

EKADASHI

Collection of texts in 6 languages

by Abhay Charan das

Copyright 2016 Abhay Charan das

Smashwords Edition

# CONTENTS

ACKNOWLEDGMENTS

ENGLISH

HINDI

HUNGARIAN

PORTUGUESE

RUSSIAN

UKRAINIAN

CONNECT WITH ME

#  ACKNOWLEDGMENTS

These texts were taken from "Ekadashi Reminder" application for Android. Thanks everybody who prepared them.

List of people responsible for the localization:

English, Russian, Ukrainian: Abhaya Prada d.d. mailto:abhaya.prada.dd@gmail.com

Hindi: Prashant Malik mailto:prashant.malik777@gmail.com

Portuguese: Guilherme Ramires mailto:guilherme_ramires@live.com

Hungarian: Jagicza Dávid mailto:girivaradhari@gmail.com

"Ekadashi Reminder"

© 2012-2016 Abhay Charan das mailto:abhay.charan.d@gmail.com

Home page: http://www.facebook.com/EkadashiReminder

Installation: http://play.google.com/store/apps/details?id=com.acd.ekadashi

Video: http://www.youtube.com/user/AbhayCharanDas

Blog: http://ekadashireminder.blogspot.com/

"Vaishnava Calendar"

© 2012-2016 Abhay Charan das mailto:abhay.charan.d@gmail.com

Home page: http://www.facebook.com/vc108

Installation: http://play.google.com/store/apps/details?id=com.acd.calendar

Blog: http://vaishnavacalendar.blogspot.com/

#  ENGLISH

## Papamochani Ekadashi

(Chaitra Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Sri Yudhisthira Maharaja said, "Oh Supreme Lord, I have heard from You the explanation of Amalaki Ekadashi which occurs during the light fortnight of the month of Phalguna (February-March), and now I wish to hear about the Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Chaitra (March-April). What is its name, Oh Lord, and what results can one attain by observing it?"

The Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna, replied, "O best of kings, for the benefit of everyone I shall gladly describe to you the glories of this Ekadashi, which is known as Papamochani.

The history of this Ekadashi was once narrated to the Emperor Mandhata by Lomasa Rishi. King Mandhata addressed the Rishi, 'Oh great sage, for the benefit of all people, please tell me the name of the Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Chaitra, and please explain the process for observing it. Also, please describe the benefits one gains by observing this Ekadashi.

Lomasa Rishi replied, "The Ekdashi that occurs during the dark part of the month of Chaitra is named Papamochanii Ekadashi. For the faithful devotee it removes the influences of ghosts and demons. Oh lion among men, this Ekadashi also awards the eight perfections of life, fulfils all kinds of desires, purifies one's life of all sinful reactions, and makes a person perfectly virtuous."

Now please listen to a historical account concerning this Ekadashi and Chitraratha, the chief of the Gandharvas (heavenly musicians). During the spring season, in the company of heavenly dancing girls, Chitraratha once came upon a beautiful forest bursting forth with a great variety of flowers. There he and the girls joined the Gandharvas and many Kinnaras, along with Lord Indra himself, the king of heaven, who was enjoying a visit there. Everyone felt that there was no better garden than this forest. Many sages were also present, performing their austerities and penances. The demigods particularly enjoyed visiting this celestial garden during the months of Chaitra and Vaisakha (April-May).

A great sage named Medhavi resided in that forest, and the very attractive dancing girls would always attempt to seduce him. One famous girl in particular, Manjughosha, contrived many ways to allure the exalted Muni, but out of great respect for the sage and feat of his power, which he had attained after years and years of ascetics, she would not come very close to him. At a spot two miles from the sage, she pitched a tent and began singing very sweetly as she played a tamboura. Cupid himself became excited when he saw and heard her perform so nicely and smelled the fragrance of her sandal-paste unguent. He remembered his own unfortunate experience with Lord Shiva and decided to take revenge by seducing Medhavi. (see note 1)

Using the eyebrows of Manjughosha as a bow, her glances as a bowstring, her eyes as arrows, and her breasts as a target, Cupid approached Medhavi in order to tempt him to break his trance and his vows. In other words, Cupid engaged Manjughosha as his assistant, and when she looked at that powerful and attractive young sage, she also became agitated by lust. Seeing that he was highly intelligent and learned, wearing a clean white brahmana's thread draped across his shoulder, holding a sannyasi's staff, and sitting handsomely in the asrama of Chyavana Rishi, Manjughosha came before him. She began to sing seductively, and the small bells of her belt and around her ankles, together with the bangles on her wrists, produced a delightful musical symphony. The sage Medhavi was enchanted. He understood that this beautiful young woman desired union with him, and at that instant Cupid increased his attraction for Manjughosha by releasing his powerful weapons of taste, touch, sight, smell, and sound.

Slowly Manjughosha approached Medhavi, her bodily movements and sweet glances attracting him. She gracefully put her tamboura down and embraced the sage with her two arms, just as a creeper winds itself around a strong tree. Captivated, Medhavi gave up his meditation and decided to sport with her and instantly his purity of heart and mind abandoned him. Forgetting even the difference between night and day, he went away with her to sport for a long, long time. (see note 2) Seeing that the young yogi's sanctity had become seriously eroded, Manjughosha decided to abandon him and return home. She said. "O great one, please permit me to return home."

Medhavi replied, "But you have only just arrived, O beautiful one. Please stay with me at least until tomorrow."

Fearful of the sage's yogic power, Manjughosha stayed with Medhavi for precisely fifty-seven years, nine months, and three days, but to Medhavi all this time seemed like a moment. Again she asked him, "Please permit me to leave."

Medhavi replied, "O dear one, listen to me. Stay with me for one more night, and then you may leave tomorrow morning. Just stay with me until I have performed my morning duties and chanted the sacred Gayatri mantra. Please wait until then." Manjughosha was still fearful of the sage's great yogic power, but she forced a smile and said, "How long will it take you to finish your morning hymns and rituals? Please be merciful and think of all the time you have already spent with me.

The sage reflected on the years he had been with Manjughosha and then said with great astonishment. Why, I have spent more than fifty-seven years with you! His eyes turned red and began to emanate sparks. He now regarded Manjughosha as death personified and the destroyer of his spiritual life. You rascal woman! You have turned all the hard-earned results of my austerities to ashes! Trembling with anger, he cursed Manjughosha, "Oh sinful one, Oh hard-hearted, degraded one! You know only sin! May all terrible fortune by yours! Oh rascal woman, I curse you to become an evil hobgoblin - pishacha!"

Cursed by the sage Medhavi, the beautiful Manjughosha humbly beseeched him, "Oh best of the brahmanas, please be merciful to me and revoke your curse! Oh great one, it is said that association with pure devotees gives immediate results but their curses take effect only after seven days. I have been with you for fifty-seven years, Oh master, so please be kind to me!"

Medhavi Muni replied, "Oh gentle lady what can I possibly do? You have destroyed all my austerities. But even though you have done this sinful deed, I shall tell you a way you can be released from my wrath. In the dark fortnight of the month of Chaitra there is an all-auspicious Ekadashi that removes all one's sins. Its name is Papamochani, Oh beautiful one, and whoever fasts on this sacred day becomes completely freed from having to take birth in any kind of devilish form." 'With these words, the sage left at once for his father's Ashram. Seeing him enter the hermitage, Chyavana Muni said, "Oh son, by acting unlawfully you have squandered the wealth of your penances and austerities."

Medhavi replied, "Oh Father, kindly reveal what atonement I must perform to remove the obnoxious sin I have incurred by privately associating with the dancing girl Manjughosha.

Chyavana Muni answered, "Dear son, you must fast on Papamochani Ekadashi, which occurs during the dark fortnight of the month of Chaitra. It eradicates all sins, no matter how grievous they may be.

Medhavi followed his father's advice and fasted on Papamochani Ekadashi. Thus all his sins were destroyed and he again became filled with excellent merit. Similarly Manjughosha observed the same fast and became free of the hobgoblin curse. Ascending once again to the heavenly spheres, she too returned to her former position.

Lomasha Rishi continued, 'Thus, Oh king, the great benefit of fasting on Papamochani Ekadashi is that whoever does so with faith and devotion will have all his sins completely destroyed. Sri Krishna concluded, "Oh King Yudhishthira, whoever reads or hears about Papamochani Ekadashi obtains the very same merit he would get if he donated a thousand cows in charity, and he also nullifies the sinful reactions he may have incurred by killing a brahmana, killing an embryo through abortion, drinking liquor, or having sex with his guru's wife.

Such is the incalculable benefit of properly observing this holy day of Papamochani Ekadashi, which is so dear to Me and so meritorious. Thus ends the narration of the glories of Chaitra-Krishna Ekadashi, or Papamochani Ekadashi, from the Bhavishya-uttara Purana."

NOTES:

1. After Lord Shiva lost his dear wife Sati at the sacrificial arena of Prajapati Daksha, Shiva destroyed the entire arena. Then he brought his father-in-law Daksha back to life by giving him the head of a goat, and finally he sat down to meditate for sixty thousand years. Lord Brahma, however, arranged for Kamadeva (Cupid) to come and break Shiva's meditation. Using his arrows of sound, taste, touch, sight, and smell Cupid attacked Shiva, who at last awoke from his trance. He was so angry at being disturbed that he instantly burned Cupid to ashes with a glance from his third eye.

2. Female association is so powerful that a man forgets his time, energy, possessions, and even his own identity. As it is said in the Niti-shastra, striya charitram purushasya bhabyam daivo vijanati kuto manushyah: "Even the demigods cannot predict the behavior of a woman. Nor can they understand the fortune of a man or how it will determine his destiny. According to Yajnavalkya Muni, "A (celibate) person who desires spiritual life should give up all association with women, including thinking of them, seeing them, talking with them in a secluded place, taking service from them, or having sexual intercourse with them."

## Kamada Ekadashi

(Chaitra shukla Ekadashi)

Gaura parsha, Vihnu (Chaitra) masa

Sri Suta Goswami said, "Oh sages, let me offer my humble and respectful obeisances unto the Supreme Lord Hari, Bhagavan Sri Krishna, the son of Devaki and Vasudeva, by whose mercy I can describe the fast day that removes all kinds of sins. It was to the devoted Yudhisthira that Lord Krishna glorified the twenty-four primary Ekadashi, which destroy sin, and now I shall recount one of those narrations to you.

Great-learned sages have selected these twenty-four narrations from the eighteen Puranas, for they are truly sublime.

Yudhishthira Maharaja said, "Oh Lord Krishna, Oh Vasudeva, please accept my humble obeisances. Please describe to me the Ekadashi that occurs during the light part of the month of Chaitra [March-April].

What is its name, and what are its glories?"

Lord Sri Krishna replied, "Oh Yudhishthira, please listen to Me attentively as I relate the ancient history of this sacred Ekadashi, a history Vasishtha Muni once related to King Dilipa, the great-grandfather of Lord Ramachandra.

King Dilipa asked the great sage Vasishtha, "Oh wise brahmana, I wish to hear about the Ekadashi that comes during the light part of the month of Chaitra. Please describe it to me."

Vasishtha Muni replied, "Oh king, your inquiry is glories. Gladly shall I tell you what you wish to know. The Ekadashi that occurs during the light fortnight of Chaitra is named Kamada Ekadashi. It consumes all sins, as a forest fire consumes a supply of dry firewood. It is very purifying, and it bestows the highest merit upon one who faithfully observes it.

Oh king, now hear an ancient history which is so meritorious that it removes all one's sins simply by being heard. Once, long ago, there existed a city-state named Ratnapura, which was decorated with gold and jewels and in which sharp-fanged snakes would enjoy intoxication. King Pundarika was the ruler of this most beautiful kingdom, which numbered many Gandharvas, Kinnaras, and Apsaras among its citizens. Among the Gandharvas were Lalit and his wife Lalita, who was an especially lovely dancer. These two were intensely attracted to each other, and their home was full of great wealth and fine food.

Lalita loved her husband dearly, and likewise Lalit constantly thought of her within his heart.

Once, at the court of King Pundarika, many Gandharvas were dancing and Lalit was singing alone, without his wife. He could not help thinking about her as he sang, and because of this distraction he lost track of the song's meter and melody. Indeed, Lalit sang the ending of his song improperly, and one of the envious snakes who was in attendance at the king's court complained to the king that Lalit was absorbed in thinking of his wife instead of his sovereign. The king became furious upon hearing this, and his eyes turned crimson with rage.

Suddenly he shouted, 'Oh foolish knave, because you were lustfully thinking of a woman instead of reverently thinking of your king as you performed your court duties, I curse you to at once become a cannibal! Oh king, Lalit immediately became a fearful cannibal, a great man-eating demon whose appearance terrified everyone. His arms were eight miles long, his mouth was as big as a huge cave, his eyes were as awesome as the sun and moon, his nostrils resembled enormous pits in the earth, his neck was a veritable mountain, his hips were four miles wide, and his gigantic body stood a full sixty-four miles high. Thus poor Lalit, the loving Gandharva singer, had to suffer the reaction of his offense against King Pundarika.

Seeing her husband suffering as a horrible cannibal, Lalita became overwhelmed with grief. She thought, 'Now that my dear husband is suffering the effects of the kings' curse, what is to be my lot?

What should I do? Where should I go?'

In this way Lalita grieved day and night. Instead of enjoying life as a Gandharvas wife, she had to wander everywhere in the thick jungle with her monstrous husband, who had fallen completely under the spell of the king's curse and was wholly engaged in terrible sinful activities.

He wandered fitfully across forbidding region, a once-beautiful Gandharva now reduced to the ghastly behaviour of a man-eater. Utterly distraught to see her dear husband suffer so much in his dreadful condition, Lalita began to cry as she followed his mad journeying.

By good fortune, however, Lalita came upon the sage Shringi one day. He was sitting on the peak of the famous Vindhyachala Hill. Approaching him, she immediately offered the ascetic her respectful obeisances.

The sage noticed her bowing down before him and said, 'Oh most beautiful one, who are you?

Whose daughter are you, and why have you come here? Please tell me everything in truth.

Lalita replied, "Oh great age, I am the daughter of the great Gandharva Viradhanva, and my name is Lalita. I roam the forests and plains with my dear husband, whom King Pundarika has cursed to become a man-eating demon. Oh brahmana, I am greatly aggrieved to see his ferocious form and terribly sinful activities. Oh master, please tell me how I can perform some act of atonement on behalf of my husband.

What pious act can I perform to free him from this demonic form, Oh best of brahmanas?"

The sage replied, "Oh heavenly maiden, there is an Ekadashi named Kamada that occurs in the light fortnight of the month of Chaitra. It is coming up soon. Whoever fasts on this day has all his desires fulfilled. If you observe this Ekadashi fast according to its rules and regulations and give the merit you thus earn to your husband, he will be freed from the curse at once."

Lalita was overjoyed to hear these words from the sage. Lalita faithfully observed the fast of Kamada Ekadashi according to the instructions of the sage Shringi, and on Dvadashi she appeared before him and the Deity of Lord Vasudeva and said, "I have faithfully observed the fast of Kamada Ekadashi. By the merit earned through my observance of this fast, let my husband be free from the curse that has turned him into a demoniac cannibal. May the merit I have gained thus free him from misery."

As soon as Lalita finished speaking, her husband, who stood nearby, was at once freed from the king's curse. He immediately regained his original form as the Gandharva Lalit, a handsome heavenly singer adorned with many beautiful ornaments. Now, with his wife Lalita, he could enjoy even more opulence than before. All this was accomplished by the power and glory of Kamada Ekadashi. At last the Gandharva couple boarded a celestial airplane and ascended to heaven."

Lord Sri Krishna continued, "Oh Yudhishthira, best of kings, anyone who hears this wonderful narration should certainly observe holy Kamada Ekadashi to the best of his ability, such great merit does it bestow upon the faithful devotee. I have therefore described its glories to you for the benefit of all humanity.

There is no better Ekadashi than Kamada Ekadashi. It can eradicate even the sin of killing a brhmana, and it also nullifies demoniac curses and cleanses the consciousness. In all the three worlds, among movable and immovable living entities, there is no better day."

## Varuthini Ekadashi

(Vaisakha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Sri Yudhisthira Maharaj said, "Oh Vasudeva, I offer my most humble obeisances unto You. Please now describe to me the Ekadashi of the dark fortnight (Krishna paksha) of the month of Vaisakha (April-May), including its specific merits and influence."

Lord Sri Krishna replied, "Oh King, in this world and the next, the most auspicious and magnanimous Ekadashi is Varathini Ekadashi, which occurs during the dark fortnight of the month of Vaisakha. Whosoever observes a complete fast on this sacred day has his sins completely removed, obtains continuous happiness, and achieves all good fortune. Fasting on Varathini Ekadashi makes even an unfortunate woman fortunate. Upon anyone who observes it, this Ekadashi bestows material enjoyment in this life and liberation after the death of this present body. It destroys the sins of all and saves people from the miseries of repeated rebirth.

By observing this Ekadashi properly, King Mandhata was liberated. Many other kings also benefited from observing it, kings such as Maharaja Dhundhumara, in the Ikshvaku dynasty, who became free from leprosy resulting from the curse that Lord Shiva had imposed upon him as a punishment. Whatever merit one obtains by performing austerities and penances for ten thousand years is achieved by a person who observes Varuthinii Ekadashi. The merit one achieves by donating a great amount of gold during a solar eclipse at Kurukshetra is gained by one who observes this one Ekadashi with love and devotion, and certainly attains his goals in this life and the next. In short, this Ekadashi is pure and very enlivening and the destroyer of all sins. Better than giving horses in charity is giving elephants, and better than giving elephants is giving land. But better still than giving land is the giving of sesame seeds, and better than that is giving of gold. Still better than giving gold is giving food grains for all the forefathers, demigods (devas), and human beings become satisfied by eating grains. Thus there is no better gift of charity than this in the past, present or future. Yet learned scholars have declared that giving away a young maiden in marriage to a worthy person is equal to giving away food grains in charity."

Moreover, Lord Sri Krishna, the Supreme Personality of Godhead, has said that giving cows in charity is equal to giving food grains. Still better than all these charities is teaching spiritual knowledge to the ignorant. Yet all the merits one can attain by performing all these acts of charity are attained by one who fasts on the Varuthini Ekadashi. One who lives off the wealth of his daughters suffers a hellish condition until the inundation of the entire universe, Oh Bharata. Therefore one should be especially careful not to use the wealth of his daughter.

"Oh best of kings, any householder who takes his daughter's wealth out of greed, who tries to sell his daughter, or who takes money from the man to whom he has given his daughter in marriage such a householder becomes a lowly cat in his next life. Therefore it is said that whoever, as a sacred act of charity, gives away in marriage a maiden decorated with various ornaments, and who also gives a dowry with her, obtains merit that cannot be described even by Chitragupta, the chief secretary of Yamaraja in the heavenly planets. That very same merit, however, can be easily achieved by one who fasts on the Varuthini Ekadashi. The following things should be given up on the Dashami, (the tenth phase of the Moon), the day before the Ekadashi:

Eating on bell-metal plates, eating any kind of urad-dahl, eating red-lentils, eating chick-peas, eating kondo (a grain that is primarily eaten by poor people and that resembles poppy seeds or agarpanthas seeds), eating spinach, eating honey, eating in another person's house/home, eating more than once, and participating in sex of any kind.

On the Ekadashi itself one should give up the following: gambling, sports, sleeping during the daytime, betal nuts and its leaf, brushing one's teeth, spreading rumours, faultfinding, talking to the spiritually fallen, anger, and lying.

On the Dwadashi the day after Ekadashi (the twelfth phase of the Moon), one should give up the following: eating on bell-metal plates, eating urad-dahl, red-lentils, or honey, lying, strenuous exercise or labour, eating more than once, any sexual activity, shaving the body, face or head, smearing oils on one's body, and eating in another's home."

Lord Sri Krishna continued, "Whoever observes the Varuthini Ekadashi in this way becomes free from all sinful reactions and returns to the eternal, spiritual abode. One who worships Lord Janardana (Krishna) on this Ekadashi by staying awake throughout the entire night, also becomes free from all his previous sins and attains to the spiritual abode. Therefore, Oh king, he who is frightened of his accumulated sins and their attendant reactions, and thus of death itself, must observe Varuthini Ekadashi by fasting very strictly.

Finally, Oh noble Yudhisthira, he who hears or reads this glorification of the sacred Varuthini Ekadashi obtains the merit earned by donating one thousand cows in charity, and at last he returns home, to the Supreme abode of Lord Vishnu in the Vaikunthas."

## Mohini Ekadashi

(Vaisakha sukla Ekadashi)

Gaura paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Sri Yudhisthira Maharaja said, "Oh Janardana, what is the name of the Ekadashi that occurs during the light fortnight (Sukla paksha) of the month of Vaisakha (April-May)? What is the process for observing it properly? Kindly narrate all of these details to me."

The Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna replied, "Oh blessed son of Dharma, what Vasishtha Muni once told to Lord Ramachandra I shall now describe to you. Please hear Me attentively.

Lord Ramachandra asked Vasishtha Muni, "Oh great sage, I would like to hear about the best of all fasting days that day which destroys all kinds of sins and sorrows. I have suffered long enough in separation from My dear Sita, and so I wish to hear from you about how My suffering can be ended."

The sage Vasishtha replied, "Oh Lord Rama, Oh You whose intelligence is so keen, simply by remembering Your name one can cross the ocean of the material world. You have questioned me in order to benefit all of humanity and fulfill everyone's desires. I shall now describe that day of fasting which purifies the whole world.

Oh Rama, that day is known as Vaisakha-sukla Ekadashi, which falls on Dvadashi. It removes all sins and is famous as Mohini Ekadashi. Truly, Oh dear Rama, the merit of this Ekadashi frees the fortunate soul who observes it from the network of illusion. Therefore, if You want to relieve Your suffering(s), observe this auspicious Ekadashi perfectly, for it removes all obstacles from ones path and relieves the greatest miseries.

Kindly listen as I describe its glories, because for one who even just hears about this auspicious Ekadashi, the greatest sins are nullified.

On the banks of the Sarasvati River there was once a beautiful city named Bhadravati, which was ruled by King Dyutiman. Oh Rama, that steadfast, truthful, and highly intelligent king was born in the dynasty of the Moon (Chandra-vamsa). In his kingdom was a merchant named Dhanapala, who possessed a great deal of wealth of food grains and money. He was also very pious. Dhanapala arranged for lakes to be dug, sacrificial arenas to be erected, and beautiful gardens to be cultivated for the benefit of all the citizens of Bhadravati. He was an excellent devotee of Lord Vishnu and had five sons: Sumana, Dyutiman, Medhavi, Sukriti, and Dhrishthabuddhi.

Unfortunately, his son Dhrishthabuddhi always engaged in greatly sinful activities, such as sleeping with prostitutes and associating with similar degraded persons. He enjoyed illicit sex, gambling, and many other varieties of acts aimed at gratifying the senses. He disrespected the demigods (devas), the brahmins, the forefathers and other elders of the community, as well as his family's guests. The evil-hearted Dhrishthabuddhi spent up his father's wealth indiscriminately, always feasting on untouchable foods and drinking alcohol to excess.

One day Dhanapala kicked Dhrishthabuddhi out of the house after he saw him walking along the road arm-in-arm with a known prostitute. From then on all Dhrishthabuddhi's relatives were highly critical of him and distanced themselves from him also. After he had sold all of his inherited ornaments and become destitute, the prostitute also abandoned him and insulted him because of his poverty.

Dhrishthabuddhi was now full of anxiety, and also hungry. He thought, "What should I do? Where should I go? How can I maintain myself?" He then began to steal. The king's constables arrested him, but when they learned who it was, and that his father was the famous Dhanapala, they released him. He was caught and released in this way many times. But at last, sick of his arrogance and total disrespect for others, and their property, the ill-mannered Dhrishthabuddhi was apprehended, handcuffed, and then beaten. After whipping him, the king's marshals warned him, "Oh evil minded one, there is no place for you in this kingdom.

However, Dhrishthabuddhi was freed from his tribulation by his father and immediately thereafter entered the dense forest. He wandered here and there, hungry and thirsty and suffering greatly.

Eventually he began killing the jungle animals, the lions, deer, boars, and even wolves for food. Always ready in his hand was his bow, always on his shoulder was his quiver full of arrows. He also killed many birds, such as chakoras, peacocks, kankas, doves and pigeons. He unhesitatingly slaughtered many species of birds and animals to maintain his sinful way of life, the sinful results accumulating more and more each day. On account of his previous sins, he was now immersed in an ocean of great sin that was so relentless that it appeared that he could not get out.

Dhrishthabuddhi was always miserable and anxious, but one day, during the month of Vaisakha, by the force of some of his past merit he chanced upon the sacred Ashrama of Kaundinya Muni.

The great sage had just finished bathing in the Ganges River, and water was dripping from him still. Dhrishthabuddhi had the great good fortune to touch some of those droplets of water that were falling from the great sage's wet clothing.

Instantly Dhrishthabuddhi was freed of his ignorance, and his sinful reactions were reduced. Offering his humble obeisances to Kaundinya Muni, Dhrishthabuddhi prayed to him with joined palms: "Oh great brahmana, please describe to me some of the atonement I may perform without too much endeavour. I have committed so many sins in my life, and these have now made me very poor."

The great rishi replied, "Oh son, listen with great attention, for by hearing me your life will change, and you will become free of all your remaining sins. In the light fortnight of this very month, Vaisakha (April-May) there occurs the sacred Mohinii Ekadashi, which has the power to nullify sins as vast and weighty as Mount Sumeru. If you follow my advice and faithfully observe a fast on this Ekadashi, which is so dear to Lord Hari, you will be freed from all the sinful reactions of many, many births."

Hearing these words with great joy, Dhrishthabuddhi promised to observe a fast on Mohini Ekadashi according to the sage's instructions and direction. Oh best of kings, Oh Ramachandra Bhagavan, by fasting completely on Mohini Ekadashi, the once sinful Dhrishthabuddhi, the prodigal son of the merchant Dhanapala, became sinless. Afterwards he achieved a beautiful transcendental form and, free at last of all obstacles, rode upon the carrier of Lord Vishnu, Garuda, to the Supreme abode of the Lord.

Oh Ramachandra, the fast day of Mohini Ekadashi removes the darkest illusory attachments to material existence. There is thus no better fast day in all the three worlds than this."

Lord Sri Krishna concluded, "and so, Oh Yudhishthira, there is no place of pilgrimage, no sacrifice, and no charity that can bestow merit equal to even one sixteenth of the merit a faithful devotee of Mine obtains by observing the Mohini Ekadashi. And He who hears and studies the glories of Mohini Ekadashi achieves the merit of giving away one thousand cows in charity."

Thus ends the narration of the glories of Vaisakha-sukla Ekadashi, or Mohini Ekadashi, from the Kurma Purana.

NOTES:

If the holy fast falls on Dvadashi, it is still called Ekadashi in the Vedic literature.

Furthermore, in Garuda Purana (1:125.6), Lord Brahma states to Narada Muni:

"Oh brahmana, this fast should be observed when there is a full Ekadashi, a mixture of Ekadashi and Dwadashi, or a mixture of three (Ekadashi, Dwadashi, and Trayodashi) but never on the day when there is a mixture of Dashami and Ekadashi.

This is also upheld in the Hari Bhakti Vilas, Vaishnava smriti shastra, and upheld by Srila Bhaktisiddhanta Saraswati Thakura Prabhupad in his Navadwip Panjika introduction.

## Apara Ekadashi

(Jyeshtha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Trivikrama (Jyeshtha) masa

Sri Yudhishthira Maharaj said, "Oh Janardana, what is the name of the Ekadashi that occurs during the dark fortnight (Krishna paksha) of the month of Jyeshtha (May-June)? I wish to hear from You the glories of this sacred day of Hari. Please narrate everything to me".

Lord Sri Krishna said, "Oh king, your inquiry is wonderful because the answer will benefit the whole human society. This Ekadashi is so sublime and meritorious that even the greatest sins can be erased by its purity.

Oh great saintly king, the name of this unlimitedly meritorious Ekadashi is Apara Ekadashi. Whoever fasts on this holy day becomes famous all over the universe. Even such sins as killing a brahmana, a cow, or an embryo; blasphemy; or having sex with another man's wife are completely eradicated by observing Apara Ekadashi.

Oh king people who bear false witness are most sinful. A person who falsely or sarcastically glorifies another; one who cheats while weighing something on a scale; one who fails to execute the duties of his varna or Ashrama (an unqualified man's posing as a brahmin, for example, or a person's reciting the Vedas wrongly); one who invents his own scriptures; one who cheats others; one who is a charlatan astrologer, a cheating accountant, or a false Ayurvedic doctor. All these are surely as bad as persons who bears false witness, and they are all destined for hellish punishments. But simply by observing Apara Ekadashi, all such sinners become completely free of their sinful reactions.

Warriors who fall from their kshatriya-dharma and flee the battlefield go to a ferocious hell. But, Oh Yudhishthira, even such a fallen kshatriya, if he observes fasting on the Apara Ekadashi, is freed of that great sinful reaction and goes to heaven. That disciple is the greatest sinner who, after receiving a proper spiritual education from his spiritual master, turns around and blasphemes him. Such a so-called disciple suffers unlimitedly. But even he, rascal though he be, if he simply observes Apara Ekadashi, can attain to the spiritual world.

Listen, Oh king, as I describe to you further glories of this amazing Ekadashi. The merit attained by one who performs all of the following acts of piety is equal to the merit achieved by one who observes Apara Ekadashi: bathing three times daily in Pushkara-kshetra during Kartika (October-November); bathing at Prayag in the month of Magh (January-February) when the sun is in the zodiac of Capricorn; rendering service to Lord Shiva at Varanasi (Benares) during Shiva-ratri; offering oblations to one's forefathers at Gaya; bathing in the sacred Gautami River when Jupiter transits Leo (Simha); having darshan of Lord Shiva at Kedarnatha; seeing Lord Badrinath when the Sun transits the sign of Aquarius (Kumbha); and bathing at the time of a solar eclipse at Kurukshetra and giving cows, elephants, and gold there in charity. All the merit one gets from performing these pious acts is gained by a person who observes the Apara Ekadashi fast. Also, the merit attained by one who donates a pregnant cow, along with gold and fertile land, is attained by one who fasts on this day.

In other words, Apara Ekadashi is an axe that cuts down the fully matured forest full of trees of sinful deeds, it is a forest fire that burns sins as if they were kindling firewood, it is the sun blazing before one's dark misdeeds, and it is a lion stalking the meek deer of impiety.

Therefore, Oh Yudhishthira, whoever truly fears his past and present sins must observe Apara Ekadashi very strictly. One who does not observe this fast must be born again in the material world, like one bubble among millions in a huge body of water, or like a small ant among all other species. Therefore one must faithfully observe the sacred Apara Ekadashi and worship the Supreme Personality of Godhead, Sri Trivikrama.

One who does so is freed of all his sins and promoted to the abode of Lord Vishnu.

Oh Bharata, for the benefit of all humanity I have thus described to you this the importance of the holy Apara Ekadashi. Anyone who hears or reads this description is certainly freed from all kinds of sins, oh best of saintly kings, Yudhishthira. Thus ends the narration of the glories of Jyeshtha-Krishna Ekadashi, or Apara Ekadashi, from the Brahmanda Purana."

NOTES:

1. Pushkara-kshetra, in western India, is the only place on Earth where a bonafide temple of Lord Brahma is to be found.

2. The Vedas declare, narah budbuda samah: "The human form of life is like a bubble in water".

In water, many bubbles form and then suddenly burst a few seconds later. Thus if a person does not utilize his rare human body to serve the Supreme Personality of Godhead, Sri Krishna, his life has no more value or permanence than a bubble in water. Therefore, as the Lord herein recommends, we should serve Him by fasting on Hari-vasara, or Ekadashi.

In this regard, Srila A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada writes in the Srimad Bhagavatam (SB 2:1:4 purport) : "The great ocean of material nature is tossing with the waves of time, and the so-called living conditioned are something like foaming bubbles, which appear before us as bodily self, wife, children, society, countrymen, etc. Due to a lack of knowledge of self, we become victimized by the force of ignorance and thus spoil the valuable energy of human life in a vain search after permanent living conditions, which are impossible in this material world."

## Pandava Nirjala Ekadashi

(Jyeshtha shukla Ekadashi, or Bhimaseni nirjala Ekadashi)

Gaura paksha, Trivikrama (Jyeshtha) masa

Once Bhimasena, the younger brother of Maharaja Yudhisthira, asked the great sage Shrila Vyasadeva, the grandfather of the Pandavas, if it is possible to return to the spiritual world without having observed all the rules and regulations of the Ekadashi fasts.

Bhimasena then spoke as follows, "Oh greatly intelligent and learned grandfather, my brother Yudhisthira, my dear mother Kunti, and my beloved wife Draupadi, as well as Arjuna, Nakula and Sahadeva, fast completely on each Ekadashi and strictly follow all the rules, guidelines and regulative injunctions of that sacred day. Being very religious, they always tell me that I should also fast on that day too. But, Oh learned grandfather, I tell them that I cannot live without eating, because as the son of Vayudeva - Samanaprana, (the digestive air) hunger is unbearable to me. I can give widely in charity and worship Lord Keshava properly with all manner of wonderful upacharas (items), but I cannot be asked to fast on Ekadashi. Please tell me how I can obtain the same merits result without fasting."

Hearing these words, the grandsire of Bhima, Srila Vyasadeva said, "If you want to go to the heavenly planets and avoid the hellish planets, you should indeed observe a fast on both the light and dark Ekadashi."

Bhima replied, "Oh great saintly intelligent grandfather, please listen to my plea. Oh greatest of munis, since I cannot live if I eat only once in a day, how can I possibly live if I fast completely? Within my stomach burns a special fire named Vrika, the fire of digestion. Agni the fire-god, descends from Lord Vishnu through Brahma, from Brahma to Angirasa, from Angirasa to Brihaspathi, and from Brihaspathi to Samyu, who was Agni's father. He is the gatekeeper in charge of Nairritti, the south-eastern direction. He is one of the eight material elements, and Parikshit Maharaja, he is very expert at examining things. He examined Maharaja Shibi once by turning into a dove. (for further information on this incident see Srila A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada's Srimad Bhagavatam commentary to 1:12:20. Purport.)

Agni is divided into three categories; Davagni, the fire in wood, Jatharagni, the fire in the digestion in the stomach, and Vadavagni, the fire that creates fog when hot and cold streams mix in for example the ocean. Another name for the fire of digestion is Vrika. It is this powerful fire that resided in Bhima's stomach. Only when I eat to my full satisfaction does the fire in my stomach become satisfied.

Oh great sage, I might possibly be able to fast only once, so I beg that you tell me of an Ekadashi that is worthy of my fasting and that includes all other Ekadashi. I shall faithfully observe that fast and hopefully still become eligible for liberation's release."

Shrila Vyasadeva replied, "Oh king, you have heard from me about the various kinds of occupational duties, such as elaborate Vedic ceremonies and pujas. In the Kali-yuga, however, no one will be able to observe all these occupational & functional duties properly. I shall therefore tell you how, at practically no expense, one can endure some small austerity and achieve the greatest benefit and resultant happiness. The essence of what is written in the Vedic literatures known as the Puranas is that one should not eat on either the dark or light fortnight Ekadashi."

As stated in Srimad Bhagavatam (Mahabhagavat Puranam) 12:13:12 and 15, the Bhagavat Puranam is itself the essence or cream of all Vedanta philosophy (sara-vedanta-saram), and the Srimad Bhagavatam's unequivocal message is that of full surrender to Lord Sri Krishna and the rendering of loving devotional service to Him. Observing Ekadashi strictly is a great aid in that process, and here Shrila Vyasadeva is simply stressing to Bhima the importance of the Ekadashi vratam.

"One who fasts on Ekadashi saved from going to the hellish planets." Hearing Shrila Vyasadeva's words, the son of Vayu, Bhimasena, the strongest of all warriors, became frightened and began to shake like a leaf on a banyan tree in a strong wind. The frightened Bhimasena then said, "Oh grandfather, what should I do? I am completely unable and ill equipped to fast twice in a month throughout the year! Please tell me of the one fasting day that will bestow the greatest benefit upon me!"

Vyasadeva replied, "Without drinking even water, you should fast on the Ekadashi that occurs during the light fortnight of the month of Jyeshtha (May-June) when the sun travels in the sign of Taurus (Vrishabh) and Gemini (Mithun), According to learned personalities, on this day one may bathe and perform Achamana for pratiprokshana purification. But while performing Achamana one may drink only that amount of water equal to a drop of gold, or that amount it takes to immerse a single mustard seed. Only this amount of water should be placed in the right palm for sipping, which one should form to resemble a cow's ear. If one drinks more water than this, he might as well have drunk wine despite the soaring heat of summer (in the northern hemisphere and cold in the southern hemisphere).

One must certainly not eat anything, for if he does so he breaks his fast. This rigid fast is in effect from sunrise on the Ekadashi day to sunrise on the Dwadashi day. If a person endeavours to observe this great fast very strictly, he easily achieves the result of observing all twenty-four other Ekadashi fasts throughout the entire year.

On Dwadashi the devotee should bathe early in the morning. Then, according to the prescribed rules, guidelines and regulative injunctions, and of course depending on his ability, he should give some gold and water to worthy brahmanas. Finally, he should cheerfully honour prasadam with a branmana.

Oh Bhimasena, one who can fast on this special Ekadashi in this manner reaps the benefit of having fasted on every Ekadashi during the year. There is no doubt of this, nor should there be.

Oh Bhima, now hear the specific merit one gets by fasting on this Ekadashi. The Supreme Lord Keshava, who holds a conch, discus, club and lotus, personally told me, `Everyone should take shelter of Me and follow My instructions.' Then He told me that one who fasts on this Ekadashi, without taking even drinking water or eating, becomes free of all sinful reactions, and that one who observes the difficult nirjalafast on Jyeshtha-shukla Ekadashi truly reaps the benefit of all other Ekadashi fasts.

Oh Bhimasena, in the Kali-yuga, the age of quarrel and hypocrisy, when all the principles of the Vedas will have been destroyed or greatly minimised, and when there will be no proper charity or observance of the ancient Vedik principles and ceremonies, how will there be any means of purifying the self? But there is the opportunity to fast on Ekadashi and become free of all one's past sins.

Oh son of Vayu, what more can I say to you? You should not eat during the Ekadashi that occur during the dark and light fortnights, and you should even give up drinking water (nir = no jala= water) on the particularly auspicious Ekadashi day of Jyeshtha-shukla Ekadashi. Oh Vrikodara (voracious eater), whoever fasts on this Ekadashi receives the merits of bathing in all the places of pilgrimage, giving all kinds of charities to worthy persons, and fasting on all the dark and light Ekadashi throughout the year, in one go. Of this there is no doubt.

Oh tiger among men, whoever fasts on this Ekadashi truly becomes a great person and achieves all manner of opulence and wealth, grains, strength, and health. And at the fearful moment of death, the terrible Yamadutas, whose complexions are yellow and black and who brandish huge maces and twirl mystic pasha ropes in the air for binding their victims, will refuse to approach him. Rather, such a faithful soul will at once be taken to the supreme abode of Lord Vishnu by the Vishnu-dutas, whose transcendentally beautiful forms are clothed in gorgeous yellowish garments and who each hold a disk, club, conch and lotus in their four hands, resembling Lord Vishnu. It is to gain all these benefits that one should certainly fast on this very auspicious and important Ekadashi, even from water."

When the other Pandavas heard about the benefits to be gained by following Jyeshtha-Shukla Ekadashi, they resolved to observe it exactly as their grandfather Srila Vyasadeva had explained it to their brother, Bhimasena. All the Pandavas observed it by refraining from eating or drinking anything, and thus this day is also known as Pandava Nirjala Dvadashi (technically it is a Maha-Dvadashi).

Shrila Vyasadeva continued, "Oh Bhimasen, therefore you should observe this important fast to remove all your past sinful reactions. You should pray to the Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna in this way making your sankalpa declaration, "Oh Lord of all the devas (demigods), Oh Supreme Personality of Godhead, today I shall observe Ekadashi without taking any water. Oh unlimited Anantadev, I shall break fast on the next day, Dwadashi."

Thereafter, to remove all his sins, the devotee should honour this Ekadashi fast with full faith in the Lord and with full control over his senses. Whether his sins are equal in volume to Mount Sumeru or to Mandarachala Hill, if he or she observes this Ekadashi, the sins that have been accumulated all become nullified and are burned to ashes. Such is the great power of this Ekadashi.

Oh best of human beings, although a person should also give water and cows in charity during this Ekadashi, if for some reason or other he cannot, then he should give a qualified brahmana some cloth or a pot filled with water. Indeed, the merit achieved by giving water alone equals that gained by giving gold ten million times a day.

Oh Bhima, Lord Sri Krishna has said that whoever observes this Ekadashi should take a Holy bath, give charity to a worthy person, chant the Lord's Holy names on a japa-mala, and perform some kind of recommended sacrifice, for by doing these things on this day one receives imperishable benefits. There is no need to perform any other kind of religious duty. Observance of this Ekadashi fast alone promotes one to the supreme abode of Sri Vishnu. Oh best of the Kurus, if one donates gold, cloth, or anything else on this day, the merit one obtains is imperishable.

"Remember, whosoever eats any grains on Ekadashi becomes contaminated by sin and verily eats only sin. In effect, he has already become a dog-eater, and after death he suffers a hellish existence.

But he who observes this sacred Jyeshtha-shukla Ekadashi and gives something in charity certainly achieves liberation from the cycle of repeated birth and death and attains to the supreme abode.

Observing this Ekadashi, which is merged with Dwadashi, frees one from the horrible sin of killing a brahmana, drinking liquor and wine, becoming envious of one's spiritual master and ignoring his instructions, and continually telling lies.

Furthermore, Oh best of beings (Jivottama), any man or woman who observes this fast properly and worships the Supreme Lord Jalshayi (He who sleeps on the water), and who on the next day satisfies a qualified brahmana with nice sweets and a donation of cows and money - such a person certainly pleases the Supreme Lord Vasudeva, so much so that one hundred previous generations in his family undoubtedly go to the Supreme Lord's abode, even though they may have been very sinful, of bad character, and guilty of suicide, etc. Indeed, one who observes this amazing Ekadashi rides on a glorious celestial airplane (vimana) to the Lord's abode.

One who on this day gives a brahmana a waterpot, an umbrella, or shoes surely goes to the heavenly planets.Indeed, he who simply hears these glories also attains to the transcendental abode of the Supreme Lord, Shri Vishnu. Whoever performs the Shraddha ceremony to the forefathers on the dark-moon day called amavasya, particularly if it occurs at the time of a solar eclipse undoubtedly achieves great merit.

But this same merit is achieved by him who simply hears this sacred narration - so powerful and so dear to the Lord is this Ekadashi.

One should clean his teeth properly and, without eating or drinking, observe this Ekadashi to please the Supreme Lord, Keshava. On the day after Ekadashi one should worship the Supreme Personality of Godhead in His form as Trivikrama by offering Him water, flowers, incense, and a brightly burning lamp.

Then the devotee should pray from the heart, `Oh God of gods, Oh deliverer of everyone, Oh Hrishikesha, master of the senses, kindly bestow upon me the gift of liberation, though I can offer you nothing greater than this humble pot filled with water.' Then the devotee should donate the waterpot to a brahmana.

Oh Bhimasena, after this Ekadashi fast and donating the recommended items according to his ability, the devotee should feed brahmanas and thereafter honour prasadam silently."

Shrila Vyasadeva concluded, "I strongly urge you to fast on this auspicious, purifying, sin-devouring Dwadashi in just the way I have outlined. Thus you will be completely freed of all sins and reach the supreme abode."

Thus ends the narration of the glories of Jyeshtha-shukla Ekadashi, or Bhimaseni-nirjala Ekadashi, from the Brahma-vaivarta Purana.

## Yogini Ekadashi

(Ashadha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Vamana (Ashadha) masa

Yudhisthira Maharaj said, "Oh Supreme Lord, I have heard the glories of the Nirjala Ekadashi, which occurs during the light fortnight of the month of Jyeshtha (May - June). Now I wish to hear from You about the Suddha Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Ashadha (June - July). Kindly describe to me all about it in detail, Oh killer of the Madhu demon (Madhusudana)."

The Supreme Lord, Sri Krishna, then replied, "Oh king, I shall indeed tell you about the best of all fasting days, the Ekadashi that comes during the dark part of the month of Ashadha. Famous as Yogini Ekadashi, it removes all kinds of sinful reactions and awards supreme liberation. Oh best of kings, this Ekadashi delivers people who are drowning in the vast ocean of material existence and transports them to the shore of the spiritual world. In all the three worlds, it is the chief of all sacred fasting days. I shall now reveal this truth to you by narrating a history recounted in the Puranas.

The king of Alakapuri - Kuvera, the treasurer of the devas (demigods) - was a steadfast devotee of lord Shiva. He employed a servant named Hemamali as his personal gardener. Hemamali, a Yaksha like Kuvera, was very lustfully attracted to his gorgeous wife, Swarupavatii, who had large, enchanting eyes. Hemamali's daily duty was to visit Manasarovara Lake and bring back flowers for his master, Kuvera, with which he would use them in the puja offerings to lord Shiva.

One day, after picking the flowers, Hemamali went to his wife instead of returning directly to his master and fulfilling his duty by bringing the flowers for the puja. Absorbed in loving affairs of a bodily nature with his wife, he forgot to return to the abode of Kuvera. Oh king, while Hemamali was enjoying with his wife, Kuvera had begun the worship of lord Shiva as normal in his palace and soon discovered that there were no flowers ready to be offered in the midday puja. The lack of such an important item (upachara) angered the great Koshad-yaksha (treasurer of the devas) even more, and he asked a Yaksha messenger, "Why has dirty-hearted Hemamali not come with the daily offering of flowers?

Go find out the exact reason and report back to me in person with your findings." The Yaksha returned and told Kuvera, "Oh dear lord, Hemamali has become lost in freely enjoying coitus with his wife."

Kuvera became extremely angry when he heard this and at once summoned lowly Hemamali before him. Knowing that he had been remiss and dawdling in his duty and exposed as meditating on his wife's body, Hemamali approached his master in great fear. The gardener first paid his obeisances and then stood before his lord, whose eyes had become red with anger and whose lips trembled in rage. So enraged, Kuvera cried out to Hemamali, "Oh you sinful rascal! Oh destroyer of religious principles! You are a walking offense to the devas! I therefore curse you to suffer from white leprosy and to become separated from your beloved wife! Only great suffering is deservedly yours! Oh lowborn fool, leave this place immediately and betake yourself to the lower planets to suffer!"

And so Hemamali fell at once from grace in Alakapuri and became ill with the terrible affliction of white leprosy. He awoke in a dense and fearful forest, where there was nothing to eat or drink.

Thus he passed his days in misery, unable to sleep at night due to pain. He suffered in both winter and summer season, but because he continued to worship lord Shiva himself with faith, his consciousness remained purely fixed and steady. Although implicated by great sin and its attendant reactions, he remembered his past life because of his piety.

After wandering for some time here and there, over mountains and across plains, Hemamali eventually came upon the vast expanse of the Himalayan mountain ranges. There he had the wonderful good fortune to come in contact with the great saintly soul Markandeya Rishi, the best of ascetics, whose duration of life it is said, extends to seven of the days of Brahma.

Markandeya Rishi was seated peacefully at his Ashrama, looking as effulgent as a second Brahma. Hemamali, feeling very sinful, stood at a distance from the magnificent sage and offered his humble obeisances and choice prayers. Always interested in the welfare of others, Markandeya Rishi saw the leper and called him near, "Oh you, what sort of sinful deeds have you done to earn this dreadful affliction?"

Hearing this, Hemamali painfully and ashamed replied, "Dear sir, I am a Yaksha servant of lord Kuvera, and my name is Hemamali. It was my daily service to pick the flowers from the Manasarovara lake for my master's worship of lord Shiva, but one day I was negligent and was late in returning with the offering because I had become overwhelmed with lusty passion for enjoying bodily pleasures with my wife. When my master discovered why I was late, he cursed me in great anger to be as I am before you. Thus I am now bereft of my home, my wife, and my service. But fortunately I have come upon you, and now I hope to receive from you an auspicious benediction, for I know that devotees such as you are as merciful as the Supreme Lord (Bhakta Vatsala) and always carry the interest of others uppermost in their hearts. That is their - your nature. Oh best of sages, please help me!"

Softhearted Markandeya Rishi replied, "Because you have told me the truth, I shall tell you about a fast day that will benefit you greatly. If you fast on the Ekadashi that comes during the dark fortnight of the month of Ashadha, you will surely be freed of this terrible curse."

Hemamali fell to the ground in complete gratitude and offered him his humble obeisances again and again. But Markandeya Rishi stood there and lifted poor Hemamali to his feet, filling him with inexpressible happiness.

Thus, as the sage had instructed him, Hemamali dutifully observed the Ekadashi fast, and by its influence he again became a handsome Yaksha. Then he returned home, where he lived very happily with his wife."

Lord Sri Krishna concluded, "So, you can readily see, Oh Yudhishthira that fasting on Yogini Ekadashi is very powerful and auspicious. Whatever merit one obtains by feeding eighty-eight thousand brahmins is also obtained simply by observing a strict fast on Yogini Ekadashi. For one who fasts on this sacred Ekadashi, she (Ekadashi Devi), destroys heaps of past sinful reactions and makes him most pious. Oh King, thus I have explained to you the purity of Yogini Ekadashi."

Thus ends the narration of the glories of Ashadha-krishna Ekadashi, or Yogini Ekadashi, from the Brahma-vaivarta Purana.

## Shayani Ekadashi

(Padma or Deva shayani Ekadashi)

Gaura paksha, Vamana (Ashadha) masa

The saintly king Yudhishthira Maharaj said, "Oh Keshava, what is the name of that Ekadashi that occurs during the light fortnight of the month of Ashadha (June - July)? Who is the worshipable Deity for the auspicious day, and what is the process for observing this event?"

Lord Sri Krishna replied, "Oh caretaker of this Earthly planet, I shall gladly tell you a wonderful historical event that the deva lord Brahma once narrated to his son Narada Muni.

One day Narada Muni asked his father, "What is the name of the Ekadashi that comes during the light part of the month of Ashadha, much as you did? Kindly tell me how I should observe this Ekadashi and thus please the Supreme Lord, Sri Vishnu."

Lord Brahma replied, Oh great saintly orator, O best of all sages, Oh purest devotee of Lord Vishnu, your question is as usual excellent for all mankind. There is nothing better than Ekadashi, the day of Lord Sri Hari, in this or any other world. It nullifies even the worst sins if observed properly. For this reason I shall tell you about this Ashadha-shukla Ekadashi.

Fasting on this Ekadashi purifies one of all sins and fulfills all ones desires. Therefore, whoever neglects to observe this sacred fast day is a good candidate for entering into hell. Ashadha-shukla Ekadashi is also famous as Padma Ekadashi. Just to please the Supreme Lord Hrishikesha, the master of the senses, one should fast on this day.

Listen carefully, Oh Narad, as I relate to you a wonderful historical event that was recorded in the scriptures regarding this Ekadashi. Just hearing this account destroys all kinds of sins, along with all obstacles on the path to spiritual perfection.

Oh son, there was once a saintly king in the Surya Vamsha (Sun dynasty) whose name was Mandhata. Because he always stood up for the truth, he was appointed emperor. He took care of his subjects as though they were his very own family members and children. On account of his piety and great religiosity, there was no pestilence, drought, or disease of any kind in his entire kingdom. All his subjects were not only free of all kinds of disturbances but also were very wealthy. The king's own treasury was free of any ill-gotten moneys, and thus he ruled happily for many years.

Once, however, because of some sin in his kingdom, there was a drought for three years.The subjects found themselves beset by famine also. The lack of food grains made it impossible for them to perform the prescribed Vedic sacrifices, offer oblations of grita (ghee) to their forefathers and to the devas, engage in any ritualistic worship, or even study the Vedic literatures.

Finally, they all came before their beloved king in a great assembly and addressed him thus, 'Oh king, you always see to our welfare, so we humbly beg your assistance now. Everyone and everything in this world needs water. Without water, almost everything is rendered useless or dead. The Vedas call water nara, and because the Supreme Personality of Godhead sleeps upon water, His another name is Narayana. God makes His own abode on water and takes His rest there. It is said that three things cannot exist without water; pearls, human beings, and flour. The essential quality of a pearl is its luster, and that is due to water. The essence of a man is his semen, whose main constituent is water. And without water, flour cannot be made into dough and then be cooked into various forms of bread, offered and eaten. Sometimes water is called jala-narayaaa, the Supreme Lord in the form of this life sustaining substance - water. In His form as the clouds, the Supreme Lord is present throughout the sky and pours forth rains, from which grow the grains that maintain every living entity.

Oh king, the severe drought has caused a great lack of valuable grains; thus we are all miserable, and the population is decreasing as people die off or leave your kingdom. Oh best ruler on Earth, please find some solutions to this problem and bring us to peace and prosperity once again.

The king replied, "You speak the truth, for grains are like Brahman, the Absolute Truth, who lives within grains and thereby sustains all beings. Indeed, it is because of grains that the entire world lives. Now, why is there a terrible drought in our kingdom? The Holy Scriptures discuss this subject very thoroughly. If a king (or head of the country) is irreligious, both he and his subjects suffer. I have meditated upon the cause of our problem for a long time, but after searching my past and present character I can honestly say that I find no sin. Still, for the good of all you subjects, I shall try to remedy the situation."

Thinking in this way, King Mandhata assembled his army and entourage. Paid his obeisances to me, and then entered the forest. He wandered here and there, seeking great sages in their Ashrams and inquiring about how to resolve the crisis in his kingdom.

At last he came upon the ashram of one of my other sons, Angira Muni, whose effulgence lit up all directions. Seated in his hermitage, Angira looked like a second Brahma. King Mandhata was very pleased to see that exalted sages, whose senses were completely under control. The king immediately dismounted his horse and offered his respectful obeisances at the lotus feet of Angira Muni. Then the king joined his palms and prayed for the Muni's blessings. That saintly person reciprocated by blessing the king with sacred mantras; then he asked him about the welfare of the seven limbs of his kingdom. The seven limbs of a king's domain are

1. the king himself;

2. the ministers;

3. his treasury;

4. his military forces;

5. his allies;

6. the brahmins;

7. the sacrificial performances performed in the kingdom and the needs of the subjects under his care.

After telling the sage how the seven limbs of his kingdom were situated, King Mandhata asked the sage about his own situation, and if he was happy. Then Angira Muni asked the king why he had undertaken such a difficult journey into the forest, and the king told him of the affliction his kingdom was suffering. The king said, "Oh great sage, I am ruling and maintaining my kingdom while following the Vedic injunctions, and thus I do not know the reason for the drought. To solve this mystery, I have approached you for help. Please help me relieve the suffering of my subjects.

Angira Rishi said to the king, "The present age, Satya yuga, is the best of all ages, for in this age Dharma stands on all four legs (Truthfulness, Austerity, Mercy, and Cleanliness). In this age everyone respects Brahmins as the topmost members of society. Also, everyone fulfills his occupational duties, and only twice-born Brahmins are allowed to perform Vedic austerities and penances. Although this is a standard, Oh lion among kings, there is one shudra (uninitiated, untrained person) who is unlawfully performing the rites of austerity and penance in your kingdom. This is why there is no rain in your land. You should therefore punish this laborer with death, for by so doing you will remove the contamination inflicted by his actions and restore peace to your subjects.

The king then replied, "How can I kill an offense-less performer of austerity and sacrifice? Please give me some spiritual solution."

The great sage Angira Muni then said, "Oh king, you should observe a fast on the Ekadashi that occurs during the light fortnight of the month of Ashadha. This auspicious day is named Padma Ekadashi, and by its influence plentiful rains and thus grains and other foodstuffs will surely return to your kingdom. This Ekadashi bestows perfection upon its faithful observers, removes all kinds of bad elements, and destroys all obstacles on the path to perfection. Oh king, you, your relatives, and your subjects should all observe this sacred Ekadashi fast. Then everything in your kingdom will undoubtedly return to normal."

Upon hearing these words, the king offered his obeisances and then returned to his palace.

When the Padma Ekadashi arrived, King Mandhata assembled all the Brahmins, Kshatriyas, Vaishyas and shudras in his kingdom and instructed them to strictly observe this important fast day. After they had observed it, the rains fell, just as the sage had predicted, and in due course of time there were abundant crops and a rich harvest of grain.

By the mercy of the Supreme Lord Hrishikesha, the master of the senses, all the subjects of King Mandhata became extremely happy and prosperous.

Therefore, Oh Narada, everyone should observe this Ekadashi fast very strictly, for it bestows all kinds of happiness, as well as ultimate liberation, upon the faithful devotee. Lord Sri Krishna concluded, "My dear Yudhishthira, Padma Ekadashi is so powerful that one who simply reads or hears its glories becomes completely sinless. Oh Pandava, one who wishes to please Me should strictly observe this Ekadashi, which is also known as Deva-sayani Ekadashi. Deva-sayani, or Vishnu-sayani, indicates the day when Lord Vishnu goes to sleep with all the devas (demigods). It is said that after this day one should not perform any new auspicious ceremonies until Devotthani Ekadashi (Haribodhini (Probodhini) Devotthaani (Utthana) Ekadashi), which occurs during the month of Kartika (October - November), because the devas (demigods), being asleep, cannot be invited to the sacrificial arena and because the Sun is traveling along its Southern course (Dakshinayanam)."

Lord Sri Krishna continued, "Oh lion among kings, Yudhishthira Maharaj, whoever wants liberation should regularly observe a fast on this Ekadashi which is also the day when the Chaturmasya fast begins."

Thus ends the narration of the glories of the Ashadha-shukla Ekadashi - also known as Padma Ekadashi or Deva-shayani Ekadashi - from the Bhavishya-uttara Purana.

## Kamika Ekadashi

(Shravana Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Sridhara (Shravana) masa

The saintly king Yudhisthira maharaj said, "Oh Supreme Lord, I have heard from You the glories of fasting on Deva-sayani Ekadashi, which occurs during the light fortnight of the month of Ashadha. Now I would like to hear from You the glories of the Ekadashi that occurs during the dark fortnight (Krishna paksha) of the month of Shravana (July -August). Oh Govindadeva, please be merciful to me and explain its glories. Oh Supreme Vasudeva, I offer my most humble obeisances unto You."

The Supreme Lord, Shri Krishna, replied, "Oh King, please listen attentively as I describe the auspicious influence of this Holy fast (vrata) day, which removes all sins. Narada Muni once asked Lord Brahma about this same topic. "Oh regent of all beings," said Naradji, "Oh you who sit upon a water born lotus throne, please tell me the name of the Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the sacred month of Shravana. Please also tell me which Deity is to be worshipped on that Holy day, the process one must follow to observe it, and the merit it awards."

Lord Brahma replied, "My dear son Narada, for the benefit of all humanity I shall happily tell you everything you wish to know, for just hearing the glories of the Kamika Ekadashi bestows merit equal to that obtained by one who performs a horse sacrifice. Certainly, great merit is attained by one who worships, and who also meditates on the lotus feet of the four-armed Lord Gadadhara, who holds conchshell, disc, club and lotus in His hands and who is also known as Shridhara, Hari, Vishnu, Madhava, and Madhusudana. And the blessings achieved by such a person / devotee, who worships Lord Vishnu exclusively are far greater than those achieved by one who takes a sacred bath in the Ganges at Kashi (Varanasi), in the forest of Naimisharanya, or at Pushkara, which is the only place on the planet where I am formally worshipped. But one who observes this Kamika Ekadashi and also worships Lord Shri Krishna achieves greater merit than one who has darshan of Lord Kedaranatha in the Himalayas, or one who bathes at Kurukshetra during a solar eclipse, or one who donates the whole Earth in charity, including its forests and oceans, or one who bathes in the Gandaki River (where the sacred Shaligrams are found) or the Godavari River on a full moon (purnima) day that falls on a Monday when Leo (Simha) and Jupiter (Guru) are conjoined (conjunct). 'Observing Kamika Ekadashi bestows the same merit as donating a milk-cow and her auspicious calf, along with their feed. On this all auspicious day, whosoever worships Lord Sri Shridhara-deva, Vishnu, is glorified by all the devas, Gandharvas, Pannagas, and Nagas. 'Those who are afraid of their past sins and completely immersed in sinful materialistic life should at least observe this best of Ekadashi according to their ability and thus attain liberation. This Ekadashi is the purest of all days and the most powerful for removing sins of the native.

Oh Naradji, Lord Shri Hari Himself once said about this Ekadashi, "One who fasts on Kamika Ekadashi attains much more merit than one who studies all the spiritual literatures. 'Anyone who fasts on this particular day remains awake throughout the night will never experience the anger of Yamaraja, the king of death personified. It has been seen that whoever observes Kamika Ekadashi will not have to suffer future births, and in the past too, many Yogis of devotion who fasted on this day went to the spiritual world. One should therefore follow in their auspicious footsteps and strictly observe a fast on this most auspicious of Ekadashi. Whosoever worships Lord Shri Hari with Tulsi leaves is freed from all implication of sin. Indeed, he lives untouched by sin, as the lotus leaf, although in the water, is untouched by it. Whosoever offers Lord Shri Hari but a single leaf from the sacred Tulsi tree (occillium basilcum sanctum) attains as much merit as one who gives away in charity two hundred grams of gold and eight hundred grams of silver.

The Supreme Personality of Godhead is more pleased by one who offers Him a single Tulsi leaf than by one who worships Him with pearls, rubies, topaz, diamonds, lapis lazuli, sapphires, gomeda stones (gomaz), cat's eye gems, and coral. One who offers Lord Keshava newly grown manjari buds from the Tulsi plant gets rid of all the sins he has committed during this or any other lifetime. Indeed, mere darshana of Tulsi on Kamika Ekadashi removes all sins, and merely touching her and praying to her removes all kinds of disease. One who waters Tulsi devi need never fear the Lord of death, Yamaraja. One who plants or transplants Tulsi on this days will eventually reside with Lord Shri Krishna in His own abode. To Srimati Tulsi devi, who awards liberation in devotional service, one should therefore daily offer one's full obeisances.

Even Chitragupta, Yamaraja's secretary, cannot calculate the merit obtained by one who offers Shrimati Tulsi-devi a perpetually burning ghee lamp. So dear is this sacred Ekadashi to the Supreme Personality of Godhead that all the forefathers of one who offers a bright ghee lamp to Lord Shri Krishna on this day ascend to the heavenly planets and drink the celestial nectar there. Whoever offers a ghee or sesame oil lamp to Shri Krishna on this day is freed from all his sins and enters the abode of Surya, the Sun-god, with a body as bright as ten million lamps. This Ekadashi is so powerful that if one who is unable to fast simply follows the practices as mentioned herein, s/he is elevated to the heavenly planets, along with all their forefathers."

"Oh Maharaj Yudhisthira,Lord Shri Krishna concluded, "...these were the words of prajapathi Brahma to his son Narada Muni concerning the incalculable glories of this Kamika Ekadashi, which removes all sins.

This sacred day nullifies even the sin of killing a brahmana or the sin of killing an unborn child in the womb, and it promotes one to the spiritual world by making one supremely meritorious. One who kills the innocent, i.e., a brahmin (brahmana), a child in the womb, a pious and spotless woman, etc., and then later hears about the glories of Kamika Ekadashi will be relieved of the reaction to one's sins.

However, one should NOT think beforehand that one can kill a Brahmin or other innocent folk and then go unpunished simply by hearing of this Ekadashi. Such knowing commission of sin is an abomination.

Whosoever hears these glories of the Kamika Ekadashi with faith becomes free of all sins and returns home, back to Godhead - Vishnu-loka, Vaikuntha."

Thus ends the narration of the glories of the Shravana-krishna Ekadashi, or Kamika Ekadashi, from the Brahma-Vaivarta Purana.

## Pavitropana Ekadashi

(Shravana shukla or Putrada Ekadashi)

Gaura paksha, Sridhara (Shravana) masa

Shri Yudhisthira Maharaja said, "Oh Madhusudana, Oh killer of the Madhu demon, please be merciful to me and describe to me the Ekadashi that occurs during the light fortnight of the month of Shravana (July-August)."

The Supreme Lord, Sri Krishna, replied, "Yes, Oh king, I shall happily narrate its glories to you, for just by hearing about this sacred Ekadashi one attains the merit of performing a horse sacrifice.

At the dawn of Dvarpara-yuga there lived a king by the name of Mahijita, who ruled the kingdom of Mahismati-puri. Because he had no son, his entire kingdom seemed utterly cheerless to him. A married man who has no son gains no happiness in this life or the next. The Sanskrit word for 'son' is putra. Pu is the name of a particular hell, and tra means 'to deliver.' Thus the word putra means 'a person who delivers one from the hell named Pu.' Therefore every married man should produce at least one son and train him properly; then the father will be delivered from a hellish condition of life. But this injunction does not apply to the serious devotees of Lord Vishnu or Krishna, for the Lord becomes their son, father, and mother. Furthermore, Chanakya Pandita says,

satyam mata pita jnanam

dharmo bhrata daya sakha

santih patni ksama putrah

sadete mama vandhavah

Truth is my mother, knowledge is my father, my occupational duty is my brother, kindness is my friend, tranquility is my wife, and forgiveness is my son. These six are my family members." Among the twenty-six leading qualities of a devotee of the Lord, forgiveness is the topmost. Therefore devotees should make an extra endeavor to develop this quality. Here Chanakya says "forgiveness is my son," and thus a devotee of the Lord, even though he may be on the path of renunciation, may observe this Ekadashi and pray to attain this kind of "son." For a long time this king tried very hard to obtain an heir, but to no avail. Seeing his years advancing ever onwards, King Mahijita became increasingly anxious.

One day he told an assembly of his advisers: "I have committed no sin in this life, and there is no ill-gotten wealth in my treasury. I have never usurped the offerings to the demigods or brahmanas.

When I waged war and conquered kingdoms, I followed the rules and regulations of the military art, and I have protected my subjects as if they were my own children. I punished even my own relatives if they broke the law, and if my enemy was gentle and religious I welcomed him. Oh twice-born souls, although I am a religious and faithful follower of the Vedic standards, still my home is without a son. Kindly tell me the reason for this." Hearing this, the king's brahmana advisers discussed the subject among themselves, and with the aim of benefiting the king they visited the various ashrams of the great sages. At last they came upon a sage who was austere, pure, and self-satisfied, and who was strictly observing a vow of fasting. His senses were completely under control, he had conquered his anger, and he was expert at performing his occupational duty. Indeed, this great sage was expert in all the conclusions of the Vedas, and he had extended his life span to that of Lord Brahma himself. His name was Lomasa Rishi, and he knew part, present, and future. After each kalpa passed, one hair would fall out of his body (One kalpa, or twelve hours of Lord Brahma, equals 4,320,000,000 years). All the king's brahmana advisers very happily approached him one by one to offer their humble respects.

Captivated by this great soul, King Mahijita's advisers offered obeisances to him and said very respectfully, "Only because of our great good fortune, Oh sage, have we been allowed to see you." Lomasa Rishi saw them bowing down to him and replied, "Kindly let me know why you have come here. Why are you praising me? I must do all I can to solve your problems, for sages like me have only one interest: to help others. Do not doubt this."

Lomasa Rishi had all good qualities because he was a devotee of the Lord. As stated in the Srimad-Bhagavatam (5:18:12),

"Yasyasti bhaktir bhagavaty akinchana

sarvair gunais tatra samasate surah

harav abhaktasya kuto mahad-guna

manorathenasati dhavato bahih

In one who has unflinching devotional service to Krishna, all the good qualities of Krishna and the demigods are consistently manifest. However, he who has no devotion to the Supreme Personality of Godhead has no good qualifications because he is engaged by mental concoction in material existence, which is the external feature of the Lord."

The king's representatives said, "We have come to you, Oh exalted sage, to ask for your help in solving a very serious problem. Oh sage, you are like Lord Brahma. Indeed, there is no better sage in the entire world. Our king, Mahijita, is without a son, though he has sustained and protected us as if we were his sons. Seeing him so unhappy on account of being sonless, we have become very sad, Oh sage, and therefore we have entered the forest to perform severe austerities. By our good fortune we happened upon you. Everyone's desires and activities become successful just by your darshan. Thus we humbly ask that you tell us how our kind king can obtain a son."

Hearing their sincere plea, Lomasa Rishi absorbed himself in deep meditation for a moment and at once understood the king's previous life. Then he said, "Your ruler was a merchant in his past life, and feeling his wealth insufficient, he committed sinful deeds. He traveled to many villages to trade his goods. Once, at noon on the day after the Ekadashi that comes during the light fortnight of the month of Jyeshtha (Trivikrama - May-June), he became thirsty while traveling from place to place. He came upon a beautiful pond on the outskirts of a village, but just as he was about to drink at the pond a cow arrived there with her new-born calf. These two creatures were also very thirsty because of the heat, but when the cow and calf started to drink, the merchant rudely shoved them aside and selfishly slaked his own thirst. This offense against a cow and her calf has resulted in your king's being without a son now. But the good deeds he performed in his previous life have given him rulership over an undisturbed kingdom."

Hearing this, the king's advisers replied, "Oh renowned rishi, we have heard that the Vedas say one can nullify the effects of one's past sins by acquiring merit. Be so kind as to give us some instruction by which our king's sins can be destroyed; please give him your mercy so that a prince will take birth in his family."

Lomasa Rishi said, "There is an Ekadashi called Putrada, which comes during the light fortnight of the month of Shravana. On this day all of you, including your king, should fast and stay awake all night, strictly following the rules and regulations. Then you should give the king whatever merit you gain by this fast. If you follow these instructions of mine, he will surely be blessed with a fine son."

All the king's advisers became very pleased to hear these words from Lomasa Rishi, and they all offered him their grateful obeisances. Then, their eyes bright with happiness, they returned home.

When the month of Shravana arrived, the king's advisers remembered the advice of Lomasa Rishi, and under their direction all the citizens of Mahismati-puri, as well as the king, fasted on Ekadashi. And on the next day, Dvadashi, the citizens dutifully offered their accrued merit to him. By the strength of all this merit, the queen became pregnant and eventually gave birth to a most beautiful son. O Yudhisthira," Lord Krishna concluded, "the Ekadashi that comes during the light fortnight of the month of Shravana has thus rightfully become famous as Putrada ["bestower of a son"]. Whoever desires happiness in this world and the next should certainly fast from all grains and legumes on this holy day.

Indeed, whoever simply hears the glories of Putrada Ekadashi becomes completely free of all sins, is blessed with a good son, and surely ascends to heaven after death."

Thus ends the narration of the glories of Shravana-sukla Ekadashi, or Putrada Ekadashi, from the Bhavishya Purana.

## Ananda Ekadashi

(Bhadrapada Krishna or Aja Ekadashi)

Krishna paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Sri Yudhisthira Maharaja said, "Oh Janardana, protector of all living entities, please tell me the name of the Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Bhadrapada (August-September)."

The Supreme Lord, Sri Krishna, then replied, "Oh King, hear Me attentively. The name of this sin-removing, sacred Ekadashi is Aja. Any person who fasts completely on this day and worships Hrishikesha, the master of the senses, becomes free of all reactions to his sins. Even one who simply hears about this Ekadashi is freed from his past sins. Oh King, there is no better day than this in all the earthly and heavenly worlds. This is true without a doubt.

There once lived a famous king named Harishchandra, who was the emperor of the world and a person of great truth and integrity. His wife's name was Chandramati, and he had a son named Lohitashva. By the force of destiny, however, Harishchandra lost his great kingdom and sold his wife and son. The pious king himself became a menial servant of a dog-eater, who made him guard a crematorium. Yet even while doing such menial service, he did not forsake his truthfulness and good character, just as soma-rasa, even when mixed with some other liquid, does not lose its ability to bestow immortality.

The king passed many years in this condition. Then one day he sadly thought, "What shall I do? Where shall I go? How can I be delivered from this plight?" In this way he drowned in an ocean of anxiety and sorrow.

One day a great sage happened by, and when the king saw him he happily thought, "Ah, Lord Brahma has created brahmins just to help others." Harishchandra paid his respectful obeisances to the sage, whose name was Gautama Muni. With joined palms the king stood before Gautama Muni and narrated his pitiful story.

Gautama Muni was astonished to hear the king's tale of woe. He thought, "How has this mighty king been reduced to collecting clothes from the dead?" Gautama Muni became very much compassionate toward Harishchandra and instructed him on the process of fasting for purification. Gautama Muni said, "Oh king, during the dark fortnight of the month of Bhadrapada there occurs an especially meritorious Ekadashi named Aja (Annada), which removes all sins. Indeed, this Ekadashi is so auspicious that if you simply fast on that day and perform no other austerity, all your sins will be nullified. By your good fortune it is coming in just seven days. So I urge you to fast on this day and remain awake through the night. If you do so, all the reactions of your past sins will come to an end. Oh Harishchandra, I have come here because of your past pious deeds. Now, all good fortune to you in the future!" So saying, the great sage Sri Gautama Muni immediately disappeared from his vision.

King Harishchandra followed Gautama Muni's instructions concerning fasting on the sacred day of Aja Ekadashi. Oh Maharaja Yudhisthira, because the king fasted on that day, the reactions to his previous sins were completely destroyed at once. Oh lion among kings, just see the influence of this Ekadashi fast! It immediately vanquishes whatever miseries one may be suffering as a result of past karmic sinful activities. Thus all Harishchandra's miseries were relieved. Just by the power of this wonderful Ekadashi, he was reunited with his wife and son, who had died but were now revived. In the heavenly regions the devas (demigods) began beating on their celestial kettledrums and showering down flowers upon Harishchandra, his queen, and their son. By the blessings of the Ekadashi fast, he regained his kingdom without difficulty. Moreover, when King Harishchandra left the planet, his relatives and all his subjects too, went with him to the spiritual world.

Oh Pandava, whoever fasts on Aja Ekadashi is surely freed from all his sins and ascends to the spiritual world. And whosoever hears and studies the glories of this Ekadashi achieves the merit gained by performing a horse sacrifice."

Thus ends the narration of the glories of Bhadrapada-krishna Ekadashi, or Aja Ekadashi, from the Brahma-vaivarta Purana.

## Parshva Ekadashi

(Parivartini or Vamana Ekadashi)

Gaura paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Sri Yudhishthira Maharaja asked of Lord Sri Krishna, "What is the name of that Ekadashi that occurs during the light fortnight (Shukla paksha) of the month of Bhadrapada (August-September "Hrishikesha mase")? Who is the worshipable Deity for this Ekadashi, and what merit does one attain in observing it? Kindly reveal all of this to me my Lord."

The Supreme Personality of Godhead Lord Sri Krishna addressed His devoted Yudhishthira as follows, "This Ekadashi, Oh Yudhishthira, is called Vamana Ekadashi, and it bestows upon those who observe it both great merit and ultimate liberation from material bondage. Therefore, because it removes all one's sinful reactions, it is also called Jayanti Ekadashi. Just hearing of its glories frees one from all his past misdeeds. So auspicious is this fast that observing it bestows the same merit as that earned by performing a horse sacrifice. There is no better Ekadashi than this, because it awards liberation so easily. Thus if one truly desires freedom from the punishing material world, one should fast on Vamana Ekadashi. "While observing this holy fast, a Vaishnava should lovingly worship the Supreme Lord in His form as Vamandev, the dwarf incarnation, whose eyes are like lotus petals. By doing so, he worships all other Deities as well, including Brahma, Vishnu, and Shiva, and at death he undoubtedly goes to that abode of Sri Hari. In all the three worlds there is no fast that is more important to observe.

The reason this Ekadashi is so auspicious is that it celebrates the day when the sleeping Lord Vishnu turns over on His other side; thus it is also known as Parivartinii Ekadashi."

Maharaja Yudhishthira then asked of the Lord, "Oh Janardana, please clear up a question I have. How is it that the Supreme Lord sleeps and then turns over on His side? Oh Lord, when You are asleep what happens to all the other living entities? Please also tell me how You bound the king of the demons, Bali Daityaraj (Bali Maharaja), as well as how one may please the brahmanas. How does one observe Chaturmasya, which You mention in the Chaturmasya-mahatmya of the Bhavishya Purana? Kindly be merciful to me and answer these questions."

The Supreme Personality of Godhead Sri Krishna replied, "Oh Yudhishthira, lion among Kings, I will gladly narrate to you an historical event that, simply by hearing, eradicates all one's sinful reactions.

In the Treta-yuga there once was a king of the name Bali. Though born in a family dynasty of demons (daityas), he was very devoted to Me. He sang many Vedic hymns to Me and performed the homa rituals (fire sacrifices) just to satisfy Me. He respected the twice-born brahmins and engaged them in performing sacrifices daily. This great soul had a quarrel with Indra, however, and eventually defeated him in battle. Bali took over his entire celestial kingdom, which I Myself had given to Indra.

Therefore Indra and all the other devas (demigods), along with many great sages, approached Me and complained about Bali Maharaja. Bowing their heads to the ground and offering many sacred prayers from the Vedas, they worshipped Me along with their spiritual master, Brihaspati. Thus I agreed to appear on their behalf as a dwarf Vamanadev, My fifth incarnation."

King Yudhishthira further enquired, "Oh Lord, how was it possible for You to conquer such a powerful demon, and only by coming in the form of a dwarf brahmin? Please explain this clearly, for I am Your faithful devotee."

The Supreme Lord, Sri Krishna replied, "Though a dwarf, I was a brahmana, and I approached that pious king Bali to ask him for alms in the form of land. I said, "Oh Daityraj Bali, please give Me just three steps of land in charity. Such a small piece of land will be good as all the three worlds for Me." Bali agreed to grant My request without lengthy consideration. But as soon as he vowed to give Me the land, My body began to expand into a gigantic transcendental form. I covered the entire Earth with My feet, all the Bhuvarloka with My thighs, the Swarga heavens with My waist, Maharloka with My stomach, Janaloka with My chest, Tapoloka with My neck, and Satyaloka with My head and face. I covered the entire material creation. Indeed, all the planets of the universe, including the Sun and the Moon, were encompassed by My gigantic form." Seeing this astonishing pastime of Mine, all the demigods, including Indra and Shesha, the king of the snakes, began to sing Vedic hymns and offer prayers to Me. Then I took Bali by the hand and said to him, "Oh sinless one, I have covered the whole Earth with one step and all the heavenly planets with the second. Now where shall I place My foot to measure the third step of land you promised Me?" Upon hearing this, Bali Maharaja bowed down in humility and offered Me his head to place My third step. Oh Yudhishthira, I placed My foot on his head and sent him all the way to Patalaloka.

Seeing him thus humbled, I became very pleased and told Bali that henceforth I would permanently reside in his palace.

Thereafter, on Parivartinii Ekadashi, which occurs during the light part of the month of Bhadra (August-September), Bali, the son of Virochana, grandson of Prahlad, installed a Deity form of Me in his residence. Oh king, until Haribodhinii Ekadashi, which occurs during the light part of the month of Karttika, I continue to sleep in the ocean of milk. The merit one accumulates during this period is particularly powerful.

One should therefore observe Parivartinii EkAdashi carefully. Indeed, it is especially purifying and thus cleanses one of all sinful reactions. On this day the faithful devotee should worship Lord Trivikrama, Vamanadeva, who is the supreme father, because on this day I turn over to sleep on My other side. If possible, on this day one should give a qualified person some yogurt mixed with rice, as well as some silver, and then remain awake throughout the night. This simple observance will free one of all material conditioning. One who observes this sacred Parivartinii Ekadashi in the way I have described will surely attain all kinds of happiness in this world and the kingdom of God in the hereafter. One who simply hears this narration with devotion will go to the abode of the demigods and shine there like the Moon itself, so powerful is observance of this Ekadashi. Indeed, this observance is as powerful as the performance of a thousand horse sacrifices."

Thus ends the narration of the glories of Parivartinii Ekadashi, or Vamana Ekadashi, which occurs during the light part of the month of Bhadrapada, from the Brahma-vaivarta Purana.

NOTE:

The next day after Ekadashi is Sri Vamana Dvadashi: Appearance day of Lord Vamanadev. Ekadashi fast is observed till noon. The fast is broken after noon with Ekadashi prasadam. Next day (Sri Vamana Dvadashi), observe Lord Vamanadev's appearance by again fasting till noon and by chanting extra Mahamantra japa praying to the Lord for His shelter. Break this fast with joyful feasting of Lord Vamanadev's appearance day mahaprasadam!

## Indira Ekadashi

(Ashwin Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Padmanabha (Ashwini) masa

Yudhishthira Maharaj said, "Oh MadhusUdana, Oh killer of the Madhu demon, what is the name of the Ekadashi that occurs during the dark fortnight (krishna paksha) of the month of Ashwin (September-October)? Please describe its glories to me."

The Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna then replied, "This Holy day is called Indira Ekadashi. If a person fasts on this day, all his sins are eradicated and his forefathers who have fallen into hell are liberated. Oh best of kings, one who simply hears about this sacred Ekadashi achieves the great merit earned by performing a horse sacrifice.

In the Satya-yuga there lived a king named Indrasena, who was so powerful that he destroyed all his enemies. His kingdom was called Mahishmati-puri. The glorious and highly religious King Indrasena took good care of his subjects, and therefore he was rich in gold, grains, sons, and grandsons. He was greatly devoted to Lord Sri Vishnu as well. He especially enjoyed chanting My name, calling out "Govinda! Govinda!". In this way King Indrasena systematically dedicated himself to pure spiritual life and spent much time meditating on the Absolute Truth. One day, as King Indrasena happily and peacefully presided over his assembly, the perfect orator, Sri Narada Muni, was seen descending. White as a conch, shining like the moon, like a jasmine flower, like a lightening bolt, Narada Muni descending from the sky. He is decorated with matted locks of reddish hair. The king offered Devarishi Narada, the saint among the devas (demigods), great respect by greeting him with joined palms, inviting him into the palace, offering him a comfortable seat, washing his feet, and speaking sweat words of welcome. Then Narada Muni said to Maharaj Indrasena, "Oh king, are the seven limbs of your kingdom prospering?" The seven limbs of a king's domain being; the king's well being himself, his ministers, his treasury, his military forces, his allies, the brahmanas, the sacrifices performed in his kingdom, and the needs of the king's subjects. Is your mind absorbed in thinking of how you can properly perform your occupational duty? Are you becoming more and more devoted and dedicated to the service of the Supreme Lord, Sri Vishnu? The king replied, "By your kind grace, Oh greatest of sages, everything is quite well. Today, just by your presence all the sacrifices in my kingdom are successful ! Please show me mercy and explain the reason for your kind visit here." Sri Narada, the sage among the devas, then said, "Oh lion among kings, listen to my astonishing words. When I descended from Brahmaloka to Yamaloka, Lord Yamaraja praised me very graciously and offered me an excellent seat. As I glorified his truthfulness and wonderful service to the Supreme Lord, I noticed your father in Yamaraja's assembly. Though he had been very religious, because he broke an Ekadashi fast prematurely, he had to go to the Yamaloka. Your father gave me a message for you. He said, "In Mahishmati lives a king named Indrasena. Please tell him about my situation here - that because of my past sinful deeds I have somehow been forced to reside in Yamaraja's kingdom. Please give him this message from me: "Oh son, kindly observe the coming Indira Ekadashi and give much in charity so I can go upward to heaven."

Philosophically we can understand that every living entity is an individual, and individually everyone has to practice Krishna consciousness to traverse back to home, back to Godhead. As stated in Garuda Purana, someone who is suffering in hell cannot practice Krishna consciousness, because this requires some mental peace, which the reactionary tortures of hell make impossible. If a relative of a sinner suffering in hell gives some charity in the name of the sinner, he can leave hell and enter the heavenly planets. But if the sinner's relative observes this Ekadashi fast for his suffering kinsman, the kinsman goes directly to the spiritual world, as stated in this narration based on Brahma-vaivarta Puranam. Narada continued, "Just to deliver this message, Oh king, have I come to you. You should help your father by observing the fast of Indira Ekadashi. By the merit you gain, your father will go to heaven." King Indrasena asked, "Oh great Naradji, please be merciful and tell me specifically how to observe a fast on Indira Ekadashi, and also tell me during what month and on what day it occurs." Narada Muni replied, "Oh king, please listen as I describe to you the full process of observing the Indira Ekadashi.

1.This Ekadashi occurs during the dark fortnight of the month of Ashwin.

2.On the Dashami tithi, the day before Ekadashi, rise early in the morning, take bath, and then do some service for God with full faith.

3.At noon, bathe again in running water and then offer oblations to your forefathers with faith and devotion.

4.Be sure not to eat more than once on this day and at night sleep on the floor.

5.When you awaken on Ekadashi morning, cleanse your mouth and teeth thoroughly and then with deep devotion for the Lord take this sacred vow: "Today I shall fast completely and give up all kinds of sense enjoyment. Oh lotus-eyed Supreme Personality of Godhead, Oh infallible one, please give me shelter at Your lotus feet."

6.At noon, stand before the sacred form of the Sri Shaligram Shila and worship Him faithfully, following all the rules and regulations; then offer oblations of ghee into the sacred fire, and tarpana directed to help your forefathers.

7.Next, feed qualified Brahmins (obviously non-grain prasadams) and offer them some charity according to your means.

8.Now take the food pindas you offered to your forefathers, smell it, and then offer it to a cow. Next, worship Lord Hrishikesha with incense and flowers, and finally, remain awake all night near the Deity of Lord Sri Keshava.

9.Early in the morning of the next day, Dvadasi tithi, worship Sri Hari with great devotion and invite Brahmin devotees to a sumptuous feast.

10.Then feed you relatives, and finally take your meal in silence.

Oh king, if you strictly observe a fast on Indira Ekadashi in this way, with controlled senses, your father will surely be elevated to the abode of lord Vishnu." After saying this, Devarishi Narada immediately disappeared from the scene to bless someone else with his presence. King Indrasena followed the great saint's instructions perfectly, observing the fast in the association of his relatives and servants. As he broke his fast on the Dvadashi tithi, flowers fell from the sky. The merit that Indrasena maharaj earned by observing this fast released his father from the kingdom of Yamaraja and caused him to attain a completely spiritual body. Indeed, Indrasena saw him rising to the abode of Lord Hari on the back of Garuda Vahan. Indrasena himself was able to rule his kingdom without any obstacles, and in time when he handed over the kingdom to his son, he also went to the spiritual realm of Vaikuntha.

Oh Yudhishthira, these are the glories of the Indira Ekadashi, which occurs during the dark fortnight of the month of Ashwin. Whoever hears or reads this narration certainly enjoys life in this world, is freed of all reactions to his past sins, and at the time of death returns home, back to Godhead, where he lives eternally."

Thus ends the narration of the glories of Ashwin-krishna Ekadashi, or Indira Ekadashi, taken from the Brahma-vaivarta Purana.

## Pashankusha Ekadashi

(Ashwin shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Padmanabha (Ashwini) masa

Yudhishthira maharaj said, "Oh Madhusudana, what is the name of the Ekadashi that comes during the light fortnight of the month of Ashvina (September - October)? Please be merciful and disclose this truth to me."

The Supreme Personality of Godhead Sri Krishna replied, "Oh king, please listen as I explain the glories of this Ekadashi - Papankusha Ekadashi - which removes all sins. On this day one should worship the Deity of Padmanabha, the lotus naveled Lord Vishnu, according to the rules of archana viddhi (regulations). By so doing, one achieves whatever heavenly pleasures one may want in this world, and at last attains liberation from this world thereafter. Simply by offering one's humble obeisances unto Lord Vishnu, the rider of Garuda, one can achieve the same merit as is gained by performing great penances for a long time restraining and controlling the senses. Although a person might have committed unlimited and abominable sins, he can still escape hellish punishment just by paying his obeisances to Lord Sri Hari, the taker away of all sin.

The merits gained by going on pilgrimage to the Holy Tirthas of this earthly planet can also be achieved simply by chanting the Holy names of Lord Vishnu. Whosoever chants these sacred names - such as Rama, Vishnu, Janardana or Krishna - especially on Ekadashi, never sees Yamaraj, the king of death's punishing abode. Nor does such a devotee who fasts on Papankusha Ekadashi, which is very dear to Me, see that plutonic abode.

Both the Vaishnava who criticizes Lord Shiva and the Shaivite (Saivite) who criticizes Me certainly go to hell. The merit obtained by performing one hundred horse sacrifices and one hundred Rajasurya sacrifices is not even equal to one sixteenth of the merit a devotee is able to attain by fasting on Ekadashi. There is no higher merit one can achieve than that attained by fasting on Ekadashi. Indeed, nothing in all the three worlds is as pleasing or as able to purify one of accumulated sin as Ekadashi, the day of the lotus-naveled Lord, Padmanabha. O king, until a person observes a fast on the day of Lord Padmanabha named Papankusha Ekadashi, he remains sinful, and the reactions of his past sinful activities never leave him like a chaste wife. There is no merit in all the three worlds that can match the merit that one gains by observing a fast on this Ekadashi. Whosoever observes it faithfully never has to see death personified, Lord Yamaraj. One who desires liberation, elevation to the heavens, good health, beautiful women, wealth, and food grains should simply fast on this Pashunkusha Ekadashi. O king, neither the Ganges, Gaya, Kashi, nor Pushkara, nor even the Holy site of Kurukshetra, can grant as much auspicious merit as this Papankusha Ekadashi.

O Maharaj Yudhishthira, protector of the earth, after observing Ekadashi during the daytime, the devotee should remain awake through the night, absorbed in hearing, chanting and serving the lord - for by so doing he easily attains to the Supreme abode of Lord Vishnu. Not only that, but ten generations of ancestors on his mother's side, ten generations on his father's side, and ten generations on his wife's side are all liberated by a single observance of a fast on this Ekadashi. All these ancestors attain their original, four armed transcendental Vaikuntha forms. Wearing yellow garments and beautiful garlands, they ride to the spiritual realm on the back of Garuda, the renown great enemy of the snakes. This is the benediction My devotee earns simply by observing one Papankusha Ekadashi properly.

O best of kings, whether one is a child, a youth, or in old age, fasting on Papankusha Ekadashi frees him from all sins and makes him immune to suffering a hellish rebirth. Whosoever observes a fast on the Papankusha Ekadashi becomes free of all his sins and returns to the spiritual abode of Lord Sri Hari. Whosoever donates gold, sesame seeds, fertile land, cows, grain, drinking water, an umbrella, or a pair of shoes on this most auspicious of Holy days will never have to visit the abode of Yamaraj, who always punishes the sinners. But if a resident of earth fails to perform spiritual deeds, especially the observance of a fast on days such as Ekadashi, his breathing is said to be no better, or of as much use as the breathing/puffing of a blacksmith's bellows.

O best of the kings, especially on this Papankusha Ekadashi, even the poor should first bathe and then give some charity according to their means, and perform other auspicious activities in accordance with their ability.

Whosoever performs sacrifices and benefits the people, or builds public ponds, resting places, gardens, or houses does not suffer the punishments of Yamaraj. Indeed, one should understand that a person much have performed such pious activities as these in the past life if he is long lived, wealthy, of high birth, or free from all diseases. But a person who observes Papankusha Ekadashi goes to the abode of the Supreme Personality of Godhead, Vishnu.

Lord Sri Krishna then concluded, "Thus, Oh saintly Yudhishthira, I have narrated to you the glories of the auspicious Papankusha Ekadashi."

Thus ends the narration of the glories of the Papankusha Ekadashi, or Ashwina-shukla Ekadashi, from the Brahma-vaivarta Purana.

## Rama Ekadashi

(Karttika Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Damodara (Karttika) masa

Yudhisthira Maharaj said, "O Janardana, O protector of all beings, what is the name of the Ekadashi that comes during the dark fortnight (Krishna paksha) of the month of Karttika (October - November)? Please impart this sacred knowledge to me."

The Supreme Lord, Sri Krishna then spoke as follows, "O lion among kings, please listen as I narrate to you. The Ekadashi that occurs during the dark part of the month of Karttika is called Rama Ekadashi. It is most auspicious, for it at once eradicates the greatest sins and awards one the passage to the spiritual abode. I shall now narrate to you its history and glories.

There once lived a famous king of the name Muchakunda, who was friendly to Lord Indra, the king of the heavenly planets, as well as with Yamaraj, Varuna, and Vibhishana, the pious brother of the demon Ravana. Muchakunda always spoke the truth and constantly rendered devotional service to Me. Because he ruled according to religious principles, there were no disturbances in his kingdom.

Muchakunda's daughter was named Chandrabhaagaa, after a sacred river, and the king gave her in marriage to Shobhana, the son of Chandrasena. One day, Shobhana visited his father-in-law's palace on the auspicious Ekadashi day. This visit made Shobhana's wife Chandrabhaga quite anxious, for she knew that her husband was physically very weak and unable to bear the austerity of a day-long fast. She said to him, "My father is very strict about following Ekadashi. On Dasami, the day before Ekadashi, he strikes a large kettledrum and announces, "Nobody should eat on Ekadashi, the sacred day of Sri Hari!" When Shobhana heard the sound of the kettledrum, he said to his wife, "O beautiful one, what am I to do now? Please tell me how I can save my life and obey your father's strictness and at the same time satisfy our guests!"

Chandrabhaga then spoke, "My dear husband, in my father's house nobody - not even the elephants or horses, what to speak of consenting human beings - eats on Ekadashi. Indeed, none of the animals are given their ration of grains, leaves, or straw - or even water ! - on Ekadashi, the sacred day of Sri Hari. So how can you escape fasting? My beloved husband, if you must eat something, then you should leave here at once. Now, with firm conviction decide on what you have to do." Prince Shobhana then said, "I have decided to fast on the sacred Ekadashi day. Whatever my fate is, it will surely come to pass." Deciding thus, Shobhana attempted to fast on this Ekadashi, but he became unbearably disturbed with excessive hunger and thirst.

Eventually the sun set in the west, and the arrival of the auspicious night made all the Vaishnavas very happy. O Yudhisthira, all the devotees enjoyed worshipping Me (Sri Hari) and remaining awake all through night, but Prince Shobhana that night became absolutely unbearable. Indeed, when the Sun rose on the Dwadashi, that Prince Shobhana was dead. King Muchakunda observed his son-in-law's funeral, ordering a large stack of wood be assembled for the fire, but he instructed his daughter Chandrabhaga not to join her husband on the funeral pyre. Thus Chandrabhaga, after performing all the purificatory processes and procedures for honouring her deceased husband, continued to live in her father's house." Lord Sri Krishna continued, "O best of the kings, Yudhisthira, even though Shobhana died because of observing Rama Ekadashi, the merit that he accrued enabled him, after his death, to become the ruler of a kingdom high on the peak of Mandarachala Mountain.

This kingdom was like a city of the demigods; very lustrous, with unlimited jewels set in the walls of its buildings that gave off light. The pillars were made of rubies, and gold inlaid with diamonds shone everywhere. As King Shobhana sat upon a throne beneath a pure white canopy, servants fanned him with yak-tail whisks. A stunning crown rested upon his head, beautiful earrings adorned his ears, a necklace graced his throat, and bejewelled armlets and bracelets encircled his arms. He was served by Gandharvas (the best of heavenly singers) and Apsaras (celestial dancers). Verily, he resembled a second Indra.

One day, a brahmin named Somasharma, who lived in Muchakunda's kingdom, happened upon Shobhana's kingdom while travelling to various places of pilgrimage. The brahmin saw Shobhana in all his resplendent glory and thought he might be the son-in-law of his own king Muchakunda. When Shobhana saw the brahmin approaching, he immediately rose up from his seat and welcomed him. After Shobhana had paid his respectful obeisances he asked the brahmin about his well-being and about the health and welfare of his (Shobhana's) father-in-law, his wife and all the residents of the city. Somasharma then said, "O king, all the residents and subjects are well in your father-in-law's kingdom, and Chandrabhaga and your other family members are also quite well. Peace and prosperity reign throughout the kingdom. But there is one thing, I'm quite astonished to find you here! Please tell me about yourself. Nobody has ever seen such a beautiful city as this! Kindly tell me how you obtained it." King Shobhana then began to tell his story, "Because I observed the Rama Ekadashi, I was given this splendid city to rule over. But for all of its grandeur, it is only temporary. I beg you to do something to correct this deficiency. You see, this is only an ephemeral city, a place of this material world. How may I make its beauties and glories permanent? Kindly reveal this to me by your instructions."

The brahmin then asked, "Why is this kingdom unstable and how will it become stable? Please fully explain this to me, and I shall try to help you." Shobhana then answered, "Because I fasted on the Rama Ekadashi without any faith, this kingdom is impermanent. Now hear how it can become permanent. Please return to Chandrabhaga, the beautiful daughter of king Muchukunda, and tell her what you have seen and understood about this place and about me.

Surely, if you, a pure hearted brahmin, tell her this, my city will soon become permanent." Thus the brahmin returned to his city and related the entire episode to Chandrabhaga, who was both surprised and overjoyed to hear this news of her husband. She said, "O brahmana, is this a dream you have seen, or is it actually a factual thing?" Somasharma the brahmin replied, "O Princess, I have seen your late husband face to face in that wonderful kingdom, which resembles a realm of the denizens' of heavens playgrounds. But you former husband has asked me to relate to you that he says that his kingdom is unstable and could vanish into thin air at any moment. Therefore he hope you can find a way to make it permanent."

Chandrabhaga then said, "O sage among the brahmins, please take me to that place where my husband resides at once, for I greatly desire to see him again! Surely I shall make his kingdom permanent with the merit that I have acquired by fasting on every Ekadashi throughout my life. Please reunite us at once, again. It is said that one who reunites separated persons also obtains very great merit." The humble brahmin Somasharma then led Chandrabhaga to Shobhana's effulgent kingdom. Before reaching it, however, they stopped at the foot of Mount Mandaracala, at the sacred ashrama of Vamadeva. Upon hearing their story, Vamadeva chanted hymns from the Vedas and sprinkled holy water from his samanya arghya upon Chandrabhaga. By the influence of that great Rishi's rites, the merit she had accrued by fasting for so many Ekadashi made her body transcendental. Ecstatic, her eyes beaming in wonder, Chandrabhaga continued on her journey. When Shobhana saw his wife approaching him high on Mount Mandarachala, he was overwhelmed with joy and called out to her in great happiness and jubilation. After she arrived, he seated her on his left side and she said to him, "O dearest Patiguru, please listen as I tell you something that will benefit you greatly. Since I was eight years old I have fasted regularly and with full faith on every Ekadashi. If I transfer to you all the merit I have accumulated, your kingdom will surely become permanent, and its prosperity will grow and grow until the coming of the great inundation!"

Lord Sri Krishna then continued to address Yudhisthira as follows, "O Yudhisthira, in this way Chandrabhaga who was beautifully decorated with the finest ornaments and had an exquisitely transcendental body, at last enjoyed peace and happiness with her husband. By the potency of Rama Ekadashi, Shobhana found his kingdom on the peaks of Mount Mandarachala able to fulfill all his desires and bestow upon him everlasting happiness, like that achieved from the transcendental Kaama-dhenu milch cow.

O greatest of kings, I have thus narrated to you the glories of Rama Ekadashi that falls in the dark fortnight of the month of Kartika. Anyone who observes sacred Ekadashi during both the light and the dark fortnight of each month is undoubtedly freed from the reactions to the sin of killing a brahmin. One should not differentiate between the Ekadashi of the light and dark parts of the month. As we have seen, both can award pleasure in this world and liberate even the most sinful and fallen souls. Just as black cows and white cows give equally good quality milk. So the Ekadashi of the dark fortnight (Krishna paksha) and the light fortnight (shukla or Gaura paksha) award the same high degree of merit and eventually liberate one from the repeated cycle of birth and death.

Anyone who simply hears this narration of the glories of the sacred day of Rama Ekadashi, is freed from all kinds of sin and attains the supreme abode of Lord Vishnu."

Thus ends the narration for the glories of the sacred Karttika-krishna Ekadashi, or Rama Ekadashi, from the Brahma-Vaivarta Purana of Srila Krishna Dwaipayana Veda Vyasa.

## Utthana Ekadashi

(Haribodhini Ekadashi or Devothani Ekadashi)

Gaura paksha, Damodara (Karttika) masa

It has four names: Haribodhini - Prabodhini - Devotthani - Utthana Ekadashi and it is the second Ekadashi (Kartik Shukla, light fortnight) in the month of Kartik.

Lord Brahma said to Narada Muni, "Dear son, O best of the sages, I shall narrate to you the glories of Haribodhini Ekadashi, which eradicates all kinds of sins and bestows great merit, and ultimately liberation, upon the wise persons who surrender unto the Supreme Lord.

O best of the brahmanas, the merits acquired by bathing in the Ganges remain significant only as long as Haribodhini Ekadashi does not come. This Ekadashi, which occurs during the light fortnight of the month of Kartika, is much more purifying than a bath in the ocean, at a place of pilgrimage, or in a lake. This sacred Ekadashi is more powerful in nullifying sin than one thousand Asvamedha sacrifices and one hundred Rajasuya sacrifices."

Narada Muni inquired, "O father, please describe the relative merits of fasting completely on Ekadashi, eating supper (without grains or beans), or eating once at midday (without grains or beans)." Lord Brahma replied, "If a person eats once at midday on Ekadashi, the sins of his previous birth are erased, if he eats supper, the sins acquired during his previous two births are removed, and if he fasts completely, the sins accumulated during his pervious seven births are eradicated. O son, whatever is only rarely achieved within the three worlds is obtained by him who strictly observes Haribodhini Ekadashi. A person whose sins equal Mount Sumeru in volume sees them all reduced to nothing if he simply fasts on Papaharini Ekadashi (another name for Haribodhini Ekadashi). The sins a person has accumulated over a thousand previous births are burned to ashes if he not only fasts but also remains awake throughout Ekadashi night, just as a mountain of cotton can be burned to ashes if one lights a small fire in it.

O Narada, a person who strictly observes this fast achieves the results I have mentioned. Even if one does a small amount of pious activity on this day, following the rules and regulations, one will earn merit to Mount Sumeru in volume; however a person who does not follow the rules and regulations given in the Scriptures may perform pious activity equal to Mount Sumeru in volume, but he will not earn even a small amount of merit. One who does not chant the Gayatri mantra three times a day, who disregards fast days, who does not believe in God, who criticises the Vedic Scriptures, who thinks the Vedas bring only ruination to one who follows their injunctions, who enjoys another's wife, who is utterly foolish and wicked, who does not appreciate any service that has been rendered to him, or who cheats others - such a sinful person can never perform any religious activity effectively. Be he a brahmana or a shudra, whoever tries to enjoy another man's wife, particularly the wife of a twice-born person, is said to be no better than a dog-eater. O best of the sages, any brahmana who enjoys sex with a widow or a brahmana lady married to another man brings ruin to himself and his family. Any brahmana who enjoys illicit sex will have no children in his next life, and any past merit he may have earned is ruined. Indeed, if such a person displays any arrogance toward a twice-born brahmana or a spiritual master, he loses all his spiritual advancement immediately, as well as his wealth and children.

