Trudno uwierzyć, że 40 lat temu
Fleetwood Mac wypuścił swoje arcydzieło "Rumours".
Płyta nadal brzmi świeżo, pięknie,
jakby była nowa zupełnie, jak w 1977.
W mojej opinii to ponadczasowy album.
Dzieło sztuki, które nie przemija. 
I o to chyba właśnie chodzi, prawda?
Artyści chcą stworzyć dzieło, które przetrwa
miesiące, lata i dekady od czasu jego powstania.
Co więc sprawia, że płyta "Rumours" jest tak dobra?
Oczywiście jest wiele powodów.
Talent poszczególnych członków zespołu,
dobry tekst piosenki, producenci, muzycy
i dosłownie nieograniczony budżet oraz czas,
jaki Fleetwood Mac otrzymał od
Warner Brothers po wypuszczeniu
ich poprzedniego tytułowego albumu,
który w radiu okazał się hitem.
Zastrzyk gotówki miał duże znaczenie dla Fleetwood Mac
zespołu, który podobnie jak Beatlesi, Kanye West czy Frank Ocean
świecą najjaśniej w studio nagraniowym,
gdzie mają pełną kontrolę nad każdym detalem utworu.
Każdy utwór jest "dźwiękowym obrazem", jak to ujął współproducent "Rumours" Ken Callay.
A jeśli zastanawiasz się, co miał przez to na myśli
posłuchaj, jak różni się demo utworu w wykonaniu Stevie Nicks pod tytułem "Dreams",
które słyszysz teraz
i jego ostateczną wersję.
Tak właśnie pracował zespół Fleetwood Mac.
W przypadku tej piosenki, Stevie Nicks napisała piękny utwór na pianino,
a zespół, w szczególności Lindsey Buckingham, spędził większą część roku
uzupełniając i eksperymentując z utworem, aby stworzyć bogate, pełnie brzmienie.
"Dreams" jest w zasadzie prostym utworem.
Składa się jedynie z dwóch akordów F i G
granych raz za razem.
Nick zagrała zespołowi pierwotną wersję utworu
na pianinie Fender Rhodes.
Buckingham dołożył gitarę akustyczną,
a Christine McVie zagrała na organach Hammond b3.
Następnie Mick Fleetwood dorzucił perkusję,
a John McPhee gitarę basową i jej hipnotyczny rytm.
Gitara basowa gra jedynie w F i G na przemian.
W tle wyróżnia się perkusja. Talerze uderzają w rytm utworu przez cały czas jego trwania.
Ta wersja utworu została nagrana podczas posiedzenia w studio
w mieście Sausalito, ale to był dopiero początek.
Buckingham oraz producent nie byli przekonani co do tego,
czy perkusja jest wystarczająco hipnotyczna, więc zapętlili ją ośmiokrotnie.
Ośmiokrotnie...
...Ośmiokrotnie.
Łatwiej to powiedzieć niż zrobić w czasach analogowych taśm.
Clais wyróżnił też perkusyjny hi-hat aby było słychać w tle świst.
Buckingham nagrał też gitarę elektryczną, której brzmienie słychać
podczas zwrotki
i tuż przed refrenem.
W końcu dźwięki te ustępują gitarze akustycznej, kiedy wchodzi refren.
Takie budowanie i zmniejszanie napięcia w trakcie piosenki
zostało bardzo dobrze odebrane przez fanów.
Buckingham jest geniuszem, jeśli chodzi o przeplatanie muzycznych kolorów.
Takie pomysły rodzą zazwyczaj kolejne.
Callay pisze w swojej książce, że kiedy wokalistka Nick
wsłuchiwała się w poszczególne części utworu wpadła wtedy na pomysł,
jak moża urozmaicić zwrotkę przed refrenem.
Siadała wtedy do pracy z Christine McVie, aby nadać, bądź co bądź smutnej już piosence
jeszcze bardziej przeszywającego brzmienia.
Posłuchaj.
Tematem piosenki jest oczywiście Lindsey Buckingham.
Wydaje się wręcz, że utwór go prześladuje.
Stevie Nicks napisała go krótko po tym, jak para się rozstała.
W słowach piosenki Nicki wspomina, że Lindsey chciał swojej wolności.
Teraz będąc samotnym, musi radzić sobie z tym, co stracił.
Okrutnym zrządzeniem losu piosenka okazała się ogromnym hitem,
a Buckingham musiał ją śpiewać przez kolejnych 40 lat.
Wracając do budowy samej piosenki - wydaje się już niemal skończona.
Trio: Nick, Buckingham, McVie; stworzyli zgrabny,
3-częściowy harmonijny utwór.
W tym miescu refren został podkoloryzowany przy wykorzystaniu wibrafonu,
a drugi refren bębnami Kongi.
Przeciętnemu słuchaczowi trudno wyłapać takie szczegóły.
Słuchając nie zwracasz na nie uwagi, ale twój umysł jak najbardziej.
Calais (producent) pieczołowicie dokładał każdy z instrumentów tam, gdzie należy.
Starał się zastosować wiele tonacji poczynając od basu, poprzez średnie tonacje.
W przypadku "Dreams", Calais osłabił siłę wielu instrumentów
aby hi-hat, o którym wspomniałem wcześniej, mógł się wyróżniać,
podobnie jak niesamowity głos Nick.
W tle słychać też Buckinghama grającego na gitarze basowej
w odpowiedzi na poetykę jej słów tęsknoty.
"Rumours" w wykonaniu Fleetwood Mac to utwór idealny.
Nie okryli nim koła. Oni to koło przetopili w złoto.
Płyta jest pełna przepięknych utworów, kolorowych dźwięków,
jednocześnie będąc zbudowaną na prawdziwych emocjach i złamanych sercach.
Ośmielę się powiedzieć, że za 40 lat nadal będziemy słuchać Fleetwood Mac.
Cytując Johna Keatssa 
to "co piękne, nigdy cieszyć nie przestanie..."
Dziękuję wszystkim widzom.
Wesołych Świąt.
Mam nadzieję, że spędzacie je w otoczeniu bliskich podobnie jak ja.
Odcinek sponsoruje Squarespace.
Jeśli chcecie w łatwy sposób zaprojektować stronę internetową,
Squarespace udostępnia piękne szablony.
których zastosowanie przyspiesza proces projektowania strony.
Obsługa klienta jest dostępna 24/7,
nie trzeba nic aktualizować, instalować, ani łatać.
Wybór nazwy domeny jest równie prosty.
Wypróbuj okres próbny na squarespace.com
Użyj kodu 'nerdwriter' aby uzyskać 10% rabat na pierwszy zakup.
Dziękuję i do zobaczenia w 2018.
