düşünceler - ve tam panik hali yarım saat veya daha fazla sürebilir.
Ancak, yok olma ve unutulma fikrine yavaş yavaş alıştıkça,
ölüm düşüncesi bizim kararlılığımızı keskinleştirir: yapabilme imkanımız varken önemli şeyler yapmalıyız.
İşimizi bitirmeliyiz ve yeni bir girişimde bulunma cesareti göstermeliyiz. Daha fazla affetmeliyiz.
Aptalca bir eleştiriyi görmezden gelebiliriz;  diğerleri bize haksızlık etmiş olsa bile, düşmanlığı bırakabiliriz.
Yaklaşan ölümümüzün içgüdüsel bilgisi, varoluşumuza olan minnettarlığımızı tazeler.
Uzaktaki bir arabanın hızlanırken çıkardığı sesi duyabilmek inanılmaz bir şey; ayaklara sahip olmak büyüleyici bir şey;
yastık yanağımıza güzel bir his veriyor; Yarın, bir ağaca bakmak
veya bir şarkıyı duymak, ya da bir incirin içini ısırmak daha güzel olacaktır. Doğru bir düşünceyi geri getirdik:
Genellikle çok hafife alınan, ama hayatın neden yaşamaya değer olduğu sorusuna cevap veren

English: 
the sinoatrial node. Why does the machine
keep going? Why aren’t we dead already?
The thoughts are horrific - and the full panic
may go on for half an hour or more. But as
we gradually grow used to the idea of being
obliterated and forgotten, the thought of
death sharpens our resolve: we have to do
the important things while we can. We need
to finish our work and dare to take up new
initiatives. We need to forgive more. We can
let a stupid comment pass; we can give up
on a feud, even though the other wronged us.
The visceral knowledge of our approaching
death renews our appreciation of existence.
It’s incredible to be able to hear a car
accelerating in the distance; it’s fascinating
to have feet; the pillow feels so nice on
our cheek; it will be lovely to look tomorrow
at a tree or to hear a song or bite into a
fig. We’re brought back to a proper sense
of the charm of things that ordinarily seem
too slight to notice but which are close to

Portuguese: 
do nodo sinoatrial. Por que a máquina segue funcionando? Por que já não estamos mortos?
Os pensamentos são horrorosos - e o pânico nos consome por meia hora ou mais. Mas enquanto
gradualmente nos acostumamos com a ideia de sermos obliterados e esquecidos, a ideia
da morte aguça nossa decisão: precisamos fazer coisas importantes enquanto podemos. Precisamos
finalizar nosso trabalho e ousar em novas iniciativas. Precisamos perdoar mais. Podemos
deixar aquele comentário idiota passar; podemos perder a batalha, mesmo quando nos fizeram mal.
O visceral entendimento de que a morte se aproxima renova nossa apreciação pela existência.
É incrível poder ouvir um carro acelerando ao longe; é fascinante
ter pés; o travesseiro sente tão macio na bochecha; vai ser tão bom olhar
para uma árvore amanhã, ou ouvir música, ou morder um figo. Somos trazidos de volta a um senso
de encantamento com coisas cotidianas, que parecem triviais demais para serem notadas mas que são

Portuguese: 
o motivo pelo qual a vida vale a pena. O véu gasto de familiaridade é retirado - pelo menos
por um pouco. Um ano a mais começa a parecer um grande privilégio. O dia em que
nada de mais acontece não é tedioso, mas sim uma magnífica oportunidade de continuar
a existir. Nossas futuras cartadas incluem ferramentas para uma sábia, calma perspectiva de vida. Elas
ajudarão a restaurar calma e clareza, até durante tempos difíceis.

Turkish: 
şeylerin cazibesinin farkına varmak. İsteksizliğin aşina olduğu örtü geri çekilir - en azından bir süre için.
Bir yıl, sahip olunan büyük bir ayrıcalık gibi görünmeye başlar.
Pek bir şeyin olmadığı bir gün sıkıcı olmayacak, yaşamaya devam etmek için muhteşem bir fırsat olacak.
Perspektif kartlarımız, bir bilge için araçlar, yaşam üzerine daha sakin bir bakış açısı sunar.
Zor zamanlarda bile sakin ve net bir şekilde onarmaya yardımcı olurlar.

English: 
why life is worth cherishing. The veil of
jaded familiarity is pulled back - at least
for a little while. A year starts to look
like a huge privilege to have. A day when
nothing much happens won’t be boring, it
will be magnificent opportunity to continue
to exist. Our perspective cards features tools
for a wiser, calmer perspective on life. They
help to restore calm and clarity even during
difficult times.