These three kinds of men ruin their acquired merits: he whose character is immoral, he who has sex with the wife of a dog-eater, and he who appreciates the association of rogues. Whoever associates with sinful people and visits their homes without a spiritual purpose will go directly to the abode of Lord Yamaraj, the superintendent of death. And if someone eats in such a home, his acquired merit is destroyed, along with his fame, duration of life, children, and happiness. Any sinful rascal who insults a saintly person soon loses his religiosity, economic development, and sense gratification, and he at last burns in the fire of hell. Anyone who likes to offend saintly persons, or who does not interrupt someone who is insulting saintly persons, is considered no better than an ass. Such a wicked man sees his dynasty destroyed before his very eyes.

A person whose character is unclean, who is a rogue or a swindler, or who always finds fault with others does not achieve a higher destination after death, even if he gives charity generously or performs other pious deed. Therefore one should refrain from performing inauspicious acts and perform only pious ones, by which one will acquire merit and avoid suffering. However, the sins of one who, after due consideration, decides to fast of Haribodhini Ekadashi are erased from one hundred previous lives, and whoever fasts and remains awake overnight on this Ekadashi achieves unlimited merit and after death goes to the supreme abode of Lord Vishnu, and then thousand of his ancestors, relatives, and descendants also reach that abode. Even if one's forefathers were implicated in many sins and are suffering in hell, they still attain beautifully ornamented spiritual bodies and happily go to Vishnu's abode.

O Narada, even one who has committed the heinous sin of killing a brahmana is freed of all stains on his character by faster on Haribodhini Ekadashi and remaining awake that night. The merit that cannot by won by bathing in all the places of pilgrimage, performing a horse sacrifice, or giving cows, gold, or fertile land in charity can easily be achieved by fasting on this holy day and remaining awake throughout the night. Anyone who observes Haribodhini Ekadashi is celebrated as highly qualified and makes his dynasty famous. As Death is certain, so losing one's wealth is also certain. Knowing this, O best of sages, one should observe a fast on this day so dear to Hari - Sri Haribodhini Ekadashi. All places of pilgrimage in the three worlds at once come to reside in the house of a person who fasts on this Ekadashi. Therefore, to please the Lord, who holds a disc in His hand, one should give up all engagements, surrender, and observe this Ekadashi fast. One who fasts on this Haribodhini day is acknowledged as a wise man, a true yogi, an ascetic, and one whose senses are truly under control. He alone enjoys this world properly, and he will certainly achieve liberation. This Ekadashi is very dear to Lord Vishnu, and thus it is the very essence of religiosity. Even one observance of it bestows the topmost reward in all the three worlds.

O Naradaji, whoever fasts on this Ekadashi will definitely not enter a womb again, and thus faithful devotees of the Supreme Godhead give up all varieties of religion and simply surrender to fasting on this Ekadashi. For that great soul who honours this Ekadashi by fasting and remaining awake throughout the night, the Supreme Lord, Sri Govinda, personally terminates the sinful reactions that soul has acquired by the actions of his mind, body, and words. "O son, for anyone who bathes in a place of pilgrimage, gives charity, chants the holy names of the Supreme Lord, undergoes austerities, and performs sacrifices for God on Haribodhini Ekadashi, the merit thus earned all becomes imperishable. A devotee who worships Lord Madhava on this day with first-class paraphernalia becomes free from the great sins of a hundred lifetimes. A person who observes this fast and worships Lord Vishnu properly is freed from great danger.

This Ekadashi fast pleases Lord Janardana so much that He takes the person who observes it back to His abode, and while going there the devotee illuminates then ten universal directions. Whoever desires beauty and happiness should try to honour Haribodhini Ekadashi, especially if it falls on Dvadashi. The sins of one's past hundred births - the sins committed during childhood, youth and old age in al those lifetimes, whether those sins are dry or wet - are nullified by the Supreme Lord Govinda if one fasts on Haribodhini Ekadashi with devotion. Haribodhini Ekadashi is the best Ekadashi. Nothing is unobtainable or rare in this world for one who fasts on this day, for it gives food grains, great wealth, and high merit, as well as eradication of all sin, the terrible obstacle to liberation. Fasting on this Ekadashi is a thousand times better than giving charity on the day of the solar or lunar eclipse. Again I say to you, O Naradaji, whatever merit is earned by one who bathes in a place of pilgrimage, performs sacrifices, and studies the Vedas is only one then-millionth the merit earned by the person who fasts but one on Haribodhini Ekadashi. Whatever merit one has acquired in his life by some pious activities becomes completely fruitless if one does not observe the Ekadashi fast and worship Lord Vishnu in the month of Kartika. Therefore, you should always worship the Supreme Lord, Janardana, and render service to Him. Thus you will attain the desired goal, the highest perfection.

On Haribodhini Ekadashi, a devotee of the Lord should not eat in another's house or eat food cooked by a non devotee. If he does so, he achieves only the merit of fasting on a full moon day. Philosophical discussion of Scriptures in the month of Kartika pleases Sri Vishnu more than if one gives elephants and horses in charity or performs a costly sacrifice. Whoever chants or hears descriptions of Lord Vishnu's qualities and pastimes, even if but a half or even a fourth of a verse, attains the wonderful merit derived from giving away a hundred cows to a brahmana.

O Narada, during the month of Kartika one should give up all kinds or ordinary duties and devote one's full time and energy especially while fasting, to discussing the transcendental pastimes of the Supreme Lord. Such glorification of Sri Hari on the day so dear to the Lord, Ekadashi, liberates a hundred previous generations. One who spends his time enjoying such discussions, especially in the month of Kartika, achieves the results of performing ten thousand fire sacrifices and burns all his sins to ashes. "He who hears the wonderful narrations concerning Lord Vishnu, particularly during the month of Kartika, automatically earns the same merit as that bestowed upon someone who donates a hundred cows in charity. O great sage, a person who chants the glories of Lord Hari on Ekadashi achieves the merit earned by donating seven islands."

Narada Muni asked his glorious father, "O universal sire, I best of all demigods, please tell me how to observe this most sacred Ekadashi. What kind of merit does it bestow upon the faithful?"

Lord Brahma replied, "O son, a person who wants to observe this Ekadashi should rise early on Ekadashi morning, during the brahma-muhurta hour (an hour and a half before sunrise until fifty minutes before sunrise). He should then clean his teeth and bathe in a lake, river, pond, or well, or in his own home, as the situation warrants. After worshipping Lord Sri Keshava, he should listen carefully to the sacred descriptions of the Lord. He should pray to the Lord thus: "O Lord Keshava, I shall fast on this day, which is so dear to You, and tomorrow I shall honour Your sacred prasadam. O lotus-eyed Lord, O infallible one, You are my only shelter. Kindly protect me." Having spoken this solemn prayer before the Lord with great love and devotion, one should fast cheerfully. O Narada, whoever remains awake all night on this Ekadashi, singing beautiful songs glorifying the Lord, dancing in ecstasy, playing delightful instrumental music for His transcendental pleasure, and reciting the pastimes of Lord Krishna as records in bona-fide Vedic literature - such a person will most assuredly reside far beyond the three worlds, in the eternal, spiritual realm of God.

On Haribodhini Ekadashi one should worship Sri Krishna with camphor, fruits, and aromatic flowers, especially the yellow agaru flower. One should not absorb oneself in making money on this important day. In other words, greed should be exchanged for charity. This is the process for turning loss into unlimited merit. One should offer many kinds of fruits to the Lord and bathe Him with water from a conchshell. Each of these devotional practices, when performed on Haribodhini Ekadashi, is ten million times more beneficial than bathing in all the places of pilgrimage and giving all forms of charity. Even Lord Indra joins his palm and offers his obeisances to a devotee who worships Lord Janardana with first-class agastya flowers of this day. The supreme Lord Hari is very pleased when he is decorated with nice agastya flowers. O Narada, I give liberation to one who devotedly worships Lord Krishna on this Ekadashi in the month of Kartika with leaves of the bel tree. And for one who worships Lord Janardana with fresh tulasi leaves and fragrant flowers during this month, O son, I personally burn to ashes all the sins he has committed for then thousand births.

One who merely sees Tulsi Maharani, touches her, mediates on her, narrates her history, offers obeisances to her, prays to her for her grace, plants her, worships her, or waters her lives in the abode of Lord Hari eternally. O Narada, one who serves Tulsi-devi in these nine ways achieves happiness in the higher world for as many thousands of yugas as there are roots and subroots growing from a mature tulasi plant. When a full grown tulasi plant produces seeds, many plants grow from those seeds and spread their branches, twigs, and flowers, and these flowers also produce numerous seeds. For as many thousands of kalpas as there are seeds produced in this way, the forefathers of one who serves tulasi in these nine ways will live in the abode of Lord Hari.

Those who worship Lord Keshava with kadamba flowers, which are very pleasing to Him, get is mercy and do not see the abode of Yamaraj, death personified. What is the use of worshipping someone else if all desires can be fulfilled by pleasing Lord Hari? For example, a devotee who offers Him bakula, ashoka, and patali flowers is freed from misery and distress for as long as the sun and moon exist in this universe, and at last he achieves liberation. O best of the brahmanas, an offering of kannera flowers to Lord Jagannatha brings as much mercy upon the devotee as that earned by worshipping Lord Keshava for four yugas. One who offers tulasi flowers (manjaris) to Sri Krishna during the month of Kartika receives more merit than can be obtained by donating ten million cows. Even a devotional offering of newly grown sprouts of grass brings with it a hundred times the benefit obtained by ordinary ritualistic worship of the Supreme Lord.

One who worships Lord Vishnu with the leaves of the samika tree is freed from the clutches of Yamaraja, the lord of death. One who worships Vishnu during the rainy season with champaka or jasmine flowers never returns to the planet earth again. One who worships the Lord with but a single kumbhi flower achieves the boon of donating a pala of gold (two hundred grams). If a devotee offers a single yellow flower of the ketaki, or wood-apple, tree to Lord Vishnu, who rides on Garuda, he is freed from the sins of ten million births. Furthermore, one who offers Lord Jagannatha flowers and also a hundred leaves anointed with red and yellow sandalwood paste will certainly come to reside in Svetadvipa, far beyond the coverings of this material creation.

O greatest of brahmanas, Sri Narada, after thus worshipping Lord Keshava, the bestower of all material and spiritual happiness, on Haribodhini Ekadashi, one should rise early the next day, bathe in a rive, chant japa of Krishna's holy names, and render loving devotional service to the Lord at home to the nest of one's ability. To break the fast, the devotee should first offer some prasadam to brahmanas and only then, with their permission, eat some grains. Thereafter, to please the Supreme Lord, the devotee should worship his spiritual master, the purest of the Lord's devotees, and offer him sumptuous food, nice cloth, gold, and cows, according to the devotee's means. This will certainly please the Supreme Lord, the holder of the disc.

Next the devotee should donate a cow to a brahmana, and if the devotee has neglected some rules and regulation of spiritual life, he should confess them before brahmana devotees of the Lord. Then the devotee should offer them some dakshina (money). O king, those who have eaten supper on Ekadashi should feed a brahmana the next day. That is very pleasing to the Supreme Personality of Godhead.

O son, if a man has fasted without asking the permission of his priest, or if a woman has fasted without asking her husband's permission, he or she should donate a bull to a brahmana. Honey and yoghurt are also proper gifts for a brahmana. Someone who has fasted from ghee should donate milk, one who has fasted from grains should donate rice, one who has slept on the floor should donate a bedstead with a quilt, one who has eaten on a leaf plate should donate a pot of ghee, one who as remained silent should donate a bell, and one who has fasted from sesame should give gold in charity and feed a brahmana couple with sumptuous food. A man who wants to prevent baldness should donate a mirror to a brahmana, one who has second-hand shoes should donate shoes, and one who has fasted from salt should donate some sugar to a brahmana. During this month everyone should regularly offer a ghee lamp to Lord Vishnu or to Srimati Tulsidevi in a temple.

An Ekadashi fast is complete when one offers a qualified brahmana a gold or copper pot filled with ghee and ghee wicks, along with eight waterpots containing some gold and covered by cloths. One who cannot afford these gifts should at least offer a brahmana some sweet words. One who does so will surely attain the full benefit of fasting on Ekadashi.

After offering his obeisances and begging permission, the devotee should eat his meal. On this Ekadashi, Chaturmasya ends, so whatever one gave up during Chaturmasya should now be donated to brahmanas. One who follows this process of Chaturmasya receives unlimited merit, O king of kings, and goes to the abode of Lord Vasudeva after death. O king, anyone who observes the complete Chaturmasya without a break attains eternal happiness and does not receive another birth. But if someone breaks the fast, he becomes either a blind man or a leper.

Thus I have narrated to you the complete process for observing Haribodhini Ekadashi. Someone who reads or hears about this achieves the merit earned by donating cows to a qualified brahmana."

Thus ends the narration of the glories of Karttika-sukla Ekadashi - also known as Haribodhini Ekadashi or Devothani Ekadashi - from the Skanda Purana.

From Hari-Bhakti-Vilas:

PRABODHINIM UPOSYA EVA NA GARBHE VISATE NARAH SARVA DHARMAN PARITYAJYA TASMAT KURVITA NARADA (HARI BHAKTI VILASA 16/289 from SKANDA PURANA spoken by Lord Brahma) Oh Narada Muni, one who fasts on Prabodhini (when the Lord gets up) Ekadashi, does not enter again into the womb of another mother. Therefore, a person should give up all varieties of occupation and fast on this particular Ekadashi day.

DUGDHABDHIH BHOGI SAYANE BHAGAVAN ANANTO YASMIN DINE SVAPITI CA ATHA VIBHUDHYATE CA TASMINN ANANYA MANASAM UPAVASA BHAJAM KAMAM DADATY ABHIMATAM GARUDANKA SAYI (HARI BHAKTI VILASA 16/293 from PADMA PURANA) One who fasts with one pointed intelligence on the day when the Supreme Lord Sri Hari, Who sleeps on a bed of the enemy of Garuda (snake) goes to take rest in the Milk ocean on the bed of Ananta Sesa and also the day He gets up, gets all of his desires fulfilled.

BHAKTIPRADA HAREH SATU NAMNA KSATA PRAVODHINI YASA VISNOH PARA MURTIR AVYAKTA ANEKA RUPINI SA KSIPTA MANUSE LOKE DVADADI MUNI PUNGAVA (HARI BHAKTI VILASA 16/301 from VARAHA PURANA conversation between Yamaraja and Narada Muni) This Prabodhini Ekadashi is famous for rewarding devotion to Lord Sri Hari. Oh best of the sages (Narada Muni), the personality of Ekadashi is present on this earthly planet in an unmanifested form of Lord Hari. Srila Sanatana Gosvami remarks in his Digdarsini-tika that one who exactly observes the Ekadashi fast by observing this, he directly worships Lord Sri Hari. This is the meaning of this verse. Therefore, Ekadashi is said to be equal to Lord Sri Hari Himself.

CATUR DHA GRAHYA VAI CIRNAM CATUR MASYA VRATAM NARAH KARTIKE SUKLAPAKSE TU DVADASYAM TAT SAMACARET (HARI BHAKTI VILASA 16/412 from MAHABHARATA) A person who observed Caturmasya fast stated in four different ways should end his fast on the Dvadashi day on the light fortnight of the month of Karttika. (Of course in ISKCON we do Caturmasya & Kartika-vrata from Purnima to Purnima.)

EKADASYAM PARER DATTAM DIPAM PRAJVALYA MUSIKA MANUSYAM DURLABHAM PRAPYA PARAM GATIM AVAPA SA (HARI BHAKTI VILASA 16/129 from SKANDA PURANA) One rat (female mouse) had once burnt a ghee lamp which was offered by someone else on Ekadashi day. By doing so, she achieved a rarely achievable human form and at last attained the topmost destination.

Srila Sanatana Gosvami writes in his Digdarsini-tika, "In this verse it is found that it is possible to attain the results of directly offering a lamp on Ekadashi. This history of the mouse is very famous in the Padma Purana, Kartika Mahatmya. (In a temple of Lord Visnu, there was a mouse living who was eating the ghee from the extinguished ghee lamps which had been offered by others to Him. One day when she felt hungry to eat ghee, she tried to eat the ghee from a lamp which was not yet extinguished. While eating ghee from the lamp, the cotton wick got stuck in her teeth. Since the ghee wick had a flame, the mouse started jumping in front of the Lord's Deity form and thus died due to fire.

But Lord Sri Visnu accepted the jumping of that mouse with a lit ghee wick in her mouth as His aratik. In the end He gave her liberation, the topmost destination.)

Glories of Remaining Awake on the night of Prabodhini Ekadashi: (Padma Purana, Kartika Mahatmya). The sins accumulated in thousands of previous births burn like a mass of cotton for someone who remains awake during Prabodhani Ekadashi.

Even if guilty of the most heinous sins, such as killing a brahmana, O sage a person shakes away his sins by remaining awake in Visnu's honour throughout Prabodhani Ekadashi. All his mental, vocal, and physical sins will be washed away by Sri Govinda.(388-390) Results that are difficult to obtain even with great yajnas, such as Asvamedha, effortlessly accrue to those who remain awake during Prabodhani Ekadashi. (391)

The Lord should be taken out on a grand Ratha-yatra festival on this day after awakening Him from His sleep for the four months of Caturmasya i.e from Sayani Ekadashi when the Lord had taken rest on the Milk Ocean. This festival has been elaborately described in the Padma Purana.

## Utpanna Ekadashi

(Margasirsha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Kesava (Margasirsha) masa

Suta Goswami said, "O learned brahmanas, long ago Lord Sri Krishna, the Supreme Personality of Godhead, explained the auspicious glories of Sri Ekadashi and the rules and regulations governing each observance of fasting on that holy day. O best of the brahmins, whosoever hears about the origins and glories of these sacred fasts on the Ekadashi days goes directly to the abode of Lord Vishnu after enjoying many different kinds of happiness in this material world.

Arjuna, the son of Pritha, asked the Lord, "O Janardana, what are the pious benefits of complete fasting, eating only supper, or eating but once at midday on Ekadashi, and what are the regulations for observing the various Ekadashi days? Kindly narrate all this to me".

The Supreme Lord Krishna replied, "O Arjuna, in the beginning of winter (northern hemisphere), on the Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Margasirsha (November-December), a novice should begin his practice of observing a fast on Ekadashi. On Dasami, the day before Ekadashi, he should clean his teeth nicely. Then during the eight portion of Dasami, just as the Sun is about to set, he should eat supper.

The next morning the devotee should make a vow, according to the rules and regulations, to observe fasting. At midday he should bathe properly in a river, lake or small pond. A bath in a river is most purifying, thsat taken in a lake is less so, and a bath in a small pond is the least purifying. If neither a river, lake nor pond is accessible, he may bathe with well-water.

The devotee should chant this prayer containing the names of Mother Earth: "O Asvakrante! O Rathakrante! O Vishnukrante! O Vasundhare! O Mrttike! O Mother Earth! Kindly remove all the sins I have accumulated throughout my many past lives so that I may enter the sacred abode of the Supreme Lord." As the devotee chants, he should smear mud over his body. "'During the day of fasting the devotee should not speak to those who are fallen from their religious duties, to dog-eaters, to thieves, or to hypocrites. He should also avoid speaking with slanderers; with those who abuse the demigods, the Vedic literatures, or brahmanas; or with any other wicked personalities, such as those who have sex with forbidden women, those who are known plunderers, or those who rob temples. If any such person is spoken to or even seen during Ekadashi, one must purify oneself by looking directly at the sun.

Then the devotee should respectfully worship Lord Govinda with first- class food, flowers, and so forth. In his home he should offer the Lord a lamp in pure devotional consciousness. he should also avoid sleeping during the daytime and should completely abstain from sex. Fasting from all food and water, he should joyfully sing the Lord's glories and play musical instruments for His pleasure throughout the night. After remaining awake all night in pure consciousness, the worshipper should give charity to qualified brahmanas and offer his humble obeisances unto them, begging their forgiveness for his offences.

Those who are serious about devotional service should consider the Ekadashi that occur during dark fortnights to be as good as those that occur during bright fortnights. O king, one should never discriminate between these two kinds of Ekadashi.

Please listen as I now describe the results obtained by one who observes Ekadashi in this way. Neither the merit one receives by taking a bath in the sacred place of pilgrimage known as Sankhoddhara, where the Lord killed the Sankhasura demon, nor the merit one receives upon seeing Lord Gadadhara directly is equal to one sixteenth of the merit one obtains by fasting on Ekadashi. It is said that by giving charity on a Monday when the moon is full, one obtains a hundred thousand times the results of ordinary charity. O winner of wealth, one who gives charity on the day of the sankranti (equinox) attains four hundred thousand times the ordinary result. Yet simply by fasting on Ekadashi one obtains all these pious results, as well as whatever pious results one gets at Kurukshetra during an eclipse of the sun or moon. Furthermore, the faithful soul who observes complete fasting on Ekadashi achieves a hundred times more merit than one who performs an Asvamedha-yajna (horse sacrifice). One who observes Ekadashi just once earns ten times more merit than a person who gives a thousand cows in charity to a brahmana learned in the Vedas.

A person who feeds just one brahmacari earns ten times more merit than one who feeds ten good brahmanas in his own house. But a thousand times more merit than is earned by feeding a brahmacari is achieved by donating land to the needy and respectable brahmana, and a thousand time more than that is earned by giving away a virgin girl in marriage to a young, well- educated, responsible man. Ten times more beneficial than this is educating children properly on the spiritual path, without expecting any reward in return. Ten times better than this, however, is giving food grains to the hungry. Indeed, giving charity to those in need is the best of all, and there never has been or ever will be a better charity than this. O son of Kunti, all the forefathers and demigods in heaven become very satisfied when one gives food grains in charity. But the merit one obtains by observing a complete fast on Ekadashi cannot be measured. O Arjuna, best of all Kurus, the powerful effect of this merit is inconceivable even to the demigods, and half this merit is attained by one who eats only supper on Ekadashi.

One should therefore observe fasting on Lord Hari's day either by eating only once at midday, abstaining from grains and beans; or by fasting completely. The processes of staying in places of pilgrimage, giving charity, and performing fire sacrifices may boast only as long as Ekadashi has not arrived. Therefore anyone afraid of the miseries of material existence should observe Ekadashi. On Ekadashi one should not drink water from a conch-shell, kill living entities such as fish or pigs, or eat any grains or beans. Thus I have described to you, O Arjuna, the best of all methods of fasting, as you have inquired from Me."

Arjuna then asked, "O Lord, according to You, a thousand Vedic sacrifices do not equal even one Ekadashi fast. How can this be? How has Ekadashi become the most meritorious of all days?"

Lord Sri Krishan replied, "I will tell you why Ekadashi is the most purifying of all days. In the Satya-Yuga there once lived an amazingly fearsome demon called Mura. Always very angry, he terrified all the demigods, defeating even Indra, the king of heaven; Vivasvan, the sun-god; the eight Vasus; Lord Brahma; Vayu. the wind-god; and Agni, the fire-god. With his terrible power he brought them all under his control. Lord Indra then approached Lord Shiva and said, "We have all fallen from our planets and are now wandering helplessly on the earth. O lord, how can we find relief from this affliction? What will be the fate of us demigods?"

Lord Shiva replied, "O best of the demigods, go to that place where Lord Vishnu, the rider of Garuda, resides. He is Jagannatha, the master of all the universes and their shelter as well. He is devoted to protecting all souls surrendered to Him."

Lord Krishna continued, "O Arjuna, winner of wealth, after Lord Indra heard these words of Lord Shiva's, he proceeded with all the demigods to the place where Lord Jagannatha, the Lord of the universe, the protector of all souls, was resting. Seeing the Lord sleeping upon the water, the demigods joined their palms and, led by Indra, recite the following prayers: "'"O Supreme Personality of Godhead, all obeisances to You. O Lord of lords, O You who are praised by the foremost demigods, O enemy of all demons, O lotus-eyed Lord, O Madhusudana (killer of the Madhu demon), please protect us. Afraid of the demon Mura, we demigods have come to take shelter of You. O Jagannatha, You are the doer of everything and the creator of everything. You are the mother and the father of all universes. You are the creator, the maintainer, and the destroyer of all. You are the supreme helper of all the demigods, and You alone can bring peace to them. you alone are the earth, the sky, and the universal benefactor. You are Shiva, Brahma, and also Vishnu, the maintainer of the three worlds. You are the gods of the sun, moon, and fire. You are the clarified butter, the oblation, the sacred fire, the mantras, the rituals, the priests, and the silent chanting of japa. You are the sacrifice itself, its sponsor, and the enjoyer of its results, the Supreme Personality of Godhead. Nothing within these three worlds, whether moveable or immovable, can exist independent of You. O Supreme Lord, Lord of lords, You are the protector of those who take shelter of You. O supreme mystic, O shelter of the fearful, please rescue and protect us. We demigods have been defeated by the demons and have thus fallen from the heavenly realm. Deprived of our positions, O Lord of the universe, we are now wandering about this earthly planet."

Lord Krsna continued, "Having heard Indra and the other demigods speak these words, Sri Vishnu, the Supreme Personality of Godhead, replied, "What demon possesses such great powers of delusion that he has been able to defeat all the demigods? What is his name, and where does he live? Where does he get his strength and shelter? Tell Me everything, O Indra, and do not fear."

Lord Indra replied, "O Supreme Godhead, O Lord of lords, O You who vanquish the fear in Your pure devotees' hearts, O You who are so kind to your faithful servants, there was once a powerful demon of the Brahma dynasty whose name was Nadijangha. he was extraordinarily fearsome and wholly dedicated to destroying the demigods, and he begot an infamous son named Mura.

Mura's great capital city is Chandravati. From that base the terribly evil and powerful Mura demon has conquered the whole world and brought all the demigods under his control, driving them out of their heavenly kingdom. He has assumed the roles of Indra, the king of heaven; Agni, the fire-god; Yama, the lord of death; Vayu, the wind-god; Isha, or Lord Shiva; Soma, the moon-god; Nairrti, the lord of the directions; and Pasi, or Varuna, the water-god. He has also begun emanating light in the role of the sun-god and has turned himself into the clouds as well. It is impossible for the demigods to defeat him. O Lord Vishnu, please kill tis demon and make the demigods victorious."

Hearing these words from Indra, Lord Janardana became very angry and said, "O powerful demigods, all together you may now advance on Mura's capital city of Chandravati." Encouraged thus, the assembled demigods proceeded to Chandravati with Lord Hari leading the way.

When Mura saw the demigods, that foremost of demons started roaring very loudly in the company of countless thousands of other demons, who were all holding brilliantly shining weapons. The mighty-armed demons struck the demigods, who began abandoning the battlefield and fleeing in the ten directions. Seeing the Supreme Lord Hrsikesha, the master of the senses, present on the battlefield, the furious demons rushed toward Him with various weapons in their hands. As they charged the Lord, who holds a sword, disk, and club, He immediately pierced all their limbs with His sharp, poisonous arrows. thus many hundred of demons died by the Lord's hand.

At last the chief demon, Mura, began fighting with the Lord. Mura used his mystic power to render useless whatever weapons the Supreme Lord Hrsikesa unleashed. Indeed, to the demon the weapons felt just like flowers striking him. When the Lord could not defeat the demon even with various kinds of weapons - whether those that are thrown or those that are held - He began fighting with His bare hands, which were as strong as iron-studded clubs. The Lord wrestled with Mura for one thousand celestial years and then, apparently fatigued, left for Badarikashrama. There Lord Yogeshvara, the greatest of all yogis, the Lord of the universe, entered a very beautiful cave named Himavati to rest. O Dhananjaya, winner of wealth, that cave was ninety-six miles in diameter and had only one entrance. I went there out of fear, and also to sleep. There is no doubt about this, O son of Pandu, for the great fight made me very tired. the demon followed Me into that cave and, seeing Me asleep, started thinking within his heart, "Today I will kill this slayer of all demons, Hari."

While the wicked-minded Mura was making plans in this way, from My body there manifested a young girl who had a very bright complexion. O son of Pandu, Mura saw that she was equipped with various brilliant weapons and was ready to fight. Challenged by that female to do battle, Mura prepared himself and then fought with her, but he became very astonished when he saw that she fought him without cessation. The king of the demons then said, "Who has created this angry, fearsome girl who is fighting me so powerfully, just like a thunderbolt falling upon me?" After saying this, the demon continued to fight with the girl.

Suddenly that effulgent goddess shattered all of Mura's weapons and in a moment deprived him of his chariot. He ran toward her to attacker with his bare hands, but when she saw him coming she angrily cut off his head. Thus the demon at once fell to the ground and went to the abode of Yamaraja. The rest of the Lord's enemies, out of fear and helplessness, entered the subterranean Patala region.

Then the Supreme Lord woke up and saw the dead demo before Him, as well as the maiden bowing down to him with joined palms. His face expressing His astonishment, the Lord of the universe said, "Who has killed this vicious demon? He easily defeated all the demigods, Gandharvas, and even Indra himself, along with Indra's companions, the Maruts, and he also defeated the Nagas (snakes), the rulers of the lower planets. He even defeated Me, making Me hide in this cave out of fear. Who is it that has so mercifully protected Me after I ran from the battlefield and went to sleep in this cave?"

The maiden said, "It is I who have killed this demon after appearing from Your transcendental body. Indeed, O Lord Hari, when he saw You sleeping he wanted to kill You. Understanding the intention of this thorn in the side of the three worlds, I killed the evil rascal and this freed all the demigods from fear. I am Your great maha-sakti, Your internal potency, who strikes fear into the hearts of all Your enemies. I have killed this universally terrifying demon to protect the three worlds. Please tell me why You are surprised to see that this demon has been killed, O Lord." The Supreme Personality of Godhead said, "O sinless one, I am very satisfied to see that it is you who have killed this king of the demons. In this way you have made the demigods happy, prosperous, and full of bliss. Because you have given pleasure to all the demigods in the three worlds, I am very pleased with you. Ask any boon you may desire, O auspicious one. I will give it to you without a doubt, though it be very rare among the demigods."

The maiden said, "O Lord, if You are pleased with me and wish to give me a boon, then give me the power to deliver from the greatest sins that person who fasts of this day. I wish that half the pious credit obtained by one who fasts will accrue to one who eats only in the evening (abstaining from grains and beans), and that half of this pious credit will be earned by one who eats only at midday. Also, may one who strictly observes a complete fast on my appearance day, with controlled senses, go to the abode of Lord Vishnu for one billion kalpas after he has enjoyed all kinds of pleasures in this world. This is the boon I desire to attain by Your mercy, my Lord, O Lord Janardana, whether a person observes complete fasting, eats only in the evening, or eats only at midday, please grant him a religious attitude, wealth, and at last liberation."

The Supreme Personality of Godhead said, "O most auspicious lady, what you have requested is granted. All My devotees in this world will surely fast on your day, and thus they will become famous throughout the three worlds and finally come and stay with me in My abode. Because you, My transcendental potency, have appeared on the eleventh day of the waning moon, let your name by Ekadashi. If a person fasts on Ekadashi, I will burn up all his sins and bestow upon him My transcendental abode.

These are the days of the waxing and waning moon that are most dear to Me: Tritiya (the third day), Ashthami (the eighth day), Navami (the ninth day), Chaturdashi (the fourteenth day), and especially Ekadashi (the eleventh day). The merit one attains by fasting on Ekadashi is greater than that achieved by observing any other kind of fast or by going to a place of pilgrimage, and even greater than that achieved by giving charity to brahmanas. I tell you most emphatically that this is true." Having thus given the maiden His benediction, the Supreme Lord suddenly disappeared. From that time onward the Ekadashi day became most meritorious and famous all over the universe. O Arjuna, if a person strictly observes Ekadashi, I kill all his enemies and grant him the highest destination. Indeed, if a person observes this great Ekadashi fast in any of the prescribed way, I remove all obstacles to his spiritual progress and grant him the perfection of life.

Thus, O son of Prtha, I have described to you the origin of Ekadashi. This one day removes all sins eternally. Indeed, it is the most meritorious day for destroying all kinds of sins, and it has appeared in order to benefit everyone in the universe by bestowing all varieties of perfection. One should not discriminate between the Ekadashi of the waxing and waning moons; both must be observed, O Partha, and they should not be differentiated from Maha-Dvadasi. Everyone who fasts of Ekadashi should recognise that there is no difference between these two Ekadashi, for they comprise the same tithi.

Whoever completely fasts on Ekadashi, following the rules and regulations, will achieve the supreme abode of Lord Vishnu, who rides upon Garuda. They are glorious who devote themselves to Lord Vishnu and spend all their rime studying the glories of Ekadashi. One who vows not to eat anything on Ekadashi but to eat only on the next day achieves the same merit as one who executes a horse sacrifice. Of this there is no doubt.

On Dvadashi, the day after Ekadashi, one should pray, "O Pundarikaksha, O lotus-eyed Lord, now I will eat. Please shelter me." After saying this, the wise devotee should offer some flowers and water at the Lord's lotus feet and invite the Lord to eat by chanting the eight-syllable mantra thrice. If the devotee wants to gain the fruit of his fast, he should then drink water taken form the sanctified vessel in which he offered water at the Lord's lotus feet.

On Dvadashi one must avoid sleeping during the day, eating in another's home, eating more than once, having sex, eating honey, eating from a bell- metal plate, eating urad-dal, and rubbing oil on one's body. The devotee must give up these eight things on Dvadashi. If he wants to speak to an outcaste on that day, he must purify himself by eating a Tulasi leaf or an amalaki fruit. O best of kings, from noon on Ekadashi until dawn on Dvadashi, one should engage himself in taking baths, worshipping the Lord, and executing devotional activities, including the giving of charity and the performance of fire sacrifices. If one finds himself in difficult circumstances and cannot break the Ekadashi fast properly on Dvadashi, one can break it by drinking water, and then one is not at fault if he eats again after that.

A devotee of Lord Vishnu who day and night hears these all-auspicious topics concerning the Lord from the mouth of another devotee will be elevated to the Lord's planet and reside there for ten million kalpas. And one who hears even one sentence about the glories of Ekadashi is freed from the reactions to such sins as killing a brahmana. There is no doubt of this. For all eternity there will be no better way of worshiping Lord Vishnu than observing a fast on Ekadashi."

Thus ends the narration of the glories of Margasirsha-krisna Ekadashi, or Utpanna Ekadashi, from the Bhavisya-uttara Purana.

## Mokshada Ekadashi

(Margashirsha shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Kesava (Margasirsha) masa

Yudhishthira Maharaj said, "O Vishnu, master of all, O delight of the three worlds, O Lord of the entire Universe, O creator of the world, O oldest personality, O best of all beings, I offer my most respectful obeisances unto You. "O Lord of lords, for the benefit of all living entities, kindly answer some questions that I have. What is the name of the Ekadashi that occurs during the light fortnight of the month of Margashirsha (November-December) and removes all sins? How does one observe it properly, and which Deity is worshipped on that holiest of days? O my Lord please explain this to me in full."

Lord Sri Krishna replied, "O dear Yudhishthira, your enquiry is very auspicious in itself and will bring you fame. Just as I previously explained to you about the dearest Utpannaa Maha-Dwadashi - which occurs during the dark part of the month of Margashirsha, which is the day when Ekadashi-devi appeared from My body to kill the demon Mura, and which benefits everything animate and inanimate in the three worlds - so I shall now relate to you regarding this Ekadashi that occurs during the light part of the month of Margashirsha. This Ekadashi is famous as Mokshada because it purifies the faithful devotee of all sinful reactions and bestows liberation upon him. The worshipable Deity of this all auspicious day is Lord Damodara. With full attention one should worship Him with incense, a ghee lamp, fragrant flowers, and Tulsi manjaris (buds).

O best of saintly kings, please listen as I narrate to you the ancient and auspicious history of this wonderful Ekadashi. Simply by hearing this history one can attain the merit earned by performing a horse sacrifice. By the influence of this merit, one's forefathers, mothers, sons, and other relatives who have gone to hell can turn around and go to the heavenly kingdom. For this reason alone, O king, you should listen with rapt attention to this narration.

There once was a beautiful city named Champaka-nagar, which was decorated with devoted Vaishnavas. There the best of saintly kings Maharaj Vaikhaanasa, ruled over his subjects as if they were his very own dear sons and daughters. The brahmins in that capital city were all expert in four kinds of Vedik knowledge. The king, while ruling properly, had a dream one night in which his father was seen to be suffering the pangs of hellish torture in one of the hellish planets ruled over by the Yamaraj. The king was overwhelmed with compassion for his father and shed tears. The next morning, Maharaj Vaikhaanasa described what he had seen in his dream to his council of twice born learned brahmins. "O brahmanas," the king addressed them, "in a dream last night I saw my father suffering on a hellish planet. He was crying out in anguish, "O son, please deliver me from this torment of this hellish condition!" Now I have no peace in my mind, and even this beautiful kingdom has become unbearable to me. Not even my horses, elephants, and chariots and my vast wealth in my treasury that formerly brought so much pleasure, gives me no pleasure at all. Everything, O best of the brahmins, even my own wife and sons, have become a source of unhappiness since I beheld my father suffering the tortures of that hellish condition so. Where can I go, and what can I do, O brahmins, to alleviate this misery? My body is burning with fear and sorrow ! Please tell me what kind of charity, what mode of fasting, what austerity, or what deep meditation, and in service upon which Deity I may have to perform to deliver my father from that agony and bestow upon liberation upon my forefathers. O best among the brahmins, what is the use of one's being a powerful son if one's father must suffer on a hellish planet? Truly, such a son's life is utterly useless, to him and to his forefathers." The twice born brahmins replied, "O king, in the mountainous forest not far from here is the ashram where a great saint Parvata Muni resides. Please go to him, for he is tri-kala-jnani (he knows the past, the present, and the future of everything) and can surely help you in your gaining relief from your misery."

Upon hearing this advise, the distressed king immediately set out on a journey to the ashram of the famous sage Parvata Muni. The ashram was indeed very big and housed many learned sages expert in chanting the sacred hymns of the four Vedas (Rg, Yajur, Sama, and Arthava). Approaching the holy ashram, the king beheld Parvata Muni seated among the assembly of sages adorned with hundreds of tilaks (from all the authorised sampradayas) like another Brahmaa or Vyaas. "Maharaj Vaikhaanasa offered his humble obeisances to the muni, bowing his head and then prostrating his entire body before him. After the king had seated himself among the assembly Parvata Muni asked him about the welfare of the seven limbs of his extensive kingdom (his ministers, his treasury, his military forces, his allies, the brahmins, the sacrificial offerings performed, and the needs of his subjects). The muni also asked him if his kingdom was free of troubles and whether everyone was peaceful, happy and satisfied. To these enquiries the king replied, "By your mercy O glorious and great sage, all seven limbs of my kingdom are doing very well. Yet there is a problem that has recently arisen, and to solve it I have come to you, O brahmana for your expert help and guidance".

Then Parvata Muni, the best of all sages, closed his eyes and meditated on the king's past, present and future. After a few moments he opened his eyes and said, "Your father is suffering the results of committing a great sin, and I have discovered what it is. In his previous life he quarrelled with his wife and forcibly enjoyed her sexually during her menstrual period. She tried to protest and resist his advances and even yelled out, "Someone please save me! Please, O husband, do not interrupt my monthly period in this way!" Still he did not stop or leave her alone. It is on account of this grievous sin that your father now has fallen into such a hellish condition of suffering."

King Vaikhaanasa then said, "O greatest among sages, by what process of fasting or charity may I liberate my dear father from such a condition? Please tell me how I can relieve and remove the burden of his sinful reactions, which are a great obstacle to his progress toward ultimate release (salvation - liberation - going back home)." Parvata Muni replied, "During the light fortnight of the month of Margashirsha there occurs an Ekadashi called Mokshada. If you observe this sacred Ekadashi strictly, with a full fast, and give directly to your suffering father the merit you thus attain/obtain, he will be freed from his pain and instantly liberated".

Hearing this, Maharaj Vaikhaanasa profusely thanked the great sage and then returned to his palace to perform his vrata (austere rite). O Yudhishthira, when the light part of the month of Margashirsha at last arrived, Maharaj Vaikhaanasa faithfully waited for the Ekadashi tithi to arrive. He then perfectly and with full faith observed the Ekadashi fast with his wife, children, and other relatives. He dutifully gave the merit from this fast to his father, and as he made the offering, beautiful flower petals showered down from the devas who peered out from behind the clouds in the sky. The king's father was then praised by the messengers of the demigods (devas) and escorted to the celestial region. As he passed his son, as he traversed the lower to middle to higher planets, the father said to the king, "My dear son, all auspiciousness unto you!" At last he reached the heavenly realm from where he can again with his newly acquired merit perform devotional service to Krishna or Vishnu and in due course return back to home back to Godhead.

O son of Pandu, who so ever strictly observes the sacred Mokshada Ekadashi, following the established rules and regulations, achieves full and perfect liberation after death. There is no better fasting day than this Ekadashi of the light fortnight of the month of Margashirsha, O Yudhishthira, for it is a crystal-clear and sinless day.

Whoever faithfully observes this Ekadashi fast, which is like chinta-mani (a gem that yields all desires), obtains special merit that is very hard to calculate, for this day can elevate one from hellish life to the heavenly planets, and for one who observes Ekadashi for his own spiritual benefit, this elevates one to go back to Godhead, never to return to this material world."

Thus end the narration of the glories of Margashirsha-shukla Ekadasi or Mokshada Ekadashi, from the Brahmanda Purana.

## Saphala Ekadashi

(Pausha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Narayana (Pausha) masa

Yudhisthira Maharaj said, "O my Dear Lord Sri Krishna, what is the name of that Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Pausha (December-January)? How is it observed, and which Deity is to be worshipped on that sacred day? Please narrate these details to me fully, so that I may understand Oh Janardana."

The Supreme Personality of Godhead Sri Krishna then replied, "O best of kings, because you desire to hear, I shall fully describe to you the glories of the Pausha-krishna Ekadashi." I do not become as pleased by sacrifice or charity as I do by My devotee's observance of a full fast on Ekadashi. To the best of one's ability, therefore, one should fast on Ekadashi, the day of Lord Hari.

O Yudhisthira, I urge you to hear with undivided intelligence the glories of Pausha-krishna Ekadashi, which falls on a Dwadashi. As I explained previously, one should not differentiate among the many Ekadashi. O king, to benefit humanity at large I shall now describe to you the process of observing Pausha-krishna Ekadashi.

Pausha-krishna Ekadashi is also known as Saphala Ekadashi. On this sacred day one should worship Lord Narayana, for He is its ruling Deity. One should do so by follow the previously described method of fasting. Just as among snakes Shesha-naga is the best, and among birds Garuda is the best, among sacrifices the Ashvamedha-yajna is the best, among rivers Mother Ganges is the best, among gods Lord Vishnu is best, and among two-legged beings the brahmins are the best, so among all fasting days Ekadashi is by far the best. O foremost of kings who took your birth in the Bharata dynasty, whoever strictly observes Ekadashi becomes very dear to Me and indeed worshipable by Me in every way. Now please listen as I describe the process for observing Saphala Ekadashi.

On Saphala Ekadashi My devotee should worship Me by offering Me fresh fruits according to time, place and circumstance, and by meditating on Me as the all-auspicious Supreme Personality of Godhead.

He should offer Me jambira fruit, pomegranate, betal nuts and leaves, coconut, guava, varieties of nuts, cloves, mangoes, and different kinds of aromatic spices. He should also offer Me incense and bright ghee lamps, for such an offering of lamps on Saphala Ekadashi is especially glorious. The devotee should try to stay awake the Ekadashi night.

Now please hear with undivided attention as I tell you how much merit one gets if he fasts and remains awake throughout the entire night singing and chanting the glories of Narayana. O best of kings, there is no sacrifice or pilgrimage that yields merit that is equal to or better than the merit one gains by fasting on this Saphala Ekadashi. Such fasting - particularly if one can remain awake and alert the entire night long - bestows the same merit upon the faithful devotee as the performance of austerity for five thousand earthly years. O lion among kings, please hear from Me the glorious history that made this Divine Ekadashi famous.

Once there was a City called Champavati, which was ruled by the saintly King Mahishmata. He had four sons, the eldest of whom, Lumpaka, always engaged in all manner of very sinful activities - illicit sexual encounters with the wives of others, gambling, and continual association with known prostitutes. His evil deeds gradually reduced the wealth of his father, King Mahishmata.

Lumpaka also became very critical of the numerous devas, the empowered universal attendants of the Lord, as well as toward the brahmins, and every day he would go out of his way to blaspheme the Vaishnavas. At last King Mahishmata, seeing the unrepentant brazen fallen condition of his son, exiled him to the forest. Out of fear of the king, even compassionate relatives didn't come to Lumpaka's defense, so angry was the king toward his son, and so sinful was this Lumpaka.

Bewildered in his exile, the fallen and rejected Lumpaka thought to himself, "My father has sent me away, and even my kinsmen do not raise but a finger in objection. What am I to do now?" He schemed sinfully and thought, "I shall sneak back to the city under cover of darkness and plunder its wealth. During the day I shall stay in the forest, and as night returns, so shall I to the city."

So thinking, the sinful Lumpaka entered the darkness of the forest. He killed many animals by day, and by night he stole all manner of valuable items from the city. The city-dwelling folk apprehended him several times, but out of fear of the king they left him alone. They thought to themselves that it must have been the accumulated sins of Lumpaka's previous births that had forced him to act in such a way that he lost his royal facilities and became to act so sinfully like a common selfish thief. Though a meat-eater, Lumpaka would also eat fruits every day.

He resided under an old banyan tree that unknown to him happened to be very dear to Lord Vasudeva. Indeed, many worshipped as the demi-god (representative departmental head) of all the trees in the forest. In due course of time, while Lumpaka was doing so many sinful and condemnable activities, the Saphala Ekadashi arrived. On the eve of the Ekadashi (Dashami) Lumpaka had to pass the entire night without sleep because of severe cold that he felt due to his scanty bedclothes (bedding).

The cold not only robbed him of all peace but almost of his very life. By the time the sun rose, near dead, his teeth chattering and near comatose. In fact all that Ekadashi morning, he remained in that stupor and could not awaken out of his near comatose condition. "When midday of the Saphala Ekadashi arrived, the sinful Lumpaka finally came to and managed to rise up from his place under that banyan tree. But with every step he took, he stumbled and fell to the ground. Like a lame man, he walked slowly and hesitantly, suffering greatly from hunger and thirst in the midst of the jungle. So weak was Lumpaka that he couldn't even concentrate to nor muster strength to go and kill even a single animal that whole day. Instead, he was reduced to collecting whatever fruits had fallen to the ground of their own accord. By the time he returned to his banyan tree home, the sun had set.

Placing the fruits on the ground next to him (at the base of the sacred banyan tree), Lumpaka began to cry out, 'O, woe is me ! What should I do? Dear father, what is to become of me? O Sri Hari, please be merciful to me and accept these fruits as an offering!' Again he was forced to lie awake the whole night without sleep, but in the meantime the all merciful Supreme Personality of Godhead, Lord Madhusudana, had become pleased with Lumpaka's humble offering of forest fruits, and He accepted them. Lumpaka had unwittingly observed a full Ekadashi fast, and by the merit he reaped on that day he regained his kingdom with no further obstacles. "Listen, O Yudhisthira, to what happened to the son of King Mahishmata when but a fragment of the merit spouted up within his heart." As the Sun beautifully rose in the sky on the day following Ekadashi, a handsome horse approached Lumpaka as if seeking him out, and stood next to him.

At the same time, a voice suddenly boomed out from the clear blue sky saying, "This horse is for you, Lumpaka! Mount it and ride swiftly out of this forest to greet you family! O son of King Mahishmata, by the mercy of the Supreme lord Vasudeva and the strength of the merit you acquired by observing Saphala Ekadashi, your kingdom will be returned to you without any further hindrances. Such is the benefit you have gained by fasting on this most auspicious of days. Go now, to you father and enjoy your rightful place in the dynasty."

Upon hearing these celestial words resounding from above, Lumpaka mounted the horse and rode back to the city of Champavati. By the merit he had accrued by fasting on Saphala Ekadashi, he had become a handsome prince once more and was able to absorb his mind in the lotus feet of the Supreme Personality of Godhead, Hari. In other words, he had become My pure devotee. Lumpaka offered his father, King Mahishmata, his humble obeisances and once more accepted his princely responsibilities. Seeing his son so decorated with Vaishnava ornaments and tilak (udhvara pundra) King Mahishmata gave him the kingdom, and Lumpaka ruled unopposed for many, many years. Whenever the Ekadashi came, he worshipped the Supreme Lord Narayana with great devotion. And by the mercy of Sri Krishna he obtained a beautiful wife and a fine son. In old age Lumpaka handed his kingdom over to his son - just as his own father, King Mahishmata, had handed it over to him. Lumpaka then went to the forest to dedicate his concentrate attention to gratefully serve the Supreme Lord with controlled mind and senses.

Purified of all material desires, he left his old material body and returned back to home, back to Godhead, attaining a place near the lotus feet of his worshipful Lord, Sri Krishna. O Yudhisthira, one who approaches Me as Lumpaka did will become completely free of lamentation and anxiety.

Indeed, anyone who properly observes this glorious Saphala Ekadashi - even unknowingly, like Lumpaka - will become famous in this world. He will become perfectly liberated at death and return to the spiritual abode of Vaikuntha. Of this there is no doubt. Moreover, one who simply hears the glories of Saphala Ekadashi obtains the same merit derived by one who performs a Rajasurya-yajna, and at the very least he goes to heaven in his next birth, so where is the loss?"

Thus ends the narration of the glories of Pausha-krishna Ekadashi, or Saphala Ekadashi, from the Bhavishya-uttara Purana.

## Putrada Ekadashi

(Pausha shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Narayana (Pausha) masa

The pious and saintly Yudhisthira Maharaj said, "Oh Lord, You have so nicely explained to us the wonderful glories of the Saphala Ekadashi, which occurs during the dark fortnight (Krishna paksha) of the month of Pausha (December - January). Now please be merciful to me and explain to me the details of the Ekadashi that occurs in the light fortnight (Shukla or Gaura paksha) of this month. What is its name, and what Deity is to be worshiped on that sacred day? Oh Purushottama, Oh Hrishikesha, please also tell me how You can be pleased on this day?"

Lord Sri Krishna then replied, "Oh saintly king, for the benefit of all humanity I shall now tell you how to observe fasting on the Pausha-shukla Ekadashi.

As previously explained, everyone should observe the rules and regulations of the Ekadashi vrata, to the very best of their ability. This injunction also applies to the Ekadashi named Putrada, which destroys all sins and elevates one to the spiritual abode.

The Supreme Personality of Godhead Shri Narayana, the original personality, is the worshipable Deity of the Ekadashi, and for His faithful devotees He happily fulfills all desires and awards full perfection. Thus among all the animate and inanimate beings in the three worlds(lower, middle and higher planetary systems), there is no better personality than Lord Narayana. Oh King, now I shall narrate to you the history of Putrada Ekadashi, which removes all kinds of sins and makes one famous and learned.

There was once a kingdom named Bhadravati, which was ruled by King Suketumaan. His queen was the famous Shaibyaa. Because he had no son, he spent a long time in anxiety, thinking, "If I have no son, who will carry on my dynasty?" In this way the king meditated in a religious attitude for a very long time, thinking, "Where should I go? What should I do? How can I get a pious son (putra)?" In this way King Suketuman could find no happiness any where in his kingdom, even in his own palace, and soon he was spending more and more time inside his wife's palace, gloomily thinking only of how he could get a son. Thus both King Suketuman and Queen Shaibyaa were in great distress. Even when they offered tarpana (oblations of water to their forefathers), their mutual misery made them think that it was as undrinkable as boiling water. They thus thought that they would have no descendants to offer tarpana to them when they died and thus become lost souls (ghosts). The king and queen were especially upset to learn that their forefathers were worried that soon there would be no one to offer them tarpana also.

After learning of their forefather's unhappiness, the king and queen became more and more miserable, and neither ministers, nor friends, nor even loved ones could cheer them up. To the king, his elephants and horses and infantry were no solace, and at last he became practically inert and helpless.

The king thought to himself, "It is said that without a son, marriage is wasted. Indeed, for a family man with no son, both his heart and his splendid house remain vacant and miserable. Bereft of a son, a man cannot liquidate the debts that he owes his forefathers, the demigods (devas) and to other human beings. Therefore every married man should endeavor to beget a son; thus he will become famous within this world and at last attain the auspicious celestial realms. A son is proof of the pious activities a man performed in his past one hundred lifetimes, and such a person achieves a long duration of life in this world, along with good health and great wealth. Possessing sons and grandsons in this lifetime proves that one has worshiped Lord Vishnu, the Supreme Personality of Godhead, in the past. The great blessing of sons, wealth, and sharp intelligence can be achieved only by worshiping the Supreme Lord, Sri Krishna. That is my opinion."

Thinking thus, the king had no peace. He remained in anxiety day and night, from morning to evening, and from the time he lay down to sleep at night until the sun rose in the morning, his dreams were equally full of great anxiety. Suffering such constant anxiety and apprehension, King Suketumaan decided to end his misery by committing suicide. But he realized that suicide throws a person into hellish conditions of rebirth, and so he abandoned that idea. Seeing that he was gradually destroying himself by his all consuming anxiety over the lack of a son, the king at last mounted his horse and left for the dense forest alone. No one, not even the priests and brahmins of the palace, knew where he had gone.

In that forest, which was filled with deer and birds and other animals, King Suketuman wandered aimlessly, noting all the different kinds of trees and shrubs, such as the fig, bel fruit, date palm, jackfruit, bakula, saptaparna, tinduka, and tilaka, as well as the shala, taala, tamala, sarala, hingota, arjuna, labhera, baheda, sallaki, karonda, patala, khaira, shaka and palasha trees. All were beautifully decorated with fruits and flowers. He saw deer, tigers, wild boar, lions, monkeys, snakes, huge bull elephants in arut, cow elephants with their calves, and four-tusked elephants with their mates close by. There were cows, jackals, rabbits, leopards, and hippopotamuses. Beholding all these animals accompanied by their mates and offspring, the king remembered his own menagerie, especially his palace elephants, and became so sad that he absent mindedly wandered into their very midst.

Suddenly the king heard a jackal howl in the distance. Startled, he began wandering about, looking around in all directions. Soon it was midday, and the king started to tire. He was tormented by hunger and thirst also. He thought, "What sinful deed could possibly have done so that I am now forced to suffer like this, with my throat parched and burning, and my stomach empty and rumbling? I have pleased the devas (demigods) with numerous fire sacrifices and abundant devotional worship. I have given many gifts and delicious sweets in charity to all the worthy brahmins too. And I have taken care of my subjects as though they were my very own children. Why then am I suffering so? What unknown sins have come to bear fruit and torment me in this dreadful way?"

Absorbed in these thoughts, King Suketuman struggled forward, and eventually, due to his pious credits, he came upon a beautiful lotus bearing pond that resembled the famous Lake Manasarova. It was filled with aquatics, including crocodiles and many varieties of fish, and graced with varieties of lilies and lotuses. The beautiful lotuses had opened to the Sun, and swans, cranes and ducks swam happily in its waters. Nearby were many attractive ashramas, where there resided many saints and sages who could fulfill the desires of anyone. Indeed, they wished everyone well. When the king saw all this, his right arm and right eye began to quiver, a sakuna sign (for a male) that something auspicious was about to happen. As the king dismounted his horse and stood before the sages, who sat on the shore of the pond, he saw that they were chanting the holy names of God on japa beads. The king paid his obeisances and, joining his palms, addressed them with glorified praises. Observing the respect the king offered them, the sages said, "We are very pleased with you, Oh king. Kindly tell us why you have come here. What is on your mind? Please inform us what is your heart's desire."

The king replied, "Oh great sages, who are you? What are your names, surely your presence reveals that you are auspicious saints? Why have you come to this beautiful place? Please tell me everything."

The sages replied, "Oh king, we are known as the ten Vishvadevas (the sons of Vishva; Vasu, Satya, Kratu, Daksha, Kala, Kama, Dhriti, Pururava, Madrava and Kuru). We have come here to this very lovely pond to bathe. The month of Magha (Madhava mase) will soon be here in five days (from the Magh nakshatra), and today is the famous Putrada Ekadashi. One who desires a son should strictly observe this particular Ekadashi". The king said, "I have tried so hard to have a son. If you great sages are pleased with me, kindly grant the boon of having a good son (putra)." The very meaning of Putrada, the sages replied, "...is giver of a putra, pious son. So please observe a complete fast on this Ekadashi day. If you do so, then by our blessing and by the mercy of Lord Sri Keshava invested inus - surely you will obtain a son." On the advice of the Vishvadevas, the king observed the auspicious fast day of Putrada Ekadashi according to the established rules and regulations, and on the Dvasdasi, after breaking his fast, he paid obeisances again and again to all of them. Soon after Suketuman returned to his palace and united with his queen. Queen Shaibya immediately became pregnant, and exactly as the Vishvadevas had predicted, a bright faced, beautiful son was born to them. In due course of time he became famous as an heroic prince, and the king gladly pleased his noble son by making him his successor. The son of Suketuman took care of his subjects very conscientiously, just as if they were his own children.

In conclusion, Oh Yudhisthira, one who wises to fulfill his desires should strictly observe Putrada Ekadashi. While on this planet, one who strictly observes this Ekadashi will surely obtain a son, and after death he will achieve liberation. Anyone who even reads or hears the glories of Putrada Ekadashi obtains the merit earned by performing an horse sacrifice. It is to benefit all humanity that I have explained all this to you."

Thus ends the narration of the glories of Pausha-shukla Ekadashi, or Putrada Ekadashi, from the Bhavishya Purana of Veda Vyasadeva.

## Shat-Tila Ekadashi

(Magha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Madhava (Magha) masa

Sat-Tila Ekadashi (Trisprisha Ekadashi) Sri Dalbhya Rishi said to Palastya Muni, "When the spirit soul comes in contact with the material energy, he immediately begins to perform sinful activities, such as stealing, killing, and illicit sex. He may even perform many other terrible deeds, such as killing a brahmin. Oh purest of personalities, please tell me how these unfortunate souls may escape the punishment of being sent to hellish regions of creation. Kindly inform me how, by giving even a little in charity, one may be easily be released from the reactions of his sins."

Pulastya Muni replied, "Oh fortunate one, you have asked me an important and confidential question, which not even Brahma, Vishnu, Shiva or Indra has ever asked. Please listen very carefully to my answer.

With the arrival of the month of Magha (January - February), one should bathe, carefully control his senses by giving up lust, anger, pride, jealousy, faultfinding, and greed, and meditate on the Supreme Personality of Godhead Lord Sri Krishna. One should then gather up some cow dung before it touches the ground and after mixing it with sesame seeds and cotton, form 108 balls. This should be done on the day when the constellation of Purva-ashadha nakshatra arrives. Then one should follow the rules and regulations of Sri Ekadashi, which I shall now explain to you.

After bathing, the person who intends to observe Ekadashi should worship the Supreme Lord. While praying to Lord Sri Krishna by chanting His holy name, he should promise to observe the Ekadashi fast. He should remain awake overnight and perform a homa (fire sacrifice). Then the devotee should perform an Arati ceremony for the pleasure of the Lord - Who holds a conch, disk, club, and so on in His hands - offering Him sandalwood paste to his feet, incense, camphor, a bright ghee lamp, and delicious food preparations. Next the devotee should offer the 108 balls of cow dung, sesame seeds, and cotton wool into the sacred fire whilst chanting such holy names of the Lord as Purusha sukta, and other names. Throughout the whole day and night he should also observe the standard Ekadashi vrata (fast, which in this case is a fast from all kinds of grains and beans). On this occasion one should offer the Lord - pumpkin, coconut, and guava. If these items are unavailable, betel nut may be substituted.

The devotee should pray to Lord Sri Janardana, the benefactor of all living beings, in this way: "Oh Lord Sri Krishna, You are the most merciful Personality of Godhead and the giver of liberation to all fallen souls. Oh Lord, we have fallen into the ocean of material existence. Please be kind to us. Oh lotus-eyed divinity, please accept our most humble, affectionate and respectful obeisances. Oh protector of the entire world, we offer You our humble respects again and again. Oh Supreme Spirit, Oh Supreme One, Oh source of all our forefathers, may You and Your eternal consort, Srimati Laxmi-devi, please accept these humble offerings."

The devotee should then try to please a qualified brahmin with a warm welcome, a pot full of water (purna kumbha), an umbrella, a pair of shoes, and clothes (cloth - dhoti, and anga vastra), requesting him at the same time to bestow his blessings, by which one may develop unalloyed love for Lord Sri Krishna. According to one's ability, one may also donate a black cow to such a brahmin, particularly to one who is very well versed in all the injunctions of the Vedic scriptures. One should also offer him a pot full of sesame seeds.

Oh exalted Dalbhya Muni, black sesame seeds are especially suitable for formal worship and fire sacrifices while white or brown ones are meant to be eaten by a qualified brahmin. One who can arrange to give both kinds of sesame seeds (black and white or brown) especially on this Sat-tila Ekadashi day will be promoted to at least the heavenly planets after leaving this present body, for as many thousands of years as the number of seeds that would be produced if the seeds he donated were sown in the ground and grew into mature, seed bearing plants.

On this Ekadashi a faithful person should:

1) bathe in the water mixed with sesame seeds,

2) rub sesame seed paste on his body,

3) offer sesame seeds into the fire in sacrifice,

4) eat sesame seeds,

5) give sesame seeds away in charity,

6) accept charitable gifts of sesame seeds.

These are the six (sat) ways in which sesame seeds (tila) are utilised for spiritual purification on this Ekadashi. Therefore it is called Sat-tila Ekadashi.

The great Devarishi Narad Muni once asked the Supreme Personality of Godhead, Sri Krishna, "Oh mighty armed Lord, Oh! You who are so affectionate to Your loving devotees, please accept my most humble obeisances. Oh Yadava, kindly tell me the result one obtains by observing Sat-tila Ekadashi."

Lord Sri Krishna replied, "Oh best of the twice born brahmins, I shall narrate to you an account of an incident I personally witnessed. Long ago on earth there lived an old female brahmini who worshipped Me every day with controlled senses. She very faithfully observed many a fast, especially on special days honouring Me (My various appearance days Janmasthami, Rama-navami, Vaman Dwadashi, Nrisimha Chaturdashi, Varaha Dwadashi, Gaura Purnima, etc.) and served Me with full devotion, devoid of any personal motive. Her rigorous fasting made her quite weak and thin. She gave charity to brahmanas and to young maidens (kanyas), and even planned to give away her house in charity. Oh best of the brahmanas although this spiritually minded woman gave charitable donations to worthy people, the odd feature of her austerity was that she never gave food to brahmanas or the devas (demigods).

I began to reflect on this curious omission: "This fine woman has purified herself by fasting on all the auspicious occasions and by offering Me strict devotional worship. Therefore she certainly has become eligible to enter My personal abode, which is unattainable by ordinary persons." So I came down to this planet to examine her, disguising Myself as a follower of Lord Shiva's, complete with a garland of skulls draped around My neck and a begging pot (kumandalu) in My hand.

As I approached her, she said to Me, "Oh respectful one, tell me truthfully why You have come before me."

I replied, "Oh beautiful one, I have come to get some sacred alms from you" whereupon she angrily threw a dense lump of mud into My begging pot!

Oh Narada Muni I simply turned around and went back to My personal abode, astonished at this fine brahmani's peculiar mixture of great magnanimity and stinginess.

At last this austere lady reached the spiritual world in her self-same body, so great were her efforts at fasting and charity. And because she had indeed offered Me a lump of mud, I transformed that mud into a beautiful home. However, Oh Naradaji, this particular house was just like that mud completely devoid of any edible grains, as well as any furniture or ornamentation, and when she entered it she found only an empty structure. She therefore approached Me and said with great anger, "I have fasted repeatedly on so many auspicious occasions, making my body weak and thin. I have worshipped You and prayed to You in so many different ways for You are truly the master and protector of all the universes. Yet despite all this there is no food or wealth to be seen in my new home, Oh Janardana, please tell me. Why is this?"

I replied,"Please return to your house. Sometime later the wives of the devas (demigods) will pay you a visit out of curiosity to see the new arrival, but do not open your door until they have described to you the glories and importance of Sat-tila Ekadashi."

Hearing this, she returned to her house. Eventually the devas' wives arrived there and in unison said, "Oh beautiful one, we have come to have your darshan. Oh auspicious one, please open the door to your house and let us see you."

The lady replied, "Oh most dear ones, if you want me to open this door, you will have to describe to me the merit one obtains by observing the sacred fast of Sat-tila Ekadashi." But to this request, not even one of the wives responded. Later, however, they returned to the house, and one of the wives nicely explained the sublime nature of this sacred Ekadashi. And when the lady at last opened her door, they saw that she was neither a demigoddess, a Gandharvi, a she-demon, nor even a Naga-patni. She was simply an ordinary human lady.

From then on the lady observed Sat-tila Ekadashi, which awards all material enjoyment and liberation at the same time, as it has been described to her. And she finally received the beautiful furnishings and grains she had expected for her home. Moreover, her once ordinary material body was transformed into a beautiful spiritual form made of sac-cid-ananda (eternality, knowledge, and bliss), with a fine complexion. So, by the mercy and grace of Sat-tila Ekadashi, both the lady and her new home in the spiritual world were at last radiantly splendid and lustrous with gold, silver, jewels, and diamonds.

Oh Naradaji, a person should not ostentatiously observe Ekadashi out of greed, with the hope of attaining wealth dishonestly. Selflessly, he should simply donate sesame seed, clothes, and food according to his capacity, for by doing so he will achieve good health and exalted spiritual consciousness, birth after birth. Ultimately, he will be given release from the bonds of this world (liberation) and admittance into the Lord's supreme abode will be his to enjoy. That is my opinion, Oh best of the demigods deva-rishis.

"Oh Dalbhya Muni," Pulastya Rishi concluded, "one who properly observes this wonderful Sat-tila Ekadashi with great faith become free from all kinds of poverty - spiritual, mental, physical, social, and intellectual - as well as all kinds of ill luck and evil omens (sakuna). Indeed, following this Ekadashi fast by donating, sacrificing, or eating sesame seeds frees one of all past sin, without a doubt. One need not wonder how this happens. The rare soul who properly performs these acts of charity in the right devotional mood, following the Vedic injunctions, will become utterly free of all sinful reactions and go back to Godhead, back home to the spiritual world."

Thus ends the narration of the glories of Magha-krishna Ekadashi, or Sat-tila Ekadashi, from the sacred Bhavishya-uttara Purana of Srila Krishna Dwaipayana Vyasa.

## Bhaimi Ekadashi

(Jaya Ekadashi)

Gaura paksha, Madhava (Magha) masa

Yudhisthira Maharaj said, "Oh Lord of the lords, Sri Krishna, all glories unto You! Oh Master of the universe, You alone are the source of the four types of living entities those born from eggs, those born from perspiration, those born from seeds and those born from embryos. You alone are the root cause of all, Oh Lord, and therefore You are the creator, maintainer and destroyer.

My Lord, You have so kindly explained to me the auspicious day known as Sat-tila Ekadashi, which occurs during the dark fortnight (krishna paksha) of the month of Magha (January - February). Now please explain to me the Ekadashi that occurs in the light fortnight (shukla or Gaura paksha) of this month. By what name is it known, and what is the process for observing it? Who is the presiding Deity that is to be worshipped on this sublime day, which is so very dear to You?"

Lord Sri Krishna replied, "Oh Yudhisthira, I shall gladly tell you about the Ekadashi that occurs during the light half of this month of Magha.

This Ekadashi obliterates all kinds of sinful reactions and demoniac influences that may be affecting the spirit soul. It is known as Jaya Ekadashi, and the fortunate soul who observes a fast on this sacred day is relieved of the great burden of ghostly existence. Thus there is no better Ekadashi than this, for it truly bestows freedom from birth and death. It is to be honoured very carefully and diligently. So you to listen to Me very attentively, Oh Pandava, as I explain a wonderful historic episode regarding this Ekadashi, an episode that I have already related in the Padma Purana.

Long, long ago in the heavenly planets, Lord Indra ruled his celestial kingdom very nicely, and all the devas (demigods) living there were very happy and content. In Nandana Forest, which was beautifully graced with Parijata Flowers, Indra drank ambrosia whenever he liked and enjoyed the service of fifty million celestial maidens, the Apsaras, who danced in ecstasy for his pleasure. Many singers, led by Pushpadanta, sang in sweet voices beyond compare. Chitrasena, Indra's chief musician was there in the company of his wife Malini and his handsome son Malyavan. An Apsara named Pushpavati became very much attracted to Malyavan; indeed Cupid's sharp arrows pierced the core of her heart. Her beautiful body and complexion, along with the enchanting movements of her eyebrows, captivated Malayavan.

Oh King, listen as I describe the splendid beauty of Pushpavati: She has incomparably graceful arms with which to embrace a man like a fine silken noose; her face resembles the Moon; her lotus eyes reached almost to her lovely ears, which were adorned with wonderful and costly ear-rings; her thin, ornamented neck looked like a conch, having three lines; her waist was very slender, the size of a fist; her hips were broad, and her thighs like the trunks of banana trees; her naturally beautiful features were complemented by gorgeous ornaments and garments; her breasts were highly raised emphasizing her prime of youth; and to look upon her feet was to behold newly grown red lotuses.

Seeing Pushpavati in all her heavenly beauty, Malyavan was bewitched at once. They had come with the other performers to please Lord Indra by singing and dancing enchantingly, but because they had become so enamored of each other, pierced through the heart by the arrows of Cupid, lust personified, they were utterly unable to sing or dance properly before the lord and master of the heavenly realms. Their pronunciation was wrong and their rhythm careless. Lord Indra understood the source of the errors at once. Offended at the discord in the musical performance, he became very angry and screamed, "You useless fools! You pretend to sing for me while in a stupour of infatuation with each other! You are mocking me! I curse you both to suffer henceforth as pisachas (hobgoblins). As husband and wife, go to the earthly regions and reap the reactions of your offenses."

Struck dumb by these harsh words, Malyavan and Pushpavati at once became morose and fell from the beautiful Nandana Forest in the kingdom of heaven to a Himalayan peak here on planet Earth. Immeasurably distressed, and their celestial intelligence vastly diminished by the effects of lord Indra's fierce curse, they lost their sense of taste and smell, and even their sense of touch. It was so cold and miserable high on the Himalayan wastes of snow and ice that they could not even enjoy the oblivion of sleep. Roaming aimlessly hither and thither in those harsh altitudes, Malyavan and Pushpavati suffered more and more, from one moment to the next. Even though they were situated in a cave, because of the snowfall and cold their teeth chattered ceaselessly, and their hair stood on end because of their fright and bewilderment.

In this utterly desperate situation, Malyavan said to Pushpavati, "What abominable sins did we commit to have to suffer in these pisacha bodies, in this impossible environment? This is absolutely hellish! Though hell is very ferocious, the suffering we are undergoing here is even more abominable. Therefore it is abundantly clear that one should never commit sins".

And so the forlorn lovers trudged onward in the snow and ice. By their great good fortune, however, it so happened that very day was the all auspicious Jaya (Bhaimi) Ekadashi, the Ekadashi of the light fortnight of the month of Magha. Because of their misery they neglected to drink any water, kill any game, or even eat whatever fruits and leaves were available at that altitude, they unknowingly observed Ekadashi by fasting completely from all food and drink. Sunk in misery Malyavn and Pushpavati collapsed beneath a Pipal tree and did not even try to get up. The Sun had set by that time. The night was even colder and more miserable than the day. They shivered in the frigid snowfall as their teeth chattered in unison, and when they became numb, they embraced just to keep warm. Locked in each others arms, they could not enjoy neither sleep nor sex. Thus they suffered through the whole night under the powerful curse of the deva Indra.

Still, Oh Yudhisthira, by the mercy of the fast they had by chance (unknowingly) observed on Jaya Ekadashi, and because they had remained awake all night, they were blessed. Please hear what happened on the next day. As Dwdasi dawned, Malyavn and Pushpavati had given up their demoniac forms and were once again beautiful heavenly beings wearing lustrous ornaments and exquisite garments. As they both looked at each other in amazement, a celestial airplane (vimana) arrived on the spot for them. A chorus of heavenly denizens sang their praises as the reformed couple stepped into the beautiful aircraft and proceeded directly to the heavenly regions, buoyed up by the good wishes of everyone. Soon Malyavan and Pushpavati arrived at Amaravati, Lord Indra's capital city, and then they immediately went before their lord (Indradev) and offered him their cheerful obeisances.

Lord Indra was astonished to see that they had been transformed, restored to their original status and forms so soon after he had cursed them to suffer as demons far, far below his celestial kingdom. Indradeva ask of them, "What extraordinary meritorious deeds have you performed so that you could give up your pisacha bodies so quickly after I cursed you? Who released you from my irresistible curse?" Malyavan replied, "Oh lord, it was by the extreme mercy of the Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna (Vasudeva) and also by the powerful influence of the Jaya Ekadashi, that we were released from our suffering condition as pisachas. This is the truth, Oh master, because we executed devotional service to Lord Vishnu (even performed unknowingly - by ajnata sukriti) by observing the day most dear to Him, we have happily been restored to our former status."

Indradev then said, "Because you served the Supreme Lord Sri Keshava by observing Ekadashi, you have become worshippable even by me, and I can see that you are now completely purified of sin. Whosoever engages in devotional service to Lord Sri Hari or Lord Shiva becomes praiseworthy and worshippable even by me. Of this there is no doubt." Lord Indradev then gave Malyavan and Pushpavati free rein to enjoy each other and wander about his heavenly planet as they wished.

Therefore, Oh Maharaj Yudhisthira, one should strictly observe a fast on the sacred day of Lord Hari, especially on this Jaya Ekadashi, which frees one from the sin of killing even a twice born brahmin. A great soul who observes this fast with full faith and devotion has in effect given all kinds of charity, performed all kinds of sacrifice, and bathed in all the Holy places of pilgrimage. Fasting on Jaya Ekadashi qualifies one to reside in Vaikuntha and enjoy unending happiness for billions of yugas - indeed, forever as the soul is eternal. Oh great king, Lord Sri Krishna continued, one who even hears or reads these wonderful glories of Jaya Ekadashi achieves the blessed merit attained by performing an Agnistoma fire sacrifice, during which the hymns from the Sama-veda are recited."

Thus ends the narration of the glories of Magha-shukla Ekadashi, or Jaya Ekadashi, from the Bhavishya-uttara Purana.

NOTES:

1. Note on Cupid: Kamadeva, lust personified, has five names according to the Amara-kosha dictionary: kandarpa darpako 'nanga kamah pancha-sharaih smarah "Cupid has five names; (1) Cupid; (2) Darpaka, 'he who prevents future events'; (3) Ananga, 'he who has no physical body'; (4) Kama, 'lust personified'; and (5) Pancha-sharaih, 'he who holds five arrows' ". Kandarpa: In the tenth chapter of the Bhagavad Gita (BG 10:28.) Lord Sri Krishna says, prajanash casmi kandarpah; "Of causes for procreation, I am Kandarpa". The word Kandarpa also means "very beautiful". Kandarpa appeared as Lord Krishna's son Pradyumna in Dwaraka. Darpaka: This name indicates that Cupid can perceive what is to take place and prevent it from happening. Specifically, he tries to impede pure spiritual activity by alluring one's mind and forcibly engaging one in material sense enjoyment. Ananga: Once, when Cupid disturbed the meditation of Lord Shiva, that powerful deva (demigod) burned him (Cupid) to ashes. Still, Shiva gave Cupid the benediction that he would act in the world even without a physical body - like a ghost. Kama: In Bhagavad Gita BG 7:11.) Lord Sri Krishna says, dharmavirudho bhuteshu kamo'smi: "I am sex life which is not contrary to religious principles." Pancha-sharaih: The five arrows with which Cupid pierces the mind of the living entities are taste, touch, sound, smell, and sight.

These are the five names of the empowered deva Cupid, who enchants all living entities and makes them do whatever he wants. Without receiving the mercy of Guru and Krishna one cannot resist his power.

2. Note on Bhaimi/Jaya Ekadashi. It is said that if one observes upavasa on this day then one receives entrance to Visnu's abode, even though one has not performed the other vratas of the year. NOTE: The half day fast (vrata) for the appearance of Lord Varahadev is also observed on this Ekadashi day, and the utsav (festival celebration - pujas and feasting, etc.) is observed on the Dvadashi, which is when He appeared.

## Vijaya Ekadashi

(Phalguna Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Govinda (Phalguna) masa

Yudhisthira Maharaj said, "Oh Lord Sri Krishna, O glorious son of Vasudeva, please be merciful to me and describe the Ekadashi that occurs during the dark fortnight of the month of Phalguna (February-March)."

Lord Sri Krishna replied, "Oh Yudhisthira, Oh king of kings, gladly I shall tell you about this great fast, known as Vijaya Ekadashi. Whoever observes it certainly achieves success in this life and the next. All the sins of one who fasts on this Ekadashi and hears its sublime glories are eradicated.

Narada Muni once asked lord Brahma, who sits on a lotus flower about the Vijaya Ekadashi. Sri Narada said, "Oh best of all the demigods, kindly tell me the merit one can achieve by faithfully observing Vijaya Ekadashi."

Narada's great father then replied, "My dear son, this oldest of fasting days is pure, and it nullifies all sins. I have never revealed this to anyone until today, but you can understand beyond any doubt that this Ekadashi bestows the result indicated by its name (Vijaya meaning Victory).

When Lord Rama was exiled to the forest for fourteen years, He, the goddess Sita, and His divine brother Lakshmana stayed at Panchavati as mendicants. Mother Sita was then kidnapped by the demon Ravana, and Lord Rama seemingly became bewildered like an ordinary man by distress. While searching for His beloved consort, the Lord came upon the dying Jatayu and thereafter killed His enemy Kabandha. The great devotee-vulture Jatayu returned to Vaikuntha after telling Rama how His dear Sita had been abducted by Ravana.

Later, Lord Rama and Sugriva, the king of the monkeys, became friends. Together they amassed a grand army of monkeys and bears and sent Hanumanji his minister to Sri Lanka, where he was able to see Janaki (Srimati Sita devi) in an Ashoka grove garden. He delivered Lord Rama's message and showed the ring proving his authenticity for rendering such great service to the Supreme Lord Sri Rama.

With the help of Sugriva, Lord Rama proceeded toward Sri Lanka. Upon arriving at the shore of the ocean with the army of monkeys, He could understand that the water was uncommonly deep and hostile. Thus He said to Lakshmana, Oh son of Sumitra, how can We earn enough merit to be able to cross this vast ocean, the unfathomable abode of Varuna deva? I can see no easy way to cross it, teeming as it is with sharks and other ferocious aquatics.

Lakshmana replied, Oh best of all beings, Oh origin of all the devas, Oh primal personality, the great sage Bakadalbhya lives on an island just four miles from here. Oh Raghava, he has seen many Brahmas come and go, so aged and wise is he. Let us go to him, take his darshan (audience) and ask him how We can safely reach our goal.

So Rama and Lakshmana proceeded to the humble Ashram of the incomparable Bakadalbhya Muni. Approaching him, the two Lords paid Their respectful obeisances to him as if he were a second Vishnu. Bakadalbhya could immediately understand, however, that Sri Rama was actually the Supreme Personality of Godhead, who for His own reasons had appeared on the Earth and was enacting just like a human being. "Sri Rama", said Bakadalbhya, "Oh best of the beings, why have You come to my lowly abode?" The Lord replied, "Oh great, twice born brahmin, I have come here to the ocean shore with My phalanx of monkey and bear warriors in order to cross the sea and conquer Lanka and its demon horde headed by Ravana. Oh greatest of sages, please be merciful unto Me and please tell Me how I can cross this vast ocean. That is why I have come to your Ashram today." The sage said, "Oh Lord Sri Rama, I shall tell you of the most exalted of all fasts, observing which You will surely conquer Ravana and be eternally glorified. Kindly now listen with full attention."

"On the day before Ekadashi, fashion a water pot of gold or silver, or even copper. Even clay will do if these metals are unavailable. Fill the pot with pure water and then decorate it nicely with mango leaves. Cover it and place it near a holy altar upon a mound of seven grains (the seven grains are barley, wheat, rice, corn, chickpeas, kukani, and dahl or peas). Now take Your morning bath, decorate the water pot with flower garlands and sandalwood paste, and in the concave lid atop the pot place there the barley, pomegranate, and coconut. Now with great love and devotion worship the water pot Deity form and offer Him incense, sandalwood paste, flowers, a ghee lamp, and a plate of sumptuous foods. Remain there awake that night beside this sacred pot. On top of the lid filled with barley, etc., place a golden murthy of Lord Sri Narayana.

When Ekadashi dawns, take Your morning bath and then decorate the water pot with fine sandalwood paste and garlands. Then worship the pot again with first class incense, lamps, sandalwood paste and flowers dipped in sandalwood paste, and then devoutly/devotedly place many kinds of cooked food, pomegranate, and coconut before the water pot. Then remain awake over night. When the Dwadashi dawns, take the waterpot to the bank of a holy river, or even to the shore of a small pond. After worshipping it again properly, Oh King of kings, offer it with all the aforementioned ingredients to a pure hearted brahmin, expert in the Vedic sciences. If You and Your military commanders observe the Vijaya Ekadashi in this way, You will surely be victorious in every way."

Lord Sri Ramachandra Bhagavan, the Supreme Personality of Godhead, did just as Bakadalbhya Muni instructed, and thus He conquered all demoniac forces. Similarly, anyone who observes the Vijaya Ekadashi in this way will always be victorious in this mortal world, and after leaving this world he/she will reside forever in the anxiety free realm of the Kingdom of God known as the Vaikunthas.

Oh Narada, my son, from this history you can understand why one should observe this Ekadashi fast properly, strictly following the rules and regulations. This fast is powerful enough to eradicate all one's sinful reactions, even the most abominable ones".

Lord Sri Krishna concluded, "Oh Yudhisthira, anyone who reads or hears this history will attain the same great merit as that which is earned by performing a horse sacrifice on days of yore."

Thus ends the narration of the glories of Phalguna-krishna Ekadashi or Vijaya Ekadashi, from the Skanda Purana.

NOTES:

Sugriva a great monkey, was the son of Indra and Ahilya. She was the wife of Gautama, one of the seven great sages who appeared from the mind of lord Brahma. Indra disguised himself as Gautama Muni and seduced Ahilya, who had been blessed that she would never age beyond sixteen. She was the most beautiful lady on earth, and both Indra and the sun-god became enamored by her beauty. One after the other, Indra and the sun-god came to her in the form of Gautama Muni and had union with her, and Sugriva and Vali were born as a result, respectively (Sugriva of Indra's union and Vali of Surya's union). At first, Sugriva and Vali looked like human beings, but when Gautama discovered his wife's infidelity, he angrily threw both the boys into the ocean saying" If you are not my sons, turn into monkeys". Thus they became monkeys. Sugriva helped his friend Rama to find Sita devi, and in return Rama helped Sugriva regain his kingdom of Kishkindha from his brother Vali. Regarding Gautama Muni's possessing a spectacularly wife, the moralist Chanakhya Pandita says: Rinakarta pita shatruh Mata cha vyabhicharini Bharya rupavati shatruh Putra shatruh kupanditah "In this world, a man has four enemies; a father who is a debtor, a mother who is like a prostitute, a beautiful wife, and a son who is uninterested in spiritual science" A beautiful wife is an enemy because many other men will be attracted to her.

## Amalaki Ekadashi

(Phalguna shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Govinda (Phalguna) masa

King Mandhata once said to Vasishtha Muni, "O great sage, kindly be merciful to me and tell me of a holy fast that will benefit me eternally."

Vasishtha Muni replied. "O king, kindly listen as I describe the best of all fast days, Amalaki Ekadashi. He who faithfully observes a fast on this Ekadashi obtains enormous wealth, gets free of the effects of all kinds of sins, and attains liberation. Fasting on this Ekadashi is more purifying than donating one thousand cows in charity to a pure brahmana. So please hear me attentively as I tell you the story of a hunter who, though daily engaged in killing innocent animals for his living, achieved liberation by observing a fast on Amalaki Ekadashi following the prescribed rules and regulations of worship.

There was once a kingdom named Vaidisha, where all the brahmanas, kshatriyas, vaishyas, and shudras were equally endowed with Vedic knowledge, great bodily strength, and fine intelligence. Oh lion among kings, the whole kingdom was full of Vedic sounds, not a single person was atheistic, and no one sinned. The ruler of this kingdom was King Pashabinduka, a member of the dynasty of Soma, the moon. He was also known as Chitraratha and was very religious and truthful. It is said that King Chitraratha had the strength of ten thousand elephants and that he was very wealthy and knew the six branches of Vedic wisdom perfectly.

During the reign of Maharaja Chitraratha, not a single person in his kingdom attempted to practice another's dharma (duty); so perfectly engaged in their own dharmas were all the brahmanas, kshatriyas, vaisyas, and sudras. Neither miser nor pauper was to be seen throughout the land, never was there ever a drought or flood. Indeed, the kingdom was free of disease, and everyone enjoyed good health. The people rendered loving devotional service to the Supreme Personality of Godhead, Lord Vishnu, as did the king, who also rendered special service to Lord Shiva. Moreover, twice a month everyone fasted on Ekadashi.

"In this way, O best of kings, the citizens of Vaidisha lived many long years in great happiness and prosperity. Giving up all varieties of materialistic religion, they completely dedicated themselves to the loving service of the Supreme Lord, Hari."

Once, in the month of Phalguna (February - March), the holy fast of Amalakii Ekadashi arrived, conjoined with Dvadashi. King Chitraratha realised that this particular fast would bestow especially great benefit, and thus he and all the citizens of Vaidisha observed this sacred Ekadashi very strictly, carefully following all the rules and regulations.

After bathing in the river, the king and all his subjects went to the temple of Lord Vishnu, where an Amalaki tree grew. First the king and his leading sages offered the tree a pot filled with water, as well as a fine canopy, shoes, gold, diamonds, rubies, pearls, sapphires, and aromatic incense. Then they worshiped Lord Parashurama with these prayers: "Oh Lord Parashurama, Oh son of Renuka, Oh all-pleasing one, Oh liberator of the worlds, kindly come beneath this holy Amalaki tree and accept our humble obeisances." Then they prayed to the Amalaki tree: "Oh Amalaki, Oh offspring of Lord Brahma, you can destroy all kinds of sinful reactions. Please accept our respectful obeisances and these humble gifts. O Amalaki, you are actually the form of Brahman, and you were once worshiped by Lord Ramachandra Himself. Whoever circumambulates you is therefore immediately freed of all his sins."

After offering these excellent prayers, King Chitraratha and his subjects remained awake throughout the night, praying and worshiping according to the regulations governing a sacred Ekadashi fast. It was during this auspicious time of fasting and prayer that a very irreligious man approached the assembly, a man who maintained himself and his family by killing animals. Burdened with both fatigue and sin, the hunter saw the king and the citizens of Vaidisha observing Amalaki Ekadashi by performing an all-night vigil, fasting, and worshiping Lord Vishnu in the beautiful forest setting, which was brilliantly illuminated by many lamps. The hunter hid nearby, wondering what this extraordinary sight before him was.

"What is going on here?" he thought. What he saw in that lovely forest beneath the holy Amalaki tree was the Deity of Lord Damodara being worshiped upon the Asana of a waterpot and he heard the devotees singing sacred songs describing Lord Krishna's transcendental forms and pastimes. Despite himself, that staunchly irreligious killer of innocent birds and animals spent the entire night in great amazement as he watched the Ekadashi celebration and listened to the glorification of the Lord.

Soon after sunrise, the king and his royal retinue - including the court sages and all the citizens - completed their observance of Ekadashi and returned to the city of Vaidisha. The hunter returned to his hut and happily ate his meal. In due time the hunter died, but the merit he had gained by fasting on Amalaki Ekadashi and hearing the glorification of the Supreme Personality of Godhead, as well as by being forced to stay awake all night, made him eligible to be reborn as a great king endowed with may chariots, elephants, horses, and soldiers. His name was Vasuratha, the son of King Viduratha, and he ruled over the kingdom of Jayanti.

King Vasuratha was strong and fearless, as effulgent as the Sun, and as handsome as the Moon. In strength he was like Sri Vishnu, and in forgiveness like the Earth itself. Very charitable and every truthful, King Vasuratha always rendered loving devotional service to the Supreme Lord, Sri Vishnu. He therefore became very well versed in Vedic knowledge. Always active in the affairs of state, he enjoyed taking excellent care of his subjects, as though they were his own children. He disliked pride in anyone and would smash it when he saw it. He performed many kinds of sacrifices, and he always made certain that the needy in his kingdom received enough charity.

One day, while hunting in the jungle, King Vasuratha strayed from the footpath and lost his way. Wandering for some time and eventually growing weary, he paused beneath a tree and, using his arms as a pillow, fell asleep. As he slept, some barbarian tribesmen came upon him and, remembering their long standing enmity toward the king, began discussing among themselves various ways to kill him. "It is because he killed our fathers, mothers, brothers-in-law, grandsons, nephews, and uncles that we are forced to aimlessly wander like so many madmen in the forest."

So saying, they prepared to kill King Vasuratha with various weapons, including spears, swords, arrows, and mystic ropes. But none of these deadly weapons could even touch the sleeping king, and soon the uncivilised, dog-eating tribesmen grew frightened. Their fear sapped their strength, and before long they lost what little intelligence they had and became almost unconscious with bewilderment and weakness. Suddenly a beautiful woman appeared from the king's body, startling the aborigines. Decorated with many ornaments, emitting a wonderful fragrance, wearing an excellent garland around her neck, her eyebrows drawn in a mood of fierce anger, and her fiery red eyes ablaze, she looked like death personified. With her blazing chakra discus she quickly killed all the tribal hunters, who had tried to slay the sleeping king.

Just then the king awoke, and seeing all the dead tribesmen lying around him, he was astonished. He wondered, "These are all great enemies of mine! Who has slain them so violently? Who is my great benefactor?" At that very moment he heard a voice from the sky: "You asked that who helped you. Well, who is that person who alone can help anyone is distress? He is none other than Sri Keshava, the Supreme Personality of Godhead, He who saves all who take shelter of Him without any selfish motive."

Upon hearing these words, King Vasuratha became over-whelmed with love for the Personality of Godhead Sri Keshava (Krishna). He returned to his capital city and ruled there like a second lord Indra (king of the heavenly regions), without any obstacles at all.

Therefore, Oh King Mandhata, the venerable Vasishtha Muni concluded, "...anyone who observes this holy Amalaki Ekadashi will undoubtedly attain the supreme abode of Lord Vishnu, so great is the religious merit earned from the observance of this most sacred fast day."

Thus ends the narration of the glories of Phalguna-shukla Ekadashi, or Amalaki Ekadashi, from the Brahmanda Purana.

NOTE:

If the Amarlaki tree isn't available then worship the sacred Tulsi tree. Also plant the sacred Tulsi seeds, and offer lamps to her.

## Padmini Ekadashi

Gaura paksha, Purushottama masa

Sri Suta Goswami said, "Yudhishthira Maharaja said, Oh Janardana, what is the name of the Ekadashi that occurs during the light fortnight (shukla paksha) of the extra, leap year month? How does one observe it properly? Please narrate all this to me."

The Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna, replied, "Oh Pandava, the meritorious Ekadashi that occurs during the light fortnight of the extra month of leap-year is called Padmini. It is very auspicious. The fortunate soul who observes it with great determination and faith will return to My personal abode. This extra-month Ekadashi is as powerful as I am in nullifying sins. Even four-headed Lord Brahma cannot glorify it sufficiently. Long ago Lord Brahma told Narada about this liberating, sin-removing Ekadashi."

Lotus-eyed Lord Krishna became very pleased by the enquiry of Yudhishthira and spoke to him the following pleasing words: "Oh king, please listen carefully as I narrate to you the process of fasting on Padmini Ekadashi, which is rarely done even by great sages.

One should begin his fast on the Dashami, the day before Ekadashi, by not eating any Urad dahl, chickpeas, spinach, honey, or sea salt, and also by not dining in homes of others or off bell-metal plates. These eight things should be avoided. One should eat only once on the Dashami, sleep on the ground, and remain celibate. On Ekadashi the devotee should rise early in the morning but should not brush his teeth. Then he should thoroughly bathe - in a place of pilgrimage, if possible. While chanting sacred hymns from the Vedas, he should smear his body with cow dung mixed with clay, sesame-seed paste, kusha grass, and the powder of Amalaki fruits.

Then the devotee should take another thorough bath, after which he should chant the following prayers: "Oh sacred clay, you have been created by Lord Brahma, purified by Kashyapa Muni, and lifted by Lord Krishna in His form as Varaha, the boar incarnation. Oh clay, please purify my head, eyes, and other limbs. Oh clay, I offer my obeisances unto you. Kindly purify me so I may worship the Supreme Lord, Sri Hari.

Oh cow-dung, you posses medicinal and antiseptic qualities because you have come directly from the stomach of our universal mother, the cow. You can purify the entire planet Earth. Please accept my humble obeisances and purify me.

Oh Amalaki fruits, please accept my humble obeisances. You have taken your birth from the saliva of Lord Brahma, and thus by your very presence the entire planet is purified. Kindly cleanse and purify my bodily limbs.

Oh Supreme Lord Vishnu, Oh God of the gods, Oh master of the universe, Oh holder of the conch, disc, club, and lotus, please allow me to bathe in all the holy places of pilgrimage."

Reciting these excellent prayers, chanting mantras to Lord Varuna, and meditating on all the places of pilgrimage located on the banks of the Ganges, one should bathe in whatever body of water is at hand. Then, Oh Yudhishthira, the devotee should rub his body, thus purifying his mouth, back, chest, arms, and waist as a prelude to worshipping the Supreme Lord, who wears brilliant yellow garments and gives pleasure to all creatures. By so doing, the devotee will destroy all his sins. Afterwards, he should chant the sacred Gayatri mantra, offer oblations to his forefathers, and then enter a Vishnu temple to worship Lord Narayana, the husband of the Goddess of Fortune, Laxmi-devi.

If possible, the devotee should then fashion Deities of Sri Sri Radha and Krishna or Shiva and Parvati out of gold and offer them nice devotional worship. He should fill a copper or clay pot with pure water mixed with scents, and then he should cover the pot with a cloth lid and a gold or silver lid, in this way preparing an Asana upon which the Radha-Krishna or Shiva-Parvati murthis may sit for worship.

According to capacity, the devotee should then worship these murtis with fragrant incense, a bright ghee lamp, and sandalwood paste along with camphor, musk, kumkum, and other scents, as well as selected aromatic flowers like white lotuses and other seasonal blooms, and also very nicely prepared foods. On this special Ekadashi the devotees should dance and sing ecstatically before the Deity. He should avoid prajalpa (talking unnecessarily of ordinary, mundane conversational topics) at all costs and should not talk to or touch low-born persons (untrained persons habituated to low acts) or a woman in her menstrual period, or others so absorbed. On this day he should be especially careful to speak the truth and certainly not criticize anyone before the Deity of Lord Vishnu, the brahmins, or the spiritual master.Rather, with other devotees he should be absorbed in listening to Vaishnavas read the glories of Lord Vishnu from the Puranas. One should not drink or even touch water to his lips on this Ekadashi, and one who is unable to perform this austerity should drink only water or milk. Otherwise, the fast is considered broken. One should remain awake that Ekadashi night, singing and playing musical instruments for the transcendental pleasure of the Supreme Person.

During the first quarter of the Ekadashi night the devotee should offer some coconut meat to his worshippable Deity (Isthadeva), during the second part he should offer soothing bel fruit, during the third part an orange, and as the night draws to a close some betel nut. Remaining awake during the first part of the Ekadashi night bestows on the devotee/sadhaka the same merit as that gained by performing the Agnistoma-yajna. Staying awake during the second part of the night bestows the same merit as that gained by performing a Vajapeya-yajna. Stay awake during the third part gives one the same merit as that attained by performing an Ashvamedha-yajna.

And one who remains awake throughout the night receives all of the above mentioned merit, as well as the grand merit of having performed a Rajasurya-yajna. Thus there is no better fasting day in the year than Padmini Ekadashi. Nothing can compare to it as a giver of merit, whether it be a fire sacrifice, knowledge, education, or austerity. Indeed, whoever observes this sacred Ekadashi fast receives all the merit attained by bathing in all the places of pilgrimage in the world.

After remaining awake throughout the night, the devotee should bathe at sunrise and then worship Me nicely. He should then feed a qualified brahmin and respectfully give him the Deity of Lord Keshava and the pot filled with pure scented water. This gift will guarantee the devotee success in this life and liberation in the hereafter.

Oh sinless Yudhishthira, as you have requested, I have described the rules and regulations, as well as the benefits, regarding the Ekadashi that occurs during the light fortnight of the extra, leap-year month.

Fasting on this Padmini day bestows merit equal to that gained by fasting on all other Ekadashi.

The Ekadashi that occurs during the dark part of the extra month, which is known as Parama Ekadashi, is as powerful at removing sin as this one, Padmini.

Now please listen to Me carefully as I narrate to you a fascinating account connected with this sacred day. Pulastya Muni once recited this history to Naradji.

Pulastya Muni once had occasion to rescue the ten headed demon Ravana from the prison of Kartaviry Arjuna, and upon hearing of this event Narada Muni asked his friend, "Oh greatest of sages, since this Ravana defeated all the demigods, including Lord Indradev, how could Kartaviry Arjuna defeat Ravana, who was so skilled in battle?"

Pulastya Muni replied, "Oh great Narada, during the Tretayuga, Kartavirya (Kartaviry Arjuna's father) took birth in the Haihaya dynasty. His capital city was Mahishmati, and he had one thousand Queens, whom he loved very dearly. None of them, however, was able to give him the son he wanted so badly.

He performed sacrifices and worshipped the devas (demigods) and forefathers (pitris), but due to the curse of some sage he was unable to beget a son - and without a son, a king cannot enjoy his kingdom, just as a hungry man can never really enjoy his senses.

King Kartavirya carefully considered his plight and then decided to perform severe austerities to achieve his goal. Thus he donned a loincloth made of bark, grew matted locks, and turned over the reins of his kingdom to his ministers. One of his queens, Padmini - who was born in the Ikshvaku dynasty, who was the best of all women, and who was the daughter of King Harishchandra - saw the king leaving.

She felt that, since she was a chaste wife, her duty was to follow in the footsteps of her beloved husband. Removing all the regal ornaments from her beautiful body and donning but one piece of cloth, she thus followed her husband into the forest.

At last Kartavirya reached the summit of Mount Gandhamadana, where he performed severe austerities and penances for ten thousand years, meditating and praying to Lord Gadadhara, who wields a club.

But still he did not get a son. Seeing her dear husband waste away to mere skin and bone, Padmini thought of a solution to the problem. She went to the chaste Anasuya. With great reverence, Padmini said, "Oh great lady, my dear husband, Kartavirya, has been performing austerities for the last ten thousand years, but Lord Krishna (Keshava), who alone can remove one's past sins and present difficulties, has not yet become pleased with him. Oh most fortunate one, please tell me a fast day we can observe and thus please the Supreme Lord with our devotion, so much so that He will bless me with a nice son who will later rule the world as emperor."

Upon hearing the appealing words of Padmini, who was very chaste and deeply devoted to her husband, the great Anasuya replied to her in a very cheerful mood: "Oh beautiful, lotus-eyed lady, usually there are twelve months in a year, but after every thirty-two months an extra month is added, and the two Ekadashi that occur during this month are called Padmini Ekadashi and Parama Ekadashi. They fall on the Dvadashi of the light and dark part of the month, respectively. You should fast on these days and remain awake throughout the night. If you do so, the Supreme Personality of Godhead, Sri Hari, will bless you with a son."

Oh Narada, in this way Anasuya, the daughter of the sage Kardama Muni, explained the potency of these special Ekadashi. Hearing this, Padmini faithfully followed the instructions to fulfill her desire for a son. Padmini fasted completely, even from water, and remained awake all night, chanting the glories of God and dancing in ecstasy. Lord Keshava thus became most pleased with her devotion and appeared before her, riding on the back of the great Garuda. The Lord said, "Oh beautiful one, you have greatly pleased Me by fasting on the special Ekadashi of the extra month of Purushottama. Please ask Me for a benediction."

Hearing these sublime words from the overseer of the entire universe, Padmini offered the Supreme Lord devotional prayers and asked Him for the boon her husband desired.

Lord Keshava (Krishna) was moved to reply, "Oh gentle lady, I am very happy with you, for there is no month dearer to Me than this, and the Ekadashi that occur during this month are the most dear to Me of all Ekadashi.You have followed My devotee Anasuya's instructions perfectly, and therefore I shall do what will please you. You and your husband will have the desired son that you wish."

The Lord, who removes the distress of the world, then spoke to King Kartavirya: "Oh King, please ask of Me any boon that will fulfill your heart's desire, for your dear wife has pleased Me greatly with her devotional fasting."

The king was very happy to hear this. Naturally he asked for the son he had desired for so long:

"Oh master of the universe, Oh killer of the Madhu-demon, kindly grant me a son who will never be conquered by the demigods, human beings, snakes, demons, or hobgoblins, but whom only You can defeat.'

The Supreme Lord immediately replied, 'So be it!" and disappeared.

The king became so very pleased with his wife and returned to his palace in her company. Padmini soon became pregnant, and the mighty-armed Kartaviry Arjuna appeared as her son. He was the mightiest person in all the three worlds, and thus even the ten-headed Ravana could not defeat him in battle. Except for Lord Narayana, who holds a club, a disc, and other symbols in His hands no one could overcome him. By the merit that resulted from his mother's strict and faithful observance of Padmini Ekadashi, he could defeat even the dreaded Ravana. This is not at all surprising, Oh Naradji, for Kartaviry Arjuna was the fulfillment of the benediction of the Supreme Personality of Godhead."

With these words, Pulastya Muni departed.

The Supreme Lord, Sri Krishna, concluded, "Oh sinless Yudhishthira, as you have enquired from Me, I have explained to you the power of this special Ekadashi. Oh best of kings, whoever observes this fast will surely attain to My personal abode. And similarly, if you want all your desires fulfilled, you should do likewise."

Hearing these words from the mouth of his beloved Keshava, Dharmaraja (Yudhishthira) became filled with joy, and when the time came he faithfully observed Padmini Ekadashi. Suta Goswami concluded, "Oh sage Saunaka, I have explained to you all about this meritorious Ekadashi.

Anyone who devotedly fasts on the Ekadashi that occur during the extra, leap-year months, carefully following all the rules, becomes glorious and happily goes back to Godhead.

And one who merely hears or reads about these Ekadashi will also obtain great merit and ultimately enter the abode of Lord Sri Hari."

Thus ends the narration of the glories of Padmini Ekadashi, the Ekadashi that occurs during the light fortnight of the extra, leap-year month of Purushottama, from the Skanda Purana.

## Parama Ekadashi

Krishna paksha, Purushottama masa

Sri Yudhishthira Maharaja said, "Oh Supreme Lord, what is the name and

character of that Ekadashi that occurs during the dark fortnight (krishna paksha) of the extra, leap year month of Purushottama.

Also, Oh master of all the universes, what is the process for observing it properly? Kindly narrate all of this to me?"

The Supreme Personality of Godhead, Lord Sri Krishna, replied, "Oh Yudhishthira, this meritorious day is called Parama Ekadashi. It bestows the great benediction of an enjoyable life and ultimate liberation, release from birth and death. The process for observing it is similar to that for observing the Ekadashi that occurs during the light part of this month of Kartika. That is to say, on this Ekadashi one should worship Me, the best of all living beings, with full love and devotion. In this connection I will now tell you a wonderful history, just as I heard it from the great sage in the city of Kampilya.

Once a very pious brahmin named Sumedha resided in Kampilya with his wife, Pavitra, who was extremely chaste and devoted to her husband. On account of having committed some sin in his previous life, Sumedha was without any money or food grains, and even though he begged many people for food, he could not obtain any substantial amount. He hardly had adequate food, clothing, or shelter for himself and his beautiful young wife, who was of such excellent character that she continued to serve Sumedha faithfully despite their poverty. When guests would come to their home, Pavitra mataji would give them her own food, and although she often went hungry, her beautiful, lotuslike face never faded. This fasting made her weak, but her affection for Sumedha remained unbreakable.

Seeing all this, and lamenting his bad luck, Sumedha one day said to Pavitra, "My dear wife, Oh most beautiful one, I beg alms from the rich but receive scarcely a scrap. What am I to do? What possible relief is there for our plight? Where should I go for relief? Oh most obedient and loving wife, without enough wealth, household affairs are never successful, - na vandhu madhye dhanahina jivanam.

Therefore please permit me to go abroad and attain some wealth. If I make such an effort, I shall certainly obtain whatever fortune I am destined to enjoy. Without making some endeavour a person cannot satisfy his desires or meet his needs. Thus wise men have said that enthusiastic endeavour is always auspicious." The revealed scriptures declare, udyoginah siNgham upaiti laxmi daivena deyati ka purushah vadantii: "One who endeavours enthusiastically will certainly attain success, but one who merely says, 'I accept my lot in life is a lazy man".

Upon hearing this from her husband as he spoke these words, Pavitra joined her palms and, her eyes brimming with tears, spoke to him with great respect and affection: "I think there is no one greater or more learned than you, my dear. One who, though in misery, is interested in the welfare of others speaks just as you have. However, the scriptures state that whatever wealth a person attains in his life is due to his having given charity in previous lives, and that if one has not given charity in previous lives, then even though he may sit a top a mound of gold as big as Mount Sumeru, he will still remain poor.

purva-janmarjitam vidya

purva-janmarjitam dhanam

purva-janmarjitam kanya agre dhavati dhavatih

Transcendental knowledge, spiritual education, satisfying wealth, and pleasing family members are acquired by a person who has given profuse charity. Whatever good a person does returns to him many fold. In Manu-nitii, Manu Maharaja says, bhagyam phalanti sarvatra na cha vidya na cha paurusham:

"Whatever is predestined by Viddhata, the fortune-maker, will surely happen. One's so called good education, skill, and enthusiasm will not necessarily guarantee to bring one success." Whatever charity a person gives in the form of education, money, fertile land, and the like is returned to him in a future lifetime. We gain what we have given, when given with a good heart.

Indeed, whatever the Lord of destiny, the creator, has written as one's fortune will certainly come to pass. No one attains any wealth without having given in charity in his previous life. Oh best of the brahmins, since we are now poor, in our previous lives neither you nor I must have given any/sufficient charity to worthy persons. Therefore, Oh gracious husband, you should remain here with me. Without you I cannot live even a moment.

"Bereft of her husband, a woman is not welcomed by her father, mother, brother, father-in-law, or any other family members. Everyone will say, "You have lost your husband; you are bad luck/fortune personified!" In this way I shall be criticised severely! The Nitii-shastras says, vinaashraye na tishthanti panditah vanita latah: "Without proper shelter and support, the following three things cannot survive; a learned man/brahmin, a woman, and a creeper."

Therefore the modern women's liberation movement is a total failure. Furthermore, the Garuda Purana states, pati dharma pati sargah pati hi paramam tapah patiri pritim Apanne priiyante sarva devata

"A chaste woman always thinks that pleasing her spiritually situated husband is her heavenly pleasure, utmost duty, and greatest austerity. If her husband is pleased (as Kulottama, Vishnu personified), she thinks the Supreme lord and all the demigods are pleased. The Supreme Lord includes all the devatas (demigods)."

Pavitra continued, "Please, therefore, stay with me and be satisfied with whatever wealth we get. Whatever is destined, we shall obtain in due course of time and enjoy here in perfect happiness."

Hearing these plaintive words from his wife, Sumedha decided to remain in their native village. One day the great sage Kaundinya arrived at their place, and upon seeing him the brahmin Sumedha and his wife stood up before him and then offered him their respectful obeisances. With his head bowed, Sumedha welcomed him: "We are very fortunate to behold you here today, Oh wisest of sages. My life has become successful, and I am much obliged to you."

Sumedha offered Kaumdinya Muni a comfortable seat and highly praised his austerities and learning. "Just by having your darshan today," said Sumedha, "I have become very fortunate." The poor brahmin couple fed the sage as sumptuously as they could afford to according to their means, and afterwards Pavitra asked the mendicant, "Oh most learned one, what process can we follow to be relieved of our poverty? How can a person who has not given anything in charity in his previous life get a good family, much wealth, and a fine education in this life? My husband wants to leave me here and go abroad to beg alms, but I have earnestly prayed to him to stay here with me. I humbly told him that if one lacks wealth in the present life, it is because of not having given sufficient charity in previous life times. And so he has consented to remain here. It is only due to my great fortune that you have so mercifully come here today. Now we are certain to see the end of our poverty very soon.

Oh best of the brahmanas, please tell us how we can be free of this perpetual misery brought on by poverty. Oh merciful one, kindly describe some means - a place of pilgrimage we may visit, a day of fasting we may observe, or an austerity we may perform - by which our ill fortune will end forever."

Hearing this sincere supplication from the patient lady, the great sage Kaundinya reflected silently for a moment and then said, "There is a fast day very dear to the Supreme Personality of Godhead, Lord Hari. Fasting on this day nullifies all kinds of sins and removes all miseries caused by poverty. This fast day, which occurs during the dark part (krishna paksha) of the extra, leap-year month, is known as Parama Ekadashi. It is the topmost day of Lord Vishnu, hence the name Parama. This extra month (Purushottam Mase), dark fortnight Ekadashi bestows all the necessities of life, such as money and food grains, and at last gives liberation/release. When the evening of this day comes, one should begin singing the glories of the Lord and dancing in ecstasy, and one should continue through the entire night. This holy fast was once observed faithfully by Lord Kuvera (the treasurer of the devas). When Lord Shiva saw how strictly he had fasted, Shiva became very pleased and made Kuvera the treasurer of heaven. Also, king Harishchandra fasted on this Ekadashi after his dear wife and son had been sold, and the king was able to get them back. Thereafter he ruled his kingdom with no further impediments. Therefore, Oh broad-eyed lady, you also should observe the sacred fast of Parama Ekadashi, following all the appropriate rules and regulations and remaining awake all night."

Lord Sri Krishna continued, "Oh Yudhishthira, son of Pandu, in this way Kaundinya Muni mercifully and affectionately instructed Pavitra about the Parama Ekadashi fast. Then he said to Sumedha, "On the Dvadashi, the day after Ekadashi, you should vow to observe Pancharatriki fasting according to all the rules and regulations. After taking a bath early in the morning, you and your good wife, along with both your parents and hers, should fast for five days according to your ability. Then you will all become eligible to return home, to the abode of Lord Vishnu.

A person who simply makes use of only one seat during these five days goes to the heavenly planets. Whoever feeds qualified brahmins nicely on these five days has in effect fed all the demigods, all human beings, and even all the demons.

Whoever donates a pot of drinking water to a twice born brahmin during this five-day period will gain merit equal to that gained by donating the entire planet in charity. Anyone who gives a learned person a pot filled with sesame seeds resides in heaven for as many years as there are seeds in the pot. One who donates a pot filled with golden ghee will surely go to the abode of the sun god after fully enjoying the pleasures of this earthly planet. Whoever remains celibate during these five-days will attain celestial happiness and enjoy with the maidens of Indraloka. Therefore both of you - Sumedha and Pavitra - should fast during these five days of Pancharatrika in order to be rewarded with ample grains and wealth for the rest of your lives on this planet. The spiritual world will be your abode thereafter."

Hearing this sublime advice, the brahmin couple, Sumedha and Pavitra, properly observed the Parama Ekadashi and the fast of Pancharatrika, and very soon thereafter they beheld a handsome prince approaching them from the royal palace. On the orders of Lord Brahma, the prince gave them a beautiful, exquisitely furnished house and invited them to live in it. Praising their austerity and patience, he also gave them an entire village for their livelihood. Then he returned to the palace. Thus Sumedha and his wife enjoyed all kinds of facilities in this world and at last went to the abode of Lord Vishnu.

Anyone who observes a fast on Parama Ekadashi and also the fast of Pancharatrika is freed from all his sins, and after enjoying life he returns to Vishnuloka, as did the brahmin Sumedha and his faithful wife, Pavitra. It is impossible, Oh Yudhishthira, to calculate the extent of the merit one obtains by fasting on Parama Ekadashi, for such an observance is equal to bathing in places of pilgrimage such as Pushkara Lake and the Ganges river, giving cows in charity, and performing all sorts of other religious activities. One who fasts on this day has also completed the offerings of oblations to his forefathers in Gaya. He has, in effect, fasted on all other auspicious days.

"As in the social order the brahmin are considered the best, as amongst four-legged creatures the cow is best, and as among demigods Lord Indradev is the best, so among all months the extra month of leap-year is the best.

The Pancharatrika fast - the fast of five days (panch = five, ratri = nights) in the extra, leap year month - is said to remove all kinds of abominable sins. But the Pancharatriki fast, together with the fasts of Parama and Parama Ekadashi, destroys all a person's sins. If a person is unable to fast on these days, he should observe the fasts during the extra month according to his ability. A person who, having received a human birth, does not take a proper bath during this extra month and then observes these Ekadashi, which are very dear to Lord Hari, commits suicide and suffers in the cycle of 8,400,000 species. The rare human birth is meant for accumulating merit and at last achieving liberating release from this material world. Therefore one should by all means observe fasting on this auspicious Parama Ekadashi."

Lord Sri Krishna concluded, "Oh sinless Yudhishthira, as you have requested, I have described to you the wonderful merit one can attain by fasting on the Ekadashi named Parama, which occurs during the dark part of the extra, leap-year month. You should observe this fast if at all possible."

King Yudhishthira did exactly as Lord Krishna had instructed, and so did all his brothers and their wife, Draupadi. After enjoying pleasures rarely achieved in the material world, they returned home, back to Godhead. Whoever, after taking a proper bath, observes a fast on these two extra-month Ekadashi will go to heaven and finally attain to the abode of Sri Vishnu, and as he travels there he will be praised and prayed to by all the demigods".

Thus ends the narration of the glories of Parama Ekadashi, the Ekdashi that occurs during the dark fortnight of the extra, leap-year month, from the Skanda Purana.

#  HINDI

## पापमोचनी

कृष्ण पक्ष, विष्णु (चैत्र) मासा

युधिष्ठिर महाराज ने भगवान श्रीकृष्ण से चैत्र (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार फाल्गुन ) मास के कृष्णपक्ष की एकादशी के बारे में जानने की इच्छा प्रकट की तो वे बोले: 'राजेन्द्र ! मैं तुम्हें इस विषय में एक पापनाशक उपाख्यान सुनाऊँगा, जिसे चक्रवर्ती नरेश मान्धाता के पूछने पर महर्षि लोमश ने कहा था ।'

मान्धाता ने पूछा: भगवन्! मैं लोगों के हित की इच्छा से यह सुनना चाहता हूँ कि चैत्र मास के कृष्णपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है, उसकी क्या विधि है तथा उससे किस फल की प्राप्ति होती है? कृपया ये सब बातें मुझे बताइये ।

लोमशजी ने कहा: नृपश्रेष्ठ ! पूर्वकाल की बात है । अप्सराओं से सेवित चैत्ररथ नामक वन में, जहाँ गन्धर्वों की कन्याएँ अपने किंकरो के साथ बाजे बजाती हुई विहार करती हैं, मंजुघोषा नामक अप्सरा मुनिवर मेघावी को मोहित करने के लिए गयी । वे महर्षि चैत्ररथ वन में रहकर ब्रह्मचर्य का पालन करते थे । मंजुघोषा मुनि के भय से आश्रम से एक कोस दूर ही ठहर गयी और सुन्दर ढंग से वीणा बजाती हुई मधुर गीत गाने लगी । मुनिश्रेष्ठ मेघावी घूमते हुए उधर जा निकले और उस सुन्दर अप्सरा को इस प्रकार गान करते देख बरबस ही मोह के वशीभूत हो गये । मुनि की ऐसी अवस्था देख मंजुघोषा उनके समीप आयी और वीणा नीचे रखकर उनका आलिंगन करने लगी । मेघावी भी उसके साथ रमण करने लगे । रात और दिन का भी उन्हें भान न रहा । इस प्रकार उन्हें बहुत दिन व्यतीत हो गये । मंजुघोषा देवलोक में जाने को तैयार हुई । जाते समय उसने मुनिश्रेष्ठ मेघावी से कहा: 'ब्रह्मन्! अब मुझे अपने देश जाने की आज्ञा दीजिये ।'

मेघावी बोले: देवी! जब तक सवेरे की संध्या न हो जाय तब तक मेरे ही पास ठहरो ।

अप्सरा ने कहा: विप्रवर! अब तक न जाने कितनी ही संध्याँए चली गयीं! मुझ पर कृपा करके बीते हुए समय का विचार तो कीजिये!

लोमशजी ने कहा: राजन्! अप्सरा की बात सुनकर मेघावी चकित हो उठे । उस समय उन्होंने बीते हुए समय का हिसाब लगाया तो मालूम हुआ कि उसके साथ रहते हुए उन्हें सत्तावन वर्ष हो गये । उसे अपनी तपस्या का विनाश करनेवाली जानकर मुनि को उस पर बड़ा क्रोध आया । उन्होंने शाप देते हुए कहा: 'पापिनी! तू पिशाची हो जा ।' मुनि के शाप से दग्ध होकर वह विनय से नतमस्तक हो बोली: 'विप्रवर! मेरे शाप का उद्धार कीजिये । सात वाक्य बोलने या सात पद साथ साथ चलनेमात्र से ही सत्पुरुषों के साथ मैत्री हो जाती है । ब्रह्मन्! मैं तो आपके साथ अनेक वर्ष व्यतीत किये हैं, अत: स्वामिन्! मुझ पर कृपा कीजिये ।'

मुनि बोले: भद्रे! क्या करुँ ? तुमने मेरी बहुत बड़ी तपस्या नष्ट कर डाली है । फिर भी सुनो । चैत्र कृष्णपक्ष में जो एकादशी आती है उसका नाम है 'पापमोचनी ।' वह शाप से उद्धार करनेवाली तथा सब पापों का क्षय करनेवाली है । सुन्दरी! उसीका व्रत करने पर तुम्हारी पिशाचता दूर होगी ।

ऐसा कहकर मेघावी अपने पिता मुनिवर च्यवन के आश्रम पर गये । उन्हें आया देख च्यवन ने पूछा: 'बेटा! यह क्या किया? तुमने तो अपने पुण्य का नाश कर डाला!'

मेघावी बोले: पिताजी! मैंने अप्सरा के साथ रमण करने का पातक किया है । अब आप ही कोई ऐसा प्रायश्चित बताइये, जिससे पातक का नाश हो जाय ।

च्यवन ने कहा: बेटा! चैत्र कृष्णपक्ष में जो 'पापमोचनी एकादशी' आती है, उसका व्रत करने पर पापराशि का विनाश हो जायेगा ।

पिता का यह कथन सुनकर मेघावी ने उस व्रत का अनुष्ठान किया । इससे उनका पाप नष्ट हो गया और वे पुन: तपस्या से परिपूर्ण हो गये । इसी प्रकार मंजुघोषा ने भी इस उत्तम व्रत का पालन किया । 'पापमोचनी' का व्रत करने के कारण वह पिशाचयोनि से मुक्त हुई और दिव्य रुपधारिणी श्रेष्ठ अप्सरा होकर स्वर्गलोक में चली गयी ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजन् ! जो श्रेष्ठ मनुष्य 'पापमोचनी एकादशी' का व्रत करते हैं उनके सारे पाप नष्ट हो जाते हैं । इसको पढ़ने और सुनने से सहस्र गौदान का फल मिलता है । ब्रह्महत्या, सुवर्ण की चोरी, सुरापान और गुरुपत्नीगमन करनेवाले महापातकी भी इस व्रत को करने से पापमुक्त हो जाते हैं । यह व्रत बहुत पुण्यमय है ।

## कामदा

गौरा पक्ष,, विष्णु (चैत्र) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: वासुदेव! आपको नमस्कार है! कृपया आप यह बताइये कि चैत्र शुक्लपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन् ! एकाग्रचित्त होकर यह पुरातन कथा सुनो, जिसे वशिष्ठजी ने राजा दिलीप के पूछने पर कहा था ।

वशिष्ठजी बोले: राजन्! चैत्र शुक्लपक्ष में 'कामदा' नाम की एकादशी होती है । वह परम पुण्यमयी है । पापरुपी ईँधन के लिए तो वह दावानल ही है ।

प्राचीन काल की बात है: नागपुर नाम का एक सुन्दर नगर था, जहाँ सोने के महल बने हुए थे । उस नगर में पुण्डरीक आदि महा भयंकर नाग निवास करते थे । पुण्डरीक नाम का नाग उन दिनों वहाँ राज्य करता था । गन्धर्व, किन्नर और अप्सराएँ भी उस नगरी का सेवन करती थीं । वहाँ एक श्रेष्ठ अप्सरा थी, जिसका नाम ललिता था । उसके साथ ललित नामवाला गन्धर्व भी था । वे दोनों पति पत्नी के रुप में रहते थे । दोनों ही परस्पर काम से पीड़ित रहा करते थे । ललिता के हृदय में सदा पति की ही मूर्ति बसी रहती थी और ललित के हृदय में सुन्दरी ललिता का नित्य निवास था ।

एक दिन की बात है । नागराज पुण्डरीक राजसभा में बैठकर मनोरंजन कर रहा था । उस समय ललित का गान हो रहा था किन्तु उसके साथ उसकी प्यारी ललिता नहीं थी । गाते-गाते उसे ललिता का स्मरण हो आया । अत: उसके पैरों की गति रुक गयी और जीभ लड़खड़ाने लगी ।

नागों में श्रेष्ठ कर्कोटक को ललित के मन का सन्ताप ज्ञात हो गया, अत: उसने राजा पुण्डरीक को उसके पैरों की गति रुकने और गान में त्रुटि होने की बात बता दी । कर्कोटक की बात सुनकर नागराज पुण्डरीक की आँखे क्रोध से लाल हो गयीं । उसने गाते हुए कामातुर ललित को शाप दिया : 'दुर्बुद्धे ! तू मेरे सामने गान करते समय भी पत्नी के वशीभूत हो गया, इसलिए राक्षस हो जा ।'

महाराज पुण्डरीक के इतना कहते ही वह गन्धर्व राक्षस हो गया । भयंकर मुख, विकराल आँखें और देखनेमात्र से भय उपजानेवाला रुप - ऐसा राक्षस होकर वह कर्म का फल भोगने लगा ।

ललिता अपने पति की विकराल आकृति देख मन ही मन बहुत चिन्तित हुई । भारी दु: ख से वह कष्ट पाने लगी । सोचने लगी: 'क्या करुँ? कहाँ जाऊँ? मेरे पति पाप से कष्ट पा रहे हैं...'

वह रोती हुई घने जंगलों में पति के पीछे-पीछे घूमने लगी । वन में उसे एक सुन्दर आश्रम दिखायी दिया, जहाँ एक मुनि शान्त बैठे हुए थे । किसी भी प्राणी के साथ उनका वैर विरोध नहीं था । ललिता शीघ्रता के साथ वहाँ गयी और मुनि को प्रणाम करके उनके सामने खड़ी हुई । मुनि बड़े दयालु थे । उस दु:खिनी को देखकर वे इस प्रकार बोले: 'शुभे ! तुम कौन हो? कहाँ से यहाँ आयी हो? मेरे सामने सच-सच बताओ ।'

ललिता ने कहा: महामुने ! वीरधन्वा नामवाले एक गन्धर्व हैं । मैं उन्हीं महात्मा की पुत्री हूँ । मेरा नाम ललिता है । मेरे स्वामी अपने पाप दोष के कारण राक्षस हो गये हैं । उनकी यह अवस्था देखकर मुझे चैन नहीं है । ब्रह्मन्! इस समय मेरा जो कर्त्तव्य हो, वह बताइये । विप्रवर! जिस पुण्य के द्वारा मेरे पति राक्षसभाव से छुटकारा पा जायें, उसका उपदेश कीजिये ।

ॠषि बोले: भद्रे! इस समय चैत्र मास के शुक्लपक्ष की 'कामदा' नामक एकादशी तिथि है, जो सब पापों को हरनेवाली और उत्तम है । तुम उसीका विधिपूर्वक व्रत करो और इस व्रत का जो पुण्य हो, उसे अपने स्वामी को दे डालो । पुण्य देने पर क्षणभर में ही उसके शाप का दोष दूर हो जायेगा ।

राजन्! मुनि का यह वचन सुनकर ललिता को बड़ा हर्ष हुआ । उसने एकादशी को उपवास करके द्वादशी के दिन उन ब्रह्मर्षि के समीप ही भगवान वासुदेव के (श्रीविग्रह के) समक्ष अपने पति के उद्धार के लिए यह वचन कहा: 'मैंने जो यह 'कामदा एकादशी' का उपवास व्रत किया है, उसके पुण्य के प्रभाव से मेरे पति का राक्षसभाव दूर हो जाय ।'

वशिष्ठजी कहते हैं: ललिता के इतना कहते ही उसी क्षण ललित का पाप दूर हो गया । उसने दिव्य देह धारण कर लिया । राक्षसभाव चला गया और पुन: गन्धर्वत्व की प्राप्ति हुई ।

नृपश्रेष्ठ! वे दोनों पति पत्नी 'कामदा' के प्रभाव से पहले की अपेक्षा भी अधिक सुन्दर रुप धारण करके विमान पर आरुढ़ होकर अत्यन्त शोभा पाने लगे । यह जानकर इस एकादशी के व्रत का यत्नपूर्वक पालन करना चाहिए ।

मैंने लोगों के हित के लिए तुम्हारे सामने इस व्रत का वर्णन किया है । 'कामदा एकादशी' ब्रह्महत्या आदि पापों तथा पिशाचत्व आदि दोषों का नाश करनेवाली है । राजन् ! इसके पढ़ने और सुनने से वाजपेय यज्ञ का फल मिलता है ।

## वरुथिनी

कृष्ण पक्ष, मधुसूदन (वैशाख) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: हे वासुदेव! वैशाख मास के कृष्णपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है? कृपया उसकी महिमा बताइये।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! वैशाख (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार चैत्र ) कृष्णपक्ष की एकादशी 'वरुथिनी' के नाम से प्रसिद्ध है । यह इस लोक और परलोक में भी सौभाग्य प्रदान करनेवाली है । 'वरुथिनी' के व्रत से सदा सुख की प्राप्ति और पाप की हानि होती है । 'वरुथिनी' के व्रत से ही मान्धाता तथा धुन्धुमार आदि अन्य अनेक राजा स्वर्गलोक को प्राप्त हुए हैं । जो फल दस हजार वर्षों तक तपस्या करने के बाद मनुष्य को प्राप्त होता है, वही फल इस 'वरुथिनी एकादशी' का व्रत रखनेमात्र से प्राप्त हो जाता है ।

नृपश्रेष्ठ! घोड़े के दान से हाथी का दान श्रेष्ठ है । भूमिदान उससे भी बड़ा है । भूमिदान से भी अधिक महत्त्व तिलदान का है । तिलदान से बढ़कर स्वर्णदान और स्वर्णदान से बढ़कर अन्नदान है, क्योंकि देवता, पितर तथा मनुष्यों को अन्न से ही तृप्ति होती है । विद्वान पुरुषों ने कन्यादान को भी इस दान के ही समान बताया है । कन्यादान के तुल्य ही गाय का दान है, यह साक्षात् भगवान का कथन है । इन सब दानों से भी बड़ा विद्यादान है । मनुष्य 'वरुथिनी एकादशी' का व्रत करके विद्यादान का भी फल प्राप्त कर लेता है । जो लोग पाप से मोहित होकर कन्या के धन से जीविका चलाते हैं, वे पुण्य का क्षय होने पर यातनामक नरक में जाते हैं । अत: सर्वथा प्रयत्न करके कन्या के धन से बचना चाहिए उसे अपने काम में नहीं लाना चाहिए । जो अपनी शक्ति के अनुसार अपनी कन्या को आभूषणों से विभूषित करके पवित्र भाव से कन्या का दान करता है, उसके पुण्य की संख्या बताने में चित्रगुप्त भी असमर्थ हैं । 'वरुथिनी एकादशी' करके भी मनुष्य उसीके समान फल प्राप्त करता है ।

राजन्! रात को जागरण करके जो भगवान मधुसूदन का पूजन करते हैं, वे सब पापों से मुक्त हो परम गति को प्राप्त होते हैं । अत: पापभीरु मनुष्यों को पूर्ण प्रयत्न करके इस एकादशी का व्रत करना चाहिए । यमराज से डरनेवाला मनुष्य अवश्य 'वरुथिनी एकादशी' का व्रत करे । राजन्! इसके पढ़ने और सुनने से सहस्र गौदान का फल मिलता है और मनुष्य सब पापों से मुक्त होकर विष्णुलोक में प्रतिष्ठित होता है ।

(सुयोग्य पाठक इसको पढ़ें, सुनें और गौदान का पुण्यलाभ प्राप्त करें ।)

## मोहिनी

गौरा पक्ष, मधुसूदन (वैशाख) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: जनार्दन! वैशाख मास के शुक्लपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है? उसका क्या फल होता है? उसके लिए कौन सी विधि है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: धर्मराज! पूर्वकाल में परम बुद्धिमान श्रीरामचन्द्रजी ने महर्षि वशिष्ठजी से यही बात पूछी थी, जिसे आज तुम मुझसे पूछ रहे हो ।

श्रीराम ने कहा: भगवन्! जो समस्त पापों का क्षय तथा सब प्रकार के दु:खों का निवारण करनेवाला, व्रतों में उत्तम व्रत हो, उसे मैं सुनना चाहता हूँ ।

वशिष्ठजी बोले: श्रीराम! तुमने बहुत उत्तम बात पूछी है । मनुष्य तुम्हारा नाम लेने से ही सब पापों से शुद्ध हो जाता है । तथापि लोगों के हित की इच्छा से मैं पवित्रों में पवित्र उत्तम व्रत का वर्णन करुँगा । वैशाख मास के शुक्लपक्ष में जो एकादशी होती है, उसका नाम 'मोहिनी' है । वह सब पापों को हरनेवाली और उत्तम है । उसके व्रत के प्रभाव से मनुष्य मोहजाल तथा पातक समूह से छुटकारा पा जाते हैं ।

सरस्वती नदी के रमणीय तट पर भद्रावती नाम की सुन्दर नगरी है । वहाँ धृतिमान नामक राजा, जो चन्द्रवंश में उत्पन्न और सत्यप्रतिज्ञ थे, राज्य करते थे । उसी नगर में एक वैश्य रहता था, जो धन धान्य से परिपूर्ण और समृद्धशाली था । उसका नाम था धनपाल । वह सदा पुण्यकर्म में ही लगा रहता था । दूसरों के लिए पौसला (प्याऊ), कुआँ, मठ, बगीचा, पोखरा और घर बनवाया करता था । भगवान विष्णु की भक्ति में उसका हार्दिक अनुराग था । वह सदा शान्त रहता था । उसके पाँच पुत्र थे : सुमना, धुतिमान, मेघावी, सुकृत तथा धृष्टबुद्धि । धृष्टबुद्धि पाँचवाँ था । वह सदा बड़े-बड़े पापों में ही संलग्न रहता था । जुए आदि दुर्व्यसनों में उसकी बड़ी आसक्ति थी । वह वेश्याओं से मिलने के लिए लालायित रहता था । उसकी बुद्धि न तो देवताओं के पूजन में लगती थी और न पितरों तथा ब्राह्मणों के सत्कार में । वह दुष्टात्मा अन्याय के मार्ग पर चलकर पिता का धन बरबाद किया करता था। एक दिन वह वेश्या के गले में बाँह डाले चौराहे पर घूमता देखा गया । तब पिता ने उसे घर से निकाल दिया तथा बन्धु बान्धवों ने भी उसका परित्याग कर दिया । अब वह दिन रात दु:ख और शोक में डूबा तथा कष्ट पर कष्ट उठाता हुआ इधर उधर भटकने लगा । एक दिन किसी पुण्य के उदय होने से वह महर्षि कौण्डिन्य के आश्रम पर जा पहुँचा । वैशाख का महीना था । तपोधन कौण्डिन्य गंगाजी में स्नान करके आये थे । धृष्टबुद्धि शोक के भार से पीड़ित हो मुनिवर कौण्डिन्य के पास गया और हाथ जोड़ सामने खड़ा होकर बोला : 'ब्रह्मन् ! द्विजश्रेष्ठ ! मुझ पर दया करके कोई ऐसा व्रत बताइये, जिसके पुण्य के प्रभाव से मेरी मुक्ति हो ।'

कौण्डिन्य बोले: वैशाख के शुक्लपक्ष में 'मोहिनी' नाम से प्रसिद्ध एकादशी का व्रत करो । 'मोहिनी' को उपवास करने पर प्राणियों के अनेक जन्मों के किये हुए मेरु पर्वत जैसे महापाप भी नष्ट हो जाते हैं |'

वशिष्ठजी कहते है: श्रीरामचन्द्रजी ! मुनि का यह वचन सुनकर धृष्टबुद्धि का चित्त प्रसन्न हो गया । उसने कौण्डिन्य के उपदेश से विधिपूर्वक 'मोहिनी एकादशी' का व्रत किया । नृपश्रेष्ठ ! इस व्रत के करने से वह निष्पाप हो गया और दिव्य देह धारण कर गरुड़ पर आरुढ़ हो सब प्रकार के उपद्रवों से रहित श्रीविष्णुधाम को चला गया । इस प्रकार यह 'मोहिनी' का व्रत बहुत उत्तम है । इसके पढ़ने और सुनने से सहस्र गौदान का फल मिलता है ।'

## अपरा

कृष्ण पक्ष, त्रिविक्रम (ज्येष्ठ) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: जनार्दन! ज्येष्ठ मास के कृष्णपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है? मैं उसका माहात्म्य सुनना चाहता हूँ । उसे बताने की कृपा कीजिये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! आपने सम्पूर्ण लोकों के हित के लिए बहुत उत्तम बात पूछी है । राजेन्द्र ! ज्येष्ठ (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार वैशाख ) मास के कृष्णपक्ष की एकादशी का नाम 'अपरा' है । यह बहुत पुण्य प्रदान करनेवाली और बड़े बडे पातकों का नाश करनेवाली है । ब्रह्महत्या से दबा हुआ, गोत्र की हत्या करनेवाला, गर्भस्थ बालक को मारनेवाला, परनिन्दक तथा परस्त्रीलम्पट पुरुष भी 'अपरा एकादशी' के सेवन से निश्चय ही पापरहित हो जाता है । जो झूठी गवाही देता है, माप तौल में धोखा देता है, बिना जाने ही नक्षत्रों की गणना करता है और कूटनीति से आयुर्वेद का ज्ञाता बनकर वैद्य का काम करता है... ये सब नरक में निवास करनेवाले प्राणी हैं । परन्तु 'अपरा एकादशी' के सवेन से ये भी पापरहित हो जाते हैं । यदि कोई क्षत्रिय अपने क्षात्रधर्म का परित्याग करके युद्ध से भागता है तो वह क्षत्रियोचित धर्म से भ्रष्ट होने के कारण घोर नरक में पड़ता है । जो शिष्य विद्या प्राप्त करके स्वयं ही गुरुनिन्दा करता है, वह भी महापातकों से युक्त होकर भयंकर नरक में गिरता है । किन्तु 'अपरा एकादशी' के सेवन से ऐसे मनुष्य भी सदगति को प्राप्त होते हैं ।

माघ में जब सूर्य मकर राशि पर स्थित हो, उस समय प्रयाग में स्नान करनेवाले मनुष्यों को जो पुण्य होता है, काशी में शिवरात्रि का व्रत करने से जो पुण्य प्राप्त होता है, गया में पिण्डदान करके पितरों को तृप्ति प्रदान करनेवाला पुरुष जिस पुण्य का भागी होता है, बृहस्पति के सिंह राशि पर स्थित होने पर गोदावरी में स्नान करनेवाला मानव जिस फल को प्राप्त करता है, बदरिकाश्रम की यात्रा के समय भगवान केदार के दर्शन से तथा बदरीतीर्थ के सेवन से जो पुण्य फल उपलब्ध होता है तथा सूर्यग्रहण के समय कुरुक्षेत्र में दक्षिणासहित यज्ञ करके हाथी, घोड़ा और सुवर्ण दान करने से जिस फल की प्राप्ति होती है, 'अपरा एकादशी' के सेवन से भी मनुष्य वैसे ही फल प्राप्त करता है । 'अपरा' को उपवास करके भगवान वामन की पूजा करने से मनुष्य सब पापों से मुक्त हो श्रीविष्णुलोक में प्रतिष्ठित होता है । इसको पढ़ने और सुनने से सहस्र गौदान का फल मिलता है ।

## निर्जला

गौरा पक्ष, त्रिविक्रम (ज्येष्ठ) मासा

युधिष्ठिर ने कहा: जनार्द! ज्येष्ठ मास के शुक्लपक्ष में जो एकादशी पड़ती हो, कृपया उसका वर्णन कीजिये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! इसका वर्णन परम धर्मात्मा सत्यवतीनन्दन व्यासजी करेंगे, क्योंकि ये सम्पूर्ण शास्त्रों के तत्त्वज्ञ और वेद वेदांगों के पारंगत विद्वान हैं ।

तब वेदव्यासजी कहने लगे: दोनों ही पक्षों की एकादशियों के दिन भोजन न करे । द्वादशी के दिन स्नान आदि से पवित्र हो फूलों से भगवान केशव की पूजा करे । फिर नित्य कर्म समाप्त होने के पश्चात् पहलेब्राह्मणों को भोजन देकर अन्त में स्वयं भोजन करे । राजन् ! जननाशौच और मरणाशौच में भी एकादशी को भोजन नहीं करना चाहिए ।

यह सुनकर भीमसेन बोले: परम बुद्धिमान पितामह! मेरी उत्तम बात सुनिये । राजा युधिष्ठिर, माता कुन्ती, द्रौपदी, अर्जुन, नकुल और सहदेव ये एकादशी को कभी भोजन नहीं करते तथा मुझसे भी हमेशा यहीकहते हैं कि: 'भीमसेन! तुम भी एकादशी को न खाया करो...' किन्तु मैं उन लोगों से यही कहता हूँ कि मुझसे भूख नहीं सही जायेगी ।

भीमसेन की बात सुनकर व्यासजी ने कहा: यदि तुम्हें स्वर्गलोक की प्राप्ति अभीष्ट है और नरक को दूषित समझते हो तो दोनों पक्षों की एकादशीयों के दिन भोजन न करना ।

भीमसेन बोले: महाबुद्धिमान पितामह! मैं आपके सामने सच्ची बात कहता हूँ । एक बार भोजन करके भी मुझसे व्रत नहीं किया जा सकता, फिर उपवास करके तो मैं रह ही कैसे सकता हूँ? मेरे उदर में वृकनामक अग्नि सदा प्रज्वलित रहती है, अत: जब मैं बहुत अधिक खाता हूँ, तभी यह शांत होती है । इसलिए महामुने! मैं वर्षभर में केवल एक ही उपवास कर सकता हूँ । जिससे स्वर्ग की प्राप्ति सुलभ हो तथाजिसके करने से मैं कल्याण का भागी हो सकूँ, ऐसा कोई एक व्रत निश्चय करके बताइये । मैं उसका यथोचित रुप से पालन करुँगा ।

व्यासजी ने कहा: भीम ! ज्येष्ठ मास में सूर्य वृष राशि पर हो या मिथुन राशि पर, शुक्लपक्ष में जो एकादशी हो, उसका यत्नपूर्वक निर्जल व्रत करो । केवल कुल्ला या आचमन करने के लिए मुख में जल डालसकते हो, उसको छोड़कर किसी प्रकार का जल विद्वान पुरुष मुख में न डाले, अन्यथा व्रत भंग हो जाता है । एकादशी को सूर्योदय से लेकर दूसरे दिन के सूर्योदय तक मनुष्य जल का त्याग करे तो यह व्रत पूर्णहोता है । तदनन्तर द्वादशी को प्रभातकाल में स्नान करके ब्राह्मणों को विधिपूर्वक जल और सुवर्ण का दान करे । इस प्रकार सब कार्य पूरा करके जितेन्द्रिय पुरुष ब्राह्मणों के साथ भोजन करे । वर्षभर में जितनीएकादशीयाँ होती हैं, उन सबका फल निर्जला एकादशी के सेवन से मनुष्य प्राप्त कर लेता है, इसमें तनिक भी सन्देह नहीं है । शंख, चक्र और गदा धारण करनेवाले भगवान केशव ने मुझसे कहा था कि: 'यदि मानवसबको छोड़कर एकमात्र मेरी शरण में आ जाय और एकादशी को निराहार रहे तो वह सब पापों से छूट जाता है ।'

एकादशी व्रत करनेवाले पुरुष के पास विशालकाय, विकराल आकृति और काले रंगवाले दण्ड पाशधारी भयंकर यमदूत नहीं जाते । अंतकाल में पीताम्बरधारी, सौम्य स्वभाववाले, हाथ में सुदर्शन धारण करनेवालेऔर मन के समान वेगशाली विष्णुदूत आखिर इस वैष्णव पुरुष को भगवान विष्णु के धाम में ले जाते हैं । अत: निर्जला एकादशी को पूर्ण यत्न करके उपवास और श्रीहरि का पूजन करो । स्त्री हो या पुरुष, यदिउसने मेरु पर्वत के बराबर भी महान पाप किया हो तो वह सब इस एकादशी व्रत के प्रभाव से भस्म हो जाता है । जो मनुष्य उस दिन जल के नियम का पालन करता है, वह पुण्य का भागी होता है । उसे एक-एकप्रहर में कोटि-कोटि स्वर्णमुद्रा दान करने का फल प्राप्त होता सुना गया है । मनुष्य निर्जला एकादशी के दिन स्नान, दान, जप, होम आदि जो कुछ भी करता है, वह सब अक्षय होता है, यह भगवान श्रीकृष्ण काकथन है । निर्जला एकादशी को विधिपूर्वक उत्तम रीति से उपवास करके मानव वैष्णवपद को प्राप्त कर लेता है । जो मनुष्य एकादशी के दिन अन्न खाता है, वह पाप का भोजन करता है । इस लोक में वह चाण्डालके समान है और मरने पर दुर्गति को प्राप्त होता है ।

जो ज्येष्ठ के शुक्लपक्ष में एकादशी को उपवास करके दान करेंगे, वे परम पद को प्राप्त होंगे । जिन्होंने एकादशी को उपवास किया है, वे ब्रह्महत्यारे, शराबी, चोर तथा गुरुद्रोही होने पर भी सब पातकों से मुक्त हो जातेहैं ।

कुन्तीनन्दन! 'निर्जला एकादशी' के दिन श्रद्धालु स्त्री पुरुषों के लिए जो विशेष दान और कर्त्तव्य विहित हैं, उन्हें सुनो: उस दिन जल में शयन करनेवाले भगवान विष्णु का पूजन और जलमयी धेनु का दान करनाचाहिए अथवा प्रत्यक्ष धेनु या घृतमयी धेनु का दान उचित है । पर्याप्त दक्षिणा और भाँति-भाँति के मिष्ठान्नों द्वारा यत्नपूर्वक ब्राह्मणों को सन्तुष्ट करना चाहिए । ऐसा करने से ब्राह्मण अवश्य संतुष्ट होते हैं और उनकेसंतुष्ट होने पर श्रीहरि मोक्ष प्रदान करते हैं । जिन्होंने शम, दम, और दान में प्रवृत हो श्रीहरि की पूजा और रात्रि में जागरण करते हुए इस 'निर्जला एकादशी' का व्रत किया है, उन्होंने अपने साथ ही बीती हुई सौपीढ़ियों को और आनेवाली सौ पीढ़ियों को भगवान वासुदेव के परम धाम में पहुँचा दिया है । निर्जला एकादशी के दिन अन्न, वस्त्र, गौ, जल, शैय्या, सुन्दर आसन, कमण्डलु तथा छाता दान करने चाहिए । जो श्रेष्ठतथा सुपात्र ब्राह्मण को जूता दान करता है, वह सोने के विमान पर बैठकर स्वर्गलोक में प्रतिष्ठित होता है । जो इस एकादशी की महिमा को भक्तिपूर्वक सुनता अथवा उसका वर्णन करता है, वह स्वर्गलोक में जाताहै । चतुर्दशीयुक्त अमावस्या को सूर्यग्रहण के समय श्राद्ध करके मनुष्य जिस फल को प्राप्त करता है, वही फल इसके श्रवण से भी प्राप्त होता है । पहले दन्तधावन करके यह नियम लेना चाहिए कि : 'मैं भगवानकेशव की प्रसन्न्ता के लिए एकादशी को निराहार रहकर आचमन के सिवा दूसरे जल का भी त्याग करुँगा ।' द्वादशी को देवेश्वर भगवान विष्णु का पूजन करना चाहिए । गन्ध, धूप, पुष्प और सुन्दर वस्त्र सेविधिपूर्वक पूजन करके जल के घड़े के दान का संकल्प करते हुए निम्नांकित मंत्र का उच्चारण करे:

देवदेव ह्रषीकेश संसारार्णवतारक ।

उदकुम्भप्रदानेन नय मां परमां गतिम्॥

संसारसागर से तारनेवाले हे देवदेव ह्रषीकेश! इस जल के घड़े का दान करने से आप मुझे परम गति की प्राप्ति कराइये ।'

भीमसेन! ज्येष्ठ मास में शुक्लपक्ष की जो शुभ एकादशी होती है, उसका निर्जल व्रत करना चाहिए । उस दिन श्रेष्ठ ब्राह्मणों को शक्कर के साथ जल के घड़े दान करने चाहिए । ऐसा करने से मनुष्य भगवान विष्णुके समीप पहुँचकर आनन्द का अनुभव करता है । तत्पश्चात् द्वादशी को ब्राह्मण भोजन कराने के बाद स्वयं भोजन करे । जो इस प्रकार पूर्ण रुप से पापनाशिनी एकादशी का व्रत करता है, वह सब पापों से मुक्त होआनंदमय पद को प्राप्त होता है ।

यह सुनकर भीमसेन ने भी इस शुभ एकादशी का व्रत आरम्भ कर दिया । तबसे यह लोक मे 'पाण्डव द्वादशी' के नाम से विख्यात हुई ।

## योगिनी

कृष्ण पक्ष, वामन (आषाढ़) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: वासुदेव ! आषाढ़ के कृष्णपक्ष में जो एकादशी होती है, उसका क्या नाम है? कृपया उसका वर्णन कीजिये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: नृपश्रेष्ठ ! आषाढ़ (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार ज्येष्ठ ) के कृष्णपक्ष की एकादशी का नाम 'योगिनी' है। यह बड़े बडे पातकों का नाश करनेवाली है। संसारसागर में डूबे हुए प्राणियों के लिए यह सनातन नौका के समान है ।

अलकापुरी के राजाधिराज कुबेर सदा भगवान शिव की भक्ति में तत्पर रहनेवाले हैं । उनका 'हेममाली' नामक एक यक्ष सेवक था, जो पूजा के लिए फूल लाया करता था । हेममाली की पत्नी का नाम 'विशालाक्षी' था । वह यक्ष कामपाश में आबद्ध होकर सदा अपनी पत्नी में आसक्त रहता था । एक दिन हेममाली मानसरोवर से फूल लाकर अपने घर में ही ठहर गया और पत्नी के प्रेमपाश में खोया रह गया, अत: कुबेर के भवन में न जा सका । इधर कुबेर मन्दिर में बैठकर शिव का पूजन कर रहे थे । उन्होंने दोपहर तक फूल आने की प्रतीक्षा की । जब पूजा का समय व्यतीत हो गया तो यक्षराज ने कुपित होकर सेवकों से कहा : 'यक्षों! दुरात्मा हेममाली क्यों नहीं आ रहा है?'

यक्षों ने कहा: राजन् ! वह तो पत्नी की कामना में आसक्त हो घर में ही रमण कर रहा है । यह सुनकर कुबेर क्रोध से भर गये और तुरन्त ही हेममाली को बुलवाया । वह आकर कुबेर के सामने खड़ा हो गया । उसे देखकर कुबेर बोले: 'ओ पापी! अरे दुष्ट! ओ दुराचारी! तूने भगवान की अवहेलना की है, अत: कोढ़ से युक्त और अपनी उस प्रियतमा से वियुक्त होकर इस स्थान से भ्रष्ट होकर अन्यत्र चला जा ।'

कुबेर के ऐसा कहने पर वह उस स्थान से नीचे गिर गया । कोढ़ से सारा शरीर पीड़ित था परन्तु शिव पूजा के प्रभाव से उसकी स्मरणशक्ति लुप्त नहीं हुई । तदनन्तर वह पर्वतों में श्रेष्ठ मेरुगिरि के शिखर पर गया । वहाँ पर मुनिवर मार्कण्डेयजी का उसे दर्शन हुआ । पापकर्मा यक्ष ने मुनि के चरणों में प्रणाम किया । मुनिवर मार्कण्डेय ने उसे भय से काँपते देख कहा: 'तुझे कोढ़ के रोग ने कैसे दबा लिया?'

यक्ष बोला: मुने! मैं कुबेर का अनुचर हेममाली हूँ । मैं प्रतिदिन मानसरोवर से फूल लाकर शिव पूजा के समय कुबेर को दिया करता था । एक दिन पत्नी सहवास के सुख में फँस जाने के कारण मुझे समय का ज्ञान ही नहीं रहा, अत: राजाधिराज कुबेर ने कुपित होकर मुझे शाप दे दिया, जिससे मैं कोढ़ से आक्रान्त होकर अपनी प्रियतमा से बिछुड़ गया । मुनिश्रेष्ठ! संतों का चित्त स्वभावत: परोपकार में लगा रहता है, यह जानकर मुझ अपराधी को कर्त्तव्य का उपदेश दीजिये ।

मार्कण्डेयजी ने कहा: तुमने यहाँ सच्ची बात कही है, इसलिए मैं तुम्हें कल्याणप्रद व्रत का उपदेश करता हूँ । तुम आषाढ़ मास के कृष्णपक्ष की 'योगिनी एकादशी' का व्रत करो । इस व्रत के पुण्य से तुम्हारा कोढ़ निश्चय ही दूर हो जायेगा ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजन् ! मार्कण्डेयजी के उपदेश से उसने 'योगिनी एकादशी' का व्रत किया, जिससे उसके शरीर को कोढ़ दूर हो गया । उस उत्तम व्रत का अनुष्ठान करने पर वह पूर्ण सुखी हो गया ।

नृपश्रेष्ठ! यह 'योगिनी' का व्रत ऐसा पुण्यशाली है कि अठ्ठासी हजार ब्राह्मणों को भोजन कराने से जो फल मिलता है, वही फल 'योगिनी एकादशी' का व्रत करनेवाले मनुष्य को मिलता है । 'योगिनी' महान पापों को शान्त करनेवाली और महान पुण्य फल देनेवाली है । इस माहात्म्य को पढ़ने और सुनने से मनुष्य सब पापों से मुक्त हो जाता है ।

## वशयनी

गौरा पक्ष, वामन (आषाढ़) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: भगवन्! आषाढ़ के शुक्लपक्ष में कौन सी एकादशी होती है? उसका नाम और विधि क्या है? यह बतलाने की कृपा करें ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! आषाढ़ शुक्लपक्ष की एकादशी का नाम 'शयनी' है। मैं उसका वर्णन करता हूँ । वह महान पुण्यमयी, स्वर्ग और मोक्ष प्रदान करनेवाली, सब पापों को हरनेवाली तथा उत्तम व्रत है । आषाढ़ शुक्लपक्ष में 'शयनी एकादशी' के दिन जिन्होंने कमल पुष्प से कमललोचन भगवान विष्णु का पूजन तथा एकादशी का उत्तम व्रत किया है, उन्होंने तीनों लोकों और तीनों सनातन देवताओं का पूजन कर लिया । 'हरिशयनी एकादशी' के दिन मेरा एक स्वरुप राजा बलि के यहाँ रहता है और दूसरा क्षीरसागर में शेषनाग की शैय्या पर तब तक शयन करता है, जब तक आगामी कार्तिक की एकादशी नहीं आ जाती, अत: आषाढ़ शुक्ल पक्ष की एकादशी से लेकर कार्तिक शुक्ल एकादशी तक मनुष्य को भलीभाँति धर्म का आचरण करना चाहिए । जो मनुष्य इस व्रत का अनुष्ठान करता है, वह परम गति को प्राप्त होता है, इस कारण यत्नपूर्वक इस एकादशी का व्रत करना चाहिए । एकादशी की रात में जागरण करके शंख, चक्र और गदा धारण करनेवाले भगवान विष्णु की भक्तिपूर्वक पूजा करनी चाहिए । ऐसा करनेवाले पुरुष के पुण्य की गणना करने में चतुर्मुख ब्रह्माजी भी असमर्थ हैं ।

राजन्! जो इस प्रकार भोग और मोक्ष प्रदान करनेवाले सर्वपापहारी एकादशी के उत्तम व्रत का पालन करता है, वह जाति का चाण्डाल होने पर भी संसार में सदा मेरा प्रिय रहनेवाला है । जो मनुष्य दीपदान, पलाश के पत्ते पर भोजन और व्रत करते हुए चौमासा व्यतीत करते हैं, वे मेरे प्रिय हैं । चौमासे में भगवान विष्णु सोये रहते हैं, इसलिए मनुष्य को भूमि पर शयन करना चाहिए । सावन में साग, भादों में दही, क्वार में दूध और कार्तिक में दाल का त्याग कर देना चाहिए । जो चौमसे में ब्रह्मचर्य का पालन करता है, वह परम गति को प्राप्त होता है । राजन्! एकादशी के व्रत से ही मनुष्य सब पापों से मुक्त हो जाता है, अत: सदा इसका व्रत करना चाहिए । कभी भूलना नहीं चाहिए । 'शयनी' और 'बोधिनी' के बीच में जो कृष्णपक्ष की एकादशीयाँ होती हैं, गृहस्थ के लिए वे ही व्रत रखने योग्य हैं - अन्य मासों की कृष्णपक्षीय एकादशी गृहस्थ के रखने योग्य नहीं होती । शुक्लपक्ष की सभी एकादशी करनी चाहिए ।

## कामिका

कृष्ण पक्ष, श्रीधर (श्रवण) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: गोविन्द! वासुदेव! आपको मेरा नमस्कार है! श्रावण (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार आषाढ़) के कृष्णपक्ष में कौन सी एकादशी होती है? कृपया उसका वर्णन कीजिये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! सुनो । मैं तुम्हें एक पापनाशक उपाख्यान सुनाता हूँ, जिसे पूर्वकाल में ब्रह्माजी ने नारदजी के पूछने पर कहा था ।

नारदजी ने प्रश्न किया: हे भगवन्! हे कमलासन! मैं आपसे यह सुनना चाहता हूँ कि श्रवण के कृष्णपक्ष में जो एकादशी होती है, उसका क्या नाम है? उसके देवता कौन हैं तथा उससे कौन सा पुण्य होता है? प्रभो! यह सब बताइये ।

ब्रह्माजी ने कहा: नारद! सुनो । मैं सम्पूर्ण लोकों के हित की इच्छा से तुम्हारे प्रश्न का उत्तर दे रहा हूँ । श्रावण मास में जो कृष्णपक्ष की एकादशी होती है, उसका नाम 'कामिका' है । उसके स्मरणमात्र से वाजपेय यज्ञ का फल मिलता है । उस दिन श्रीधर, हरि, विष्णु, माधव और मधुसूदन आदि नामों से भगवान का पूजन करना चाहिए ।

भगवान श्रीकृष्ण के पूजन से जो फल मिलता है, वह गंगा, काशी, नैमिषारण्य तथा पुष्कर क्षेत्र में भी सुलभ नहीं है । सिंह राशि के बृहस्पति होने पर तथा व्यतीपात और दण्डयोग में गोदावरी स्नान से जिस फल की प्राप्ति होती है, वही फल भगवान श्रीकृष्ण के पूजन से भी मिलता है ।

जो समुद्र और वनसहित समूची पृथ्वी का दान करता है तथा जो 'कामिका एकादशी' का व्रत करता है, वे दोनों समान फल के भागी माने गये हैं ।

जो ब्यायी हुई गाय को अन्यान्य सामग्रियों सहित दान करता है, उस मनुष्य को जिस फल की प्राप्ति होती है, वही 'कामिका एकादशी' का व्रत करनेवाले को मिलता है । जो नरश्रेष्ठ श्रावण मास में भगवान श्रीधर का पूजन करता है, उसके द्वारा गन्धर्वों और नागों सहित सम्पूर्ण देवताओं की पूजा हो जाती है ।

अत: पापभीरु मनुष्यों को यथाशक्ति पूरा प्रयत्न करके 'कामिका एकादशी' के दिन श्रीहरि का पूजन करना चाहिए । जो पापरुपी पंक से भरे हुए संसार समुद्र में डूब रहे हैं, उनका उद्धार करने के लिए 'कामिका एकादशी' का व्रत सबसे उत्तम है । अध्यात्म विधापरायण पुरुषों को जिस फल की प्राप्ति होती है, उससे बहुत अधिक फल 'कामिका एकादशी' व्रत का सेवन करनेवालों को मिलता है ।

'कामिका एकादशी' का व्रत करनेवाला मनुष्य रात्रि में जागरण करके न तो कभी भयंकर यमदूत का दर्शन करता है और न कभी दुर्गति में ही पड़ता है ।

लालमणि, मोती, वैदूर्य और मूँगे आदि से पूजित होकर भी भगवान विष्णु वैसे संतुष्ट नहीं होते, जैसे तुलसीदल से पूजित होने पर होते हैं । जिसने तुलसी की मंजरियों से श्रीकेशव का पूजन कर लिया है, उसके जन्मभर का पाप निश्चय ही नष्ट हो जाता है ।

या दृष्टा निखिलाघसंघशमनी स्पृष्टा वपुष्पावनी

रोगाणामभिवन्दिता निरसनी सिक्तान्तकत्रासिनी ।

प्रत्यासत्तिविधायिनी भगवत: कृष्णस्य संरोपिता

न्यस्ता तच्चरणे विमुक्तिफलदा तस्यै तुलस्यै नम: ॥

'जो दर्शन करने पर सारे पापसमुदाय का नाश कर देती है, स्पर्श करने पर शरीर को पवित्र बनाती है, प्रणाम करने पर रोगों का निवारण करती है, जल से सींचने पर यमराज को भी भय पहुँचाती है, आरोपित करने पर भगवान श्रीकृष्ण के समीप ले जाती है और भगवान के चरणों मे चढ़ाने पर मोक्षरुपी फल प्रदान करती है, उस तुलसी देवी को नमस्कार है ।'

जो मनुष्य एकादशी को दिन रात दीपदान करता है, उसके पुण्य की संख्या चित्रगुप्त भी नहीं जानते । एकादशी के दिन भगवान श्रीकृष्ण के सम्मुख जिसका दीपक जलता है, उसके पितर स्वर्गलोक में स्थित होकर अमृतपान से तृप्त होते हैं । घी या तिल के तेल से भगवान के सामने दीपक जलाकर मनुष्य देह त्याग के पश्चात् करोड़ो दीपकों से पूजित हो स्वर्गलोक में जाता है ।'

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर ! यह तुम्हारे सामने मैंने 'कामिका एकादशी' की महिमा का वर्णन किया है । 'कामिका' सब पातकों को हरनेवाली है, अत: मानवों को इसका व्रत अवश्य करना चाहिए । यह स्वर्गलोक तथा महान पुण्यफल प्रदान करनेवाली है । जो मनुष्य श्रद्धा के साथ इसका माहात्म्य श्रवण करता है, वह सब पापों से मुक्त हो श्रीविष्णुलोक में जाता है ।

## पुत्रदा

गौरा पक्ष, श्रीधर (श्रवण) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: मधुसूदन! श्रावण के शुक्लपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है? कृपया मेरे सामने उसका वर्णन कीजिये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन् ! प्राचीन काल की बात है । द्वापर युग के प्रारम्भ का समय था । माहिष्मतीपुर में राजा महीजित अपने राज्य का पालन करते थे किन्तु उन्हें कोई पुत्र नहीं था, इसलिए वह राज्य उन्हें सुखदायक नहीं प्रतीत होता था । अपनी अवस्था अधिक देख राजा को बड़ी चिन्ता हुई । उन्होंने प्रजावर्ग में बैठकर इस प्रकार कहा: 'प्रजाजनो ! इस जन्म में मुझसे कोई पातक नहीं हुआ है । मैंने अपने खजाने में अन्याय से कमाया हुआ धन नहीं जमा किया है । ब्राह्मणों और देवताओं का धन भी मैंने कभी नहीं लिया है । पुत्रवत् प्रजा का पालन किया है । धर्म से पृथ्वी पर अधिकार जमाया है । दुष्टों को, चाहे वे बन्धु और पुत्रों के समान ही क्यों न रहे हों, दण्ड दिया है । शिष्ट पुरुषों का सदा सम्मान किया है और किसीको द्वेष का पात्र नहीं समझा है । फिर क्या कारण है, जो मेरे घर में आज तक पुत्र उत्पन्न नहीं हुआ? आप लोग इसका विचार करें ।'

राजा के ये वचन सुनकर प्रजा और पुरोहितों के साथ ब्राह्मणों ने उनके हित का विचार करके गहन वन में प्रवेश किया । राजा का कल्याण चाहनेवाले वे सभी लोग इधर उधर घूमकर ॠषिसेवित आश्रमों की तलाश करने लगे । इतने में उन्हें मुनिश्रेष्ठ लोमशजी के दर्शन हुए ।

लोमशजी धर्म के त्तत्त्वज्ञ, सम्पूर्ण शास्त्रों के विशिष्ट विद्वान, दीर्घायु और महात्मा हैं । उनका शरीर लोम से भरा हुआ है । वे ब्रह्माजी के समान तेजस्वी हैं । एक एक कल्प बीतने पर उनके शरीर का एक एक लोम विशीर्ण होता है, टूटकर गिरता है, इसीलिए उनका नाम लोमश हुआ है । वे महामुनि तीनों कालों की बातें जानते हैं ।

उन्हें देखकर सब लोगों को बड़ा हर्ष हुआ । लोगों को अपने निकट आया देख लोमशजी ने पूछा: 'तुम सब लोग किसलिए यहाँ आये हो? अपने आगमन का कारण बताओ । तुम लोगों के लिए जो हितकर कार्य होगा, उसे मैं अवश्य करुँगा ।'

प्रजाजनों ने कहा: ब्रह्मन्! इस समय महीजित नामवाले जो राजा हैं, उन्हें कोई पुत्र नहीं है । हम लोग उन्हींकी प्रजा हैं, जिनका उन्होंने पुत्र की भाँति पालन किया है । उन्हें पुत्रहीन देख, उनके दु:ख से दु:खित हो हम तपस्या करने का दृढ़ निश्चय करके यहाँ आये है । द्विजोत्तम! राजा के भाग्य से इस समय हमें आपका दर्शन मिल गया है । महापुरुषों के दर्शन से ही मनुष्यों के सब कार्य सिद्ध हो जाते हैं । मुने! अब हमें उस उपाय का उपदेश कीजिये, जिससे राजा को पुत्र की प्राप्ति हो ।

उनकी बात सुनकर महर्षि लोमश दो घड़ी के लिए ध्यानमग्न हो गये । तत्पश्चात् राजा के प्राचीन जन्म का वृत्तान्त जानकर उन्होंने कहा: 'प्रजावृन्द! सुनो । राजा महीजित पूर्वजन्म में मनुष्यों को चूसनेवाला धनहीन वैश्य था । वह वैश्य गाँव-गाँव घूमकर व्यापार किया करता था । एक दिन ज्येष्ठ के शुक्लपक्ष में दशमी तिथि को, जब दोपहर का सूर्य तप रहा था, वह किसी गाँव की सीमा में एक जलाशय पर पहुँचा । पानी से भरी हुई बावली देखकर वैश्य ने वहाँ जल पीने का विचार किया । इतने में वहाँ अपने बछड़े के साथ एक गौ भी आ पहुँची । वह प्यास से व्याकुल और ताप से पीड़ित थी, अत: बावली में जाकर जल पीने लगी । वैश्य ने पानी पीती हुई गाय को हाँककर दूर हटा दिया और स्वयं पानी पीने लगा । उसी पापकर्म के कारण राजा इस समय पुत्रहीन हुए हैं । किसी जन्म के पुण्य से इन्हें निष्कण्टक राज्य की प्राप्ति हुई है ।'

प्रजाजनों ने कहा: मुने! पुराणों में उल्लेख है कि प्रायश्चितरुप पुण्य से पाप नष्ट होते हैं, अत: ऐसे पुण्यकर्म का उपदेश कीजिये, जिससे उस पाप का नाश हो जाय ।

लोमशजी बोले: प्रजाजनो! श्रावण मास के शुक्लपक्ष में जो एकादशी होती है, वह 'पुत्रदा' के नाम से विख्यात है । वह मनोवांछित फल प्रदान करनेवाली है । तुम लोग उसीका व्रत करो ।

यह सुनकर प्रजाजनों ने मुनि को नमस्कार किया और नगर में आकर विधिपूर्वक 'पुत्रदा एकादशी' के व्रत का अनुष्ठान किया । उन्होंने विधिपूर्वक जागरण भी किया और उसका निर्मल पुण्य राजा को अर्पण कर दिया । तत्पश्चात् रानी ने गर्भधारण किया और प्रसव का समय आने पर बलवान पुत्र को जन्म दिया ।

इसका माहात्म्य सुनकर मनुष्य पापों से मुक्त हो जाता है तथा इहलोक में सुख पाकर परलोक में स्वर्गीय गति को प्राप्त होता है ।

6.11

## अजा

कृष्ण पक्ष, Hrsikesa (भाद्रपद) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: जनार्दन ! अब मैं यह सुनना चाहता हूँ कि भाद्रपद (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार श्रावण) मास के कृष्णपक्ष में कौन सी एकादशी होती है ? कृपया बताइये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! एकचित्त होकर सुनो । भाद्रपद मास के कृष्णपक्ष की एकादशी का नाम 'अजा' है । वह सब पापों का नाश करनेवाली बतायी गयी है । भगवान ह्रषीकेश का पूजन करके जो इसका व्रत करता है उसके सारे पाप नष्ट हो जाते हैं ।

पूर्वकाल में हरिश्चन्द्र नामक एक विख्यात चक्रवर्ती राजा हो गये हैं, जो समस्त भूमण्डल के स्वामी और सत्यप्रतिज्ञ थे । एक समय किसी कर्म का फलभोग प्राप्त होने पर उन्हें राज्य से भ्रष्ट होना पड़ा । राजा ने अपनी पत्नी और पुत्र को बेच दिया । फिर अपने को भी बेच दिया । पुण्यात्मा होते हुए भी उन्हें चाण्डाल की दासता करनी पड़ी । वे मुर्दों का कफन लिया करते थे । इतने पर भी नृपश्रेष्ठ हरिश्चन्द्र सत्य से विचलित नहीं हुए ।

इस प्रकार चाण्डाल की दासता करते हुए उनके अनेक वर्ष व्यतीत हो गये । इससे राजा को बड़ी चिन्ता हुई । वे अत्यन्त दु:खी होकर सोचने लगे: 'क्या करुँ? कहाँ जाऊँ? कैसे मेरा उद्धार होगा?' इस प्रकार चिन्ता करते-करते वे शोक के समुद्र में डूब गये ।

राजा को शोकातुर जानकर महर्षि गौतम उनके पास आये । श्रेष्ठ ब्राह्मण को अपने पास आया हुआ देखकर नृपश्रेष्ठ ने उनके चरणों में प्रणाम किया और दोनों हाथ जोड़ गौतम के सामने खड़े होकर अपना सारा दु:खमय समाचार कह सुनाया ।

राजा की बात सुनकर महर्षि गौतम ने कहा: 'राजन्! भादों के कृष्णपक्ष में अत्यन्त कल्याणमयी 'अजा' नाम की एकादशी आ रही है, जो पुण्य प्रदान करनेवाली है । इसका व्रत करो । इससे पाप का अन्त होगा । तुम्हारे भाग्य से आज के सातवें दिन एकादशी है । उस दिन उपवास करके रात में जागरण करना ।' ऐसा कहकर महर्षि गौतम अन्तर्धान हो गये ।

मुनि की बात सुनकर राजा हरिश्चन्द्र ने उस उत्तम व्रत का अनुष्ठान किया । उस व्रत के प्रभाव से राजा सारे दु:खों से पार हो गये । उन्हें पत्नी पुन: प्राप्त हुई और पुत्र का जीवन मिल गया । आकाश में दुन्दुभियाँ बज उठीं । देवलोक से फूलों की वर्षा होने लगी ।

एकादशी के प्रभाव से राजा ने निष्कण्टक राज्य प्राप्त किया और अन्त में वे पुरजन तथा परिजनों के साथ स्वर्गलोक को प्राप्त हो गये ।

राजा युधिष्ठिर! जो मनुष्य ऐसा व्रत करते हैं, वे सब पापों से मुक्त हो स्वर्गलोक में जाते हैं । इसके पढ़ने और सुनने से अश्वमेघ यज्ञ का फल मिलता है ।

## पद्मा

गौरा पक्ष, Hrsikesa (भाद्रपद) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: केशव! कृपया यह बताइये कि भाद्रपद मास के शुक्लपक्ष में जो एकादशी होती है, उसका क्या नाम है, उसके देवता कौन हैं और कैसी विधि है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! इस विषय में मैं तुम्हें आश्चर्यजनक कथा सुनाता हूँ, जिसे ब्रह्माजी ने महात्मा नारद से कहा था ।

नारदजी ने पूछा: चतुर्मुख! आपको नमस्कार है! मैं भगवान विष्णु की आराधना के लिए आपके मुख से यह सुनना चाहता हूँ कि भाद्रपद मास के शुक्लपक्ष में कौन सी एकादशी होती है?

ब्रह्माजी ने कहा: मुनिश्रेष्ठ! तुमने बहुत उत्तम बात पूछी है । क्यों न हो, वैष्णव जो ठहरे! भादों के शुक्लपक्ष की एकादशी 'पद्मा' के नाम से विख्यात है । उस दिन भगवान ह्रषीकेश की पूजा होती है । यह उत्तम व्रत अवश्य करने योग्य है । सूर्यवंश में मान्धाता नामक एक चक्रवर्ती, सत्यप्रतिज्ञ और प्रतापी राजर्षि हो गये हैं । वे अपने औरस पुत्रों की भाँति धर्मपूर्वक प्रजा का पालन किया करते थे । उनके राज्य में अकाल नहीं पड़ता था, मानसिक चिन्ताएँ नहीं सताती थीं और व्याधियों का प्रकोप भी नहीं होता था । उनकी प्रजा निर्भय तथा धन धान्य से समृद्ध थी । महाराज के कोष में केवल न्यायोपार्जित धन का ही संग्रह था । उनके राज्य में समस्त वर्णों और आश्रमों के लोग अपने अपने धर्म में लगे रहते थे । मान्धाता के राज्य की भूमि कामधेनु के समान फल देनेवाली थी । उनके राज्यकाल में प्रजा को बहुत सुख प्राप्त होता था ।

एक समय किसी कर्म का फलभोग प्राप्त होने पर राजा के राज्य में तीन वर्षों तक वर्षा नहीं हुई । इससे उनकी प्रजा भूख से पीड़ित हो नष्ट होने लगी । तब सम्पूर्ण प्रजा ने महाराज के पास आकर इस प्रकार कहा :

प्रजा बोली: नृपश्रेष्ठ ! आपको प्रजा की बात सुननी चाहिए । पुराणों में मनीषी पुरुषों ने जल को 'नार' कहा है । वह 'नार' ही भगवान का 'अयन' (निवास स्थान) है, इसलिए वे 'नारायण' कहलाते हैं । नारायणस्वरुप भगवान विष्णु सर्वत्र व्यापकरुप में विराजमान हैं । वे ही मेघस्वरुप होकर वर्षा करते हैं, वर्षा से अन्न पैदा होता है और अन्न से प्रजा जीवन धारण करती है । नृपश्रेष्ठ ! इस समय अन्न के बिना प्रजा का नाश हो रहा है, अत: ऐसा कोई उपाय कीजिये, जिससे हमारे योगक्षेम का निर्वाह हो ।

राजा ने कहा: आप लोगों का कथन सत्य है, क्योंकि अन्न को ब्रह्म कहा गया है । अन्न से प्राणी उत्पन्न होते हैं और अन्न से ही जगत जीवन धारण करता है । लोक में बहुधा ऐसा सुना जाता है तथा पुराण में भी बहुत विस्तार के साथ ऐसा वर्णन है कि राजाओं के अत्याचार से प्रजा को पीड़ा होती है, किन्तु जब मैं बुद्धि से विचार करता हूँ तो मुझे अपना किया हुआ कोई अपराध नहीं दिखायी देता । फिर भी मैं प्रजा का हित करने के लिए पूर्ण प्रयत्न करुँगा ।

ऐसा निश्चय करके राजा मान्धाता इने गिने व्यक्तियों को साथ ले, विधाता को प्रणाम करके सघन वन की ओर चल दिये । वहाँ जाकर मुख्य मुख्य मुनियों और तपस्वियों के आश्रमों पर घूमते फिरे । एक दिन उन्हें ब्रह्मपुत्र अंगिरा ॠषि के दर्शन हुए । उन पर दृष्टि पड़ते ही राजा हर्ष में भरकर अपने वाहन से उतर पड़े और इन्द्रियों को वश में रखते हुए दोनों हाथ जोड़कर उन्होंने मुनि के चरणों में प्रणाम किया । मुनि ने भी 'स्वस्ति' कहकर राजा का अभिनन्दन किया और उनके राज्य के सातों अंगों की कुशलता पूछी । राजा ने अपनी कुशलता बताकर मुनि के स्वास्थय का समाचार पूछा । मुनि ने राजा को आसन और अर्ध्य दिया । उन्हें ग्रहण करके जब वे मुनि के समीप बैठे तो मुनि ने राजा से आगमन का कारण पूछा ।

राजा ने कहा: भगवन्! मैं धर्मानुकूल प्रणाली से पृथ्वी का पालन कर रहा था । फिर भी मेरे राज्य में वर्षा का अभाव हो गया । इसका क्या कारण है इस बात को मैं नहीं जानता ।

ॠषि बोले: राजन् ! सब युगों में उत्तम यह सत्ययुग है । इसमें सब लोग परमात्मा के चिन्तन में लगे रहते हैं तथा इस समय धर्म अपने चारों चरणों से युक्त होता है । इस युग में केवल ब्राह्मण ही तपस्वी होते हैं, दूसरे लोग नहीं । किन्तु महाराज ! तुम्हारे राज्य में एक शूद्र तपस्या करता है, इसी कारण मेघ पानी नहीं बरसाते । तुम इसके प्रतिकार का यत्न करो, जिससे यह अनावृष्टि का दोष शांत हो जाय ।

राजा ने कहा: मुनिवर! एक तो वह तपस्या में लगा है और दूसरे, वह निरपराध है । अत: मैं उसका अनिष्ट नहीं करुँगा । आप उक्त दोष को शांत करनेवाले किसी धर्म का उपदेश कीजिये ।

ॠषि बोले: राजन्! यदि ऐसी बात है तो एकादशी का व्रत करो । भाद्रपद मास के शुक्लपक्ष में जो 'पद्मा' नाम से विख्यात एकादशी होती है, उसके व्रत के प्रभाव से निश्चय ही उत्तम वृष्टि होगी । नरेश ! तुम अपनी प्रजा और परिजनों के साथ इसका व्रत करो ।

ॠषि के ये वचन सुनकर राजा अपने घर लौट आये । उन्होंने चारों वर्णों की समस्त प्रजा के साथ भादों के शुक्लपक्ष की 'पद्मा एकादशी' का व्रत किया । इस प्रकार व्रत करने पर मेघ पानी बरसाने लगे । पृथ्वी जल से आप्लावित हो गयी और हरी भरी खेती से सुशोभित होने लगी । उस व्रत के प्रभाव से सब लोग सुखी हो गये ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजन् ! इस कारण इस उत्तम व्रत का अनुष्ठान अवश्य करना चाहिए । 'पद्मा एकादशी' के दिन जल से भरे हुए घड़े को वस्त्र से ढकँकर दही और चावल के साथ ब्राह्मण को दान देना चाहिए, साथ ही छाता और जूता भी देना चाहिए । दान करते समय निम्नांकित मंत्र का उच्चारण करना चाहिए :

नमो नमस्ते गोविन्द बुधश्रवणसंज्ञक ॥

अघौघसंक्षयं कृत्वा सर्वसौख्यप्रदो भव ।

भुक्तिमुक्तिप्रदश्चैव लोकानां सुखदायकः ॥

'बुधवार और श्रवण नक्षत्र के योग से युक्त द्वादशी के दिन बुद्धश्रवण नाम धारण करनेवाले भगवान गोविन्द! आपको नमस्कार है... नमस्कार है! मेरी पापराशि का नाश करके आप मुझे सब प्रकार के सुख प्रकार के सुख प्रदान करें । आप पुण्यात्माजनों को भोग और मोक्ष प्रदान करनेवाले तथा सुखदायक हैं |'

राजन्! इसके पढ़ने और सुनने से मनुष्य सब पापों से मुक्त हो जाता है ।

## इन्दिरा

कृष्ण पक्ष, पद्मनाभ (अश्विनी) मासा

ुधिष्ठिर ने पूछा: हे मधुसूदन! कृपा करके मुझे यह बताइये कि आश्विन के कृष्णपक्ष में कौन सी एकादशी होती है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! आश्विन (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार भाद्रपद) के कृष्णपक्ष में 'इन्दिरा' नाम की एकादशी होती है । उसके व्रत के प्रभाव से बड़े-बड़े पापों का नाश हो जाता है । नीच योनि में पड़े हुए पितरों को भी यह एकादशी सदगति देनेवाली है ।

राजन्! पूर्वकाल की बात है । सत्ययुग में इन्द्रसेन नाम से विख्यात एक राजकुमार थे, जो माहिष्मतीपुरी के राजा होकर धर्मपूर्वक प्रजा का पालन करते थे । उनका यश सब ओर फैल चुका था ।

राजा इन्द्रसेन भगवान विष्णु की भक्ति में तत्पर हो गोविन्द के मोक्षदायक नामों का जप करते हुए समय व्यतीत करते थे और विधिपूर्वक अध्यात्मतत्त्व के चिन्तन में संलग्न रहते थे । एक दिन राजा राजसभा में सुखपूर्वक बैठे हुए थे, इतने में ही देवर्षि नारद आकाश से उतरकर वहाँ आ पहुँचे । उन्हें आया हुआ देख राजा हाथ जोड़कर खड़े हो गये और विधिपूर्वक पूजन करके उन्हें आसन पर बिठाया । इसके बाद वे इस प्रकार बोले: 'मुनिश्रेष्ठ ! आपकी कृपा से मेरी सर्वथा कुशल है । आज आपके दर्शन से मेरी सम्पूर्ण यज्ञ क्रियाएँ सफल हो गयीं । देवर्षे! अपने आगमन का कारण बताकर मुझ पर कृपा करें ।

नारदजी ने कहा: नृपश्रेष्ठ! सुनो । मेरी बात तुम्हें आश्चर्य में डालनेवाली है । मैं ब्रह्मलोक से यमलोक में गया था । वहाँ एक श्रेष्ठ आसन पर बैठा और यमराज ने भक्तिपूर्वक मेरी पूजा की । उस समय यमराज की सभा में मैंने तुम्हारे पिता को भी देखा था । वे व्रतभंग के दोष से वहाँ आये थे । राजन्! उन्होंने तुमसे कहने के लिए एक सन्देश दिया है, उसे सुनो । उन्होंने कहा है: 'बेटा ! मुझे 'इन्दिरा एकादशी' के व्रत का पुण्य देकर स्वर्ग में भेजो ।' उनका यह सन्देश लेकर मैं तुम्हारे पास आया हूँ । राजन् ! अपने पिता को स्वर्गलोक की प्राप्ति कराने के लिए 'इन्दिरा एकादशी' का व्रत करो ।

राजा ने पूछा: भगवन्! कृपा करके 'इन्दिरा एकादशी' का व्रत बताइये । किस पक्ष में, किस तिथि को और किस विधि से यह व्रत करना चाहिए ।

नारदजी ने कहा: राजेन्द्र! सुनो । मैं तुम्हें इस व्रत की शुभकारक विधि बतलाता हूँ । आश्विन मास के कृष्णपक्ष में दशमी के उत्तम दिन को श्रद्धायुक्त चित्त से प्रतःकाल स्नान करो । फिर मध्याह्नकाल में स्नान करके एकाग्रचित्त हो एक समय भोजन करो तथा रात्रि में भूमि पर सोओ । रात्रि के अन्त में निर्मल प्रभात होने पर एकादशी के दिन दातुन करके मुँह धोओ । इसके बाद भक्तिभाव से निम्नांकित मंत्र पढ़ते हुए उपवास का नियम ग्रहण करो:

अघ स्थित्वा निराहारः सर्वभोगविवर्जितः ।

श्वो भोक्ष्ये पुण्डरीकाक्ष शरणं मे भवाच्युत ॥

'कमलनयन भगवान नारायण! आज मैं सब भोगों से अलग हो निराहार रहकर कल भोजन करुँगा । अच्युत! आप मुझे शरण दें |'

इस प्रकार नियम करके मध्याह्नकाल में पितरों की प्रसन्नता के लिए शालग्राम शिला के सम्मुख विधिपूर्वक श्राद्ध करो तथा दक्षिणा से ब्राह्मणों का सत्कार करके उन्हें भोजन कराओ । पितरों को दिये हुए अन्नमय पिण्ड को सूँघकर गाय को खिला दो । फिर धूप और गन्ध आदि से भगवान ह्रषिकेश का पूजन करके रात्रि में उनके समीप जागरण करो । तत्पश्चात् सवेरा होने पर द्वादशी के दिन पुनः भक्तिपूर्वक श्रीहरि की पूजा करो । उसके बाद ब्राह्मणों को भोजन कराकर भाई बन्धु, नाती और पुत्र आदि के साथ स्वयं मौन होकर भोजन करो ।

राजन्! इस विधि से आलस्यरहित होकर यह व्रत करो । इससे तुम्हारे पितर भगवान विष्णु के वैकुण्ठधाम में चले जायेंगे ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजन्! राजा इन्द्रसेन से ऐसा कहकर देवर्षि नारद अन्तर्धान हो गये । राजा ने उनकी बतायी हुई विधि से अन्त: पुर की रानियों, पुत्रों और भृत्योंसहित उस उत्तम व्रत का अनुष्ठान किया ।

## पापांकुशा

गौरा पक्ष, पद्मनाभ (अश्विनी) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: हे मधुसूदन! अब आप कृपा करके यह बताइये कि आश्विन के शुक्लपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है और उसका माहात्म्य क्या है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! आश्विन के शुक्लपक्ष में जो एकादशी होती है, वह 'पापांकुशा' के नाम से विख्यात है । वह सब पापों को हरनेवाली, स्वर्ग और मोक्ष प्रदान करनेवाली, शरीर को निरोग बनानेवाली तथा सुन्दर स्त्री, धन तथा मित्र देनेवाली है । यदि अन्य कार्य के प्रसंग से भी मनुष्य इस एकमात्र एकादशी को उपास कर ले तो उसे कभी यम यातना नहीं प्राप्त होती ।

जन्! एकादशी के दिन उपवास और रात्रि में जागरण करनेवाले मनुष्य अनायास ही दिव्यरुपधारी, चतुर्भुज, गरुड़ की ध्वजा से युक्त, हार से सुशोभित और पीताम्बरधारी होकर भगवान विष्णु के धाम को जाते हैं । राजेन्द्र ! ऐसे पुरुष मातृपक्ष की दस, पितृपक्ष की दस तथा पत्नी के पक्ष की भी दस पीढ़ियों का उद्धार कर देते हैं । उस दिन सम्पूर्ण मनोरथ की प्राप्ति के लिए मुझ वासुदेव का पूजन करना चाहिए । जितेन्द्रिय मुनि चिरकाल तक कठोर तपस्या करके जिस फल को प्राप्त करता है, वह फल उस दिन भगवान गरुड़ध्वज को प्रणाम करने से ही मिल जाता है ।

जो पुरुष सुवर्ण, तिल, भूमि, गौ, अन्न, जल, जूते और छाते का दान करता है, वह कभी यमराज को नहीं देखता । नृपश्रेष्ठ! दरिद्र पुरुष को भी चाहिए कि वह स्नान, जप ध्यान आदि करने के बाद यथाशक्ति होम, यज्ञ तथा दान वगैरह करके अपने प्रत्येक दिन को सफल बनाये ।

जो होम, स्नान, जप, ध्यान और यज्ञ आदि पुण्यकर्म करनेवाले हैं, उन्हें भयंकर यम यातना नहीं देखनी पड़ती । लोक में जो मानव दीर्घायु, धनाढय, कुलीन और निरोग देखे जाते हैं, वे पहले के पुण्यात्मा हैं । पुण्यकर्त्ता पुरुष ऐसे ही देखे जाते हैं । इस विषय में अधिक कहने से क्या लाभ, मनुष्य पाप से दुर्गति में पड़ते हैं और धर्म से स्वर्ग में जाते हैं ।

राजन्! तुमने मुझसे जो कुछ पूछा था, उसके अनुसार 'पापांकुशा एकादशी' का माहात्म्य मैंने वर्णन किया । अब और क्या सुनना चाहते हो?

## रमा

कृष्ण पक्ष, दामोदर (Karttika) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: जनार्दन! मुझ पर आपका स्नेह है, अत: कृपा करके बताइये कि कार्तिक के कृष्णपक्ष में कौन सी एकादशी होती है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजन्! कार्तिक (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार आश्विन) के कृष्णपक्ष में 'रमा' नाम की विख्यात और परम कल्याणमयी एकादशी होती है । यह परम उत्तम है और बड़े-बड़े पापों को हरनेवाली है ।

र्वकाल में मुचुकुन्द नाम से विख्यात एक राजा हो चुके हैं, जो भगवान श्रीविष्णु के भक्त और सत्यप्रतिज्ञ थे । अपने राज्य पर निष्कण्टक शासन करनेवाले उन राजा के यहाँ नदियों में श्रेष्ठ 'चन्द्रभागा' कन्या के रुप में उत्पन्न हुई । राजा ने चन्द्रसेनकुमार शोभन के साथ उसका विवाह कर दिया । एक बार शोभन दशमी के दिन अपने ससुर के घर आये और उसी दिन समूचे नगर में पूर्ववत् ढिंढ़ोरा पिटवाया गया कि: 'एकादशी के दिन कोई भी भोजन न करे ।' इसे सुनकर शोभन ने अपनी प्यारी पत्नी चन्द्रभागा से कहा : 'प्रिये ! अब मुझे इस समय क्या करना चाहिए, इसकी शिक्षा दो ।'

चन्द्रभागा बोली: प्रभो! मेरे पिता के घर पर एकादशी के दिन मनुष्य तो क्या कोई पालतू पशु आदि भी भोजन नहीं कर सकते । प्राणनाथ! यदि आप भोजन करेंगे तो आपकी बड़ी निन्दा होगी । इस प्रकार मन में विचार करके अपने चित्त को दृढ़ कीजिये ।

शोभन ने कहा: प्रिये! तुम्हारा कहना सत्य है । मैं भी उपवास करुँगा । दैव का जैसा विधान है, वैसा ही होगा ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: इस प्रकार दृढ़ निश्चय करके शोभन ने व्रत के नियम का पालन किया किन्तु सूर्योदय होते होते उनका प्राणान्त हो गया । राजा मुचुकुन्द ने शोभन का राजोचित दाह संस्कार कराया । चन्द्रभागा भी पति का पारलौकिक कर्म करके पिता के ही घर पर रहने लगी ।

नृपश्रेष्ठ! उधर शोभन इस व्रत के प्रभाव से मन्दराचल के शिखर पर बसे हुए परम रमणीय देवपुर को प्राप्त हुए । वहाँ शोभन द्वितीय कुबेर की भाँति शोभा पाने लगे । एक बार राजा मुचुकुन्द के नगरवासी विख्यात ब्राह्मण सोमशर्मा तीर्थयात्रा के प्रसंग से घूमते हुए मन्दराचल पर्वत पर गये, जहाँ उन्हें शोभन दिखायी दिये । राजा के दामाद को पहचानकर वे उनके समीप गये । शोभन भी उस समय द्विजश्रेष्ठ सोमशर्मा को आया हुआ देखकर शीघ्र ही आसन से उठ खड़े हुए और उन्हें प्रणाम किया । फिर क्रमश : अपने ससुर राजा मुचुकुन्द, प्रिय पत्नी चन्द्रभागा तथा समस्त नगर का कुशलक्षेम पूछा ।

सोमशर्मा ने कहा: राजन्! वहाँ सब कुशल हैं । आश्चर्य है! ऐसा सुन्दर और विचित्र नगर तो कहीं किसीने भी नहीं देखा होगा । बताओ तो सही, आपको इस नगर की प्राप्ति कैसे हुई?

शोभन बोले: द्विजेन्द्र! कार्तिक के कृष्णपक्ष में जो 'रमा' नाम की एकादशी होती है, उसीका व्रत करने से मुझे ऐसे नगर की प्राप्ति हुई है । ब्रह्मन् ! मैंने श्रद्धाहीन होकर इस उत्तम व्रत का अनुष्ठान किया था, इसलिए मैं ऐसा मानता हूँ कि यह नगर स्थायी नहीं है । आप मुचुकुन्द की सुन्दरी कन्या चन्द्रभागा से यह सारा वृत्तान्त कहियेगा ।

शोभन की बात सुनकर ब्राह्मण मुचुकुन्दपुर में गये और वहाँ चन्द्रभागा के सामने उन्होंने सारा वृत्तान्त कह सुनाया ।

सोमशर्मा बोले: शुभे! मैंने तुम्हारे पति को प्रत्यक्ष देखा । इन्द्रपुरी के समान उनके दुर्द्धर्ष नगर का भी अवलोकन किया, किन्तु वह नगर अस्थिर है । तुम उसको स्थिर बनाओ ।

चन्द्रभागा ने कहा: ब्रह्मर्षे! मेरे मन में पति के दर्शन की लालसा लगी हुई है । आप मुझे वहाँ ले चलिये । मैं अपने व्रत के पुण्य से उस नगर को स्थिर बनाऊँगी ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजन्! चन्द्रभागा की बात सुनकर सोमशर्मा उसे साथ ले मन्दराचल पर्वत के निकट वामदेव मुनि के आश्रम पर गये । वहाँ ॠषि के मंत्र की शक्ति तथा एकादशी सेवन के प्रभाव से चन्द्रभागा का शरीर दिव्य हो गया तथा उसने दिव्य गति प्राप्त कर ली । इसके बाद वह पति के समीप गयी । अपनी प्रिय पत्नी को आया हुआ देखकर शोभन को बड़ी प्रसन्नता हुई । उन्होंने उसे बुलाकर अपने वाम भाग में सिंहासन पर बैठाया । तदनन्तर चन्द्रभागा ने अपने प्रियतम से यह प्रिय वचन कहा: 'नाथ ! मैं हित की बात कहती हूँ, सुनिये । जब मैं आठ वर्ष से अधिक उम्र की हो गयी, तबसे लेकर आज तक मेरे द्वारा किये हुए एकादशी व्रत से जो पुण्य संचित हुआ है, उसके प्रभाव से यह नगर कल्प के अन्त तक स्थिर रहेगा तथा सब प्रकार के मनोवांछित वैभव से समृद्धिशाली रहेगा ।'

नृपश्रेष्ठ! इस प्रकार 'रमा' व्रत के प्रभाव से चन्द्रभागा दिव्य भोग, दिव्य रुप और दिव्य आभरणों से विभूषित हो अपने पति के साथ मन्दराचल के शिखर पर विहार करती है । राजन्! मैंने तुम्हारे समक्ष 'रमा' नामक एकादशी का वर्णन किया है । यह चिन्तामणि तथा कामधेनु के समान सब मनोरथों को पूर्ण करनेवाली है ।

## प्रबोधिनी

गौरा पक्ष, दामोदर (Karttika) मासा

भगवान श्रीकृष्ण ने कहा: हे अर्जुन! मैं तुम्हें मुक्ति देनेवाली कार्तिक मास के शुक्लपक्ष की 'प्रबोधिनी एकादशी' के सम्बन्ध में नारद और ब्रह्माजी के बीच हुए वार्तालाप को सुनाता हूँ । एक बार नारादजी ने ब्रह्माजी से पूछा: 'हे पिता! 'प्रबोधिनी एकादशी' के व्रत का क्या फल होता है, आप कृपा करके मुझे यह सब विस्तारपूर्वक बतायें ।'

ब्रह्माजी बोले: हे पुत्र ! जिस वस्तु का त्रिलोक में मिलना दुष्कर है, वह वस्तु भी कार्तिक मास के शुक्लपक्ष की 'प्रबोधिनी एकादशी' के व्रत से मिल जाती है । इस व्रत के प्रभाव से पूर्व जन्म के किये हुए अनेक बुरे कर्म क्षणभर में नष्ट हो जाते है । हे पुत्र ! जो मनुष्य श्रद्धापूर्वक इस दिन थोड़ा भी पुण्य करते हैं, उनका वह पुण्य पर्वत के समान अटल हो जाता है । उनके पितृ विष्णुलोक में जाते हैं । ब्रह्महत्या आदि महान पाप भी 'प्रबोधिनी एकादशी' के दिन रात्रि को जागरण करने से नष्ट हो जाते हैं ।

हे नारद! मनुष्य को भगवान की प्रसन्नता के लिए कार्तिक मास की इस एकादशी का व्रत अवश्य करना चाहिए । जो मनुष्य इस एकादशी व्रत को करता है, वह धनवान, योगी, तपस्वी तथा इन्द्रियों को जीतनेवाला होता है, क्योंकि एकादशी भगवान विष्णु को अत्यंत प्रिय है ।

इस एकादशी के दिन जो मनुष्य भगवान की प्राप्ति के लिए दान, तप, होम, यज्ञ (भगवान्नामजप भी परम यज्ञ है। 'यज्ञानां जपयज्ञोऽस्मि' । यज्ञों में जपयज्ञ मेरा ही स्वरुप है।' - श्रीमद्भगवदगीता ) आदि करते हैं, उन्हें अक्षय पुण्य मिलता है ।

इसलिए हे नारद! तुमको भी विधिपूर्वक विष्णु भगवान की पूजा करनी चाहिए । इस एकादशी के दिन मनुष्य को ब्रह्ममुहूर्त में उठकर व्रत का संकल्प लेना चाहिए और पूजा करनी चाहिए । रात्रि को भगवान के समीप गीत, नृत्य, कथा-कीर्तन करते हुए रात्रि व्यतीत करनी चाहिए ।

'प्रबोधिनी एकादशी' के दिन पुष्प, अगर, धूप आदि से भगवान की आराधना करनी चाहिए, भगवान को अर्ध्य देना चाहिए । इसका फल तीर्थ और दान आदि से करोड़ गुना अधिक होता है ।

जो गुलाब के पुष्प से, बकुल और अशोक के फूलों से, सफेद और लाल कनेर के फूलों से, दूर्वादल से, शमीपत्र से, चम्पकपुष्प से भगवान विष्णु की पूजा करते हैं, वे आवागमन के चक्र से छूट जाते हैं । इस प्रकार रात्रि में भगवान की पूजा करके प्रात:काल स्नान के पश्चात् भगवान की प्रार्थना करते हुए गुरु की पूजा करनी चाहिए और सदाचारी व पवित्र ब्राह्मणों को दक्षिणा देकर अपने व्रत को छोड़ना चाहिए ।

जो मनुष्य चातुर्मास्य व्रत में किसी वस्तु को त्याग देते हैं, उन्हें इस दिन से पुनः ग्रहण करनी चाहिए । जो मनुष्य 'प्रबोधिनी एकादशी' के दिन विधिपूर्वक व्रत करते हैं, उन्हें अनन्त सुख मिलता है और अंत में स्वर्ग को जाते हैं ।

## उत्पत्ति

कृष्ण पक्ष, Kesava (Margasirsha) मासा

उत्पत्ति एकादशी का व्रत हेमन्त ॠतु में मार्गशीर्ष मास के कृष्णपक्ष (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार कार्तिक) को करना चाहिए । इसकी कथा इस प्रकार है:

युधिष्ठिर ने भगवान श्रीकृष्ण से पूछा: भगवन्! पुण्यमयी एकादशी तिथि कैसे उत्पन्न हुई? इस संसार में वह क्यों पवित्र मानी गयी तथा देवताओं को कैसे प्रिय हुई?

श्रीभगवान बोले: कुन्तीनन्दन! प्राचीन समय की बात है । सत्ययुग में मुर नामक दानव रहता था । वह बड़ा ही अदभुत, अत्यन्त रौद्र तथा सम्पूर्ण देवताओं के लिए भयंकर था । उस कालरुपधारी दुरात्मा महासुर ने इन्द्र को भी जीत लिया था । सम्पूर्ण देवता उससे परास्त होकर स्वर्ग से निकाले जा चुके थे और शंकित तथा भयभीत होकर पृथ्वी पर विचरा करते थे । एक दिन सब देवता महादेवजी के पास गये । वहाँ इन्द्र ने भगवान शिव के आगे सारा हाल कह सुनाया ।

इन्द्र बोले: महेश्वर! ये देवता स्वर्गलोक से निकाले जाने के बाद पृथ्वी पर विचर रहे हैं । मनुष्यों के बीच रहना इन्हें शोभा नहीं देता । देव! कोई उपाय बतलाइये । देवता किसका सहारा लें?

महादेवजी ने कहा: देवराज! जहाँ सबको शरण देनेवाले, सबकी रक्षा में तत्पर रहने वाले जगत के स्वामी भगवान गरुड़ध्वज विराजमान हैं, वहाँ जाओ । वे तुम लोगों की रक्षा करेंगे ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर! महादेवजी की यह बात सुनकर परम बुद्धिमान देवराज इन्द्र सम्पूर्ण देवताओं के साथ क्षीरसागर में गये जहाँ भगवान गदाधर सो रहे थे । इन्द्र ने हाथ जोड़कर उनकी स्तुति की ।

इन्द्र बोले: देवदेवेश्वर! आपको नमस्कार है! देव! आप ही पति, आप ही मति, आप ही कर्त्ता और आप ही कारण हैं । आप ही सब लोगों की माता और आप ही इस जगत के पिता हैं । देवता और दानव दोनों ही आपकी वन्दना करते हैं । पुण्डरीकाक्ष! आप दैत्यों के शत्रु हैं । मधुसूदन ! हम लोगों की रक्षा कीजिये । प्रभो! जगन्नाथ! अत्यन्त उग्र स्वभाववाले महाबली मुर नामक दैत्य ने इन सम्पूर्ण देवताओं को जीतकर स्वर्ग से बाहर निकाल दिया है । भगवन्! देवदेवेश्वर! शरणागतवत्सल! देवता भयभीत होकर आपकी शरण में आये हैं । दानवों का विनाश करनेवाले कमलनयन! भक्तवत्सल! देवदेवेश्वर! जनार्दन! हमारी रक्षा कीजिये... रक्षा कीजिये । भगवन्! शरण में आये हुए देवताओं की सहायता कीजिये ।

इन्द्र की बात सुनकर भगवान विष्णु बोले: देवराज! यह दानव कैसा है? उसका रुप और बल कैसा है तथा उस दुष्ट के रहने का स्थान कहाँ है?

इन्द्र बोले: देवेश्वर! पूर्वकाल में ब्रह्माजी के वंश में तालजंघ नामक एक महान असुर उत्पन्न हुआ था, जो अत्यन्त भयंकर था । उसका पुत्र मुर दानव के नाम से विख्यात है । वह भी अत्यन्त उत्कट, महापराक्रमी और देवताओं के लिए भयंकर है । चन्द्रावती नाम से प्रसिद्ध एक नगरी है, उसीमें स्थान बनाकर वह निवास करता है । उस दैत्य ने समस्त देवताओं को परास्त करके उन्हें स्वर्गलोक से बाहर कर दिया है । उसने एक दूसरे ही इन्द्र को स्वर्ग के सिंहासन पर बैठाया है । अग्नि, चन्द्रमा, सूर्य, वायु तथा वरुण भी उसने दूसरे ही बनाये हैं । जनार्दन ! मैं सच्ची बात बता रहा हूँ । उसने सब कोई दूसरे ही कर लिये हैं । देवताओं को तो उसने उनके प्रत्येक स्थान से वंचित कर दिया है ।

इन्द्र की यह बात सुनकर भगवान जनार्दन को बड़ा क्रोध आया । उन्होंने देवताओं को साथ लेकर चन्द्रावती नगरी में प्रवेश किया । भगवान गदाधर ने देखा कि "दैत्यराज बारंबार गर्जना कर रहा है और उससे परास्त होकर सम्पूर्ण देवता दसों दिशाओं में भाग रहे हैं ।' अब वह दानव भगवान विष्णु को देखकर बोला: 'खड़ा रह... खड़ा रह ।' उसकी यह ललकार सुनकर भगवान के नेत्र क्रोध से लाल हो गये । वे बोले : ' अरे दुराचारी दानव! मेरी इन भुजाओं को देख ।' यह कहकर श्रीविष्णु ने अपने दिव्य बाणों से सामने आये हुए दुष्ट दानवों को मारना आरम्भ किया । दानव भय से विह्लल हो उठे । पाण्ड्डनन्दन ! तत्पश्चात् श्रीविष्णु ने दैत्य सेना पर चक्र का प्रहार किया । उससे छिन्न भिन्न होकर सैकड़ो योद्धा मौत के मुख में चले गये ।

इसके बाद भगवान मधुसूदन बदरिकाश्रम को चले गये । वहाँ सिंहावती नाम की गुफा थी, जो बारह योजन लम्बी थी । पाण्ड्डनन्दन ! उस गुफा में एक ही दरवाजा था । भगवान विष्णु उसीमें सो गये । वह दानव मुर भगवान को मार डालने के उद्योग में उनके पीछे पीछे तो लगा ही था । अत: उसने भी उसी गुफा में प्रवेश किया । वहाँ भगवान को सोते देख उसे बड़ा हर्ष हुआ । उसने सोचा : 'यह दानवों को भय देनेवाला देवता है । अत: नि:सन्देह इसे मार डालूँगा ।' युधिष्ठिर ! दानव के इस प्रकार विचार करते ही भगवान विष्णु के शरीर से एक कन्या प्रकट हुई, जो बड़ी ही रुपवती, सौभाग्यशालिनी तथा दिव्य अस्त्र शस्त्रों से सुसज्जित थी । वह भगवान के तेज के अंश से उत्पन्न हुई थी । उसका बल और पराक्रम महान था । युधिष्ठिर! दानवराज मुर ने उस कन्या को देखा । कन्या ने युद्ध का विचार करके दानव के साथ युद्ध के लिए याचना की । युद्ध छिड़ गया । कन्या सब प्रकार की युद्धकला में निपुण थी । वह मुर नामक महान असुर उसके हुंकारमात्र से राख का ढेर हो गया । दानव के मारे जाने पर भगवान जाग उठे । उन्होंने दानव को धरती पर इस प्रकार निष्प्राण पड़ा देखकर कन्या से पूछा : 'मेरा यह शत्रु अत्यन्त उग्र और भयंकर था । किसने इसका वध किया है?'

कन्या बोली: स्वामिन्! आपके ही प्रसाद से मैंने इस महादैत्य का वध किया है।

श्रीभगवान ने कहा: कल्याणी! तुम्हारे इस कर्म से तीनों लोकों के मुनि और देवता आनन्दित हुए हैं। अत: तुम्हारे मन में जैसी इच्छा हो, उसके अनुसार मुझसे कोई वर माँग लो । देवदुर्लभ होने पर भी वह वर मैं तुम्हें दूँगा, इसमें तनिक भी संदेह नहीं है ।

वह कन्या साक्षात् एकादशी ही थी।

उसने कहा: 'प्रभो! यदि आप प्रसन्न हैं तो मैं आपकी कृपा से सब तीर्थों में प्रधान, समस्त विघ्नों का नाश करनेवाली तथा सब प्रकार की सिद्धि देनेवाली देवी होऊँ । जनार्दन! जो लोग आपमें भक्ति रखते हुए मेरे दिन को उपवास करेंगे, उन्हें सब प्रकार की सिद्धि प्राप्त हो । माधव! जो लोग उपवास, नक्त भोजन अथवा एकभुक्त करके मेरे व्रत का पालन करें, उन्हें आप धन, धर्म और मोक्ष प्रदान कीजिये ।'

श्रीविष्णु बोले: कल्याणी! तुम जो कुछ कहती हो, वह सब पूर्ण होगा ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर ! ऐसा वर पाकर महाव्रता एकादशी बहुत प्रसन्न हुई । दोनों पक्षों की एकादशी समान रुप से कल्याण करनेवाली है । इसमें शुक्ल और कृष्ण का भेद नहीं करना चाहिए । यदि उदयकाल में थोड़ी सी एकादशी, मध्य में पूरी द्वादशी और अन्त में किंचित् त्रयोदशी हो तो वह 'त्रिस्पृशा एकादशी' कहलाती है । वह भगवान को बहुत ही प्रिय है । यदि एक 'त्रिस्पृशा एकादशी' को उपवास कर लिया जाय तो एक हजार एकादशी व्रतों का फल प्राप्त होता है तथा इसी प्रकार द्वादशी में पारण करने पर हजार गुना फल माना गया है । अष्टमी, एकादशी, षष्ठी, तृतीय और चतुर्दशी - ये यदि पूर्वतिथि से विद्ध हों तो उनमें व्रत नहीं करना चाहिए । परवर्तिनी तिथि से युक्त होने पर ही इनमें उपवास का विधान है । पहले दिन में और रात में भी एकादशी हो तथा दूसरे दिन केवल प्रात: काल एकदण्ड एकादशी रहे तो पहली तिथि का परित्याग करके दूसरे दिन की द्वादशीयुक्त एकादशी को ही उपवास करना चाहिए । यह विधि मैंने दोनों पक्षों की एकादशी के लिए बतायी है ।

जो मनुष्य एकादशी को उपवास करता है, वह वैकुण्ठधाम में जाता है, जहाँ साक्षात् भगवान गरुड़ध्वज विराजमान रहते हैं । जो मानव हर समय एकादशी के माहात्मय का पाठ करता है, उसे हजार गौदान के पुण्य का फल प्राप्त होता है । जो दिन या रात में भक्तिपूर्वक इस माहात्म्य का श्रवण करते हैं, वे नि:संदेह ब्रह्महत्या आदि पापों से मुक्त हो जाते हैं । एकादशी के समान पापनाशक व्रत दूसरा कोई नहीं है ।

## मोक्षदा

गौरा पक्ष, Kesava (Margasirsha) मासा

युधिष्ठिर बोले: देवदेवेश्वर! मार्गशीर्ष मास के शुक्लपक्ष में कौन सी एकादशी होती है? उसकी क्या विधि है तथा उसमें किस देवता का पूजन किया जाता है? स्वामिन्! यह सब यथार्थ रुप से बताइये ।

कृष्ण ने कहा: नृपश्रेष्ठ! मार्गशीर्ष मास के शुक्लपक्ष की एकादशी का वर्णन करुँगा, जिसके श्रवणमात्र से वाजपेय यज्ञ का फल मिलता है । उसका नाम 'मोक्षदा एकादशी' है जो सब पापों का अपहरण करनेवाली है । राजन्! उस दिन यत्नपूर्वक तुलसी की मंजरी तथा धूप दीपादि से भगवान दामोदर का पूजन करना चाहिए । पूर्वाक्त विधि से ही दशमी और एकादशी के नियम का पालन करना उचित है । मोक्षदा एकादशी बड़े-बड़े पातकों का नाश करनेवाली है । उस दिन रात्रि में मेरी प्रसन्न्ता के लिए नृत्य, गीत और स्तुति के द्वारा जागरण करना चाहिए । जिसके पितर पापवश नीच योनि में पड़े हों, वे इस एकादशी का व्रत करके इसका पुण्यदान अपने पितरों को करें तो पितर मोक्ष को प्राप्त होते हैं । इसमें तनिक भी संदेह नहीं है ।

पूर्वकाल की बात है, वैष्णवों से विभूषित परम रमणीय चम्पक नगर में वैखानस नामक राजा रहते थे । वे अपनी प्रजा का पुत्र की भाँति पालन करते थे । इस प्रकार राज्य करते हुए राजा ने एक दिन रात को स्वप्न में अपने पितरों को नीच योनि में पड़ा हुआ देखा । उन सबको इस अवस्था में देखकर राजा के मन में बड़ा विस्मय हुआ और प्रात: काल ब्राह्मणों से उन्होंने उस स्वप्न का सारा हाल कह सुनाया ।

राजा बोले: ब्रह्माणो! मैने अपने पितरों को नरक में गिरा हुआ देखा है । वे बारंबार रोते हुए मुझसे यों कह रहे थे कि: 'तुम हमारे तनुज हो, इसलिए इस नरक समुद्र से हम लोगों का उद्धार करो। ' द्विजवरो ! इस रुप में मुझे पितरों के दर्शन हुए हैं इससे मुझे चैन नहीं मिलता । क्या करुँ? कहाँ जाऊँ? मेरा हृदय रुँधा जा रहा है । द्विजोत्तमो! वह व्रत, वह तप और वह योग, जिससे मेरे पूर्वज तत्काल नरक से छुटकारा पा जायें, बताने की कृपा करें । मुझ बलवान तथा साहसी पुत्र के जीते जी मेरे माता पिता घोर नरक में पड़े हुए हैं! अत: ऐसे पुत्र से क्या लाभ है?

ब्राह्मण बोले: राजन्! यहाँ से निकट ही पर्वत मुनि का महान आश्रम है । वे भूत और भविष्य के भी ज्ञाता हैं । नृपश्रेष्ठ! आप उन्हीं के पास चले जाइये ।

ब्राह्मणों की बात सुनकर महाराज वैखानस शीघ्र ही पर्वत मुनि के आश्रम पर गये और वहाँ उन मुनिश्रेष्ठ को देखकर उन्होंने दण्डवत् प्रणाम करके मुनि के चरणों का स्पर्श किया । मुनि ने भी राजा से राज्य के सातों अंगों की कुशलता पूछी ।

राजा बोले: स्वामिन्! आपकी कृपा से मेरे राज्य के सातों अंग सकुशल हैं किन्तु मैंने स्वप्न में देखा है कि मेरे पितर नरक में पड़े हैं । अत: बताइये कि किस पुण्य के प्रभाव से उनका वहाँ से छुटकारा होगा?

राजा की यह बात सुनकर मुनिश्रेष्ठ पर्वत एक मुहूर्त तक ध्यानस्थ रहे । इसके बाद वे राजा से बोले:

'महाराज! मार्गशीर्ष के शुक्लपक्ष में जो 'मोक्षदा' नाम की एकादशी होती है, तुम सब लोग उसका व्रत करो और उसका पुण्य पितरों को दे डालो । उस पुण्य के प्रभाव से उनका नरक से उद्धार हो जायेगा ।'

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर ! मुनि की यह बात सुनकर राजा पुन: अपने घर लौट आये । जब उत्तम मार्गशीर्ष मास आया, तब राजा वैखानस ने मुनि के कथनानुसार 'मोक्षदा एकादशी' का व्रत करके उसका पुण्य समस्त पितरोंसहित पिता को दे दिया । पुण्य देते ही क्षणभर में आकाश से फूलों की वर्षा होने लगी । वैखानस के पिता पितरोंसहित नरक से छुटकारा पा गये और आकाश में आकर राजा के प्रति यह पवित्र वचन बोले: 'बेटा! तुम्हारा कल्याण हो ।' यह कहकर वे स्वर्ग में चले गये ।

राजन्! जो इस प्रकार कल्याणमयी 'मोक्षदा एकादशी' का व्रत करता है, उसके पाप नष्ट हो जाते हैं और मरने के बाद वह मोक्ष प्राप्त कर लेता है । यह मोक्ष देनेवाली 'मोक्षदा एकादशी' मनुष्यों के लिए चिन्तामणि के समान समस्त कामनाओं को पूर्ण करनेवाली है । इस माहात्मय के पढ़ने और सुनने से वाजपेय यज्ञ का फल मिलता है ।

## सफला

कृष्ण पक्ष, नारायण (Pausha) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: स्वामिन्! पौष मास के कृष्णपक्ष (गुज., महा. के लिए मार्गशीर्ष) में जो एकादशी होती है, उसका क्या नाम है? उसकी क्या विधि है तथा उसमें किस देवता की पूजा की जाती है? यह बताइये ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजेन्द्र! बड़ी बड़ी दक्षिणावाले यज्ञों से भी मुझे उतना संतोष नहीं होता, जितना एकादशी व्रत के अनुष्ठान से होता है । पौष मास के कृष्णपक्ष में 'सफला' नाम की एकादशी होती है । उस दिन विधिपूर्वक भगवान नारायण की पूजा करनी चाहिए । जैसे नागों में शेषनाग, पक्षियों में गरुड़ तथा देवताओं में श्रीविष्णु श्रेष्ठ हैं, उसी प्रकार सम्पूर्ण व्रतों में एकादशी तिथि श्रेष्ठ है ।

राजन्! 'सफला एकादशी' को नाम मंत्रों का उच्चारण करके नारियल के फल, सुपारी, बिजौरा तथा जमीरा नींबू, अनार, सुन्दर आँवला, लौंग, बेर तथा विशेषत: आम के फलों और धूप दीप से श्रीहरि का पूजन करे । 'सफला एकादशी' को विशेष रुप से दीप दान करने का विधान है । रात को वैष्णव पुरुषों के साथ जागरण करना चाहिए । जागरण करनेवाले को जिस फल की प्राप्ति होती है, वह हजारों वर्ष तपस्या करने से भी नहीं मिलता ।

नृपश्रेष्ठ! अब 'सफला एकादशी' की शुभकारिणी कथा सुनो । चम्पावती नाम से विख्यात एक पुरी है, जो कभी राजा माहिष्मत की राजधानी थी । राजर्षि माहिष्मत के पाँच पुत्र थे । उनमें जो ज्येष्ठ था, वह सदा पापकर्म में ही लगा रहता था । परस्त्रीगामी और वेश्यासक्त था । उसने पिता के धन को पापकर्म में ही खर्च किया । वह सदा दुराचारपरायण तथा वैष्णवों और देवताओं की निन्दा किया करता था । अपने पुत्र को ऐसा पापाचारी देखकर राजा माहिष्मत ने राजकुमारों में उसका नाम लुम्भक रख दिया। फिर पिता और भाईयों ने मिलकर उसे राज्य से बाहर निकाल दिया । लुम्भक गहन वन में चला गया । वहीं रहकर उसने प्राय: समूचे नगर का धन लूट लिया । एक दिन जब वह रात में चोरी करने के लिए नगर में आया तो सिपाहियों ने उसे पकड़ लिया । किन्तु जब उसने अपने को राजा माहिष्मत का पुत्र बतलाया तो सिपाहियों ने उसे छोड़ दिया । फिर वह वन में लौट आया और मांस तथा वृक्षों के फल खाकर जीवन निर्वाह करने लगा । उस दुष्ट का विश्राम स्थान पीपल वृक्ष बहुत वर्षों पुराना था । उस वन में वह वृक्ष एक महान देवता माना जाता था । पापबुद्धि लुम्भक वहीं निवास करता था ।

एक दिन किसी संचित पुण्य के प्रभाव से उसके द्वारा एकादशी के व्रत का पालन हो गया । पौष मास में कृष्णपक्ष की दशमी के दिन पापिष्ठ लुम्भक ने वृक्षों के फल खाये और वस्त्रहीन होने के कारण रातभर जाड़े का कष्ट भोगा । उस समय न तो उसे नींद आयी और न आराम ही मिला । वह निष्प्राण सा हो रहा था । सूर्योदय होने पर भी उसको होश नहीं आया । 'सफला एकादशी' के दिन भी लुम्भक बेहोश पड़ा रहा । दोपहर होने पर उसे चेतना प्राप्त हुई । फिर इधर उधर दृष्टि डालकर वह आसन से उठा और लँगड़े की भाँति लड़खड़ाता हुआ वन के भीतर गया । वह भूख से दुर्बल और पीड़ित हो रहा था । राजन् ! लुम्भक बहुत से फल लेकर जब तक विश्राम स्थल पर लौटा, तब तक सूर्यदेव अस्त हो गये । तब उसने उस पीपल वृक्ष की जड़ में बहुत से फल निवेदन करते हुए कहा: 'इन फलों से लक्ष्मीपति भगवान विष्णु संतुष्ट हों ।' यों कहकर लुम्भक ने रातभर नींद नहीं ली । इस प्रकार अनायास ही उसने इस व्रत का पालन कर लिया । उस समय सहसा आकाशवाणी हुई: 'राजकुमार! तुम 'सफला एकादशी' के प्रसाद से राज्य और पुत्र प्राप्त करोगे ।' 'बहुत अच्छा' कहकर उसने वह वरदान स्वीकार किया । इसके बाद उसका रुप दिव्य हो गया । तबसे उसकी उत्तम बुद्धि भगवान विष्णु के भजन में लग गयी । दिव्य आभूषणों से सुशोभित होकर उसने निष्कण्टक राज्य प्राप्त किया और पंद्रह वर्षों तक वह उसका संचालन करता रहा । उसको मनोज्ञ नामक पुत्र उत्पन्न हुआ । जब वह बड़ा हुआ, तब लुम्भक ने तुरंत ही राज्य की ममता छोड़कर उसे पुत्र को सौंप दिया और वह स्वयं भगवान श्रीकृष्ण के समीप चला गया, जहाँ जाकर मनुष्य कभी शोक में नहीं पड़ता ।

राजन् ! इस प्रकार जो 'सफला एकादशी' का उत्तम व्रत करता है, वह इस लोक में सुख भोगकर मरने के पश्चात् मोक्ष को प्राप्त होता है । संसार में वे मनुष्य धन्य हैं, जो 'सफला एकादशी' के व्रत में लगे रहते हैं, उन्हीं का जन्म सफल है । महाराज! इसकी महिमा को पढ़ने, सुनने तथा उसके अनुसार आचरण करने से मनुष्य राजसूय यज्ञ का फल पाता है ।

## पुत्रदा

गौरा पक्ष, नारायण (Pausha) मासा

युधिष्ठिर बोले: श्रीकृष्ण! कृपा करके पौष मास के शुक्लपक्ष की एकादशी का माहात्म्य बतलाइये । उसका नाम क्या है? उसे करने की विधि क्या है? उसमें किस देवता का पूजन किया जाता है?

भगवान श्रीकृष्ण ने कहा: राजन्! पौष मास के शुक्लपक्ष की जो एकादशी है, उसका नाम 'पुत्रदा' है ।

'पुत्रदा एकादशी' को नाम-मंत्रों का उच्चारण करके फलों के द्वारा श्रीहरि का पूजन करे । नारियल के फल, सुपारी, बिजौरा नींबू, जमीरा नींबू, अनार, सुन्दर आँवला, लौंग, बेर तथा विशेषत: आम के फलों से देवदेवेश्वर श्रीहरि की पूजा करनी चाहिए । इसी प्रकार धूप दीप से भी भगवान की अर्चना करे ।

'पुत्रदा एकादशी' को विशेष रुप से दीप दान करने का विधान है । रात को वैष्णव पुरुषों के साथ जागरण करना चाहिए । जागरण करनेवाले को जिस फल की प्राप्ति होति है, वह हजारों वर्ष तक तपस्या करने से भी नहीं मिलता । यह सब पापों को हरनेवाली उत्तम तिथि है ।

चराचर जगतसहित समस्त त्रिलोकी में इससे बढ़कर दूसरी कोई तिथि नहीं है । समस्त कामनाओं तथा सिद्धियों के दाता भगवान नारायण इस तिथि के अधिदेवता हैं ।

पूर्वकाल की बात है, भद्रावतीपुरी में राजा सुकेतुमान राज्य करते थे । उनकी रानी का नाम चम्पा था । राजा को बहुत समय तक कोई वंशधर पुत्र नहीं प्राप्त हुआ । इसलिए दोनों पति पत्नी सदा चिन्ता और शोक में डूबे रहते थे । राजा के पितर उनके दिये हुए जल को शोकोच्छ्वास से गरम करके पीते थे । 'राजा के बाद और कोई ऐसा नहीं दिखायी देता, जो हम लोगों का तर्पण करेगा...' यह सोच सोचकर पितर दु:खी रहते थे ।

एक दिन राजा घोड़े पर सवार हो गहन वन में चले गये । पुरोहित आदि किसीको भी इस बात का पता न था । मृग और पक्षियों से सेवित उस सघन कानन में राजा भ्रमण करने लगे । मार्ग में कहीं सियार की बोली सुनायी पड़ती थी तो कहीं उल्लुओं की । जहाँ तहाँ भालू और मृग दृष्टिगोचर हो रहे थे । इस प्रकार घूम घूमकर राजा वन की शोभा देख रहे थे, इतने में दोपहर हो गयी । राजा को भूख और प्यास सताने लगी । वे जल की खोज में इधर उधर भटकने लगे । किसी पुण्य के प्रभाव से उन्हें एक उत्तम सरोवर दिखायी दिया, जिसके समीप मुनियों के बहुत से आश्रम थे । शोभाशाली नरेश ने उन आश्रमों की ओर देखा । उस समय शुभ की सूचना देनेवाले शकुन होने लगे । राजा का दाहिना नेत्र और दाहिना हाथ फड़कने लगा, जो उत्तम फल की सूचना दे रहा था । सरोवर के तट पर बहुत से मुनि वेदपाठ कर रहे थे । उन्हें देखकर राजा को बड़ा हर्ष हुआ । वे घोड़े से उतरकर मुनियों के सामने खड़े हो गये और पृथक् पृथक् उन सबकी वन्दना करने लगे । वे मुनि उत्तम व्रत का पालन करनेवाले थे । जब राजा ने हाथ जोड़कर बारंबार दण्डवत् किया, तब मुनि बोले : 'राजन्! हम लोग तुम पर प्रसन्न हैं।'

राजा बोले: आप लोग कौन हैं? आपके नाम क्या हैं तथा आप लोग किसलिए यहाँ एकत्रित हुए हैं? कृपया यह सब बताइये ।

मुनि बोले: राजन् ! हम लोग विश्वेदेव हैं । यहाँ स्नान के लिए आये हैं । माघ मास निकट आया है । आज से पाँचवें दिन माघ का स्नान आरम्भ हो जायेगा । आज ही 'पुत्रदा' नाम की एकादशी है,जो व्रत करनेवाले मनुष्यों को पुत्र देती है ।

राजा ने कहा: विश्वेदेवगण! यदि आप लोग प्रसन्न हैं तो मुझे पुत्र दीजिये।

मुनि बोले: राजन्! आज 'पुत्रदा' नाम की एकादशी है। इसका व्रत बहुत विख्यात है। तुम आज इस उत्तम व्रत का पालन करो । महाराज! भगवान केशव के प्रसाद से तुम्हें पुत्र अवश्य प्राप्त होगा ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर! इस प्रकार उन मुनियों के कहने से राजा ने उक्त उत्तम व्रत का पालन किया । महर्षियों के उपदेश के अनुसार विधिपूर्वक 'पुत्रदा एकादशी' का अनुष्ठान किया । फिर द्वादशी को पारण करके मुनियों के चरणों में बारंबार मस्तक झुकाकर राजा अपने घर आये । तदनन्तर रानी ने गर्भधारण किया । प्रसवकाल आने पर पुण्यकर्मा राजा को तेजस्वी पुत्र प्राप्त हुआ, जिसने अपने गुणों से पिता को संतुष्ट कर दिया । वह प्रजा का पालक हुआ ।

इसलिए राजन्! 'पुत्रदा' का उत्तम व्रत अवश्य करना चाहिए । मैंने लोगों के हित के लिए तुम्हारे सामने इसका वर्णन किया है । जो मनुष्य एकाग्रचित्त होकर 'पुत्रदा एकादशी' का व्रत करते हैं, वे इस लोक में पुत्र पाकर मृत्यु के पश्चात् स्वर्गगामी होते हैं। इस माहात्म्य को पढ़ने और सुनने से अग्निष्टोम यज्ञ का फल मिलता है ।

## षटतिला

कृष्ण पक्ष, माधव (माघ) मासा

युधिष्ठिर ने श्रीकृष्ण से पूछा: भगवन्! माघ मास के कृष्णपक्ष में कौन सी एकादशी होती है? उसके लिए कैसी विधि है तथा उसका फल क्या है? कृपा करके ये सब बातें हमें बताइये ।

श्रीभगवान बोले: नृपश्रेष्ठ ! माघ (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार पौष) मास के कृष्णपक्ष की एकादशी 'षटतिला' के नाम से विख्यात है, जो सब पापों का नाश करनेवाली है । मुनिश्रेष्ठ पुलस्त्य ने इसकी जो पापहारिणी कथा दाल्भ्य से कही थी, उसे सुनो ।

दाल्भ्य ने पूछा: ब्रह्मन्! मृत्युलोक में आये हुए प्राणी प्राय: पापकर्म करते रहते हैं । उन्हें नरक में न जाना पड़े इसके लिए कौन सा उपाय है? बताने की कृपा करें ।

पुलस्त्यजी बोले: महाभाग ! माघ मास आने पर मनुष्य को चाहिए कि वह नहा धोकर पवित्र हो इन्द्रियसंयम रखते हुए काम, क्रोध, अहंकार ,लोभ और चुगली आदि बुराइयों को त्याग दे । देवाधिदेव भगवान का स्मरण करके जल से पैर धोकर भूमि पर पड़े हुए गोबर का संग्रह करे । उसमें तिल और कपास मिलाकर एक सौ आठ पिंडिकाएँ बनाये । फिर माघ में जब आर्द्रा या मूल नक्षत्र आये, तब कृष्णपक्ष की एकादशी करने के लिए नियम ग्रहण करें । भली भाँति स्नान करके पवित्र हो शुद्ध भाव से देवाधिदेव श्रीविष्णु की पूजा करें । कोई भूल हो जाने पर श्रीकृष्ण का नामोच्चारण करें । रात को जागरण और होम करें । चन्दन, अरगजा, कपूर, नैवेघ आदि सामग्री से शंख, चक्र और गदा धारण करनेवाले देवदेवेश्वर श्रीहरि की पूजा करें । तत्पश्चात् भगवान का स्मरण करके बारंबार श्रीकृष्ण नाम का उच्चारण करते हुए कुम्हड़े, नारियल अथवा बिजौरे के फल से भगवान को विधिपूर्वक पूजकर अर्ध्य दें । अन्य सब सामग्रियों के अभाव में सौ सुपारियों के द्वारा भी पूजन और अर्ध्यदान किया जा सकता है । अर्ध्य का मंत्र इस प्रकार है:

कृष्ण कृष्ण कृपालुस्त्वमगतीनां गतिर्भव ।

संसारार्णवमग्नानां प्रसीद पुरुषोत्तम ॥

नमस्ते पुण्डरीकाक्ष नमस्ते विश्वभावन ।

सुब्रह्मण्य नमस्तेSस्तु महापुरुष पूर्वज ॥

गृहाणार्ध्यं मया दत्तं लक्ष्म्या सह जगत्पते ।

सच्चिदानन्दस्वरुप श्रीकृष्ण! आप बड़े दयालु हैं । हम आश्रयहीन जीवों के आप आश्रयदाता होइये । हम संसार समुद्र में डूब रहे हैं, आप हम पर प्रसन्न होइये । कमलनयन ! विश्वभावन ! सुब्रह्मण्य ! महापुरुष ! सबके पूर्वज! आपको नमस्कार है! जगत्पते! मेरा दिया हुआ अर्ध्य आप लक्ष्मीजी के साथ स्वीकार करें ।'

तत्पश्चात् ब्राह्मण की पूजा करें । उसे जल का घड़ा, छाता, जूता और वस्त्र दान करें । दान करते समय ऐसा कहें : 'इस दान के द्वारा भगवान श्रीकृष्ण मुझ पर प्रसन्न हों ।' अपनी शक्ति के अनुसार श्रेष्ठ ब्राह्मण को काली गौ का दान करें । द्विजश्रेष्ठ! विद्वान पुरुष को चाहिए कि वह तिल से भरा हुआ पात्र भी दान करे । उन तिलों के बोने पर उनसे जितनी शाखाएँ पैदा हो सकती हैं, उतने हजार वर्षों तक वह स्वर्गलोक में प्रतिष्ठित होता है । तिल से स्नान होम करे, तिल का उबटन लगाये, तिल मिलाया हुआ जल पीये, तिल का दान करे और तिल को भोजन के काम में ले ।'

इस प्रकार हे नृपश्रेष्ठ! छ: कामों में तिल का उपयोग करने के कारण यह एकादशी 'षटतिला' कहलाती है, जो सब पापों का नाश करनेवाली है ।

## जया

गौरा पक्ष, माधव (माघ) मासा

युधिष्ठिर ने भगवान श्रीकृष्ण से पूछा: भगवन्! कृपा करके यह बताइये कि माघ मास के शुक्लपक्ष में कौन सी एकादशी होती है, उसकी विधि क्या है तथा उसमें किस देवता का पूजन किया जाता है?

भगवान श्रीकृष्ण बोले: राजेन्द्र! माघ मास के शुक्लपक्ष में जो एकादशी होती है, उसका नाम 'जया' है । वह सब पापों को हरनेवाली उत्तम तिथि है । पवित्र होने के साथ ही पापों का नाश करनेवाली तथा मनुष्यों को भाग और मोक्ष प्रदान करनेवाली है । इतना ही नहीं , वह ब्रह्महत्या जैसे पाप तथा पिशाचत्व का भी विनाश करनेवाली है । इसका व्रत करने पर मनुष्यों को कभी प्रेतयोनि में नहीं जाना पड़ता । इसलिए राजन् ! प्रयत्नपूर्वक 'जया' नाम की एकादशी का व्रत करना चाहिए ।

एक समय की बात है । स्वर्गलोक में देवराज इन्द्र राज्य करते थे । देवगण पारिजात वृक्षों से युक्त नंदनवन में अप्सराओं के साथ विहार कर रहे थे । पचास करोड़ गन्धर्वों के नायक देवराज इन्द्र ने स्वेच्छानुसार वन में विहार करते हुए बड़े हर्ष के साथ नृत्य का आयोजन किया । गन्धर्व उसमें गान कर रहे थे, जिनमें पुष्पदन्त, चित्रसेन तथा उसका पुत्र - ये तीन प्रधान थे । चित्रसेन की स्त्री का नाम मालिनी था । मालिनी से एक कन्या उत्पन्न हुई थी, जो पुष्पवन्ती के नाम से विख्यात थी । पुष्पदन्त गन्धर्व का एक पुत्र था, जिसको लोग माल्यवान कहते थे । माल्यवान पुष्पवन्ती के रुप पर अत्यन्त मोहित था । ये दोनों भी इन्द्र के संतोषार्थ नृत्य करने के लिए आये थे । इन दोनों का गान हो रहा था । इनके साथ अप्सराएँ भी थीं । परस्पर अनुराग के कारण ये दोनों मोह के वशीभूत हो गये । चित्त में भ्रान्ति आ गयी इसलिए वे शुद्ध गान न गा सके । कभी ताल भंग हो जाता था तो कभी गीत बंद हो जाता था । इन्द्र ने इस प्रमाद पर विचार किया और इसे अपना अपमान समझकर वे कुपित हो गये ।

अत: इन दोनों को शाप देते हुए बोले: 'ओ मूर्खो! तुम दोनों को धिक्कार है! तुम लोग पतित और मेरी आज्ञाभंग करनेवाले हो, अत: पति पत्नी के रुप में रहते हुए पिशाच हो जाओ ।'

इन्द्र के इस प्रकार शाप देने पर इन दोनों के मन में बड़ा दु:ख हुआ । वे हिमालय पर्वत पर चले गये और पिशाचयोनि को पाकर भयंकर दु:ख भोगने लगे । शारीरिक पातक से उत्पन्न ताप से पीड़ित होकर दोनों ही पर्वत की कन्दराओं में विचरते रहते थे । एक दिन पिशाच ने अपनी पत्नी पिशाची से कहा : 'हमने कौन सा पाप किया है, जिससे यह पिशाचयोनि प्राप्त हुई है ? नरक का कष्ट अत्यन्त भयंकर है तथा पिशाचयोनि भी बहुत दु:ख देनेवाली है । अत: पूर्ण प्रयत्न करके पाप से बचना चाहिए ।'

इस प्रकार चिन्तामग्न होकर वे दोनों दु:ख के कारण सूखते जा रहे थे । दैवयोग से उन्हें माघ मास के शुक्लपक्ष की एकादशी की तिथि प्राप्त हो गयी । 'जया' नाम से विख्यात वह तिथि सब तिथियों में उत्तम है । उस दिन उन दोनों ने सब प्रकार के आहार त्याग दिये, जल पान तक नहीं किया । किसी जीव की हिंसा नहीं की, यहाँ तक कि खाने के लिए फल तक नहीं काटा । निरन्तर दु:ख से युक्त होकर वे एक पीपल के समीप बैठे रहे । सूर्यास्त हो गया । उनके प्राण हर लेने वाली भयंकर रात्रि उपस्थित हुई । उन्हें नींद नहीं आयी । वे रति या और कोई सुख भी नहीं पा सके ।

सूर्यादय हुआ, द्वादशी का दिन आया । इस प्रकार उस पिशाच दंपति के द्वारा 'जया' के उत्तम व्रत का पालन हो गया । उन्होंने रात में जागरण भी किया था । उस व्रत के प्रभाव से तथा भगवान विष्णु की शक्ति से उन दोनों का पिशाचत्व दूर हो गया । पुष्पवन्ती और माल्यवान अपने पूर्वरुप में आ गये । उनके हृदय में वही पुराना स्नेह उमड़ रहा था । उनके शरीर पर पहले जैसे ही अलंकार शोभा पा रहे थे ।

वे दोनों मनोहर रुप धारण करके विमान पर बैठे और स्वर्गलोक में चले गये । वहाँ देवराज इन्द्र के सामने जाकर दोनों ने बड़ी प्रसन्नता के साथ उन्हें प्रणाम किया ।

उन्हें इस रुप में उपस्थित देखकर इन्द्र को बड़ा विस्मय हुआ! उन्होंने पूछा: 'बताओ, किस पुण्य के प्रभाव से तुम दोनों का पिशाचत्व दूर हुआ है? तुम मेरे शाप को प्राप्त हो चुके थे, फिर किस देवता ने तुम्हें उससे छुटकारा दिलाया है?'

माल्यवान बोला: स्वामिन्! भगवान वासुदेव की कृपा तथा 'जया' नामक एकादशी के व्रत से हमारा पिशाचत्व दूर हुआ है ।

इन्द्र ने कहा:... तो अब तुम दोनों मेरे कहने से सुधापान करो । जो लोग एकादशी के व्रत में तत्पर और भगवान श्रीकृष्ण के शरणागत होते हैं, वे हमारे भी पूजनीय होते हैं ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: राजन्! इस कारण एकादशी का व्रत करना चाहिए । नृपश्रेष्ठ! 'जया' ब्रह्महत्या का पाप भी दूर करनेवाली है । जिसने 'जया' का व्रत किया है, उसने सब प्रकार के दान दे दिये और सम्पूर्ण यज्ञों का अनुष्ठान कर लिया । इस माहात्म्य के पढ़ने और सुनने से अग्निष्टोम यज्ञ का फल मिलता है ।

## जया

कृष्ण पक्ष, गोविंदा (फाल्गुन) मासा

युधिष्ठिर ने पूछा: हे वासुदेव! फाल्गुन (गुजरात महाराष्ट्र के अनुसार माघ) के कृष्णपक्ष में किस नाम की एकादशी होती है और उसका व्रत करने की विधि क्या है? कृपा करके बताइये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: युधिष्ठिर! एक बार नारदजी ने ब्रह्माजी से फाल्गुन के कृष्णपक्ष की 'विजया एकादशी' के व्रत से होनेवाले पुण्य के बारे में पूछा था तथा ब्रह्माजी ने इस व्रत के बारे में उन्हें जो कथा और विधि बतायी थी, उसे सुनो:

ब्रह्माजी ने कहा: नारद! यह व्रत बहुत ही प्राचीन, पवित्र और पाप नाशक है । यह एकादशी राजाओं को विजय प्रदान करती है, इसमें तनिक भी संदेह नहीं है ।

त्रेतायुग में मर्यादा पुरुषोत्तम श्रीरामचन्द्रजी जब लंका पर चढ़ाई करने के लिए समुद्र के किनारे पहुँचे, तब उन्हें समुद्र को पार करने का कोई उपाय नहीं सूझ रहा था । उन्होंने लक्ष्मणजी से पूछा: 'सुमित्रानन्दन ! किस उपाय से इस समुद्र को पार किया जा सकता है? यह अत्यन्त अगाध और भयंकर जल जन्तुओं से भरा हुआ है । मुझे ऐसा कोई उपाय नहीं दिखायी देता, जिससे इसको सुगमता से पार किया जा सके ।'

लक्ष्मणजी बोले: हे प्रभु! आप ही आदिदेव और पुराण पुरुष पुरुषोत्तम हैं । आपसे क्या छिपा है? यहाँ से आधे योजन की दूरी पर कुमारी द्वीप में बकदाल्भ्य नामक मुनि रहते हैं । आप उन प्राचीन मुनीश्वर के पास जाकर उन्हींसे इसका उपाय पूछिये ।

श्रीरामचन्द्रजी महामुनि बकदाल्भ्य के आश्रम पहुँचे और उन्होंने मुनि को प्रणाम किया । महर्षि ने प्रसन्न होकर श्रीरामजी के आगमन का कारण पूछा ।

श्रीरामचन्द्रजी बोले: ब्रह्मन्! मैं लंका पर चढ़ाई करने के उद्धेश्य से अपनी सेनासहित यहाँ आया हूँ । मुने! अब जिस प्रकार समुद्र पार किया जा सके, कृपा करके वह उपाय बताइये ।

बकदाल्भय मुनि ने कहा: हे श्रीरामजी! फाल्गुन के कृष्णपक्ष में जो 'विजया' नाम की एकादशी होती है, उसका व्रत करने से आपकी विजय होगी । निश्चय ही आप अपनी वानर सेना के साथ समुद्र को पार कर लेंगे । राजन्! अब इस व्रत की फलदायक विधि सुनिये:

दशमी के दिन सोने, चाँदी, ताँबे अथवा मिट्टी का एक कलश स्थापित कर उस कलश को जल से भरकर उसमें पल्लव डाल दें । उसके ऊपर भगवान नारायण के सुवर्णमय विग्रह की स्थापना करें । फिर एकादशी के दिन प्रात: काल स्नान करें । कलश को पुन: स्थापित करें । माला, चन्दन, सुपारी तथा नारियल आदि के द्वारा विशेष रुप से उसका पूजन करें । कलश के ऊपर सप्तधान्य और जौ रखें । गन्ध, धूप, दीप और भाँति भाँति के नैवेघ से पूजन करें । कलश के सामने बैठकर उत्तम कथा वार्ता आदि के द्वारा सारा दिन व्यतीत करें और रात में भी वहाँ जागरण करें । अखण्ड व्रत की सिद्धि के लिए घी का दीपक जलायें । फिर द्वादशी के दिन सूर्योदय होने पर उस कलश को किसी जलाशय के समीप (नदी, झरने या पोखर के तट पर) स्थापित करें और उसकी विधिवत् पूजा करके देव प्रतिमासहित उस कलश को वेदवेत्ता ब्राह्मण के लिए दान कर दें । कलश के साथ ही और भी बड़े बड़े दान देने चाहिए । श्रीराम ! आप अपने सेनापतियों के साथ इसी विधि से प्रयत्नपूर्वक 'विजया एकादशी' का व्रत कीजिये । इससे आपकी विजय होगी ।

ब्रह्माजी कहते हैं: नारद! यह सुनकर श्रीरामचन्द्रजी ने मुनि के कथनानुसार उस समय 'विजया एकादशी' का व्रत किया । उस व्रत के करने से श्रीरामचन्द्रजी विजयी हुए । उन्होंने संग्राम में रावण को मारा, लंका पर विजय पायी और सीता को प्राप्त किया । बेटा! जो मनुष्य इस विधि से व्रत करते हैं, उन्हें इस लोक में विजय प्राप्त होती है और उनका परलोक भी अक्षय बना रहता है ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर! इस कारण 'विजया' का व्रत करना चाहिए । इस प्रसंग को पढ़ने और सुनने से वाजपेय यज्ञ का फल मिलता है ।

## आमलकी

गौरा पक्ष, गोविंदा (फा ल्गुन) मासा

युधिष्ठिर ने भगवान श्रीकृष्ण से कहा: श्रीकृष्ण! मुझे फाल्गुन मास के शुक्लपक्ष की एकादशी का नाम और माहात्म्य बताने की कृपा कीजिये ।

भगवान श्रीकृष्ण बोले: महाभाग धर्मनन्दन! फाल्गुन मास के शुक्लपक्ष की एकादशी का नाम 'आमलकी' है । इसका पवित्र व्रत विष्णुलोक की प्राप्ति करानेवाला है । राजा मान्धाता ने भी महात्मा वशिष्ठजी से इसी प्रकार का प्रश्न पूछा था, जिसके जवाब में वशिष्ठजी ने कहा था :

'महाभाग! भगवान विष्णु के थूकने पर उनके मुख से चन्द्रमा के समान कान्तिमान एक बिन्दु प्रकट होकर पृथ्वी पर गिरा । उसीसे आमलक (आँवले) का महान वृक्ष उत्पन्न हुआ, जो सभी वृक्षों का आदिभूत कहलाता है । इसी समय प्रजा की सृष्टि करने के लिए भगवान ने ब्रह्माजी को उत्पन्न किया और ब्रह्माजी ने देवता, दानव, गन्धर्व, यक्ष, राक्षस, नाग तथा निर्मल अंतःकरण वाले महर्षियों को जन्म दिया । उनमें से देवता और ॠषि उस स्थान पर आये, जहाँ विष्णुप्रिय आमलक का वृक्ष था । महाभाग ! उसे देखकर देवताओं को बड़ा विस्मय हुआ क्योंकि उस वृक्ष के बारे में वे नहीं जानते थे । उन्हें इस प्रकार विस्मित देख आकाशवाणी हुई: 'महर्षियो! यह सर्वश्रेष्ठ आमलक का वृक्ष है, जो विष्णु को प्रिय है । इसके स्मरणमात्र से गोदान का फल मिलता है । स्पर्श करने से इससे दुगना और फल भक्षण करने से तिगुना पुण्य प्राप्त होता है । यह सब पापों को हरनेवाला वैष्णव वृक्ष है । इसके मूल में विष्णु, उसके ऊपर ब्रह्मा, स्कन्ध में परमेश्वर भगवान रुद्र, शाखाओं में मुनि, टहनियों में देवता, पत्तों में वसु, फूलों में मरुद्गण तथा फलों में समस्त प्रजापति वास करते हैं । आमलक सर्वदेवमय है । अत: विष्णुभक्त पुरुषों के लिए यह परम पूज्य है । इसलिए सदा प्रयत्नपूर्वक आमलक का सेवन करना चाहिए ।'

ॠषि बोले: आप कौन हैं? देवता हैं या कोई और? हमें ठीक ठीक बताइये ।

पुन: आकाशवाणी हुई: जो सम्पूर्ण भूतों के कर्त्ता और समस्त भुवनों के स्रष्टा हैं, जिन्हें विद्वान पुरुष भी कठिनता से देख पाते हैं, मैं वही सनातन विष्णु हूँ।

देवाधिदेव भगवान विष्णु का यह कथन सुनकर वे ॠषिगण भगवान की स्तुति करने लगे । इससे भगवान श्रीहरि संतुष्ट हुए और बोले: 'महर्षियो! तुम्हें कौन सा अभीष्ट वरदान दूँ?

ॠषि बोले: भगवन्! यदि आप संतुष्ट हैं तो हम लोगों के हित के लिए कोई ऐसा व्रत बतलाइये, जो स्वर्ग और मोक्षरुपी फल प्रदान करनेवाला हो ।

श्रीविष्णुजी बोले: महर्षियो! फाल्गुन मास के शुक्लपक्ष में यदि पुष्य नक्षत्र से युक्त एकादशी हो तो वह महान पुण्य देनेवाली और बड़े बड़े पातकों का नाश करनेवाली होती है । इस दिन आँवले के वृक्ष के पास जाकर वहाँ रात्रि में जागरण करना चाहिए । इससे मनुष्य सब पापों से छुट जाता है और सहस्र गोदान का फल प्राप्त करता है । विप्रगण ! यह व्रत सभी व्रतों में उत्तम है, जिसे मैंने तुम लोगों को बताया है ।

ॠषि बोले: भगवन्! इस व्रत की विधि बताइये । इसके देवता और मंत्र क्या हैं? पूजन कैसे करें? उस समय स्नान और दान कैसे किया जाता है?

भगवान श्रीविष्णुजी ने कहा: द्विजवरो! इस एकादशी को व्रती प्रात:काल दन्तधावन करके यह संकल्प करे कि ' हे पुण्डरीकाक्ष ! हे अच्युत! मैं एकादशी को निराहार रहकर दुसरे दिन भोजन करुँगा । आप मुझे शरण में रखें ।' ऐसा नियम लेने के बाद पतित, चोर, पाखण्डी, दुराचारी, गुरुपत्नीगामी तथा मर्यादा भंग करनेवाले मनुष्यों से वह वार्तालाप न करे । अपने मन को वश में रखते हुए नदी में, पोखरे में, कुएँ पर अथवा घर में ही स्नान करे । स्नान के पहले शरीर में मिट्टी लगाये ।

मृत्तिका लगाने का मंत्र

अश्वक्रान्ते रथक्रान्ते विष्णुक्रान्ते वसुन्धरे ।

मृत्तिके हर मे पापं जन्मकोटयां समर्जितम् ॥

वसुन्धरे! तुम्हारे ऊपर अश्व और रथ चला करते हैं तथा वामन अवतार के समय भगवान विष्णु ने भी तुम्हें अपने पैरों से नापा था । मृत्तिके! मैंने करोड़ों जन्मों में जो पाप किये हैं, मेरे उन सब पापों को हर लो ।'

स्नान का मंत्र

त्वं मात: सर्वभूतानां जीवनं तत्तु रक्षकम्।

स्वेदजोद्भिज्जजातीनां रसानां पतये नम:॥

स्नातोSहं सर्वतीर्थेषु ह्रदप्रस्रवणेषु च्।

नदीषु देवखातेषु इदं स्नानं तु मे भवेत्॥

'जल की अधिष्ठात्री देवी! मातः! तुम सम्पूर्ण भूतों के लिए जीवन हो । वही जीवन, जो स्वेदज और उद्भिज्ज जाति के जीवों का भी रक्षक है । तुम रसों की स्वामिनी हो । तुम्हें नमस्कार है । आज मैं सम्पूर्ण तीर्थों, कुण्डों, झरनों, नदियों और देवसम्बन्धी सरोवरों में स्नान कर चुका । मेरा यह स्नान उक्त सभी स्नानों का फल देनेवाला हो ।'

विद्वान पुरुष को चाहिए कि वह परशुरामजी की सोने की प्रतिमा बनवाये । प्रतिमा अपनी शक्ति और धन के अनुसार एक या आधे माशे सुवर्ण की होनी चाहिए । स्नान के पश्चात् घर आकर पूजा और हवन करे । इसके बाद सब प्रकार की सामग्री लेकर आँवले के वृक्ष के पास जाय । वहाँ वृक्ष के चारों ओर की जमीन झाड़ बुहार, लीप पोतकर शुद्ध करे । शुद्ध की हुई भूमि में मंत्रपाठपूर्वक जल से भरे हुए नवीन कलश की स्थापना करे । कलश में पंचरत्न और दिव्य गन्ध आदि छोड़ दे । श्वेत चन्दन से उसका लेपन करे । उसके कण्ठ में फूल की माला पहनाये । सब प्रकार के धूप की सुगन्ध फैलाये । जलते हुए दीपकों की श्रेणी सजाकर रखे । तात्पर्य यह है कि सब ओर से सुन्दर और मनोहर दृश्य उपस्थित करे । पूजा के लिए नवीन छाता, जूता और वस्त्र भी मँगाकर रखे । कलश के ऊपर एक पात्र रखकर उसे श्रेष्ठ लाजों(खीलों) से भर दे । फिर उसके ऊपर परशुरामजी की मूर्ति (सुवर्ण की) स्थापित करे।

विशोकाय नम:' कहकर उनके चरणों की,

'विश्वरुपिणे नम:' से दोनों घुटनों की,

'उग्राय नम:' से जाँघो की,

'दामोदराय नम:' से कटिभाग की,

'पधनाभाय नम:' से उदर की,

'श्रीवत्सधारिणे नम:' से वक्ष: स्थल की,

'चक्रिणे नम:' से बायीं बाँह की,

'गदिने नम:' से दाहिनी बाँह की,

'वैकुण्ठाय नम:' से कण्ठ की,

'यज्ञमुखाय नम:' से मुख की,

'विशोकनिधये नम:' से नासिका की,

'वासुदेवाय नम:' से नेत्रों की,

'वामनाय नम:' से ललाट की,

'सर्वात्मने नम:' से संपूर्ण अंगो तथा मस्तक की पूजा करे ।

ये ही पूजा के मंत्र हैं। तदनन्तर भक्तियुक्त चित्त से शुद्ध फल के द्वारा देवाधिदेव परशुरामजी को अर्ध्य प्रदान करे । अर्ध्य का मंत्र इस प्रकार है:

नमस्ते देवदेवेश जामदग्न्य नमोSस्तु ते ।

गृहाणार्ध्यमिमं दत्तमामलक्या युतं हरे ॥

देवदेवेश्वर! जमदग्निनन्दन! श्री विष्णुस्वरुप परशुरामजी! आपको नमस्कार है, नमस्कार है । आँवले के फल के साथ दिया हुआ मेरा यह अर्ध्य ग्रहण कीजिये ।'

तदनन्तर भक्तियुक्त चित्त से जागरण करे । नृत्य, संगीत, वाघ, धार्मिक उपाख्यान तथा श्रीविष्णु संबंधी कथा वार्ता आदि के द्वारा वह रात्रि व्यतीत करे । उसके बाद भगवान विष्णु के नाम ले लेकर आमलक वृक्ष की परिक्रमा एक सौ आठ या अट्ठाईस बार करे । फिर सवेरा होने पर श्रीहरि की आरती करे । ब्राह्मण की पूजा करके वहाँ की सब सामग्री उसे निवेदित कर दे । परशुरामजी का कलश, दो वस्त्र, जूता आदि सभी वस्तुएँ दान कर दे और यह भावना करे कि : 'परशुरामजी के स्वरुप में भगवान विष्णु मुझ पर प्रसन्न हों ।' तत्पश्चात् आमलक का स्पर्श करके उसकी प्रदक्षिणा करे और स्नान करने के बाद विधिपूर्वक ब्राह्मणों को भोजन कराये । तदनन्तर कुटुम्बियों के साथ बैठकर स्वयं भी भोजन करे ।

सम्पूर्ण तीर्थों के सेवन से जो पुण्य प्राप्त होता है तथा सब प्रकार के दान देने दे जो फल मिलता है, वह सब उपर्युक्त विधि के पालन से सुलभ होता है । समस्त यज्ञों की अपेक्षा भी अधिक फल मिलता है, इसमें तनिक भी संदेह नहीं है । यह व्रत सब व्रतों में उत्तम है ।'

वशिष्ठजी कहते हैं: महाराज! इतना कहकर देवेश्वर भगवान विष्णु वहीं अन्तर्धान हो गये । तत्पश्चात् उन समस्त महर्षियों ने उक्त व्रत का पूर्णरुप से पालन किया । नृपश्रेष्ठ ! इसी प्रकार तुम्हें भी इस व्रत का अनुष्ठान करना चाहिए ।

भगवान श्रीकृष्ण कहते हैं: युधिष्ठिर! यह दुर्धर्ष व्रत मनुष्य को सब पापों से मुक्त करनेवाला है ।

## पद्मिनी

गौरा पक्ष, पुरुषोत्तम मास

अर्जुन ने कहा: हे भगवन्! अब आप अधिक (लौंद/ मल/ पुरुषोत्तम) मास की शुक्लपक्ष की एकादशी के विषय में बतायें, उसका नाम क्या है तथा व्रत की विधि क्या है? इसमें किस देवता की पूजा की जाती है और इसके व्रत से क्या फल मिलता है?

श्रीकृष्ण बोले: हे पार्थ! अधिक मास की एकादशी अनेक पुण्यों को देनेवाली है, उसका नाम 'पद्मिनी' है । इस एकादशी के व्रत से मनुष्य विष्णुलोक को जाता है । यह अनेक पापों को नष्ट करनेवाली तथा मुक्ति और भक्ति प्रदान करनेवाली है । इसके फल व गुणों को ध्यानपूर्वक सुनो: दशमी के दिन व्रत शुरु करना चाहिए । एकादशी के दिन प्रात: नित्यक्रिया से निवृत्त होकर पुण्य क्षेत्र में स्नान करने चले जाना चाहिए । उस समय गोबर, मृत्तिका, तिल, कुश तथा आमलकी चूर्ण से विधिपूर्वक स्नान करना चाहिए । स्नान करने से पहले शरीर में मिट्टी लगाते हुए उसीसे प्रार्थना करनी चाहिए: 'हे मृत्तिके ! मैं तुमको नमस्कार करता हूँ । तुम्हारे स्पर्श से मेरा शरीर पवित्र हो । समस्त औषधियों से पैदा हुई और पृथ्वी को पवित्र करनेवाली, तुम मुझे शुद्ध करो । ब्रह्मा के थूक से पैदा होनेवाली! तुम मेरे शरीर को छूकर मुझे पवित्र करो । हे शंख चक्र गदाधारी देवों के देव! जगन्नाथ! आप मुझे स्नान के लिए आज्ञा दीजिये ।'

इसके उपरान्त वरुण मंत्र को जपकर पवित्र तीर्थों के अभाव में उनका स्मरण करते हुए किसी तालाब में स्नान करना चाहिए । स्नान करने के पश्चात् स्वच्छ और सुन्दर वस्त्र धारण करके संध्या, तर्पण करके मंदिर में जाकर भगवान की धूप, दीप, नैवेघ, पुष्प, केसर आदि से पूजा करनी चाहिए । उसके उपरान्त भगवान के सम्मुख नृत्य गान आदि करें ।

भक्तजनों के साथ भगवान के सामने पुराण की कथा सुननी चाहिए । अधिक मास की शुक्लपक्ष की 'पद्मिनी एकादशी' का व्रत निर्जल करना चाहिए । यदि मनुष्य में निर्जल रहने की शक्ति न हो तो उसे जल पान या अल्पाहार से व्रत करना चाहिए । रात्रि में जागरण करके नाच और गान करके भगवान का स्मरण करते रहना चाहिए । प्रति पहर मनुष्य को भगवान या महादेवजी की पूजा करनी चाहिए ।

पहले पहर में भगवान को नारियल, दूसरे में बिल्वफल, तीसरे में सीताफल और चौथे में सुपारी, नारंगी अर्पण करना चाहिए । इससे पहले पहर में अग्नि होम का, दूसरे में वाजपेय यज्ञ का, तीसरे में अश्वमेघ यज्ञ का और चौथे में राजसूय यज्ञ का फल मिलता है । इस व्रत से बढ़कर संसार में कोई यज्ञ, तप, दान या पुण्य नहीं है । एकादशी का व्रत करनेवाले मनुष्य को समस्त तीर्थों और यज्ञों का फल मिल जाता है ।

इस तरह से सूर्योदय तक जागरण करना चाहिए और स्नान करके ब्राह्मणों को भोजन करना चाहिए । इस प्रकार जो मनुष्य विधिपूर्वक भगवान की पूजा तथा व्रत करते हैं, उनका जन्म सफल होता है और वे इस लोक में अनेक सुखों को भोगकर अन्त में भगवान विष्णु के परम धाम को जाते हैं । हे पार्थ ! मैंने तुम्हें एकादशी के व्रत का पूरा विधान बता दिया ।

अब जो 'पद्मिनी एकादशी' का भक्तिपूर्वक व्रत कर चुके हैं, उनकी कथा कहता हूँ, ध्यानपूर्वक सुनो । यह सुन्दर कथा पुलस्त्यजी ने नारदजी से कही थी : एक समय कार्तवीर्य ने रावण को अपने बंदीगृह में बंद कर लिया । उसे मुनि पुलस्त्यजी ने कार्तवीर्य से विनय करके छुड़ाया । इस घटना को सुनकर नारदजी ने पुलस्त्यजी से पूछा : 'हे महाराज ! उस मायावी रावण को, जिसने समस्त देवताओं सहित इन्द्र को जीत लिया, कार्तवीर्य ने किस प्रकार जीता, सो आप मुझे समझाइये ।'

इस पर पुलस्त्यजी बोले: 'हे नारदजी! पहले कृतवीर्य नामक एक राजा राज्य करता था । उस राजा को सौ स्त्रियाँ थीं, उसमें से किसीको भी राज्यभार सँभालनेवाला योग्य पुत्र नहीं था । तब राजा ने आदरपूर्वक पण्डितों को बुलवाया और पुत्र की प्राप्ति के लिए यज्ञ किये, परन्तु सब असफल रहे । जिस प्रकार दु:खी मनुष्य को भोग नीरस मालूम पड़ते हैं, उसी प्रकार उसको भी अपना राज्य पुत्र बिना दुःखमय प्रतीत होता था । अन्त में वह तप के द्वारा ही सिद्धियों को प्राप्त जानकर तपस्या करने के लिए वन को चला गया । उसकी स्त्री भी (हरिश्चन्द्र की पुत्री प्रमदा) वस्त्रालंकारों को त्यागकर अपने पति के साथ गन्धमादन पर्वत पर चली गयी । उस स्थान पर इन लोगों ने दस हजार वर्ष तक तपस्या की परन्तु सिद्धि प्राप्त न हो सकी । राजा के शरीर में केवल हड्डियाँ रह गयीं । यह देखकर प्रमदा ने विनयसहित महासती अनसूया से पूछा: मेरे पतिदेव को तपस्या करते हुए दस हजार वर्ष बीत गये, परन्तु अभी तक भगवान प्रसन्न नहीं हुए हैं, जिससे मुझे पुत्र प्राप्त हो । इसका क्या कारण है?

इस पर अनसूया बोली कि अधिक (लौंद/मल ) मास में जो कि छत्तीस महीने बाद आता है, उसमें दो एकादशी होती है । इसमें शुक्लपक्ष की एकादशी का नाम 'पद्मिनी' और कृष्णपक्ष की एकादशी का नाम 'परमा' है । उसके व्रत और जागरण करने से भगवान तुम्हें अवश्य ही पुत्र देंगे ।

इसके पश्चात् अनसूयाजी ने व्रत की विधि बतलायी । रानी ने अनसूया की बतलायी विधि के अनुसार एकादशी का व्रत और रात्रि में जागरण किया । इससे भगवान विष्णु उस पर बहुत प्रसन्न हुए और वरदान माँगने के लिए कहा ।

रानी ने कहा: आप यह वरदान मेरे पति को दीजिये ।

प्रमदा का वचन सुनकर भगवान विष्णु बोले: 'हे प्रमदे! मल मास (लौंद) मुझे बहुत प्रिय है । उसमें भी एकादशी तिथि मुझे सबसे अधिक प्रिय है । इस एकादशी का व्रत तथा रात्रि जागरण तुमने विधिपूर्वक किया, इसलिए मैं तुम पर अत्यन्त प्रसन्न हूँ ।' इतना कहकर भगवान विष्णु राजा से बोले: 'हे राजेन्द्र! तुम अपनी इच्छा के अनुसार वर माँगो । क्योंकि तुम्हारी स्त्री ने मुझको प्रसन्न किया है ।'

भगवान की मधुर वाणी सुनकर राजा बोला: 'हे भगवन्! आप मुझे सबसे श्रेष्ठ, सबके द्वारा पूजित तथा आपके अतिरिक्त देव दानव, मनुष्य आदि से अजेय उत्तम पुत्र दीजिये ।' भगवान तथास्तु कहकर अन्तर्धान हो गये । उसके बाद वे दोनों अपने राज्य को वापस आ गये । उन्हींके यहाँ कार्तवीर्य उत्पन्न हुए थे । वे भगवान के अतिरिक्त सबसे अजेय थे । इन्होंने रावण को जीत लिया था । यह सब 'पद्मिनी' के व्रत का प्रभाव था । इतना कहकर पुलस्त्यजी वहाँ से चले गये ।

भगवान श्रीकृष्ण ने कहा: हे पाण्डुनन्दन अर्जुन! यह मैंने अधिक (लौंद/मल/पुरुषोत्तम) मास के शुक्लपक्ष की एकादशी का व्रत कहा है । जो मनुष्य इस व्रत को करता है, वह विष्णुलोक को जाता है ।पद्मिनी एकादशी

अर्जुन ने कहा: हे भगवन्! अब आप अधिक (लौंद/ मल/ पुरुषोत्तम) मास की शुक्लपक्ष की एकादशी के विषय में बतायें, उसका नाम क्या है तथा व्रत की विधि क्या है? इसमें किस देवता की पूजा की जाती है और इसके व्रत से क्या फल मिलता है?

श्रीकृष्ण बोले: हे पार्थ! अधिक मास की एकादशी अनेक पुण्यों को देनेवाली है, उसका नाम 'पद्मिनी' है । इस एकादशी के व्रत से मनुष्य विष्णुलोक को जाता है । यह अनेक पापों को नष्ट करनेवाली तथा मुक्ति और भक्ति प्रदान करनेवाली है । इसके फल व गुणों को ध्यानपूर्वक सुनो: दशमी के दिन व्रत शुरु करना चाहिए । एकादशी के दिन प्रात: नित्यक्रिया से निवृत्त होकर पुण्य क्षेत्र में स्नान करने चले जाना चाहिए । उस समय गोबर, मृत्तिका, तिल, कुश तथा आमलकी चूर्ण से विधिपूर्वक स्नान करना चाहिए । स्नान करने से पहले शरीर में मिट्टी लगाते हुए उसीसे प्रार्थना करनी चाहिए: 'हे मृत्तिके ! मैं तुमको नमस्कार करता हूँ । तुम्हारे स्पर्श से मेरा शरीर पवित्र हो । समस्त औषधियों से पैदा हुई और पृथ्वी को पवित्र करनेवाली, तुम मुझे शुद्ध करो । ब्रह्मा के थूक से पैदा होनेवाली! तुम मेरे शरीर को छूकर मुझे पवित्र करो । हे शंख चक्र गदाधारी देवों के देव! जगन्नाथ! आप मुझे स्नान के लिए आज्ञा दीजिये ।'

इसके उपरान्त वरुण मंत्र को जपकर पवित्र तीर्थों के अभाव में उनका स्मरण करते हुए किसी तालाब में स्नान करना चाहिए । स्नान करने के पश्चात् स्वच्छ और सुन्दर वस्त्र धारण करके संध्या, तर्पण करके मंदिर में जाकर भगवान की धूप, दीप, नैवेघ, पुष्प, केसर आदि से पूजा करनी चाहिए । उसके उपरान्त भगवान के सम्मुख नृत्य गान आदि करें ।

भक्तजनों के साथ भगवान के सामने पुराण की कथा सुननी चाहिए । अधिक मास की शुक्लपक्ष की 'पद्मिनी एकादशी' का व्रत निर्जल करना चाहिए । यदि मनुष्य में निर्जल रहने की शक्ति न हो तो उसे जल पान या अल्पाहार से व्रत करना चाहिए । रात्रि में जागरण करके नाच और गान करके भगवान का स्मरण करते रहना चाहिए । प्रति पहर मनुष्य को भगवान या महादेवजी की पूजा करनी चाहिए ।

पहले पहर में भगवान को नारियल, दूसरे में बिल्वफल, तीसरे में सीताफल और चौथे में सुपारी, नारंगी अर्पण करना चाहिए । इससे पहले पहर में अग्नि होम का, दूसरे में वाजपेय यज्ञ का, तीसरे में अश्वमेघ यज्ञ का और चौथे में राजसूय यज्ञ का फल मिलता है । इस व्रत से बढ़कर संसार में कोई यज्ञ, तप, दान या पुण्य नहीं है । एकादशी का व्रत करनेवाले मनुष्य को समस्त तीर्थों और यज्ञों का फल मिल जाता है ।

इस तरह से सूर्योदय तक जागरण करना चाहिए और स्नान करके ब्राह्मणों को भोजन करना चाहिए । इस प्रकार जो मनुष्य विधिपूर्वक भगवान की पूजा तथा व्रत करते हैं, उनका जन्म सफल होता है और वे इस लोक में अनेक सुखों को भोगकर अन्त में भगवान विष्णु के परम धाम को जाते हैं । हे पार्थ ! मैंने तुम्हें एकादशी के व्रत का पूरा विधान बता दिया ।

अब जो 'पद्मिनी एकादशी' का भक्तिपूर्वक व्रत कर चुके हैं, उनकी कथा कहता हूँ, ध्यानपूर्वक सुनो । यह सुन्दर कथा पुलस्त्यजी ने नारदजी से कही थी : एक समय कार्तवीर्य ने रावण को अपने बंदीगृह में बंद कर लिया । उसे मुनि पुलस्त्यजी ने कार्तवीर्य से विनय करके छुड़ाया । इस घटना को सुनकर नारदजी ने पुलस्त्यजी से पूछा : 'हे महाराज ! उस मायावी रावण को, जिसने समस्त देवताओं सहित इन्द्र को जीत लिया, कार्तवीर्य ने किस प्रकार जीता, सो आप मुझे समझाइये ।'

इस पर पुलस्त्यजी बोले : 'हे नारदजी ! पहले कृतवीर्य नामक एक राजा राज्य करता था । उस राजा को सौ स्त्रियाँ थीं, उसमें से किसीको भी राज्यभार सँभालनेवाला योग्य पुत्र नहीं था । तब राजा ने आदरपूर्वक पण्डितों को बुलवाया और पुत्र की प्राप्ति के लिए यज्ञ किये, परन्तु सब असफल रहे । जिस प्रकार दु:खी मनुष्य को भोग नीरस मालूम पड़ते हैं, उसी प्रकार उसको भी अपना राज्य पुत्र बिना दुःखमय प्रतीत होता था । अन्त में वह तप के द्वारा ही सिद्धियों को प्राप्त जानकर तपस्या करने के लिए वन को चला गया । उसकी स्त्री भी (हरिश्चन्द्र की पुत्री प्रमदा) वस्त्रालंकारों को त्यागकर अपने पति के साथ गन्धमादन पर्वत पर चली गयी । उस स्थान पर इन लोगों ने दस हजार वर्ष तक तपस्या की परन्तु सिद्धि प्राप्त न हो सकी । राजा के शरीर में केवल हड्डियाँ रह गयीं । यह देखकर प्रमदा ने विनयसहित महासती अनसूया से पूछा: मेरे पतिदेव को तपस्या करते हुए दस हजार वर्ष बीत गये, परन्तु अभी तक भगवान प्रसन्न नहीं हुए हैं, जिससे मुझे पुत्र प्राप्त हो । इसका क्या कारण है?

इस पर अनसूया बोली कि अधिक (लौंद/मल ) मास में जो कि छत्तीस महीने बाद आता है, उसमें दो एकादशी होती है । इसमें शुक्लपक्ष की एकादशी का नाम 'पद्मिनी' और कृष्णपक्ष की एकादशी का नाम 'परमा' है । उसके व्रत और जागरण करने से भगवान तुम्हें अवश्य ही पुत्र देंगे ।

इसके पश्चात् अनसूयाजी ने व्रत की विधि बतलायी । रानी ने अनसूया की बतलायी विधि के अनुसार एकादशी का व्रत और रात्रि में जागरण किया । इससे भगवान विष्णु उस पर बहुत प्रसन्न हुए और वरदान माँगने के लिए कहा ।

रानी ने कहा: आप यह वरदान मेरे पति को दीजिये ।

प्रमदा का वचन सुनकर भगवान विष्णु बोले: 'हे प्रमदे! मल मास (लौंद) मुझे बहुत प्रिय है । उसमें भी एकादशी तिथि मुझे सबसे अधिक प्रिय है । इस एकादशी का व्रत तथा रात्रि जागरण तुमने विधिपूर्वक किया, इसलिए मैं तुम पर अत्यन्त प्रसन्न हूँ ।' इतना कहकर भगवान विष्णु राजा से बोले: 'हे राजेन्द्र! तुम अपनी इच्छा के अनुसार वर माँगो । क्योंकि तुम्हारी स्त्री ने मुझको प्रसन्न किया है ।'

भगवान की मधुर वाणी सुनकर राजा बोला: 'हे भगवन्! आप मुझे सबसे श्रेष्ठ, सबके द्वारा पूजित तथा आपके अतिरिक्त देव दानव, मनुष्य आदि से अजेय उत्तम पुत्र दीजिये ।' भगवान तथास्तु कहकर अन्तर्धान हो गये । उसके बाद वे दोनों अपने राज्य को वापस आ गये । उन्हींके यहाँ कार्तवीर्य उत्पन्न हुए थे । वे भगवान के अतिरिक्त सबसे अजेय थे । इन्होंने रावण को जीत लिया था । यह सब 'पद्मिनी' के व्रत का प्रभाव था । इतना कहकर पुलस्त्यजी वहाँ से चले गये ।

भगवान श्रीकृष्ण ने कहा: हे पाण्डुनन्दन अर्जुन! यह मैंने अधिक (लौंद/मल/पुरुषोत्तम) मास के शुक्लपक्ष की एकादशी का व्रत कहा है । जो मनुष्य इस व्रत को करता है, वह विष्णुलोक को जाता है ।

## परमा

कृष्ण पक्ष, पुरुषोत्तम मास

अर्जुन बोले: हे जनार्दन! आप अधिक (लौंद/मल/पुरुषोत्तम) मास के कृष्णपक्ष की एकादशी का नाम तथा उसके व्रत की विधि बतलाइये । इसमें किस देवता की पूजा की जाती है तथा इसके व्रत से क्या फल मिलता है?

श्रीकृष्ण बोले: हे पार्थ! इस एकादशी का नाम 'परमा' है । इसके व्रत से समस्त पाप नष्ट हो जाते हैं तथा मनुष्य को इस लोक में सुख तथा परलोक में मुक्ति मिलती है । भगवान विष्णु की धूप, दीप, नैवेध, पुष्प आदि से पूजा करनी चाहिए । महर्षियों के साथ इस एकादशी की जो मनोहर कथा काम्पिल्य नगरी में हुई थी, कहता हूँ । ध्यानपूर्वक सुनो :

काम्पिल्य नगरी में सुमेधा नाम का अत्यंत धर्मात्मा ब्राह्मण रहता था । उसकी स्त्री अत्यन्त पवित्र तथा पतिव्रता थी । पूर्व के किसी पाप के कारण यह दम्पति अत्यन्त दरिद्र था । उस ब्राह्मण की पत्नी अपने पति की सेवा करती रहती थी तथा अतिथि को अन्न देकर स्वयं भूखी रह जाती थी ।

एक दिन सुमेधा अपनी पत्नी से बोला: 'हे प्रिये! गृहस्थी धन के बिना नहीं चलती इसलिए मैं परदेश जाकर कुछ उद्योग करुँ ।'

उसकी पत्नी बोली: 'हे प्राणनाथ! पति अच्छा और बुरा जो कुछ भी कहे, पत्नी को वही करना चाहिए । मनुष्य को पूर्वजन्म के कर्मों का फल मिलता है । विधाता ने भाग्य में जो कुछ लिखा है, वह टाले से भी नहीं टलता । हे प्राणनाथ! आपको कहीं जाने की आवश्यकता नहीं, जो भाग्य में होगा, वह यहीं मिल जायेगा ।'

पत्नी की सलाह मानकर ब्राह्मण परदेश नहीं गया । एक समय कौण्डिन्य मुनि उस जगह आये । उन्हें देखकर सुमेधा और उसकी पत्नी ने उन्हें प्रणाम किया और बोले: 'आज हम धन्य हुए । आपके दर्शन से हमारा जीवन सफल हुआ ।'मुनि को उन्होंने आसन तथा भोजन दिया ।

भोजन के पश्चात् पतिव्रता बोली: 'हे मुनिवर! मेरे भाग्य से आप आ गये हैं । मुझे पूर्ण विश्वास है कि अब मेरी दरिद्रता शीघ्र ही नष्ट होनेवाली है । आप हमारी दरिद्रता नष्ट करने के लिए उपाय बतायें ।'

इस पर कौण्डिन्य मुनि बोले : 'अधिक मास' (मल मास) की कृष्णपक्ष की 'परमा एकादशी' के व्रत से समस्त पाप, दु:ख और दरिद्रता आदि नष्ट हो जाते हैं । जो मनुष्य इस व्रत को करता है, वह धनवान हो जाता है । इस व्रत में कीर्तन भजन आदि सहित रात्रि जागरण करना चाहिए । महादेवजी ने कुबेर को इसी व्रत के करने से धनाध्यक्ष बना दिया है ।'

फिर मुनि कौण्डिन्य ने उन्हें 'परमा एकादशी' के व्रत की विधि कह सुनायी । मुनि बोले: 'हे ब्राह्मणी! इस दिन प्रात: काल नित्यकर्म से निवृत्त होकर विधिपूर्वक पंचरात्रि व्रत आरम्भ करना चाहिए । जो मनुष्य पाँच दिन तक निर्जल व्रत करते हैं, वे अपने माता पिता और स्त्रीसहित स्वर्गलोक को जाते हैं । हे ब्राह्मणी ! तुम अपने पति के साथ इसी व्रत को करो । इससे तुम्हें अवश्य ही सिद्धि और अन्त में स्वर्ग की प्राप्ति होगी |'

कौण्डिन्य मुनि के कहे अनुसार उन्होंने 'परमा एकादशी' का पाँच दिन तक व्रत किया । व्रत समाप्त होने पर ब्राह्मण की पत्नी ने एक राजकुमार को अपने यहाँ आते हुए देखा । राजकुमार ने ब्रह्माजी की प्रेरणा से उन्हें आजीविका के लिए एक गाँव और एक उत्तम घर जो कि सब वस्तुओं से परिपूर्ण था, रहने के लिए दिया । दोनों इस व्रत के प्रभाव से इस लोक में अनन्त सुख भोगकर अन्त में स्वर्गलोक को गये ।

हे पार्थ! जो मनुष्य 'परमा एकादशी' का व्रत करता है, उसे समस्त तीर्थों व यज्ञों आदि का फल मिलता है । जिस प्रकार संसार में चार पैरवालों में गौ, देवताओं में इन्द्रराज श्रेष्ठ हैं, उसी प्रकार मासों में अधिक मास उत्तम है । इस मास में पंचरात्रि अत्यन्त पुण्य देनेवाली है । इस महीने में 'पद्मिनी एकादशी' भी श्रेष्ठ है। उसके व्रत से समस्त पाप नष्ट हो जाते हैं और पुण्यमय लोकों की प्राप्ति होती है ।

#  HUNGARIAN (Magyar)

## Papamochani Ekadashi

(Chaitra Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Judhisthira Maharadzsa így szólt:

\- Ó, Legfelsőbb Úr, hallottam tőled a Phálguna hónap (február-március) világos felére eső Ámalaki Ekádasi magyarázatát, és most arról az Ekádasiról szeretnék hallani, amely Csaitra hónap (március-április) sötét felében fordul elő. Mi a neve, ó, Uram, és a megtartásával milyen eredményeket lehet elérni? - Az Istenség Legfelsőbb Személyisége, az Úr Sri Krsna így válaszolt:

\- Ó, legjobb király, örömmel elmondom neked és mindenki javára, milyen dicsőséges az az Ekádasi, amelyet Pápamocsani néven ismernek. Egykor Lómása Risi már elmondta ennek az Ekádasinak a történetét Mándhátá császárnak.

Mándháta király így szólt a risihez:

\- Ó, nagy bölcs, kérlek, mondd meg nekem, valamennyi ember javára, mi a neve annak az Ekádasinak, amely Csaitra hónap sötét felére esik, és kérlek, magyarázd el, hogyan kell megtartani. Kérlek, mondd el azt is, milyen előnyökre tesz szert az, aki megtartja ezt az Ekádasit. - Lómása Risi így válaszolt:

\- A Csaitra hónap sötét felére eső Ekádasi neve Pápamocsani Ekádasi. A hittel teli bhakta számára megsemmisíti a kísértetek és démonok befolyását. Ó, oroszlán az emberek között, ez az Ekádasi megadja az élet igazi tökéletességét is, mindenféle vágyat teljesít, megtisztítja az életet minden bűnös visszahatástól, és megtartóját tökéletesen erényessé teszi.

Most kérlek, hallgass meg egy történelmi eseményt ezzel az Ekádasival és Csitrarathával, a Gandharvák (mennyei zenészek) vezetőjével kapcsolatosan.

Egyszer egy szép tavaszi napon Csitraratha a mennyei táncosnők társaságában egy gyönyörű erdőben sétált, ahol nagyon sokféle virág nyílt. A lányokkal együtt sok más gandharvához és kinnarához csatlakozott, de éppen akkor látogatott oda maga az Úr Indra, a mennyek királya is. Mindenki úgy érezte, egyetlen kert sem különb, mint ez az erdő. Ott volt számos bölcs is, akik lemondásokat és vezekléseket végeztek. Csaitra és Vaisákha (április-május) hónapokban a félistenek különleges élvezettel kerestek fel ezt a mennyei kertet.

Abban az erdőben lakott egy Medhávi nevű nagy bölcs, és a rendkívül vonzó táncosnők folyton azzal próbálkoztak, hogy elcsábítsák. Különösen egy Mandzsughosá nevű leányzó törte azon a fejét, hogyan is csábíthatná el az emelkedett munit, de nem mert nagyon közel menni hozzá, annyira tisztelte a bölcset és annyira rettegett az erejétől, amit sok-sok évi aszkézis után nyert el. A bölcstől vagy két mérföldnyire verte fel a sátrát, és nagyon édesen kezdett énekelni, miközben a dobján játszott. Még a szerelem istene is izgatottá vált, amikor meglátta őt, meghallotta bájos éneklését, és megérezte szantálpép-kenőcse illatát. Eszébe jutott a saját szerencsétlen kalandja az Úr Sivával, és úgy döntött, azzal áll bosszút, hogy elcsábítja Medhávit.

Mandzsughosá szemöldökét íjként, pillantását idegként, szemét nyílként, keblét pedig tartóként használva közeledett a szerelem istene Medhávihoz, hogy megkísértse, törje meg transzát és fogadalmait. Más szóval a szerelem istene Mandzsughosát hívta segítségül, és mikor a leány rátekintett a nagy erejű és vonzó fiatal bölcsre, őt magát is felizgatta a kéjvágy. Mandzsughosá látta, hogy a csinos Medhávi nagyon intelligens és művelt, tiszta fehér bráhmana zsinórt visel a vállára vetve, szannjászi botot tart, miközben ott ül Csjavana Risi ásramájában, ezért elébe lépett.

Photobucket

Csábítóan énekelni kezdett, miközben az övén és a bokája körül viselt kis csengettyűk gyönyörű zenei szimfóniában csendültek össze karpereceivel. Egészen elbűvölte a bölcs Medhávit. Megértette, hogy ez a gyönyörű fiatal hölgy egyesülni kíván vele, és ebben a pillanatban a szerelem istene tovább fokozta Mandzsughosá iránti vonzalmát azzal, hogy elengedte az ízlelés, érintés, látás, szaglás és hallás hatalmas fegyvereit.

Mandzsughosá lassanként közeledett Medhávihoz, teste mozgásával és édes pillantásokkal bűvölve el őt. Kecsesen letette a dobját, majd átölelte a bölcset két karjával éppen úgy, ahogyan a lián fonja körül az erős fát. Medhávit annyira lenyűgözte, hogy megszakította meditációját, és úgy döntött, játszadozik vele egy kicsit - ebben a pillanatban vége is volt szíve és elméje tisztaságának. Még az éjszaka és a nappal közötti különbséget is elfelejtette, úgy ment el a leánnyal, hogy hosszú, hosszú ideig vele töltse kedvét.

Amikor Mandzsughosá látta, hogy a fiatal jógi szentsége megrendült, úgy határozott, ott hagyja és hazatér. Így szólt hát:

\- Ó, nagy bölcs, kérlek, engedd meg nekem, hogy hazatérjek. - Medhávi így felelt:

\- De még csak most jöttél ide, szépséges leány. Kérlek, legalább holnapig maradj velem.

Mandzsughosá félt a bölcs jógi erejétől, ezért pontosan ötvenhét évig, kilenc hónapig és három napig maradt vele, de Medhávi számára ez is csak egyetlen pillanatnak tűnt. Megint így kérlelte:

\- Kérlek, engedd, hogy távozzak! - Medhávi így könyörgött:

\- Ó, kedvesem, hallgass meg. Maradj velem még egy éjszakát, és aztán elmehetsz holnap reggel. Csak addig maradj velem, amíg el nem végeztem a reggeli kötelességeimet, és el nem énekeltem a szent gájatri mantrát. Kérlek, várj addig!

Mandzsughosá még mindig félt a bölcs nagy jógaerejétől, kényszeredetten elmosolyodott és megkérdezte:

\- Meddig tart, amíg befejezed a reggeli himnuszaidat és szertartásaidat? Kérlek, légy kegyes, és gondolj arra, már eddig is mennyi időt töltöttél velem.

A bölcs végiggondolta, hány éve van már együtt Mandzsughosával, és ezután nagy megdöbbenéssel így szólt:

\- De hiszen több, mint ötvenhét évet töltöttem veled! -Szemei kivörösödtek és szikrákat kezdtek hányni. Most úgy látta Mandzsughosát, mint magát a halált és lelki élete megrontóját.

\- Te gonosz asszony! Elhamvaszottad vezekéseim összes nehezen megszerzett eredményét! - Dühében reszketett, és megátkozta Mandzsughosát:

\- Ó, bűnös nőszemély, te keményszívű, te gyalázatos! Ó, rossz asszony, elátkozlak, légy ezentúl gonosz kísértet, pisácsa! - A bölcs Medhávi átkától lesújtva a szépséges Mandzsughosá alázatosan esengett hozzá:

\- Ó, bráhmanák legjobbja, kérlek, légy kegyes hozzám, és vond vissza az átkod! Ó, nagy bölcs, azt mondják, a tiszta bhaktákkal való társulás azonnali eredményekkel jár, de az átkuk csak hét nap után fogan meg. Ötvenhét évig veled voltam, ó, uram, könyörülj meg rajtam! - A bölcs megenyhült:

\- Ó, nyájas hölgy! Most mit tegyek? Tönkretetted vezekléseim összes kincsét. Jól van, elmondom neked, hogyan szabadulhatsz meg ettől az átoktól. A március/április hónap fogyó holdjának idejére eső Ekádasit Pápamocsainak hívják, és ez minden bűnös visszahatást el tud pusztítani. Ha szigorúan és nagy hittel megtartod ezt az Ekádasit, nem kell többé kísértetként élned.

Ezután a bölcs Medhávi visszatért apja, a bölcs Csjavana ásramájába. Amint a bölcs Csjavana meglátta elbukott fiát, nagyon elkeseredett, és így siránkozott:

\- Ó, jaj! Ó, jaj! Ó, fiam, mit tettél? Tönkretetted magad. Nem kellett volna elpusztítanod vezekléseid összes kincsét pusztán azért, mert egy közönséges hölgy elkábított. \- A bölcs Medhávi így búsongott:

\- Ó, tisztelt apám! Szerencsétlenségből nagy bűnöket követtem el egy apszará társaságában. Ezért kérlek, mondd el, hogyan vezekelhetem le a bűnös visszahatásokat. - Bűnbánó fia szavait hallva, a bölcs Csjavana így szólt:

\- Ó fiam! Minden bűnös visszahatása megsemmisül annak, aki megtartja a Pápamocsani Ekádasit, amely március/április hónap fogyó holdjának idejére esik. Ezért ezt az Ekádasit kell megtartanod.

Apja kedves szavait hallva a bölcs Medhávi különös lelkesedéssel tartotta meg ezt az Ekádasit. Ennek hatására valamennyi bűnös visszahatása megsemmisült, és nagyon jámborrá vált. Időközben Mandzsughosá is megtartotta ezt a nagyon kedvező Pápamocsani Ekádasit, és kiszabadult a kísértet létformából.

Ekkor az Úr Krisna Juddhistira királynak levonta a következtetést:

\- Kedves királyom, pusztán ennek a Pápamocsani Ekádasinak a megtartásával minden bűnös visszahatás automatikusan megsemmisül. Aki ennek az Ekádasinak a dicsőségét hallja vagy akár csak olvas róla, olyan eredményt ér el, mintha ezer tehenet adományozott volna. Ennek az Ekádasinak a megtartása gyökerestől kiirtja még az olyan bűnök visszahatásait is, mint egy bráhmana vagy egy magzat megölése, borivás és kapcsolat a guru feleségével.

A lényeg, hogy mivel ez a szent Ekádasi mindennél kedvezőbb és minden bűnt elpusztít, mindenkinek szigorúan meg kell tartania.

Megjegyzés:

1. Miután Úr Shiva elvesztette kedves feleségét Satit a szent Prajapati Daksha területén, Shiva elpusztította ezt a területet. Eztuán visszahozta a halálból az Apósát Daksha azáltal, hogy egy kecske fejét adta oda neki, és végül leült, hogy aztán megkezdje 6000 évig tartó meditációját. Az Úr Brahmá elküldte hozzá Kámada dévát, hogy segítségével megtörje Shiva meditációját. Használva nyilainak illatát, látását, érintését és hangját megtámadta Sivát, aki végül felébredt a mély meditációból. Siva annyira mérges lett Cupidóra emiatt, hogy azonnal hamuvá égette a harmadik szemének pillantásával.

2. A nőkkel való érintkezés annyira erős, hogy a férfi azonnal megfeletkezik az időről, térről és még saját indentitásáról is. Ahogyan a Niti-shastra is említi, striya charitram purushasya bhabyam daivo vijanati kuto manushyah: "Még a félistenek sem képesek egy nőnek a viselkedését megjósolni. Ahogy egy férfinak sem tudják megérteni a szecséjét és azt, hogy az hogyan fogja befolyásolni a sorsát. Yajnavalkya Munitól idézve, "Egy (nőtlen) személynek, aki lelki életre vágyik, az összes érintkezést fel kell adnia a nőkkel, beleértve azt is, hogy nőkre gondol, nőkre néz, beszélgessen velük egy félreeső helyen, szolgálatot fogadjon el tőlük, vagy szexuális kapcsolatot létesítsen velük."

## Kamada Ekadashi

(Chaitra shukla Ekadashi)

Gaura parsha, Vihnu (Chaitra) masa

A Kámadá Ekádasi dicsőségét a Varáha Purána írja le, az Úr Krsna és Maharadzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben.

Egy alkalommal Maharadzsa Judhisthíra megkérdezte az Úr Krsnát, a Jadu dinasztia koronáját:

\- Ó, Úr Vászudeva! Kérlek, fogadd alázatos hódolatomat. Ó, Uram! Kérlek, beszélj nekem arról az Ekádasiról, amely március/április hónap növekvő holdjának idejére esik. Azt is magyarázd el, hogyan kell megtartani ezt az Ekádasit, és mi a haszna. - Az Úr Krsna így válaszolt:

\- Kedves Judhisthíra Maharadzsaám, kérlek, hallgasd meg figyelmesen, hogyan írja le ezt az Ekádasit a Purána. Egykor Maharadzsa Dilip, az Úr Rámacsandra dédapja megkérdezte a lelki tanítómesterét, a bölcs Vaszisthát, mi a neve, és hogyan kell megtartani azt az Ekádasit, amely március/április hónap növekvő holdjának idejére esik.

A bölcs Vaszistha így felelt:

\- Ó, király! Most teljesítem a vágyadat. Ennek az Ekádasinak a neve Kámadá. Ez a szent Ekádasi minden bűnös visszahatást hamuvá éget, és betartójának azt a kiváltságot adja, hogy fia születik. Most kérlek, hallgasd meg tőlem, hogy ez az Ekádasi milyen dicsőséges.

Régen, nagyon régen volt egy Ratnapur (Bhogipur) nevű város.

Ebben a gazdag városban Pundarika király uralkodott. Mindenhová elkísérték az alattvalói, akik között ott voltak a gandharvák, a kinnarák és az apszarák is. Ebben a városban egy Lalitá nevű gyönyörű apszará és egy jóképű gandharva férjként és feleségként éltek. Rendkívül szerették egymást, és különféle szórakozásnak hódoltak gazdag házukban. Lalitá szívében a férje iránti szeretet, és Lalit szívében a felesége iránti szeretet olyan forró volt, hogy egyetlen pillanatra sem bírtak elszakadni egymástól.

Egyszer Pundarika király udvarában sok Gandharva énekelt és táncolt, és Lalit is velük énekelt a felesége nélkül. Lalitá távolléte miatt Lalit hangja megbicsaklott, rosszul lépett, hibásan mondta a szöveget. Volt a hallgatóságban egy Karkotáka nevű kígyó, aki ismerte ennek az okát, és panaszt emelt Pundarika királynál Lalit viselkedése miatt. Ekkor a király nagyon dühbe gurult, és a következőképpen átkozta meg Lalitot:

\- Ó, bűnös! Ó, bolond! Annyira csak a feleséged iránti kéjvágyad irányít, hogy megzavartad az énekes-táncos előadást. Megátkozlak: légy ezentúl emberevő, kannibál.

Pundarika király átka miatt Lalit azonnal nagy démonná változott. Amikor Lalitá meglátta a férje hihetetlen és ádáz külsejű formáját, a szíve nagyon megsajdult. Éjjel-nappal mély bánat gyötörte, csak arra tudott gondolni, mit tegyen, hová menjen. A kínos helyzettel mit sem törődve az erdőben élt a férjével.

Egyszer, amikor Lalitá a sűrű erdőt járta a hitvesével, a Vindhja hegység csúcsán megpillantotta a bölcs Sringi legszentebb ásramáját. Azonnal odament, és tiszteletteljes hódolatát ajánlotta a bölcsnek. A hölgy láttán a bölcs megkérdezte:

\- Ó,szépséges, ki vagy? Kinek a lánya vagy? Miért jöttél ide? - Lalitá így felelt:

\- Ó, nagy lélek, a Viradhanva nevű Gandharva lánya vagyok. A nevem Lalitá. Elátkozott férjemmel jöttem ide. Ó, nagy bölcs! A férjem a gandharvák királya, Pundarika átka miatt vált démonná. Ó, bráhmana! Nagyon elkeserít, amikor rettenetes és ádáz formáját látom. Ó, Uram, kérlek, magyarázd el a vezeklés folyamatát, amellyel a férjem megszabadulhat az átoktól. Ó, bráhmanák legjobbja! Kérlek, tanítsd meg nekünk, mit kell tennünk, hogy ez a démoni létforma megszűnjön! - Lalitá buzgó kérelmét hallva a nagy bölcs Sringi így vigasztalta:

\- Ó, Gandharva leánya! Pár nap múlva itt lesz a Kámadá nevű Ekádasi, amely március/április hónap növekvő holdjának idejére esik. Aki szigorúan megtartja ennek az Ekádasinak a fogadalmát, annak minden vágya teljesül. Ó, nyájas hölgy! Az utasításom szerint kell megtartanod ezt az Ekádasit és az ezzel szerzett összes érdemet át kell adnod a férjednek. Ekkor ennek az eredményeképpen a férjed azonnal megszabadul az átoktól.

Ó, király! Miután Lalitá ezt az utasítást kapta a bölcstől, örömmel megtartotta az Ekádasi fogadalmát. Dvádasin leült a bráhmanák és a Legfelsőbb Úr Vászudéva elé, és kijelentette:

\- Betartottam a Kámadá Ekádasi fogadalmát, hogy megszabadítsam az átoktól a férjemet. Most a megszerzett jámborságom hatására szabaduljon meg a férjem ettől a démoni létformától. - Démonná változott férje, Lalit is jelen volt. Amint Lalitá befejezte az imáját, démon-férje azonnal megszabadult minden bűntől és visszanyerte isteni Gandharva formáját. Ettől fogva Lalit és Lalitá boldogan éltek együtt.

Az Úr Krsna így folytatta:

\- Ó, Judhisthíra Maharádzsa! Ó, legjobb király! Aki meghallgatja a Kámadá Ekádasi e csodálatos történetét, annak a böjtöt minden bizonnyal meg is kell tartania, a legjobb képessége szerint. Nincs jobb Ékádasi-fogadalom, mint a Kámadá Ekádasié, mert ez még a bráhmana gyilkosság bűnét is eltörli, és hatásos a démoni átkok ellen.

## Varuthini Ekadashi

(Vaisakha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Az április/május hónap fogyó holdjának idejére eső Varathini Ekádasi dicsőségét a Bhavisjottara Purána írja le, az Úr Krsna és Maharadzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben.

Egy alkalommal Maharádzsa Judhisthíra így szólt Sri Krsnához:

\- Ó, Vászudeva! Alázatos hódolatomat ajánlom neked. Kérlek, mutasd be azt az Ekádasit, amely április/május hónap fogyó holdjának idejére esik. Mondd el, mi a neve, befolyása és dicsősége. - Az Úr Krsna így válaszolt:

\- Kedves királyom, ezt az Ekádasit Varathinínek hívják. Jó szerencsét hoz ebben és még a következő életben is. Ha az élőlény megtartja ennek az Ekádasinak a fogadalmát, mely enyhíti bűnös visszahatásait, eléri az örök boldogságot, és nagy szerencse éri. E fogadalom megtartásával a boldogtalan feleség szerencsés lesz, az emberi lény boldogságot és jólétet ér el ebben az életben és a következőben is. Megszabadul a születés és halál körforgásától, minden bűnös visszahatása megsemmisül, és eléri az Úr odaadó szolgálatát.

Mandata király úgy szabadult fel, hogy megfelelően megtartotta ezt az Ekádasit. Sok király szabadult fel így, köztük Dhundhumara. Csupán a Varuthiní Ekádasinak a megtartásával annyi eredményt lehet elérni, mint tízezer évnyi lemondás végzésével. Annyi jámborságot halmozhatsz fel a Varuthiní Ekádasi megtartásával, mintha Kuruksetrán 40 kiló aranyat adományoznál a napfogyatkozás idején.

Ó, legjobb király! Jobb egy elefántot adományozni, mint egy lovat. Földet adományozni jobb, mint elefántot, a szezámmagvak adományozása pedig többet ér, mint a földé. Aranyat adományozni jobb, mint szezámmagvakat, ehető magvak adományozása még jobb, mint az aranyé. Bizony, nincs jobb az ehető magvak adományozásánál. Ó, legjobb király! Ehető magvak adományozásával elégedetté lehet tenni az ősatyákat, a félisteneket és valamennyi élőlényt. A művelt tudósok megállapították, hogy egy leány elajándékozása éppen annyit ér, mint az ehető magvak adományozása. Maga a Legfelsőbb Úr az ehető magvak adományozását tehenek adományozásával tartotta egyenlőnek. Ezen túlmenően valamennyi adományozás között a legkiválóbb, ha másokat tudással ajándékozunk meg.

A Varathiní Ekádasi megtartásával valamennyi adományozás eredményére szert lehet tenni. Az, aki leánya eladásából él, bizonyosan nagy bűnt követ el, és csak arra méltó, hogy a pokolban éljen a végső megsemmisülésig. Ezért soha senkinek sem szabad vagyont elfogadnia a lányáért cserébe. Ó, királyok királya! Az a házigazda, aki kapzsiságból pénzért eladja leányát, a következő életében macska lesz. De össze sem számlálhatja jámborsága érdemeit az, aki legjobb tehetsége szerint felékesíti a lányát, és odaajándékozza egy méltó vőlegénynek, legyen az akár Csitragupta, Jamarádzsa főtitkára. Aki ezt az Ekádasit meg akarja tartani, ne egyen harangfém edényből, ne fogyasszon húst, maszura gramot, csicseriborsót, spenótot, mézet, ne fogadjon el mások által főzött ételt, ne egyen egynél többször, és ne éljen nemi életet az Ekádasi előtti naptól kezdve. Ne játsszon szerencsejátékokat, ne aludjon, ne egyen bételdiót, ne mosson fogat, ne káromoljon senkit, ne pletykáljon, ne szóljon bűnös személyhez, ne guruljon méregbe és ne hazudjon Ekádasi napján. Az Ekádasi utáni napon ne egyen harangfémből készült tányérból, ne fogyasszon húst, maszura gramot és mézet, tartózkodjon a hazugságoktól, testgyakorlástól, kemény munkától, ne egyen egynél többször, ne éljen nemi életet, ne borotválja le a haját vagy az arcát, ne kenje be a testét olajjal, és ne egyen mások által főzött ételt. Ezeket mind gondosan el kell kerülnie, különben tönkreteszi az Ekádasi fogadalmát. Ettől eltekintve egyes tilalmak nemcsak erre a három napra vonatkoznak, hanem mindig. Ha valaki az előírt szabályok és utasítások szerint tartja meg a Varuthiní Ekádasi fogadalmát, összes bűnös visszahatása megsemmisül, és eléri végső célját. Az, aki Ekádasi napján éjjel fennmarad és az Úr Dzsanárdanát imádja, minden bűntől megszabadul, és eléri az élet legmagasabb célját. Aki hall vagy olvas ennek az Ekádasinak a dicsőségéről, bizonyosan annyi eredményre tesz szert, mintha ezer tehenet adományozna, és valamennyi bűnös visszahatásától megszabadulva Visnu hajlékára jut.

## Mohini Ekadashi

(Vaisakha sukla Ekadashi)

Gaura paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

A Szúrja Purána írja le az április/május hónap növekvő holdjának idejére eső Mohiní Ekádasi dicsőségét. Egy alkalommal Maharadzsa Judhisthíra megkérdezte az Úr Krsnát:

\- Ó, Dzsanárdana! Mi a neve annak az Ekádasinak, amely április/május hónap növekvő holdjának idejére esik, és milyen folyamattal kell megtartani? Milyen érdem szerezhető a megtartásával? Kérlek, magyarázd el nekem mindezt részletesen.

Az Úr Krisna így válaszolt:

\- Ó, Dharma fia! Kérlek, hallgass figyelmesen, amint elmesélem neked azt a történetet, amelyet egykor a bölcs Vaszistha mondott el az Úr Rámacsandrának.

Valamikor, nagyon régen az Úr Rámacsandra így szólt a nagy bölcs Vaszisthához:

\- Ó, tisztelt bölcs! Nagy az én bánatom, mivel távol vagyok Szítától, Dzsanaka király leányától. Kérlek, ismertesd velem a nagy fogadalmat, amelynek betartásával minden bűnös visszahatás és bánat elenyészik.

A nagy bölcs, Vaszistha, aki Rámacsandra lelki tanítómestere volt, így szólt:

\- Kedves Ráma, a Te értelmed éles, és hittel teli. Mi több, a kérdésed az egész emberiség javára válik. Pusztán a Te mindeneknél kedvezőbb szent neveid éneklésével és a róluk való megemlékezéssel valamennyi élőlény megtisztulhat és méltóvá válhat arra, hogy minden kiválóságot elérjen. Mégis megemlítek neked egy nagy fogadalmat a közönséges emberek javára. Ó, Úr Ráma! Az április/május hónap növekvő holdjának idejére eső Ekádasi Mohiní Ekádasiként híres, és rendkívül kedvező. Ennek az Ekádasinak a megtartásával elpusztul minden bűnös visszahatás, anyagi szenvedés és az illúziók hálója. Most kérlek, hallgasd figyelmesen, amint erről a legkegyesebb Ekádasiról beszélek Neked.

Volt egy Bhadravati nevű szépséges város a szent Szaraszvatí folyó partján, ahol Djutimana király uralkodott. Ó, Úr Ráma! Ez a türelmes és igazmondó király a Hold-dinasztiában született. Ugyanabban a városban élt az Úr Visnu egyik jámbor és gazdag bhaktája, akit Dhanapálának hívtak. Ez a Dhanapála sok dharmasálát avagy vendégházat, iskolát, Visnu-templomot, közkórházat, széles utat és piacteret építtetett a közönséges emberek javára. Azt is elintézte, hogy vizet és élelmiszert osszanak; kutakat és tavakat ásatott, hogy legyen hűvös és tiszta ivóvíz, virágos- és gyümölcsöskerteket is létre hozatott. Megfelelő módon használta fel a vagyonát mindenki javára, és igazán becsületére vált a nevének. Az Úr Visnu e jámbor bhaktája, mások jótevőjeként mindig békés volt és állandóan az Úr Visnu odaadó szolgálatát végezte. Öt fia volt, mégpedig Szamana, Djutimana, Medhavi, Szukriti és Dhristabuddhi. Dhristabuddhi bizonyult a legbűnösebbnek. Rendkívül gonosz és rossz természetű volt, mindig rossz társaságban forgott, törvénytelen kapcsolatokat tartott fenn tisztátalan nőkkel. Kedvét lelte a szerencsejátékban és a borivásban. Még abban is örömöt talált, ha más élőlényeket kínozhatott vagy megölt. Mindenféle bűnt elkövetett, ezért hamarosan a legjámborabb apa utálatos fiává és a család szégyenévé lett. Sohasem tisztelte a félisteneket, a vendégeket, az ősatyákat vagy a bráhmanákat. Állandóan azon törte a fejét, hogy bűnt bűnre halmozzon, miközben megvetésre méltó életet élt. Ez a bűnös gazember Dhristabuddhi sok haszontalan dologra fecsérelte apja egész vagyonát. Mindig utálatos ételeket evett, folyton bort nyakalt. Egy napon Dhanapála meglátta, hogy szégyentelen fia nyilvános helyen ráteszi a kezét egy prostituált vállára, emiatt rendkívül megharagudott rá. Még aznap kidobta elkényeztetett fiát a házból. Ezzel Dhristabuddhi mindenkinek a szeretetét elvesztette, apjáét, anyjáét, testvéreiét, rokonaiét és barátaiét. Elvesztette a varnásramában és a jámbor közösségben elfoglalt helyzetét, és mindenki meggyűlölte.

Miután kidobták az apja házából, Dhrstabuddhi személyes ruhái és ékszerei eladásából kapott pénzzel hódolt bűnös hajlamainak, ami hamarosan elfogyott. Elegendő étel hiányában a teste lassan elgyengült, lesoványodott. Úgynevezett csaló barátai belátták, hogy elszegényedett, otthagyták, és mindenféle ürüggyel kárhoztatták.

Dhristabuddhi tele volt szorongással. Sem étele, sem ruhája nem maradt, és rendkívül kínozta az éhség. Töprengeni kezdett:

\- Hát most mitévő legyek? Hová menjek? Hogy fogok megélni?

Sokat gondolkodott, majd eldöntötte, nincs más megoldás, lopnia kell ahhoz, hogy megéljen. Elkezdte hát járni a várost. A király testőrei néha nyakon csípték, de aztán eszükbe jutott apja nagysága, ezért elengedték. Miután már többször elkapták és szabadon engedték, egy alkalommal megint letartóztatták egy egészen különleges lopás miatt. A király elé vitték, aki súlyos büntetést szabott ki rá. A király így szólt:

\- Ó, bűnös, ostoba teremtmény, nem maradhatsz tovább ebben a királyságban, mert te vagy a legnagyobb bűnös! Egyelőre elengedlek, de azonnal hagyd el ezt a királyságot, és menj, ahova neked tetszik.

Dhristabuddhi rettegett az újabb büntetéstől, így elhagyta a királyságot. Jó messzire ment, mígnem egy sűrű erdőbe jutott. Ebben az erdőben már annyira szenvedett az éhségtől és szomjúságtól, hogy válogatás nélkül megölte az állatokat és a madarakat, majd nyers húsukat fogyasztotta el. Éveken át kóborolt az erdőben vadászként, a kezében mindig íjat és nyilat tartott, leölte az ártatlan állatokat, és más bűnös tetteket követett el.

Egy napon a mindig szerencsétlen és aggodalmaskodó Dhristabuddhi éppen az erdőt rótta, mikor valamilyen múltbeli jámbor cselekedet következtében elérkezett a nagy bölcs és aszkéta, Kaundinja szent ásramájához. Vaiszakha (április/május) hónapja volt, és a nagy bölcs Kaundinja éppen hazatért, miután megfürdött a Gangeszban. A gondviselés úgy akarta, hogy a nagy bánattal és szomorúsággal sújtott Dhristabuddhi véletlenül megérintett egy vízcseppet, amely a bölcs ruhájáról hullt alá. Dhristabuddhi azonnal megszabadult bűnös visszahatásaitól. Összetett kezekkel és nagy alázattal szólt a bölcs Kaundinjához:

\- Ó, nagy bráhmana, én vagyok a leggyarlóbb ember a világon! Nincs olyan gaztett, amit ne követtem volna el. Most kérlek, tanítsd meg nekem azt a legkiválóbb vezeklést, amelyet még egy olyan nyomorult személy is elvégezhet, amilyen én vagyok. Határtalanul sok bűnt követtem el, így elvesztettem a házamat, vagyonomat, a rokonaimat és a barátaimat. Az elme gyötrelmeinek óceánjában fuldoklom.

A nagy bölcs Kaundinja, meghallván Dhrstabuddhi szavait, maga is elbúsult a másik bánata láttán, és így szólt:

\- Elmondok neked egy kiváló módszert, amellyel minden bűnös visszahatást nagyon rövid idő alatt megsemmisíthetsz; kérlek, hallgass figyelmesen. Az április/május hónap növekvő holdjának idejére eső Mohiní Ekádasi a sok-sok életen át felhalmozott bűnös visszahatások akkora hegyét pusztítja el, mint a Szumeru. Ezért ezt az Ekádasit kell nagy hittel megtartanod.

Mikor Dhristabuddhi végighallgatta a nagy bölcs szavait, megörült, és illő módon megtartotta ezt az Ekádasit a bölcs által elmondott szabályok és utasítások szerint. Ó, legjobb király! E Mohiní Ekádasi megtartásával a gazember Dhristabuddhi nagyon hamar megszabadult minden bűnös visszahatástól, majd isteni testet öltve, Garuda hátán lovagolva tért vissza az Úr Visnu mindeneknél kedvezőbb hajlékára. Ó, Rámacsandra! Ez a fogadalom eloszlat mindenféle illúziót és a tudatlanság sötétségét. A szent vizekben való fürdéssel, adományozással és áldozatok végzésével felhalmozott jámborságot össze sem lehet összehasonlítani azzal a keggyel, amit a a Mohiní Ekádasi megtartója elér.

Megjegyzés:

Ha a szent böjt Dvadasi napjára esik, akkor ez szintén Ekadasi néven szerepel a Védikus szövegekben.

Ezenkívül, a Garuda Puranában (1:125.6), Lord Brahma így szól Narada Muninak:

"Óh bráhmana, ezt a böjtöt mindenképpen tartani kellene, ha teljes Ekadasi van, ami az Ekadasi és Dwadasi keveréke,vagya a három böjt keveréke (Ekadasi, Dwadasi, and Trayodasi) de soha, ha a következő két böjt esik egy időre Dashami and Ekadasi.

Ez szintén szerepel a Hari Bhakti Vilasaan, Vaishnava smriti shastraban, és megtalálható a Srila Bhaktisiddhanta Saraswati Thakura által írt Prabhupad in his Navadwip Panjika introduction című műben.

## Apara Ekadashi

(Jyeshtha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Trivikrama (Jyeshtha) masa

A Brahmánanda Purána az Úr Krisna és Maharádzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben mutatja be az Apará Ekádasit, amely május/június hónap növekvő holdja idejére esik.

Egy alkalommal Maharádzsa Judhisthíra megkérdezte az Úr Krsnát:

\- Ó Úr Krsna, ó Dzsanárdana, mi a neve annak az Ekádasinak, amely május/június hónap növekvő holdjának idejére esik, és miért dicsőséges? Kérlek, hogy mondj el nekem mindent. - Az Úr Krsna így válaszolt:

\- Ó Maharádzsa Judhisthíra, intelligens kérdést tettél fel, amely valóban mindenkinek a javára válik. Ezt az Ekádasit Aparának hívják. Ó király! Ez az Ekádasi rendkívül nagy jámborságot ad azoknak, akik megtartják, és valamennyi bűnös visszahatásukat megsemmisíti. Ennek a Ekádasinak a megtartásával nagyon sok súlyos bűn megsemmisül, például egy bráhmana megölése, egy tehén megölése, magzat megölése abortusz útján, mások bírálata, törvényellenes nemi élet, hazugságok, hamis tanúságtétel, kérkedés mások előtt, a Védák olvasása vagy tanítása pénzért, valamint az, ha valaki összeírja a saját szentírását. Egy csaló, egy hamis asztrológus és egy sarlatán orvos éppen annyira bűnös, mint az, aki hamisan tanúskodik. Mindezeket a bűnöket gyökerestől kiírtja az Apará Ekádasi megtartása. Bármely ksatrija, aki felhagy a hivatásával és elszalad a csatamezőről, biztosan le fog esni foglalkozásbeli helyzetéből, és a pokolra jut. Ha viszont egy ilyen személy nagy hittel megtartja ezt az Ekádasit, ő is eléri a mennyei bolygókat.

Az Úr Krsna így folytatta:

\- Ó király! Biztosan nagy bűnöket halmoz fel egy tanítvány, aki káromolja a lelki tanítómesterét, miután megkapta tőle a tudást. De még egy ilyen elkárhozott, bűnös személy is megszabadulhat a bűnös visszahatásaitól és elérheti a legmagasabb célját, ha ezt az Ekádasit megtartja. Ó királyok királya! Azt az eredményt, amit valaki azzal nyer, hogy háromszor megfürdik a Puskar tóban Kártika hónapban, azt a jámborságot, amit azzal gyűjt, hogy fürdőt vesz Prajágnál január havában, amikor a Nap a Bak jegyébe lép, azokat az eredményeket, amelyeket azzal szerez, hogy megtartja a Sivaratri fogadalmat Kásiban és áldozatokat ajánlj fel Visnu lótuszvirág lábainak Gajában, azokat a kedvező eredményeket, amelyeket azért kap, mert akkor fürdött a Gautamí folyóban, amikor a Jupiter bolygó az Oroszlánba lépett, ha ellátogatott Kedarnáthába a Kumbha-mela alatt, ha felkereste Badrináthát és ott imádkozott, ha napfogyatkozás alatt fürdött a Kuruksetrán, vagy ha elefántokat, lovakat, teheneket, aranyat és földet adományozott - mindezeket könnyen megkaphatja, ha megtartja az Apará Ekádasi fogadalmát.

Olyan ez, mint a bűnös tettek fáját kivágó éles fejsze, olyan, mint a lobogó erdőtűz, amely hamuvá éget minden bűnös tettet. Olyan, mint a bűnös tettekből született sötétséget eloszlató, ragyogó Nap, és olyan, mint az oroszlán a szarvasnak, a bűnös tettek erdejében. Ó király! Az ember eléri az Úr Visnu mindeneknél kedvezőbb hajlékát, ha megtartja ezt az Ekádasit, és az Úr Visnut az Ő Trivikrama formájában imádja. Mindenki megszabadul összes bűnös visszahatásától, aki hall vagy olvas ennek az Ekádasinak a dicsőségéről, amelyet mindenki javára mondtam el neked.

1. Pushkara-kshetra, Nyugat-Indiában, az egyetlen hely a Földön, ahol az Úr Brahma temploma megtalálható.

2. A Védák világosan leírják, narah budbuda samah: "Az emberi létforma az életben olyan, mint egy buborék a vízben".

A vízben rengeteg buborék található, melyek pár másodperc után felrobbannak.

Ezért ha az ember nem használja a ritkának számító emberi testét, hogy az Istenség Legfelsőbb Személyiségének, Sri Krisnának végezzen szolgálatot, az életének nincs nagyobb értelme, vagy jelentősége, mint a vízben szétrobbanó buborékbak.

Ezért az Úr arra utasít minket, hogy böjtöljünk Hari-vasara, vagy Ekadasi napján.

Ezzel kapcsolatban, Srila A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada a következőt írja a Srimad Bhagavatamban: (SB 2:1:4 magyarázata):

"Az anyagi természet hatalmas óceánjában az idő hullámai dobálnak bennünket, és amit életkörülményeknek nevezünk, azok csupán a tajtékzó buborékok, amelyek testi önmagunkként, feleségünkként, gyermekeinkként, a társadalomként, az ország népeként, stb. jelennek meg előttünk. Mivel nem tudunk az önvalóról, áldozatul esünk a tudatlanság erejének, s arra vesztegetjük az emberi létforma értékes energiáját, hogy hiábavalóan kutatunk az örök élet feltételei után, amelyek nem léteznek ebben az anyagi világban".

## Pandava Nirjala Ekadashi

(Jyeshtha shukla Ekadashi, or Bhimaseni nirjala Ekadashi)

Gaura paksha, Trivikrama (Jyeshtha) masa

A május/június hónapra (a növekvő hold idejére) eső Nirdzsalá Ekádasiról a Brahma-vaivarta Purána beszél, a Vjászadeva és Bhímaszena közötti beszélgetésben.

Egyszer Bhímaszena, Judhisthíra öccse, a nagy bölcshöz, Vjászadevához fordult:

\- Ó megműveltebb és legnagyobb imádatra méltó nagyapa, kérlek, hallgasd meg a kérésemet. A bátyám, Judhisthíra, anyám, Kuntideví, a fivéreim, Ardzsuna, Nakula és Szahadeva, valamint Draupadi semmit nem esznek Ekádasi napján. Mindig azt mondják nekem, de különösen Judhisthíra, hogy nekem is böjtölnöm kellene Ekádasin. De én mindig azt mondom nekik, tudom ugyan, hogy az Ekádasin tartott böjt a szentírások parancsa, mégsem bírom elviselni az éhséget, és ezért képtelen vagyok böjtölni. Adhatok adományokat a legjobb tehetségem szerint, imádhatom az Úr Kesavát a megfelelő szabályok és előírások szerint, de böjtölni nem tudok. Ezért kérlek, oktass engem, hogyan nyerhetem el az Ekádasi eredményét anélkül, hogy böjtölnöm kellene.

Bhímaszéna szavait hallva Sri Vjászadeva így szólt: "Ó Bhíma! Ha a mennyei bolygókra akarsz jutni és el akarod kerülni a pokoli bolygókat, akkor tartózkodnod kell az evéstől minden hónap mindkét Ekádasiján."

Bhíma így szólt: "Ó nagy bölcs! Számomra lehetetlen, hogy minden évben 24 Ekádasin át böjtöljek, az Úr utasítása szerint. De mit is mondjak arról, hogy éjjel és nappal böjtöljek, amikor még egy pillanatra sem tudom elviselni az éhségemet. Az éhség 'brika'-ként ('brika' jelentése: farkas) ismert tüze mindig ott van a gyomromban, és csak a falánk evés oltja el. Évente egy napig még csak tudok böjtölni, ha nagyon összeszedem magam. Ezért kérlek, taníts meg engem arra a fogadalomra, amit be tudok tartani, és jó eredményekre tehetek szert ebben az életben és a következőben."

Sri Vjászadeva így szólt:

\- Ó király! Te már hallottál tőlem a védikus vallásos elvekről és az emberi lények kötelességeiről. De ebben a Kali korszakban nem mindenki képes betartani ezeket a szabályokat és előírásokat. Ezért most elmondok neked egy felséges módszert, amellyel nagy eredményeket érhetsz el. Valamennyi Purána lényege ez a módszer. Soha sem jut a pokolra az, aki böjttel tartja meg a növekvő és a fogyó hold Ekádasijait.

Vjászadeva e szavait hallva Bhímaszena, a legerősebb harcos megrettent, remegni kezdett, mint egy levél a banjan fán, és így szólt:

\- Ó nagyapa! Mit tegyek? Teljesen képtelen vagyok arra, hogy egész évben, havonta kétszer böjtöljek. Ezért, ó Uram, kegyeskedj megtanítani a legnagyobb érdemmel járó fogadalomra, valamint arra, hogyan érhetek el a megtartásával valamennyi eredményt. - Ekkor Sri Vjászadeva így válaszolt:

\- Nirdzsalá Ekádasinak nevezik azt a napot, amely május/június hónap növekvő holdjának idejére esik, és a Nap vagy a Bika vagy az Ikrek csillagképében tartózkodik. Ezen az Ekádasin teljes böjtöt kell tartani, még vizet sem szabad inni. Még a megtisztulást szolgáló acsamanát is úgy kell elvégezni, hogy csak annyi vizet lehet meginni, amennyiben meg lehet mártani egyetlen mustármagot vagy egy csepp aranyat. Ilyen kis vizet végy a tenyeredbe, amelyet úgy tartasz, hogy a tehén füléhez hasonlítson. Ha valaki ennél több vagy kevesebb vizet iszik, az annyi, mintha bort inna.

Ezen az Ekádasin egyáltalán nem szabad enned, különben megszegted a fogadalmat. Még vizet sem szabad innod Ekádasi napkeltétől Dvádasi napnyugtáig. Ilyen módon, ha szigorúan, vízivás nélkül megtartod ezt az Ekádasit, annyi eredményre tehetsz szert, mintha az év összes Ekádasiját megtartottad volna.

Dvádasi napján, kora reggel meg kell fürdened, aranyat és vizet kell adományoznod a bráhmanáknak. Ezután boldogan együtt étkezhetsz a brahmanákkal.

Ó Bhímaszena! Most kérlek, hallgasd meg, mennyi jámborságot halmozhatsz fel ennek az Ekádasinak a megtartásával. Pusztán ezzel annyi eredményt érhetsz el, mintha az egész évben valamennyi Ekádasit megtartottál volna. Egy alkalommal így szólt hozzám az Úr Visnu, aki kagylót, korongot, buzogányt és lótuszvirágot tart a kezében: 'Ha egy személy feladja a vallás minden változatát, meghódol előttem, és megtartja ezt a Nirdzsalá Ekádasit, amely nekem nagyon-nagyon kedves, bizonyosan megszabadul minden bűnös visszahatástól. A Kali-jugában nem lehet elérni a legmagasabb célt a vagyon elajándékozásával, semmi haszonra nem lehet szert tenni a szmárta szabályok és előírások betartásával. A védikus vallásos elvek már nem is léteznek ebben a Káli korszakban, amelyet sokféle hiba szennyez.

Ó Váju fia! Mit mondhatnék még? Bizony, az evés minden Ekádasin tilos, Nirdzsalá Ekádasin még a vízivás is. De ennek az Ekádasinak a megtartásával annyi jámborságot szerzel, mintha felkerestél volna valamennyi szent helyet. A halál idején egy ilyen személyhez nem az ádáz külsejű Jamadúták közelednek, hanem az isteni külsejű Visnudúták viszik magukkal Visnu hajlékába. Aki ennek az Ekádasinak a megtartása után vizet és teheneket adományoz, valamennyi bűnös tettétől megszabadul.

Amikor a többi Pándava meghallotta, milyen dicsőséges ez az Ekádasi, elhatározták, hogy meg fogják tartani. Attól a naptól fogva Bhímaszena is megtartotta ezt a Nirdzsalá Ekádasit, amely Pándava Nirdzsalá vagy Bhímaszena Ekádasi néven vált híressé. Ennek az Ekádasinak a megtartásával még azok a bűnös tettek is hamuvá égnek, amelyek akkorák, mint a Szumeru vagy a Mandra hegy. Ó király! Az Úr Krsna kijelentette: kimeríthetetlenekké válnak a Nirdzsalá Ekádasin napján végzett jámbor tettek, például fürdés a szent helyeken, adományozás, védikus mantrák éneklése és áldozatok bemutatása.

Aki odaadással olvas vagy hall ennek az Ekádasinak a dicsőségéről, az visszatér Vaikuntha hajlékába. Ha meghallgatja, milyen dicsőséges ez az Ekádasi, éppen annyi eredményt nyer, mintha egyszerre tartaná meg az Amávaszjá és Pratipada fogadalmait, valamint áldozatokat ajánlana fel az ősatyáknak nap-fogyatkozás alatt.

## Yogini Ekadashi

(Ashadha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Vamana (Ashadha) masa

A Brahma-vaivarta Purána az Úr Krsna és Maharadzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben írja le, mennyire dicsőséges az az Ekádasi, amely június/július havában a fogyó hold idejére esik.

Egy alkalommal Maharadzsa Judhisthíra így szólt:

\- Ó Legfelsőbb Úr! Ó Madhuszúdana! Hallottam a Nirdzsalá Ekádasi dicsőségét. Most arról az Ekádasiról szeretnék hallani, amely június/július hónapban a fogyó hold idejére esik. - Az Úr Krsna így válaszolt:

\- Ó király! Beszélni fogok arról az Ekádasiról, amely június/július havára esik. Ennek az Ekádasinak a neve Joginí, elpusztít minden súlyos bűnös visszahatást, és kiszabadít az anyagi létezés óceánjából. Ó legjobb király! Most elmondok neked egy történetet a Puránákból, amely megvilágítja ezt az igazságot:

Kuvera, Alakapuri királya, rendíthetetlen híve volt az Úr Sivának, és rendszeresen imádta őt. Volt egy Hema nevű Jaksa kertésze, akinek Viszalaksi volt a felesége. Viszalaksi rendkívül szép volt, és Hema nagyon ragaszkodott hozzá. Hema rendszeresen virágokat szedett a Manasza-szarovara tóból, és azokat átadta Kuverának, a Jaksák királyának, hogy imádja az Úr Sivát. Egy alkalommal elhozta ugyan a virágokat a Manasza-szarovara tóból, de ahelyett, hogy azokat Kuverához vitte volna, drága hitvese szerelmétől megkötözötten otthon maradt.

Ó király! Így aztán Kuvera azon a napon nem kapott virágot. A Jaksák királya hat órán át várt Hemára. A virágok hiányában nem tudta bevégezni az Úr Siva imádatát. Rendkívül dühös lett, és azonnal elküldte a szolgáját, tudja meg, miért késik a kertész.

Egy idő múlva a Jaksa küldönc visszatért, és így szólt a királyhoz:

\- Ó uram, Hema otthon élvezi a felesége társaságát.

E szavakat hallva Kuvera még dühösebb lett, és azonnal megparancsolta a szolgáinak, hogy hozzák elé Hemát. Hema Mali rájött, hogy nagy hibát követett el, szégyenkezve, nagy félelemmel lépett Kuvera elé, és felajánlotta tiszteletteljes hódolatát. Kuvera már egész testében reszketett, a szemei vörösekké váltak a haragtól, és így szólt:

\- Ó te bűnös! Ó vallásos elvek elpusztítója, tiszteletlen voltál az én imádatra legméltóbb urammal, Sri Sankarával, a saját érzékkielégítéseddel foglalkoztál, ezért most megátkozlak. Fehér lepra fog sújtani, és örökre távol kell élned szeretett feleségedtől. Ó alantas osztálybeli bolond! Azonnal el kell hagynod ezt a helyet!

Amint Kuvera megátkozta, Hema Mali azonnal lezuhant Alakapuriból, és ebben a világban született meg. Fehér lepra sanyargatta, és rendkívül nyomorult helyzetben élt. Így jutott el egy csodálatos, sűrű erdőbe, saját gondolataival is küszködve, étel és víz nélkül. Ebben az erdőben éjjel-nappal az éhség és szomjúság kínjaitól szenvedett. Nappal nem találhatott semmi boldogságot, éjjel nem tudott aludni. Télen-nyáron sokat kínlódott. De mivel nagy hittel segített az Úr Siva imádatában, az emlékezete ép maradt. Igaz, hogy sokféle bűnt elkövetett, de emlékezett a korábbi tetteire, tiszta és éber maradt a tudata.

Sokat vándorolt az erdőben, aztán szerencsésen megérkezett a Himalája hegyhez. Ide-oda járkált, és a gondviselés kegyéből olyan nagy szerencse érte, hogy találkozott a nagy bölccsel Márkandejával, aki a legjobb az aszkéták között, és aki hét kalpán át él. Mivel Hema Mali nagyon bűnösnek érezte magát, megállt, és a bölcstől illő távolságban ajánlotta fel alázatos hódolatát. A jószívű bölcs, Márkandeja maga elé szólította a leprasújtotta embert, és megkérdezte:

\- Ó te! Hogyan jutottál ebbe a szörnyű bajba? Milyen bűnös és kárhozatos tetteket követtél el, hogy ilyen nyomorult helyzetet kell elszenvedned?'- Ennek hallatára Hema Mali így válaszolt:

\- Ó nagy bölcs! Kuverának, a Jaksák királyának a kertésze vagyok. A nevem Hema Mali. Rendszeresen virágokat szedtem a Manasza Szarovara tóból, és átadtam azokat uramnak, Kuverának. Kuvera ezekkel a virágokkal imádta az Úr Sivát. Egy napon megkésve adtam át uramnak a virágokat, mert kéjes vágyaimat elégítettem ki a feleségemmel. Ezért Kuvera, a Jaksák királya megharagudott és megátkozott engem. Ezért szenvedem most a fehér lepra nyomorúságát, ezért kellett elválnom a hitvesemtől. De most nem tudom, hogy ez a szerencsétlen lélek miért vált hirtelen olyan szerencséssé, hogy olyan nagy személyiséggel találkozzon, amilyen te vagy. Hallottam, hogy a szentek mindig nagyon nagy szomorúsággal látják mások szenvedését, és azon vannak, hogy jót tegyenek. Ó nagy bölcs! Ma ez az elbukott lélek kedvező eredményekre vágyakozik, és meghódol előtted. Kérlek, légy olyan kegyes, és szabadítsd meg.

A nagy bölcs Márkandeja részvéttel szólt hozzá: '

\- Ó kertész! Megtanítok neked egy rendkívül kedvező és áldásos fogadalmat. Tartsd meg a Joginí néven ismert Ekádasit, amely június/július hónap fogyó holdjának idejére esik. Jámborságának hatására biztosan meg fogsz szabadulni attól az átoktól, hogy leprában szenvedsz.

A nagy bölcs, Márkandeya e tanításának hallatára Hema Mali nagyon megörült, és hálásan ajánlotta fel alázatos tiszteletét. Ezután kellően megtartotta ezt a szent Ekádasi-fogadalmat, ahogyan a bölcs oktatta. A fogadalom hatására visszanyerte félisteni formáját. Ezután hazatért és újból a feleségével élhetett.

A Joginí Ekádasi megtartása annyi eredménnyel jár, mintha valaki megvendégelne 88000 bráhmanát. Ez az Ekádasi minden bűnös visszahatást megsemmisít és nagy jámborságot ad.

## Shayani Ekadashi

(Padma or Deva shayani Ekadashi)

Gaura paksha, Vamana (Ashadha) masa

Egy alkalommal Maharadzsa Judhisthíra így szólt: "Ó Kesava! Mi a neve annak az Ekádasinak, amely június/július hónapban a növekvő hold idejére esik? Melyik istenséget kell imádni ezen a szent napon, és mik a szabályok és az előírások ennek az Ekádasinak a megtartásához? Kérlek, magyarázd el nekem ezeket a részleteket."

Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó, ennek a világnak a fenntartója! Sri Nárada Muni már feltette ezt a kérdést az Úr Brahmának. Most kérlek, hallgasd meg tőlem azt a csodálatos történetet, amelyet az Úr Brahmá mesélt el válaszul Nárada Muninak. Egyszer a nagy szónok és legjobb bölcs, Nárada így szólt az Úr Brahmához: 'Ó apám! Mi a neve annak az Ekádasinak, amely június/július hónapban a növekvő hold idejére esik? Kegyeskedj elmagyarázni, hogyan kell megtartanom ezt az Ekádasit, hogy a Legfelsőbb Úr Visnunak örömet szerezzen.'

Az Úr Brahmá így válaszolt: 'Nincs más fogadalom ebben az anyagi világban, amely annyira szent, mint az Ekádasi fogadalma. Nagyon is meg kell tartani az Ekádasi-fogadalmat, hogy valamennyi bűnös visszahatás megsemmisüljön. Biztosan a pokolra jut az a személy, aki nem tartja meg az Ekádasit ebben a világban. A június/július hónap növekvő holdjának idejére eső Ekádasit Devsajáni vagy Padmá Ekádasinak hívják. Ezt az Ekádasit kell megtartanod, hogy örömet szerezz a Legfelsőbb Úr Hrsíkesának.'

A Purána elmondja, hogy volt egy Mandata nevű szent császár, aki az egész világ felett uralkodott. A napisten dinasztiájában született, rendkívül hatalmas volt, és mindig az igazság bajnoka. Ez a király kegyesen és gyengéden bánt az alattvalóival, mintha azok a saját gyermekei lettek volna. E jámbor király birodalmában nem volt éhínség, szárazság, semmiféle betegség. Az összes alattvalója békésen, minden aggodalom nélkül élt, és nagyon gazdag volt. Nem volt olyan érték a király kincseskamrájában, ami ne törvényesen került volna oda. Ilyen módon a király és alattvaló boldogan élték világukat.

Sok-sok év után, a gondviselés és néhány bűnös tett miatt három egymásra következő éven át nem esett az eső a királyságban. Mivel nem volt étel, az emberek nagyon szenvedtek az éhségtől, és tele voltak aggodalmakkal. Élelem hiányában nem lehetett bemutatni a különböző áldozatokat, és a Védákat sem tanulmányozták. Ekkor az összes alattvaló a király elé járult, és könyörögni kezdtek: 'Ó király! Kérünk, hallgasd meg a szavainkat, amelyek végső soron a javunkra válnak. A szentírásokban a vizet így említik: 'Nara'. A Legfelsőbb Úr az 'ajanában' lakozik, ezért az egyik neve Nárájana. A Legfelsőbb Úr Visnu a felhők formájában mindent áthat. Egyedül Ő küldi az esőt. Az ehető magvak az esőből keletkeznek, és az élőlények magvakon élnek. Alattvalóid most éppen nagyon szenvednek, és megfogyatkozik a számuk, mivel nincs ennivalójuk. Ó legjobb király! Kérlek, találj valami orvosságot nyomorúságos helyzetünkre, állítsd vissza a békét és a jólétet közöttünk.'

A király így válaszolt: 'Igaz az, amit mondtok. Az ehető magvakat úgy tekintik, mint Brahmant. Mindent az ehető magvak tartanak fenn. Az egész világ élőlényei magvakon élnek. A Puránák és egyéb szentírások világosan megmondják, hogy a király bűnös tettei miatt ő maga és alattvalói is szenvednek. Bár a saját vizsgálódásommal és értelmemmel semmilyen hibámat nem látom, mégis azon leszek, hogy mindent megtegyek, ami alattvalóim javára szolgál.'

Miután Mandata király mindezt elmondta, összehívta nagyobb seregeit, és miután felajánlotta a hódolatát Brahmának, behatolt az erdőbe. Rendszeresen végiglátogatta a nagy bölcsek és aszkéták ottani ásramáit. Miközben a király ilyen módon járta az erdőt, a gondviselés kegyéből találkozott a nagy bölccsel, Angirával, Brahmá fiával. A bölcs Angira éppen olyan ragyogó volt, mint Brahmá, és fényessége megvilágította mind a négy égtájat. Amint az érzékein uralkodó király meglátta őt, azonnal leszállt a kocsijáról, és tiszteletteljes hódolatát ajánlotta fel a bölcs lábainál. Ezután összetette a kezeit, és imákat ajánlott fel. Viszonzásul a bölcs megáldotta a királyt.

Ezután a bölcs megkérdezte tőle, hogy miért jött és hogy megy a sora a királyságának. A király így válaszolt: 'Ó Uram! A vallásos elvek szerint uralkodtam a királyságomban, de az utóbbi három évben mégsem esett az eső. Ezért az alattvalóim rendkívül szenvednek, én pedig nem tudtam megszüntetni az okát, hiszen nem tudom, hogy mi az. Ma eljöttem a te lótuszvirág lábaidhoz. Kegyeskedj megmondani nekem, hogyan élhetnének alattvalóim békében, hogyan érhetik el a jó szerencsét.

A bölcs Angira így válaszolt: 'Ó király! Ez a jelenlegi világkorszak, a Szatja-juga valamennyi közül a legjobb. Ebben a jugában az emberek a Legfelsőbb Brahmant imádják. A négy vallásos elv is megnyilvánul ebben a jugában. Senki másnak nem kell vezekléseket végeznie, kivéve a bráhmanáknak. Ennek ellenére egy súdra ezt teszi a te királyságodban. Törvényellenes magatartása miatt szenveded el a következményeket a szárazság formájában. Ezért próbálkozz meg azzal, hogy megölöd, és így békét és jólétet hozol a királyságodba.'

A király így szólt: 'Ó nagy bölcs, számomra lehetetlen, hogy megöljek egy ártatlan személyt, aki vezekléseket végez. Ezért arra kérlek, taníts nekem valami egyszerű megoldást.'

Ezután a bölcs felelt, 'Ó király, ha így van, akkor tartsd meg a Padmá vagy Devasajáni néven ismert szent Ekádasit, amely június/július hónapban a növekvő hold idejére esik. E fogadalom hatására biztosan lesz eső a királyságodban. Ez az Ekádasi megad minden jó szerencsét és tökéletességet. Minden akadályt megsemmisít a tökéletesség útján. Ó király! Ezt az Ekádasit kell megtartanod, az alattvalóiddal együtt.'

Miután a király végighallgatta a nagy bölcs bíztató szavait, felajánlotta a hódolatát és visszatért a palotájába. Azután, Asádha vagy június/július havában a kellő módon megtartotta ezt a kedvező Padmá vagy Sajaná Ekádasit. Ennek hatására csak úgy ömlött az eső a királyságában. Nem volt többé vízhiány, hamarosan az egész világ megtelt ehető magvakkal, és a Legfelsőbb Úr Hrsíkesa kegyéből mindenki boldogan élt. Ezért mindenkinek az a kötelessége, hogy megtartsa ezt a szent Ekádasit, amely mindenkinek boldogságot és felszabadulást adományoz. Minden bűnös visszahatása megsemmisül annak, aki hallja és olvassa ennek az Ekádasinak a dicsőségét.

Ezt az Ekádasit Visnu Sajani Ekádasi néven is ismerik. A bhakták különleges odaadással tartják meg ezt az Ekádasit, hogy örömet szerezzenek az Úr Visnunak. Nem törekszenek sem anyagi élvezetekre, sem felszabadulásra, inkább azért imádkoznak, hogy tiszta odaadó szolgálatot végezhessenek az Úrnak. Ezzel az Ekádasival kezdődik a Csaturmaszja híres fogadalma. A bhakták azzal tartják meg a Csaturmaszja-fogadalmat, hogy az Úr kedvteléseit hallgatják és éneklik négy hónapon keresztül, azzal a nappal kezdve, amelyen az Úr Hari lefekszik, egészen addig a napig, amelyen felébred."

Maharadzsa Judhisthíra így szólt az Úr Krsnához, "Ó Krsna! Kérlek, mondd el nekem, hogyan kell megtartani ezt a Sri Visnu Sajaná Vratát vagy Csaturmaszja-vratát." Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó király! Amikor a Nap a Rák jegyében tartózkodik, akkor Sri Madhuszúdana, az egész világegyetem Ura aludni tér, és amikor a Nap átmegy a Mérleg jegyébe, az Űr felébred. A Csaturmaszja-fogadalom Sajaná Ekádasi napján kezdődik. Ó Judhisthíra király! Fürdés után az Úr Visnut sárga ruhába kell öltöztetni. Ezután ágyat kell készíteni, le kell teríteni fehér lepellel, és le kell fektetni az Urat. Még előbb a képzett bráhmanáknak meg kell fürdetniük az öt hozzávalóval, amelyek a joghurt, tej, ghí, méz és cukor. Ezután le kell törölni az Úr testét egy kendővel, és be kell kenni illatos szantálpéppel. Ezután füstölő, ghí

mécses és virágok felajánlásával, odaadással kell imádni az Urat.

A Csaturmaszja-fogadalom betartását el lehet kezdeni akár az Ekádasi, akár a Dvádasi, Púrnimá, Astami vagy Szankranti napján (amikor a Nap a Rák jegyébe lép). A Csaturmaszja-fogadalom azon a Dvádasi napon ér véget, amely az Utthána Ekádasi utáni napra esik, Kártika havában. Az a személy, aki az Úr Hariról megemlékezve tartja meg a Csaturmaszja-fogadalmat, napként ragyogó repülőgépen tér vissza az Úr Visnu hajlékába. Hét életen át kimeríthetetlen boldogságot kap az, aki kitakarítja a templomot és udvarát, virágokkal és kúszónövényekkel díszíti, valamint legjobb képessége szerint megvendégeli a bráhmanákat a fogadalom végén. Aki a fogadalom alatt ghí mécseseket ajánl fel az Úrnak, szerencsés és gazdag lesz. Aki három különböző időpontban - reggel, délben és este - 108-szor elmondja a Gajatri mantrát, annak nem kell többé bűnös tetteket elkövetnie. Nagy örömet lel az Úr Vjászadeva az ilyen személyben, aki visszatér Visnu hajlékába. Aki a fogadalom végén 28 vagy 108 edény szezámmagot ajánlj fel az intelligens bráhmanáknak, az megszabadul a teste, elméje és beszéde által felhalmozott bűnös visszahatásoktól. Minden betegségtől megszabadul, és értelmes gvermekei lesznek

Annak, aki az odaadó szolgálatot gyakorolja, nem szabad ágyban aludnia abban a négy hónapban, amely alatt az Úr Dzsanárdana pihen. Csaturmaszja alatt tilos a nemi élet, kivéve a havi vérzés napjait. Ezt a fogadalmat böjttel kell megtartani - ez lehet csak vacsora, napi egyszeri étkezés, vagy az, hogy valaki csak azt eszi meg, ami jön, anélkül, hogy kérné. Aki Csaturmaszja alatt az Úr Visnu előtt énekel és imádkozik, a Gandharvák bolygójára kerül. Aki felhagy a gÚr (nádcukor, szörp vagy szirup formájában) vagy juggery (a kókuszpálma nedvéből nyert cukor) élvezetével, fiúk és fiúunokák áldásában részesül. Az olaj elhagyásával széppé válik és elpusztulnak az ellenségei. Ha a keserű, csípős, savanyú, édes és sós ételek ízéről mond le, csúnyaságán és testszagán diadalmaskodik. A mennyei bolygókra jutnak és Vidjádharákká válnak azok, akik felhagynak a virágok élvezetével. Minden betegsége elmúlik annak, aki nem rág többé bételdiót. Ha valaki a puszta padlóról eszik, eléri Indra mennyei hajlékát. Ha a tej és joghurt élvezetéről mond le Krsna kedvéért, Goloka legfelsőbb hajlékába jut. Az, aki nem vágja le a körmeit és nem borotválja le a fejét, annyira szerencsés lesz, hogy megérintheti az Úr Visnu lótuszvirág lábait. Hattyúvonta repülőgépen tér vissza az Úr hajlékába az, aki körüljárja az Úr templomát."

## Kamika Ekadashi

(Shravana Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Sridhara (Shravana) masa

A Kámiká Ekádasit a Brahma-vaivárta Purána írja le az Úr Krsna és Maharadzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben.

Maharadzsa Judhisthíra így szólt: "Ó Legfelsőbb Úr Krsna! Hallottam tőled a Devasajani Ekádasi dicsőségét. Most arról az Ekádasiról szeretnék hallani, amely a fogyó hold idejére esik, július/augusztus havában. Ó Uram, kegyeskedj elmagyarázni a dicsőségét."

Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó király! Kérlek, hallgasd meg figyelmesen, amit elmondok e szent Ekádasi-fogadalomról, amely minden bűnt megsemmisít. Valamikor régen egy alkalommal Nárada Muni ugyanezt kérdezte az Úr Brahmától, tudni akarta, mely istenséget kell imádni ezen a napon, és milyen folyamattal kell ezt az Ekádasit betartani.

Az Úr Brahmá, az egész világegyetem lelki tanítómestere így válaszolt: 'A július/augusztus havában a fogyó hold idejére eső Ekádasit Kámiká Ekádasinak hívják. Ha meghallgatod ennek az Ekádasinak a dicsőségét, annyi eredményt nyersz, mintha elvégeztél volna egy Badzsapeja áldozatot. Ezen a kedvező napon az Úr Visnut kell imádni, aki kagylót, korongot, buzogányt és lótuszt tart a kezében. Ez éppen olyan jó, mintha olyan szent helyeken élnél vagy fürdenél, mint a Gangá mente, vagy Kási, Naimisaranja és Puskar. Ha ezen a napon az Úr Krsnát imádod, könnyen eléred még azt az eredményt is, amit akkor sem nyerhetsz el, ha fürdőt veszel Kedarnáthában, Kuruksetrán vagy a napfogyatkozás alatt. Ezért mindenkinek az a kötelessége, hogy szigorúan megtartsa ezt a Kámiká Ekádasit az Úr Visnu imádatával.'

Ahogyan a víz sem érintheti meg a lótuszlevelet, ugyanúgy e Kámiká Ekádasi hatására a személy távol tud maradni a bűntől. Bárki megszabadul minden bűntől, aki Tulaszi levelekkel imádja az Úr Harit. Pusztán a Tulaszi láttán megsemmisül a bűnös visszahatás, a Tulaszi megérintésétől megtisztul a test. Minden bajod meggyógyul, ha imákat ajánlasz fel a Tulaszinak, ha megfürdeted, nem kell félned Jamarádzsától, a halál urától. Ha Tulaszit ültetsz, olyan szerencsés leszel, hogy az Úr Krsnával élhetsz, és ha Tulaszi leveleket ajánlasz fel a Legfelsőbb Úr lábainál, eléred a tiszta odaadó szolgálatot. Még Csitra Gupta sem képes felbecsülni annak a jámborságát, aki Ekádasi napján felajánlja a hódolatát és egy ghí mécsest az ilyen Tulaszinak. Másodlagos eredményként a bráhmana- vagy a magzatgyilkosság bűne is megsemmisül a Kámiká Ekádasi megtartásával. Aki nagy hittel hallgatja vagy olvassa, milyen dicsőséges ez az Ekádasi, bizonyosan eléri Visnu hajlékát.

## Pavitropana Ekadashi

(Shravana shukla or Putrada Ekadashi)

Gaura paksha, Sridhara (Shravana) masa

A Pavitrá Ekádasi dicsőségét a Bhavisjottara Purána írja le az Úr Krisna és Maharadzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben.

Egy alkalommal Maharadzsa Judhisthíra megkérdezte Krsnát, "Ó Madhuszúdana, Madhu démon megölője, mi a neve és miért olyan dicsőséges az az Ekádasi, amely jólius/augusztus hónapban a növekvő hold idejére esik? Kérlek, magyarázd ezt el nekem részletesen."

Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó király! E szent Ekádasit Pavitrá Ekádasinak hívják. Most kérlek, hallgasd meg figyelmesen, amit elmondok erről az Ekádasiról, amely megsemmisíti a bűnös visszahatásokat. Aki meghallgatja ennek az Ekádasinak a dicsőségét, ugyanazt az eredményt kapja, mint aki elvégzett egy Vadzsapeja áldozatot. ,

Régesrégen, a Dvápara-juga kezdetén volt egy Mahidzsit nevű király, aki Máhismatípurí királyságban uralkodott. A királynak nem voltak fiai, és bármit is csinált, boldogtalan volt. Sem ebben, sem a következő életben nem boldog az a családos ember, akinek nincs fia. A király sok-sok éven át próbálkozott azzal, hogy fia legyen, de nem volt elég szerencsés ahhoz, hogy kapjon egy ékszerhez hasonló fiút, aki minden örömet megad neki. Egy napon a király belátta, mennyire szánalmas a helyzete. Összehívta valamennyi alattvalóját, akikkel úgy bánt, mintha a saját gyermekei lettek volna, és így szólt hozzájuk: "Ó kedves alattvalóim, az egész életemben soha nem követtem el bűnt, nem gyarapítottam a kincseimet törvény-ellenesen szerzett vagyonnal, nem fosztottam ki a bráhmanákat és a félisteneket, sőt helyes magatartással hódítottam meg ezt a világot, és mindannyiótokat úgy tartottam, mint a gyermekeimet. Soha nem haboztam kiszabni a méltó büntetést, még azokra sem, akik olyan kedvesek nekem, mint a testvérem és a rokonaim, és kellő tisztelettel voltam még az ellenségem iránt is, ha az kegyes és jámbor volt. Ó bráhmanák, annak ellenére, hogy ilyen módon jártam a vallás ösvényét, még sincs egy fiam. Kérlek benneteket, gondolkodjatok el, mi lehet ennek az oka, és adjatok tanácsot."

Mahádzsit király e panaszos szavait hallva, a bráhmana tanácsadók meghányták-vetették a dolgot maguk között, és úgy döntöttek, hogy a király érdekében elvonulnak az erdőbe, és felkeresik a múltat, jelent és jövőt ismerő nagy bölcsek ásramáit. Miután beléptek az erdőbe és ide-oda vándoroltak, különböző nagy bölcs ásramájára bukkantak. Végül Lomása Munival találkoztak, aki komoly lemondásokat végzett. Teste lelki volt, boldogsággal teljes, és szigorúan betartotta a böjtölés fogadalmát. Uralkodott az érzékein, ismerte az örök vallásos elvek tudományát, valamint nagyon jártas volt a szentírásokban. Éppen olyan sokáig élt, mint Brahmá, és a tündöklő szent az ő fia volt. Amikor Brahmá egy kalpája végetér, lehullt a testéről egy szőrszál (loma). Ezért nevezik Lomásának ezt a bölcset. A bölcs Lomasa ismerte a múltat, jelent és jövőt.

A király tanácsadói a nagy bölcstől elbűvölten felajánlották neki a hódolatukat, és alázattal szólították meg: 'Ó nagy bölcs! Nagy szerencsénk, hogy egy olyan nagy lélekkel találkoztunk, amilyen te vagy.' A bölcs Lomasa megkérdezte: 'Kik vagytok? Miért jöttetek ide? Miért dicsértek engem ennyire?' A bráhmanák így felelték: 'Ó, nagy bölcs! Azért jöttünk hozzád, hogy megoldd a problémánkat. Ó Urunk! A királyunknak, Mahádzsitnak nincsenek fiai. Mi az ő alattvalói vagyunk, és a király úgy bánik velünk, mint a saját gyermekeivel. Nagyon fáj nekünk, hogy szomorúnak látjuk. Ó bráhmanák legjobbja, itt akarjuk végezni a szigorú lemondásokat. A király jószerencséje, hogy ma egy olyan nagy személyiséggel találkoztunk, amilyen te vagy. Bizonyos, hogy minden tökéletességet el lehet érni egy nagy személyiség darsanájával. Kérünk, taníts bennünket, mondd el, hogyan lehet a királyunknak egy fia.'

Miután a bölcs Lomasa meghallgatta őszinte imáikat, egy pillanatra mély meditációba merült, és azonnal látta Mahádzsit király előző életét. Ezután elmondta, hogy a király az előző életében szegény vaisja, vagyis kereskedő volt. Egyszer bűnt követett el. Faluról falura utazgatott üzleti ügyekben, és egyszer nagyon erőt vett rajta a szomjúság. Dvádasi volt és délidő, július havában. Hamarosan talált egy szépséges tavat, és elhatározta, hogy iszik a vizéből. Éppen akkor érkezett oda egy tehén is az újszülött borjával, hogy vizet igyon. Amint a tehén inni kezdett a tóból, a kereskedő azonnal elzavarta, és maga kezdett inni. Mivel a szomjas tehenet elkergette, a kereskedő bűnt követett el. Ezért nem lehet most fia. bár jámborsága révén most Mahádzsit királyként született meg.

A nagy bölcs e szavait hallva a király tanácsadói így szóltak, 'Ó, nagy bölcs! A Puránák azt mondják, hogy a jámborság hatása minden bűnös visszahatást eltöröl. Ezért arra kérünk, mondd el nekünk, hogyan semmisül meg a király valamennyi bűnös visszahatása, és hogyan kaphat egy fiat.'

Lomasa, a nagy bölcs így válaszolt: 'Van egy híres, kedvező Ekádasi, amelyet Pavitrá Ekádasi néven ismernek, és ez július/augusztus hónapban a növekvő hold idejére esik. Nektek és királyotoknak meg kell tartanotok ezt az Ekádasit, a megfelelő módon. Ezután át kell adnotok a királyotoknak minden jámborságot, amit ennek az Ekádasinak a megtartásával szereztetek. Ha követitek az utasításomat, a király bizonyosan abban az áldásban részesül, hogy lesz egy fia.'

A király valamennyi tanácsadója boldog és elégedett lett, amint meghallották e szavakat a bölcs Lomasától. Felajánlották neki a hódolatukat, és hazatértek. Ezután találkoztak Mahádzsit királlyal, és részletesen elmondták neki, amit a nagy bölcstől hallottak.

Ezután, amikor a kellő idő eljött, a király tanácsadói megemlékeztek a bölcs tanácsáról, és a királlyal együtt megfelelő módon megtartották a Pavitrá Ekádasi fogadalmát. Dvádasi napján minden megszerzett jámborságukat átadták a királynak, ahogyan a bölcs javasolta. E jámborság erejénél fogva a királynő terhes lett, és az idők során szépséges fiat szült.

Ó Judhisthíra király! Aki megtartja ezt a szent Ekádasit, megszabadul bűnös visszahatásaitól, boldog lesz ebben az életében és a következőben. Aki ennek az Ekádasinak a dicsőségéről hall, ebben az életében attól lesz boldog, hogy van egy fia, és a következő életében visszatér az Istenséghez.

## Ananda Ekadashi

(Bhadrapada Krishna or Aja Ekadashi)

Krishna paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Az Ánanda Ekádasi dicsőségét a Brahma-vaivarta Purána írja le az Úr Krisna és Maharadzsa Judhisthíra közötti beszélgetésben.

Maharadzsa Judhisthíra így szólt: "Ó Krsna! Hogyan nevezik azt az Ekádasit, amely a fogyó hold idejére esik augusztus/szeptember havában? Kérlek, légy kegyes hozzám, és magyarázd el ezt."

Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó király! Hallgasd meg teljes figyelemmel. Ánanda Ekádasi a neve ennek a kedvező napnak, amely minden bűnt megsemmisít. Az, aki megtartja ennek az Ekádasinak a fogadalmát és imádja az Úr Hrsíkesát, az érzékek urát, megszabadul bűnös tettei visszahatásaitól.

Valamikor régen volt egy Hariscsandra nevű híres császár. Nagyon igazságos és becsületes volt. Egyszer valami ismeretlen tett miatt, és hogy beválthassa az ígéretét, elvesztette a királyságát. Még saját magát, a feleségét és a fiát is el kellett adnia. Ó király! Ez a jámbor császár egy kutyaevő utolsó cselédje lett. Az igazságba vetett szilárd hitét mégis megtartotta. Gazdája, a kutyaevő parancsára már a halottégető helyen, a halott testek ruháit is elfogadta fizetségül. Annak ellenére, hogy ilyen alantas szolgálatot végzett, mégsem tántorodott el az igazságtól és a helyes magatartástól. Ilyen módon telt el sok-sok év.

Aztán, egy napon a király nagy boldogtalanságában töprengeni kezdett: 'Mit tegyek? Hová menjek? Hogyan fogok megszabadulni?' Gautama, a nagy bölcs meglátta a király bánatát, és odalépett hozzá. A nagy bölcset látva a király azt gondolta, az Úr Brahmá mások javára teremtette meg a bráhmanákat. Ezután felajánlotta a hódolatát ennek a legjobb bráhmanának, és megállt előtte összetett kezekkel, majd elmondta neki az egész, szánalmas történetét.

Gautama, a nagy bölcs megdöbbenten hallgatta a király kétségbeesett szavait, és így szólt: 'Ó király! Az Ánanda Ekádasi, amely augusztus/szeptember havában a fogyó hold idejéreesik, rendkívül kedvező, és minden bűnt megsemmisít. Jó szerencséd, hogy nemsokára itt lesz ez az Ekádasi. Tartsd meg böjtöléssel és azzal, hogy egész éjjel ébren maradsz. Ennek eredményeképpen hamarosan valamennyi bűnös visszahatásod megsemmisül. Ó legjobb király! Csak a te hatásodra jöttem ide.'

Miután ezen a módon oktatta Hariscsandra királyt, a nagy bölcs Gautama eltűnt. Ezután a király a bölcs utasítását követve megtartotta az Ánanda Ekádasi fogadalmát, és valamennyi bűnös visszahatásától megszabadult."

Az Úr Krsna így szólt: "Ó oroszlánhoz hasonló király! Ennek az Ekádasinak olyan csodálatos hatása van, hogy azonnal megszűnik minden szenvedés, amit a sors rendeléséből még sok-sok éven át el kellene viselni. Ennek az Ekádasinak köszönhetően Hariscsandra király visszanyerte a feleségét, és a halott fia újraéledt. A félistenek dobolni kezdtek, és virágesőt szórtak alá az égből. Ezután, ennek az Ekádasinak köszönhetően, a király minden akadályoztatás nélkül élvezte a királyságát. Végül még a lelki világba is eljutott, rokonaival, társaival és alattvalóival együtt. Ó királyt Az, aki megtartja ezt az Ekádasit, minden bűntől megszabadul, és a lelki világba megy."

## Parshva Ekadashi

(Parivartini or Vamana Ekadashi)

Gaura paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Maharadzsa Judhisthíra megkérdezte az Úr Krsnát: "Mi a neve annak az Ekádasinak, amely a növekvő hold idejére esik augusztus/szeptember havában? Ki az imádandó Istenség és hogyan kell ezt az Ekádasit megtartani, és milyen érdemet nyer az, aki megtartja? Kérlek, magyarázd el nekem mindezt részletesen."

Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó király! Az augusztus/szeptember havában a fogyó hold idejére eső Ekádasit Pársva Ekádasinak hívják. Ez az Ekádasi nagyon kedvező. Felszabadulást ad és minden bűnt megsemmisít. Már is legyőzi egy személy valamennyi bűnös visszahatását, ha pusztán csak hall a dicsőségéről. Annyi jámborságot lehet szerezni ennek az Ekádasinak a megtartásával, amennyit még egy Vadzsapeja áldozattal sem. Ezt az Ekádasit Dzsajanti Ekádasi néven is ismerik. A három világ valamennyi lakója imádja azt, aki ezen a napon nagy odaadással imádja az Úr Vámana Dévát. Az, aki lótuszvirággal imádja a lótusszemű Úr Visnut, az kétségkívül visszajut az Úr hajlékába. Ezen az Ekádasin az alvó úr a bal oldaláról a jobb oldalára fordul. Ezért nevezik Pársva Parivartininak (oldalakat változtató)."

Maharadzsa Judhisthíra így szólt: ,,Ó Dzsanárdana! Hallottam, amit elmondtál, de ennek ellenére mégis kétségeim vannak. Ó Uram Ura! Hogyan alszol, és hogyan fordulsz az egyik oldaladról a másikra? Hogyan kell betartani a Csaturmaszja fogadalmat? Mit tegyenek az emberek, amikor alszol? Miért kötözted meg kötelekkel Báli Maharadzsát? Ó Uram! Kérlek, mondj el nekem mindent részletesen, hogy megszűnjenek a kétségeim.

Az Úr Krsna így válaszolt: "Ó oroszlánhoz hasonló király! A Treta-jugában volt egy Báli nevű nagy bhaktám. Bár démonikus családban született, rendszeresen imádott engem, és különféle imákat ajánlott fel. Imádta a bráhmanákat is, és áldozatokat mutatott be. Hamarosan olyan kiváló lett, hogy legyőzte Indrát, a mennyek királyát, és meghódította a mennyei bolygót. Ekkor Indra eljött hozzám az összes többi félistennel és a bölcsekkel együtt. Én meghallgattam az imáikat, felvettem egy törpe (Vámana) formáját, és kis brahmacsárinak öltözötten elmentem a király áldozati arénájába.

Megkértem Bálit, adományozzon nekem három lépésnyi földet. Amikor Báli azt kívánta, hogy ennél valami többet kérjek, nagyon elszántan azt mondtam, hogy megelégszem azzal, amit kértem. Báli király és a felesége, Vindhjavali megajándékoztak a három lépésnyi földdel.

Az Úr Vámanadeva azonban az Istenség Legfelsőbb Személyisége volt, és lassanként kiterjesztette a testét. Egyetlen lépéssel bejárta az alacsonyabb bolygórendszereket, a második lépésével pedig az egész bolygórendszert, a mennyel együtt. Amikor helyet kért a harmadik lépéséhez, Báli király összetett kezekkel felajánlotta a saját fejét. Ekkor az Úr Vámanadeva Báli király fején tette meg a harmadik lépést. Alázatával teljesen elégedetten megáldottam, hogy állandóan vele éljek.

"Megjegyzés:

Az Ekadasit követő nap Sri Vamana Dvadashi: Úr Vamanadev megjelenési napja. A böjt délig tartandó. A böjt dél elmúlását követően praszádammal törhető meg. A következő nap (Sri Vamana Dvadashi), szintén délig böjt tartandó és ilyenkor érdemes plusz Mahamantra japa meditációt végezni, közben imádkozva az Úrhoz oltalomért. Ezt a böjtöt az Úr Vamanadevanak ajánlott ínycsiklandozó Mahápraszádammal törjük meg!"

## Indira Ekadashi

(Ashwin Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Padmanabha (Ashwini) masa

Maharadzsa Judhisthíra így szólt:

\- Ó Krisna! Ó Madhuszúdana! Ó Madhu démon megölője! Mi a neve annak az Ekádasinak, amely szeptember/október havában a fogyó hold idejére esik? Milyen szabályok és előírások vonatkoznak a megtartására, és a megtartója milyen érdemet nyer? - Az Úr Krisna így válaszolt:

\- E szent Ekádasi neve Indirá Ekádasi. Az, aki ezt az Ekádasit megtartja, megszabadíthatja romlott ősatyáit, és valamennyi bűnös visszahatása megsemmisül.

Ó király! Volt egy Indraszéna nevű király, aki a Szatja-jugában élt. Nagy hozzáértéssel igázta le az ellenségeit, és nagy jólétet teremtett a királyságában, Máhismatipuriban. Boldogan élt gyermekei és unokái körében. Mindig nagyon ragaszkodott az Úr Visnu odaadó szolgálatához. Állandóan lelki tudásban elmerült bhaktaként azzal töltötte az idejét, hogy Sri Govinda, a megszabadulás adományozója szent neveit énekelte.

Egy napon, amikor a király boldogan üldögélt a királyi trónján, hirtelen megjelent előtte Sri Nárada Muni az égből. Amikor a király megpillantotta a nagy bölcset, összetette a kezeit, azonnal felállt, és felajánlotta neki tiszteletteljes hódolatát. Tizenhat dologgal, illő módon imádta őt. Miután a bölcs boldogan leült, megkérdezte Indraszenát:

\- Ó nagy király! Mindenki boldog, mindenkinek jól megy a sora a királyságodban? Megszilárdult az elméd a vallásos elvekben, és Visnu odaadó szolgálatát végzed? - A király így válaszolt:

\- Ó legjobb bölcs! Minden jó és kedvező a te kegyelmedből. Ma sikeressé vált az életem a te társaságodban, és áldozataim bemutatása meghozta a gyümölcsét. Ó bölcs a félistenek között! Kérlek, mondd meg, miért kerestél fel. - Nárada Muni meghallgatta a király alázatos szavait, és így szólt:

\- Ó oroszlánhoz hasonlatos király! Hallgasd meg, milyen csodálatos dolog történt velem.

Ó legjobb király! Egy alkalommal az Úr Brahmá hajlékából Jamarádzsa hajlékába mentem. Jamarádzsa tiszteletteljesen üdvözölt és illő módon imádott engem. Miután kényelmesen elhelyezkedtem, imákat ajánlottam fel a kegyes, igazságos Jamarádzsának. Később megláttam a te nagyon jámbor apádat Jamarádzsa seregében. Azért került oda, mert megszegett egy fogadalmat. Ó király! Megkért engem, hogy adjak át neked egy üzenetet. Így szólt: 'Indraszena, Máhismatipuri királya az én fiam. Ó Uram, kérlek, mondd meg neki, hogy az előző életemben elkövetett bűnös tetteim miatt most Jamarádzsa hajlékában élek. Tartsa meg ezért az Indirá Ekádasi fogadalmát, és adja át nekem ennek jámborságát. Akkor megszabadulok a jelenlegi élethelyzetemből.

Nárada Muni így folytatta:

\- Ó király! Ezt kéri tőled az apád. Meg kell tartanod az Indirá Ekádasi fogadalmat hogy az apád a leki világba jusson. - Indraszena király megkérdezte:

\- Ó bölcs a félistenek között, kegyeskedj elmagyarázni nekem, milyen folyamattal kell megtartani ezt az Indirá Ekádasit. - Nárada Muni így válaszolt:

\- Az Ekádasi előtti napon kora reggel meg kell fürdened, és nagy hittel kell felajánlanod az adományokat, hogy elégedetté tedd az ősatyáidat. Ekádasi napján csak egyszer ehetsz, és éjjel a padlón kell aludnod. Kora reggel kell felkelned, mosd meg a fogadat, a kezed, a szád és fürödj meg. Ezután fogadd meg, hogy nem adod át magad semmilyen anyagi élvezetnek, és tarts teljes böjtöt. Imádkozz az Úrhoz is, ezekkel a szavakkal: 'Ó lótusszemű, nálad keresek menedéket.

Ezután, délben, a sálagráma-sílá előtt ajánld fel az adományokat az ősatyáknak, a megfelelő szabályok és előírások szerint. Majd a bráhmanákat kell imádnod azzal, hogy pompásan megvendégeled őket és daksinát adományozol nekik. Az ételek maradékait a teheneknek kell adni. A nap folyamán az Úr Hrsikesát imádd, ajánlj fel neki nagy odaadással szantálpépet, virágokat, füstölőt, lámpást és ételeket. Éjjel ébren kell maradnod, énekelj, hallgasd meg és emlékezz meg a Legfelsőbb Úr neveiről, formáiról, tulajdonságairól és kedvteléseiről. Másnap reggel imádd az Úr Harit, és vendégeld meg a bráhmanákat Utána törd meg a böjtöt azzal, hogy együtt étkezel a fivéreiddel, gyermekeiddel, unokáiddal és rokonaiddal, teljes csendben. Ó király! Ha megtartod ezt az Ekádasit, ahogyan most elmondtam neked, az apád biztosan eljut Visnu hajlékába.

Miután mindezt elmondta, Nárada Muni eltűnt.

Indraszena király szigorúan, Nárada Muni utasításai szerint megtartotta ezt az Ekádasit, gyermekei, szolgái és mások kíséretében. Ennek eredményeképpen virágok záporoztak alá a mennyből, és Indraszena király apja, Garuda hátán, azonnal az Úr Visnu hajlékába repült. Indraszena király most már minden akadály nélkül uralkodott a királyságában. Élete végén rábízta ezt a királyságot a fiára, ő maga pedig visszatért a lelki világba. Ilyen dicsőséges az Indirá Ekádasi. Az, aki erről hall vagy olvas, megszabadul minden bűnös visszahatástól, és végül visszatér Visnu hajlékába.

## Pashankusha Ekadashi

(Ashwin shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Padmanabha (Ashwini) masa

Maharadzsa Judhisthíra így szólt:

\- Ó, Madhuszúdana, mi a neve annak az Ekádasinak, amely a növekvő hold idejére esik, szeptember/október havában? Kérlek, légy olyan kegyes, és magyarázd ezt el nekem.

Az Úr Krisna így válaszolt:

\- Ó, legjobb király! Ennek az Ekádasinak a neve Pásánkuszá Ekádasi. Most kérlek, hallgasd meg ennek az Ekádasinak a dicsőségét, amely valamennyi bűnt megsemmisít. Egyesek úgy is hívják, Papankusza Ekádasi. Ezen a napon különösen az Úr Padmanábhát kell imádni. Ez az Ekádasi mennyei örömöket, felszabadulást és kívánt eredményeket adományoz. Pusztán az Úr Visnu szent nevei éneklésével annyi jámborságot lehet szerezni, mint a föld valamennyi szent helyének végiglátogatásával. Ha egy feltételekhez kötött lélek elkövet ugyan különféle bűnös tetteket illúzió alatt, ám menedéket keres és hódolatát ajánlja az Úr Hari lótuszvirág lábainál, aki valamennyi elesett lelket megszabadít, akkor az ilyen személynek nem kell a pokolba mennie.

Azok a Vaisnavák, akik az Úr Sivát bírálják, és azok a Saivaiták, akik az Úr Visnut bírálják, kétségkívül mind a pokolra jutnak. Az ezer lóáldozat vagy száz Rádzsaszúja áldozat bemutatásával nyert eredmény még egy-tizenhatod része sem lehet annak a jámborságnak, amit az nyer, aki megtartja ezt az Ekádasit. Nincs szentebb nap ennél, amely nagyon kedves az Úr Padmanabhának.

Ó, király! Amint valaki elmulasztja ennek az Ekádasinak a megtartását, megtelepszenek testében a bűnök. Ez az Ekádasi a megtartójának mennyei örömöket, felszabadulást, szép nőket, gazdagságot, ehető magvakat ad, valamint megszabadít a betegségektől. Ó, Föld fenntartója! Az, aki megtartja ezt az Ekádasit és ezen az éjszakán virraszt, könnyen eljut az Úr Visnu hajlékába.

Az Úr Krsna így folytatta:

\- Ó, legjobb a király között! E fogadalom megtartásával tíz nemzedéket szabadíthatsz meg az édesanyád családjából, tíz nemzedéket az édesapád családjából, és tíz nemzedéket a feleségedéből. Ha egy személy gyermekkorában, fiatalkorában vagy öregkorában megtartja ezt az Ekádasit, nem kell elszenvednie az anyagi létezés nyomorúságát. Az, aki szigorúan megtartja ezt a Pásánkuszá vagy Papankusza Ekádasit, megszabadul minden bűnös visszahatástól, és élete végén visszatér az Úr Visnu hajlékába. Ha aranyat, szezámmagvakat, földet, teheneket, ehető magvakat, vizet, ernyőket vagy cipőket adományoz, nem kell Jamarádzsa hajlékába mennie. Aki jámbor tettek nélkül tölti el a napot, az akkor is halott, ha lélegzik. Lélegzését a kovács fújtatójához hasonlítják.

Ó, legjobb király! Jamarádzsa nem bünteti meg azt, aki kutakat és tavakat ás mások hasznára, földet és házakat adományoz, vagy más jámbor tetteket hajt végre, például bemutatja az áldozatokat. Egyedül a jámborság eredménye, hogy az emberek sokáig élnek, gazdagok lesznek, előkelő családban születnek, és megszabadulnak a betegségektől. Ha megtartod ezt az Ekádasit, ennek az lesz a közvetlen eredménye, hogy eléred Krisna odaadó szolgálatát, a közvetett eredménye pedig az, hogy ideiglenes, anyagi előnyökre teszel szert.

## Rama Ekadashi

(Karttika Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Damodara (Karttika) masa

Maharadzsa Judhisthíra így szólt:

\- Ó, Dzsanárdana! Mi a neve annak az Ekádasinak, amely október/november havában a fogyó hold idejére esik? Kérlek, magyarázd ezt el nekem. Az Úr Krisna így válaszolt:

\- Ó oroszlán a királyok között! Ennek az Ekádasinak a neve Ramá Ekádasi, és minden bűnös visszahatást legyőz. Most kérlek, hallgasd meg e szent Ekádasi dicsőségét.Valamikor régesrégen volt egy Mucukunda nevű híres király. Jó barátja volt Indrának, a mennyek királyának. Olyan személyiségekkel is barátkozott, mint Jamarádzsa, Varuna, Kuvera és Vibhiszana. Ez a király nagyon igazságos volt, és mindig ragaszkodott az Úr Visnu odaadó szolgálatához. Királyságában a megfelelő módon uralkodott.Az idők folyamán Mucukunda királynak lánya született. Csandrabhaga, a legkiválóbb folyó után nevezték el. Idővel házasságot kötött a jóképűSobhanával, aki Csandraszena fia volt. Egyszer Sobhana Ekádasi napján ment el apósa házába. Csandrabhagát nagy aggodalom töltötte el, és töprengeni kezdett:- Ó Uram! Most mi lesz? A férjem nagyon gyenge, és nem bírja elviselni az éhséget. Ráadásul az apám nagyon szigorú. Ekádasi előtti napon általában elküldi egy szolgáját, hogy kihirdesse, ezen a napon senki sem ehet.Amikor ez a szokás Sobhana fülébe jutott, így szólt kedves feleségéhez:- Ó, kedvesem! Most mit csináljak? Mit tehetek, hogy megvédjem az életemet, és ne hágjam át a király parancsát? - Csandrabhaga így felelt:- Ó uram! Apám királyságában ma még az elefántoknak, lovaknak és egyéb állatoknak sem engedik meg, hogy egyenek, az emberi lényekről nem is beszélve. Ó férjem, akkor hogyan ehetnének az emberek? Ó tisztelt férjem! Ha ma enned kell, akkor vissza kell térned a házadba. Alaposan gondold meg, és döntsd el. - Sobhana meghallgatta a felesége szavait, majd így válaszolt-:- Valóban igaz, amit mondasz, de én meg kívánom tartani ezt az Ekádasit. Ami a sorsom, az biztosan bekövetkezik.Sobhana eldöntötte hát, hogy megtartja ezt a szent Ekádasit, az éhség és a szomjúság mégis erőt vett rajta . Amikor a Nap lenyugodott, az összes Vaisnava és jámbor ember nagyon boldog lett. Ó, oroszlán a királyok között! Az egész éjszakát boldogan töltötték, énekeltek és imádták a Legfelsőbb Urat. Sobhana szervezete azonban már nem bírta tovább, és meghalt, éppen napkelte előtt. Mucukunda király elvégezte Sobhana királyhoz méltó temetési szertartásait, és a testét illatos szantálfa-máglyán égette el. Apja parancsának megfelelően Csandrabhaga nem égette el magát a halotti máglyán, más szóval, nem halt meg a férjével együtt. Elvégezte férje sráddha ceremóniáját, és azontúl az apja hazában élt.Ó király! Közben Sobhana, mivel megtartotta a Ramá Ekádasit, király lett Devapura gyönyörű városában, amely a Mandara hegy csúcsára épült. Pompás palotában lakott, ahol az oszlopok drágakövekkel kirakott aranyból voltak, a falakat csillogó kövek és kristályok díszítették. Gyönyörű fehér ernyőt tartottak a feje fölé, amelyeket dúsan felékszerezett arany korona ékesített. Füleiben fülkarikákat, nyakán nyakéket, karjain arany karpereceket viselt. Ilyen díszesen ült Sobhana a királyi trónon. Mindig Gandharvák és Apszarák szolgálták, és éppen olyannak látszott, mint Indra, a menny királya.Egy Szomasarma nevű bráhmana, Mucukundapura egy lakója beutazta a szent helyeket, egy napon Sobhana királyságába ért. Sobhanát Mucukunda király vejének tartva, odalépett hozá. Amint a király megpillantotta őt, összetett kezekkel felállt, azután tiszteletteljes hódolatát ajánlotta a bráhmanának. Ezután a hogy létéről érdeklődött, és megkérdezte, hogy vannak apósa, Mucukunda, a felesége, Csandrabhaga és Mucukundapur összes lakói. A bráhmana tájékoztatta a királyt, hogy mindenki békében és harmóniában él. Végül így szólt, nagy ámulattal:- Király! Még soha sem láttam olyan gyönyörű várost, mint ez. Kérlek, mondd el nekem, hogyan tettél szert egy ilyen királyságra. - A király így válaszolt:- Azért kaptam ezt az ideiglenes királyságot, mert megtartottam a Rama Ekádasit, amely a növekvő hold idejére esik, október/november havában. Ó, legkivűlóbb bráhmana, kérlek, áruld el nekem, hogyan maradhat fenn örökké a királyságom. Gondolom, azért kaptam ingatag királyságot, mert hit nélkül tartottam meg az Ekádasit. Kérlek, mesélj el mindent Csandrabhagának, Mucukunda király gyönyörű leányának, úgy vélem, ő állandóvá tudja tenni ezt a királyságot.Miután a bráhmana végig hallgatta Sobhana királyt, visszatért Mucukundapurba, és mindent részletesen elmondott Csandrabhagának. Csandrabhaga végighallgatta, a nagyon megörült, és így lelkendezett a bráhmanához:- Ó nagy bráhmana! Amit elmondtál, olyannak tűnik, mint egy álom! - Erre Szomasarma, a bráhmana így szólt:- Ó leányom! Saját szememmel láttam a férjedet Devpuriban, láttam az egész királyságát is, amely olyan ragyogó, mint a Nap, de azt is elmondta, hogy ez a királyság nem állandó. Ezért kérlek, próbáld meg állandóvá tenni valahogy. - Csandrabhaga így felelt:- Ó tisztelt bráhmana, kérlek, vigyél engem oda, mert forró vágy ébredt bennem, hogy lássam a férjemet. Jámborságom erejéből fogom állandóvá tenni a királyságát. Ó, kétszer született! Kérlek, intézd el valahogy, hogy láthassam. Te is részesülsz ennek áldásában, hiszen segítesz abban, hogy újra találkozhassunk mi, akiknek egyszer elváltak útjaik.Ezután Szomasarma elvitte Csandrabhagát Vamadeva ásramájába a Mandara hegy lábához. Miután Vamadeva meghallotta a tündöklő arcú Csandrabhaga történetét, felavatta őt a védikus mantrákkal. A bölcs Vamadevától kapott mantrák és az Ekádasi megtartása eredményeként felhalmozott jámborság erejéből Csandrabhaga lelki testet kapott, és boldogan járult a férje elé.Sobhana úszott a boldogságban, amikor megpillantotta feleségét. Csandrabhaga így köszöntötte őt:- Ó tisztelt férjem, kérlek, halld meg áldást hozó szavaimat. Apám házában nyolc éves koromtól fogva szigorúan megtartottam az Ekádasit. Tegye ez a felhalmozott jámborság állandóvá a királyságodat, virágozzon a megsemmisülés idejéig.Ezután Csandrabhaga gazdag ékszerekkel díszített isteni testet kapott. A Ramá Ekádasi hatására Sobhana is isteni testet kapott, így élvezhette a felesége társaságát a Mandara hegy csúcsán. Ezért, ó király, a Rama Ekádasi éppen olyan, mint egy minden kívánságot teljesítő tehén,vagy egy érintőkő!Az Úr Krsna folytatta:- Ó király, most tehát elmagyaráztam neked a kedvező Rama Ekádasi dicsőségét. Az a személy, aki szigorúan megtartja ezt az Ekádasi-fogadalmat, kétségkívül megszabadul a bráhmana gyilkosság bűnétől. Ahogyan a fekete és a fehér tehenek egyaránt fehér tejet adnak, a fogyó és növekvő hold Ekádasijai is egyformán felszabadítják megtartóikat. Minden bűnös visszahatástól megszabadul és boldogan lakozikaz Úr Visnu hajlékában az, aki hall ennek az Ekádasinak a dicsőségéről.Rama Ekádasi dicsőségét a Brahma-vaivárta Purána írja le az Úr Krisna és Judhisthíra Maharádzsa közötti beszélgetésben.Maharadzsa Judhisthíra így szólt:

\- Ó, oroszlán a királyok között! Ennek az Ekádasinak a neve Rama Ekádasi, és minden bűnös visszahatást legyőz. Most kérlek, hallgasd meg e szent Ekádasi dicsőségét.

Valamikor réges-régen volt egy Mucukunda nevű híres király. Jó barátja volt Indrának, a mennyek királyának. Olyan személyiségekkel is barátkozott, mint Jamarádzsa, Varuna, Kuvera és Vibhisana. Ez az igen igazságos király mindig ragaszkodott az Úr Visnu odaadó szolgálatához. Királyságában a megfelelő módon uralkodott. Az idők folyamán Mucukunda királynak lánya született akit a legkiválóbb folyó után Csandrabhagának neveztek el. Idővel házasságot kötött Csandraszena jóképű fiával, Sobhanával.

Egyszer Sobhana Ekádasi napján ment el apósa házába. Csandrabhagát nagy aggodalom töltötte el, és töprengeni kezdett:

\- Ó, Uram! Most mi lesz? A férjem nagyon gyenge, és nem bírja elviselni az éhséget. Ráadásul az apám nagyon szigorú. Ekádasi előtti napon általában elküldi az egyik szolgáját, hogy kihirdesse, ezen a napon senki sem ehet. - Amikor ez a szokás Sobhana fülébe jutott, így szólt kedves feleségéhez:

\- Ó, kedvesem! Most mit csináljak? Mit tehetek, hogy megvédjem az életemet, és ne szegjem meg a király parancsát? - Csandrabhaga így felelt:

\- Ó, uram! Apám királyságában ma még az elefántoknak, lovaknak és egyéb állatoknak sem engedik meg, hogy egyenek, az emberi lényekről nem is beszélve. Ó, férjem, akkor hogyan ehetnének az emberek? Ó, tisztelt férjem! Ha ma enned kell, akkor vissza kell térned a házadba. Alaposan gondold át, és döntsd el. - Sobhana meghallgatta felesége szavait, majd így felelt:

\- Valóban igaz, amit mondasz, de én meg kívánom tartani ezt az Ekádasit. A sorsommal nem ellenkezhetek.

Sobhana eldöntötte hát, hogy megtartja ezt a szent Ekádasit, az éhség és a szomjúság mégis erőt vett rajta. Amikor a Nap lenyugodott, az összes Vaisnava és jámbor ember nagyon boldog lett.

Ó, oroszlán a királyok között! Az egész éjszakát boldogan töltötték, énekeltek és imádták a Legfelsőbb Urat. Sobhana szervezete azonban már nem bírta tovább, és meghalt, éppen napkelte előtt. Mucukunda király elvégezte Sobhana királyhoz méltó temetési szertartásait, és a testét illatos szantálfa-máglyán égette el. Apja parancsának megfelelően Csandrabhaga nem égette el magát a halotti máglyán, más szóval, nem halt meg a férjével együtt. Elvégezte férje sráddha ceremóniáját, és azontúl az apja hazában élt.

Ó, király! Közben Sobhana, mivel megtartotta a Rama Ekádasit, király lett Dévapura gyönyörű városában, amely a Mandara hegy csúcsára épült. Pompás palotában lakott, ahol az oszlopok drágakövekkel kirakott aranyból voltak, a falakat csillogó kövek és kristályok díszítették. Gyönyörű fehér ernyőt tartottak a feje fölé, amelyeket dúsan felékszerezett arany korona ékesített. Füleiben fülkarikákat, nyakán nyakéket, karjain arany karpereceket viselt. Feldíszítve ült Sobhana a királyi trónon. Mindig Gandharvák és Apszarák szolgálták, és éppen olyannak látszott, mint Indra, a mennyek királya.

Egy Szomasarma nevű bráhmana, Mucukundapura egyik lakója beutazta a szent helyeket, majd egy napon Sobhana királyságába ért. Sobhanát Mucukunda király vejének tartva, odalépett hozzá. Amint a király megpillantotta őt, összetett kezekkel felállt, azután tiszteletteljes hódolatát ajánlotta a bráhmanának. Ezután a hogylétéről érdeklődött, és megkérdezte, hogy van apósa, Mucukunda, a felesége, Csandrabhaga és Mucukundapur összes lakója. A bráhmana tájékoztatta a királyt, hogy mindenki békében és harmóniában él. Végül nagy ámulattal így szólt:

\- Királyom! Még soha sem láttam ehhez hasonlatos gyönyörű várost. Kérlek, mondd el nekem, hogyan tettél szert egy ilyen királyságra! - A király így válaszolt:

\- Azért kaptam ezt az ideiglenes királyságot, mert megtartottam a Rama Ekádasit, amely a növekvő hold idejére esik, október/november havában. Ó, legkivűlóbb bráhmana, kérlek, áruld el nekem, hogyan maradhat fenn örökké a királyságom. Gondolom, azért kaptam ideiglenes királyságot, mert hit nélkül tartottam meg az Ékádasit. Kérlek, mesélj el mindent Csandrabhagának, Mucukunda király gyönyörű leányának, úgy vélem, ő állandóvá tudja tenni ezt a birodalmat. - Miután a bráhmana végig hallgatta Sobhana királyt, visszatért Mucukundapurba, és mindent részletesen elmondott Csandrabhagának. Csandrabhaga nagyon megörült, és így lelkendezett:

\- Ó nagy bráhmana! Amit elmondtál, olyannak tűnik, mint egy álom! - Erre Szomasarma, a bráhmana így szólt:

\- Ó leányom! Saját szememmel láttam a férjedet Devapuriban, láttam az egész királyságát is, amely olyan ragyogó, mint a Nap, de azt is elmondta, hogy ez a királyság nem állandó. Ezért kérlek, próbáld meg állandóvá tenni valahogy. - Csandrabhaga így felelt:

\- Ó tisztelt bráhmana, kérlek, vigyél engem oda, mert forró vágy ébredt bennem, hogy lássam a férjemet. Jámborságom erejéből fogom állandóvá tenni a királyságát. Ó, kétszer született! Kérlek, intézd el valahogy, hogy láthassam. Te is részesülsz ennek áldásában, hiszen segítesz abban, hogy újra találkozhassunk mi, akiknek egyszer elváltak útjaik.

Ezután Szomasarma elvitte Csandrabhagát Vamadeva ásramájába a Mandara hegy lábához. Miután Vamadeva meghallotta a tündöklő arcú Csandrabhaga történetét, felavatta őt a védikus mantrákkal. A bölcs Vamadevától kapott mantrák és az Ekádasi megtartása eredményeként felhalmozott jámborság erejéből Csandrabhaga lelki testet kapott, és boldogan járult a férje elé.

Sobhana úszott a boldogságban, amikor megpillantotta feleségét. Csandrabhaga így köszöntötte őt:

\- Ó tisztelt férjem, kérlek, halld meg áldást hozó szavaimat. Apám házában nyolc éves koromtól fogva szigorúan megtartottam az Ekádasit. Tegye ez a felhalmozott jámborság állandóvá a királyságodat, virágozzon a megsemmisülés idejéig.

Ezután Csandrabhaga gazdag ékszerekkel díszített isteni testet kapott. A Rama Ekádasi hatására Sobhana is isteni testet kapott, így élvezhette a felesége társaságát a Mandara hegy csúcsán. Ezért, ó király, a Rama Ekádasi éppen olyan, mint egy minden kívánságot teljesítő tehén,vagy egy érintőkő!

Az Úr Krisna így folytatta:

\- Ó király, most tehát elmagyaráztam neked a kedvező Rama Ekádasi dicsőségét. Az a személy, aki szigorúan megtartja ezt az Ekádasi-fogadalmat, kétségkívül megszabadul a bráhmana gyilkosság bűnétől. Ahogyan a fekete és a fehér tehenek egyaránt fehér tejet adnak, a fogyó és növekvő hold Ekádasijai is egyformán felszabadítják megtartóikat. Minden bűnös visszahatástól megszabadul és boldogan lakozik az Úr Visnu hajlékában az, aki hall ennek az Ekádasinak a dicsőségéről.

## Utthana Ekadashi

(Haribodhini Ekadashi or Devothani Ekadashi)

Gaura paksha, Damodara (Karttika) masa

Egy alkalommal az Úr Brahmá így szólt Nárada Munihoz:

\- Ó legjobb bölcs! Kérlek, hallgasd meg, milyen dicsőséges az Utthána Ekádasi, amely minden bűnös visszahatást megsemmisít, gyarapítja a jámborságot, és megajándékoz a felszabadulással. A Gangesz felsőbbrendűsége érintetlen volt, amíg meg nem jelent ebben a világban az Utthána Ekádasi, amely a növekvő hold idejére esik október/november havában, és minden bűnt hamuvá éget. Az óceán és a tó kegyessége páratlan volt, amíg meg nem jelent az Utthána Ekádasi. Ennek az Ekádasinak a megtartásával könnyedén el lehet érni ugyanazt az eredményt, mint ezer óáldozat és száz Rádzsaszúja áldozat bemutatásával.

Miután meghallotta az Úr Brahmá szavait, Nárada Muni így szólt:

\- Ó kedves apám! Kérlek, mondd el nekem, mi az érdeme annak, aki naponta csak egyszer eszik, aki csak este vacsorázik vagy teljes böjt tart?- Az Úr Brahmá így válaszolt:

\- Ha valaki ezen a napon csak egyszer eszik, ennek az egy életének valamennyi bűnös visszahatása megsemmisül. Ha csak vacsorázik, két életének bűnös visszahatásai semmisülnek meg. A teljes böjt hét élet bűnös visszahatásait tudja elpusztítani.

Ó kedves fiam! Ez az Utthána Ekádasi mindent megad, ami nem látott, nem kívánt és ritka a három világban (Értsd ezalatt, hogy amit még sose láttunk, vagy amiről nincs tudomásunk, az után nem kívánkozunk.). Ez az Ekádasi hamuvá égeti a súlyos bűnöket, legyenek bár akkorák, mint a Mandara hegy. Ó, oroszlán a bölcsek között, ha egy személy összegyűjt valamennyi jámborságot ezen az Ekádasí-napon, akkor a Szumeru heggyel egyenlő eredményt nyer. A vallásos elvek nem maradhatnak meg azok testében, akik nem imádkoznak az Úrhoz, akik megszegték a fogadalmaikat, ateisták, káromolják a Védákat, beszennyezik a szentírásokat, más feleségét élvezik vagy ostobák. Nem szabad bűnös tetteket elkövetni, sőt, kegyes cselekedeteket kell végrehajtani. Nem semmisülnek meg a vallásos elvei annak, aki a kegyes cselekedetekre hajlik. Száz életének bűnös visszahatásait győzi le az, aki nagy bizalommal tartja meg az Utthána Ekádasi fogadalmát. Ha ezen az éjszakán ébren marad, múlt, jelen és jövő nemzedékei mind visszatérnek Visnu hajlékába.

Ó, Nárada! Minden felhalmozott jámborsága teljesen megsemmisül annak, aki nem tartja meg az Ekádasi fogadalmát Kártika hónapjában, és nem imádja az Úr Visnut. Ó legjobb bráhmana! Biztos, hogy Kártika hónapjában az Úr Visnut kell imádni. Az, aki Kártika havában saját maga által főzött ételeket eszik, elnyeri a Csandrajana vrata eredményét. Ha ebben a hónapban az Úr Visnuról hall és énekel, annak éppen annyi az eredménye, mintha száz tehenet ajándékozott volna el. A szentírások rendszeres tanulmányozásával annyi eredményt nyer, mint ezer áldozat bemutatásával. Az Úr örök hajlékába kerül az, aki meghallgatja azt, aki az Úrról beszél, és tehetsége szerint daksinát ad neki.

Nárada Muni így szólt:

\- "Ó Uram! Kegyeskedj elmagyarázni nekem, milyen folyamattal kell megtartani az Ekádasit. - Brahmá nagyapa így felelt:

\- Ó kétszer születettek legjobbja, reggel korán kell felkelni, a Brahma Muhurtha idején. Mosd meg a szád, fürödj meg, és imádd az Úr Kesavát. Aztán tégy fogadalmat, miközben a következő mantrát énekled: "Böjtölni fogok Ekádasi napján, és Dvádasi napján csak egyszer eszem. Ó Pundarikáksa! Ó Acsjuta! Meghódolok előtted. Kérlek, védelmezz meg."

Örömmel, nagy odaadással kell megtartani az Ekádasi fogadalmát, egész éjjel ébren kell maradni az Úr Visnu közelében. Közben az Úr transzcendentális tulajdonságairól kell hallani és énekelni. Mindenfajta kapzsisággal fel kell hagyni Ekádasi napján. Minden jámbor személy eléri legfelsőbb célját, aki betartja ezeket az utasításokat.

Az Úr Brahmá így folytatta:

\- Ha valaki kádamba virágokkal imádja az Úr Dzsanárdanát, nem fog Jamarádzsa hajlékába jutni. Ha Kártika havában rózsákkal imádja az Úr Garudadvadzsát vagy az Úr Visnut, biztosan elnyeri a felszabadulást.

Ha bakula és asóka virágokkal imádja az Urat, akkor mindaddig megszabadul a bánkódástól,amíg a Nap és a Hold felkelnek az égen. Ha az Urat sarni levelekkel imádja, elkerüli Jamarádzsa büntetését. Ha az esős évszakban csampaka virágokkal imádja az Úr Visnut, a félistenek irányítóját, akkor nem kell ismét megszületnie az anyagi világban. Ha sárgaszínű kétaki virágokat ajánl fel az Úr Visnunak, akkor valamennyi, több millió élet alatt felhalmozott bűnös visszahatása megsemmisül. Ha az Úr Dzsagannáthának ajánl fel piros színű, illatos, százszirmú lótuszvirágokat, akkor az Úrnak abba a hajlékába tér vissza, amelyet Svetadvípa néven ismernek. Ó legjobb bráhmana! Ekádasi éjszakáján ébren kell maradni. Dvádasi napján az Úr Visnut kell imádni, és a fogadalmat a bráhmanák megvendégelésével kell teljessé tenni.

A Legfelsőbb Úr nagyon elégedett lesz azzal, aki a képességének megfelelően imádja lelki tanítómesteréi és adományokat ajánl fel neki.

## Utpanna Ekadashi

(Margasirsha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Kesava (Margasirsha) masa

Szúta Goszvámi így szólt:

\- Ó művelt bráhmanák, valamikor régen az Úr Sri Krsna, az Istenség Legfelsőbb Személyisége magyarázta el, mennyire dicsőséges Sri Ekádasi, és milyen szabályok és előírások érvényesek a böjt megtartására ezen a szent napon. Ó, bráhmanák legjobbja, aki hall arról, mi az eredete és milyen dicső a szent böjt az Ekádasi napjain, az a boldogság sokféle formáját élvezi ebben az anyagi világban, és utána egyenesen az Úr Visnu hajlékába jut.

Ardzsuna, Prthá fia megkérdezte az Urat:

\- Ó Dzsanárdana, milyen kedvező haszna van annak, ha valaki teljes böjtöt tart, csak vacsorát vagy csak ebédet eszik Ekádasin, és milyen szabályok vonatkoznak a különféle Ekádasi napok megtartására? Kérlek, mondd el nekem mindezt.

A Legfelsőbb Úr, Krsna felelt:

\- Ó, Ardzsuna, a kezdőknek az Ekádasi böjtöt legelőször a tél elején, Márgasirsa (november-december) hónap sötét felének Ekádasiján kell elkezdenie. Dasamin, az Ekádasi előtti napon tisztítsa meg szépen a fogait. Aztán, a Dasami nyolcadik részében, amikor a nap lenyugvóban van, fogyassza el a vacsoráját. Másnap reggel a bhaktának a szabályok és az előírások szerint fogadalmat kell tennie, hogy böjtölni fog. Délben fürödjön meg alaposan egy folyóban, tóban vagy tavacskában. A folyóban vett fürdés tisztít meg a legjobban, a tóban vett fürdés kevésbé, míg a tavacskában vett a legkevésbé. Ha nincs a közelben sem folyó, sem tó, sem tavacska, kútvízben is megfürödhet. A bhaktának azt az imát kell elmondania, amely a Földanya neveit tartalmazza: "Ó Asvakránte! Ó Rathakránte! Ó Visnukránte! Ó Vaszundhare! Ó Mrttike! Ó Földanya! Kérlek, végy el kegyesen minden bűnt, amelyet számos elmúlt életemben halmoztam fel, hogy beléphessek a Legfelsőbb Úr szent hajlékába". Ennek elmondása közben sárral kell bekennie a testét.

A böjt napján a bhakta ne beszéljen kutyaevőkkel, tolvajokkal vagy képmutatókkal, sem pedig azokkal, akik elmulasztották vallásos kötelességeiket. Kerülje a társalgást a rágalmazókkal, azokkal, akik gyalázzák a félisteneket, a védikus szentírásokat vagy a bráhmanákat; ne beszéljen olyan gonosz emberekkel, mint akik tiltott nőkkel élnek nemi életet, akikről tudják, hogy fosztogatók vagy templomokat rabolnak ki. Ha ilyen személyhez szól vagy akár csak meglát egy ilyen Ekádasin, meg kell tisztítania magát azzal, hogy egyenesen a Napba tekint. Ezután a bhaktának Govindát kell imádnia, nagy tisztelettel elsőosztályú ételekkel, virágokkal, és így tovább. Otthonában ajánljon fel az Úrnak egy mécsest, a tiszta odaadás tudatában. Ne aludjon napközben, és teljesen tartózkodjon a nemi élettől. Sem ételt, sem vizet ne vegyen magához, hanem egész éjjel nagy örömmel énekeljen az Úr dicsőségéről és játsszon hangszereken az Ő örömére. Miután a bhakta egész éjjel tiszta tudatban virrasztott, adjon adományokat a képzett bráhmanáknak, ajánlja fel nekik alázatos tiszteletét, sértéseiért pedig kérjen bocsánatot.

Azoknak, akik az odaadó szolgálatot komolyan veszik, a hónap sötét felében adódó Ekádasikat éppen olyan jónak kell tekintenie, mint azokat, amelyek a hónap világos felére esnek. Ó király, soha sem szabad különbséget tenni e kétféle Ekádasi között.

Kérlek, hallgasd, amint elmondom, milyen eredményekre tesz szert az, aki az Ekádasit így tartja meg. A Sankhoddháraként ismert szent zarándokhelyen vett fürdő, ahol az Úr megölte a Sankhászura démont, vagy az Úr Gadádhara megpillantásának érdeme még egy-tizenhatod része sem annak az érdemnek, amit az nyer, aki böjtöl Ekádasin. Mondják, ha valaki olyan hétfőn adományoz, amikor telihold van, annak százezerszer annyi az eredménye, mint a közönséges adományozásnak. Ó, gazdaság elnyerője, az, aki aszankránti (napéjegyenlőség) napján adományoz, a közönséges eredmény négyszázezerszeresét kapja. De ha egyszerűen csak böjtöl Ekádasin, nemcsak ezekre a kedvező eredményekre tesz szert, hanem még azokra is, amelyeket Kuruksetrán kapni a Nap vagy a Hold fogyatkozásakor. Továbbá a tökéletes hitű lélek, aki teljes böjtöt tart Ekádasin, százszor annyi érdemet szerez, mint az, aki bemutat egy Asvamedha-yajnát (lóáldozatot). Aki akár csak egyetlen Ekádasit is betart, pontosan ugyanannyi érdemet nyer, mint az, aki hatvanezer éven át minden egyes napon százezernyi koldust táplál. És az a személy, aki csak egyetlen egyszer, megfelelően megtartja az Ekádasit, tízszer annyi érdemet kap, mint aki ezer tehenet adományoz egy Védákban jártas bráhmanának.

Aki csak egyetlen brahmacsarit megetet, tízszer annyi érdemet nyer, mint az, aki tíz jó bráhmanát vendégel meg a saját házában. De a brahmacsári táplálásával nyert érdem ezerszeresét szerzi meg az, aki földet ajándékoz egy tiszteletreméltó, de szűkölködő bráhmanának, és ezerszer többet, mint amennyit azzal szerezne, ha feleségül ad egy szűz leányt egy fiatal, művelt, felelősségteljes férfihez. Ennél is tízszer kedvezőbb gyermekeket nevelni és a lelki ösvényre terelni őket, semmi jutalmat sem várva el viszonzásul. Meg ennél is tízszer jobb azonban ehető magvakat adni az éhezőknek. Bizony, az a legeslegjobb, ha adományokat adunk a szükséget szenvedőknek, ennél soha sem volt és nem is lesz jobb adományozás.

Ó Kunti fia, az összes ősatya és a félistenek a mennyei bolygókon nagyon elégedettek lesznek, ha valaki ehető magvakat adományoz. Fel sem lehet mérni, azonban mennyi érdemet nyer az, aki teljes böjtöt tart Ekádasin. Ó Ardzsuna, legkiválóbb a Kuruk között, ez az érdem olyan nagy, hogy még a félistenek sem tudják felfogni, és ennek az érdemnek a felét szerzi meg az, aki Ekádasin csak vacsorát fogyaszt.

Ezen az Úr Hari napján böjtölni kell, vagy úgy, hogy a magvaktól és a babtól tartózkodva naponta csak egyszer, délben vagy este eszünk, vagy teljes böjtöt tartunk. Az olyan folyamatok, mint zarándokhelyeken időzés, adományozás, áldozatok bemutatása csak addig kérkedhetnek, ameddig az Ekádasi el nem érkezett. Ezért az Ekádasit mindenkinek meg kell tartania, aki retteg az anyagi létezés szenvedéseitől. Ekádasin nem szabad kagylóhéjból vizet inni, nem szabad megölni olyan élőlényeket, mint a halak vagy a disznók, és sem magvakat, sem babot nem szabad enni. Ó Ardzsuna, ezzel elmondtam neked a böjtölés legjobb módszereit, ahogyan kérted Tőlem.

Ezután Ardzsuna megkérdezte:

\- Ó Uram, szerinted ezer védikus áldozat sem ér annyit, mint egyetlen Ekádasi böjt. Ez hogyan lehetséges? Hogyan vált a leginkább érdemdússá az Ekádasi az összes nap közül?

Az Úr Sri Krsna így válaszolt

\- Elmondom neked, hogy az összes nap közül miért az Ekádasi tisztít meg a legjobban. Egyszer, valamikor a Szatja jugában élt egy megdöbbentően félelmetes démon, Mura nevű. Mindig nagyon dühös volt, minden félistent megfélelmlített, legyőzte Indrát, az ég királyát; Vivaszvánt, a napistent; a nyolc Vaszut; az Úr Brahmát; Vájut, a szélistent; és Agnit, a tűzistent. Rettenetes erejével mindenkit az uralma alá hajtott.

Ekkor az Úr Indra felkereste az Úr Sivát, és így szólt:

\- Mindannyian lezuhantunk bolygóinkról, most gyámoltalanul kóborlunk a földön. Ó Uram, hogyan könnyíthetnénk ezen a szenvedésen? Mi lesz a sorsunk, félisteneké?

Az Úr Siva így felelt:

\- Ó félistenek legjobbja, menj el arra a helyre, ahol az Úr Visnu, Garuda lovasa lakozik. Ő Dzsagannátha, valamennyi világegyetem ura és menedéke is. Minden lelket oltalmaz, aki meghódolt előtte.

Az Úr Krsna így folytatta:

\- Ó, Ardzsuna, gazdagság elnyerője, miután az Úr Indra meghallotta az Úr Siva szavait, a félistenekkel együtt arra a helyre ment, ahol ott pihent az Úr Dzsagannátha, a világegyetem ura, minden lélek oltalmazója. Amint a félistenek megpillantották a vízen alvó Urat, összetették kezüket és Indra vezetésével a következő imákat mondták:

\- Ó Istenség Legfelsőbb Személyisége, minden hódolat neked. Ó urak Ura. Te, akit a legkiválóbb félistenek dicsérnek, ó minden démon ellensége, ó lótusz-szemű Úr, ó Madhuszúdana (a Madhu démon megölője), kérünk, oltalmazz meg minket. Mi félistenek, Mura démontól való félelmünkben jöttünk ide, hogy menedéket találjunk. Ó Dzsagannátha, mindent te alkotsz, mindennek a teremtője te vagy. Te vagy valamennyi világegyetem anyja és apja, a félistenek legjobb gyámolítója, egyedül te hozhatsz nekik békét. Egyedül te vagy a föld, az ég és mindenek jótevője.

\- Te vagy Siva, Brahmá és Visnu is, a három világ fenntartója. Te vagy a Nap, a Hold és a tüz istenei. Te vagy a tisztított vaj, az áldozati felajánlás, a szent tűz, a mantrák, a szertartások, a papok és a dzsapa csendes mormolása. Te vagy maga az áldozat, annak felajánlója és eredménye élvezője, az Istenség Legfelsőbb Személyisége. Ebben a három világban semmi sem létezhet Tőled függetlenül, legyen akár mozgó, akár mozdulatlan. Ó Legfelsőbb Úr, urak Ura, mindazok védelmezője vagy, akik menedéket kerestek nálad. Ó legfelsőbb misztikus, ó rettegők menedéke, kérlek ments meg, oltalmazz meg minket. A démonok legyőztek minket, félisteneket, és így lezuhantunk a mennyei birodalomból. Ó világegyetem Ura, tisztségeinktől megfosztva kóborlunk ezen a Föld bolygón.

Az Úr Krsna folytatta:

Sri Visnu, az Istenség Legfelsőbb Személyisége végighallgatta Indrát és a többi félistent, majd így válaszolt:

\- Melyik démon képes úgy megtéveszteni valamennyi félistent, hogy le tudjon titeket győzni? Mi a neve és hol lakik? Honnan szerzi erejét és menedékét? Ó Indra, mondj el nekem mindent és ne félj.

Az Úr Indra így válaszolt

\- Ó Legfelsőbb Istenség, ó urak Ura, ki legyőzöd a félelmet tiszta bhaktáid szívében, ki olyan kegyes vagy hűséges szolgáidhoz. Volt egyszer egy hatalmas démon a Brahman dinasztiában, akit Nádidzsanghának hívtak. Rendkívül félelmetes volt, nem akart semmi mást, csak hogy elpusztítsa a félisteneket, és egy gyalázatos fiút nemzett, Mura nevűt.

Mura nagy fővárosa Csandrávati. A rettenetesen gonosz és hatalmas Mura démon innen hódította meg az egész világot, uralma alá hajotta az összes félistent, elűzte őket mennyei királyságukból. Átvette Indra, a mennyek királya; Agni, a tűzisten, Jama; a halálisten, Váju, a szélisten; Isa vagy az Úr Siva; Szóma, a holdisten; Nairrti, az égtájak ura; és Pasi vagy Varuna, a vízisten szerepét. Már fényt is sugároz a napisten szerepében, átváltozott felhőkké is. A félistenek képtelenek legyőzni. Ó Uram, Visnu, kérünk, öld meg ezt a démont, és tedd győztesekké a félisteneket.

Amikor az Úr Dzsanárdana meghallotta Indra szavait, nagyon haragos lett, és így szólt:

\- Ó hatalmas félistenek, most együttesen menjetek el Mura fővárosába, Csandravatiba!

Az összegyűlt félistenek felbátorodtak, és az Úr Hari vezetésével elvonultak Csandravatiba. Amikor Mura, a démonok között a legnagyobb, ezer meg ezer más démon társaságában, akik mind ragyogóan fénylő fegyvereket viseltek, meglátta a félisteneket, irtóztató hangon felmordult Az erőskarú démonok lesújtottak a félistenekre, akik azon voltak, hogy elhagyják a csatateret és a tíz égtáj felé meneküljenek. A dühöngő démonok megpillantották a csatatéren a Legfelsőbb Úr Hrsikesát, az érzékek urát, és különböző fegyverekkel a kezükben rárontottak. Alig támadták meg a kardot, korongot és buzogányt viselő Urat, Ő máris átfúrta tagjaikat éles, mérgező nyilaival. Sokezernyi démon halt meg így az Úr kezétől. Végül a fő démon, Mura szállt harcba az Úrral. Mura a misztikus erőit használta fel arra, hogy haszontalanná tegyen minden fegyvert, amelyet a Legfelsőbb Úr Hrsikesa bevetett. Amikor az Úr még a különféle fegyvereivel sem tudta legyőzni a démont - sem azokkal, amelyeket elhajítanak, sem azokkal, amelyeket tartanak - puszta kézzel kezdett harcolni, amelyek olyan erősek voltak, mint a vasszegekkel kivert buzogányok. Az Úr ezer mennyei éven át birkózott Murával, és akkor, látszólag kimerülten Badarikásramába ment. Ott az Úr Jogésvara, valamennyi jógi között a legnagyobb, a világegyetem Ura belépett a Himávati nevű, gyönyörűszép barlangba, hogy megpihenjen. Ó, Dhanandzsaja, gazdagság elnyerője, ennek a barlangnak 99 mérföld volt az átmérője, de csak egy a bejárata. Félelemből mentem oda, de azért is, hogy aludjak. Efelől nincs kétség, ó, Pándu fia, mert a nagy ütközet igen elfárasztott. A démonok követtek engem abba a barlangba, és amikor látták, hogy alszom, azt gondolták a szívükben: "Ma én ölöm meg Harit, aki minden démont megölt!"

Míg a gonosz Mura ilyen terveket szőtt, megjelent a testemből egy ragyogóan szép fiatal leány. Ó Pándu fia, Mura látta, hogy valamennyi ragyogó fegyverem nála van, és készen áll a harcra. Ez a leány szólította harcba Murát, aki fel is készült és harcolni kezdett, de nagy megdöbbenéssel látta, hogy a leány megállás nélkül vív vele. Ekkor a démonok királya így szólt:

\- Ki teremtette ezt a haragvó, félelmetes leányt, aki olyan erővel harcol ellenem, mintha a mennykő sújtana rám? - Így szólván, a démon folytatta a küzdelmet a lánnyal.

Ez a vakítóan fényes istennő hirtelen összetörte Mura összes fegyverét, és egy szempillantás alatt megfosztotta a harci szekerétől. Mura meglódult, hogy puszta kézzel támadjon rá, de amikor a leány ezt meglátta, dühödten levágta a fejét. A démonok rögtön a földre zuhantak, és Jamarádzsa hajlékába mentek. Aki még megmaradt az Úr ellenségei közül, félelmében es tehetetlenségében a földalatti Pátála birodalomba menekült. Ekkor a Legfelsőbb Úr felébredt, látta maga előtt a halott démont és a leányt, aki összetett kezekkel hajolt meg előtte. Meglepetés tükröződött a világegyetem Ura arcán, és így szólt:

\- Ki ölte meg ezt a gonosz démont? Könnyedén legyőzte valamennyi félistent, a Gandharvákat, még magát Indrát is, társaival, a Marutokkal együtt, legyőzte a Nágákat (kígyókat), az alacsonyabb bolygók uralkodóit. Még engem is legyőzött, félelmemben rejtőztem el ebben a barlangban. Ki az, aki ilyen könyörületesen megvédelmezett engem, miután elfutottam a csatatérről és idejöttem, hogy ebben a barlangban aludjak? A leány így szólt:

\- Én öltem meg ezt a démont, miután megjelentem transzcendentális testedből. Bizony, ó Úr Hari, amint meglátta, hogy alszol, meg akart ölni téged. De én megértettem, mi a szándéka, aki tövis a három világ oldalában, megöltem ezt a gaz gonosztevőt, és minden félistent megszabadítottam a félelemtől. Én a Te nagy mahá-sakti vagyok, a Te belső energiád, aki félelmet kelt minden ellenséged szívében. Megöltem ezt a rendkívül félelmetes démont, hogy megoltalmazzam a három világot. Kérlek, ó Uram, mondd meg nekem, miért lepett meg annyira, hogy ezt a démont holtan látod?

## Mokshada Ekadashi

(Margashirsha shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Kesava (Margasirsha) masa

Judhisthira Maharadzsa így szólt:

\- Ó, Visnu, mindenek ura, a három világ gyönyörűsége, ó, világegyetem ura, ó, világ teremtője, ó, legidősebb személyiség, ó, lények legjobbja, a legnagyobb tisztelettel ajánlom fel neked a hódolatomat! Ó, urak Ura, kegyeskedj megválaszolni néhány kérdésemet valamennyi élőlény javára. Mi a neve annak az Ekádasinak, amely Márgasirsa hónap világos felére esik, és minden bűnt megsemmisít? Hogyan kell helyesen megtartani, és mely istenséget kell imádni azon a szent napon? Ó, Uram, kérlek, magyarázd el nekem részletesen.

Az Úr Srí Krsna így válaszolt:

\- Ó, Judhisthira, a te érdeklődésed nagyon kedvező és híressé fog tenni. Ahogy az előbb elmagyaráztam neked, a számomra legkedvesebb Utpanná Mahá-dvádasi - amely Márgasirsa hónap sötét felére esik, és amely az a nap, amelyen Ekádasi-deví megjelent a testemből, hogy megölje Mura démont - az a nap, amely minden élőnek és élettelennek csakis a hasznára válhat a három világban. Most leírom neked azt az Ekádasit, amely Márgasirsa hónap világos felében van. Ez az Ekádasi Moksadá néven vált híressé, mert megtisztítja a hittel teljes bhaktát és megajándékozza a felszabadulással. Ezen a napon az Úr Dámodarát kell imádni, teljes figyelemmel, füstölővel, ghí lámpással, virágokkal és tulaszi mandzsarikkal (bimbókkal).

Ó királyok legjobbja, kérlek, hallgasd meg, amint most elmondom ennek az Ekádasinak ősi és kedvező történetét. Pusztán e történet meghallgatásával annyi érdemet lehet szerezni, mint egy lóáldozat elvégzésével. Aki ezt az érdemet elnyeri, annak pokolra jutott ősei, anyja, fiai és többi rokona is a mennybe mehetnek. Ó, király, már csak ezért is kísérd figyelemmel ezt a történetet!

Volt egyszer egy gyönyörű szép város, Csampaka-nagara nevű, amelyet odaadó vaisnavák díszítettek. A szent királyok legjobbja, Maharádzsa Vaikhánasza úgy uralkodott alattvalóin, mint saját fiain és lányain. Ebben a fővárosban a bráhmanák mind járatosak voltak a négyféle védikus ágazatban. Egyik éjszaka a király azt álmodta, hogy az apja borzalmas kínokat szenved egy pokolbolygón. A királyt elfogta a részvét, könnyeket ontott apjáért. Másnap reggel Maharadzsa Vaikhánasza elmesélte álmát a kétszer született bráhmanák tanácsa előtt:

\- Ó, bráhmanák! - mondta a király - A múlt éjjel álmomban azt láttam, hogy az apám egy pokolbolygón szenved. Hozzám kiáltott: - Ó, fiam, kérlek, szabadíts meg e pokol kínjaitól!

Most nincs nyugodalmam, és még ez a gyönyörű szép királyság is elviselhetetlenné vált számomra. Lovaim, elefántjaim, szekereim sem adnak örömet, a hatalmas kincsesházam egyáltalán nem tesz boldoggá. Ó, bráhmanák legjobbja, minden, még a saját feleségem és a fiaim is boldogtalanná tesznek, mióta láttam, hogy drága apám pokoli kínokat szenved. Ó, bráhmanák, hová menjek, mit tegyek, hogy enyhítsem ezt a szenvedést? Félelemtől és bánattól ég a testem! Kérlek, mondjátok meg, mit adományozzak, hogyan böjtöljek, milyen vezeklést vagy milyen mély meditációt végezzek, hogy megszabadítsam ettől a kínlódástól az apámat és feloldozhassam az őseimet? Ó, bráhmanák legjobbja, mi haszna nagyhatalmú fiúnak lenni, ha az apának egy pokolbolygón kell szenvednie? Bizony, teljesen haszontalan az ilyen fiú élete! - A kétszer született bráhmanák így válaszoltak:

\- Ó, király, az erdős hegyen, innen nem messze van egy ásrama, ahol Parvata Muni, a nagy szent lakik. Kérünk, menj el hozzá, mert ő mindennek a múltját, jelenét és jövőjét ismeri, és biztosan segít rajtad nagy bajodban.

Amikor az elcsüggedt király meghallotta ezt a tanácsot, azonnal elindult a híres bölcs, Parvata Muni ásramájába. Az ásrama nagyon nagy volt, igen sok művelt bölcsnek adott otthont, akik nagy hozzáértéssel énekelték a négy Véda szent himnuszait. A szent ásramához közeledve a király megpillantotta Parvata Munit, aki úgy ült a többi bölcs között, mint egy második Úr Brahmá, a születetlen teremtő.

Maharadzsa Vaikhászana alázatos tiszteletét ajánlotta a muninak, leszegett fejjel, majd egész testével eléje borulva. Miután a király leült, Parvata Muni megkérdezte, hogyan megy a sora hatalmas királyság hét tartományának. A muni azt is megkérdezte, vannak-e gondok a királyságában, mindenki békés és boldog-e. A király így válaszolt a kérdezősködésre:44

\- Ó,dicső bölcs, kegyelmedből királyságom mind a hét részének jól megy a sora. Mégis van egy nehézség, amely nemrég merült fel és azért jöttem el hozzád, ó, bráhmana, hogy ezt megoldd hozzáértő útmutatásoddal.

Ekkor Parvata Muni, a bölcsek legjobbja lehunyta s szemét, és a király múltján, jelenén és jövőjén meditált. Pár pillanat múlva kinyitotta a szemét, és megszólalt.

\- Apád azért szenved, mert nagy bűnt követett el, én pedig most rájöttem, mi az. Előző életében összeveszett a feleségével, midőn szexuálisan élvezte őt menstruációja időszakában. A felesége megpróbált ellenállni neki és hangosan kiáltott: "Segítsen már valaki, kérem! Kérlek, ó, férjem, ne szakítsd meg a havi periódusomat!" Férje azonban nem hagyta békén. Emiatt a szörnyű bűn miatt zuhant apád ilyen pokoli helyzetbe.

Vaikhászana király így szólt:

\- Ó, bölcsek legnagyobbja, milyen böjtöléssel vagy adakozással szabadíthatom meg az apámat ebből a helyzetből? Kérlek, mondd el nekem, hogyan vehetem el bűnös visszahatásainak a terhét, melyek akadályozzák őt abban, hogy elérje a végső felszabadulást? - Parvata Muni így felelt:

\- Márgasirsa hónap világos felében van egy Moksadának nevezett Ekádasi. Ha szigorúan, teljes böjttel megtartod ezt a szent Ekádasit, és az így nyert érdemet egyenesen az apádnak adod, megszabadul ettől a fájdalomtól és azonnal felszabadul.

Ezt hallva, Maharadzsa Vaikhászana hálás köszönetet mondott a nagy bölcsnek, majd visszatért a palotájába.

Ó, Judhisthira, amikor eljött Márgasirsa hónap világos fele, Maharadzsa Vaikhászana teljes hittel és tökéletesen megtartotta az Ekádasi böjtöt, feleségével, gyermekeivel és a többi rokonával együtt. Kötelességtudóan átadta böjtje érdemét az apjának, és amikor a felajánlást elvégezte, gyönyörű virágok záporoztak alá a mennyből. A félistenek követe magasztalta az öreg királyt, és felkísérte a mennyei birodalomba. Fia mellett elhaladva az apa így szólt: - Kedves fiam, legyen sok szerencséd! Végre elértem a mennyei birodalmat.

Ó, Pándu fia, aki szigorúan, a szabályoknak és előírásoknak megfelelően betartja a szent Moksadá Ekádasit, halála után eléri a teljes és tökéletes felszabadulást. Nincs jobb böjtnap, mint Márgasirsa hónap világos felének Ekádasija, ó, Judhisthira, mert ez kristálytiszta és bűntelen nap. Aki hittel telve teljesen betartja ezt az Ekádasit, amely olyan, mint a csintámani (a minden kívánságot teljesítő drágakő), külön érdemeket nyer, amelyeket nehéz összeszámlálni, mert ez a nap felemelhet a mennyei bolygókig és még azokon is túl - a tökéletes felszabadulásig.

Így végződik a Márgasirsa-sukla Ekádasi vagy Moksadá Ekádasi dicsőségének története, a Brahmánda Puránából.

Megjegyzés:

1. Egy király birodalmának hét része maga a király, miniszterei, kincsei, hadserege, szövetségesei, a bráhmanák, a királyságában elvégzett áldozatok és az alattvalói szükségletei.

2. Ha valaki az Ekádasit egy halott, a pokolban szenvedő őséért tartja, akkor az általa elnyert érdem lehetővé teszi, hogy őse elhagyja a poklot és belépjen a mennyei birodalomba, ahol aztán gyakorolhatja Krsna odaadó szolgálatát, és visszatérhet az Istenséghez. De aki a saját lelki felemelkedéséért tartja meg az Ekádasit, saját maga megy vissza az Istenséghez, és az anyagi világba nem tér vissza soha.

## Saphala Ekadashi

(Pausha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Narayana (Pausha) masa

Judhisthira Mahárádzs így szólt:

\- Ó Sri Krsna, hogyan hívják azt az Ekádasit, amely Pausa hónap (dec.-jan.) sötét felére esik? Hogyan tartják meg, és melyik múrtit kell imádni azon a napon? Kérlek, mondd el nekem ezt részletesen, ó Dzsanárdana. Az Istenség Legfelsőbb Személyisége így válaszolt:

\- Ó királyok legjobbja, részletesen elmondom neked a Pausa-krsna Ekádasi dicsőségeit, mivel hallani kívánod.

Nekem sem az áldozat, sem az adományozás nem szerez olyan örömet, mint azok a bhaktáim, akik teljes böjtöt tartanak Ekádasin. Ezért Ekádasin, az Úr Hari napján mindenkinek böjtölnie kell, a legjobb képességei szerint. Ó Judhisthirám, kérlek, hallgasd meg osztatlan értelemmel, mennyire dicsőséges az a Pausa-krsna Ekádasi, amely Dvádasira esik. Mint korábban elmagyaráztam, nem szabad különbséget tenni a sok Ekádasi között. Ó, király, most elmondom neked, hogyan kell megtartani a Pausa-krsna Ekádasit, mert ez az egész emberiség javára válik.

A Pausa-krsna Ekádasit Szaphalá Ekádasi néven is ismerik. Ezen a szent napon az Úr Nárájanát kell imádni, mert Ő az uralkodó murti. A böjtölés korábban leírt módszerét kell követni. Ahogyan a kígyók között Sesa-nága, a madarak között Garuda, az áldozatok között az Asvamédha-jagja, a folyók között Gangá anya, a félistenek között az Úr Visnu, és a kétlábú lények között a bráhmanák a legjobbak, valamennyi böktnap között a legjobb az Ekádasi. Ó, legkiválóbb király, ki a Bharata dinasztiában születtél, nagyon kedves lesz az a számomra, aki szigorúan megtartja az Ekádasit, és mindenféle módon tiszteletben részesítem. Most hallgasd meg, amint elmondom, hogyan kell a Szaphalá Ekádasit megtartani.

Szaphalá Ekádasin a bhaktámnak azzal kell imádnia engem, hogy friss

gyümölcsöket ajánl fel a hely, az idő és a körülmények szerint. Meditáljon rajtam, mint a mindeneknél kedvezőbb, Legfelsőbb Személyiségen. Ajánljon fel nekem jámbira gyümölcsöt, gránátalmát, betelt, kókuszdiót, guavát, dióféléket, szegfűszeget, mangókat és különféle aromás fűszereket. Füstölőt és fényes ghí lámpásokat is ajánljon fel, mert az ilyen lámpások felajánlása Szaphalá Ekádasin különösen dicsőséges. A bhaktának meg kell kísérelnie, hogy egész éjjel bren maradjon.

Most kérlek, hallgasd meg osztatlan figyelemmel,amint elmondom neked,

mennyi érdemet nyer az, aki böjtöl és az egész éjszaka ébren marad. Ó királyok legjobbja, nincs olyan áldozat vagy zarándoklat, amely éppen annyi vagy több érdemmel járna, mint a Szaphalá Ekádasin való böjtölés. Ez a böjt – különösen ha valaki egész éjjel ébren tud maradni és virraszt – éppen annyi érdemet nyújt a hittel teljes bhaktának, mintha ötezer éven át önsanyargatásokat végezne. Ó oroszlán a királyok között, kérlek, hallgasd meg ennek az Ekádasinak a dicsőséges történetét.

Volt egyszer egy Csampávatí nevű város, ahol a szent király, Máhismata

uralkodott. Négy fia volt, akik közül a legidősebb, Lumpaka mindig nagyon bűnös dolgokkal foglalta el magát: törvényellenes nemi élet mások feleségeivel, szerencsejátékok, állandó kapcsolat ismert prostituáltakkal. Gonosz tettei lassanként felemésztették apja, Máhismata király vagyonát. Lumpaka kritizálni kezdte a félisteneket és a bráhmanákat, és minden nap gyalázta a vaisnavákat. Végül Máhismata király belátta, milyen helyzetbe került a fia, és száműzte az erdőbe. A királytól való félelmükben még a résztvétteljes rokonok sem siettek Lumpaka védelmére, olyan dühös volt a király, és Lumpaka annyira bűnös. Lumpaka nagyon megzavarodott a száműzetésben, és ezt gondoíta: "Apám elküldött, még a rokonaim sem éltek ellenvetéssel. Hát most mit csináljak?" Bűnös tervet szőtt, kigondolta, hogy sötétség leple alatt visszalopakodik a városba, és kifosztja apja gazdagságát. Napközben az erdőben marad, de éjjel visszatér a városba. Ilyen gondolatokkal hatolt be Lumpaka a sötét erdőbe.Napközben számos állatot megölt, éjjel pedig értékes dolgokat lopott el a városból. A városlakók többször elkapták, de békén is hagyták a királytól való félelmükben. Azt gondolták, biztosan a korábbi születéseiben elkövetett bűnök miatt veszítette el királyi képességeit, ezért cselekszik ilyen bűnös módon.

Bár Lumpaka húsevő volt, minden nap gyümölcsöket is evett. Egy öreg banjan fa alatt tanyázott, amely véletlenül nagyon kedves volt az Úr Vászudévának. Mi több, ezt a fát sokan az erdő összes fája isteneként tisztelték. Lumpaka sok-sok bűnös és kárhozatos dolgot követett el, de amikor eljött az ideje, megérkezett Szaphalá Ekádasi. A megelőző napon Lumpakának az egész éjjelt álmatlanul kellett töltenie, annyira fázott, és olyan vékony volt a takarója. A hideg nemcsak elrabolta a nyugalmát, de majdnem meg is ölte. Mire a Nap felkelt, a fogai vacogtak, alig volt eszméleténél, és még Ekádasi reggelén sem tudta összeszedni magát kábulatából.

Mire eljött a délidő, a bűnös Lumpaka valahogy összeszedte magát és felkelt helyéről, a banjan fa alatt. De lépten-nyomon megbotlott és elesett. Lassan és húzódozva vánszorgott, mint a sánta ember, nagyon szenvedett az éhségtől és a szomjúságtól a vadon közepében. Annyira elgyengült, hogy egyetlen állatot sem tudott megölni azon a napon. Mi több, arra fanyalodott, hogy azokata gyümölcsöket szedje össze, amelyek lehullottak a földre. Mire visszatért a banjan fához, lenyugodott a nap. Lumpaka maga mellé tette a gyümölcsöket, a földre, és jajveszékelni kezdett.

\- Ó, jaj nekem! Mit csináljak? Drága apám, mi lesz belőlem? Ó Sri Hari, kérlek, könyörülj rajtam, és fogadd el ezeket a gyümölcsöket!' Megint álmatlanul kellett töltenie az egész éjszakát, de közben az Istenség Legfelsőbb Személyisége, Madhuszúdana örömet talált Lumpaka erdei gyümölcs-felajánlásában, és elfogadta azt. Lampaka, ha nem is tudatosan, de teljes Ekádasi-böjtöt tartott, és azzal az érdemmel, amelyet azon a napon nyert, minden további akadály nélkül visszakapta a királyságát.

Hallgasd meg, ó Judhisthira, mi törént Máhismata király fiával, kinek szívében éppen csak egy kevéske érdem sarjadt.

Amikor a Nap teljes pompájában felkelt az Ekádasit követő napon, egy markos ló közeledett, és megállt Lumpaka mellett. Ugyanakkor a tiszta kék égből váratlanul megszólalt egy hang: 'Lumpaka, ez a ló a tied. Ülj fel, fogd vágtára, és üdvözöld a családodat! Ó Máhismata király fia, az Úr Vászudeva kegyelméből és a Szaphalá Ekádasi megtartásával szerzett érdemből minden további akadály nélkül visszakapod a királyságodat. Ennyi hasznot szereztél azzal, hogy böjtöltél ezen a kedvező napon. Menj most az apádhoz, és élvezd jogos helyedet a dinasztiában.'

A mennyei szavak hallatára Lumpaka felült a lóra, és visszalovagolt Csampávati városába. A Szaphalá Ekádasin való böjtöléssel szerzett érdem erejénél fogva megint szép külsejű herceggé vált, és el tudta meríteni az elméjét az Istenség Legfelsőbb Személyisége, Hari lótuszvirág lábaiban. Más szavakkal az Én tiszta bhaktámmá vált.

Lumpaka tiszteletteljes hódolatát ajánlotta az apjának, Máhismata királynak, és visszavette hercegi felelősségét. Amikor Máhismata király látta, hogy Lumpakát vaisnava jelvények és tilaka díszítik, neki adta a királyságát, és Lumpaka sok-sok éven át uralkodott anélkül, hogy ellenségei lettek volna. Valahányszor eljött az Ekádasi, nagy odaadással imádta a Legfelsőbb Urat. És Sri Krsna kegyelmében szépséges feleséget, kiváló fiat kapott. Öregségére átadta a királyságot a fiának - éppen úgy, ahogyan azt az ő apja, Máhismata király adta neki - és azután visszavonult az erdőbe, hogy szabályozott elmével és érzékekkel szolgálja a Legfelsőbb Urat. Minden anyagi vágytól megtisztulva hagyta el a testét, és hazatért, vissza az Istenséghez, az Úr Sri Krsna lótuszvirág lábaihoz közeli helyet nyerve.

Ó Judhisthira, aki úgy közeledik hozzám, mint Lumpaka tette, teljesen megszabadul a siránkozástól és aggódástól. Mi több, mindenki híres lesz ebben a világban, aki ezt a dicsőséges Ekádasit megfelelően megtartja - még akkor is, ha öntudatlanul, mint Lumpaka. Halálakor tökéletesen felszabadul és visszatér Vaikunthába. Efelől nincs kétség. Sőt az is, aki csak hall Saphalá Ekádasi dicsőségéről, ugyanannyi érdemet nyer, mint az, aki elvégez egy Rádzsaszúja-jagját, és végül, a következő születésében a mennybe megy.

Így végződik a Pausa-krsna Ekádasi vagy Saphalá Ekádasi dicsőségének története, a Bhavisja-uttara Puránából.

## Putrada Ekadashi

(Pausha shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Narayana (Pausha) masa

Judhisthira Maharadzsa szólt:

\- Ó Uram, olyan szépen elmondtad, milyen dicsőséges a kedvező Szaphalá Ekádasi, amely Pausa hónap (dec.-jan.) sötét felére esik. Most kérlek, légy kegyes hozzám, és magyarázd el e hónap világos felének Ekádasiját. Mi a neve, és melyik múrtit kell imádni azon a szent napon? Ó, Purusóttama! Ó, Hrsikesa, kérlek, mondd el nekem, mivel lehet neked örömöt szerezni ezen a napon! - Az Úr Sri Krsna így felelt:

\- Ó király, elmondom neked az emberiség üdvéért, hogyan kell megtartani a böjtöt Pausa-sukla Ekádasin. Ahogy korábban elmagyaráztam, mindenkinek a legjobb képességei szerint kell betartani az Ekádasi szabályait és előírásait. Ez az utasítás érvényes a Putradának nevezett Ekádasira is, amely minden bűnt elpusztít és felemel a lelki hajlékba. Ennek az Ekádasinak az imádandó múrtija Sri Nárájana, a Legfelsőbb Úr, az eredeti személyiség. Boldogan teljesíti hűséges bhaktája minden vágyát, és megadja a teljes tökéletességet. Az élő és élettelen lények között, a három világban nincs jobb személyiség, mint az Úr Nárájana.

Ó, király, most elmondom neked a Putradá Ekádasi történetét, amely mindenféle bűnt megsemmisít, híressé és műveltté tesz.

Volt egyszer egy Bhadrávati nevű királyság, ahol Szuketumán király uralkodott, oldalán a híres Saibjá királynéval.

Szuketumán király sehol sem talált boldogságot a királyságában, még a saját palotájában sem, és hamarosan egyre több időt töltött a felesége palotájában, és csüggedten másra sem gondolt, mint arra, hogyan lehetne fia. Így aztán Szuketumán király is, Saibjá királyné nagyon bánatosak voltak. Még amikor tarpanát (vízáldozat az ősöknek) mutattak be, közös szenvedésükben úgy vélték, az éppen annyira ihatatlan, mint a forró víz.

Elképzelték, hogy nem lesz utódjuk, aki tarpanát ajánlhatna értük, miután meghaltak. A király és a királyné különösképpen elkeseredtek, amikor megtudták, már az őseik is amiatt aggódtak, hogy hamarosan nem lesz, aki értük tarpanát ajánljon. Őseik boldogtalanságáról hallva a király és a királynő egyre csak gyötrődtek, senki sem tudta őket felvidítani: sem a miniszterek, sem a barátaik, de még szeretteik se. A királyt nem vigasztalták meg elefántjai, lovai és hadserege, végül mindentől elment a kedve és tétlenné vált.

A király így gondolkodott:

\- Azt mondják, fiúáldás nélkül a házasság elfecsérelt dolog. Bizony, ha egy családos embernek nincs fia, a szíve csak sajog, pompás palotája üres. Fiú hiányában az ember nem róhatja le az adósságot, amivel az őseinek, a félisteneknek és a többi emberi lénynek tartozik.Ezért minden házasembernek arra kell törekednie, hogy fiat nemzzen, így válik híressé ezen a világon, és végül így jut el a kedvező mennyei birodalomba. A fiú a bizonyíték arra, hogy az ember jámbor tetteket hajtott végre száz meg száz elmúlt életében. Így hosszú életű lesz ezen a világon, jó egészséget és nagy gazdagságot élvezhet. Ha valakinek fiai és fiú unokái vannak, ez azt bizonyítja, hogy a múltban az Úr Visnut, az Istenség Legfelsőbb Személyiségét imádta. A fiak, gazdagság és kiváló értelem áldásait csak a Legfelsőbb Úr, Sri Krsna imádatával lehet elérni. Ez a véleményem.

A királynak nem volt nyugta ezektől a gondolatoktól. Éjjel-nappal szomorkodott, reggeltől estig, és attól fogva, hogy este aludni tért, a reggeli napkeltéig még az álmai is tele voltak aggodalmaskodással. Szuketumán király már annyira szenvedett a nyugtalanságtól, hogy elhatározta, öngyilkossággal vet véget a szenvedésének. Aztán belátta, aki öngyilkos, az a pokolba zuhan alá következő megtestesülésében, ezért elállt ettől a szándékától. Látta azonban, ahogy lassanként tönkreteszi magát, elemészti az aggodalom, amiért nincs fia, végül felült a lovára, s egyes egyedül elvonult a sűrű erdőbe. Senki sem tudta, hová ment, még a palota papjai és bráhmanái sem.

Szuketumán király céltalanul vándorolt a szarvasokkal, madarakkal és különféle állatokkal teli erdőben, és megfigyelte az összes fát és bokrot, mint például a füge, bael gyümölcs, datolya, pálma, jackfruit, bakula, szaptaparná, tinduka és tilaka, valamint a sála, tála, tamála, szaralá, hingotá, ardzsuna, labherá, bahedá, událaki, korondá, patala, khaira, sáka és palása fák. Valamennyi gyönyörű gyümölcsökkel és virágokkal ékeskedett. Látott szarvasokat, tigriseket, vadkant, oroszlánokat, majmokat, kígyókat, óriási, dühöngő elefántbikákat, elefántteheneket a borjaikkal, és négy agyarú elefántokat, hozzájuk simuló társaikkal. Voltak tehenek, sakálok, nyulak, leopárdok és vízilovak. Amikor a király látta, hogy mindezeket az állatokat a társaik és utódaik kísérik, eszébe jutott a saját állatsereglete, főleg a palota elefántjai, és annyira elszomorodott, hogy szórakozottságában egyenesen az állatok közé tévedt .

Hirtelen meghallotta egy sakál vonítását a távolból. Megrémült, ide-oda kóborolt, minden irányba kémlelve. Hamarosan eljött a dél, a király pedig kezdett elfáradni. Éhség és szomjúság kínozta. Azt gondolta:

\- Ugyan milyen bűnös tettet követhettem el, hogy most így kell szenvednem, kitikkadva és égő torokkal? Sok-sok tűzáldozattal, gazdag imádattal szereztem örömöt a félisteneknek. Sok ajándékot, finom édességeket adományoztam az arra érdemes bráhmanáknak. Ugyanúgy törődtem az alattvalóimmal, mintha a saját gyermekeim lettek volna. Miért kell így szenvednem? Milyen ismeretlen bűnök értek utól, hogy ezen a szörnyűséges módon kínozzanak?

Ezek a gondolatok kergették egymást Szuketumán király fejében, miközben azon küszködött, hogy előre haladjon, majd végül, jámbor tettei következtében eljutott egy gyönyörűséges tóhoz, amely a híres Mánaszarovarahoz hasonlított. Tele volt vízi állatokkal, mindenféle hallal, krokodillal is; liliomok ékesítették. Gyönyörű lótuszvirágok nyújtóztak a Nap felé, a hattyúk, darvak és kacsák boldogan úszkáltak a vízben. Számos vonzó ásramára bukkant a közelben, ahol sok-sok szent és bölcs élt, akik teljesíteni tudták bárkinek a kívánságát. Mi több, mindenkinek csak jót kívántak. Amikor a király mindezt meglátta, a jobb karja és szeme remegni kezdett, ami annak a jele, hogy valami nagyon szerencsés dolog fog történni. Amikor leszállt a lováról és megállt a tó partján ülő bölcsek előtt, hallotta, hogy Isten szent neveit éneklik dzsapa láncaikon. A király felajánlotta a hódolatát, majd összetett kezeivel magasztalta őket. Nagy öröm töltötte el a jelenlétükben. A bölcsek elfogadták a király tiszteletteljes köszöntését, majd így szóltak:

\- Nagyon szívesen látunk, ó király. Kérünk, mondd el, miért jöttél ide. Mi bánt? Mondd el, mi a vágyad. \- A király vissza kérdezett:

\- Ó nagy bölcsek, kik vagytok? Mi a nevetek, ó kiváló szentek? Miért jöttetek erre a gyönyörű helyre? Kérlek, mondjatok el nekem mindent. A bölcsek így feleltek:

\- Ó király, mi vagyunk a Visvadevák; azért jöttünk, hogy megfürödjünk ebben a bájos tóban. Öt nap múlva itt van Mágha hónap, és ma van a híres Putradá Ekádasi. Szigorúan meg kell tartania ezt az Ekádasit annak, aki fiúra vágyik.- A király így válaszolt:

\- Már mindent megpróbáltam, hogy fiam legyen. Nagy bölcsek, ha nektek is úgy tetszik, kérlek, ajándékozzatok meg egy derék fiúval. - A bölcsek így feleltek:

\- Putradá azt jelenti: az, aki fiút ad. Kérünk, tarts teljes böjtöt ezen az Ekádasi napon. Ha megteszed, a mi áldásunkkal - és az Úr Krsna kegyelméből - biztosan kapsz egy fiat.

A Visvedevák tanácsára a király valamennyi szabálynak és előírásnak megfelelően megtartotta Putradá Ekádasi kedvező böjtnapját, Dvádasin, a böjt megtörése után pedig újra meg újra valamennyiüknek felajánlotta a hódolatát. Szuketumán nem sokkal ezt követően visszatért a palotájába. Saibjá királynő áldott állapotba került, majd ragyogó arcú, szépséges fia született, pontosan úgy, ahogyan azt a Visvedevák megjósolták. Idővel hősies hercegként híressé vált, a boldog király azzal örvendeztette meg a fiát, hogy beiktatta utódjának. Szuketumán fia nagyon lelkiismeretesen viselte gondját az alattvalóinak, éppen úgy, mintha a saját gyermekei lettek volna.

Következésképpen, ó Judhisthira, annak, aki kívánságai beteljesülésére vágyik, szigorúan meg kell tartania a Putradá Ekádasit. Míg ezen a bolygón van, biztosan fiat nyer, halála után pedig eléri a felszabadulást. Aki csak elolvassa vagy meghallja Putradá Ekádasi dicsőségét, egy lóáldozat bemutatásával felérő érdemre tesz szert. Mindezt az egész emberiség üdvéért magyaráztam el neked.

Így végződik a Pausa-sukla Ekádasi vagy Putradá Ekádasi dicsőségének története, a Bhavisja Puránából.

Megjegyzés:

A tíz Visvedeva, Visvá fiai: Vaszu, Szatja, Kratu, Daksa, Kála, Káma, Dhrti, Pururavá, Mádrava és Kuru.

Szanszkrt nyelven "valakinek a fia" putra Pu egy bizonyos pokol neve, és a "megszabadítani" eszköze. Ezért a putra szó jelentése "olyan személy, aki megszabadít a Pu nevű pokolból". Ezért minden házas embernek arra kell törekednie, hogy legalább egy fia legyen, és őt megfelelően kell tanítania; akkor az apa megszabadul egy pokoli létállapottól. De ez a parancs nem vonatkozik az Úr Visnu vagy Krsna komoly bhaktáira, mert az Úr lesz a fiuk, apjuk és anyjuk. Továbbá, Csanakja Pandita mondja, natjam márápitá gjánam dharmÓ bhrátá dajá szakkásántih patni ksamá putrah padete mama vándhaváh: "Az igazság az anyám, a tudás az apám, foglalkozásbeli kötelességem a bátyám, jószívűség a barátom, békés nyugalom a feleségem, és a megbocsátás a fiam. Ők hatan az én családtagjaim." Az Úr bhaktájának legfontosabb huszonhat tulajdonsága közül a megbocsátás az első. Ezért a bhaktának még külön is arra kell törekednie, hogy ezt az erényt fejlessze. Itt Csanakja így szól, "A megbocsátás a fiam", és ezért az Úr bhaktája még akkor is megtarthatja a Putradá Ekádasit, imádkozhat azért, hogy ilyen "fia" legyen, ha különben a lemondás útját járja.

## Shat-Tila Ekadashi

(Magha-krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Madhava (Magha) masa

Dálbhja Rsi így szólt Pulasztja Munihoz:

\- Amikor a szellemi lélek kapcsolatba kerül az anyagi energiával, azonnal bűnös cselekedetekbe fog, mint amilyenek a lopás, gyilkosság és törvényellenes nemi élet. Sok más szörnyű tettet is elkövethet, például megölhet egy bráhmanát. Ó, legtisztább személyiség, kérlek, mondd el nekem, hogyan kerülhetik el ezek a szerencsétlen lelkek a büntetést, nehogy a teremtés pokoli tájékaira küldjék őket. Kegyesen világosíts fel, meg lehet-e könnyen szabadulni a bűnöktől, akár egy kis adományozással.

Pulasztja Muni így felelt:

\- Ó, milyen szerencsés vagy! Jó és bizalmas kérdést tettél fel nekem, amilyet még Brahmá, Visnu, Siva vagy Indra sem tett fel. Kérlek, nagyon figyelmesen hallgasd végig válaszomat!

Mágha (január-február) hónap megérkeztével az ember fürödjön meg, gondosan uralkodjon az érzékein azáltal, hogy felhagy a haraggal, büszkeséggel, féltékenységgel, hibakereséssel és kapzsisággal, valamint meditáljon az Istenség Legfelsőbb Személyiségén, Sri Krisnán. Ezután kevés tehéntrágyát gyűjtsön, még mielőtt az a földre esett volna. Ezt az anyagot keverje el szezámmaggal és gyapottal, 108 golyót formáljon belőle. Mindezt azon a napon tegye, amelyen feltűnik az égen a Parvájajhánaksatra konstelláció. Ezután tartsa be az Ekádasi szabályait és előírásait, amelyeket most elmondok neked.

Aki meg akarja tartani az Ekádasit, fürdés után a Legfelsőbb Urat imádja. Miközben az Úr Krisnához imádkozik, nevét énekelve ígérje meg, hogy megtartja az Ekádasi böjtöt. Éjjel virrasszon és végezzem el egy homát. Ezután a bhakta ajánljon fel áratit az Úrnak, aki kagylókürtöt, korongot, buzogányt, stb. tart a kezeiben, majd ajánljon fel neki szantálpépet, füstölőt, kámfort, fényes ghí lámpást és ízletes ételeket. Ezután ajánlja fel a 108 tehéntrágya-szezámmag-gyapot golyót a szent tűzben, és énekelje közben a Legfelsőbb Úr, Krisna szent nevét. Egész nap és egész éjjel tartsa a szokásos Ekádasi böjtöt, amely ebben az esetben a mindenféle magvaktól és babtól való tartózkodást jelenti. Ez alkalommal ajánljon fel az Úrnak tököt, kókuszdiót és guavát. Ha ezeket nem tudja beszereznie, helyettesítheti bétellel.

A bhakta így imádkozzon az Úr Dzsanárdanához, valamennyi lény jótevőjéhez:

\- Ó, Uram, Sri Krsna, Te vagy az Istenség Legkönyörületesebb Személyisége, valamennyi elesett lélek felszabadítója. Ó, Uram, az anyagi létezés óceánjába estünk. Kérünk, légy kegyes hozzánk. Ó, lótusz-szemű Istenség, kérünk, fogadd el legalázatosabb és legszeretetteljesebb hódolatunkat. Ó, világ védelmezője, újra meg újra felajánljuk neked a hódolatunkat. Ó, Legfelsőbb Lélek, ó, Legfőbb, ó, összes őseink védelmezője, Téged és örök társad, Srimati Laksmí-devít kérjük, fogadjátok el ezeket az alázatos felajánlásokat.

Ezután a bhakta igyekezzen elégedetté tenni egy képzett bráhmanát meleg üdvözléssel, vízzel teli edénnyel, ernyővel, egy pár cipővel és ruhákkal. Kérje az áldását, hogy kialakuljon benne a Krisna iránti vegyítetlen szeretet. A lehetőségeihez mérten fekete tehenet is ajándékozhat a bráhmanának, különösen olyannak, aki alaposan ismeri a védikus szentírások parancsait. Ajánljon fel neki szezámmagvakkal teli edényt is.

Ó, magasztos Dálbhja Muni, a fekete szezámmag különösen alkalmas a hivatalos imádathoz és a tűzáldozatokhoz, míg a fehér vagy barna szezámmag arra való, hogy egy képzett bráhmana megegye. Aki ezen a szent Szat-tila Ekádasin mindkét fajta szezámmagot biztosítja, a mennyei bolygókra emelkedik ezerszer annyi évre, mint amennyi mag termett volna, ha az elajándékozott magvakat elvetették volna a földbe, és azok érett, magvakat termő növényekké fejlődtek volna.

Ezen az Ekádasin tiszta hitű ember szezámmagvakkal kevert vízben fürödjön, szezámmag kenőcsöt dörzsöljön a testére, szezámmagvakat ajánljon fel áldozatképpen, szezámmagvakat egyen, szezámmagvakat adományozzon, és fogadja el a kegyesen neki ajándékozott szezámmagvakat. A lelki megtisztulásra e hat (szat) módon használják fel a szezámmagvakat (tila) ezen az Ekádasin. Ezért nevezik Szat-tilá Ekádasinak.

A nagy Devarsi Náradadzsí megkérdezte egyszer az Istenség Legfelsőbb Személyiségét, Sri Krisnát:

\- Ó, hatalmas karú Úr, aki olyan jóságos vagy szerető bhaktáidhoz, kérlek, fogadd el a legalázatosabb tiszteletemet. Ó Jádava, kérlek mondd el nekem, hogy a Szat-tilá Ekádasi megtartása milyen eredményt hoz? - Az Úr Sri Krsna válaszolt:

\- Ó, kétszer születettek legjobbja, elmondok neked egy eseményt, amelynek személyesen a tanúja voltam. Valamikor réges-régen élt ezen a földön egy öreg bráhmani, aki minden nap imádott engem, és az érzékein is tudott uralkodni. Hűségesen megtartott számos böjtöt, különösen az ünnepnapjaimon, és teljes odaadással, minden személyes indíték nélkül szolgált engem. Egészen sovány és gyenge lett a szigorú böjtöléstől. Adományokat adott a bráhmanáknak és a fiatal lányoknak, és már azt tervezte, hogy elajándékozza a házát is. Ó, bráhmanák legjobbja, bár ez a lelki gondolkodású asszony érdemes embereknek adta kegyes adományait, megvolt az a különös szokása, hogy ételt soha nem adott bráhmanáknak vagy félisteneknek. Elgondolkodtam ezen a furcsa mulasztáson.

\- Ez a nemes asszony teljesen megtisztult azáltal, hogy minden kedvező alkalommal böjtölt, és nagyon komoly, odaadó imádatot ajánlott fel nekem. Ezért bizonyára érdemessé vált arra, hogy elérje hajlékomat, ahová közönséges személyek nem léphetnek be.

Lejöttem erre a bolygóra, hogy megvizsgáljam. Az Úr Siva egyik követőjének álcáztam magam, nyakam körül koponyafüzérrel, és alamizsnás szilkével a kezemben. Amikor odamentem hozzá, azt kérdezte tőlem:

\- Ó, tiszteletreméltó, mondd meg őszintén, miért jöttél elém? - Így feleltem:

\- Ó, szép hölgy, azért jöttem, hogy egy kis szent alamizsnát kapjak tőled. - Erre haragosan behajított egy tömör sárrögöt az alamizsnás szilkémbe! Ó, Nárada, sarkon fordultam és visszatértem a hajlékomba; egészen elképesztett, hogyan keveredik a nagylelkűség és a fukarság ebben a nemes bráhmaniban.

Végül ez az önsanyargatásokat vállaló hölgy a saját testében jutott el a lelki világba, akkora erőfeszítést tett a böjtölésben és az adományozásban. Mivel sárrögöt ajánlott fel nekem, ezt változtattam gyönyörű házzá. Ebben a házban azonban, ó Nárada, egyáltalán nem voltak sem ehető magvak, sem bútorok vagy díszek, és amikor a hölgy belépett, csak a csupasz falakat találta. Ezért dühösen jött oda hozzám:

\- Mennyit böjtöltem az ünnepnapjaidon, a testem egészen lesoványodott, elgyengült. Olyan sokféle módon imádtalak és imádkoztam hozzád, hiszen valóban te vagy minden világegyetem ura és védelmezője. Ennek ellenére mégsem látható az új házamban sem étel, sem gazdagság, ó, Dzsanárdana. Miért van ez? - Így válaszoltam:

\- Kérlek, térj vissza a házadba. Nemsokára eljönnek hozzád a félistenek feleségei, nagyon kíváncsiak arra, ki érkezett ide, de ne nyiss nekik ajtót, amíg el nem mondják neked, mennyire dicsőséges és fontos a Szat-tila Rkádasi.

Ezt hallván a hölgy visszatért házába. Hamarosan megérkeztek a félistenek feleségei, és kórusban így szóltak hozzá:

\- Ó szép hölgy, eljöttünk, hogy meglátogassunk. Ó kegyes hölgy, kérlek, nyiss ajtót, hadd lássunk téged. - A hölgy így felelt:

\- Ó kedveseim, ha azt akarjátok, hogy kinyissam ezt az ajtót, el kell mondatok nekem, milyen érdemet szerez az, aki megtartja a Szat-tilá Ekádasi szent böjtjét. - Mindegyikük hallgatott, majd elment.

Később mégis ismét visszatértek a házához, és az egyik asszony nagyon szépen elmagyarázta, milyen fenséges ez a szent Ekádasi. Amikor a hölgy végre kinyitotta az ajtót, látták, hogy se nem félistennő, se nem Gandharvi, se nem női démon, se nem Nága-patni. Pusztán egy közönséges hölgy.

Ettől fogva a hölgy megtartotta a Szat-tilá Ekádasit, amely egyszerre ajándékoz meg az anyagi élvezettel és a felszabadulással, ahogyan azt az egyik félisten felesége elmondta neki. Meg is kapta azokat a gyönyörű bútorokat és magvakat, amelyeket elvárt az otthonában. Még hajdanvolt anyagi teste is átváltozott szépséges, gyönyörű arcú lelki formává. A Szat-tilá Ekádasi kegyelméből a hölgy és lelki világbeli új otthona ragyogóan pompásak lettek, csak úgy szikrázott rajtuk az arany, ezüst, ékszer és gyémánt.

\- Ó, Náradadzsí, az Ekádasit nem látványosan, kapzsiságból kell megtartani, azzal a reménnyel, hogy gazdagságot szerezzen valaki ilyen becstelen módon. Önzetlenül ajándékozzunk szezámmagvat, ruhát és ételt, a lehetőségeknek megfelelően, és aki így cselekszik, biztos, hogy születésről születésre jó egészséget és emelkedett lelki tudatot kap. Végül elnyeri a felszabadulást, beléphet az Úr legfelsőbb hajlékába, hogy élvezze azt. Ez a véleményem, ó, legjobb a félistenek között.

Pulaszja Rsi ekképpen vonta le a következtetést:

\- Ó, Dálbhja Muni, aki megfelelően, nagy hittel tartja meg a csodálatos Szat-tilá Ekádasit, megszabadul mindenféle lelki, elmebeli, fizikai, társadalmi és intellektuális szegénységtől, de mindenféle balszerencsétől és rossz ómentől is. Kétségtelenül minden múltbeli bűnétől megszabadul az, aki adományozással, áldozatokkal vagy azzal tartja meg ezt az Ekádasi böjtöt, hogy szezámmagvakat eszik. Nem kell töprengeni azon, ez miként történik. Az a ritka lélek, aki megfelelően végzi az adományozást, a helyes odaadó szolgálat szellemében és a védikus utasítások szerint, teljesen megszabadul minden bűnös visszahatástól, s hazatér a lelki világba, vissza Istenhez.

Így végződik a Mágha-krsna Ekádasi vagy Szat-tilá Ekádasi dicsőségének története, a Bhavisja-uttara Puránából.

Megjegyzések:

1. Bár a lelki világból teljesen hiányzik a harag és az anyagi vágy, Sri Krsna úgy intézte, hogy a hölgy így érezzen, és feltárulhasson a Szat-tilá Ekádasi dicsősége.

2. Egy vaisnava számára az adományozás annyi, mint Krsna-tudatban adni, ez különösen a Hare Krsna mantra éneklése. Ahogyan Sri Csaitanja Maháprabhu mondta, eka bar szo mukhehari bol bhái... e mátra bhiksá csái: "Ó testvérem, kérlek, legalább egyszer énekeld a Hare Krsnát... Ez az egyetlen alamizsna, amit kérek." Ha egy családos bhakta megengedheti magának, ajándékozhat szezámmagvat, ruhákat vagy ételt egy arra érdemes személynek, ez azonban nem kötelező.

## Bhaimi Ekadashi

(Jaya Ekadashi)

Gaura paksha, Madhava (Magha) masa

Judhisthira Maharadzsa így szólt:

\- Ó, urak Ura, Sri Krsna, minden dicsőség neked! Ó, világegyetem ura, egyedül te vagy a forrása a négyféle élőlénynek - azoknak, akik tojásból, izzadságból, magvakból és anyaméhből születtek. Egyedül Te vagy mindennek az alapvető oka, ó Uram, és ezért Te vagy a teremtő, a fenntartó és az elpusztító.

Uram, olyan kegyesen elmagyaráztad nekem a Szat-tilá Ekádasi néven ismert kedvező napot, amely Mágha hónap (január-február) sötét felére esik. Most kérlek, magyarázd el azt az Ekádasit, amely e hónap világos felében van. Milyen néven ismerik, hogyan kell megtartani? Melyik múrtit kell imádni ezen a fenséges napon, amely olyan kedves neked?

Az Úr Sri Krsna így válaszolt:

\- Ó, Judhisthira, örömmel beszélek neked arról az Ekádasiról, amely Mágha hónap világos felére esik. Ez az Ekádasi minden bűnös visszahatást megsemmisít és minden démonikus befolyást elhomályosít, ami megérinti a szellemi lelket. Dzsajá Ekádasiként ismerik, és a kísértet-lét nagy terhétől szabadítja meg azt a szerencsés lelket, aki ezen a szent napon böjtöl. Nincs ennél jobb Ekádasi, mert ez valóban megszabadít a születéstől és a haláltól. Nagyon gondosan és szorgalmasan kell megtartani. Ezért arra kérlek, ó, Pándava, hallgass engem nagyon figyelmesen. Elmesélek neked ezzel az Ekádasival kapcsolatosan egy nagyon csodálatos történelmi eseményt, amelyet a Padma Puránában már említettem.

Valamikor régesrégen az Úr Indra nagyon szépen uralkodott királyságába a mennyei bolygókon, az ott élő félistenek igen boldogan és elégedetten éltek. A páridzsáta virágokkal gyönyörűen felékesített Nandana erdőben Indra akkor itta a nektárt, amikor csak kedve tartotta, és ötven millió mennyei leány, az apszarák szolgálatát élvezte, akik extatikusan táncoltak az ő örömére.

Puspadanta vezetésével rengetegen énekeltek páratlanul édes hangon. Köztük volt Indra fő zenésze, Csitraszena a felesége, Málini és szép fia, Máljaván társaságában. Káma éles nyilai átfúrták az egyik apszará, Puspavati szívét, és hirtelen nagyon vonzódni kezdett Máljavánhoz. A fiút egészen lenyűgözte a leány gyönyörű teste és arca, valamint szemöldökeinek varázslatos játéka.

Ó, király, figyelj jól, most elmondom, milyen ragyogó szépség volt Puspavati. Páratlanul kecses karjainak ölelése olyan finom volt, mint a selyem pányváé; arca a holdhoz hasonlított, lótuszvirág szemei csaknem bájos füléig értek, melyeket csodálatos fülkarikák díszítettek. Vékony, felékszerezett nyaka akár a kagyló, a dereka nagyon karcsú, akkora, mint egy ököl. A csípője széles, combjai pedig olyanok, mint a banánfa törzsek. Természetesen gyönyörű vonásait még jobban kiemelték a káprázatos ékszerek és ruhák. Mellei hetykén álltak, lábainak látványa a frissen nyíló piros lótuszvirágokéra hajazott.

Máljavánt azonnal megbabonázta Puspavati mennyei szépsége. Azért jöttek, hogy örömöt szerezzenek az Úr Indrának varázslatos énekükkel és táncukkal, de mivel Káma, a megszemélyesített kéjvágy nyilai átfúrták a szívüket, annyira beleszerettek egymásba, hogy képtelenek voltak illő módon énekelni vagy táncolni a mennyei birodalom ura és mestere előtt. A kiejtésük rossz volt, a ritmusuk hanyag. Az Úr Indra azonnal látta, mi a hibák oka. A hangzavar sértette a fülét, nagyon dühös lett, így rájuk kiáltott:

\- Haszontalan bolondok! Úgy tesztek, mintha nekem énekelnétek, de a valóságban teljesen belebolondultatok egymásba. Gúnyt űztök belőlem! Megátkozlak benneteket, hogy gonosz szellemekként (pisácsin) szenvedjetek. Menjetek le a földre, mint férj és feleség, és arassátok le sértésetek visszahatásait.

A kemény szavak hallatán Máljaván és Puspavati torkárra forrott a szó, hirtelen elkomorultak, majd a mennyei királyságból, a szépséges Nandana erdőből leestek a Föld bolygóra, a Himalája egyik csúcsára. Mérhetetlenül elszomorodtak, mennyei értelmüket rendkívül megcsappantotta Indra tüzes átka, elvesztették ízlelési és szaglási képességüket, de még a tapintás érzékét is. Olyan hideg volt és olyan magasan vacogtak a Himalája hó- és jégsivatagában, hogy még a felejtést hozó alvást sem élvezhették.

Céltalanul kóboroltak fel és alá ebben a zord magashegységben, és pillanatról pillanatra jobban szenvedtek. Még ha be is húzódtak egy barlangba, a hóesés és a hideg miatt a foguk szüntelenül vacogott, félelmükben és zavarodottságukban égnek állt a hajuk.

Ebben az elmondhatatlanul kétségbeejtő helyzetben Máljaván így szólt Puspavatihoz:

\- Milyen gyalázatos bűnt követtünk el, hogy ebben a pisácsa testben kell szenvednünk, ebben a lehetetlen környezetben? Ez maga a pokol. Bár a pokol nagyon ádáz, mi itt még nagyobb szenvedésen megyünk keresztül. Ezért nagyon is egyértelmű, hogy soha, semmilyen bűnt nem szabad elkövetni.

Az elhagyatott szerelmesek alig vonszolták magukat a havon és a jégen. Nagy szerencséjükre azonban ez a nap éppen Dzsajá Ekádasi volt, Mágha hónap világos felének Ekádasijára esett. Mivel nagy nyomoróságukban eszükbe sem jutott, hogy vizet igyanak, megöljenek egy vadállatot, vagy akár egyenek abból a pár gyümölcsből és levélből, amit abban a nagy magasságban találhattak volna, a minden ételtől és italtól való tartózkodással öntudatlanul is megtartották az Ekádasit. Nagy bajukban Máljaván és Puspavati összeestek egy pipál fa alatt, és meg sem próbáltak felkelni. Ekkorra a Nap már lenyugodott.

Az éjszaka még hidegebb és sanyarúbb volt, mint a nappal. Reszkettek a jeges hóesésben, fogaik egy ritmusban csendültek össze a nagy vacogástól, és amikor már egészen dermedtté váltak a hidegtől, csak azért ölelték át egymást, hogy valamennyi meleghez jussanak. Karjaik összefonódtak, de sem az alvást, sem a nemi életet nem tudták élvezni. Egész éjszaka így szenvedtek, Indra nagy átkától sújtva.

Ó, Judhisthira, a véletlenül megtartott Ékádasi böjt kegyelméből, és mert egész éjjel ébren maradtak, áldásban részesültek. Kérlek, hallgasd meg, mi történt a következő napon. Amikor felvirradt Dvádasi napja, Máljaván és Puspavati megszabadultak démonikus formáiktól, és megint gyönyörű, káprázatos ékszereket és ruhákat viselő mennyei lényekké váltak. Amint elképedve egymásra tekintettek, leszállt mellettük egy mennyei repülőgép (vimána). A mennyek lakóinak kórusa magasztalta őket, amint beszálltak a szépséges repülőgépbe és egyenesen a mennyei világba repültek mindenki jó kívánságának szárnyán. Máljaván és Puspavati hamarosan megérkeztek Amarávatiba, az Úr Indra fővárosába. Azonnal uruk elé siettek, és vidáman a hódolatukat ajánlották neki. Az Úr Indra megdöbbenten látta, hogy még csak most kárhoztatta őket arra, hogy a mennyei királyságtól nagy-nagy messzeségben démonokként szenvedjenek, de ők máris visszakapták eredeti formájukat. Megkérdezte tőlük:

\- Milyen rendkívül érdemdús dolgot hajtottatok végre, hogy az átkom után ilyen gyorsan letetettétek pisácsa testeteket? Ki oldozott fel benneteket ellenállhatatlan átkom alól? - Máljaván így felelt:

\- Ó, Uram, az Istenség Legfelsőbb Személyisége, az Úr Vászudeva kegyelméből és a Dzsajá Ekádasi befolyására szabadultunk meg a pisácsák szenvedésétől. Ez az igazság, ó, uram. Boldogan visszanyertük korábbi helyzetünket, mert odaadó szolgálatot végeztünk az Úr Visnunak, és megtartottuk a Dzsajá Ekádasit, a neki legkedvesebb napot. - Indra így szólt:

\- Mivel a Legfelsőbb Urat, Kesavát szolgáltátok az Ekádasi megtartásával, azt is kiérdemeltétek, hogy én imádjalak benneteket. Látom, hogy teljesen megtisztultatok a bűntől. Dicséretre érdemes lesz az, és még én is imádni fogom, aki odaadó szolgálatot végez az Úr Sri Harinak vagy az Úr Sivának. Efelől nincs kétség.

Ezután az Úr Indra elengedte Máljavánt és Puspavatit, hogy élvezzék egymást és bejárják a mennyei bolygót.

Ezért, ó, Judhisthira, szigorúan meg kell tartani a böjtöt az Úr Hari napján, különösen Dzsajá Ekádasin, amely még egy kétszer született bráhmana gyilkosságának a bűnétől is megszabadít. Az a nagy lélek, aki ezt a böjtöt teljes hittel és odaadással megtartja, valójában már elvégzett mindenféle adományozást, bemutatott mindenféle áldozatot, és megfürdött valamennyi szent zarándokhelyen. A Dzsajá Ekádasin való böjtölés feljogosítja arra, hogy Vaikunthán lakozzon és végtelen boldogságot élvezzen sok milliárd jugán át - sőt örökkön örökké. Ó, nagy király, aki csak hall vagy olvas Dzsajá Ekádasi dicsőségéről, annyi áldásos érdemet nyer, mintha elvégzett volna egy Agnisztoma áldozatot, melynek során a Száma-veda himnuszait recitálják.

Így végződik a Márga-sukla Ekádasi vagy Dzsajá Ekádasi dicsőségének története, a Bhavisja-uttara Puránából.

## Vijaya Ekadashi

(Phalguna Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Govinda (Phalguna) masa

Judhisthira Maharadzsa így szólt:

\- Ó, Úr Sri Krsna, ó Vaszudeva dicső fia, kérlek, légy kegyes hozzám, és beszélj nekem arról az Ekádasiról, amely Phálguna hónap (február-március) sötét felére esik.

Az Úr Sri Krsna így válaszolt:

\- Ó, Judhisthira, királyok királya, örömmel beszélek neked erről a nagy böjtről, amelyet Vidzsajá Ekádasi néven ismernek. Aki szigorúan megtartja, sikert ér el ebben az életben és a következőben is. Valamennyi bűne megsemmisül annak, aki ezen az Ekádasin böjtöl és hall fenséges dicsőségéről.

Egyszer Nárada Muni a Vidzsajá Ekádasi felől kérdezte a lótuszon ülő Úr Brahmát. Nárada így szólt:

\- Ó, félistenek legjobbja, kérlek, mondd meg nekem, milyen érdemet nyerhet az, aki teljes hittel megtartja a Vidzsajá Ekádasit. - Nárada nagyapja ezt felelte:

\- Kedves fiam, ez a kiváló böjtnap tiszta, és minden bűnt megsemmisít. A mai napig még sosem mondtam ezt el senkinek, de te minden kétségen kívül megértheted, hogy ez az Ekádasi megajándékoz a neve által jelzett eredménnyel (vidzsajá jelentése "győzelem"). Amikor az Úr Rámát tizennégy évre az erdőbe száműzték, Ő, isteni fivére, Laksmana és Szíta istennő koldusokként éltek Pancsavatiban. Rávana elrabolta Szítát, és Rámát látszólag teljesen összezavarta a bánat. Miközben szeretett hitvestársát kereste, találkozott a haldokló Dzsatájuval, majd megölte ellenségét, Kabandhát. A nagy bhakta-keselyű Dzsatáju még elmondta Rámának, hogyan rabolta el a feleségét Rávana, azután visszatért Vaikunthára.

Az Úr Ráma és Szugriva, a majmok királya barátok lettek. Együtt szedték össze a majmok és a medvék nagy hadseregét, és elküldték Hanumándzsít Sri Lankára, ahol az asóka-kertben megláthatta Dzsánakít, Szítá-devit. Átadta neki Ráma üzenetét, majd visszatért Rámához hitvese üzenetével, és ezzel nagy szolgálatot tett a Legfelsőbb Úrnak.

Szugriva segítségével az Úr Ráma Sri Lanka felé haladt. Amikor megérkezett a majmok hadseregével az óceán partjára, ráeszmélt, hogy a víz rendkívül mély. Ezért így szólt Laksmanához:

\- Ó, Szumitrá fia, hogyan nyerhetnénk elegendő érdemet ahhoz, hogy átkeljünk ezen a hatalmas óceánon, Varuna mérhetetlen hajlékán? Úgy látom, nem lesz könnyű átkelni, hiszen csak úgy nyüzsögnek a benne a cápák és egyéb ragadozó halak. - Laksmana így válaszolt:

\- Ó, valamennyi lény között a legjobb, az összes félisten eredete, ó legelső személyiség, Bakaládálbhja, a nagy bölcs egy szigeten él, innen csak négy mérföldnyire. Ó, Rághava, olyan idős és bölcs, hogy már nagyon sok Brahmá érkezését és távozását látta. Kérdezzük meg őt, hogyan érhetjük el biztonságosan a célunkat!

Ráma és Laksmana elmentek a páratlan Bakadálbhja Muni szerény ásramájába. Amint a két Úr a közelébe ért, felajánlották neki tiszteletteljes hódolatukat, mintha második Visnu lenne. Bakadálbhja azonban megértette, hogy Ráma valójában az Istenség Legfelsőbb Személyisége, akinek megvan a maga oka arra, miért jelent meg emberi lényként a földön.

\- Ó, Ráma – szólt Bakadálbhja – ó, legjobb az emberi lények között, miért jöttél el alantas hajlékomba? - Az Úr ekképpen így válaszolt:

\- Ó, nemes, kétszer született bráhmana, idejöttem az óceán partjára a majmok és a medvék hadseregével, hogy átkeljünk a tengeren, meghódítsuk Lankát és legyőzzük a démonok hordáját. Ó, legnagyobb bölcs, kérlek, légy kegyes hozzám, és mondd meg nekem, hogyan kelhetek át ezen az óceánon. Ezért jöttem el ma hozzád. A bölcs így válaszolt:

\- Ó, Úr Ráma, elmondom neked, melyik a legkiválóbb böjt, amelynek megtartásával biztosan le fogod győzni Rávanát és dicsőséged örökké fennmarad. Kérlek, hallgasd teljes figyelemmel.

Az Ekádasi előtti napon készíts egy vizes óedényt aranyból, ezüstből, vagy akár rézből. Ha ezeket a fémeket nem tudod beszerezni, az agyag is jó lesz. Töltsd meg az edényt tiszta vízzel, aztán díszítsd fel nagyon szépen mangólevelekkel, fedd le, és tedd egy szent oltár mellé egy hét magféléből álló halomra. Ezután végy reggeli fürdőt, díszítsd fel a vizesedényt virágfüzérekkel és szantálpéppel, fedele mélyedésébe pedig rakj árpát, gránátalmát és kókuszdiót. Ekkor nagy szeretettel és odaadással imádd a vizesedény-murtit, és ajánlj fel neki füstölőt, szantálpépet, virágokat, ghí lámpást és egy tál nagyon finom ételt. Virrassz egész éjjel a szent edény mellett. Az árpával stb. megtöltött fedelére helyezd el az Úr Nárájana arany múrtiját.

Ékádasi hajnalán végy reggeli fürdőt, aztán díszítsd fel a vizesedényt finom szantálpéppel és virágfüzérekkel. Ezután imádd az edényt elsőosztályú füstölővel, szantálpéppel és ghí lámpával, tégy nagy odaadással sokféle főtt ételt, gránátalmát és kókuszdiót a vizesedény mellé. Ezután maradj ébren egész éjjel.

Dvádasi hajnalán vidd el a vizesedényt egy szent folyó vagy akár egy kis tó partjára. Miután megfelelően imádtad, ó, Királyok Királya, ajánld fel az összes felsorolt dologgal együtt egy tiszta, a védikus tudományban jártas bráhmanának. Ha így tartod meg a Vidzsajá Ekádasit, katonai parancsnokaiddal együtt, bizonyos, hogy mindenképpen győzedelmeskedni fogsz!

Az Úr Rámacsandra, az Istenség Legfelsőbb Személyisége pontosan úgy tett, ahogyan Bakadálbhja Muni utasította, és így a démonok összes seregét legyőzte. Mindenki diadalmas lesz ebben a halandó világban, aki a Vidzsajá Ekádasit eképpen tartja meg, és miután elhagyta ezt a világot, örökre Isten királyságában marad.

Ó, Nárada fiam, ebből a történetből megértheted, miért kell kellő módon megtartani az Ekádasi böjtöt, szigorúan követve a szabályokat és az előírásokat. Ennek a böjtnek elég nagy a hatalma ahhoz, hogy eltöröljön minden bűnös visszahatást, még a legszörnyűbbeket is!

Sri Krisna hozzátette:

\- Ó, Judhisthira, aki csak hallja vagy olvassa ezt a történetet, éppen olyan nagy érdemet nyer, mint az, aki bemutat egy lóáldozatot.

Így végződik a Phálguna-krsna Ekádasi avagy Vidzsajá Ekádasi dicsőségének története, mely a Szkanda Puránából származik.

Megjegyzés:

1. Szugriva egy hatalmas majom, Indra és Ahiljá fia volt. Ahiljá Gautamának, az Úr Brahmá elméjéből megjelent hét bölcs egyikének volt a felesége. Indra Gautamának álcázta magát, és elcsábította Ahilját, aki azt az áldást kapta, hogy soha sem lesz több, mint tizenhat éves. A világ legszebb hölgye volt, a napisten és Indra is beleszerettek. Indra és a napisten egymás után keresték fel Gautama formájában, egyesültek vele, és ilyen módon született meg Szugriva illetve Váli.

Szugríva és Váli először olyanok voltak, mint az emberi lények, de amikor Gautama felfedezte a felesége hűtlenségét, minkét fiút behajította az óceánba, mondván. "Ha nem az én fiaim vagytok, váljatok majmokká!" Így aztán majmokká lettek. Szugríva segített barátjának, Rámának, hogy megtalálja Szítát, és viszonzásul Ráma is segített Szugrívának, hogy visszaszerezze a királyságát, Kiskindhát a fivérétől, Válitól.

2. Csanakja Pandit ezt mondja Gautama feltűnően szép feleségéről:

rinakartá pitci satruh

mátá csa vjabhicsárini

bhárjá rúpavati satruh

putra satruh kupanditah

"Ebben a világban az embernek négy ellensége van: az apa, aki eladósodott, az anya, aki olyan, mint egy prostituált, a szép feleség, és a fiú, akit nem érdekel a lelki élet." A szép feleség ellenség, mert sok más férfi vonzódik hozzá."

3. A hét mag: árpa, búza, rizs, kukorica, csicseriborsó, kukani és dál (vagy borsó).

## Amalaki Ekadashi

(Phalguna shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Govinda (Phalguna) masa

Mándhátá király egyszer így szólt Vaszistha Munihoz:

\- Ó, nagy bölcs, légy kegyes hozzám, és beszélj nekem egy olyan szent böjtről, amelynek örökre hasznát veszem. - Vaszistha Muni eképpen válaszolt:

\- Ó, király, kegyeskedj meghallgatni, mit mondok neked a valamennyi böjtnap közül a legjobbról, az Amalaki Ekádasiról. Aki hittel megtartja a böjtöt ezen az Ekádasin, hatalmas gazdagságot nyer, megszabadul mindenféle bűn hatásától, és eléri a felszabadulást. Ezen az Ekádasin a böjtölés jobban megtisztít, mint az, ha ezer tehenet adományoznak egy tiszta bráhmanának. Ezért kérlek, hallgasd figyelmesen, amint elmondom neked egy vadász történetét, aki annak ellenére, hogy naponta ártatlan állatokat ölt meg a megélhetéséért, mégis elérte a felszabadulást azzal, hogy az Ámalaki Ekádasi napján böjtölt, és követte az imádat előírt szabályait és utasításait.

Volt egyszer egy Vaidisá nevű királyság, ahol az összes bráhmana, ksatrija, vaisja és súdra egyaránt a védikus tudás birtokában volt, nagy testi erővel és kiváló értelemmel rendelkezett. Ó, oroszlán a királyok között, az egész királyság zengett a védikus hangoktól, egyetlen polgár sem volt ateista, és senki nem követett el bűnt. Ebben a királyságban Szóma, a Hold dinasztiájának egyik tagja, Pásabinduka király uralkodott, akit Csitraratha néven is ismertek. Azt mondják, a nagyon vallásos és igazságos Csitraratha király olyan erős volt, mint ezer elefánt, dúskált a pénzben, a védikus bölcsesség hat ágát pedig tökéletesen ismerte .

Csitraratha Maharadzsa uralkodása alatt a királyságban senki sem tett kísérletet arra, hogy másnak a dharmáját (kötelességét) teljesítse, olyan tökéletesen végezte a saját dharmáját az összes bráhmana, ksatrija, vaisja és súdra. Sem fukar, sem szűkölködő embert nem lehetett látni az országban, amelyet soha sem sújtott aszály vagy árvíz. Mi több, az egész királyságban nem ismerték a betegséget, és mindenki jó egészségnek örvendett. Az emberek az Istenség Legfelsőbb Személyiségének, az Úr Visnunak ajánlott szerető, odaadó szolgálatba merültek, éppen úgy, ahogyan a király, aki még külön szolgálatot is végzett az Úr Sivának. Ezenkívül mindenki havonta kétszer böjtölt Ekádasin.

Ó, királyok királya, Vaidisá polgárai hosszú éveken át nagy boldogságban és jólétben éltek. A materialista vallás minden változatával felhagyva teljesen átadták magukat a Legfelsőbb Úr, Hari szerető szolgálatának. Történt egyszer, Phálguna havában, hogy az Ámalaki Ekádasi szent böjtje összekapcsolódott a Dvádasival. Csitraratha király belátta, hogy ez a böjtnap különösen előnyös lesz, ezért ő is és Vaidisá polgárai is nagyon szigorúan, valamennyi szabályt és előírást követve tartották meg ezt a szent Ekádasit.

A király és valamennyi alattvalója megfürdött a folyóban, majd az Úr Visnu templomába mentek, ahol egy Amalaki fa nőtt. Először a király és az összes vezető bölcs felajánlott a fának egy vízzel telt edényt, majd nagyon szép baldachint, cipőket, aranyat, gyémántokat, rubinokat, gyöngyöket, zafírokat és illatos füstölőket. Ezután az Úr Parasurámát tisztelték meg ezekkel az imákkal:

\- Ó, Úr Parasuráma! Ó, Renuká fia! Ó, mindenkinek tetsző, ó világok felszabadítója, jöjj el kegyesen az Amalaki fa alá, és fogadd el alázatos hódolatunkat. - Ezután az Amalaki fához imádkoztak:

\- Ó, Amalaki, az Úr Brahmá sarja, te mindenféle bűnös visszahatást el tudsz pusztítani. Kérünk, fogadd tiszteletteljes hódolatunkat és ezeket a szerény ajándékokat. Ó, Amalaki, te magad vagy a Brahman formája, és egykor maga az Úr Rámacsandra imádott téged. Ezért aki csak körüljár, azonnal megszabadul az összes bűnétől!

E kiváló imák felajánlása után Csitraratha király és alattvalói egész éjjel virrasztottak, imádkoztak és végezték az imádatot a szent Ekádasi böjtre vonatkozó szabályok szerint. A böjt és ima e kedvező időszakában egy nagyon vallástalan ember közeledett hozzájuk, olyasvalaki, aki állatok megölésével tartotta fenn magát és a családját. A fáradtság és bűnök terhe alatt roskadozó vadász látta, amint Vaidisá királya és polgárai úgy tartják meg az Amalaki Ekádasit, hogy egész éjjel ébren maradnak, böjtölnek, és az Úr Visnut imádják a gyönyörű erdőségben, amelyet káprázatosán megvilágított a sok-sok lámpa. A vadász elrejtőzött a közelben, és azon tűnődött, mi az a rendkívüli látvány, ami a szeme elé tárult.

\- Mi folyik itt? - kérdezte magában. Látta, hogy a bájos erdőben, a szent Amalaki fa alatt az Úr Dámodara múrtiját imádják egy vizesedény fölött, hallotta, hogy a bhakták az Úr Sri Krisna transzcendentális formáit és kedvteléseit leíró szent dalokat énekelik. Ez a vadász, aki rendíthetetlenül és vallástalanul gyilkolta az ártatlan madarakat és állatokat, szándéka ellenére az egész éjjelt nagy álmélkodásban töltötte el, miközben figyelte az Ekádasi ünnepséget és hallgatta az Úr magaszalását.

A király és kísérete - ideértve az udvari bölcseket és az összes polgárt – napfelkelte után hamarosan befejezték az Ekádasit, majd visszatértek Vaidisá városába. A vadász is visszament a kunyhójába, és boldogan elköltötte ételét. Idővel meghalt, de annyi érdemet gyűjtött össze azzal, hogy böjtölt az Amalaki Ekádasin, hallotta az Istenség Legfelsőbb Személyiségének dicsőítését, valamint egész éjjel ébren maradt, hogy nagy királyként született újra, aki sok-sok kocsival, elefánttal, lóval és katonával rendelkezett. Vidúratha királynak lett a fia, Vaszúratha néven, és Dzsajanti királyságában uralkodott.

Az erős Vaszúratha király nem ismerte a félelmet, ragyogott, mint a Nap, külseje szép volt, mint a Hold. Ereje Visnuéhoz hasonlatos volt, megbocsátó lett, mint maga a Föld. Sokat adományozott, mindig igazat mondott, szeretettel és odaadással szolgálta a Legfelsőbb Urat, Sri Visnut. Ezért nagyon jártassá vált a védikus tudásban. Mindig aktívan lefoglalta magát az államügyekkel, kiválóan gondját viselte alattvalóinak, mintha csak a saját gyermekei lettek volna. Senkiben sem szerette a büszkeséget, és amint ilyet látott, azonnal porrá zúzta. Sokféle áldozatot mutatott be, és mindig biztosította, hogy királyságában a szűkölködők elegendő adományhoz jussanak.

Egy napon Vaszúratha király a dzsungelben vadászott, letért az ösvényről és eltévedt. Vándorolt egy ideig, végül kimerülten megpihent egy fa alatt, és karját párnaként használva elaludt. Miközben aludt, egy barbár törzs néhány tagja talált rá. Már régóta ellenségességet éreztek iránta, és most egyszerre azon kezdtek vitatkozni, hogyan öljék meg.

\- Azért kell céltalanul ide-oda kóborolnunk, mint az őrülteknek, mert legyilkoltatta az apánkat, anyánkat, sógorainkat, unokáinkat, unokatestvéreinket és nagybátyáinkat. - Így szólván már-már készen álltak arra, hogy megöljék Vaszúratha királyt különféle fegyvereikkel, lándzsákkal, kardokkal, nyilakkal és misztikus kötelekkel.

Ezek a halálos fegyverek azonban még csak meg sem tudták érinteni az alvó királyt, amitől a műveletlen, kutyaevő törzs tagjai megrémültek. Félelmük elvette az erejüket, rövidesen még az a kis eszük is odalett, ami volt, zavarukban és gyengeségükben csaknem elvesztették az eszméletüket. Hirtelen megjelent egy gyönyörű asszony a király testéből, és teljesen rémületbe kergette a bennszülötteket. A hölgyet sok-sok ékszer díszítette, csodálatos illatot árasztott, pompás virágfüzért viselt a nyakában, szemöldökét pedig ádáz haragban vonta össze, tűzvörös szeme lángolt, és olyannak tűnt, mint maga a halál. Lángoló csakrájával gyorsan végzett a törzsi vadászokkal, akik megpróbálták álmában megölni a királyt.

Ekkor az uralkodó felriadt, meglátta a körülötte fekvő halottakat és megdöbbent. Tűnődni kezdett:

\- Ezek mind nagy ellenségeim voltak. Ki ölte meg őket ilyen heves erőszakkal? Ki az én nagy jótevőm? - Ebben a pillanatban hangot hallott az égből:

\- Azt kérded, ki segített neked. Nos, ki az a személy, aki egyedül képes arra, hogy nagy bajában bárkit megsegítsen? Nem más Ő, mint Sri Kesava, az Istenség Legfelsőbb Személyisége. Ő, aki mindenkit megment, aki önző indíték nélkül nála talál menedéket.

E szavak hallatán Vaszúratha királyt teljesen hatalmába kerítette az Istenség Személyisége iránti szeretet. Visszatért a fővárosába, és ott úgy uralkodott, mint egy második Indra, egyáltalán minden akadály nélkül.

A tiszteletreméltó Vaszistha Muni hozzátette:

\- Ezért, ó, Mádhátá király, aki ezt a szent Ámalaki Ekádasit megtartja, olyan sok vallási érdemet nyer, hogy kétségkívül eljut az Úr Visnu legfelsőbb hajlékába.

Így végződik a Phálguna-sukla Ekádasi vagy Ámalaki Ekádasi dicsőségének története, a Brahmánda Puránából.

Megjegyzés:

A védikus bölcsesség hat ága: (1) Dzsaimini Karma-mimámszá rendszere, (2) az Úr Kapila, Devahúti fia Szánkhja rendszere, (3) Gautama és Kanada Njája filozófiája, (4) Astávakra Májáváda filozófiája, (5) Patandzsali Jóga-szútrái és (6) Srila Vjászadeva Bhágavata filozófiája.

## Padmini Ekadashi

Gaura paksha, Purushottama masa

Judhisthíra így szólt:

\- Ó Krsna! Ó, Dzsanárdana! Kérlek, mondd el nekem, hogyan hívják azt az Ekádasit, amely a szökőév plusz hónapjában a növekvő hold idejére esik. Milyen folyamattal kell megtartani ezt az Ekádasit, és milyen érdemet szerez az, aki megtartja?

Az Úr Krsna így válaszolt:

\- Ó király! E szent Ekádasi neve Padminí Ekádasi. Az, aki szigorúan megtartja, visszatér az Úr Padmanabha hajlékába. Ez az Ekádasi eltöröl minden bűnös visszahatást. Még az Úr Brahmá sem képes arra, hogy elsorolja ennek az Ekádasinak az összes eredményét.

Egyszer azonban, valamikor nagyon régen az Úr Brahmá mégis elmondta Náradának, a nagy bölcsnek, hogy milyen dicsőséges ez a Padminí Ekádasi, amely megtartóinak fenséget és felszabadulást adományoz.

Az Úr Krsna így folytatta:

\- E fogadalom megtartását Dasamin, vagyis az Ekádasi előtt napon kell elkezdeni. Nem szabad olyan ételt enni, amit más főzött, nem szabad harangfémből készült tányérból enni, és urad dalt, csicseri borsót, spenótot és mézet sem szabad fogyasztani az Ekádasi előtti napon. Napon szárított, főtt rizst kell enni ghível és kősóval. Ekádasi napján a padlón kell aludni és szigorú cölibátust kell tartani.

Ekádasi napján kelj fel korán reggel, mosd meg a fogadat és fürödj meg. Ezután imádd a Legfelsőbb Urat szantálpéppel, füstölővel, lámpással, aguruval, kámforral, valamint énekeld az Úr szent neveit és dicsőségét. Ne bocsátkozz haszontalan fecsegésbe. Az egész fogadalmadnak vége, ha vizet vagy tejet iszol azon az Ekádasi-napon, amely a szökőév plusz hónapjára esik. Ekádasi éjjelén ébren kell maradni, és magasztalni kell a Legfelsőbb Úr szent neveit és tulajdonságait. Az, aki az éjszaka első három órájában marad ébren, éppen annyi eredményt nyer, mint egy Agnihoma áldozat elvégzésével. Az éjszaka első hat órájában virrasztva a Vadzspeja áldozat eredményére tesz szert. Az éjszaka első kilenc órájának ébren töltése egy Asvamedha áldozattal ér fel, és az, aki az egész éjjel ébren marad, egy Rádzsaszúja áldozat eredményét nyeri el. Dvádasin, vagyis az Ekádasi utáni napon a Vaisnavák és a bráhmanák megvendégelésével kell teljessé tenni a fogadalmat. Bizonyosan eléri a felszabadulást az a személy, aki ezen a módon tartja meg az Ekádasit.

Az Úr Krsna folytatta:

\- Ó, bűntelen! Kérdésedre elmagyaráztam neked a Padminí Ekádasi megtartásának folyamatát. Most kérlek, hallgass meg egy elbűvölő történetet, amelyet egykor Pulasztja Muni mondott el Nárada Muninak.

Egyszer Kártavírárdzsuna legyőzte Rávanát, és bezárta a börtönbe. Amikor Pulasztja Muni ebben a helyzetben látta Rávanát, odament Kártavírjárdzsunához, és megkérte, hogy engedje el. Mivel a nagy bölcs kérte, a király végül is szabadon bocsátotta Rávanát. Miután erről a megdöbbentő eseményről hallott, Nárada Muni alázatosan megkérdezte Pulasztja Munit:

\- Ó legjobb bölcs! Mivel Rávana az összes félistent és még Indrát is legyőzte, hogyan győzhette őt le Kártavírárdzsuna? Kérlek, magyarázd el ezt nekem.

Pulasztja Muni így válaszolt: 'Ó Nárada! A Tretá-jugában volt egy Krtavirja nevű király, aki a Haihaja dinasztiában született meg. A fővárosa Máhismatipuri volt. Krtavirja királynak ezer felesége volt, de nem akadt egy alkalmas fia, hogy átvegye a királyságot. Bár a király imádta az ősöket és a szenteket, egy szent vezetésével különféle fogadalmakat tett, mégsem nyerte el ezt az áldást. Ezért eldöntötte, hogy vezekléseket végez. Királysága felelősségét rábízta fő miniszterére, ő maga pedig elvonult az erdőbe, hogy fakéregböl készült ruhában végezze vezekléseit. Már éppen el akarta hagyni a palotát, amikor megpillantotta őt az egyik felesége, Padminí, az Iksváku király családjában megjelent Hariscsandra király leánya. Amikor ez az erényes feleség megtudta, hogy a férje az erdőbe vonul vezeklni, azonnal levette az összes ékszerét, és elkísérte férjét a Mandara hegyre.

Krtavirja király és felesége, Padminí tízezer éven át komoly vezekléseket végeztek a Mandara hegy csúcsán. Amikor az erényes hitves látta, hogy férje teste napról napra soványodik, gondolkodni kezdett a megoldáson. Padminí alázatosan megkérdezte a rendkívül erényes Anuszúját, a bölcs Atri feleségét:

\- Ó erényes hölgy! A férjem tízezer évet töltött vezeklések végzésével, de mégsem tette elégedetté az Úr Kesavát, aki megsemmisíti a szenvedéseket. Ó szerencsés hölgy! Kérlek, mondd el nekem, van-e olyan fogadalom, amit betarthatok, hogy a Legfelsőbb Úr elégedett legyen és megáldjon engem egy fiúval, aki majdan hatalmas király lesz.

Anuszújának tetszett a erényes királynő, Padminí imája, és így szólt:

\- A harminckét rendes hónap (holdhónap) után egy plussz szökőévi hónap következik. Ebben a hónapban a két Ekádasi neve Padminí és Parama. Ha megtartod ezt az Ekádasit, a Legfelsőbb Úr nagyon hamar elégedett lesz veled, és megadja neked, amit kívánsz.

Az Úr Krsna folytatta:

\- Anuszúja utasítása szerint Padminí királynő illő módon megtartotta ezt az Ekádasit. Ezután az Úr Kesava Garuda hátán lovagolva jött Padminí elé, és azt mondta, kérjen egy áldást. A királynő először a hódolatát, majd imáit ajánlotta fel az Úrnak. Ezután arra kérte, áldja meg egy fiúval. Erre az Úr így szólt:

\- Ó nyájas hölgy! Nagyon elégedett vagyok veled. Egyetlen hónap sem olyan kedves nekem, mint az Adhika Masza vagy a szökőévi hónap. Számomra ennek a hónapnak az Ekádasijai a legkedvesebbek. Ezért biztosan teljesíteni fogom a férjed kívánságát.

Miután az Úr mindezt elmondta Padminínak, odalépett a király elé, és így így szólt:

\- Ó nagy király, kérlek, kérd azt a kívánt áldást. Nagyon elégedett vagyok a feleségeddel, mert megtartotta az Ekádasi szent fogadalmát. - Visnu e szavait hallva a király örvendezni kezdett, és könyörgött az Úrhoz, adjon neki egy fiút, aki nagyon hatalmas és mindig győztes lesz. Így szólt:

\- Ó Madhuszúdana, világegyetem Ura, hadd legyen olyan fiam, akit sem a félistenek, sem az emberek, kígyók vagy démonok nem győznek le. - Az Úr megadta a királynak azt, amit kívánt, majd eltűnt.

A király és felesége teljesen elégedettek lettek, visszanyerve egészségüket tértek haza gazdag királyságukba. A megfelelő időben Padminí királynő egy hatalmas fiút szült, aki Kártavírjárdzsuna néven lett híres. Nem akadt olyan nagy harcos a három világban, mint ő. Még a tízfejű Rávanát is legyőzte.

A nagy bölcs Pulasztja elmondta ezt a csodálatos történetet, majd eltávozott.

Az Úr Krsna így szólt:

\- Ó bűntelen király! Elmondtam neked, mennyire dicsőséges az az Ekádasi, amely a plussz szökőévi hónapban a növekvő hold idejére esik. Ó legjobb király! Biztosan az Úr Hari hajlékába kerül az, aki megtartja ezt az Ekádasit.

Maharadzsa Judhisthíra meg is tartotta ezt az Ekádasit az egész családjával, ahogyan Sri Krsna kívánta. Dicsőségessé válik életében az a személy, aki ezt az Ekádasit nagy hittel megtartja. Még az is nagyon sok jámborságra tesz szert, aki meghallja vagy elolvassa ennek az Ekádasinak a dicsőségét.

## Parama Ekadashi

Krishna paksha, Purushottama masa

Maharadzsa Judhisthíra így szólt:

\- Ó Uram! Mi a neve annak az Ekádasinak, amely a plussz szökőévi hónában a fogyó hold idejére esik, és milyen folyamattal kell megtartani?

Az Úr Krsna így válaszolt:

\- Ó király! Ennek az Ekádasinak a neve Parama Ekádasi. Ez a kedvező Ekádasi minden bűnös visszahatást megsemmisít, anyagi élvezetet és felszabadulást adományoz. Ugyanazzal a folyamattal kell megtartani, amit már elmondtam neked. Ezen az Ekádasin a Legfelsőbb Urat kell imádni, aki minden lény ura. Most kérlek, hallgass meg egy elbűvölő történetet, amelyet a bölcsektől hallottam Kampilja városában.

Volt egy Szumedha nevű jámbor bráhmana, aki Kampilja városában lakott, és volt egy Pavitrá nevű erényes felesége. De valamilyen bűnös tett miatt ez a bráhmana elszegényedett. Még koldulásból sem tudott megélni. Végül se étele nem volt, hogy egyen, sem ruhája, amit viseljen, sem helye, ahol aludjon. Gyönyörű, fiatal felesége mégis hűségesen szolgálta őt. Gyakran éhen kellett maradnia, hogy elláthassanak egy vendéget, az arca mégsem lett sápadt. Ezt soha sem említette meg a férjének.

De amikor a bráhmana látta, hogy a felesége napról napra gyengül, magát okolta, és így szólt édesszavú hitveséhez:

\- Ó kedvesem! Bár a legbefolyásosabb emberektől próbáltam koldulni, nem kaptam semmit. Most mondd meg nekem, mitévő legyek? Menjek el egy idegen országba, hogy vagyont gyűjtsék? Lehet, hogy szerzek valamit, ha szerencsém van. Semmilyen munka sem sikeres lelkesedés nélkül. Ezért van az, hogy az értelmes személyek mindig dicsérik az emberek lelkesedését.

Férje, Szumedha e szavait hallva a gyönyörű szemű Pavitrá összetett kezekkel és könnyes szemmel szólt hozzá:

\- Senki sem értelmesebb nálad. Bármit teszünk, bármit érünk el ebben a világban, az előző tetteink miatt van. Ha valaki nem gyűjtött össze jámborságot az előző életében, nem érhet el semmit, akárhogy is próbálkozik. Ha egy személy az előző életében tudást vagy vagyont osztott, hasonló dolgokat ér el ebben az életében. Ó legjobb bráhmana! Úgy látszik, sem te, sem én nem adtunk adományokat egy megfelelő jelöltnek előző életünkben, és most ezért kell itt együtt maradnunk.Ó Uram! Nem tudok megmaradni nélküled még egy pillanatig sem. Ezen kívül, ha eltávozol, az emberek szerencsétlennek fognak nevezni és elítélnek engem. Ezért arra kérlek, elégedj meg annyi gazdagsággal, amit itt gyűjthetsz össze. Biztosan csak ebben az országban nyered el a boldogságot.

Felesége e szavaira a bráhmana felhagyott azzal a tervével, hogy idegen országba menjen. Egy napon a gondviselés oda vezetett egy nagy bölcset, Kaundinja Munit. Amint Szumedha megpillantotta, ő is, a felesége is nagyon megörültek, és felajánlották a hódolatukat a bölcsnek. A bráhmana ászanával kínálta, és illő módon imádta őt. Így szólt: - Ó nagy bölcs! Ma sikeressé vált az életünk, mert a társaságodban részesültünk.' Ezután a házaspár megvendégelte a bölcset, ahogy tudta. Később a bráhmana felesége megkérdezte, 'Ó művelt bölcs! Hogyan lehet véget vetni a szegénységnek? Hogyan lehet szert tenni vagyonra, műveltségre meg mindenre adományozás nélkül? A férjem már el akart menni egy idegen országba, hogy vagyont szerezzen, de én nem hagytam, A te kegyelmedből bizonyosan véget ér a szegénységünk. Most kérlek, oktass bennünket, hogy a szegénységünk véget érjen.

A nagy bölcs Kaundinja meghallgatta Pavitrá e szavait, és így szólt:

\- Van egy kedvező Ekádasi, amely a plussz szökőévi hónapban a fogyó hold idejére esik. Ez az Ekádasi nagyon kedves az Úrnak, és Paramá Ekádasi néven ismerik. Ez az Ekádasi megsemmisíti a bűnös visszahatásokat, anyagi szenvedéseket és szegénységet. Ezt a szent Ekádasit először Kuvera tartotta meg. Ennek eredményeképpen az Úr Siva nagyon elégedett lett, és nagyon nagy gazdagsággal áldotta meg. Hariscsandra király ennek az Ekádasinak a megtartásával nyerte vissza a királyságát és a feleségét, akit egyszer eladott. Ó szép szemű hölgy! Nektek is ezt az Ekádasit kell megtartanotok.

Az Úr Krsna folytatta:

\- Ó Pándava! Kundinja Muni boldogan és nagy szeretettel beszélt a Parama Ekádasiról, majd arról a kedvező fogadalomról beszélt, amit Pancsarátri néven ismernek. A Pancsarátri fogadalom megtartásával eléred a felszabadulást. A fogadalom megtartását Parama Ekádasi napján kell elkezdeni, a megfelelő szabályokkal és előírásokkal. Bárki, aki tehetsége szerint öt napot böjtöl, Parama Ekádasival kezdve, visszatér az Úr Visnu hajlékába az apjával, anyjával és a feleségével együtt. Aki ez alatt az öt nap alatt napjában csak egyszer eszik, minden bűnös visszahatástól megszabadul, és a lelki világba megy.

A férj is, a feleség is illő módon megtartották ezt a Parama Ekádasit, Kaundinja Muni utasításai szerint. Amikor az Ekádasi és a Pancsarátri fogadalmak véget értek, odajött egy herceg a királyi palotából. Az Úr Brahmától inspiráltán felajánlott nekik egy gyönyörű, királyi bútorokkal ékes, új házat. Egy tehenet is adott a bráhmanának, hogy megéljen, magasztalta a bráhmana házaspárt, és eltávozott. Ennek eredményeképpen a herceg élete végén visszatért Visnu hajlékába.

Ahogyan az emberek között a legjobbak a bráhmanák, a négylábú állatok között a tehenek a legjobbak, és Indra a legjobb a félistenek között, ugyanúgy valamennyi hónap közül a szökőévi plusz hónap a legjobb. Ebben a hónapban ez a két Ekádasi, a Padminí és a Parama a legkedvesebb az Úr Harinak. Az, aki emberi létformát kapott, mégsem tartja meg az Ekádasit, soha, semmilyen boldogságot nem nyer a nyolcmillió négyszázezer létformában. Sőt, végtelenül sokat szenved. Nagy jámborság kell egy emberi születéshez, ezért az Ekádasi fogadalmát egészen biztosan meg kell tartani.

Miután Maharadzsa Judhisthíra hallotta, milyen dicsőséges ez a szent Ekádasi, meg is tartotta a feleségével és a fivéreivel együtt.

#  PORTUGUESE

## Papamochani Ekadashi

(Chaitra Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Yudhisthira Maharaja disse: "ó Senhor Supremo, ouvi de Ti a explicação sobre Amalaki Ekadasi, que ocorre durante a quinzena do mês Phalguna (fev/mar), e agora desejo ouvir sobre o Ekadasi que ocorre durante a quinzena obscura do mês Caitra (mar/abr). Qual é seu nome, ó Senhor, e que resultados pode-se obter por praticá-lo?"

A Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Sri Krishna, replicou: "ó melhor dos reis, para benefício de todos com prazer descrever-te-ei as glórias desse Ekadasi, que é conhecido como Papamocani. A história desse Ekadasi certa vez foi narrada ao imperador Mandhata por Lomasa Rishi. O Rei Mandhata dirigiu-se ao rishi: "ó grande sábio, para beneficiar o povo todo, por favor conte-me o nome do Ekadasi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Caitra, e por favor explique o processo para observá-lo. E ainda, por favor descreva os benefícios que se aufere por observar este Ekadasi."

Lomasa Rishi replicou: "O Ekadasi que ocorre durante a metade obscura do mês de Caitra se chama Papamocani Ekadasi. Para os devotos fiéis remove as influências de fantasmas e demônios. ó leão dentre os homens, este Ekadasi também confere as oito perfeiçöes da vida, realiza todo tipo de desejos, purifica nossa vida de todas reaçöes pecaminosas, e torna a pessoa perfeitamente virtuosa.

Agora por favor ouça o relato histórico referente a esse Ekadasi e Citraratha, o chefe dos Gandharvas (músicos celestiais). Durante a estação primaveril, na companhia de dançarinas, Citraratha certa vez acho uma linda floresta cheia de grande variedade de flores desbrochando. Ali ele e as garotas juntaram-se a outros Gandharvas e muitos Kinnaras, além do próprio Senhor Indra, o rei do céu, que estava desfrutando de uma visita por lá. Todos acharam que não havia jardim melhor que essa floresta. Muitos sábios também estavam presentes, realizando suas austeridades e penitências. Os semideuses particularmente gostavam de visitar esse jardim celestial durante os meses de Caitra e Vaisakha (abr/mai).

Um grande sábio chamado Medhavi residia ali naquela floresta, e as dançarinas muito atraentes sempre tentavam seduzí-lo. Certa moça famosa em particular, chamada Manjughosha, concebia muitas maneiras de atrair o exaltado muni, porém por grande respeito pelo sábio e medo de seu poder, que fora obtido durante muitos e muitos anos de ascese, ela não se aproximava muito dele. Num lugar a duas milhas do sábio, armou uma barraca e começou a cantar muito docemente enquanto tocava uma tamboura. O próprio Cupido ficou excitado quando viu e ouviu-a tocar tão bem e sentiu a fragância de seu unguento de pasta de sândalo. Lembrou de sua própria experiência mal-afortunada com o Senhor Shiva e decidiu se vingar seduzindo Medhavi. (1)

Usando as sombrancelhas de Manjughosha como arco, seus olhares como corda, e seus olhos como flechas, e seus seios como mira, Cupido aproximou-se de Medhavi a fim de tentá-lo a quebrar seu transe e seus votos. Em outras palavras, Cupido ocupou Manjughosha como sua assistente, e quando esta olhou para aquele jovem sábio poderoso e atraente, ela também ficou agitada pela luxúria. Vendo que ele era altamente inteligente e erudito, vestido que estava com um cordão de brahmana branco e limpo drapeado sobre seu ombro, segurando o bastão de sannyasi, e atraentemente sentado no ashrama de Cyavana Rishi, Manjughosha veio para diante dele.

Começou a cantar sedutoramente, e os sininhos de seu cinto e das tornozeleiras, junto com os braceletes em seus pulsos, produziam uma sinfonia musical encantadora. O sábio Medhavi ficou encantado. Compreendeu que essa bela jovem desejava unir-se com ele, e naquele instante Cupido aumentou sua atração por Manjughosha ao soltar suas poderosas armas de sabor, toque, visão, aroma e som.

Lentamente Manjughosha aproximou-se de Medhavi, seus movimentos corpóreos e doces olhares atraindo-o. Graciosamente depositou sua tamboura e abraçou o sábio com seus dois braços, assim como uma liana se enrosca ao redor de uma árvore forte. Cativado, Medhavi abandonou sua meditação e decidiu desfrutar com ela - e instantâneamente sua pureza de coração e mente abandonaram-no. Esquecendo-se da diferença entre a noite e o dia, foi com ela para desfrutar durante longo, longo tempo. (2)

Vendo que a santidade do jovem yogui tinha se erodido seriamente, Manjughosha decidiu abandoná-lo e retornar a casa. Disse ela: "ó grande sábio, por favor permita-me retornar para casa."

Medhavi retrucou: "Mas apenas chegaste, ó lindeza, por favor fica comigo pelo menos até amanhã."

Temerosa dos poderes yoguicos do sábio, Manjughosha ficou com Medhavi durante precisamente cinquenta e sete anos, nove meses, e três dias, mas para Medhavi todo esse tempo parecia como um momento. Novamente ela perguntou-lhe: "Por favor permita-me ir embora."

Medhavi respondeu: "ó querida, ouça-me. Fique por mais uma noite apenas, e então poderá ir embora amanhã de manhã. Só fique até depois que eu tiver realizado meus deveres matinais e cantado o sagrado Gayatri mantra. Por favor espera até lá."

Manjughosha ainda estava temerosa pelos grandes poderes yoguicos do sábio, mas forçou um sorriso e disse: "Quanto tempo levará para terminar seus rituais e hinos matinais? Por favor seja misericordioso e pense em todo tempo que já passaste comigo."

O sábio refletiu nos anos em que estivera com Manjughosha e então falou muito espantado: "Pudera, passei mais que cinquenta e sete anos contigo!" Seus olhos ficaram vermelhos e começaram a emanar faíscas. Agora ele enxergava Manjughosha como a morte personificada e destruidora de sua vida espiritual. "Mulher velhaca! Transformaste todos resultados duramente obtidos de minhas austeridades em cinzas!" Tremendo de ira, amaldicoou Manjughosha: "ó pecaminosa, ó degradada de coração de pedra! Só conheces o pecado! Que todos destinos terríveis sejam para ti! ó mulher velhaca, te amaldiçôo a te tornares um malvado duende pisaca!"

Amaldiçoada pelo sábio Medhavi, a bela Manjughosha humildemente implorou: "ó melhor dos brahmanas, por favor seja misericordioso para comigo e revogue minha maldição! ó grande sábio, dizem que a associação com devotos puros dá resultados imediatos mas suas maldiçöes só tem efeito após sete dias. Estive contigo durante cinquenta e sete anos. ó mestre, por favor seja bondoso para comigo!"

Medhavi Muni respondeu: "ó gentil senhora, que poderei fazer? Destruíste todas minhas austeridades. Mas embora tenhas realizado esse ato pecaminoso, vou contar-te uma maneira de libertar-te de minha ira. Na quinzena obscura do mês Caitra há um Ekadasi totalmente auspicioso que remove todos nossos pecados. Seu nome é Papamocani Ekadasi, ó bela, e quem quer que jejue nesse sagrado dia se torna completamente livre de ter de renascer em qualquer das formas demoníacas."

Com essas palavras, o sábio partiu imediatamente para o ashram de seu pai. Vendo-o entrar no eremitério, Cyavana Muni disse: "ó filho, por ter agido desregradamente desperdiçaste a fortuna de tuas penitências e austeridades."

Medhavi replicou: "ó Pai, bondosamente revele que expiação devo realizar para remover esse pecado obnóxio que incorri por associar-me na privacidade com a dançarina Manjughosha."

Cyavana Muni respondeu: "Querido filho, deves jejuar no Papamocani Ekadasi, que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Caitra. Ele erradica todos pecados, não importa quão graves possam ser."

Medhavi seguiu o conselho de seu pai e jejuou no Papamocani Ekadasi. Assim todos seus pecados foram destruídos e ele se encheu de excelente mérito novamente. Similarmente, Manjughosha observou o mesmo jejum e ficou livre da maldição de virar duende. Ascendendo novamente às esferas celestiais, também ela retornou a sua posição anterior."

Lomasa Rishi continuou: "Assim, ó rei, o grande benefício de jejuar no Papamocani Ekadasi é que quem assim fizer com fé e devoção, terá todos seus pecados completamente destruídos."

Sri Krishna concluiu: "ó Rei Yudhisthira, quem quer que ler ou ouvir sobre Papamocani Ekadasi obtém o mesmo mérito que receberia se doasse mil vacas como caridade, e também nulifica as reaçöes pecaminosas que possa ter acumulado por matar um brahmana, matar um embrião por meio de aborto, beber álcool, ou fazer sexo com a esposa do guru. Tal é o incalculável benefício de se observar corretamente esse sagrado dia de Papamocani Ekadasi, que Me é tão caro e é tão cheio de mérito.

Assim termina a narrativa das glórias de Caitra-krsna Ekadasi, ou Papamocani Ekadasi, conforme aparece no Bhavisya-uttara Purana.

Notas:

1) Depois que o Senhor Shiva perdera sua querida esposa Sati na arena sacrificial de Prajapati Daksha, Shiva destruiu a arena inteira. Então trouxe de volta à vida seu sogro Daksha, dando-lhe uma cabeça de bode, e finalmente sentou-se para meditar durante sessenta mil anos. O Senhor Brahma, entretanto, arranjou para que Kamadeva (Cupido) viesse e interrompesse a meditação de Shiva. Usando suas flechas de som, sabor, toque, visão e aroma, Cupido atacou Shiva, que afinal acordou de seu transe. Ficou tão irado por ter sido perturbado que instantâneamente queimou Cupido até virar cinzas, com apenas um olhar de seu terceiro olho.

2) Associação feminina é tão poderosa que um homem esquece do tempo, energia, bens e mesmo da própria identidade. Como se fala no Niti-shastra: striya caritram purusasya bhabhyam daivo vijanati kuto manusyah - "Mesmo os semideuses não conseguem prever o comportamento de uma mulher. Tampouco conseguem compreender a fortuna de um homem ou como esta determinará seu destino."

Segundo Yajnavalkya Muni: "Uma (pessoa celibatária) que deseja vida espiritual deve abandonar toda associação com mulheres, incluindo pensar nelas, vê-las, falar com elas em local solitário, aceitar serviço delas, ou manter relaçöes sexuais com elas."

## Kamada Ekadashi

(Chaitra shukla Ekadashi)

Gaura parsha, Vihnu (Chaitra) masa

Srila Suta Goswami disse: "ó sábios, permitam que eu ofereça minhas humildes e respeitosas reverências ao Supremo Senhor Hari, Bhagavan Sri Krishna, o filho de Devaki e Vasudeva, por cuja misericórdia posso descrever o dia de jejum que remove todos tipos de pecados. Foi para o devotado Yudhishthira que o Senhor Krishna glorificou os vinte e quatro Ekadashis primários, que destroem pecado, e agora vou recontar uma dessas narrativas para vós. Grandes sábios eruditos selecionaram estas vinte e quatro narrativas dos dezoito Puranas, pois são realmente sublimes.

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Senhor Krishna, ó Vasudeva, por favor aceite minhas humildes reverências. Por favor descreva para mim o Ekadashi que ocorre durante a parte iluminada do mês de Chaitra (mar/abr). Qual é seu nome e quais são suas glórias?"

O Senhor Sri Krishna respondeu: "ó Yudhishthira, por favor ouça-Me atentamente enquanto relato a antiga história deste sagrado Ekadashi, uma história que Vasishtha Muni certa vez relatou para o Rei Dilipa, o bisavô do Senhor Ramachandra.

O Rei Dilipa perguntou ao grande sábio Vasishtha: "ó brahmana sábio, desejo ouvir sobre o Ekadashi que vem durante a parte iluminada do mês de Caitra. Por favor descreva-o para mim."

Vasishtha Muni respondeu: "ó rei, tua indagação é gloriosa. De bom grado contarei o que desejas saber. O Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara de Caitra é chamado Kamada Ekadashi. Ele consome todos pecados, assim como um incêndio florestal consome um suprimento de lenha seca. É muito purificante, e confere o mais alto mérito a quem o observa fielmente. ó rei, agora ouça uma antiga história, que é tão meritória que remove todos nossos pecados simplesmente por ser ouvida.

Uma vez, há muito tempo atrás, existia uma cidade-estado chamada Ratnapura, que era decorada por ouro e jóias e na qual serpentes de afiadas presas desfrutavam da intoxicação. O Rei Pundarika era o governante deste mais belo reino, que contava com muitos Gandharvas, Kinnaras, e Apsaras entre seus cidadãos.

Entre os Gandharvas havia Lalita e sua esposa Lalitã, que era uma dançarina especialmente maravilhosa. Estes dois tinham intensa atração um pelo outro, e seu lar era cheio de grande riqueza e finos alimentos. Lalitã amava seu marido muito, e por sua vez ele também constantemente pensava nela em seu coração.

Uma vez, na corte do Rei Pundarika, muitos Gandharvas estavam dançando e Lalita estava cantando sozinho, sem sua esposa. Não pode evitar de pensar nela enquanto cantava, e por essa distração perdeu-se na métrica e melodia da canção. De fato, Lalita cantou indevidamente o final de sua canção, e uma das serpentes invejosas que estava presente na corte do rei queixou-se ao rei que Lalita estava absorto em pensar na sua esposa em vez de no seu soberano. O rei ficou furioso ao ouvir isso, e seus olhos ficaram vermelhos de raiva. De repente ele berrou: "ó tolo valete, porque estavas pensando luxuriosamente numa mulher em vez de pensar reverentemente em teu rei enquanto realizavas teus deveres reais, eu te amaldiçôo imediatamente a virares um canibal!"

ó rei, Lalita imediatamente virou um temível canibal, um grande demônio comedor de gente, cuja aparência aterrorizava todo mundo. Seus braços tinham oito milhas de comprimento, sua boca era grande como uma enorme caverna, seus olhos eram imponentes como o sol e a lua, suas narinas assemelhavam-se a enormes fossos na terra, seu pescoço era uma verdadeira montanha, seus quadris tinham quatro milhas de largura, e seu corpo gigantesco media sessenta e quatro milhas de altura. Assim o pobre Lalita, o amoroso cantor Gandharva, teve que sofrer a reação de sua ofensa contra o Rei Pundarika.

Vendo seu marido sofrendo como um horrível canibal, Lalitã foi tomada de tristeza. Pensava: "Agora que meu querido marido está sofrendo os efeitos da maldição do rei, que será de mim? Que devo fazer? Para onde devo ir? Desse modo Lalitã lamentava dia e noite. Em vez de gozar da vida como uma esposa de Gandharva, ela tinha que vagar por toda selva densa com seu monstruoso marido, que caíra completamente sob o encanto da maldição do rei e estava inteiramente ocupado em terríveis atividades pecaminosas. Ele perambulava vacilante pelas regiöes inóspitas, um ex-semideus Gandharva belo, agora reduzido a um comportamento fantasmagórico de comedor de gente. Totalmente transtornada ao ver seu querido marido sofrer tanto em sua horrorosa condição, Lalitã começou a chorar enquanto seguia sua louca jornada.

Por boa fortuna, entretanto, Lalitã em certo dia encontrou o sábio Shringi. Estava sentado num pico da famosa Colina Vindhyacala. Aproximando-se dele, imediatamente ela ofereceu ao asceta suas respeitosas reverências. O sábio notou-a curvando-se diante dele e disse: "ó mais bela, quem és? De quem és filha, e porque vieste até aqui? Por favor conta-me tudo de verdade."

Lalitã respondeu: "ó grande sábio, sou filha do grande Gandharva Viradhanva, e meu nome é Lalitã. Vago pelas florestas e planícies com meu querido marido, que o Rei Pundarika amaldiçôou a se tornar um demônio comedor de gente. ó brahmana, estou grandemente aflita por ver sua forma feroz e atividades terrívelmente pecaminosas. ó mestre, por favor conta-me como poderei realizar algum ato de expiação em prol de meu marido. Que ato piedoso poderei fazer para libertá-lo de sua forma demoníaca, ó melhor dos brahmanas?"

O sábio respondeu: "ó donzela celestial, existe um Ekadashi chamado Kamada que ocorre na quinzena luminosa do mês de Caitra. Está chegando em breve. Se observares este jejum de Ekadashi de acordo com suas regras e regulaçöes e deres o mérito que assim acumulares a teu marido, ele será liberto da maldição de imediato." Lalitã ficou muito contente ao ouvir estas palavras do sábio.

Lalitã observou fielmente o jejum de Kamada Ekadashi segundo as instruçöes do sábio Shringi, e no Dvadashi el lo cantor celestial adornado com muitos ornamentos lindos. Agora, com sua esposa Lalitã, ele podia desfrutar de mais opulência que antes. Tudo isso se dera pelo poder e glória do Kamada Ekadashi. Afinal o casal Gandharva embarcou num aeroplano celestial e ascendeu ao céu."

O Senhor Sri Krishna continuou: "ó Yudhishthira, melhor dos reis, quem quer que ouça esta maravilhosa narrativa deve certamente observar o sagrado Kamada Ekadashi ao melhor de sua capacidade, por conceder mérito tão grande ao devoto fiel. Portanto descrevi suas glórias para ti em benefício de toda humanidade. Não há Ekadashi melhor que Kamada Ekadashi. Ele pode erradicar até mesmo o pecado de matar um brahmana, e também nulifica maldiçöes demoníacas e limpa a consciência. Em todos três mundos, entre as entidades móveis e imóveis, não existe dia melhor."

Assim termina a narrativa das glórias de Caitra-sukla Ekadasi, ou Kamada Ekadasi, conforme aparece no Varaha Purana.

## Varuthini Ekadashi

(Vaisakha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Vasudeva, ofereço minhas mais humildes reverências a Ti. Por favor agora descreva o Ekadashi da quinzena obscura do mês de Vaisakha (abr/mai), inclusive seus méritos e influência específicos." O Senhor Sri Krishna respondeu: "ó rei, neste mundo e no próximo, o mais auspicioso e magnânimo Ekadashi é Varuthini Ekadashi, que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Vaisakha. Quem quer que observe um jejum completo neste dia sagrado tem seus pecados completamente removidos, obtém felicidade contínua, e consegue toda boa fortuna. Jejuar no Varuthini Ekadashi torna afortunada até mesmo uma mulher desafortunada. Este Ekadashi concede a qualquer um que o observe, o desfrute material nesta vida e liberação após a morte. Destrói os pecados de todos e salva as pessoas das misérias do renascimento.

Por observar este Ekadashi devidamente, o Rei Mandhata foi liberado. Muitos outros reis também se beneficiaram por observá-lo - reis como Maharaja Dhundhumara, na dinastia Iksvaku, que se tornou livre da lepra advinda de uma maldição que o Senhor Shiva lhe impusera como punição. Qualquer mérito que se obtenha por realizar austeridades e penitências durante dez mil anos é alcançado por uma pessoa que observa Varuthini Ekadashi. O mérito obtido por doar grande quantidade de ouro durante um eclipse solar em Kurukshetra é acumulado por quem observa este jejum de Ekadashi. De fato, aquele que observa este único Ekadashi com amor e devoção certamente obtém suas metas nesta vida e na próxima. Em resumo, este Ekadashi é puro e muito vivificante e é um destruidor de todos pecados.

Melhor que dar cavalos em caridade é dar elefantes, e melhor que dar elefantes é dar terra. Mas melhor que dar terra é dar sementes de gergelim, e melhor que dar isto é dar ouro. Ainda melhor que dar ouro é dar grãos alimentícios, pois todos antepassados, semideuses, e seres humanos ficam satisfeitos por comer grãos. Assim não há melhor caridade que esta no passado, presente, ou futuro. (1) Contudo sábios eruditos tem declarado que dar uma jovem em casamento a uma pessoa digna é igual a dar grãos alimentícios. Além do mais, Sri Krishna, a Suprema Personalidade de Deus, disse que dar vacas em caridade é igual até mesmo a dar grãos alimentícios. Ainda melhor que todas essas caridades é ensinar conhecimento espiritual aos ignorantes. Contudo todos méritos que se pode obter por realizar todos esses atos de caridade são obtidos por alguém que jejua no Varuthini Ekadashi.

Quem vive dos bens de suas filhas sofre uma condição infernal até a inundação do universo inteiro, ó Bharata. Portanto devemos ter cuidado especial em não usar os bens de nossa filha. ó melhor dos reis, qualquer chefe-de-família que pegue os bens de sua filha por cobiça, que tenta vender sua filha ou aceita dinheiro do homem a quem deu sua filha em casamento - tal chefe-de-família se torna um reles gato em sua próxima vida. Portanto é dito que quem quer que, como sagrado ato de caridade, dá em casamento uma donzela decorada com vários ornamentos, e que também dá um dote com ela, obtém mérito que não pode ser descrito nem por Citragupta, o principal secretário de Yamaraja nos planetas celestiais. Este mesmo mérito, contudo, pode facilmente ser obtido por quem jejua no Varuthini Ekadashi.

As seguintes coisas devem ser deixadas no Dashami, o dia antes do Ekadashi: comer em pratos de metal de sino; comer qualquer tipo de urad dal, comer lentilhas vermelhas, grão-de-bico, kondo (2), espinafre, mel, comer em casa de outrem, comer mais que uma vez, e sexo. No próprio Ekadashi se deve abandonar o seguinte: jogatina, esportes, dormir durante o dia, noz de betel e sua folha, escovar os dentes, espalhar rumores, encontrar erros, falar com os espiritualmente caídos, ira e mentir. No Dvadashi, o dia após Ekadashi, se deve deixar o seguinte: comer em pratos de metal de sino, comer urad dal, lentilhas vermelhas, ou mel, comer mais que uma vez, sexo, barbear-se, passar óleo no corpo, e comer na casa de outrem."

O Senhor Sri Krishna continuou: "Quem quer que observe Varuthini Ekadashi desta maneira se torna livre de todas reaçöes pecaminosas e retorna para a morada espiritual eterna. Quem adora o Senhor Janardana neste Ekadashi ficando acordado noite afora, também se torna livre de todos seus pecados e obtém a morada espiritual. Portanto, ó rei, aquele que tem medo de seus pecados e suas reaçöes concomitantes, e portanto da própria morte, deve observar Varuthini Ekadashi jejuando mui estritamente. Finalmente, ó nobre Yudhishthira, aquele que ouve ou lê esta glorificação do sagrado Varuthini Ekadashi, obtém o mérito alcançado por doar mil vacas em caridade, e afinal retorna ao lar, a morada do Senhor Vishnu."

Assim termina a narrativa das glórias de Vaisakha-krsna Ekadasi, ou Varuthini Ekadasi, do Bhavisya-uttara Purana.

Notas:

1) Doar grãos em caridade é muito auspicioso. Certa vez, Yudhishthira Maharaja perguntou ao Senhor Sri Krishna: "ó meu Senhor, alguém pode ir para o céu sem realizar sacrifício ou submeter-se a austeridade?" O Senhor Krishna respondeu"

annadau jaladas caiva

aturas ca cikitsakah

trividham svargam ayati

vina yajnena bharatah

"ó filho de Bharata, quem quer que dê grãos alimentícios, água potável, ou remédio aos necessitados, vai para o céu sem realizar qualquer sacrifício ou submeter-se a qualquer austeridade." (Mahabharata)

Também, Krishna declara no Bhagavad-gita 3.14: annad bhavanti bhutani: "Todos seres subsistem de grãos alimentícios". Portanto a dádiva de grãos alimentícios é dito ser a caridade máxima. Além do mais, se o alimento é prasadam, comestíveis santificados preparados para e oferecidos ao Senhor Krishna com devoção, então isto confere ao recebedor liberação deste mundo material.

2) Kondo é um grão comido primariamente pelas pessoas pobres. Parece semente de papoula.

## Mohini Ekadashi

(Vaisakha sukla Ekadashi)

Gaura paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Janardana, qual é o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Vaisakha (abr/mai)? Qual é o processo para observá-lo corretamente? Tenha a bondade de narrar tudo isso para mim."

O Senhor Sri Krishna respondeu: "ó abençoado filho de Dharma, o que Vasishtha Muni certa vez falou para o Senhor Ramachandra agora irei descrever para ti. Por favor ouça-Me atentamente.

O Senhor Ramachandra perguntou a Vasishtha Muni: "ó grande sábio, gostaria de ouvir sobre o melhor de todos dias de jejum - aquele dia que destrói todos tipos de pecado e sofrimento. Sofri tempo bastante em separação de Minha querida Sita, e assim desejo ouvir de ti sobre como Meu sofrimento pode ser terminado."

O sábio Vasishtha respondeu: "ó Senhor Rama, cuja inteligência é tão aguda, simplesmente por lembrar de Teu nome se pode atravessar o oceano deste mundo material. Perguntaste-me a fim de beneficiar toda humanidade e realizar os desejos de todos. Agora descreverei aquele dia de jejum que purifica o mundo inteiro.

ó Rama, aquele dia é Vaisakha-sukla Ekadashi, que cai no Dvadashi. Ele remove todos pecados e é famoso como Mohini Ekadashi. (3) Em verdade, ó Rama, o mérito deste Ekadashi liberta da rede da ilusão a alma afortunada que o observa. Portanto, se quiseres aliviar Teu sofrimento, observa este auspicioso Ekadashi perfeitamente, pois ele remove todos obstáculos do nosso caminho e alivia as maiores misérias. Tenha a bondade de ouvir enquanto descrevo suas glórias, porque até para quem apenas ouve sobre este auspicioso Ekadashi os maiores pecados são nulificados.

Nas margens do Rio Sarasvati uma vez havia uma linda cidade chamada Bhadravati, que era governada pelo Rei Dyutiman. ó Rama, aquele rei constante, veraz, e altamente inteligente nascera na dinastia da lua. Em seu reino havia um mercador chamado Dhanapala, que possuia grande riqueza em grãos alimentícios e dinheiro. Era também muito piedoso. Dhanapala providenciou para que fossem escavados lagos, construidas arenas sacrificiais, e belos jardins cultivados para o benefício de todos cidadãos de Bhadravati. Era um excelente devoto de Vishnu e tinha cinco filhos: Sumana, Dyutiman, Medhavi, Sukrti, e Dhrshtabuddhi.

Infelizmente, seu filho Dhrshtabuddhi sempre se ocupava em atividades muito pecaminosas, tais como dormir com prostitutas e se associar com pessoas degradadas. Desfrutava de sexo ilícito, jogatina, e muitas outras variedades de gratificação sensorial. Desrespeitava os semideuses, brahmanas, antepassados e outros anciãos, e os hóspedes da família. O malévolo Dhrshtabuddhi gastou a fortuna do pai indiscriminadamente, sempre banqueteando-se com alimentos intocáveis e bebendo vinho em excesso.

Certo dia Dhanapala chutou Dhrshtabhuddhi para fora de casa depois de vê-lo andando pela rua de braço dado com uma prostituta. Desde então todos parentes de Dhrshtabuddhi eram altamente criticos sobre ele e mantinham distância dele. Depois que havia vendido seus ornamentos e se viu em necessidade, as prostitutas também o abandonaram e insultaram devido a sua pobreza.

Dhrshtabuddhi estava agora cheio de ansiedade, e também com fome. Pensou: "Que devo fazer? Para onde devo ir? Como poderei me manter?" Então ele começou a roubar. Os guardas do rei prenderam-no, porém quando souberam que seu pai era o famoso Dhanapala, soltaram-no. Foi pego e solto muitas vezes. Mas afinal o mal-orientado Dhrshtabuddhi foi preso, algemado e depois surrado. Após açoitá-lo, os guardas do rei admoestaram-no: "ó ser malvado! Não há lugar para ti aqui."

Contudo, Dhrshtabuddhi foi libertado de suas tribulaçöes por seu pai e imediatamente depois, entrou na densa floresta. Perambulou aqui e ali, esfomeado e sedento, sofrendo muito. Eventualmente ele começou a matar leöes, veados, javalis, e lobos para alimento. Sempre pronto em sua mão estava seu arco, e sempre em seu ombro havia uma aljava cheia de pontiagudas flechas. Também matava aves, tais como cakoras, pavöes, kankas, pombos e tordos. Sem hesitar massacrava muitas espécies de aves e animais, e assim seus pecados cresciam dia a dia. Devido a seus pecados anteriores, agora estava imerso num grande oceano de pecado.

Dhrshtabuddhi estava sempre infeliz e ansioso, mas certo dia, durante o mês de Vaisakha, pela força de um pouco de seu mérito passado, acabou encontrando o sagrado ashrama de Kaundinya Muni. O grande sábio acabava de se banhar no Rio Ganges, e pingava de água. Dhrshtabuddhi teve a boa fortuna de tocar algumas destas gotas que caíam das roupas do sábio. Instantaneamente Dhrshtabuddhi se viu livre da ignorância, e suas reaçöes pecaminosas foram reduzidas. Oferecendo suas humildes reverências a Kaundinya Muni, Dhrshtabuddhi orou a ele de mãos postas: "ó grande brahmana, por favor descreva algum tipo de expiação que posso realizar sem muito esforço demais. Cometi tantos pecados em minha vida, e agora eles me tornaram pobre."

O grande rishi respondeu: "ó filho, ouça com grande atenção, pois por me ouvir irás ficar livre de todos teu pecados restantes. Na quinzena clara deste mês, Vaisakha, ocorre o sagrado Mohini Ekadashi, que tem poder de nulificar pecados vastos e pesados como o Monte Sumeru. Se seguires meu conselho e fielmente observares jejum neste Ekadashi, que é tão querido pelo Senhor Hari, será liberto de todas reaçöes pecaminosas de muitas, muitas vidas."

Ouvindo estas palavras com grande alegria, Dhrshtabuddhi prometeu observar um jejum no Mohini Ekadashi de acordo com as instruçöes do sábio. ó melhor dos reis, ó Rama, por jejuar completamente no Mohini Ekadashi, o antes pecaminoso Dhrshtabuddhi, filho pródigo do mercador Dhanapala, ficou sem pecado. Depois ele conseguiu uma bela forma transcendental e, livre de todos obstáculos, cavalgou Garuda, a montaria de Vishnu, para a morada suprema do Senhor.

ó Rama, o dia de jejum de Mohini Ekadashi remove os mais obscuros apegos ilusórios à existência material. Portanto não há melhor dia de jejum em todos três mundos."

O Senhor Krishna concluiu: "E assim, ó Yudhishthira, não há local de peregrinação, nem sacrifício, nem caridade que possa conceder mérito igual a mesmo uma décima sexta parte do mérito que um devoto fiel a Mim obtém por observar Mohini Ekadashi. E aquele que ouve e estuda as glórias do Mohini Ekadashi, obtém o mérito de dar mil vacas em caridade."

Assim termina a narrativa das glórias de Vaisakha-sukla Ekadasi, ou Mohini Ekadasi, do Kurma Purana.

Notas:

1) Se o sagrado jejum cair no Dvadashi, ainda assim é chamado de Ekadashi nas literaturas védicas. Além do mais, no Garuda Purana 1.125.6 o Senhor Brahma declara para Narada Muni: "ó brahmana, este jejum deve ser observado quando há um Ekadashi pleno, uma mistura de Ekadashi e Dvadashi, ou mistura de três (Ekadashi, Dvadashi e Trayodashi), mas nunca no dia quando houver mistura de Dashami e Ekadashi."

## Apara Ekadashi

(Jyeshtha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Trivikrama (Jyeshtha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Janardana, qual é o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Jyeshtha (mai/jun)? Desejo ouvir as glórias deste dia sagrado. Por favor narra-me tudo."

O Senhor Sri Krishna disse: "ó rei, tua indagação é maravilhosa porque a resposta irá beneficiar toda sociedade humana. Este Ekadashi é tão sublime e meritório que até mesmo os maiores pecados podem ser apagados por sua potência. ó grande rei, o nome deste ilimitadamente meritório Ekadashi é Apara Ekadashi. Quem quer que jejue neste dia sagrado se torna famoso em todo universo. Mesmo tais pecados como matar um brahmana, uma vaca, ou um embrião; blasfêmia; ou ter sexo com a esposa de outro homem são completamente erradicados por observar Apara Ekadashi.

ó rei, pessoas que dão falso testemunho são muito pecaminosas. Uma pessoa que glorifica falsa ou sarcasticamente outra; quem engana enquanto pesa algo numa balança; quem deixa de executar os deveres de seu varna ou ashrama (um homem desqualificado que posa como brahmana, por exemplo, ou uma pessoa que recita os Vedas erroneamente); quem inventa suas próprias escrituras; quem engana os outros; quem é astrólogo charlatão, contador trapaceiro, ou falso médico ayurvédico - todos estes certamente são tão maus quanto uma pessoa que dá falso testemunho, e estão destinados ao inferno. Mas simplesmente por obervar Apara Ekadashi, todos estes pecadores se tornam completamente livres de suas reaçöes pecaminosas.

Guerreiros que caem de seu kshatriya-dharma e fogem do campo de batalha vão para um inferno baro. Porém, ó Yudhishthira, mesmo tal kshatriya caído, se observar jejum no Apara Ekadashi, se liberta desse grande pecado e vai para o céu.

É o maior pecado o discípulo que, após receber uma devida educação espiritual de seu mestre espiritual, vira-se e o blasfema. Esse assim-chamado discípulo sofre ilimitadamente. Mas até ele, se simplesmente observar Apara Ekadashi, pode alcançar o mundo espiritual. Ouça, ó rei, enquanto descrevo mais as glórias deste Ekadashi.

O mérito obtido por quem realiza todos seguintes atos de piedade é igual ao mérito obtido por quem observa Apara Ekadashi: tomar banho três vezes ao dia em Pushkara-kshetra (1) durante Kartika (out/nov); tomar banho em Prayag no mês de Magha (jan/fev) quando o sol está no zodíaco; prestar serviço ao Senhor Shiva em Varanasi durante Shiva-ratri; oferecer oblaçöes aos antepassados da pessoa em Gaya; tomar banho no sagrado Rio Gautami quando Júpiter transita em Leão; obter darshana do Senhor Shiva em Kedaranatha; ver o Senhor Badrinatha quando o sol transita no signo de Aquário; e tomar banho na época do eclipse solar em Kurukshetra e dar vacas, elefantes, e ouro em caridade ali. Todo mérito que se recebe por realizar estes atos piedosos é obtido por uma pessoa que observa este jejum de Apara Ekadashi. Também, o mérito obtido por quem doa uma vaca prenha, junto com ouro e terra fértil, é obtido por quem jejua neste dia.

Em outras palavras, Apara Ekadashi é um machado que corta a árvore plenamente madura dos atos pecaminosos; é um incêndio florestal que queima pecados como se fossem lenha; é o sol que arde diante de nossos obscuros maus atos, e é o leão espreitando a mansa corça da impiedade. Portanto, ó Yudhishthira, quem quer que verdadeiramente tenha medo de seus pecados do passado e presente deve observar Apara Ekadashi mui estritamente. Quem não observa este jejum deve nascer novamente no mundo material, assim como uma bolha entre milhöes numa enorme expansão d'água, ou como uma pequena formiga entre todas outras espécies. (2)

Portanto devemos observar fielmente o sagrado Apara Ekadashi e adorar a Suprema Personalidade de Deus, Sri Trivikrama. Quem faz isto é libertado de todos seus pecados e promovido à morada do Senhor Vishnu. ó Bharata, para benefício de toda humanidade, descrevi assim para ti a importância do sagrado Apara Ekadashi. Qualquer um que ouça ou leia esta descrição certamente se livra de todos tipos de pecados, ó rei."

Assim termina a narrativa das glórias de Jyeshtha-krsna Ekadasi, ou Apara Ekadasi, do Brahmanda Purana.

Notas:

1) Pushkara-kshetra, na India ocidental, é realmente o único local na terra onde se encontra um templo fidedigno do Senhor Brahma.

2) Os Vedas declaram narah budhuda samah: "A forma humana de vida é tal como uma bolha na água." Na água, muitas bolhas se formam e então repentinamente estouram alguns segundos depois. Assim se uma pessoa não utiliza seu raro corpo humano para servir a Suprema Personalidade de Deus, Sri Krishna, sua vida não tem mais valor ou permanência que uma bolha na água. Portanto, como o Senhor recomenda aqui, devemos serví-Lo por jejuar no Hari-vasara ou Ekadashi.

Neste sentido, Srila Prabhupada escreve no Srimad-Bhagavatam 2.1.4, significado: "O grande oceano da natureza material está se agitando com as ondas do tempo, e as assim-chamadas condiçöes de vida são algo como as bolhas espumantes, que aparecem diante de nós como o eu corpóreo, esposa, filhos, sociedade, conterrâneos, etc. Devido a uma falta de conhecimento do eu, nos tornamos vitimados pela força da ignorância e assim estragamos a valiosa energia da vida humana numa busca vã atrás de condiçöes de vida permanentes, que é impossível neste mundo material."

## Pandava Nirjala Ekadashi

(Jyeshtha shukla Ekadashi, or Bhimaseni nirjala Ekadashi)

Gaura paksha, Trivikrama (Jyeshtha) masa

Certa vez Bhimasena, irmão mais novo de Maharaja Yudhishthira, perguntou ao grande sábio Srila Vyasadeva, avô dos Pandavas, se é possível retornar ao mundo espiritual sem ter observado as regras e regulaçöes dos jejuns de Ekadashi.

Bhimasena disse: "ó mui inteligente avô, meu irmão Yudhishthira, minha querida mãe Kunti, e minha amada esposa Draupadi, bem como Arjuna, Nakula e Sahadeva, jejuam completamente no Ekadashi e seguem estritamente todas regras e regulaçöes desse dia sagrado. Sendo muito religiosos, sempre me dizem que também devo jejuar nesse dia. Mas, ó avô, eu lhes digo que não consigo viver sem comer, porque a fome é intolerável para mim. Dou bastante caridade e adoro completamente Sri Keshava, mas não consigo jejuar no Ekadashi. Por favor diga-me como posso obter o mesmo resultado sem jejuar."

Ouvindo estas palavras, Srila Vyasadeva respondeu: "Se desejas ir para os planetas celestiais e evitar os planetas infernais, deves de fato observar um jejum tanto no Ekadashi iluminado como no obscuro."

Bhima disse: "ó avô muito inteligente, por favor ouça minha súplica. ó maior dos munis, como não consigo viver se apenas comer uma vez por dia, como conseguirei viver se jejuar completamente? Dentro de meu estômago arde um fogo especial chamado vrka, o fogo da digestão. (1) Só quando como até ficar completamente satisfeito é que esse fogo em meu estômago também fica satisfeito. ó grande sábio, talvez conseguisse jejuar apenas uma vez, portanto imploro-te que me digas qual Ekadashi inclui todos outros Ekadashis. Observarei fielmente esse jejum e espero que assim me torne qualificado para liberação."

Srila Vyasadeva respondeu: "ó rei, ouviste de mim sobre vários tipos de deveres ocupacionais, tais como cerimônias védicas elaboradas. Na Kali-yuga, entretanto, ninguém irá conseguir observar todos esses deveres ocupacionais corretamente. Por isso contarei agora, como sem quase nenhuma despesa, se pode aguentar uma pequena austeridade e conseguir o maior benefício e resultante felicidade. A essência do que está escrito nas literaturas védicas conhecidas como os Puranas é que não se deve comer nem no Ekadashi da quinzena iluminada e nem no da obscura. (2) Quem jejua no Ekadashi é salvo de ir para planetas infernais."

Ouvindo as palavras de Vyasadeva, Bhimasena, o mais forte de todos guerreiros, ficou com medo e começou a tremer como uma folha numa árvore banyan com vento forte. O assustado Bhimasena disse: "ó avô, que devo fazer? Sou completamente incapaz de jejuar duas vezes por mês o ano todo! Por favor conte-me sobre algum dia de jejum que possa conceder-me o maior benefício!"

Vyasadeva respondeu: "Sem beber nem mesmo água, deves jejuar no Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Jyeshtha (mai/jun), quando o sol transita pelo signo de Gêmeos e Touro. Segundo as personalidades sábias, nesse dia se pode tomar banho e realizar acamana para purificação. Mas enquanto se realiza acamana se pode tomar apenas aquela quantidade de água igual a uma gota de ouro, ou a quantidade que pode submergir apenas uma semente de mostarda. Só essa quantidade de água deve ser colocada na palma em forma de orelha de vaca. Se bebermos mais água que isso, seria como se tivessemos bebido vinho.

Certamente não se deve comer nada, pois assim fazendo quebra-se o jejum. Este jejum rígido com efeito vai do nascer do sol no Ekadashi até o nascer do sol de Dvadashi. Se uma pessoa tenta observar esse grande jejum mui estritamente, facilmente consegue os resultados de observar todos vinte e quatro jejuns de Ekadashi pelo ano todo.

No Dvadashi o devoto deve tomar banho cedo de manhã. Então, conforme as regras e regulaçöes prescritas, e dependendo de sua capacidade, deve dar algum ouro e água a um brahmana digno. Finalmente, deve honrar prasadam alegremente com um brahmana.

ó Bhimasena, aquele que consegue jejuar neste Ekadashi especial desta maneira, colhe o benefício de ter jejuado em todos Ekadashis durante o ano. Não há dúvida quanto a isso. ó Bhima, agora ouça o mérito específico que se consegue por jejuar neste Ekadashi. O Supremo Senhor Keshava, que segura uma concha, disco, maça, e lótus, contou pessoalmente para mim: "Todos devem refugiar-se em Mim e seguir Minhas instruçöes." Então Ele me contou que quem jejua neste Ekadashi sem beber água ou comer, se torna livre de todas reaçöes pecaminosas, e quem observa esse difícil jejum nirjala no Jyeshtha-sukla Ekadashi verdadeiramente colhe o benefício de todos outros jejuns de Ekadashi.

ó Bhimasena, na Kali-yuga, a era da discórdia e hipocrisia, quando todos princípios dos Vedas terão sido destruídos ou grandemente minimizados, e em que não haverá a devida caridade ou observância dos antigos princípios védicos e cerimônias, como haverá algum meio de purificar o eu? Mas existe a oportunidade de jejuar no Ekadashi e ficar livre de todos pecados passados.

ó filho de Vayu, que mais posso dizer-te? Não deves comer durante os Ekadashis iluminado e obscuro, e deves até mesmo deixar de tomar água no dia particularmente auspicioso de Jyeshtha-sukla Ekadashi. ó Vrkodara, quem quer que jejue neste Ekadashi recebe os méritos de tomar banho em todos lugares de peregrinação, dar todo tipo de caridade, e jejuar em todos Ekadashis claros e escuros. Quanto a isso não há dúvida. ó tigre entre os homens, quem quer que jejue neste Ekadashi verdadeiramente se torna uma grande pessoa e obtém toda fortuna, lucros, força, e sáude. E no atemorizante momento da morte, os terríveis Yamadutas, cuja tez é amarela e negra, e que brandem grandes maças e giram no ar místicas cordas pasha, recusar-se-ão a se aproximar. Em vez disso, tal alma fiel será imediatamente levada para a morada suprema do Senhor Vishnu pelos Vishnudutas, cujas formas trascendentalmente belas vestem maravilhosas roupas amareladas e que seguram um disco, maça, concha e lótus em suas quatro mãos. É para obter todos esses benefícios que se deve certamente jejuar neste mui importante Ekadashi, até mesmo de água."

Quando os outros Pandavas ouviram sobre os benefícios a serem obtidos por seguir Jyeshtha-sukla Ekadashi, resolveram observá-lo exatamente como Srila Vyasadeva o havia explicado a seu irmão Bhimasena. Todos Pandavas observaram-no evitando comer ou beber qualquer coisa, e assim até o dia de hoje é conhecido como Pandava-nirjala Ekadashi. (3)

Srila Vyasadeva continuou: "ó Bhima, portanto deves observar este importante jejum para remmover todas tuas reaçöes pecaminosas passadas. Deves orar à Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Sri Krishna, desta maneira: "ó Senhor de todos semideuses, ó Suprema Personalidade de Deus, hoje vou observar Ekadashi sem tomar qualquer água. ó ilimitado caridade durante este Ekadashi, se por alguma razão ou outra não puder, então deverá dar a algum brahmana qualificado um tecido ou um pote cheio d'água. De fato, o mérito obtido por dar só água iguala aquele obtido por dar ouro dez milhöes de vezes por dia.

ó Bhima, o Senhor Krishna disse que quem quer que observe este Ekadashi deve tomar um banho sagrado, dar caridade a uma pessoa digna, cantar os santos nomes do Senhor num japa-mala, e realizar algum tipo de sacrifício recomendado, pois por fazer estas coisas neste dia se recebe benefícios imperecíveis. Não há necessidade de realizar qualquer outro tipo de dever religioso. Observância só deste jejum de Ekadashi promove a pessoa à suprema morada de Sri Vishnu. ó melhor dos Kurus, se doarmos ouro, tecido ou qualquer outra coisa neste dia, o mérito que se obtém é imperecível.

Lembra-te, quem quer que coma grãos no Ekadashi se torna contaminado pelo pecado e na verdade come apenas pecado. Com efeito, já se tornou um comedor de cachorros, e após a morte irá sofrer uma existência infernal. Mas aquele que observa este sagrado Jyeshtha-sukla Ekadashi e dá algo em caridade certamente obtém a liberação do ciclo de repetidos nascimentos e morte e alcança a morada suprema. Observar este Ekadashi, que vem junto com Dvadashi, liberta a pessoa do horrível pecado de matar um brahmana, beber bebida alcoólica e vinho, ter inveja do próprio mestre espiritual, e ignorar suas instruçöes, e continuamente contar mentiras.

Além do mais, ó melhor dos seres, qualquer homem ou mulher que observa este jejum devidamente e adora o Senhor Supremo Jalashayi (Aquele que dorme sobre a água), e que no dia seguinte satisfaz um brahmana qualificado com doces agradáveis e uma doação de vacas e dinheiro - tal pessoa certamente agrada ao Supremo Senhor Vasudeva, tanto que cem geraçöes anteriores em sua família indubitavelmente vão para a morada do Senhor Supremo, muito embora possam ter sido muito pecaminosos, ou de mau caráter, e culpados de suicídio. De fato, quem observa este Ekadashi andará num glorioso aeroplano celestial (vimana) até aquela morada.

Quem nesse dia dá a um brahmana um pote d'água, uma sombrinha, ou calçados certamente vai para o céu. De fato, aquele que simplesmente ouve estas glórias também alcança a morada transcendental do Senhor Supremo, Sri Vishnu. Quem quer que realize a cerimônia shraddha para os antepassados no dia da lua obscura chamado amavasya, particularmente se ocorre na época do eclipse solar, indubitavelmente obtém grande mérito. Mas este mesmo mérito é obtido por quem simplesmente ouve esta sagrada narrativa - tão poderoso e tão querido pelo Senhor é este Ekadashi.

Deve-se limpar os dentes devidamente e, sem comer ou beber, observar este Ekadashi para agradar o Supremo Senhor Keshava. No dia depois de Ekadashi se deve adorar a Suprema Personalidade de Deus em Sua forma como Trivikrama oferecendo a Ele água, flores, incenso, e uma luminosa lamparina acesa. Então o devoto deve orar de coração: "ó Senhor dos senhores, ó salvador de todos, ó Hrsikesha, senhor dos sentidos, tenha a bondade de conceder-me a dádiva da liberação, embora não te possa oferecer nada mais que este humilde pote cheio d'água." Então o devoto deve doar o pote d'água a um brahmana.

ó Bhimasena, após observar este jejum de Ekadashi e doar os artigos recomendados conforme sua capacidade, o devoto deve alimentar brahmanas e depois disso honrar prasadam silenciosamente.

Srila Vyasadeva concluiu: "Recomendo grandemente que jejues neste auspicioso, purificante Dvadashi devorador de pecados, da maneira como descrevi. Assim ficarás completamente livre de todos pecados e alcançarás a morada suprema."

Assim termina a narrativa das glórias de Jyeshtha-sukla Ekadasi, ou Bhimaseni-nirjala Ekadasi, do Brahma-vaivarta Purana.

1. Agni, o deus do fogo, descende do Senhor Vishnu através de Brahma, de Brahma a Angirasa, de Angirasa a Brhaspati, e de Brhaspati a Samyu, que era pai de Agni. Ele é o porteiro encarregado de Nairrtti, a direção sudeste. Ele é um dos oito elementos materiais, e tal como Parikshit Maharaja, é muito perito em examinar coisas. Examinou Maharaja Sibi uma vez virando um pombo. (Para mais informação vide Srimad-bhagavatam de Srila Prabhupada 1.12.20 significado).

Agni se divide em três categorias: Davagni, o fogo na madeira; Jatharagni, o fogo da digestão no estômago; e Vadavagni, o fogo que cria neblina quando correntes quentes e frias se misturam no oceano. Outro nome para o fogo da digestão é Vrka. Era este poderoso fogo que residia no estômago de Bhimasena.

2. Conforme declarado no Srimad-bhagavatam 12.13.12 e 15, o próprio Bhagavatam é a essência de toda filosofia Vedanta (sara-vedanta-saram), e a mensagem inequívoca do Bhagavatam é plena rendição ao Senhor Krishna e a prestação de serviço devocional amoroso a Ele. Observar Ekadashi estritamente é um grande auxílio neste processo e aqui Srila Vyasadeva está simplesmente sublinhando para Bhima a importância do Ekadashi.

3. Embora astrologicamente o jejum caia no Dvadashi, na civilização védica ainda é conhecido como Ekadashi.

## Yogini Ekadashi

(Ashadha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Vamana (Ashadha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Senhor Supremo, ouvi as glórias do Nirjala Ekadashi, que ocorre durante a quinzena clara do mês de Jyeshtha. Agora desejo ouvir sobre o Ekadashi que ocorre durante a parte obscura do mês de Ashadha (jun/jul). Tenha a bondade de descrevê-lo para mim em detalhe, ó matador do demônio Madhu."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "ó rei, vou contar sobre o melhor dos dias de jejum, o Ekadashi que vem durante a parte obscura do mês de Ashadha. Famoso como Yogini Ekadashi, remove todos tipos de reaçöes pecaminosas e concede a liberação suprema.

ó melhor dos reis, este Ekadashi salva pessoas que estão se afogando no vasto oceano da existência material e as transporta para a margem do mundo espiritual. Em todos três mundos, é o principal entre os sagrados dias de jejum. Vou revelar esta verdade a ti narrando a história recontada nos Puranas.

O rei de Alakapuri - Kuvera, o tesoureiro dos semideuses - era um devoto firme do Senhor Shiva. Empregava um servo chamado Hemamali como seu jardineiro pessoal. Hemamali, um Yaksha, tinha muita atração luxuriosa por sua deslumbrante esposa, Svarupa-vati, que tinha grandes olhos encantadores.

O dever diário de Hemamali era visitar o Lago Manasarovara e trazer de volta flores para seu patrão Kuvera, que então eram usadas para adorar o Senhor Shiva. Certo dia, após colher as flores, Hemamali foi ter com sua esposa em vez de retornar diretamente ao seu patrão e cumprir com seu dever. Absorto em assuntos amorosos com sua esposa, esqueceu que tinha que retornar à morada de Kuvera.

ó rei, enquanto Hemamali estava desfrutando com sua esposa, Kuvera começou a adorar o Senhor Shiva em seu palácio e em breve descobriu que não havia flores prontas para o puja do meio-dia. A falta de um artigo tão importante irou o grande semideus, e ele perguntou a um mensageiro Yaksha: "Porque aquele Hemamali de coração imundo não veio com a oferenda diária de flores? Vai descobrir a razão exata e na volta reporte-se a mim pessoalmente." O Yaksha retornou e contou para Kuvera: "ó caro senhor, Hemamali está desfrutando livremente de sexo com sua esposa."

Kuvera ficou extremamente irado quando ouviu isso e imediatamente intimou o baixo Hemamali a vir diante dele. Sabendo que fossa remisso e que fizera hora sem cumprir com o dever, Hemamali se aproximou do patrão em grande temor. O jardineiro primeiro prestou suas reverências e depois ficou de pé perante seu senhor, cujos olhos haviam se tornado vermelhos de raiva e cujos lábios tremiam. Irado, Kuvera gritou para Hemamali: "ó patife pecaminoso! ó destruidor dos princípios religiosos! És uma ofensa aos semideuses! Por isso te amaldiçôo a sofrer de lepra branca e separar-te de tua amada esposa! Só grande sofrimento é o que mereces! ó tolo de nascimento baixo, deixa este local imediatamente e vai-te para os planetas inferiores!"

E assim Hemamali imediatamente caiu de Alakapuri e se tornou doente com a terrível aflição da lepra branca. Acordou numa densa e assustadora floresta, onde não havia nada para comer ou beber. Assim passava seus dias na miséria, incapaz de dormir à noite devido à dor. Sofria tanto no verão quanto no inverno, mas porque continuava a adorar o Senhor Shiva fielmente, sua consciência permanecia pura e constante. Embora implicado em grande pecado e suas reaçöes concomitantes, lembrava de sua vida passada devido a sua piedade.

Após vagar durante algum tempo aqui e ali, por montanhas e planícies, Hemamali eventualmente chegou à vasta cadeia do Himalaia. Ali teve a boa fortuna de encontrar com o grande santo Markandeya Rishi, o melhor dos ascetas, cuja duração de vida, dizem, se estende a sete dias de Brahma. (1)

Markandeya estava sentado pacificamente em seu ashrama, parecendo tão refulgente quanto um segundo Brahma. Hemamali, sentindo-se muito pecaminoso, ficou a certa distância do magnífico sábio e ofereceu suas humildes reverências e oraçöes. Sempre interessado no bem-estar dos outros, Markandeya viu o leproso e clamou: "ó tu, que espécie de atos pecaminosos realizaste para merecer esta horrível aflição?"

Ouvindo isso, Hemamali respondeu: "Caro senhor, sou um servo Yaksha do Senhor Kuvera, e meu nome é Hemamali. Era meu serviço diário pegar flores do Lago Manasarovara para a adoração de meu patrão ao Senhor Shiva, mas certo dia atrasei na hora de voltar com a oferenda porque fui tomado de paixão por minha bela esposa. Quando meu patrão descobriu que estava atrasado, amaldiçôou-me com muita ira. Assim agora estou sem casa, esposa, e serviço. Mas afortunadamente encontrei com o senhor, e agora espero receber sua auspiciosa benção, pois sei que devotos do Senhor Supremo sempre trazem o interesse dos outros bem no alto de seus coraçöes. Essa é sua grande natureza. ó melhor dos sábios, por favor ajude-me!" (2)

Markandeya Rishi respondeu: "Porque me contaste a verdade, vou contar-te sobre um dia de jejum que irá beneficiar-te grandemente. Se jejuares no Ekadashi que vem durante a quinzena obscura do mês de Ashadha, irás certamente ficar livre desta terrível maldição." Ao ouvir estas abençoadas palavras do conhecido sábio, Hemamali caiu ao solo em completa gratidão e ofereceu suas humildes reverências.

Mas Markandeya ficou de pé e levantou Hemamali, enchendo-o de inexprimível felicidade.

Assim, como o sábio o instruíra, Hemamali fielmente observou o jejum de Ekadashi, e por sua influência novamente se tornou um belo Yaksha. Então retornou para casa, onde viveu feliz com sua esposa."

O Senhor Krishna concluiu: "Assim, como podes prontamente ver, ó Yudhishthira, esse jejum no Yogini Ekadashi é muito poderoso e auspicioso. Qualquer mérito que se obtenha por alimentar quarenta e oito mil piedosos brahmanas também é obtido por simplesmente observar um jejum estrito no Yogini Ekadashi. Para quem jejua neste sagrado Ekadashi, montes de reaçöes pecaminosas passadas são destruídas e ele faz com que a pessoa se torne piedosa. ó rei, assim explique-te a pureza do Yogini Ekadashi."

Assim termina a narrativa das glórias de Ashadha-krsna Ekadasi, ou Yogini Ekadasi, do Brahma-vaivarta Purana.

Notas:

1) Um dia de Brahma (doze horas) é dito durar mil ciclos das quatro yugas - Satya, Treta, Dvapara, e Kali. Como estas quatro eras duram 4.320.000 anos, um dia de 24 horas completas de Brahma é de aproximadamente 60.480.000.000 anos. Este é o espantoso tempo de vida de Markandeya, o mais longo da terra.

2) A literatura védica declara:

pibanti nadya svayam eva na jalam

svayam na khadhanti phalani vrksha

nadanti sashyam khalu parivaha

paropakaraya satam vibhutayah

"Assim como os rios não bebem sua própria água mas fluem para benefício dos outros, assim como as árvores frutíferas não comem seu próprio fruto mas produzem-no para os outros, e assim como as nuvens não bebem sua própria chuva mas chovem para os outros, também os santos vivem simplesmente para os outros."

Chanakya Pandita diz:

sadhunam darshanam punyam

tirtha-bhutar hi sadhavah

kalena phalate tirtha

sadyah sadhu-samagamah

"Meramente ver um devoto puro de Krishna é mais purificante que visitar um local de peregrinação sagrado, pois enquanto um lugar santo pode purificar depois de longo tempo, a vista de um devoto puro purifica imediatamente."

3) Porque Hemamali desejou retornar aos planetas celestiais e sua esposa, sua observância do Ekadashi resultou na obtenção de sua meta material. Mas um devoto de Krishna observa Ekadashi apenas com o desejo de aumentar sua devoção pelo Senhor e assim ele obtém um resultado espiritual.

## Shayani Ekadashi

(Padma or Deva shayani Ekadashi)

Gaura paksha, Vamana (Ashadha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Keshava, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Ashadha (jun/jul)? Qual é a Deidade adorável para esse dia auspicioso, e qual o processo de observá-lo?" O Senhor Sri Krishna respondeu: "ó zelador deste planeta terreno, de bom grado contar-te-ei uma maravilhosa história que o Senhor Brahma certa vez narrou a seu filho Naradaji.

Certo dia Narada perguntou a seu pai: "Qual o nome do Ekadashi que vem durante a parte clara do mês de Ashadha? Por gentileza conta-me como posso observar este Ekadashi e assim agradar o Senhor Supremo, Vishnu."

O Senhor Brahma respondeu: "ó grande orador, ó melhor de todos sábios, ó mais puro devoto do Senhor Vishnu, tua pergunta é excelente. Não há nada melhor que Ekadashi, o dia do Senhor Hari, neste ou em qualquer outro mundo. Ele nulifica até mesmo os piores pecados se observado corretamente. Por esta razão vou contar-te sobre Ashadha-sukla Ekadashi.

Jejuar neste Ekadashi nos purifica de todos pecados e realiza todos nossos desejos. Portanto, quem quer que deixe de obserar este sagrado dia de jejum é um bom candidato a entrar no inferno. Ashadha-sukla Ekadashi também é famoso como Padma Ekadashi. Só para agradar a Hrshikesha, o senhor dos sentidos, deve-se jejuar neste dia. Ouça cuidadosamente, ó Narada, enquanto relato para ti uma história maravilhosa das escrituras sobre este Ekadashi. Apenas por ouvir este relato já se destroem todos tipos de pecados, junto com todos obstáculos na senda da perfeição espiritual.

ó filho, certa vez havia um rei santo na dinastia solar cujo nome era Mandhata. Porque sempre defendia a verdade, foi nomeado imperador. Cuidava de seus súditos como se fossem seus próprios filhos. Devido a sua piedade e grande religiosidade, não havia pestilência, seca, ou doença de qualquer tipo em seu reino. Todos seus súditos não só estavam livres de todos tipos de perturbaçöes mas também eram muito ricos. O tesouro do próprio rei estava livre de dinheiro ganho por meios não-recomendados, e assim ele governou felizmente por muitos anos.

Certa vez entretanto, devido a algum pecado em seu reino, houve seca durante três anos. Os súditos viram-se atormentados pela fome. A falta de grãos alimentícios tornava impossível para eles realizarem os sacrifícios védicos, oferecer oblaçöes a seus antepassados e semideuses, realizarem adoração ritualística, ou até mesmo estudar as literaturas védicas. Finalmente, todos vieram diante do amado rei numa grande assebléia e disseram: "ó rei, sempre tratas de nosso bem-estar, portanto humildemente imploramos vossa assistência agora. Todo mundo e tudo neste mundo precisa de água. Sem água, quase tudo se torna inútil ou morto. Os Vedas chamam a água de nara, e porque a Suprema Personalidade de Deus dorme sobre a água, Seu nome é Narayana. Deus faz Sua própria morada na água e ali faz Seu descanso. (1) Na Sua forma como as nuvens, o Senhor Supremo está presente pelo céu afora e derrama a chuva, da qual crescem os grãos que mantém toda entidade viva.

ó rei, a severa seca causou uma falta de valiosos grãos; assim estamos sofrendo, e a população está diminuindo. ó melhor governante da terra, por favor encontre alguma solução para este problema e traga-nos uma vez mais a paz e prosperidade."

O rei respondeu: "Falais a verdade, pois os grãos são como Brahman, a Verdade Absoluta, que vive dentro dos grãos e assim sustenta todos seres. De fato, é por causa dos grãos que o mundo inteiro vive. Agora, porque está havendo uma terrível seca no nosso reino? As escrituras sagradas discutem este assunto mui profundamente. Se um rei é irreligioso, tanto ele como seus súditos sofrem. Meditei na causa de nosso problema durante muito tempo, mas após examinar meu caráter passado e atual, honestamente posso dizer que não encontro pecado. Ainda assim, para o bem de todos vós súditos, tentarei remediar a situação."

Pensando assim, o Rei Mandhata reuniu seu exército e séquito, prestou suas reverências a Mim, e depois entrou na floresta. Vagou por aqui e por ali, buscando grandes sábios em seus ashramas e indagando sobre como resolver a crise em seu reino. Afinal encontrou o ashrama de um de Meus outros filhos, Angira Muni, cuja refulgência iluminava todas direçöes. Sentado em seu eremitério, Angira parecia um segundo Brahma. O rei Mandhata estava muito feliz por ver esse exaltado sábio, cujos sentidos estavam completamente sob controle.

O rei imediatamente desmontou de seu cavalo e ofereceu suas respeitosas reverências aos pés de lótus de Angira Rishi. Então o rei juntou suas palmas e orou por suas bençãos. Aquela pessoa santa reciprocou abençoando o rei com mantras sagrados, depois perguntou-lhe sobre o bem-estar dos sete membros de seu reino. (2)

Após contar ao sábio como iam os sete membros de seu reino, o rei Mandhata perguntou sobre a felicidade do próprio sábio. Então Angira Rishi perguntou ao rei porque empreendera tão difícil jornada na floresta, e o rei contou-lhe sobre a aflição que seu reino estava passando. O rei disse: "ó grande sábio, estou governando e mantendo meu reino enquanto sigo as injunçöes védicas, e assim não sei qual o motivo da seca. Para resolver este mistério, aproximei-me de ti para tua ajuda. Por favor ajuda-me a aliviar o sofrimento de meus súditos."

Angira Rishi disse para o rei: "A presente era, Satya-yuga, é a melhor de todas eras, pois nessa era o Dharma se apoia nas quatro pernas. (3) Nesta era todos respeitam brahmanas como os membros mais elevados da sociedade. Também, todos cumprem com seus deveres ocupacionais, e apenas brahmanas duas-vezes nascidos podem realizar austeridades védicas e penitências. Embora isto seja o padrão, ó leão entre os reis, há um shudra que ilegalmente realiza os ritos da austeridade e penitência em teu reino. É por isso que não há chuva no teu país. Por isso deves castigar este trabalhador com a morte, pois por assim fazer removerás a contaminação e restituirás a paz aos teus súditos."

O rei replicou: "Como posso matar um realizador de austeridades sem ofensa? Por favor dá-me alguma solução espiritual."

O grande sábio Angira disse: "ó rei, deves observar um jejum no Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Ashadha. Este dia auspicioso se chama Padma Ekadashi, e por sua influência abundantes chuvas certamente retornarão a teu reino. Este Ekadashi confere a perfeição tanto aos fiéis observadores, como remove todo tipo de maus elementos, e destrói todos obstáculos na senda da perfeição. ó rei, tu, teus parentes e teus súditos devem todos observar este sagrado jejum de Ekadashi. Então tudo em vosso reino irá indubitavelmente retornar ao normal."

Ao ouvir estas palavras, o rei ofereceu suas reverências e depois retornou a seu palácio. Quando chegou Padma Ekadashi, o rei Mandhata reuniu todos os brahmanas, kshatriyas, vaishyas e shudras em seu reino e instruiu-os a observarem estritamente este importante dia de jejum. Depois que o haviam observado, caíram as chuvas, assim como o sábio havia predito, e no devido tempo houve colheitas fartas e uma rica safra de grãos. Pela misericórdia do Senhor Supremo Hrishikesha, o senhor de todos sentidos, todos súditos do rei Mandhata se tornaram extremamente felizes e prósperos.

Portanto, ó Narada, todos devem observar este jejum de Ekadashi mui estritamente, pois confere toda sorte de felicidade, bem como a liberação final, ao devoto fiel."

O Senhor Sri Krishna concluiu: "Meu querido Yudhishthira, Padma Ekadashi é tão poderoso que se pode simplesmente ler ou ouvir suas glórias e ficar completamente sem pecado. ó Pandava, quem deseja agradar-Me deve observar estritamente este Ekadashi, que também é conhecido como Deva-shayani Ekadashi. (1) ó leão entre os reis, quem quer que queira liberação deve regularmente jejuar neste Ekadashi, que também é o dia em que o jejum de Chaturmasya principia."

Assim termina a narrativa das glórias de Ashadha-sukla Ekadasi, ou Padma Ekadasi, do Bhavishya-uttara Purana.

Notas:

1) Dizem que três coisas não podem existir sem água: pérolas, seres humanos, e farinha. A qualidade essencial de uma pérola é seu brilho, e isso é devido à água. A essência de um homem é seu sêmen, cujo principal componente é água. E sem água, não se pode transformar farinha em massa para depois cozinhar e comer. As vezes a água é chamada de jala narayana, o Senhor Supremo na forma da água.

2) Os sete membros do domínio de um rei são o próprio rei, seus ministros, seu tesouro, suas forças armadas, seus aliados, os brahmanas, os sacrifícios realizados em seu reino, e as necessidades de seus súditos.

3) As quatro pernas do Dharma são veracidade, austeridade, misericórdia e limpeza.

4) Deva-shayani ou Vishnu-shayani, indica o dia em que o Senhor Vishnu vai dormir com todos semideuses. É dito que depois desse dia não se deve realizar quaisquer novas cerimônias até Devotthani Ekadashi, que ocorre durante o mês de Kartika (out/nov), porque os semideuses, estando adormecidos, não podem ser convidados para a arena sacrificial e porque o sol está viajando no curso meridional.

## Kamika Ekadashi

(Shravana Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Sridhara (Shravana) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Keshava, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Ashadha (jun/jul)? Qual é a Deidade adorável para esse dia auspicioso, e qual o processo de observá-lo?" O Senhor Sri Krishna respondeu: "ó zelador deste planeta terreno, de bom grado contar-te-ei uma maravilhosa história que o Senhor Brahma certa vez narrou a seu filho Naradaji.

Certo dia Narada perguntou a seu pai: "Qual o nome do Ekadashi que vem durante a parte clara do mês de Ashadha? Por gentileza conta-me como posso observar este Ekadashi e assim agradar o Senhor Supremo, Vishnu."

O Senhor Brahma respondeu: "ó grande orador, ó melhor de todos sábios, ó mais puro devoto do Senhor Vishnu, tua pergunta é excelente. Não há nada melhor que Ekadashi, o dia do Senhor Hari, neste ou em qualquer outro mundo. Ele nulifica até mesmo os piores pecados se observado corretamente. Por esta razão vou contar-te sobre Ashadha-sukla Ekadashi.

Jejuar neste Ekadashi nos purifica de todos pecados e realiza todos nossos desejos. Portanto, quem quer que deixe de obserar este sagrado dia de jejum é um bom candidato a entrar no inferno. Ashadha-sukla Ekadashi também é famoso como Padma Ekadashi. Só para agradar a Hrshikesha, o senhor dos sentidos, deve-se jejuar neste dia. Ouça cuidadosamente, ó Narada, enquanto relato para ti uma história maravilhosa das escrituras sobre este Ekadashi. Apenas por ouvir este relato já se destroem todos tipos de pecados, junto com todos obstáculos na senda da perfeição espiritual.

ó filho, certa vez havia um rei santo na dinastia solar cujo nome era Mandhata. Porque sempre defendia a verdade, foi nomeado imperador. Cuidava de seus súditos como se fossem seus próprios filhos. Devido a sua piedade e grande religiosidade, não havia pestilência, seca, ou doença de qualquer tipo em seu reino. Todos seus súditos não só estavam livres de todos tipos de perturbaçöes mas também eram muito ricos. O tesouro do próprio rei estava livre de dinheiro ganho por meios não-recomendados, e assim ele governou felizmente por muitos anos.

Certa vez entretanto, devido a algum pecado em seu reino, houve seca durante três anos. Os súditos viram-se atormentados pela fome. A falta de grãos alimentícios tornava impossível para eles realizarem os sacrifícios védicos, oferecer oblaçöes a seus antepassados e semideuses, realizarem adoração ritualística, ou até mesmo estudar as literaturas védicas. Finalmente, todos vieram diante do amado rei numa grande assebléia e disseram: "ó rei, sempre tratas de nosso bem-estar, portanto humildemente imploramos vossa assistência agora. Todo mundo e tudo neste mundo precisa de água. Sem água, quase tudo se torna inútil ou morto. Os Vedas chamam a água de nara, e porque a Suprema Personalidade de Deus dorme sobre a água, Seu nome é Narayana. Deus faz Sua própria morada na água e ali faz Seu descanso. (1) Na Sua forma como as nuvens, o Senhor Supremo está presente pelo céu afora e derrama a chuva, da qual crescem os grãos que mantém toda entidade viva.

ó rei, a severa seca causou uma falta de valiosos grãos; assim estamos sofrendo, e a população está diminuindo. ó melhor governante da terra, por favor encontre alguma solução para este problema e traga-nos uma vez mais a paz e prosperidade."

O rei respondeu: "Falais a verdade, pois os grãos são como Brahman, a Verdade Absoluta, que vive dentro dos grãos e assim sustenta todos seres. De fato, é por causa dos grãos que o mundo inteiro vive. Agora, porque está havendo uma terrível seca no nosso reino? As escrituras sagradas discutem este assunto mui profundamente. Se um rei é irreligioso, tanto ele como seus súditos sofrem. Meditei na causa de nosso problema durante muito tempo, mas após examinar meu caráter passado e atual, honestamente posso dizer que não encontro pecado. Ainda assim, para o bem de todos vós súditos, tentarei remediar a situação."

Pensando assim, o Rei Mandhata reuniu seu exército e séquito, prestou suas reverências a Mim, e depois entrou na floresta. Vagou por aqui e por ali, buscando grandes sábios em seus ashramas e indagando sobre como resolver a crise em seu reino. Afinal encontrou o ashrama de um de Meus outros filhos, Angira Muni, cuja refulgência iluminava todas direçöes. Sentado em seu eremitério, Angira parecia um segundo Brahma. O rei Mandhata estava muito feliz por ver esse exaltado sábio, cujos sentidos estavam completamente sob controle.

O rei imediatamente desmontou de seu cavalo e ofereceu suas respeitosas reverências aos pés de lótus de Angira Rishi. Então o rei juntou suas palmas e orou por suas bençãos. Aquela pessoa santa reciprocou abençoando o rei com mantras sagrados, depois perguntou-lhe sobre o bem-estar dos sete membros de seu reino. (2)

Após contar ao sábio como iam os sete membros de seu reino, o rei Mandhata perguntou sobre a felicidade do próprio sábio. Então Angira Rishi perguntou ao rei porque empreendera tão difícil jornada na floresta, e o rei contou-lhe sobre a aflição que seu reino estava passando. O rei disse: "ó grande sábio, estou governando e mantendo meu reino enquanto sigo as injunçöes védicas, e assim não sei qual o motivo da seca. Para resolver este mistério, aproximei-me de ti para tua ajuda. Por favor ajuda-me a aliviar o sofrimento de meus súditos."

Angira Rishi disse para o rei: "A presente era, Satya-yuga, é a melhor de todas eras, pois nessa era o Dharma se apoia nas quatro pernas. (3) Nesta era todos respeitam brahmanas como os membros mais elevados da sociedade. Também, todos cumprem com seus deveres ocupacionais, e apenas brahmanas duas-vezes nascidos podem realizar austeridades védicas e penitências. Embora isto seja o padrão, ó leão entre os reis, há um shudra que ilegalmente realiza os ritos da austeridade e penitência em teu reino. É por isso que não há chuva no teu país. Por isso deves castigar este trabalhador com a morte, pois por assim fazer removerás a contaminação e restituirás a paz aos teus súditos."

O rei replicou: "Como posso matar um realizador de austeridades sem ofensa? Por favor dá-me alguma solução espiritual."

O grande sábio Angira disse: "ó rei, deves observar um jejum no Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Ashadha. Este dia auspicioso se chama Padma Ekadashi, e por sua influência abundantes chuvas certamente retornarão a teu reino. Este Ekadashi confere a perfeição tanto aos fiéis observadores, como remove todo tipo de maus elementos, e destrói todos obstáculos na senda da perfeição. ó rei, tu, teus parentes e teus súditos devem todos observar este sagrado jejum de Ekadashi. Então tudo em vosso reino irá indubitavelmente retornar ao normal."

Ao ouvir estas palavras, o rei ofereceu suas reverências e depois retornou a seu palácio. Quando chegou Padma Ekadashi, o rei Mandhata reuniu todos os brahmanas, kshatriyas, vaishyas e shudras em seu reino e instruiu-os a observarem estritamente este importante dia de jejum. Depois que o haviam observado, caíram as chuvas, assim como o sábio havia predito, e no devido tempo houve colheitas fartas e uma rica safra de grãos. Pela misericórdia do Senhor Supremo Hrishikesha, o senhor de todos sentidos, todos súditos do rei Mandhata se tornaram extremamente felizes e prósperos.

Portanto, ó Narada, todos devem observar este jejum de Ekadashi mui estritamente, pois confere toda sorte de felicidade, bem como a liberação final, ao devoto fiel."

O Senhor Sri Krishna concluiu: "Meu querido Yudhishthira, Padma Ekadashi é tão poderoso que se pode simplesmente ler ou ouvir suas glórias e ficar completamente sem pecado. ó Pandava, quem deseja agradar-Me deve observar estritamente este Ekadashi, que também é conhecido como Deva-shayani Ekadashi. (1) ó leão entre os reis, quem quer que queira liberação deve regularmente jejuar neste Ekadashi, que também é o dia em que o jejum de Chaturmasya principia."

Assim termina a narrativa das glórias de Ashadha-sukla Ekadasi, ou Padma Ekadasi, do Bhavishya-uttara Purana.

Notas:

1) Dizem que três coisas não podem existir sem água: pérolas, seres humanos, e farinha. A qualidade essencial de uma pérola é seu brilho, e isso é devido à água. A essência de um homem é seu sêmen, cujo principal componente é água. E sem água, não se pode transformar farinha em massa para depois cozinhar e comer. As vezes a água é chamada de jala narayana, o Senhor Supremo na forma da água.

2) Os sete membros do domínio de um rei são o próprio rei, seus ministros, seu tesouro, suas forças armadas, seus aliados, os brahmanas, os sacrifícios realizados em seu reino, e as necessidades de seus súditos.

3) As quatro pernas do Dharma são veracidade, austeridade, misericórdia e limpeza.

4) Deva-shayani ou Vishnu-shayani, indica o dia em que o Senhor Vishnu vai dormir com todos semideuses. É dito que depois desse dia não se deve realizar quaisquer novas cerimônias até Devotthani Ekadashi, que ocorre durante o mês de Kartika (out/nov), porque os semideuses, estando adormecidos, não podem ser convidados para a arena sacrificial e porque o sol está viajando no curso meridional.

## Pavitropana Ekadashi

(Shravana shukla or Putrada Ekadashi)

Gaura paksha, Sridhara (Shravana) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Madhusudana, ó matador do demônio Madhu, por favor seja misericordioso para comigo e descreve para mim o Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Shravana (jul/ago)." O Supremo Senhor Sri Krishna respondeu: "Sim, ó rei, de bom grado narrarei suas glórias para ti, pois apenas por ouvir sobre este sagrado Ekadashi já se obtém o mérito de realizar um sacrifício de cavalo.

No alvorecer da Dvapara-yuga, vivia um rei chamado Mahijita, que governava o reino de Mahismati-puri. Porque não tinha filho, seu reino inteiro parecia sem graça para ele. Um homem casado que não tem filho não tem felicidade nesta vida ou na próxima. (1) Durante longo tempo este rei tentou mui arduamente obter um herdeiro, sem sucesso. Vendo os anos avançando, o Rei Mahijita tornou-se cada vez mais ansioso. Certo dia disse para uma assembléia de seus conselheiros: "Não cometi nenhum pecado nesta vida, e não há nenhuma riqueza ilícita em meu tesouro. Nunca usurpei as oferendas aos semideuses ou brahmanas. Quando fiz guerra e conquistei reinos, segui as regras e regulaçöes da arte militar, e protegi meus súditos como se fossem meus próprios filhos. Puni até mesmo meus próprios parentes se transgredissem a lei, e se meu inimigo era gentil e religioso, dava-lhe as boas-vindas. ó almas duas-vezes nascidas, embora eu seja religioso e fiel seguidor dos padröes védicos, ainda assim meu lar está sem filho. Por gentileza me contem a razão disso."

Ouvindo isso, os conselheiros brahmanas do rei discutiram o assunto entre si, e com a meta de beneficiarem o rei visitaram os varios ashramas dos grandes sábios. Afinal chegaram a um sábio que era austero, puro, e auto-satisfeito, e que estava observando estritamente um voto de jejum. Seus sentidos estavam completamente sob controle, havia conquistado sua ira, e era perito em realizar seu dever ocupacional. De fato, este grande sábio era perito em todas conclusöes dos Vedas, e tinha aumentado seu tempo de vida até o do próprio Senhor Brahma. Seu nome era Lomasa Rishi, e conhecia o passa do, presente e futuro. Depois que cada kalpa passava, caía um pelo de seu corpo. (2)

Todos os conselheiros brahmanas do rei aproximaram-se muito contentes, um a um, para oferecer seus humildes respeitos.

Cativados por esta grande alma, os conselheiros do Rei Mahijita ofereceram suas reverências a ele e disseram mui respeitosamente: "Apenas por nossa grande boa fortuna tivemos permissão, ó sábio, de poder ver-te."

Lomasa Rishi os viu prestando-lhe reverências e respondeu: "Por gentileza, digam porque vieram até aqui. Porque estão me louvando? Preciso fazer tudo que puder para resolver seus problemas, pois sábios como eu só possuem um interesse: ajudar os outros. Não duvidem disso." (3)

Os representantes do rei disseram: "Viemos ver-te, ó exaltado sábio, para pedir tua ajuda para resolver um problema sério. ó sábio, és como o Senhor Brahma. De fato, não há melhor sábio no mundo inteiro. Nosso rei, Mahijita, está sem filho, embora tenha nos mantido e protegido como se fossemos seus filhos. Vendo-o assim tão infeliz devido a não ter filhos, ficamos muito tristes, ó sábio, e portanto entramos na floresta para realizar severas austeridades. Por nossa boa fortuna encontramos contigo. Os desejos e atividades de todos tem sucesso só por teu darshana. Assim humildemente pedimos que conte como nosso bondoso rei pode obter um filho."

Ouvindo esta súplica sincera, Lomasa Rishi absorveu-se em profunda meditação por um momento e de imediato compreendeu a vida pretérita do rei. Então disse: "Seu governante era um mercador na vida passada, e achando seus bens insuficientes, cometeu atos pecaminosos. Viajou a muitos vilarejos para trocar suas mercadorias. Uma vez, ao meio-dia depois do Ekadashi que vem durante a parte clara do mês de Jyeshtha, ficou com sede enquanto viajava de lugar em lugar. Chegou numa linda lagoa nas cercanias de um vilarejo, mas assim que estava para beber da lagoa, chegou ali uma vaca com seu bezerro recém-nascido. Ambas criaturas também estavam muito sedentas devido ao calor, mas quando a vaca e o bezerro começaram a beber, o mercador grosseiramente empurrou-os para o lado e egoistamente saciou sua própria sede. Esta ofensa contra uma vaca e seu bezerro resultou no fato de seu rei não ter filhos agora. Mas os bons atos que realizou em sua vida anterior lhe proporcionaram o governo sobre um reino sem perturbação."

Ouvindo isso, os conselheiros do rei responderam: "ó famoso rishi, ouvimos que os Vedas dizem que se pode nulificar os efeitos de nossos pecados anteriores, adquirindo mérito. Por gentileza, nos dê alguma instrução através da qual os pecados de nosso rei poderão ser destruídos; por favor dê sua misericórdia a ele, para que nasça um príncipe em sua família."

Lomasa Rishi disse: "Existe um Ekadashi chamado Putrada, que vem durante a quinzena clara do mês de Shravana. Neste dia todos vocês, inclusive seu rei, devem jejuar e ficar acordados a noite inteira, seguindo estritamente as regras e regulaçöes. Então devem dar ao rei qualquer mérito que tenham obtido por este jejum. Se seguirem estas minhas instruçöes, ele certamente será abençoado com um bom filho."

Todos conselheiros do rei ficaram muito contentes ao ouvirem estas palavras de Lomasa Rishi, e todos ofereceram suas gratas reverências. Então, com seus olhos brilhando de felicidade, retornaram para casa.

Quando o mês de Shravana chegou, os conselheiros do rei lembraram do conselho de Lomasa Rishi, e sob orientação deles, todos cidadãos de Mahismati-puri, bem como o rei, jejuaram no Ekadashi. E no dia seguinte, Dvadashi, os cidadãos fielmente ofereceram seu mérito acumulado a ele. Pela força de todo esse mérito, a rainha ficou grávida e eventualmente deu a luz um filho muito lindo.

"ó Yudhishthira", concluiu o Senhor Krishna, "O Ekadashi que vem durante a quinzena clara do mês de Shravana portanto com razão ficou famoso como Putrada ("que concede filhos"). Quem quer que deseje felicidade neste mundo e no próximo deve certamente jejuar de todos grãos e legumes neste dia sagrado. De fato, quem quer que simplesmente ouça as glórias de Putrada Ekadashi se torna completamente livre de todos pecados, será abençoado com um filho, e certamente ascende ao céu após a morte."

Assim termina a narrativa das glórias de Shravana-sukla Ekadasi, ou Putrada Ekadasi, do Bhavishya-uttara Purana.

Notas:

1. A palavra sânscrita para "filho" é putra. Pu é o nome de determinado inferno, e tra singifica "salvar". Assim a palavra putra significa "pessoa que salva do inferno chamado Pu". Portanto todo homem casado deve produzir pelo menos um filho e treiná-lo devidamente; então o pai será salvo de uma condição infernal de vida. Mas esta injunção não se aplica aos devotos sérios do Senhor Vishnu ou Krishna, pois o próprio Senhor Se torna seu filho, pai, e mãe.

Além do mais Chanakya Pandita diz:

satyam mata pita jnanam

dharmo bhrata daya sakha

shantih patni kshama putrah

sadete mama vandhavah

"A verdade é minha mãe, o conhecimento é meu pai, meu dever ocupacional é meu irmão, a bondade minha amiga, tranquilidade minha esposa, e o perdão meu filho. Estes seis são membros de minha família." Entre as vinte e seis qualidades de um devoto do Senhor, o perdão é o máximo. Portanto os devotos devem fazer um esforço extra para desenvolver esta qualidade. Aqui Chanakya diz: "Perdão é meu filho" e assim o devoto do Senhor, embora possa estar na senda da renúncia, pode observar Putrada Ekadashi e orar por obter este tipo de "filho".

2) Um kalpa ou doze horas do Senhor Brahma, igualam 4.320.000.000 anos.

3) Lomasa Rishi tinha todas boas qualidades porque era um devoto do Senhor. Conforme declara o Srimad-Bhagavatam 5.18.12:

yasyasti bhaktir bhagavaty akincana

sarvair gunais tatra samasate surah

harav abhaktasya kuto mahad-guna

manorathenasati dhavato bahih

"Na pessoa cujo serviço devocional a Krishna é inabalável, todas boas qualidades de Krishna se manifestam consistentemente. Contudo, aquele que não possui devoção pela Suprema Personalidade de Deus não tem nenhuma qualificação boa porque através da criação mental se ocupa na existência material, que é a característica externa do Senhor."

## Ananda Ekadashi

(Bhadrapada Krishna or Aja Ekadashi)

Krishna paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Janardana, protetor de todas entidades vivas, por favor diga-me o nome do Ekadasi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Bhadrapada (ago/set)."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "ó rei, ouça com atenção. O nome deste Ekadashi que remove pecados é Aja ou Annada. Qualquer pessoa que jejue completamente neste dia e adore Hrsikesha, o senhor dos sentidos, torna-se livre de todas reaçöes a seus pecados. Até quem apenas ouve sobre este Ekadashi se livra de seus pecados passados. ó rei, não há dia melhor que este em todos mundos terrenos ou celestiais. Isto sem dúvida é verdade.

Uma vez vivia um famoso rei chamado Harishchandra, que era imperador do mundo e pessoa muito veraz e íntegra. O nome de sua esposa era Chandramati, e tinha um filho chamado Lohitashva. Pela força do destino, entretanto, Harishchandra perdeu seu grande reino e vendeu sua esposa e filho. O próprio rei piedoso tornou-se servente doméstico de um comedor de cachorros, que o fazia guardar um crematório. No entanto, mesmo fazendo um trabalho tão baixo, não abandonou sua veracidade e bom caráter, assim como o soma-rasa, quando misturado com algum outro líquido, não perde sua capacidade de conferir imortalidade.

O rei passou muitos anos nessa condição. Então certo dia pensou: "Que farei? Onde devo ir? Como posso ser salvo desta sina?" Desta forma ele estava sosobrando num oceano de ansiedade e sofrimento.

Certo dia um grande sábio calhou de passar por ali, e quando o rei o viu pensou contente: "Ah, o Senhor Brahma criou brahmanas só para ajudar os outros." Harishchandra prestou suas respeitosas reverências ao sábio, cujo nome era Gautama Muni. De palmas unidas, o rei postou se de pé diante de Gautama e narrou sua lamentável história. Gautama Muni ficou surpreso ao ouvir a triste estória do rei. Pensou: "Como esse rei foi reduzido a coletar roupas dos mortos!" Gautama teve muita compaixão por Harishchandra e instruiu-o no processo de jejuar para purificação.

Gautama Muni disse: "ó rei, durante a quinzena obscura do mês de Bhadrapada ocorre um Ekadashi especialmente meritório, chamado Aja ou Annada, que remove todos pecados. De fato, este Ekadashi é tão auspicioso que se simplesmente jejuares nesse dia e não realizares mais nenhuma austeridade, todos teus pecados serão nulificados. Por tua boa fortuna está chegando a data daqui a sete dias. Portanto induzo-te a jejuar nesse dia e permanecer acordado durante a noite. Se o fizeres, todas reaçöes de teus pecados passados chegarão ao fim. ó Harishchandra, vim aqui por causa de teus atos piedosos passados. Agora, toda boa fortuna a ti no futuro!" Dizendo isto, o grande sábio Gautama imediatamente desapareceu.

O rei Harishchandra seguiu as instruçöes de Gautama com relação a jejuar no sagrado dia de Aja Ekadashi. ó Yudhishthira, porque o rei jejuou nesse dia, as reaçöes a seus pecados passados foram completamente destruídas imediatamente. ó leão entre os reis, veja só a influência desse Ekadashi! Ele imediatamente vence quaisquer misérias que se esteja sofrendo como resultado de atividades pecaminosas anteriores. Assim, todas misérias de Harishchandra foram aliviadas. Apenas pelo poder desse maravilhoso Ekadashi ele foi reunido com sua esposa e filho, que tinham morrido porém agora voltavam à vida. No céu os semideuses começaram a tocar seus tímbales celestiais e choviam flores em Harishchandra, sua rainha e seu filho. Pelas bençãos do jejum de Ekadashi, ele recuperou seu reino sem dificuldade. Além do mais, quando o rei Harishchandra deixou este planeta, seus parentes e todos seus súditos foram com ele para o mundo espiritual.

ó Pandava, quem quer que jejue no Aja Ekadashi certamente se liberta de todos seus pecados e ascende ao mundo espiritual. E quem ouve e estuda as glórias deste Ekadashi consegue o mérito auferido por realizar um sacrifício de cavalo."

Assim termina a narrativa das glórias do Bhadrapada Ekadashi ou Aja Ekadashi do Brahma-vaivarta Purana.

## Parshva Ekadashi

(Parivartini or Vamana Ekadashi)

Gaura paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Yudhisthira Maharaja perguntou ao Senhor Sri Krishna: "Qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a parte iluminada do mês de Bhadrapada (agosto/setembro)? Quem é a Deidade adorável para esse Ekadashi, e que mérito se obtém por observá-lo? Tenha a bondade de revelar-me tudo isso."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "Esse Ekadashi, ó Yudhishthira, se chama Vamana Ekadashi ou ainda Parivartini Ekadashi, e concede grande mérito e liberação final do enredamento material. Portanto, porque remove todas reaçöes pecaminosas da pessoa, também se chama de Jayanti Ekadashi. Apenas ouvir as glórias deste Ekadashi já liberta de todos maus atos passados. Este jejum é tão auspicioso que observá-lo confere o mesmo mérito que de realizar um sacrifício de cavalo. Não há melhor Ekadashi que esse, porque concede a liberação tão facilmente. Portanto, a pessoa que deseja verdadeiramente libertar-se do mundo material, deve jejuar no Vamana Ekadashi.

Enquanto observa este jejum, o Vaisnava deve amorosamente adorar o Senhor Supremo em Sua forma de Vamanadeva, a encarnação anã, cujos olhos são como pétalas de lótus. Assim fazendo, estará adorando todas outras deidades também, inclusive Brahma, Vishnu, e Shiva, e na hora da morte sem dúvida irá para a morada do Senhor Hari. Em todos três mundos não existe jejum mais importante para observar. O motivo porque esse Ekadashi é tão auspicioso é que ele celebra o dia quando o Senhor em Seu sono Se vira sobre Seu outro lado; por isso também é chamado de Parivartini Ekadashi."

Maharaja Yudhisthira então perguntou ao Senhor: "ó Janardana, por favor resolve uma questão que tenho. Como é que o Senhor Supremo dorme e então Se vira sobre Seu lado? ó Senhor, quando estás dormindo, que acontece com todas outras entidades vivas? Por favor também conta-me como amarraste o rei dos demônios, Bali Maharaja, além de como se pode satisfazer os brahmanas. Como se observa Chaturmasya?* Por gentileza seja misericordioso para comigo e responda estas perguntas."

* Quem tiver interesse em observar o jejum de Chaturmasya deve consultar o capítulo Chaturmasya-mahatmya do Bhavisya-uttara Purana.

A Suprema Personalidade de Deus replicou: "ó Yudhishthira, leão entre os reis, de bom grado relatarei um evento histórico que, simplesmente por ser ouvido, erradica todas reaçöes pecaminosas da pessoa.

Na Treta-yuga vivia um rei chamado Bali. Embora nascido duma dinastia demoníaca, era muito devotado a Mim. Cantava muitos hinos védicos para Mim e realizava o ritual de homa só para satisfazer-Me. Respeitava os brahmanas duas-vezes nascidos e ocupava-os em realizar sacrifícios diariamente. Esta grande alma teve uma discussão com Indra no entanto, e eventualmente derrotou-o numa batalha. Bali assumiu todo seu reino celestial inteirinho, que Eu mesmo dera para Indra. Por isso Indra e todos outros semideuses, junto com muitos grandes sábios, aproximaram-se de Mim e reclamaram de Bali Maharaja. Curvando suas cabeças até ao chão e oferecendo muitas oraçöes sagradas dos Vedas, adoraram-Me e ao mestre espiritual deles, Brhaspati. Assim concordei em aparecer a favor deles como o anão Vamanadeva, Minha quinta encarnação."

O rei Yudhishthira perguntou: "ó Senhor, como é possível que vencestes tal demônio poderoso com um mero corpo de anão? Por favor explica isso claramente, pois sou Seu devoto fiel."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, replicou: "Embora um anão, Eu era um brahmana, e aproximei-Me de Bali Maharaja para pedir-lhe doaçöes em forma de terras. Disse: "ó Bali, por favor dá-Me apenas três passos de terra como caridade. Um pedaço tão pequeno de terra valerá para mim como se fosse os três mundos." Bali concordou em atender Meu pedido sem maiores consideraçöes. Mas assim que prometeu dar-Me a terra, Meu corpo começou a Se expandir numa forma transcendental gigantesca. Cobri a terra inteira com Meus pés, e toda Bhuvarloka com Minhas coxas, os céus de Svarga com Minha cintura, Maharloka com Meu estômago, Janaloka com Meu peito, Tapoloka com Meu pescoço, e Satyaloka com Minha cabeça e face. Cobri toda criação material. Na verdade, todos planetas do universo, inclusive o sol e a lua, foram abarcados pela Minha forma gigantesca.

Vendo este Meu passatempo espantoso, todos semideuses, inclusive Indra e Shesha, o rei das serpentes, começaram a cantar hinos védicos e oferecer oraçöes a Mim. Então peguei Bali pela mão e disse-lhe: "ó Ser sem pecados, cobri toda a terra com apenas um passo e todos planetas celestiais com o segundo. Agora onde irei colocar Meu pé para a terceira passada de terra que Me prometeste?"

Ao ouvir isto, Bali Maharaja curvou-se e ofereceu-Me sua cabeça. ó Yudhishthira, coloquei Meu pé em sua cabeça e mandei o para Patalaloka. Vendo-o assim humilhado, fiquei muito satisfeito com ele e disse para Bali que dali em diante Eu residiria permanentemente no palácio dele. A partir de então, no Parivartini Ekadashi, que ocorre durante a parte iluminada do mês de Bhadra, Bali, o filho de Virocana, instalou uma forma de Minha Deidade em sua residência.

ó rei, até Haribodhini Ekadashi, que ocorre durante a parte iluminada do mês de Kartika, Eu continuo a dormir no oceano de leite. O mérito que se acumula durante esse período é particularmente poderoso. A pessoa deve, portanto, observar Parivartini Ekadashi cuidadosamente. Em verdade é especialmente purificante e assim elimina todas reaçöes pecaminosas. Nesse dia o devoto fiel deve adorar o Senhor Trivikrama, Vamanadeva, que é o pai supremo, porque nesse dia Eu Me viro para dormir sobre Meu outro lado.

Se possível, nesse dia se deve dar a uma pessoa qualificada uma porção de iogurte misturado com arroz, bem como alguma prata, e então permanecer em vigília a noite toda. Esta simples observância libertará do condicionamento material. Quem observar este sagrado Parivartini Ekadashi desta maneira acima descrita certamente obterá todo tipo de felicidades neste mundo e no reino de Deus na vida futura. Quem simplesmente ouve esta narrativa com devoção irá para a morada dos semideuses e ali brilhará como a própria lua, tão poderoso é observar este Ekadashi. De fato, é tão poderoso quanto realizar mil sacrifícios de cavalos."

Assim terminam as glórias do Parivartini Ekadashi ou Vamana Ekadashi, que ocorre durante a parte clara do mês de Bhadrapada, conforme o Brahma-vaivarta Purana.

## Indira Ekadashi

(Ashwin Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Padmanabha (Ashwini) masa

Yudhisthira Maharaja disse: "ó Madhusudana, ó matador do demônio Madhu, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Asvhina (set/out)? Por favor descreva suas glórias para mim." O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "Este dia santo é chamado Indira Ekadashi. Se uma pessoa jejua nesse dia, todos seus pecados são erradicados e seus antepassados que caíram no inferno são liberados. ó melhor dos reis, quem simplesmente ouve sobre este Ekadashi obtém o mérito acumulado por realizar um sacrifício de cavalo.

Na Satya-yuga vivia um rei chamado Indrasena, que era tão poderoso que destruiu todos seus inimigos. O glorioso e altamente religioso Rei Indrasena cuidava bem de seus súditos, e portanto era rico de filhos, netos, ouro e grãos. Era muito devotado a Sri Vishnu também. Gostava especialmente de cantar Meu nome, clamando "Govinda! Govinda!" Desta maneira o Rei Indrasena sistematicamente se dedicava à vida espiritual pura e passava muito tempo meditando na Verdade Absoluta.

Certo dia, enquanto o Rei Indrasena alegre e tranquilamente presidia sobre sua assembléia, o orador perfeito, Narada Muni, foi visto descendendo do céu. O rei ofereceu a Devarishi Narada, o santo entre os semideuses, grande respeito, saudando-o com as palmas juntas, convidando-o ao palácio, oferecendo-lhe um assento confortável, lavando seus pés, e falando palavras doces de boas-vindas. Então Narada Muni disse para Maharaja Indrasena: "ó rei, as sete partes de vosso reino estão prosperando? Vossa mente está absorvida em pensar como podeis realizar vosso dever ocupacional? E estais ficando mais e mais devotado ao Senhor Supremo, Sri Vishnu?"

O rei respondeu: "Por tua bondosa graça, ó maior dos sábios, tudo vai bastante bem. Hoje, só pela tua presença todos sacrifícios em meu reino tem sucesso! Por favor mostra-me misericórdia e explique a razão para tua visita até aqui."

Sri Narada, o sábio entre os semideuses, então disse: "ó leão entre os reis, ouvi minhas espantosas palavras. Quando descendi de Brahmaloka a Yamaloka, o Senhor Yamaraja louvou-me mui afavelmente e ofereceu-me um excelente assento. Enquanto eu glorificava sua veracidade e maravilhoso serviço ao Senhor Supremo, notei vosso pai na assembléia de Yamaraja. Embora fora muito religioso, porque quebrou um jejum de Ekadashi prematuramente, teve que ir para Yamaloka. Vosso pai deu-me uma mensagem para vos entregar. Disse: "Em Mahishmati vive um rei chamado Indrasena. Por favor conte-lhe sobre minha situação aqui - que devido a meus atos pecaminosos passados de alguma maneira fui forçado a residir no reino de Yamaraja. Por favor dê a ele esta minha mensagem: "ó filho, tenha a bondade de observar Indira Ekadashi e dar muita caridade para que eu possa me elevar ao céu." (2)

Narada continuou: "Só para entregar esta mensagem, ó rei, vim até aqui. Deveis ajudar vosso pai observando este jejum de Indira Ekadashi. Pelo mérito acumulado, vosso pai irá para o céu."

O Rei Indrasena perguntou: "ó grande Naradaji, por favor seja misericordioso e me diga especificamente como observar um jejum no Indira Ekadashi, e também conte em que mês e que dia ocorre." Narada Muni respondeu: "ó rei, por favor ouvi enquanto vos descrevo o processo completo de observar Indira Ekadashi. Este Ekadashi ocorre durante a quinzena obscura do mês de Ashvina. No Dashami, o dia antes do Ekadashi, acordai cedo pela manhã, tomai banho, e depois façai algum serviço para Deus com plena fé. Ao meio-dia, tomai banho novamente em água corrente e depois oferecei oblaçöes a vossos antepassados com fé e devoção. Certificai-vos de não comer mais que uma vez naquele dia, e à noite dormi no chão.

Quando acordardes na manhã do Ekadashi, limpai vossa boca e dentes esmeradamente, e depois com profunda devoção pelo Senhor fazei este voto sagrado: "Hoje irei jejuar completamente e abandonar todos tipos de gozo dos sentidos. ó Suprema Personalidade de Deus, infalível e de olhos de lótus, por favor conceda-me refúgio a Teus pés de lótus." Ao meio-dia, postai-vos de pé diante de Sri Shalagrama-shila (3) e adorai-O fielmente, seguindo todas regras e regulaçöes, depois oferecei oblaçöes a vossos antepassados. Em seguida, alimentai brahmanas qualificados e oferecei-lhes alguma caridade conforme vossos meios. Agora tomai o alimento oferecido aos vossos antepassados, cheirai-o, e depois oferecei-o a uma vaca. Em seguida, adorai o Senhor Hrshikesha com incenso e flores, e finalmente, permanecei acordado a noite toda perto da Deidade de Sri Keshava.

Cedo na manhã do dia seguinte, Dvadashi, adorai Sri Hari com grande devoção e convidai brahmanas para um suntuoso banquete. Então alimentai vossos parentes, e finalmente tomai vossa refeição em silêncio. ó rei, se observardes estritamente um jejum no Indira Ekadashi desta maneira, com os sentidos controlados, vosso pai certamente será elevado à morada do Senhor Vishnu." Após dizer isso, Devarishi Narada imediatamente desapareceu.

O Rei Indrasena seguiu as instruçöes do grande santo perfeitamente, observando o jejum na associação de seus parentes e servos. Ao quebrar o jejum no Dvadashi, flores caíram do céu. O mérito que Indrasena ganhou por observar este jejum salvou seu pai do reino de Yamaraja e fez com que obtivesse um corpo completamente espiritual. De fato, Indrasena o viu subir para a morada do Senhor Hari no dorso de Garuda. O próprio Indrasena foi capaz de governar seu reino sem quaisquer obstáculos, e em tempo entregou o reino para seu filho e também foi para Vaikuntha.

ó Yudhishthira, estas são as glórias do Indira Ekadashi, que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Ashvina. Quem quer que ouça ou leia esta narrativa certamente desfrutará da vida neste mundo, será libertado de todos seus pecados passados, e na morte retorna ao lar, de volta para Deus, onde vive eternamente."

Assim terminam as glórias do Ashvina-krsna Ekadashi ou Indira Ekadashi, do Brahma-vaivarta Purana.

Notas:

1) As sete partes do domínio de um rei são o próprio rei, seus ministros, seu tesouro, suas forças militares, seus aliados, os brahmanas, os sacrifícios realizados em seu reino, e as necessidades de seus súditos.

2) Toda entidade viva é um indivíduo, e individualmente todos tem que praticar consciência de Krishna para retornar a Deus. Conforme declarado no Garuda Purana, quem está sofrendo no inferno não consegue praticar consciência de Krishna, porque isto requer paz metal, que as torturas do inferno tornam impossíveis. Se um parente de um pecador sofrendo no inferno der alguma caridade em nome do pecador, este pode deixar o inferno e entrar nos planetas celestiais. Mas se o parente do pecador observar este jejum de Ekadashi em prol de seu familiar sofredor, este vai diretamente para o mundo espiritual, conforme declara este capítulo.

3) Sri Shalagrama-shila é uma Deidade do Senhor Vishnu na forma de uma pedra lisa, redonda e escura. Devotos adoram-No para obter liberação. A origem de Shalagrama-shila é descrita no Padma Purana, Uttara Khanda.

## Pashankusha Ekadashi

(Ashwin shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Padmanabha (Ashwini) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Madhusudana, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena luminosa do mês de Ashvina (setembro/outubro)? Por favor seja misericordioso e conta-me algo sobre isso."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "ó rei, por favor escute enquanto explico as glórias desse Ekadashi - Papankusha Ekadashi - que remove todos pecados. Neste dia se deve adorar a Deidade de Padmanabha, o Senhor do umbigo de lótus, segundo as regras e regulaçöes. Assim fazendo, se consegue quaisquer prazeres celestiais que se deseje neste mundo e afinal se obtém liberação. Simplesmente por oferecer humildes reverências ao Senhor Vishnu, que cavalga Garuda, se pode obter o mesmo mérito que se consegue por realizar grandes penitências durante longo tempo com os sentidos completamente controlados. Embora uma pessoa possa ter cometido ilimitados pecados, ainda assim poderá escapar do inferno apenas por prestar suas reverências ao Senhor Hari, que remove todos pecados.

Os méritos obtidos por realizar peregrinação a tirthas desse planeta terráqueo também podem ser obtidos simplesmente por cantar os santos nomes do Senhor Vishnu (1). Quem cantar esses sagrados nomes - como Rama, Vishnu, Janardana, ou Krishna - especialmente no Ekadashi, nunca vê a morada de Yamaraja. Tampouco aquele que jejua no Papankusha Ekadashi, que Me é muito querido, verá essa morada.

Tanto o Vaisnava que critica o Senhor Shiva quanto o Shivaísta que Me critica certamente vão para o inferno. O mérito obtido por realizar mil sacrifícios de cavalo e cem sacrifícios Rajasuya não se iguala nem mesmo à décima sexta parte do mérito que uma pessoa obtém por jejuar no Ekadashi. Não existe mérito superior que se possa alcançar, que este obtido por jejuar no Ekadashi. De fato, nada nos três mundos é tão agradável ou tão capaz de purificar-nos do pecado como o Ekadashi, o dia do Senhor de umbigo de lótus, Padmanabha.

ó rei, até que a pessoa observe um jejum do dia do Senhor Padmanabha (chamado Papankusha Ekadashi), ela permanece pecaminosa, e as reaçöes de suas atividades pecaminosas passadas nunca a deixam. Não há mérito nos três mundos que se iguale ao mérito obtido por observar jejum nesse Ekadashi. Quem quer que o observe fielmente, nunca tem de ver a morte personificada, o Senhor Yamaraja. Quem deseja liberação, o paraíso, boa saúde, lindas mulheres, fortuna, e grãos alimentícios deve simplesmente jejuar nesse Ekadashi. ó Rei, nem o Ganges, Gaya, Kashi, nem Pushkara, nem mesmo o sagrado local de Kurukshetra, podem conceder tanto mérito como Papankusha Ekadashi.

ó Yudhisthira, protetor da terra, após observar Ekadashi durante o dia, o devoto deve permanecer acordado pela noite adentro, pois assim fazendo facilmente obtém a morada do Senhor Supremo, Sri Vishnu. Dez geraçöes de antepassados por parte da mãe, dez por parte do pai, e dez por parte da esposa são todos liberados por uma só vez observar o jejum neste Ekadashi. Todos esses antepassados obtém suas formas originais transcendentais, de quatro braços. Portando vestes amarelas e lindas guirlandas, cavalgam ao mundo espiritual no dorso de Garuda, o inimigo das serpentes. Essa é a benção que Meu devoto recebe simplesmente por observar um Papankusha Ekadashi devidamente.

ó melhor dos reis, quer sejamos crianças, jovens, ou velhos, jejuar no Papankusha Ekadashi livra de pecados e torna imune ao sofrimento de renascer infernalmente. Quem observa um jejum neste Ekadashi se torna livre de todos seus pecados e retorna à morada do Senhor Hari. Quem doar ouro, sementes de gergelim, terra fértil, vacas, grãos, água potável, um guarda-chuva, ou par de calçados nesse mais santificado dos dias nunca terá de visitar a morada de Yamaraja, que sempre pune pecadores. Porém se um habitante da terra deixa de realizar atos espirituais, especialmente observar um jejum em dias sagrados como Ekadashi, é dito que sua respiração não é melhor que o bafo do fole do ferreiro.

ó melhor dos reis, especialmente no Papankusha Ekadashi, mesmo os pobre devem primeiro tomar banho e depois dar alguma caridade e realizar outras atividades auspiciosas de acordo com sua habilidade.

Quem quer que realize sacrifícios ou construa lagoas públicas, locais de descanso, jardins, ou casas não sofre as puniçöes de Yamaraja. De fato, deve-se compreender que tal pessoa deve ter realizado tais atividades piedosas assim, em sua vida passada, caso tenha vida longa, saúde, riqueza, nascimento elevado ou esteja livre de todas doenças. Mas uma pessoa que observa Papankusha Ekadashi vai para a morada do Senhor Supremo."

O Senhor Krishna concluiu: "Portanto, ó santo Yudhishthira, narrei-lhe as glórias de Papankusha Ekadashi. Por favor questione-Me mais se deseja ouvir ainda mais sobre Ekadashi."

Assim terminam as glórias do Papankusha Ekadashi ou Ashvina-sukla Edadashi,do Brahma-vaivarta Purana.

Notas:

  1. Segundo o Srimad-Bhagavatam, Vishnu é uma encarnação purusha da expansão quádrupla do Senhor Sri Krishna.

## Rama Ekadashi

(Karttika Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Damodara (Karttika) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Janardana, ó protetor de todos seres, qual é o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Kartika (out/nov)? Por favor transmita este sagrado conhecimento a mim."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "ó leão entre os reis, por favor ouça: O Ekadashi que ocorre durante a parte obscura do mês de Kartika se chama Rama Ekadashi. É muito auspicioso, pois erradica de imediato os maiores pecados e concede passagem para a morada espiritual. Vou narrar sua história e glórias para ti.

Uma vez vivia um famoso rei chamado Mucukunda, que tinha amizade com o Senhor Indra, o rei do céu, bem como com Yamaraja, Varuna e Vibhishana, o irmão piedoso do demônio Ravana. Mucukunda sempre falava a verdade e constantemente prestava serviço devocional a Mim. Porque governava segundo os princípios religiosos, não havia distúrbios em seu reino.

A filha de Mucukunda se chamava Chandrabhaga, como o rio sagrado, e o rei a deu em casamento a Shobhana, o filho de Chandrasena.

Certo dia, Shobhana visitou o palácio de seu sogro no dia auspicioso de Ekadashi. Esta visita provocou ansiedade na esposa de Shobhana, Chandrabhaga, porque ela sabia que seu marido estava fisicamente muito enfraquecido e incapaz de suportar a austeridade de um jejum de dia inteiro. Ela disse-lhe: "Meu pai é muito estrito quanto a seguir o Ekadashi. No Dashami, o dia antes do Ekadashi, ele golpeia um grande tambor timbale e anuncia: "Ninguém deve comer no Ekadashi, o dia do Senhor Hari!"

Quando Shobhana ouviu o som do timbale, disse para sua esposa: "ó minha linda, que farei agora? Por favor diga-me como poderei salvar minha vida e obedecer as restriçöes ao mesmo tempo!"

Chandrabhaga replicou: "Meu querido marido, na casa de meu pai ninguém - nem mesmo elefantes e cavalos, sem falar em seres humanos - come no Ekadashi. De fato, nenhum dos animais recebe sua ração de grãos, folhas ou palha - nem mesmo água! - no Ekadashi, o dia do Senhor Hari. Portanto como poderás escapar de jejuar? Meu amado, se tiveres que comer algo, então deves sair daqui imediatamente. Agora, com firme convicção decida o que fazer."

O Príncipe Shobhana respondeu: "Decidi jejuar no sagrado dia de Ekadashi. Qualquer que seja meu destino, certamente haverá de acontecer."

Decidindo assim, Shobhana tentou jejuar naquele Ekadashi, mas ficou intoleravelmente perturbado pela fome e sede excessiva. Eventualmente o sol se pôs no oeste, e a chegada da noite auspiciosa fez a felicidade de todos Vaisnavas. ó Yudhishthira, todos os devotos gostaram de adorar o Senhor Hari e permanecer acordados noite adentro, mas para o Príncipe Shobhana aquela noite se tornou absolutamente intolerável. Na verdade, quando o sol se levantou no Dvadashi, Shobhana estava morto.

O Rei Mucukunda observou o funeral de seu genro, ordenando que se fizesse uma grande pilha de madeira para o fogo, mas instruiu sua filha Chandrabhaga a não juntar-se a seu marido na pira funerária. Assim Chandrabhaga, após realizar todos processos purificatórios honrando seu marido falecido, continou a viver na casa de seu pai." O Senhor Krishna continuou: "ó melhor dos reis, embora Shobhana morresse por ter observado Rama Ekadashi, o mérito que acumulou capacitou-o depois da morte, a ser o governante de um reino no alto do pico da Montanha Mandaracala. Este reino era como uma cidade de semideuses: muito brilhante, com ilimitadas jóias incrustadas nas paredes de seus prédios. Os pilares eram feitos de rubis, e o ouro cravejado de diamantes rebrilhava por todo lugar. Enquanto o Rei Shobhana ficava sentado num trono sob um dossel branco puro, servos abanavam-no com abanos de rabo de iaque. Uma estupenda coroa descansava sobre sua cabeça, lindos brincos adornavam suas orelhas, um colar ornava seu pescoço, roximando, imediatamente levantou de seu trono e deu-lhe as boas-vindas. Depois que Shobhana prestara suas respeitosas reverências, perguntou ao brahmana sobre seu bem-estar e sobre a saúde de seu sogro Mucukunda, sua esposa, e todos residentes da cidade.

Somasharma respondeu: "ó rei, todos súditos estão bem no reino de seu sogro, e Chandrabhaga e teus outros membros familiares também estão bastante bem. Mas, ó rei, estou espantado de encontrar-te aqui! Por favor conte-me sobre ti. Ninguém jamais viu cidade tão bela como esta! Tenha a bondade de me contar como a obteve."

O Rei Shobhana disse: "Porque observei Rama Ekadashi, recebi esta esplêndida cidade para governar. Mas apesar de toda sua grandiosidade, é apenas temporária. Imploro-te que faças algo para corrigir esta deficiência. Podes ver, isto é apenas uma cidade efêmera. Como poderei tornar suas belezas e glórias permanentes? Por favor instrua-me."

O brahmana perguntou: "Por que este reino é instável, e como poderá se tornar estável? Por favor explique isso para mim, e tentarei ajudá-lo."

Shobhana respondeu: "Porque jejuei no Ekadashi sem qualquer fé, este reino é impermanente. Agora ouça como poderá se tornar permanente. Por favor retorne a Chandrabhaga, a linda filha do Rei Mucukunda, e diga a ela o que viste e compreendeste sobre este lugar e sobre mim. Certamente, se contares isto a ela, minha cidade em breve se tornará permanente."

Assim o brahmana retornou a sua cidade e relatou o episódio inteiro a Chandrabhaga, que ficou surpresa e muito feliz por ouvir esta notícia. Disse ela: "ó brahmana, isto é um sonho que tiveste, ou realmente é um fato?"

Somasharma replicou: "ó princesa, de fato vi teu marido falecido cara a cara naquele maravilhoso reino, que se assemelha a um dos reinos dos semideuses. Mas ele diz que o reino inteiro é instável e pode desaparecer no ar a qualquer momento. Portanto ele espera que possas encontrar algum meio de torná-lo permanente."

Chandrabhaga disse: "ó sábio entre os brahmanas, por favor leve-me até meu marido imediatamente, pois desejo muito vê-lo novamente! Certamente tornarei seu reino permanente com o mérito que adquiri jejuando em cada Ekadashi durante minha vida toda. Por favor reuna-nos novamente. É dito que quem reune pessoas separadas obtém mérito muito grande."

O brahmana Somasharma então guiou Chandrabhaga até o refulgente reino de Shobhana. Antes de alcançá-lo, entretanto, pararam no sopé do Monte Mandaracala, no sagrado ashrama de Vamadeva. Ao ouvir a história deles, Vamadeva cantou hinos dos Vedas e borrifou água sagrada em Chandrabhaga. Pela influência dos ritos daquele grande rishi, o mérito que ela acumulou por jejuar por tantos Ekadashis tornou o corpo dela transcendental. Extática, seus olhos irradiando maravilhados, Chandrabhaga continuou sua jornada.

Quando Shobhana viu sua esposa se aproximando dele no alto da Montanha Mandaracala, foi tomado de alegria e chamou-a em voz alta, com grande felicidade. Depois que ela havia chegado, sentou-a à sua esquerda e ela lhe disse: "ó querido, por favor ouça enquanto te conto uma coisa que irá beneficiar-te grandemente. Desde que tinha oito anos sempre jejuei fiel e regularmente a cada Ekadashi. Se eu transferir a ti todo o mérito que assim acumulei, teu reino certamente se tornará permanente, e tua prosperidade irá crescer e crescer até a vinda da grande inundação!"

O Senhor Krishna continuou: "ó Yudhishthira, desta maneira Chandrabhaga, que estava belamente decorada com os mais finos ornamentos e tinha um corpo transcendental de rara beleza, afinal gozou da paz e felicidade com seu marido. Pela potência de Rama Ekadashi, Shobhana verificou que seu reino nos picos do Monte Mandaracala podia realizar todos seus desejos e conceder-lhe felicidade sempiterna, tal como aquela obtida da vaca Kama-dhenu. ó maior dos reis, assim narrei a ti as glórias do Rama Ekadashi.

Quem quer que observe o sagrado Ekadashi durante as quinzenas clara e obscura de cada mês, indubitavelmente se liberta das reaçöes do pecado de matar um brahmana. Não se deve diferenciar entre Ekadashis da parte iluminada ou obscura do mês. Conforme vimos, ambos podem conceder prazer neste mundo e liberar até mesmo as almas mais pecaminosas e caídas. Assim como vacas negras e brancas dão leite de qualidade igual, os Ekadashis da quinzena clara e obscura conferem o mesmo grau elevado de mérito e eventualmente liberam a pessoa do ciclo de nascimento e morte. Quem quer que simplesmente ouça as glórias deste sagrado dia, Rama Ekadashi, se liberta de todos tipos de pecado e obtém a morada suprema do Senhor Vishnu."

Assim terminam as glórias do Rama Ekadashi ou Kartika-krsna Edadashi, do Brahma-vaivarta Purana.

## Utthana Ekadashi

(Haribodhini Ekadashi or Devothani Ekadashi)

Gaura paksha, Damodara (Karttika) masa

O Senhor Brahma disse a Narada Muni: "Querido filho, ó melhor dos sábios, vou narrar-te as glórias do Haribodhini Ekadashi, que erradica toda sorte de pecados e confere grande mérito, e no final a liberação, para as pessoas que se rendem ao Senhor Supremo. ó melhor dos brahmanas, os méritos adquiridos por tomar banho no Ganges permanecem significantes enquanto Haribodhini Ekadashi não chega. Este Ekadashi, que ocorre durante a quinzena luminosa do mês de Kartika, é muito mais purificante que um banho no oceano, num local de peregrinação ou num lago. Este sagrado Ekadashi é mais poderoso para nulificar pecados que mil sacrificios Ashvamedha e cem Rajasuya."

Narada Muni, o santo entre os semideuses, indagou: "ó pai, por favor descreva os méritos relativos de jejuar completamente no Ekadashi, jantar (sem grãos ou feijöes), ou comer apenas uma vez ao meio-dia (sem grãos ou feijöes)."

O Senhor Brahma respondeu: "Se uma pessoa come uma vez ao meio-dia no Ekadashi, os pecados de seus nascimentos anteriores são apagados, se comer apenas o jantar, os pecados adquiridos durante seus dois nascimentos anteriores são removidos, e se jejuar completamente, os pecados acumulados durante seus sete nascimentos anteriores são erradicados.

ó filho, tudo aquilo que só raramente é obtido nos três mundos, é obtido por aquele que observa estritamente Haribodhini Ekadashi. Uma pessoa cujos pecados se igualam em volume ao Monte Sumeru os vê reduzidos a nada por simplesmente jejuar no Papaharini Ekadashi (outro nome para Haribodhini Ekadashi). Os pecados que uma pessoa tenha acumulado em mil nascimentos anteriores são queimados até cinzas se não só jejuar mas também permanecer acordada durante a noite de Ekadashi, assim como uma montanha de algodão pode ser queimada até cinzas se acendermos um pequeno fogo nela.

ó melhor dos sábios, Naradaji, uma pessoa que observa estritamente este jejum alcança os resultados que mencionei. Mesmo se a pessoa fizer uma pequena quantidade de serviço piedoso nesse dia, seguindo as regras e regulaçöes, a pessoa irá acumular mérito igual ao Monte Sumeru em volume; contudo, uma pessoa que não segue as regras e regulaçöes dadas nas escrituras poderá realizar atividade piedosa igual ao Monte Sumeru em volume, mas não irá ganhar nem mesmo uma pequena quantidade de mérito. Quem não canta o Gayatri mantra três vezes ao dia, que não considera os dias de jejum, que não acredita em Deus, que critica as escrituras védicas, que pensa que os Vedas só trazem ruina para quem segue suas injunçöes, que desfruta da esposa de outrem, que é totalmente tolo e malvado, que não aprecia qualquer serviço que lhe tenha sido prestado, ou que engana outros - tal pessoa pecaminosa, ó filho, nunca poderá realizar qualquer atividade religiosa efetivamente. Seja um brahmana ou shudra, quem tentar desfrutar da esposa de outrem, especialmente a esposa de alguém duas vezes nascido, é dito não ser melhor que um comedor de cachorros.(1)

ó melhor dos sábios, qualquer brahmana que desfruta de sexo com uma viúva ou senhora brahmana casada com outro homem, traz ruína para si e para sua família. Qualquer brahmana que goza de sexo ilícito não terá filhos em sua próxima vida, e qualquer mérito anterior que possa ter acumulado estará arruinado. De fato, se tal pessoa demonstra qualquer arrogância para com um brahmana duas vezes nascido ou um mestre espiritual, perde todo seu avanço imediatamente, bem como sua fortuna e filhos.

Estes três tipos de homens arruinam seus méritos adquiridos: aquele cujo caráter é imoral, aquele que tem sexo com a mulher de um comedor de cachorros, e aquele que aprecia a associação de vagabundos. Quem se associa com pessoas pecaminosas e visita seus lares sem um propósito espiritual irá diretamente para a morada do Senhor Yamaraja, o superintendente da morte. E se alguém come em tal lar, seu mérito adquirido é destruído, junto com sua fama, duração de vida, filhos, e felicidade.

Qualquer patife pecaminoso que insulta uma pessoa santa brevemente perde sua religiosidade, desenvolvimento econômico, e gratifação dos sentidos, e afinal arderá no fogo do inferno. Qualquer um que goste de ofender pessoas santas, ou que não interrompe quem está insultando pessoas santas, é considerado como não sendo melhor que um asno. Tal homem malvado vê sua dinastia destruída diante de seus próprios olhos.

Uma pessoa cujo caráter é impuro, que é vagabunda ou tratante, ou que encontra defeitos nos outros, não alcança um destino mais elevado após a morte, mesmo que dê caridade generosamente ou realize outros atos auspiciosos. Portanto devemos nos refrear de realizar atos inauspiciosos e realizar apenas os piedosos, pelos quais acumularemos mérito e evitaremos sofrimento.

Contudo, os pecados de quem, após a devida consideração, decide jejuar no Haribodhini Ekadashi, são apagados de cem vidas anteriores, e quem jejua e permanece acordado a noite toda neste Ekadashi alcança ilimitado mérito e após a morte vai para a morada suprema do Senhor Vishnu, e dez mil de seus ancestrais, parentes e descendentes também alcançam essa morada. Mesmo se os antepassados estiverem implicados em muitos pecados e estiverem sofrendo no inferno, ainda assim obtém corpos espirituais lindamente ornamentados e felizes, vão para a morada de Vishnu.

ó Narada, mesmo quem tenha cometido o pecado hediondo de matar um brahmana se liberta de toda mácula em seu caráter por jejuar no Haribodhini Ekadashi e permanecer acordado naquela noite. O mérito que não pode ser obtido por tomar banho em todos lugares de peregrinação, realizar um sacrifício de cavalo, ou dar vacas, ouro ou terra fértil como caridade, pode facilmente ser alcançado por jejuar nesse dia sagrado e permanecer acordado durante a noite.

Quem quer que observe Haribodhini Ekadashi é celebrado como sendo altamente qualificado e torna sua dinastia famosa. Como a morte é certa, assim também é certo perder a riqueza. Sabendo disso, ó melhor dos sábios, devemos observar um jejum nesse dia tão querido por Hari, Sri Haribodhini Ekadashi.

Todos locais de peregrinação nos três mundos imediatamente vem residir na casa da pessoa que jejua nesse Ekadashi. Portanto, para agradar o Senhor, que segura um disco em Sua mão, devemos abandonar todos compromissos, render-nos, e observar este jejum de Ekadashi. Quem jejua nesse dia de Haribodhini é reconhecido como um homem sábio, um verdadeiro yogi, um asceta, e alguém cujos sentidos estão verdadeiramente sob controle. Só ele desfruta devidamente deste mundo, e certamente alcançará a liberação. Este Ekadashi é muito querido pelo Senhor Vishnu e portanto é a própria essência da religiosidade. Mesmo uma só observância já confere a recompensa máxima em todos três mundos.

ó Naradaji, quem quer que jejue nesse Ekadashi definitivamente não entra num ventre novamente, e assim devotos fiéis do Supremo Deus abandonam todas variedades de religião e simplesmente se rendem a jejuar neste Ekadashi. Para essa grande alma que honra esse Ekadashi jejuando e permanecendo acordado durante a noite, o Senhor Supremo, Sri Govinda, pessoalmente acaba com as reaçöes pecaminosas que essa alma tenha adquirido pelas açöes de sua mente, corpo e palavras.

ó filho, para quem se banha num local de peregrinação, dá caridade, canta os santos nomes do Senhor Supremo, se submete a austeridades e realiza sacrifícios para Deus no Haribodhini Ekadashi, o mérito assim acumulado se torna imperecível. Um devoto que adora o Senhor Madhava nesse dia com parafernália de primeira classe, se torna livre dos grandes pecados de cem vidas. Uma pessoa que observa este jejum e adora o Senhor Vishnu devidamente se liberta de grande perigo.

Este jejum de Ekadashi agrada tanto ao Senhor Jagannatha que Ele leva a pessoa que o observa de volta para Sua morada, e enquanto vai para lá o devoto ilumina as dez direçöes universais. Quem deseja beleza e felicidade deve tentar honrar Haribodhini Ekadashi, especialmente se cair no Dvadasi. Os pecados de cem nascimentos anteriores - os pecados cometidos durante a infância, juventude, e velhice em todas essas vidas, quer sejam pecados secos ou molhados - são nulificados pelo Supremo Senhor Govinda se jejuarmos no Haribodhini Ekadashi com devoção.(2)

Haribodhini Ekadashi é o melhor Ekadashi. Nada é impossível de obter ou raro neste mundo para quem jejua nesse dia, pois ele dá grãos alimentícios, grande fortuna, e mérito elevado, bem como erradica todo pecado, o terrível obstáculo à liberação. Jejuar nesse Ekadashi é mil vezes melhor que dar caridade no dia do eclipse solar ou lunar. Novamente lhe digo, ó Naradaji, qualquer mérito que se tenha obtido por tomar banho num local de peregrinação, dar caridade, cantar japa, recitar mantras védicos, realizar sacrifícios, e estudar os Vedas é apenas um décimo de milionésimo do mérito adquirido pela pessoa que jejua apenas uma vez no Haribodhini Ekadashi. Qualquer mérito que se tenha adquirido em sua vida por algumas atividades piedosas se torna completamente infrutífero se não observarmos o jejum de Ekadashi e adorarmos o Senhor Vishnu no mês de Kartika. Portanto, ó Narada, deves sempre adorar o Senhor Supremo, Janardana, e prestar serviço para Ele. Assim obterás a meta desejada, a mais alta perfeição.

No Haribodhini Ekadashi, um devoto do Senhor não deve comer na casa de outro ou comer alimento cozido por um não-devoto. Se o fizer, apenas alcança o mérito de jejuar num dia de lua cheia. Discussöes filosóficas das escrituras no mês de Kartika agradam Sri Vishnu mais que se doarmos elefantes e cavalos como caridade ou realizarmos um custoso sacrifício. Quem quer que cante ou ouça descriçöes das qualidades e passatempos do Senhor Vishnu, mesmo que apenas metade ou um quarto de verso, obtém o maravilhoso mérito derivado por dar cem vacas a um brahmana. ó Narada, durante o mês de Kartika se deve abandonar toda sorte de deveres comuns e dedicar todo tempo e energia, especialmente enquanto se jejua, a discutir os passatempos transcendentais do Senhor Supremo. Tal glorificação de Sri Hari no dia tão querido pelo Senhor, Ekadashi, libera cem geraçöes anteriores. Quem passa seu tempo desfrutando de tais discussöes, especialmente no mês de Kartika, obtém os resultados de realizar dez mil sacrifícios de fogo e queima todos seus pecados até cinzas.

Aquele que ouve as maravilhosas narrativas concernentes ao Senhor Vishnu, particularmente durante o mês de Kartika, automaticamente acumula o mesmo mérito como de uma pessoa que doa cem vacas como caridade. ó grande sábio, uma pessoa que canta as glórias do Senhor Hari no Ekadashi obtém o mérito acumulado por doar sete ilhas."

Narada Muni perguntou a seu glorioso pai: "ó senhor universal, ó melhor dos semideuses, por favor conta-me como observar esse mais sagrado Ekadashi. Que tipo de mérito ele confere aos fiéis?"

O Senhor Brahma respondeu: "ó filho, uma pessoa que quer observar esse Ekadashi deve acordar cedo na manhã de Ekadashi, durante o horário de brahma-muhurta (uma hora e meia antes do sol nascer até cinquenta minutos antes do alvorecer). Deve então limpar os dentes e tomar banho num lago, rio, lagoa ou poço, ou em sua própria casa, conforme a situação permitir. Após adorar o Senhor Sri Keshava, deve ouvir cuidadosamente as sagradas descriçöes do Senhor. Deve orar assim ao Senhor: "ó Senhor Keshava, vou jejuar neste dia, que Lhe é tão querido, e amanhã honrarei Tua sagrada prasadam. ó Senhor de olhos de lótus, ó infalível, és meu único refúgio. Por bondade, proteja-me."

Tendo falado esta solene oração diante do Senhor com grande amor e devoção, deve-se jejuar alegremente. ó Narada, quem permanecer acordado a noite toda neste Ekadashi, cantando lindas cançöes glorificando o Senhor, dançando em êxtase, tocando deliciosa música instrumental para o prazer transcendental Dele, e recitando os passatempos do Senhor Krishna conforme registrados na literatura védica fidedigna - tal pessoa certamente residirá muito além dos três mundos, no reino eterno, espiritual de Deus.

No Haribodhini Ekadashi se deve adorar Sri Krishna com cânfora, frutas, e flores aromáticas, especialmente a flor amarela agaru. Não devemos nos absorver em ganhar dinheiro neste dia importante. Em outras palavras, devemos trocar a cobiça pela caridade. Este é o processo para transformar perdas em ilimitado mérito. Devemos oferecer muitos tipos de frutas ao Senhor e banhá-Lo com água de uma concha. Cada uma dessas práticas devocionais, quando realizada no Haribodhini Ekadashi, é dez milhöes de vezes mais benéfica que tomar banho em todos locais de peregrinação e dar todas formas de caridade.

Mesmo o Senhor Indra junta suas palmas e oferece suas reverências ao devoto que adora o Senhor Janardana com flores agasthya nesse dia. O Supremo Senhor Hari fica muito satisfeito quando Ele é decorado com belas flores agastya. ó Narada, eu dou liberação a quem devotadamente adora o Senhor Krishna neste Ekadashi no mês de Kartika com folhas da árvore bel. E para quem adora o Senhor Janardana com folhas frescas de tulasi e flores fragrantes durante este mês, ó filho, queimo pessoalmente até cinzas todos pecados que tenha cometido por dez mil nascimentos.

Quem meramente vê Tulasi Maharani, toca nela, medita nela, narra sua história, oferece reverências a ela, ora por sua graça, planta ela, adora ela, ou rega ela, vive eternamente na morada do Senhor Hari. ó Narada, quem serve Tulasi devi destas nove maneiras alcança felicidade no mundo superior por tantos milhares de yugas quanto há raízes e sub-raízes crescendo de uma planta tulasi madura. Quando uma planta tulasi adulta produz sementes, muitas plantas crescem destas sementes e estendem seus galhos, galhinhos e flores, e estas flores produzem numerosas sementes. Por tantos kalpas quanto houver sementes produzidas desta maneira, os antepassados de quem serve tulasi destes nove modos viverão na morada do Senhor Hari. (3)

Aqueles que adoram o Senhor Keshava com flores kadamba, que são muito agradáveis a Ele, conseguem Sua misericórdia e não vêem a morada de Yamaraja, a morte personificada. Qual o sentido de adorar outra pessoa se todos desejos podem ser realizados por satisfazer o Senhor Hari? Por exemplo, um devoto que oferece a Ele flores bakula, ashoka e patali se livra da miséria e sofrimento pelo tempo que o sol e a lua existirem neste universo, e afinal alcança liberação. ó melhor dos brahmanas, uma oferenda de flores kannera ao Senhor Jagannatha traz tanta misericórdia ao devoto quanto a que se acumula ao adorar o Senhor Keshava por quatro yugas. Quem oferece flores de tulasi (manjaris) a Sri Krishna durante o mês de Kartika, recebe mais mérito do que pode ser obtido por doar dez milhöes de vacas. (4) Mesmo uma oferenda devocional de brotos de grama recém-plantados traz consigo cem vez o benefício obtido por adoração ritualística comum ao Supremo Senhor.

Quem adora o Senhor Vishnu com as folhas da árvore samika se liberta das garras de Yamaraja, o senhor da morte. Quem adora Vishnu durante a estação chuvosa com flores de champaka ou jasmim, nunca retorna ao planeta terra novamente. Quem adora o Senhor com apenas uma só flor de kumbhi, alcança a benção de doar um pala de ouro (duzentas gramas). Se um devoto oferece uma só flor amarela de ketaki, ou maça-silvestre, para o Senhor Vishnu, que cavalga Garuda, ele se liberta dos pecados de dez milhöes de nascimentos. Além do mais, quem oferece ao Senhor Jagannatha flores e também cem folhas ungidas com pasta vermelha e amarela de sândalo certamente virá a residir em Svetadvipa, muito além da cobertura desta criação material.

ó maior dos brahmanas, Sri Narada, após assim adorar no Haribodhini Ekadashi o Senhor Keshava, Aquele que concede toda felicidade material e espiritual, deve-se levantar cedo na manhã seguinte, tomar banho num rio, cantar japa (5) dos santos nomes de Krishna, e prestar serviço devocional amoroso ao Senhor em casa, o melhor que se puder. Para quebrar o jejum, o devoto deve primeiro oferecer alguma prasadam a brahmanas e só depois, com a permissão deles, comer alguns grãos. Depois disso, para agradar o Supremo Senhor, o devoto deve adorar seu mestre espiritual, o devoto mais puro do Senhor, e oferecer-lhe alimento suntuoso, bom tecido, ouro, e vacas, segundo suas posses. Isso certamente agradará o Senhor Supremo, que segura o disco.

Em seguida o devoto deve doar uma vaca a um brahmana, e se o devoto negligenciou seguir algumas regras e regulaçöes da vida espiritual, deve confessá-las diante dos devotos brahmanas do Senhor. Então o devoto deve oferecer a eles algum dakshina (dinheiro). ó rei, aqueles que comeram jantar no Ekadashi devem alimentar um brahmana no dia seguinte. Isso agrada muito à Suprema Personalidade de Deus. ó filho, se um homem jejuou sem pedir permissão a seu sacerdote, ou se uma mulher jejuou sem pedir permissão a seu marido, ele ou ela deve doar um touro a um brahmana. Mel e iogurte também são presentes adequados para um brahmana. Quem só comeu frutas no Ekadashi deve doar frutas no dia seguinte. Quem jejuou de óleo, deve doar ghee em caridade, quem jejuou de ghee deve doar leite, e quem jejuou de grãos deve doar arroz; quem dormiu no chão deve doar um catre com uma colcha, quem comeu numa folha a guiza de prato deve doar um pote de ghee, quem permaneceu em silêncio deve doar um sino, e quem jejuou de gergelim deve doar ouro em caridade e alimentar um casal brahmana com alimento suntuoso. Um homem que queira prevenir calvície deve doar um espelho a um brahmana, quem tem sapatos de segunda mão deve doar sapatos, e quem jejuou do sal deve doar algum açúcar para um brahmana. Durante este mês todos devem regularmente oferecer uma lamparina de ghee ao Senhor Vishnu ou a Srimati Tulasi-devi num templo.Um jejum de Ekadashi é completo quando se oferece a um brahmana qualificado um pote de ouro ou cobre cheio de ghee e mechas de ghee, junto com oito potes d'água contendo algum ouro e coberto por panos. Quem não pode custear tais presentes deve ao menos oferecer a um brahmana algumas palavras doces. Quem assim fizer certamente alcançará o pleno benefício de jejuar no Ekadashi.(6)

Após oferecer reverências e implorar permissão, o devoto deve comer sua refeição. Nesse Ekadashi, finda o Chaturmasya, portanto aquilo que se evitou durante o Chaturmasya agora deve ser doado aos brahmanas. Quem segue esse processo de Chaturmasya recebe ilimitado mérito, ó rei dos reis, e retorna à morada do Senhor Vasudeva após a morte. ó rei, quem observa este Chaturmasya completo sem uma falha atinge felicidade eterna e não recebe outro nascimento. Mas se a pessoa quebra o jejum, se torna ou um cego ou um leproso. Assim narrei o processo completo para observar Haribodhini Ekadashi. Quem ler ou ouvir sobre este Ekadashi alcança o mérito obtido por doar vacas a um brahmana qualificado."

Assim termina a narrativa das glórias de Kartika-shukla Ekadashi - também conhecido como Haribodhini Ekadashi ou Devothani Ekadashi - conforme o Skanda Purana.

Notas:

1) Os Vedas declaram:

shudrannam shudra-samparkam

shudra stri-maithunam vatha

iha janmani shudratvam

chandalah shata janmanam

"Quem come na casa de um shudra, faz amizade com um shudra, ou tem sexo com uma mulher shudra já se torna um shudra nesta vida. Seus cem nascimentos seguintes serão nas casas de comedores de cachorros."

2) O Padma Purana declara, namno balad yasya hi papa-buddhir na vidyate tasya yamair hi suddhih. "Se uma pessoa comete pecados sabendo, baseando-se na força do cantar do santo nome do Senhor, não há meio de purificar-se. Pecados cometidos sabendo são chamados de "molhados", enquanto os cometidos sem saber se chamam de "secos". Aqui o Senhor Brahma diz que por observar Haribodhini Ekadashi se pode erradicar todos pecados, tanto molhados como secos.

3) Um kalpa, que é doze horas do Senhor Brahma, dura 4.320.000.000 anos. Como o Senhor Krishna diz no Bhagavad-gita 8.21 que "quem chega até Minha morada nunca retorna ao mundo material", entende-se que durante o bilhão de kalpas em que o devoto reside na morada do Senhor Vishnu, ele realizará serviço devocional e assim se tornará qualificado para permanecer lá eternamente.

4) Manjaris oferecidos ao Senhor devem ser recém-brotados e muito suaves. Manjaris mais velhos e duros não se deve oferecer ao Senhor.

5) No Bhagavad-gita 10.25 o Senhor Krishna diz: yajnanam japa yajna 'smi, "Entre os sacrifícios sou a japa, o cantar dos santos nomes". O Kali Shantarana Upanishad declara que na Kali-yuga o cantar do Hare Krishna maha-mantra, que consiste de dezesseis palavras, é o melhor meio de salvação. As dezesseis palavras no Hare Krishna mantra, que Sri Chaitanya Mahaprabhu pregava, são Hare Krishna, Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare / Hare Rama, Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare.

6) Para um Vaisnava, caridade significa dar consciência de Krishna, especialmente o cantar do Hare Krishna mantra. Como disse Sri Chaitanya Mahaprabhu, eka ban to mukhe hari bol bhai... ei matra bhiksha chai. "ó irmão, por favor cante Hare Krishna apenas uma vez... Isto é a única doação que peço." Se um devoto chefe-de-família puder custeá-lo, deve dar algumas sementes de gergelim, roupas ou alimento como caridade a uma pessoa digna, mas isso não é obrigatório.

## Utpanna Ekadashi

(Margasirsha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Kesava (Margasirsha) masa

Suta Goswami disse: "ó brahmanas sábios, há muito tempo atrás o Senhor Sri Krishna, a Suprema Personalidade de Deus, explicou as glórias auspiciosas de Sri Ekadashi e as regras e regulaçöes governando cada jejum obervado naquele dia santo. ó melhor dos brahmanas, quem quer que ouça sobre as origens e glórias destes jejuns sagrados nos dias de Ekadashi vai direto para a morada do Senhor Vishnu após desfrutar de muitos diferentes tipos de felicidade neste mundo material.

Arjuna, o filho de Prtha, perguntou ao Senhor: "ó Janardana, quais são os benefícios piedosos do jejum completo, de apenas jantar, ou comer somente ao meio-dia no Ekadashi, e quais são as regulaçöes para observar os vários dias de Ekadashi? Tenha a bondade de narrar-me tudo isso."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, respondeu: "ó Arjuna, no início do inverno, no Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Margashirsha (Nov/Dec), um noviço deve começar sua prática de observar jejum no Ekadashi. No Dashami, dia antes de Ekadashi, deve limpar bem seus dentes. Depois, durante a oitava porção de Dashami, assim que o sol esteja para se por, deve comer jantar.

Na manhã seguinte o devoto deve fazer um voto, segundo as regras e regulaçöes, de observar jejum. Ao meio-dia deve-se banhar devidamente num rio, lago, ou pequena lagoa. Um banho num rio é o mais purificante, num lago algo menos, e numa pequena lagoa é o menos purificante. Se nem um rio, lago ou lagoa forem acessíveis, então poderá banhar-se com água de poço.

O devoto deve cantar sua oração contendo os nomes da Mãe Terra: "Oh Ashvakrante! ó Rathakrante! ó Vishnukrante! ó Vasundhare! ó Mrttike! ó Mãe Terra! Bondosamente remova todos os pecados que acumulei por minhas muitas vidas pretéritas de modo que eu possa entrar na morada sagrada do Senhor Supremo." Enquanto o devoto canta, ele deve passar barro em todo seu corpo.

Durante o dia de jejum o devoto não deve falar com aqueles que caíram de seus deveres religiosos, comedores de cães, ladröes, ou hipócritas. Também deve evitar falar com caluniadores, com aqueles que insultam os semideuses, as literaturas védicas, ou brahmanas, ou com quaisquer outras personalidades más, tais como os que tem sexo com mulheres proibidas (1), saqueadores, ou ladröes de templo. Caso falemos ou até mesmo só vejamos uma tal pessoa durante o Ekadashi, devemos nos purificar olhando diretamente para o sol.

Depois o devoto deve adorar respeitosamente o Senhor Govinda com alimento, flores e tudo o mais de primeira classe. Em seu lar ele deve oferecer ao Senhor uma lamparina em consciência devocional pura. Deve também evitar dormir durante o dia e deve abster-se completamente de sexo. Jejuando de todo alimento e água, deve alegremente cantar as glórias do Senhor e tocar instrumentos musicais para Seu prazer noite afora. Após permanecer acordado toda noite em consciência pura, o adorardor deve dar caridade a brahmanas qualificados e oferecer suas humildes reverências a eles, implorando pelo perdão deles para suas ofensas.

Aqueles que são sérios quanto ao serviço devocional devem considerar os Ekadashis que ocorrem durante a quinzena obscura como sendo tão bons quantos os que ocorrem durante as luminosas. ó rei, nunca devemos discriminar entre esses dois tipos de Ekadashi.

Por favor ouça enquanto agora descrevo os resultados obtidos por alguém que observa Ekadashi desta maneira. Nem o mérito que se recebe por tomar banho num local sagrado de peregrinação conhecido como Shankhoddhara, onde o Senhor matou o demônio Shankhasura, nem o mérito que recebemos por ver o Senhor Gadadhara diretamente, é igual a um décimo-sexto do mérito obtido por jejuar no Ekadashi. É dito que por doar caridade numa segunda-feira de lua-cheia, se obtém cem mil vezes os resultados da caridade comum. ó ganhador de riqueza, quem dá caridade no dia de sankranti (equinócio) obtém quatrocentas mil vezes o resultado comum. No entanto, simplesmente por jejuar no Ekadashi se obtém todos esses resultados piedosos, bem como quaisquer resultados piedosos que se consiga em Kurukshetra durante um eclipse do sol ou lua. Além do mais, a alma fíel que observar jejum completo no Ekadashi consegue cem vezes mais mérito que uma que realize um Ashvamedha-yajna (sacrifício de cavalo). Quem observa apenas um só jejum de Ekadashi perfeitamente ganha o mesmo mérito que quem alimenta cem mil mendigos todo dia durante sessenta mil anos. E uma pessoa que observa corretamente Ekadashi apenas uma vez ganha mais mérito que uma pessoa que dá mil vacas em caridade a um brahmana erudito nos Vedas.

Uma pessoa que alimenta apenas um brahmachari ganha dez vezes mais mérito que alguém que alimenta dez bons brahmanas em sua própria casa. Porém mil vezes mais mérito que o recebido por alimentar um brahmachari é obtido por doar terra a um brahmana respeitável e necessitado, e mil vezes mais que isso é obtido por dar uma moça virgem em casamento a um homem jovem, bem-educado, responsável. Dez vezes mais benéfico que isto é educar crianças devidamente na senda espiritual, sem esperar qualquer recompensa em troca. Dez vezes melhor que isso, no entanto, é dar grãos alimentícios aos esfomeados. De fato, dar caridade aos necessitados é o melhor, e nunca houve ou haverá caridade melhor que esta. (2) ó filho de Kunti, todos antepassados e semideuses no céu ficam muito satisfeitos quando se dá grãos alimentícios em caridade. Mas o mérito que se obtém por obervar um jejum completo no Ekadashi é imensurável. ó Arjuna, melhor de todos Kurus, o efeito poderoso deste mérito é inconcebível mesmo para os semideuses, e a metade deste mérito é obtido por quem come apenas o jantar no Ekadashi.

Portanto deve-se observar jejum no dia do Senhor Hari, seja comendo apenas uma vez ao meio-dia, abstendo-se de grãos e feijöes; ou comer apenas uma vez à noitinha, abstendo-se de grãos e feijöes; ou jejuar completamente. Os processos de permanecer em locais de peregrinação, dar caridade, e realizar sacrifícios de fogo só podem se gabar enquanto não aparece Ekadashi. Portanto qualquer pessoa temerosa das misérias da existência material deve observar Ekadashi. No Ekadashi não se deve beber água de uma concha, matar entidades vivas como peixes ou porcos, ou comer quaisquer grãos ou feijöes. Assim te descrevi, ó Arjuna, o melhor de todos métodos de jejum, conforme indagaste a Mim."

Arjuna então perguntou: "ó Senhor, segundo falaste, mil sacrifícios védicos não equivalem a um só jejum de Ekadashi. Como pode ser isso? Como é que Ekadashi se tornou o mais meritório dos dias?"

O Senhor Krishna respondeu: "Vou te contar porque Ekadashi é o mais purificante de todos dias. Na Satya-yuga certa vez vivia um demônio espantosamente aterrorizante chamado Mura. Sempre muito irado, ele aterrorizava todos semideuses, derrotando até Indra, o rei do céu; Vivasvan, o deus do sol; os oito Vasus (3); o Senhor Brahma; Vayu, o deus do vento; e Agni, o deus do fogo. Com seu terrível poder colocou todos sob seu controle.

O Senhor Indra então aproximou-se do Senhor Shiva e disse: "Todos nós caímos de nossos planetas e agora estamos vagando desprotegidos na terra. ó Senhor, como poderemos encontrar alívio desta aflição? Qual será o destino de nós semideuses?"

O Senhor Shiva replicou: "ó melhor dos semideuses, vá para aquele lugar onde o Senhor Vishnu, que cavalga Garuda, reside. Ele é Jagannatha, o soberano de todos universos e refúgio deles também. Ele está devotado a proteger todas almas que se renderam a Ele."

O Senhor Krishna continuou: "ó Arjuna, ganhador da riqueza, depois que o Senhor Indra ouviu estas palavras do Senhor Shiva, foi com todos semideuses para o local onde o Senhor Jagannatha, o Senhor do universo, protetor de todas almas, estava descansando. Vendo o Senhor dormindo sobre a água, os semideuses juntaram suas palmas e, liderados por Indra, recitaram as seguintes oraçöes:

"ó Suprema Personalidade de Deus, todas reverências a Ti. ó Senhor dos Senhores, ó Tu que és louvado pelos maiores semideuses, ó inimigo de todos demônios, ó Senhor de olhos de lótus, ó Madhusudana (matador do demônio Madhu), por favor proteja-nos. Com medo do demônio Mura, nós semideuses viemos tomar refúgio em Ti. ó Jagannatha, és quem fazes tudo e criador de tudo. És o pai e a mãe de todos universos. És o criador, o mantenedor, e destruidor de tudo. És o supremo auxiliar de todos semideuses, e só Tu podes trazer a paz a eles. Só Tu és a terra, o céu, e o benfeitor universal.

És Shiva, Brahma e também Vishnu, o mantenedor dos três mundos. És os deuses do sol, lua, e fogo. És a manteiga clarificada, a oblação, o fogo sacrificial, os mantras, os rituais, os sacerdotes, e o silencioso cantar de japa. És o próprio sacrifício, seu patrocinador, e o desfrutador de seus resultados, a Suprema Personalidade de Deus. Nada dentro destes três mundos, seja móvel ou imóvel, pode existir independente de Ti. ó Senhor Supremo, Senhor dos senhores, és o protetor daqueles que se abrigam em Ti. ó místico supremo, ó refúgio dos temerosos, por favor salva e proteja-nos. Nós semideuses fomos derrotados pelos demônios e assim caímos do reino celestial. Privados de nossas posiçöes, ó Senhor do universo, estamos agora vagando sobre este planeta terreno."

O Senhor Krishna continuou: "Tendo ouvido Indra e os outros semideuses falarem estas palavras, Sri Vishnu, a Suprema Personalidade de Deus, respondeu: "Qual demônio possui tais poderes tão grandes de ilusão que conseguiu derrotar todos os semideuses? Qual é o nome dele, e onde mora? De onde consegue sua força e respaldo? Conte-Me tudo, ó Indra, e não tema."

O Senhor Indra respondeu: "ó Supremo Deus, ó Senhor dos senhores, ó Tu que conquistaste o temor nos coraçöes de Teus devotos puros, ó Tu que és tão bondoso para com Teus servos fiéis, certa vez havia um poderoso demônio da dinastia Brahman cujo nome era Nadijangha. Era extraordinariamente atemorizante e completamente dedicado a destruir os semideuses, e teve um filho infame chamado Mura.

A grande capital de Mura é Chandravati. Desta base o terrivelmente mau e poderoso demônio Mura conquistou o mundo inteiro e colocou todos semideuses sob seu controle, expulsando-os de seu reino celestial. Ele assumiu o papel de Indra, rei dos céus; de Agni, deus do sol; de Yama, senhor da morte; de Vayu, deus do vento; de Isha, ou Senhor Shiva; de Soma, o deus da lua; Nairtti, deus das direçöes, e Pashi, ou Varuna, deus da água. Também começou a emanar luz no papel de deus do sol e se transformou nas nuvens também. É impossível para os semideuses derrotá-lo. ó Senhor Vishnu, por favor mate este demônio e torne os semideuses vitoriosos."

Ouvindo estas palavras de Indra, o Senhor Janardana ficou muito zangado e disse: "ó poderosos semideuses, todos juntos podeis agora avançar sobre a capital de Mura, Chandravati." Assim encorajados, os semideuses reunidos proseguiram até Chandravati com o Senhor Hari liderando o caminho. Quando Mura viu os semideuses, este maior dos demônios começou a rugir alto na companhia de incontáveis milhares de outros demônios, que estavam segurando armas que reluziam brilhantemente. Os demônios poderosamente armados atacaram os semideuses, que começaram a abandonar o campo de batalha e fugir nas dez direçöes. Vendo o Supremo Senhor Hrshikesha, o senhor de todos sentidos, presente no campo de batalha, os furiosos demônios correram para Ele com várias armas em suas mãos. Enquanto se arremetiam contra o Senhor, que porta uma espada, disco e maça, Ele imediatamente perfurava todos seus membros com Suas flechas pontiagudas, venenosas. Assim muitas centenas de demônios morreram pela mão do Senhor.

Afinal o chefe dos demônios, Mura, começou a lutar com o Senhor. Mura usou seu poder místico para tornar inúteis quaisquer armas que o Senhor Supremo Hrshikesha soltasse. De fato, para o demônio as armas pareciam flores atingindo-o. Quando o senhor não conseguiu derrotar o demônio nem mesmo com vários tipos de armas - sejam lançadas ou empunhadas - Ele começou a lutar com Suas mãos desprotegidas, que eram fortes como maças cravejadas de pontas de ferro. O Senhor lutou com Mura durante mil anos celestiais e então, aparentemente fatigado, foi-se para Badarikashrama. Ali o Senhor Yogeshvara, o maior de todos yoguis, o Senhor do universo, entrou numa caverna muito bela chamada Himavati para descansar. ó Dhananjaya, ganhador da riqueza, esta caverna tinha noventa e seis milhas de diâmetro e só tinha uma entrada. Fui para lá devido ao temor e também para dormir.

(4) Não há dúvida quanto a isso, ó filho de Pandu, pois a grande luta Me cansou muito. O demônio seguiu-Me até essa caverna e, vendo-Me dormindo, começou a pensar em seu coração: "Hoje vou matar esse assassino de todos demônios, Hari."

Enquanto o malvado Mura estava fazendo planos desta maneira, de Meu corpo se manifestou uma jovem moça que tinha uma pele muito luminosa. ó filho de Pandu, Mura viu que ela estava equipada com varias armas brilhantes e pronta para lutar. Desafiado por essa mulher a lutar, Mura preparou-se e então lutou com ela, porém ficou muito espantado quando viu que ela lutava sem cessar. O rei dos demônios então disse: "Quem criou esta moça irada, temível, que está lutando comigo tão poderosamente, assim como um raio caindo sobre mim?" Após dizer isto, o demônio continuou a lutar com a moça.

De repente aquela refulgente deusa destroçou todas armas de Mura e num momento privou-o de sua quadriga. Ele correu para ela a fim de atacá-la com suas mãos desprotegidas, mas quando ela o viu chegando, enfurecida cortou-lhe a cabeça. Assim o demônio imediatamente caiu ao solo e foi para a morada de Yamaraja. O resto dos inimigos do Senhor, por medo e desamparo, entraram na região subterrânea Patala.

Então o Senhor Supremo acordou e viu o corpo morto do demônio diante de Si, bem como a donzela curvando-se diante Dele com as mãos postas. Seu rosto expressando espanto, o Senhor do universo disse: "Quem matou este demônio depravado? Ele facilmente derrotou todos semideuses, Gandharvas, e até mesmo o próprio Indra, junto com os companheiros de Indra, os Maruts, e também derrotou os Nagas (serpentes), governantes dos planetas inferiores. Ele até derrotou a Mim, fazendo com que Me escondesse nesta caverna por medo. Quem é que tão misericordiosamente protegeu-Me depois que corri do campo de batalha e vim dormir nesta caverna?"

A donzela disse: "Fui eu que matei este demônio após aparecer de Teu corpo transcendental. De fato, ó Senhor Hari, quando Te viu dormindo e que és tu quem mataste este rei dos demônios. Desta maneira tornaste os semideuses felizes, prósperos e cheios de bem-aventurança. Porque deste prazer a todos semideuses em todos três mundos, estou muito satisfeito contigo. Peça qualquer benção que desejar, ó ser auspicioso. Concederei-a sem dúvida, embora possa ser muito rara entre os semideuses."

A donzela disse: "ó Senhor, se estás satisfeito comigo e desejas dar-me uma benção, então confira-me o poder de salvar dos maiores pecados aquelas pessoas que jejuam neste dia. Desejo que a metade do crédito piedoso obtido por alguém que jejua, seja obtido por quem apenas come de noite (abstendo-se de grãos e feijöes), e que metade deste crédito piedoso seja recebido por quem só come ao meio-dia. Também, que a pessoa que observar estritamente um jejum completo no dia de meu aparecimento, com sentidos controlados, vá para a morada do Senhor Vishnu por um bilhão de kalpas (5) depois que tiver desfrutado de todo tipo de prazeres neste mundo. Esta é a benção que desejo obter por Tua misericórdia, meu Senhor. ó Senhor Janardana, quer uma pessoa observe jejum completo, coma apenas o jantar, ou apenas o almoço, por favor conceda-lhe uma atitude religiosa, fortuna, e afinal a liberação."

A Suprema Personalidade de Deus disse: "ó mui auspiciosa senhora, o que pediste está concedido. Todos Meus devotos neste mundo certamente jejuarão no teu dia, e assim eles se tornarão famosos pelos três mundos, e finalmente virão e ficarão Comigo em Minha morada. Porque tu, Minha potência transcendental, apareceste neste décimo primeiro dia da lua minguante, que teu nome seja Ekadashi. Se uma pessoa jejua no Ekadashi, queimarei todos seus pecados e conceder-lhe-ei Minha morada transcendental.

Estes são os dias da lua crescente e minguante que Me são mais queridos: Trtiya (terceiro dia); Ashtami (oitavo dia); Navami (nono dia); Caturdasi (décimo quarto dia), e especialmente Ekadashi (décimo primeiro dia). (6)

O mérito obtido por jejuar no Ekadashi é maior que o obtido por observar qualquer outro tipo de jejum ou por ir a um local de peregrinação, e até mesmo maior que o obtido por dar caridade a brahmanas. Digo-lhe mui enfaticamente que isto é verdade."

Tendo assim dado Sua benção à donzela, o Senhor Supremo de repente desapareceu. Desde então o dia de Ekadashi se tornou muito meritório e famoso em todo universo. ó Arjuna, se uma pessoa observa estritamente Ekadashi, eu mato todos seus inimigos e concedo-lhe o destino mais elevado. De fato, se uma pessoa observa este grande jejum Ekadashi em qualquer dos modos prescritos, (7) Eu removo todos obstáculos a seu progresso espiritual e concedo-lhe a perfeição da vida.

Assim, ó filho de Prtha, descrevi para ti a origem do Ekadashi. Só este dia remove todos pecados eternamente. De fato, é o dia mais meritório para destruir todos tipos de pecados, e surgiu a fim de beneficiar todos no universo concedendo todas variedades de perfeição.

Não se deve discriminar entre os Ekadashis da lua minguante e crescente; ambos devem ser observados, ó Partha, e não devem ser diferenciados do Maha-dvadasi. (8) Todos que jejuam no Ekadashi devem reconhecer que não há diferença entre estes dois Ekadashis, pois consistem no mesmo tithi.

Quem jejua completamente no Ekadashi, seguindo as regras e regulaçöes, alcançará a suprema morada do Senhor Vishnu, que cavalga Garuda. São gloriosos aqueles obtido por dar caridade a brahmanas. Digo-lhe mui enfaticamente que isto é verdade."

Tendo assim dado Sua benção à donzela, o Senhor Supremo de repente desapareceu. Desde então o dia de Ekadashi se tornou muito meritório e famoso em todo universo. ó Arjuna, se uma pessoa observa estritamente Ekadashi, eu mato todos seus inimigos e concedo-lhe o destino mais elevado. De fato, se uma pessoa observa este grande jejum Ekadashi em qualquer dos modos prescritos, (7) Eu removo todos obstáculos a seu progresso espiritual e concedo-lhe a perfeição da vida.

Assim, ó filho de Prtha, descrevi para ti a origem do Ekadashi. Só este dia remove todos pecados eternamente. De fato, é o dia mais meritório para destruir todos tipos de pecados, e surgiu a fim de beneficiar todos no universo concedendo todas variedades de perfeição.

Não se deve discriminar entre os Ekadashis da lua minguante e crescente; ambos devem ser observados, ó Partha, e não devem ser diferenciados do Maha-dvadasi. (8) Todos que jejuam no Ekadashi devem reconhecer que não há diferença entre estes dois Ekadashis, pois consistem no mesmo tithi.

Quem jejua completamente no Ekadashi, seguindo as regras e regulaçöes, alcançará a suprema morada do Senhor Vishnu, que cavalga Garuda. São gloriosos aqueles que se devotam ao Senhor Vishnu e passam todo seu tempo estudando as glórias do Ekadashi. Quem faz voto de não comer nada no Ekadashi mas de só comer no dia seguinte, obtém o mesmo merito que alguém que executa um sacrifício de cavalo. Quanto a isso não há dúvida.

No Dvadasi, o dia após Ekadashi, deve-se orar: "ó Pundarikaksha, ó Senhor dos olhos de lótus, agora vou comer. Por favor proteja-me." Após dizer isso, o devoto sábio deve oferecer algumas flores e água aos pés de lótus do Senhor e convidar o Senhor para comer cantando o mantra de oito sílabas três vezes (9). Se o devoto quer ganhar os frutos de seu jejum, deve então beber água tirada da vasilha santificada na qual ofereceu água aos pés de lótus do Senhor.

No Dvadasi se deve evitar de dormir durante o dia, comer na casa de outrem, comer mais que uma vez, ter sexo, comer mel, comer de um prato feito de metal para sinos, comer urad dhal, e esfregar óleo no corpo. O devoto deve abandonar estas oito coisas no Dvadasi. Se deseja falar com um proscrito neste dia, deve purificar-se comendo uma folha de tulasi ou uma fruta amalaki. ó melhor dos reis, do meio-dia de Ekadashi até a madrugada de Dvadashi, a pessoa deve se ocupar em tomar banhos, adorar o Senhor, e executar atividades devocionais, inclusive dando caridade e realizando sacrifícios de fogo. Se acontecerem circunstâncias difíceis e não se puder quebrar o Ekadashi devidamente no Dvadashi, pode-se quebrá-lo bebendo água, e então não se incorre numa falta por comer após o horário recomendado.

Um devoto do Senhor Vishnu que dia e noite ouve estes tópicos totalmente auspiciosos concernentes ao Senhor, da boca de outro devoto, será elevado ao planeta do Senhor e residirá ali por dez milhöes de kalpas. (10) E quem ouve mesmo apenas uma frase sobre as glórias do Ekadashi é libertado das reaçöes a tais pecados como matar um brahmana. (11) Não há dúvida quanto a isso. Por toda eternidade não haverá melhor maneira de adorar o Senhor Vishnu que observar um jejum no Ekadashi."

Assim termina a narrativa do Margashirsha-krshna Ekadashi, ou Utpanna Ekadashi, extraída do Bhavisya-uttara Purana.

Notas:

1) Na civilização védica é proibido se desfrutar de sexo com a própria filha, mãe, cunhada, ou qualquer parenta feminina.

2) O Mahabharata declara: annadau jaladas caiva aturas ca cikitsakah / trividham svargam ayati vina yajnena bharatah - "ó Bharata, quem dá grãos alimentícios, água potável, remédio ou auxílio médico aos necessitados vai para o céu sem realizar qualquer tipo de sacrifício."

3) O Amara-kosha dá os nomes dos oito Vasus conforme a seguir: Dhara, Dhruva, Soma, Aha, Anila, Anala, Pratyusha, e Prabhava.

4) É claro, não há questão de temor ou fadiga para o Senhor Supremo. Ele fingiu isso como parte de Seu passatempo no qual surgiu Ekadashi-devi.

5) Um kalpa, ou doze horas do Senhor Brahma, dura 4.320.000.000 anos. Como o Senhor Krishna diz no Bhagavad-gita 8.21 que "aquele que chega à Minha morada nunca retorna ao mundo material," entende-se que durante o bilhão de kalpas em que o devoto reside na morada do Senhor Vishnu, ele realizará serviço devocional e assim se qualificará para permanecer ali eternamente.

6) Alguns dos dias de jejum no calendário védico:

Trtiya: Há um Trtiya em que se deve jejuar. Este dia ocorre durante a parte iluminada do mês de Vaisakha (abr/mai). Neste dia se deve adorar o Brahman Supremo e tomar banho no oceano.

Ashtami: Estes dias de jejum incluem Krishna-Janmastami, Radhastami, e Gopastami, quando se deve jejuar até meia-noite, meio-dia, e o por-do-sol, respectivamente.

Navami: Estes incluem Rama Navami e Akshaya Navami.

Caturdasi: Estes dias de jejum incluem Nrsimha Caturdasi, Ananta Caturdasi, e Shiva Caturdasi.

Ekadashi: Dentre todos estes dias de jejum, Ekadashi é o mais querido pelo Senhor Krishna. Quem não puder observar todos estes dias de jejum pode ter mérito de cada um deles apenas por observar Ekadashi uma única vez.

7) Os três meios recomendados de observar jejum no Ekadashi são jejuar completamente, comer apenas no jantar, ou comer apenas em algum outro horário durante o dia. Se a pessoa de fato comer, deve abster-se totalmente de grãos e feijöes.

8) As vezes, por diversas razöes astronômicas, Ekadashi deve ser observado no dia seguinte, Dvadashi. Este Maha-dvadashi é considerado muito auspicioso.

9) O mantra de oito sílabas é om namo Narayanaya.

10) Vide nota 5.

11) Quem mata um brahmana e depois ouve sobre as glórias do Utpanna Ekadashi será aliviado da reação deste pecado. Contudo, não se deve pensar de antemão que se pode matar um brahmana e depois passar sem castigo simplesmente por ouvir sobre este Ekadashi. Cometer pecado sabendo isto é uma abominação.

## Mokshada Ekadashi

(Margashirsha shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Kesava (Margasirsha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Vishnu, controlador de todos, ó deleite dos três mundos, ó Senhor do universo, ó criador do mundo, ó personalidade mais antiga, ó melhor de todos seres, ofereço minhas respeitosas reverências a Ti. ó Senhor dos senhores, para benefício de todas entidades vivas, tenha a bondade de responder algumas perguntas que tenho. Qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês de Margashirsha e que remove todos pecados? Como é observado corretamente, e qual Deidade é adorada nesse dia sagrado? ó Senhor, por favor explique isto plenamente para mim."

O Senhor Krishna respondeu: "ó Yudhishthira, tua indagação é muito auspiciosa e te trará fama. Assim como anteriormente expliquei-te o mui querido Utpanna Maha-dvadashi (1) - que ocorre durante a parte obscura do mês de Margashirsha, que é o dia quando Ekadashi-devi apareceu de Meu corpo para matar o demônio Mura, e que beneficia tudo que é animado e inanimado nos três mundos - assim te explicarei agora o Ekadashi que ocorre durante a parte clara de Margashirsha. Este Ekadashi é famoso como Mokshada porque purifica o devoto fiel de todas reaçöes pecaminosas e lhe confere a liberação. A Deidade adorável deste dia é o Senhor Damodara. Com plena atenção se deve adorá-Lo com incenso, uma lamparina de ghee, flores, e tulasi manjaris (florescências).

ó melhor dos reis, por favor ouça enquanto narro para ti a velha e auspiciosa história deste Ekadashi. Simplesmente por ouvir esta história se pode obter o mérito acumulado por realizar um sacrifício de cavalo. Por influência deste mérito, nossos antepassados, mães, filhos e outros parentes que foram para o inferno podem ir para o céu. Apenas por esta razão, ó rei, deves ouvir cuidadosamente esta narrativa.

Uma vez havia uma linda cidade chamada Champaka-nagara, decorada com devotados Vaisnavas. Ali o melhor dos reis santos, Maharaja Vaikhanasa, governava seus súditos como se fossem seus filhos e filhas. Os brahmanas naquela capital eram todos peritos em quatro tipos de conhecimento védico. O rei, enquanto governava corretamente, teve um sonho em certa noite no qual seu pai estava sofrendo os golpes da tortura num planeta infernal. O rei foi tomado de compaixão e derramou lágrimas. Na manhã seguinte, Maharaja Vaikhanasa descreveu seu sonho para seu conselho de brahmanas duas-vezes nascidos.

"ó brahmanas," disse o rei, "num sonho na noite passada vi meu pai sofrendo num planeta infernal. Ele estava gritando: "ó filho, por favor salva-me do tormento deste inferno!" Agora não tenho nenhuma paz, e até mesmo esse belo reino se tornou insuportável para mim. Nem mesmo meus cavalos, elefantes, e quadrigas me dão qualquer alegria, e meu vasto tesouro não me dá nenhum prazer.

Tudo, ó melhores dos brahmanas, até minha própria esposa e filhos, se tornou uma fonte de infelicidade desde que vi meu querido pai sofrendo as torturas do inferno. Onde posso ir, e que posso fazer, ó brahmanas, para aliviar esta miséria? Meu corpo está queimando de temor e tristeza! Por favor digam-me que tipo de caridade, que modalidade de jejum, qual austeridade, ou que profunda meditação poderei realizar para salvar meu pai de sua agonia e conceder liberação à meus antepassados. ó melhores dos brahmanas, qual o sentido de ser um filho poderoso se nosso pai deve sofrer num planeta infernal? Realmente, a vida de tal filho é totalmente inútil!"

Os brahmanas duas vezes nascidos replicaram: "ó rei, na floresta montanhosa não longe daqui fica o ashrama onde o grande santo Parvata Muni reside. Por favor vá até ele, pois conhece o passado, presente e futuro de tudo e certamente pode ajudar-te em tua miséria."

Ao ouvir este conselho, o pesaroso rei imediatamente partiu numa jornada rumo ao ashrama do famoso sábio Parvata Muni. O ashrama era muito grande e abrigava muitos sábios eruditos peritos em cantar os hinos sagrados dos quatro Vedas. (2) Aproximando-se do sagrado ashrama, o rei contemplou Parvata Muni sentado entre os sábios como um outro Senhor Brahma, o criador não-nascido.

Maharaja Vaikhanasa ofereceu suas humildes reverências ao muni, curvando sua cabeça e então prostrando-se de corpo inteiro. Depois que o rei se sentara, Parvata Muni perguntou-lhe sobre o bem estar das sete partes de seu extenso reino. (3) O muni também perguntou-lhe se seu reino estava livre de problemas e se todos estavam tranquilos e felizes. A estas indagaçöes o rei respondeu: "Por sua misericórdia, ó glorioso sábio, todas sete partes de meu reino estão passando bem. Contudo existe um problema que surgiu recentemente, e para resolvê-lo vim lhe procurar, ó brahmana, para sua orientação perita."

Então Parvata Muni, o melhor dos sábios, fechou seus olhos e meditou no passado, presente e futuro do rei. Após alguns momentos abriu seus olhos e disse: "Teu pai está sofrendo os resultados de cometer um grande pecado, e descobri o que é. Em sua vida pretérita ele brigou com a esposa quando desfrutou dela sexualmente durante seu período menstrual. Ela tentou resistir seus avanços e gritou: "Alguém por favor salve-me! Por favor, ó marido, não interrompa meu período mensal!" Ainda assim ele não a deixou em paz. É devido a este pecado atroz que seu pai caiu em tal condição infernal." O Rei Vaikhanasa então disse: "ó melhor dos sábios, por qual processo de jejum ou caridade posso liberar meu querido pai de tal condição? Por favor diga-me como posso remover o fardo de suas reaçöes pecaminosas, que são um grande obstáculo a seu progresso para a liberação final."

Parvata Muni replicou: "Durante a quinzena clara do mês de Margashirsha ocorre um Ekadashi chamado Mokshada. Se observares este sagrado Ekadashi estritamente, com um jejum completo, e deres diretamente a teu pai sofredor o mérito que assim obtiveres, ele será libertado de sua dor e instantaneamente liberado."

Ouvindo isso, Maharaja Vaikhanasa agradeceu profusamente o grande sábio e então retornou a seu palácio. ó Yudhishthira, quando a parte clara do mês de Margashirsha afinal chegou, Maharaja Vaikhanasa fiel e perfeitamente observou o jejum de Ekadashi com sua esposa, filhos e outros parentes. Ele zelosamente entregou o mérito de seu jejum a seu pai, e enquanto fazia a oferenda, lindas flores choviam do céu. O pai do rei então foi louvado por mensageiros dos semideuses e escoltado até as regiöes celestiais. Enquanto passava por seu filho, o pai disse para o rei: "Meu querido filho, toda auspiciosidade para ti!" Afinal ele alcançou o reino celestial. (4)

ó Filho de Pandu, quem quer que observe estritamente o sagrado Mokshada Ekadashi, seguindo as regras e regulaçöes estabelecidas, alcança a liberação total e perfeita após a morte. Não há melhor dia de jejum que este Ekadashi da quinzena clara do mês de Margashirsha, ó Yudhishthira, pois é um dia claro como o cristal e sem pecado. Quem quer que observe fielmente este jejum de Ekadashi, que é como cintamani (uma jóia que realiza todos desejos), obtém mérito especial que é muito difícil de calcular, pois este dia pode elevar-nos aos planetas celestiais e mais além - à liberação perfeita."

Assim termina a narrativa das glórias do Margashirsha Ekadashi ou Mokshada Ekadashi, do Brahmanda Purana.

Notas:

1) Quando Ekadashi cai num Dvadashi, devotos ainda assim chamam-no de Ekadashi.

2) Os quatro Vedas são o Sama, Yajur, Rg e Atharva.

3) As sete partes do domínio de um rei são o próprio rei, seus ministros, seu tesouro, suas forças armadas, seus aliados, os brahmanas, os sacrifícios realizados em seu reino, e as necessidades de seus súditos.

4) Se uma pessoa observa um jejum de Ekadashi para um antepassado falecido que está sofrendo no inferno, então o mérito assim obtido capacita o antepassado a deixar o inferno e entrar no reino celestial, onde poderá então praticar serviço devocional a Krishna ou Vishnu e retornar a Deus. Porém quem observa Ekadashi para sua própria elevação espiritual regressa ele mesmo para Deus, para nunca mais retornar a esse mundo material.

## Saphala Ekadashi

(Pausha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Narayana (Pausha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Sri Krishna, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Pausha (dez/jan)? Como é observado, e qual Deidade é adorada nesse dia? Por favor narra-me isso plenamente, ó Janardana."

A Suprema Personalidade de Deus respondeu: "ó melhor dos reis, porque desejas ouvir, descreverei plenamente para ti as glórias do Pausha-krishna Ekadashi.

Não fico tão satisfeito pelo sacrifício ou caridade, como fico quando Meus devotos observam um jejum total no Ekadashi. Conforme sua melhor possibilidade, portanto, a pessoa deve jejuar no Ekadashi, o dia do Senhor Hari.

ó Yudhishthira, urge que ouças com atenção indesviável as glórias do Pausha-krishna Ekadashi, que cai no Dvadasi. Conforme expliquei anteriormente, não se deve diferenciar entre os muitos Ekadashis. ó rei, para beneficiar a humanidade em geral agora descrever-te-ei o processo de observar Pausha-krishna Ekadashi.

Pausha-krishna Ekadashi também é conhecido como Saphala Ekadashi. Neste dia sagrado se deve adorar o Senhor Narayana, pois Ele é sua Deidade governante. Deve-se seguir o método anteriormente descrito de jejuar. Assim como entre as serpentes Shesha-naga é a melhor, entre as aves Garuda é o melhor, entre os sacrifícios Ashvamedha-yajna é o melhor, entre os rios a Mãe Ganga é a melhor, entre os deuses o Senhor Vishnu é o melhor, e entre os seres bípedes os brahmanas são os melhores, assim também entre todos dias de jejum, Ekadashi é o melhor. ó principal dos reis nascidos na dinastia Bharata, quem quer que observe estritamente Ekadashi se torna muito querido por Mim e verdadeiramente adorável para Mim de qualquer maneira. Agora ouça enquanto descrevo o processo para observar Saphala Ekadashi.

No Saphala Ekadashi Meu devoto deve adorar-Me oferecendo-Me frutas frescas segundo o tempo, lugar e circunstância, e por meditar em Mim como a completamente auspiciosa Personalidade Suprema. Ele deve oferecer-Me frutas jambira, romãs, betel, côco, goiaba, nozes, cravos, mangas, e diferentes tipos de especiarias aromáticas. Também deve oferecer-Me incenso e luminosas lamparinas de ghee, pois tal oferenda de lamparinas no Saphala Ekadashi é especialmente gloriosa. O devoto deve tentar ficar acordado a noite toda. Agora por favor ouça com a atenção indesviável enquanto te conto quanto mérito se obtém se jejuar e permanecer acordado durante a noite inteira. ó melhor dos reis, não existe sacrifício ou peregrinação que confira mérito equivalente ou maior que o mérito que se obtém por jejuar no Saphala Ekadashi. Tal jejum - particularmente se a pessoa puder permanecer acordada a noite toda - confere o mesmo mérito ao fiel devoto como se realizasse austeridade durante cinco mil anos. ó leão entre os reis, por favor ouça a gloriosa história deste Ekadashi.

Uma vez havia uma cidade chamada Campavati, que era governada pelo santo Rei Mahishmata. Tinha ele quatro filhos, o mais velho dos quais, Lumpaka, sempre estava ocupado em atividades muito pecaminosas - sexo ilícito com as esposas de outros, jogatina, e contínua associação com conhecidas prostitutas. Seus maus atos gradualmente reduziram a fortuna de seu pai, o Rei Mahishmata. Lumpaka também se tornou muito crítico para com os semideuses e brahmanas, e a cada dia blasfemava Vaisnavas. Afinal o Rei Mahishmata, vendo a condição de seu filho, exilou-o na floresta. Por medo do rei, até mesmo parentes compadecidos não acorreram em defesa de Lumpaka, tão zangado estava o rei e tão pecaminoso era Lumpaka.

Desnorteado em seu exílio, Lumpaka pensava consigo mesmo: "Meu pai me mandou embora, e até meus familiares não levantaram nenhuma objeção. Que devo fazer agora?" Ele tramava pecaminosamente e pensava: "Vou voltar furtivamente para a cidade, oculto nas trevas e roubar todas riquezas. Durante o dia ficarei de longe na floresta, e à noite retornarei para a cidade." Pensando assim, Lumpaka entrou na escura floresta. Matava muitos animais durante o dia, e de noite roubava artigos valiosos da cidade. Os habitantes da cidade pegaram-no diversas vezes, porém por temor ao rei deixaram-no sozinho. Pensavam que devia ser devido aos pecados de seus nascimentos pretéritos que perdera suas facilidades reais e que agia tão pecaminosamente.

Embora um carnívoro, Lumpaka também comia frutas todo dia. Residia sob uma velha árvore banyan que por acaso era muito querida pelo Senhor Vasudeva. De fato, muitos adoravam-na como o deus de todas árvores da floresta. No devido decorrer do tempo, enquanto Lumpaka estava realizando tantas atividades pecaminosas e condenáveis, chegou Saphala Ekadashi. Na véspera de Ekadashi, Lumpaka teve que passar a noite inteira sem dormir devido ao frio severo e sua pouca roupa de cama. O frio não só roubou-lhe toda tranquilidade mas também quase o matou. Quando o sol se levantou, seus dentes batiam e ele estava em coma, e durante toda manhã daquele dia, Ekadashi, ele não conseguia acordar de seu estupor.

Quando o meio-dia do Saphala Ekadashi chegou, o pecaminoso Lumpaka finalmente voltou a si e conseguiu levantar de seu lugar sob a árvore banyan. Mas a cada passo tropeçava e caía no chão. Como um coxo, andava lenta e hesitantemente, sofrendo grandemente pela fome e sede em meio à selva. Tão fraco estava Lumpaka que nem sequer conseguiu matar um só animal naquele dia. Em vez disso, viu-se reduzido a coletar quaisquer frutas que tivessem caído ao solo. Na hora em que retornou para a árvore banyan, o sol se pusera.

Colocando as frutas no chão perto dele, Lumpaka começou a berrar: "Oh, que infelicidade! Que devo fazer? Querido pai, a que ponto cheguei? ó Sri Hari, por favor seja misericordioso para comigo e aceite estas frutas!" Novamente foi forçado a ficar acordado a noite toda sem dormir, mas nesse meio tempo a Suprema Personalidade de Deus, Madhusudana, ficara satisfeito com a oferenda de Lumpaka das frutas silvestres, e Ele as aceitou. Lumpaka sem querer observara um jejum completo de Ekadashi, e assim pelo mérito que angariou naquele dia, recuperou seu reino sem maiores obstáculos.

Ouça, ó Yudhishthira, o que aconteceu com o filho do Rei Mahishmata quando apenas um fragmento de mérito brotou dentro de seu coração.

Enquanto o sol nascia belamente na manhã seguinte ao Ekadashi, um lindo cavalo aproximou-se de Lumpaka e postou-se perto dele. Ao mesmo tempo, uma voz repentinamente falou do céu claro e azul: "Este cavalo é para ti, Lumpaka! Monta nele e rapidamente cavalga para saudar tua família! ó filho do Rei Mahishmata, pela misericórdia do Senhor Vasudeva e a força de mérito que adquiriste por observar Saphala Ekadashi, teu reino lhe foi devolvido sem quaisquer empecilhos maiores. Tal é o benefício que adquiriste por jejuar neste dia auspicioso. Agora vai até teu pai e desfruta de teu devido lugar nesta dinastia."

Ao ouvir estas palavras celestiais, Lumpaka montou no cavalo e cavalgou de volta para a cidade de Campavati. Pelo mérito que acumulara por jejuar no Saphala Ekadashi, ele se tornara um belo príncipe novamente e pode absorver sua mente nos pés de lótus da Suprema Personalidade de Deus, Hari. Em outras palavras, ele se tornara Meu devoto puro.

Lumpaka ofereceu a seu pai, o Rei Mahishmata, suas humildes reverências e uma vez mais aceitou suas responsabilidades de príncipe. Vendo seu filho decorado com ornamentos Vaisnavas e tilaka, o Rei Mahishmata deu-lhe o reino, e Lumpaka governou sem oposição por muitos e muitos anos. Sempre que ocorria Ekadashi, ele adorava o Senhor Supremo com grande devoção. E pela misericórdia de Sri Krishna ele obteve uma bela esposa e bom filho. Na velhice Lumpaka entregou seu reino a seu filho - assim como seu pai, o Rei Mahishmata, havia feito com ele - e então foi para a floresta servir o Senhor Supremo com a mente e sentidos controlados. Purificado de todo desejo material, abandonou seu corpo e retornou ao lar, de volta para Deus, obtendo um local próximo aos pés de lótus do Senhor Sri Krishna. ó Yudhishthira, quem se aproxima de Mim como Lumpaka fez será completamente liberto da lamentação e ansiedade. Na verdade, qualquer pessoa que observe corretamente este glorioso Saphala Ekadashi - mesmo que seja sem saber, tal como Lumpaka - se tornará famosa neste mundo. Tornar-se-á perfeitamente liberada na morte e retornará para Vaikuntha. Quanto a isso não há dúvida. Além do mais, quem quer que simplesmente ouça as glórias do Saphala Ekadashi, obtém o mesmo mérito derivado por quem realiza um Rajasuya-yajna, e no mínimo vai para o céu em seu próximo nascimento."

Assim termina a narrativa das glórias do Pausha-krishna Ekadashi ou Saphala Ekadashi, do Bhavishya-uttara Purana.

## Putrada Ekadashi

(Pausha shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Narayana (Pausha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Senhor, explicaste tão bem as glórias do auspicioso Saphala Ekadashi, que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Pausha (dez/jan). Agora por favor seja misericordioso para comigo e explique o Ekadashi da quinzena luminosa deste mês. Qual é seu nome, e que Deidade deve ser adorada neste dia sagrado? ó Purushottama, ó Hrshikesha, por favor também conta-me como podes ser satisfeito neste dia." O Senhor Sri Krishna respondeu: "ó rei, para benefício de toda humanidade, relatarei para ti como observar jejum no Pausha-sukla Ekadashi.

Conforme expliquei anteriormente, todos devem observar as regras e regulaçöes de Ekadashi ao melhor de sua capacidade. Esta injunção se aplica ao Ekadashi chamado Putrada, que destrói todos pecados e nos eleva à morada espiritual. Sri Narayana, o Senhor Supremo e personalidade original, é a Deidade adorável deste Ekadashi, e para Seu devoto fiel Ele alegremente realiza todos desejos e concede plena perfeição. Assim entre todos seres animados e inanimados nos três mundos, não existe melhor personalidade que o Senhor Narayana.

ó rei, agora narrarei para ti a história de Putrada Ekadashi, que remove todos tipos de pecados e nos torna famosos e eruditos.

Uma vez havia um reino chamado Bhadravati, que era governado pelo Rei Suketuman. Sua rainha era a famosa Shaibya. Porque não tinha filho, ele passou longo tempo em ansiedade, pensando: "Se não tiver um filho, quem irá continuar minha dinastia?" Desta maneira o rei meditou numa atitude religiosa durante longo tempo, pensando: "Onde devo ir? Que devo fazer? Como posso conseguir um filho?" O Rei Suketuman não conseguia a felicidade em lugar algum em seu reino, mesmo em seu próprio palácio, e em breve estava passando mais e mais tempo dentro do palácio de sua esposa, pensando melancolicamente apenas em como conseguir um filho.

Assim ambos, o Rei Suketuman e a Rainha Shaibya, estavam em grande sofrimento. Mesmo quando ofereciam tarpana (oblaçöes de água para seus antepassados), sua miséria mútua os fazia pensar que era tão impossível de beber quanto água fervente. Pensavam que não teriam descendentes para oferecer-lhes tarpana quando morressem. O rei e rainha estavam especialmente perturbados por saberem que seus antepassados estavam preocupados que dentro em breve não haveria mais ninguém para lhes oferecer tarpana.

Após saberem da infelicidade de seus antepassados, o rei e a rainha se tornaram mais e mais miseráveis, e tampouco os ministros, amigos, nem entes amados conseguiam alegrá-los. Para o rei, seus elefantes e cavalos e infantaria não eram consolo, e afinal ele ficou praticamente inerte e desamparado.

O rei pensou: "Dizem que sem filho, o casamento é perda de tempo. De fato, para um chefe-de-família sem filho, tanto seu coração e sua esplêndida casa permanecem vazios e infelizes. Destituído de filhos, um homem não consegue liquidar a dívida que tem para com seus antepassados, os semideuses, e outros seres humanos. Portanto todo homem casado deve tentar conceber um filho; assim ele poderá se tornar famoso dentro deste mundo e afinal alcançar os auspiciosos reinos celestiais.

Um filho é prova das atividades piedosas que um homem realizou em suas cem vidas pretéritas, e tal pessoa obtém longa duração de vida neste mundo, junto com boa saúde e grande fortuna. Possuir filhos e netos nesta vida prova que se adorou o Senhor Vishnu, a Suprema Personalidade de Deus, no passado. As grandes bençãos de filhos, fortuna, e inteligência aguda podem ser conseguidas apenas por adorar o Senhor Supremo, Sri Krishna. Isto é minha opinião."

Pensando assim, o rei não tinha paz. Permanecia em ansiedade dia e noite, desde a manhã até a noitinha, e desde o momento em que se deitava para dormir à noite até que o sol nascia pela manhã, seus sonhos eram igualmente cheios de grande ansiedade. Sofrendo tal ansiedade e apreensão, o Rei Suketuman decidiu acabar com sua miséria cometendo suicídio. Porém percebeu que suicídio lança a pessoa numa condição infernal de renascimento, e assim abandonou essa idéia. Vendo que estava gradualmente se destruindo através de sua ansiedade de ter um filho que o consumia totalmente, o rei afinal montou em seu cavalo e partiu sozinho para a densa floresta. Ninguém, nem mesmo os sacerdotes e brahmanas do palácio, sabiam onde tinha ido.

Nessa floresta, que era cheia de veados e aves e outros animais, o Rei Suketuman vagou sem destino, notando todos diferentes tipos de árvores e arbustos, tais como figueiras, fruta bel, tamareiras, palmeiras, jaqueiras, árvores bakula, saptaparna, tinduka e tilaka, bem como shala, tala, tamala, sarala, hingota, arjuna, labhera, baheda, sallaki, karonda, patala, khaira, shaka e palasha. Viu veados, tigres, javalis selvagens, leöes, macacos, cobras, grandes elefantes machos no cio, elefantas com suas crias, e elefantes com quatro presas junto de seus pares. Havia vacas, chacais, lebres, leopardos, e hipopótamos. Contemplando todos esses animais acompanhados de seus pares e rebentos, o rei lembrou de seu próprio criadouro, especialmente dos elefantes do palácio, e ficou tão triste que impensadamente vagava no meio deles.

De repente, o rei ouviu um uivo de chacal à distância. Espantado, começou a perambular, olhando em todas direçöes. Logo era meio-dia, e o rei começou a cansar. Estava atormentado pela fome e sede. Pensou: "Que ato pecaminoso possivelmente pratiquei que agora sou forçado a sofrer assim, com minha garganta ressecada e ardendo? Agradei os semideuses com numerosos sacrifícios de fogo e abundante adoração devocional. Dei muitos presentees e deliciosos doces como caridade a todos brahmanas dignos. E cuidei de meus súditos como se fossem meus próprios filhos. Porque estou sofrendo assim? Que pecados desconhecidos vieram me atormentar desta maneira horrivel?"

Absorto em tais pensamentos, o Rei Suketuman seguia adiante com esforço, e eventualmente, devido a seu crédito piedoso, chegou a uma bela lagoa que se assemelhava ao famoso Lago Manasarovara. Estava cheio de espécies aquáticas, inclusive crocodilos e muitas variedades de peixes, e adornado de açucenas. Belos lótus haviam se aberto ao sol, e cisnes, grous e patos nadavam felizes em suas águas. Perto havia muitos ashramas atraentes, onde residiam muitos santos e sábios que podia realizar os desejos de qualquer pessoa. De fato, desejavam o bem de todos. Quando o rei viu tudo isso, seu braço direito e olho começaram a tremer, um sinal de que algo auspicioso estava para acontecer.

Enquanto o rei desmontava de seu cavalo e ficava de pé diante dos sábios, que estavam sentados na beira da lagoa, viu que estavam cantando os santos nomes de Deus em suas contas de japa. O rei prestou suas reverências e, de mãos postas, glorificou-os. Estava mais do que feliz por estar na presença deles. Observando o respeito que o rei lhes oferecia, os sábios disseram: "Estamos muito contentes contigo, ó rei. Tenha a bondade de nos dizer porque vieste até aqui? Que se passa em tua mente? Por favor diga-nos o que desejas."

O rei respondeu: "ó grandes sábios, quem sois? Quais são vossos nomes, ó santos auspiciosos? Porque viestes a este lindo lugar? Por favor dizei-me tudo."

Os sábios responderam: "ó rei, somos os Vishvedevas (1); viemos até essa maravilhosa lagoa para tomar banho. O mês de Magha estará aqui dentro de cinco dias, e hoje é o famoso Putrada Ekadashi. Quem deseja um filho deve observar estritamente este Ekadashi. (2)"

O rei disse: "Tentei com tanto esforço ter um filho. Se vós grandes sabios estais satisfeitos comigo, por bondade concedei-me um bom filho."

"O próprio significado de Putrada" responderam os sábios, "é "doador de filhos". Portanto por favor observa um jejum completo neste dia de Ekadashi. Se o fizeres, então por nossa benção - e pela misericórdia do Senhor Keshava - certamente obterás um filho."

Com o conselho dos Vishvedevas, o rei observou o auspicioso dia de jejum de Putrada Ekadashi conforme todas regras e regulaçöes estabelecidas, e no Dvadashi, após quebrar seu jejum, ele prestou suas reverências repetidamente a todos eles.

Logo depois que Suketuman retornou a seu palácio, a Rainha Shaibya ficou grávida, e exatamente como os sábios Vishvedevas tinham predito, nasceu-lhes um belo filho de rosto luminoso. No devido tempo ele se tornou famoso como um príncipe heróico, e o rei de bom grado satisfez seu filho tornando-o seu sucessor. O filho de Suketuman cuidou de seus súditos mui conscienciosamente, assim como se fossem seus próprios filhos.

Concluindo: ó Yudhishthira, quem deseja realizar seus desejos deve observar estritamente Putrada Ekadashi. Enquanto estiver neste planeta, quem observa estritamente este Ekadashi certamente obterá um filho, e após a morte obterá a liberação. Qualquer pessoa que até mesmo lê ou ouve as glórias de Putrada Ekadashi obtém o mérito acumulado por realizar um sacrifício de cavalo. É para beneficiar toda humanidade que expliquei tudo isso para ti."

Assim termina a narrativa das glórias do Pausha-sukla Ekadashi ou Putrada Ekadashi, do Bhavishya Purana.

Notas:

1) Os dez Vishvedevas, os filhos de Vishva, são Vasu, Kratu, Daksha, Kala, Kama, Dhrti, Pururava, Madrava, e Kuru.

2) A palavra sânscrita para "filho" é putra. Pu é o nome de determinado inferno, e tra significa "salvar". Assim a palavra putra significa "uma pessoa que salva alguém do inferno chamado Pu". Portanto cada homem casado deve produzir pelo menos um filho e treiná-lo devidamente; então o pai será salvo de uma condição de vida infernal. Porém esta injunção não se aplica aos devotos sérios do Senhor Vishnu ou Krishna, pois o Senhor se torna seu filho, pai, e mãe.

Além do mais Chanakya Pandita diz:

satyam mata pita jnanam

dharmo bhrata daya sakha

shantih patni kshama putrah

shadete mama vandhavah

"A verdade é minha mãe, o conhecimento é meu pai, meu dever ocupacional é meu irmão, a bondade é minha amiga, tranquilidade minha esposa, e o perdão meu filho. Estes seis são os membros de minha família." Entre as vinte e seis principais qualidades de um devoto do Senhor, o perdão é o principal. Portanto devotos devem fazer um esforço extra para desenvolver esta qualidade. Aqui Chanakya diz: "O perdão é meu filho," e portanto um devoto do Senhor, mesmo embora possa estar na senda da renúncia, poderá observar Putrada Ekadashi e orar por obter este tipo de "filho".

## Shat-Tila Ekadashi

(Magha Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Madhava (Magha) masa

Dalbhya Rishi disse para Pulastya Muni: "Quando a alma espiritual entra em contato com a energia material, imediatamente começa a realizar atividades pecaminosas, tais como roubar, matar, e sexo ilícito. Poderá até realizar muitos outros atos terríveis, tais como matar um brahmana. ó mais pura das personalidades, por favor conte-me como estas almas desafortunadas podem escapar da punição de serem mandadas às regiöes infernais da criação. Por bondade informe como, dando mesmo um pouquinho de caridade, se pode facilmente ficar livre de seus pecados."

Pulatsya Muni respondeu: "ó ser afortunado, perguntaste uma pergunta boa e confidencial, que nem mesmo Brahma, Vishnu, Shiva ou Indra jamais perguntaram. Por favor ouça minha resposta muito cuidadosamente. Com a chegada do mês de Magha (jan/fev), deve-se tomar banho, controlar cuidadosamente os sentidos abandonando a luxúria, ira, orgulho, inveja, buscar erros, e cobiça, e meditar na Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Sri Krishna. Deve-se então juntar algum excremento de vaca antes que este toque o solo e, após misturá-lo com sementes de gergelim e algodão, formar 108 bolas. Isto deve ser feito no dia quando a constelação de Purvashadha-nakshatra chegar. Então se deve seguir as regras e regulaçöes de Ekadashi, que agora te explicarei.

Após tomar banho, a pessoa que tenciona observar Ekadashi deve adorar o Senhor Supremo. Enquanto ora ao Senhor Krishna cantando Seu nome, deve prometer observar o jejum de Ekadashi. Deve permanecer acordada a noite toda e realizar um homa. Então o devoto deve realizar arati para o Senhor - que segura uma concha, disco, maça, e assim por diante em Suas mãos - oferecendo-Lhe pasta de sândalo, incenso, cânfora, uma luminosa lamparina de ghee, e deliciosas preparaçöes de alimento. Em seguida o devoto deve oferecer as 108 bolas de excremento de vaca, sementes de gergelim, e algodão no fogo sagrado enquanto canta os santos nomes do Senhor Supremo, Sri Krishna. Durante todo o dia e a noite ele deve também observar o jejum padronizado de Ekadashi, que neste caso é um jejum de todos grãos e feijöes. Nesta ocasião se deve oferecer ao Senhor abóbora, côco, e goiaba. Se estes artigos não estiverem disponíveis, podem ser substituídos por noz de betel.

O devoto deve orar ao Senhor Janardana, o benfeitor de todos seres, desta maneira: "ó Senhor Sri Krishna, és a mais misericordiosa Personalidade de Deus e o liberador de todas almas caídas. ó Senhor, nós caímos no oceano da existência material. Por favor seja bondoso para conosco. ó divindade dos olhos de lótus, por favor aceite nossas mais humildes e afetuosas reverências. ó protetor do mundo, oferecemo-Lhe nossos respeitos de novo e de novo. ó Espírito Supremo, ó Ser Supremo, ó fonte de todos nossos antepassados, que Tu e Tua consorte Srimati Lakshmi-devi possam aceitar estas humildes oferendas."

O devoto deve então tentar agradar um brahmana qualificado com uma saudação calorosa, um pote cheio d'água, uma sombrinha, um par de sapatos, e roupas, pedindo-lhe ao mesmo tempo que conceda suas bençãos, pelas quais se pode desenvolver amor puro sem misturas por Krishna. Conforme a capacidade da pessoa, se pode doar uma vaca preta a tal brahmana, especialmente a um que seja bem versado em todas injunçöes das escrituras védicas. Deve-se oferecer a ele também um pote cheio de sementes de gergelim.

ó exaltado Dalbhya Muni, sementes de gergelim escuro são especialmente apropriadas para adoração formal e sacrifícios de fogo, enquanto que as brancas ou marrons se destinam a serem comidas por um brahmana qualificado. Quem puder providenciar doação de ambos tipos de sementes de gergelim neste sagrado Sat-tila Ekadashi será promovido aos planetas celestiais por tantos milhares de anos quanto o número de sementes que seria produzido se as sementes que dôou fossem plantadas e crescessem como plantas maduras, dando semente.

Neste Ekadashi, um pessoa fiel deve banhar-se em água misturada com sementes de gergelim, passar pasta de gergelim em seu corpo, oferecer sementes de gergelim em sacrifício, comer sementes de gergelim, dar sementes de gergelim como caridade, e aceitar dádivas caridosas de sementes de gergelim. Estes são os seis (sat) meios em que sementes de gergelim (tila) são utilizadas para purificação espiritual neste Ekadashi. Portanto se chama de Sat-tila Ekadashi.

O grande Devarishi Naradaji certa vez perguntou à Suprema Personalidade de Deus, Sri Krishna: "ó Senhor de braços poderosos, ó Tu que és tão afetuoso para com Teus devotos amorosos, por favor aceita minhas mais humildes reverências. ó Yadava, bondosamente diga-me o resultado que se obtém por observar Sat-tila Ekadashi."

O Senhor Sri Krishna retrucou: "ó melhor dos duas-vezes nascidos, vou narrar para ti um relato de um incidente que testemunhei pessoalmente. Há muito tempo, vivia na terra uma velha brahmani que Me adorava todo dia com os sentidos controlados. Ela mui fielmente observava bastante jejuns, especialmente em dias especiais em honra a Mim, e Me servia com plena devoção, sem qualquer motivo pessoal. Seus jejuns rigorosos a tornaram bastante fraca e magra. Dava caridade aos brahmanas e jovens donzelas, e até mesmo planejava dar sua casa como caridade. ó melhor dos brahmanas, embora esta mulher de mente espiritualizada desse donativos caridosos a pessoas dignas, a estranha característica de sua austeridade era que nunca dava alimento aos brahmanas ou semideuses.

Comecei a refletir sobre esta curiosa omissão: "Esta boa mulher se purificou por jejuar em todas ocasiöes auspiciosas e oferecer-Me adoração devocional estrita. Portanto ela certamente se tornou qualificada para entrar em Minha morada pessoal, que é inatingivel por pessoas comuns." Portanto desci a este planeta para examiná-la, disfarçando-Me como um seguidor do Senhor Shiva, completo com guirlanda de crânios ao redor de Meu pescoço e um pote de mendicante em Minha mão.

Quando Me aproximei dela, disse-Me: "ó ser respeitável, diga-me verdadeiramente porque vieste diante de mim."

Retruquei: "ó bela pessoa, vim para pegar alguns sagrados donativos teus." - ao que ela zangada, jogou um denso bolo de barro em Meu pote de mendicante! ó Narada, simplesmente virei e retornei para Minha morada pessoal, espantado com a peculiar mistura de grande magnanimidade e mesquinhez desta boa brahmani. Afinal esta austera senhora chegou ao mundo espiritual naquele mesmo corpo, tão grandes foram seus esforços de jejum e caridade. E porque de fato Me oferecera um torrão de barro, transformei aquele barro numa linda casa. Contudo, ó Naradaji, esta casa em particular estava completamente destituída de qualquer grão comestível, bem como de qualquer móvel ou ornamentação, e quando entrou nela, encontrou apenas uma estrutura vazia. Portanto ela se aproximou de Mim e disse com grande raiva: "Jejuei repetidamente em tantas ocasiöes auspiciosas, tornando meu corpo fraco e magro. Te adorei e orei a Ti de tantas diferentes maneiras, pois és verdadeiramente o soberano e protetor de todos universos. Contudo apesar de tudo isso não há alimento ou riqueza para ser vista em minha nova casa, ó Janardana. Porquê isso?"

Respondi: "Por favor retorna para tua casa. Daqui a algum tempo as esposas dos semideuses te farão uma visita devido à curiosidade de ver quem acaba de chegar, mas não abra tua porta até que tenham descrito as glórias e a importância de Sat-tila Ekadashi."

Ouvindo isso, ela retornou para sua casa. Eventualmente as mulheres dos semideuses ali chegaram e em unísono disseram: "ó ser belo, viemos para obter teu darshana. ó ser auspicioso, por favor abra tua porta e nos deixe ver-te."

A senhora respondeu: "ó seres mais queridos, se quiserem que abra esta porta, devem descrever para mim o mérito obtido por observar o sagrado jejum de Sat-tila Ekadashi." Mas nenhuma das esposas respondeu.

Mais tarde, contudo, elas retornaram para a casa, e uma das esposas explicou bem a natureza sublime deste sagrado Ekadashi. E quando a senhora afinal abriu sua porta, viram que ela não era nem uma semideusa, nem Gandharvi, nem demônia, tampouco Naga-patni. Era simplesmente uma senhora comum.

A partir de então a senhora observou Sat-tila Ekadashi, que confere gozo material e liberação ao mesmo tempo, conforme lhe fora descrito. E ela finalmente recebeu as lindas guarniçöes e grãos que esperava para seu lar. Além do mais, aquele corpo material comum de antes, se transformou numa forma espiritual linda com uma bela compleição. Assim, pela misericórdia e graça de Sat-tila Ekadashi, tanto a senhora como seu novo lar no mundo espiritual afinal eram esplêndidos e luminosos com ouro, prata, jóias e diamantes.

ó Naradaji, uma pessoa não deve observar ostensivamente Ekadashi por cobiça, na esperança de obter fortuna desonestamente. Desinteressadamente, deve simplesmente doar sementes de gergelim, roupas, e alimento segundo sua capacidade, pois assim fazendo obterá boa saúde e consciência espiritual exaltada, nascimento após nascimento (2). Afinal, a liberação e o acesso à morada suprema do Senhor serão suas. Isto é minha opinião, ó melhor dos semideuses."

"ó Dalbhya Muni" Pulastya Rishi concluiu, "quem observa devidamente o maravilhoso Sat-tila Ekadashi com grande fé, se torna livre de todos tipos de pobreza - espiritual, física, social, e intelectual - bem como de todos tipos de má sorte e maus presságios. De fato, seguir este jejum de Ekadashi doando, sacrificando ou comendo sementes de gergelim, nos livra de todos pecados passados, sem nenhuma dúvida. Não é preciso querer saber como isso acontece. A rara alma que realiza corretamente estes atos de caridade no humor devocional certo, seguindo as injunçöes védicas, se tornará totalmente livre de todas reaçöes pecaminosas e voltará para Deus, de volta para o mundo espiritual."

Assim termina a narrativa das glórias do Magha-krishna Ekadashi ou Sat-tila Ekadashi, do Bhavishya-uttara Purana.

Notas:

1) Embora no mundo espiritual ira e desejo material estejam totalmente ausentes, Sri Krishna providenciou para que a senhora demonstrasse estas qualidades para que as glórias de Sat-tila Ekadashi fossem reveladas.

2) Para um Vaisnava, caridade significa dar consciência de Krishna, especialmente o cantar do Hare Krishna mantra. Como disse Sri Chaitanya Mahaprabhu, eka bar to mullhe hari bol bhai... ei matra bhiksha cai. "ó irmão, por favor cante Hare Krishna apenas uma vez... Esta é a única doação que peço." Se um devoto chefe-de-família puder arcar com a despesa, deverá dar algumas sementes de gergelim, roupas, ou alimentos como caridade a uma pessoa digna, mas isso não é obrigatório.

## Bhaimi Ekadashi

(Jaya Ekadashi)

Gaura paksha, Madhava (Magha) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Senhor dos senhores, Sri Krishna, todas as glórias a Ti! ó mestre do universo, só Tu és a fonte dos quatro tipos de entidades vivas - aquelas nascidas de ovos, aquelas nascidas da transpiração, aquelas nascidas de sementes, e aquelas nascidas de embriöes. Só tu és a causa-raiz de tudo, ó Senhor, e portanto Tu és o criador, mantenedor, e destruidor.

Meu Senhor, explicaste tão bondosamente para mim o auspicioso dia conhecido como Sat-tila Ekadashi, que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Magha (jan/fev). Agora por favor explica o Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara deste mês. Por que nome é conhecido, e qual o processo para se observá-lo? Quem é a Deidade que é adorada neste sublime dia, que Lhe é tão caro?"

O Senhor Sri Krishna replicou: "ó Yudhishthira, de bom grado te contarei sobre o Ekadashi que ocorre durante a metade clara do mês de Magha. Este Ekadashi oblitera todos tipos de reaçöes pecaminosas e influências demoníacas que afetam a alma espiritual. É conhecido como Jaya Ekadashi, e a alma afortunada que observa um jejum neste dia sagrado é aliviada do grande fardo da existência fantasmagórica. Assim não há Ekadashi melhor que este, pois realmente concede liberdade do nascimento e morte. Deve ser honrado com muito cuidado e diligentemente. Assim peço que Me ouças atentamente, ó Pandava, enquanto explico um episódio histórico maravilhoso referente a esse Ekadashi, um episódio que já relatei no Padma Purana.

Há muito, muito tempo atrás, nos planetas celestiais, o Senhor Indra governava seu reino celestial muito bem, e todos semideuses que viviam ali estavam felizes e contentes. Na floresta de Nandana, que era belamente decorada com flores parijata, Indra bebia ambrosia sempre que queria e desfrutava do serviço de cinquenta milhöes de donzelas celestiais, as Apsaras, que dançavam em êxtase para seu prazer.

Muitos cantores, liderados por Puspadanta, cantavam em doces vozes sem comparação. Citrasena, chefe dos músicos de Indra, estava ali na companhia de sua esposa Malini e seu belo filho Malyavan. Uma Apsara chamada Pushpavati ficou muito atraída por Malyavan; na verdade, as flechas pontiagudas de Cupido trespassaram o âmago de seu coração. Seu belo corpo e aparência, junto com os encantadores movimentos de suas sobrancelhas, cativaram Malyavan.

ó rei, ouça enquanto descrevo a esplêndida beleza de Pushpavati: Ela tinha braços incomparavelmente graciosos para abraçar um homem tal como um fino laço de seda; seu rosto assemelhava-se à lua; seus olhos de lótus chegavam quase às suas lindas orelhas, que eram adornadas por maravilhosos brincos; seu fino pescoço ornamentado parecia uma concha; sua cintura era muito delgada, do tamanho de um punho; seus quadris eram largos, e suas coxas como troncos de bananeiras; suas feiçöes naturalmente belas eram complementadas por deslumbrantes ornamentos e vestes; seus seios eram altamente elevados; e olhar para seus pés era como contemplar recém-brotados lótus vermelhos.

Vendo Pushpavati em toda sua beleza celestial, Malyavan ficou imediatamente enfeitiçado. Tinham vindo com outros artistas para agradar o Senhor Indra através do canto e dança encantadora, mas porque havia se enamorado mutuamente, atingidos no coração pelas flechas de Cupido, a luxúria personificada, ficaram completamente incapazes de cantar ou dançar devidamente diante do senhor e controlador dos reinos celestiais (1). Sua pronúncia estava errada e seu ritmo descuidado. O Senhor Indra entendeu a fonte dos erros de imediato. Ofendido ante a discórdia no espetáculo musical, ficou muito zangado e berrou: "Seus tolos inúteis! Fingem cantar para mim enquanto estão num estupor de paixão mútua! Estão troçando de mim! Amaldiçôo ambos a sofrerem como pisachas (duendes) daqui em diante. Como marido e mulher, vão para as regiöes terrenas e colham as reaçöes de suas ofensas."

Mudos diante destas duras palavras, Malyavan e Pushpavati imediatamente esmoreceram e caíram da linda Floresta de Nandana no reino do céu, para um pico do Himalaia aqui no planeta terra. Incalculavelmente angustiados, e com sua inteligência grandemente diminuída pelos efeitos da temível maldição de Indra, perderam seu sentido de paladar e olfato, e até mesmo seu sentido do tato. Era tão frio e miseravelmente alto nos desertos de neve e gelo do Himalaya que nem sequer conseguiam gozar do esquecimento do sono.

Vagando sem destino por aqui e por ali naquelas escarpadas alturas, Malyavan e Pushpavati sofriam mais e mais, de um momento ao outro. Embora estivessem situados numa caverna, devido à queda da neve e o frio, seus dentes batiam sem cessar, e seu cabelo se arrepiava de medo e perplexidade.

Nesta situação totalmente desesperada, Malyavan disse para Pushpavati: "Que abomináveis pecados cometemos para termos de sofrer nestes corpos de pisacha, neste meio-ambiente impossível. Isto é absolutamente infernal! Embora o inferno seja muito bárbaro, o sofrimento que estamos passando aqui é muito mais abominável. Portanto é abundantemente claro que jamais se deve cometer qualquer pecado."

E assim os aflitos amantes marchavam penosamente adiante na neve e gelo. Pela grande boa fortuna deles, entretanto, aconteceu que naquele mesmo dia era Jaya Ekadashi, o Ekadashi da quinzena luminosa do mês de Magha. Porque em sua miséria deixaram de beber qualquer água, matar qualquer caça, ou mesmo comer quaisquer frutas e folhas que estavam disponíveis àquela altura, sem saber haviam observado Ekadashi jejuando completamente de todo alimento e bebida. Imersos no sofrimento, Malyavan e Pushpavati

caíram sob uma árvore pippal e nem tentaram se levantar. O sol havia se posto àquela altura.

A noite foi ainda mais fria e mais desgraçada que o dia. Tremiam na gélida nevasca enquanto seus dentes batiam em unísono, e quando ficaram entorpecidos, abraçaram-se apenas para manter o calor. Fechados no abraço mútuo, não conseguiam desfrutar do sono nem do sexo. Assim sofreram pela noite toda por essa poderosa maldição de Indra.

Ainda assim, ó Yudhishthira, pela misericórdia do jejum que por acaso haviam observado no Jaya Ekadashi, e porque haviam permanecido acordados a noite toda, foram abençoados. Por favor ouça o que aconteceu no dia seguinte. Enquanto alvorecia o Dvadashi, Malyavan e Pushpavati haviam abandonado suas formas demoníacas e eram novamente belos seres celestiais usando ornamentos luzidios e vestes seletas. Enquanto se olhavam espantados, chegou um aeroplano celestial (vimana) no local. Um côro de habitantes celestiais cantava seus louvores enquanto o casal entrava na linda aeronave e proseguia diretamente para as regiöes celestiais, animado pelos bons votos de todos. Breve Malyavan e Pushpavati chegaram a Amaravati, a capital do Senhor Indra, e então imediatamente foram até seu senhor e lhe ofereceram alegres reverências.

O Senhor Indra ficou espantado de ver como haviam recuperado seu estado e formas originais depois que os havia amaldiçoado a sofrerem como demônios bem, bem abaixo do reino celestial. Indra perguntou-lhes: "Que atos extraordinariamente meritórios realizasteis para que pudesseis abandonar vossos corpos de pisacha tão rápido depois que vos amaldiçoei? Quem vos libertou de minha irresistível maldição?"

Malyavan respondeu: "ó senhor, foi pela misericórdia da Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Vasudeva, e também pela poderosa influência do Jaya Ekadashi, que fomos libertados de nossa condição sofredora como pisachas. Isto é a verdade, ó senhor: Porque executamos serviço devocional ao Senhor Vishnu observando Jaya Ekadashi, o dia que Lhe é mais querido, felizmente recuperamos nossa posição anterior."

Indra disse: "Porque servistes o Supremo Senhor Keshava observando Ekadashi, vos tornastes adoráveis para mim, e posso ver que agora estais purificados do pecado. Quem quer que se ocupe em serviço devocional ao Senhor Sri Hari ou Senhor Shiva se torna digno de louvor e adorável até para mim. Quanto a isso não há dúvida." O Senhor Indra então deu para Malyavan e Pushpavati a liberdade de poderem desfrutar um do outro e vagar por seu planeta celestial.

Portanto, ó Yudhishthira, deve-se obervar estritamente um jejum no dia do Senhor Hari, especialmente no Jaya Ekadashi, que liberta a pessoa do pecado de matar até mesmo um brahmana duas vezes nascido. Uma grande alma que observa este jejum com plena fé e devoção de fato deu todos tipos de caridade, realizou todos tipos de sacrifício, e tomou banho em todos lugares sagrados de peregrinação. Jejuar no Jaya Ekadashi qualifica a pessoa para residir em Vaikuntha e desfrutar de interminável felicidade por bilhöes de yugas - na verdade, para sempre. ó grande rei, quem até mesmo ouve ou lê estas glórias do Jaya Ekadashi obtém o abençoado mérito obtido por realizar o sacrifício Agnistoma, durante o qual são recitados hinos do Sama-veda.

Assim termina a narrativa das glórias do Magha-sukla Ekadashi ou Jaya Ekadashi, do Bhavishya-uttara Purana.

Notas:

1) Kamadeva, a luxúria personificada, tem cinco nomes segundo o dicionário Amara-kosha: kandarpa darpako 'nanga kamah panca-sharaih smarah. "Cupido tem cinco nomes: 1. Cupido; 2. Darpaka, "aquele que impede eventos futuros"; 3. Ananga, "aquele que não tem corpo físico; 4. Kama, "a luxúria personificada"; 5. Panca-sharaih, "aquele que segura cinco flechas".

Kandarpa - no décimo capítulo do Bhagavad-gita 10.28, o Senhor Krishna diz: prajanah casmi kandarpah: "Dentre as causas da procriação, Eu sou Kandarpa". A palavra kandarpa também significa "muito belo". Kandarpa apareceu como o filho de Krishna, Pradyumna, em Dvaraka.

Darpaka - este nome indica que Cupido pode perceber o que está para acontecer e impedí-lo de ocorrer. Especificamente, ele tenta impedir a atividade espiritual pura, atraindo nossa mente e por força nos ocupando na gratificação material sensorial.

Ananga - Certa vez, quando Cupido perturbou a meditação do Senhor Shiva, este poderoso semideus queimou-o até virar cinzas. Ainda assim, Shiva deu a Cupido a benção de que poderia atuar no mundo mesmo sem um corpo físico.

Kama - No Bhagavad-gita 7.11 o Senhor Krishna diz: dharmaviruddho bhuteshu kamo 'smi, "Eu sou a vida sexual que não é contrária aos princípios religiosos."

Panca-sharaih - As cinco flechas com as quais Cupido trespassa a mente das entidades vivas são o paladar, tato, som, olfato e visão.

Estes são os cinco nomes de Cupido, que encanta todas entidades vivas e as faz fazer o que ele quer. Sem receber a misericórdia do guru e Krishna, não se pode resistir seu poder.

## Vijaya Ekadashi

(Phalguna Krishna Ekadashi)

Krishna paksha, Govinda (Phalguna) masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Senhor Sri Krishna, ó glorioso filho de Vasudeva, por favor seja misericordioso para comigo e descreva o Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês de Phalguna (fev/mar)." O Senhor Sri Krishna retrucou: "ó Yudhishthira, ó rei dos reis, de bom grado contar-te-ei sobre este grande jejum, conhecido como Vijaya Ekadashi. Quem quer que o observe certamente obtém sucesso tanto nesta vida como na seguinte. Todos pecados de quem jejua neste Ekadashi e ouve suas sublimes glórias são erradicados.

Narada Muni certa vez perguntou ao Senhor Brahma, que se senta num lótus, sobre Vijaya Ekadashi. Narada disse: "ó melhor dos semideuses, tenha a bondade de me contar que mérito se pode obter por observar fielmente Vijaya Ekadashi."

O grande pai de Narada respondeu: "Meu querido filho, este mais antigo dos dias para jejuar é puro, e nulifica todos pecados. Nunca revelei isto a ninguém até hoje, mas tu consegues compreender além de qualquer dúvida que este Ekadashi concede o resultado indicado por seu nome. (vijaya significa "vitória")

Quando o Senhor Rama foi exilado para a floresta por quatorze anos, Ele, a deusa Sita e Seu divino irmão Lakshmana permaneceram em Pancavati como mendicantes. Sita foi raptada por Ravana, e Rama aparentemente ficou desorientado pelo sofrimento. Enquanto procurava por Sua amada consorte, o Senhor encontrou o moribundo Jatayu e depois disso matou Seu inimigo Kabandha. O grande devoto-abutre Jatayu retornou a Vaikuntha após contar para Rama como Sua querida Sita fora abduzida por Ravana. Mais tarde, Rama e Sugriva, o rei dos macacos, ficaram amigos. (1) Juntos reuniram um grande exército de macacos e ursos e enviaram Hanumanji a Sri Lanka, onde foi capaz de ver Janaki, Sita-devi, num jardim de ashokas. Transmitiu a mensagem de Rama para Ela e então retornou a Rama com o recado Dela para Ele, assim prestando grande serviço ao Senhor Supremo.

Com a ajuda de Sugriva, o Senhor Rama proseguiu até Sri Lanka. Ao chegar na beira do oceano com o exército de macacos, Ele pode entender que a água era incomumente profunda. Assim disse para Lakshmana: "ó filho de Sumitra, como poderemos acumular suficiente mérito para conseguir atravessar este vasto oceano, a morada insondável de Varuna? Não consigo ver nenhuma maneira fácil para atravessá-lo, assim cheio de tubaröes e outros peixes ferozes."

Lakshmana respondeu: "ó melhor de todos seres, ó origem de todos deuses, ó personalidade primordial, o grande sábio Bakadalbhya vive numa ilha a apenas quatro milhas daqui. ó Raghava, ele viu muitos Brahmas ir e vir, de tão idoso e sábio que é. Vamos perguntar a ele como Nós poderemos alcançar Nossa meta em segurança."

Assim Rama e Lakshmana seguiram até o humilde ashrama do incomparável Bakadalbhya Muni. Aproximando-Se dele, os dois Senhores prestaram Suas respeitosas reverências como se fosse um segundo Vishnu. Bakadalbhya podia compreender, entretanto, que Rama na verdade era a Suprema Personalidade de Deus, que por Suas próprias razöes havia aparecido na terra como um ser humano.

"ó Rama" disse Bakadalbhya, "ó melhor dos seres humanos, porque vieste a minha humilde morada?"

O Senhor respondeu: "ó grande brahmana duas-vezes nascido, vim aqui até a beira do oceano com Minha falange de macacos e ursos a fim de atravessar o mar e conquistar Lanka e sua horda de demônios. ó maior dos sábios, por favor seja misericordioso para Comigo e diga-Me como posso atravessar este vasto oceano. É por isso que vim até aqui hoje."

O sábio disse: "ó Senhor Rama, contarei sobre o mais exaltado de todos jejuns, que se observado certamente fárá com que conquistes Ravana e sejas eternamente glorificado. Tenha a bondade de ouvir com plena atenção.

No dia antes de Ekadashi, fabrique um pote d'água de ouro ou prata, ou até cobre. Mesmo barro servirá se estes metais não estiverem disponíveis. Encha o pote com água pura e então o decore bem com folhas de manga. Cubra-o e coloque-o próximo a um altar sagrado sobre um montículo de sete grãos. (2) Agora tome Teu banho matinal, decore o pote d'água com guirlandas de flores e pasta de sândalo, e na tampa côncava em cima do pote, coloque cevada, romã, e côco. Agora com grande amor e devoção adore a Deidade no pote d'água e ofereça-Lhe incenso, pasta de sândalo, flores, uma lamparina de ghee, e um prato de alimento suntuoso. Permaneça acordado naquela noite junto a este pote sagrado. Em cima da tampa cheia de cevada, etc. coloque uma murti dourada do Senhor Narayana.

Quando Ekadashi alvorecer, toma Teu banho matinal e então decore o pote d'água com fina pasta de sândalo e guirlandas. Então adore o pote com incenso de primeira qualidade, pasta de sândalo, uma lamparina de ghee, e também coloque devotadamente muitos tipos de alimentos cozidos, romã, e côco diante do pote d'água. Então permaneça acordado a noite inteira.

Quando Dvadashi alvorecer, leve o pote d'água até a margem de um rio sagrado, ou até mesmo para a beira de uma pequena lagoa. Após adorá-lo devidamente, ó Rei dos reis, ofereça-o com todos ingredientes antemencionados a um brahmana perito na ciência védica. Se Tu e Teus comandantes militares observarem Vijaya Ekadashi desta maneira, certamente sereis vitoriosos de qualquer maneira."

O Senhor Ramachandra, a Suprema Personalidade de Deus, fez assim como Bakadalbhya Muni instruira, e assim conquistou todas forças demoníacas. Similarmente, qualquer um que observe Vijaya Ekadashi desta maneira será sempre vitorioso neste mundo mortal, e após deixar este mundo irá residir para sempre no reino de Deus.

ó Narada, meu filho, por esta história podes compreender porque se deve observar este jejum de Ekadashi corretamente, seguindo estritamente as regras e regulaçöes. Este jejum é suficientemente poderoso para erradicar todas nossas reaçöes pecaminosas, até as mais abomináveis."

Sri Krishna concluiu: "ó Yudhishthira, quem mais bela moça na terra, e tanto o deus do sol como Indra se enamoraram dela. Um após o outro, Indra e o deus do sol vieram até ela na forma de Gautama e tiveram sua união com ela, e Sugriva e Vali foram o resultado, respectivamente.

A princípio, Sugriva e Vali pareciam seres humanos, mas quando Gautama descobriu a infidelidade de sua esposa, irado, lançou ambos meninos no oceano dizendo: "Se não forem meus filhos, que virem macacos!" Assim viraram macacos. Sugriva ajudou seu amigo Rama a encontrar Sita, e em troca Rama ajudou Sugriva a recuperar seu reino de Kishkindha do seu irmão Vali.

Com relação ao fato de Gautama possuir uma esposa espetacularmente bela, Chanakya Pandita diz:

rnakarta pita shatruh

mata ca vyabhicarini

bharya rupavati shatruh

putra shatruh kupanditah

"Neste mundo um homem tem quatro inimigos: um pai que é devedor; uma mãe que é prostituta; uma bela esposa; e um filho que não se interessa pela ciência espiritual." Uma bela esposa é um inimigo porque muitos outros homens serão atraídos por ela.

2) Os sete grãos são cevada, trigo, arroz, milho, grão-de-bico, kukani e dal (ou ervilhas).

## Amalaki Ekadashi

(Phalguna shukla Ekadashi)

Gaura paksha, Govinda (Phalguna) masa

O Rei Mandhata certa vez disse para Vasishtha Muni: "ó grande sábio, por bondade, seja misericordioso para comigo e conta-me sobre um jejum sagrado que me beneficiará eternamente."

Vasishtha Muni respondeu: "ó rei, tenha a bondade de ouvir enquanto descrevo o melhor de todos dias de jejum, Amalaki Ekadashi. Aquele que observa fielmente um jejum neste Ekadashi obtém enorme opulência, livra-se dos efeitos de todo tipo de pecados, e obtém liberação. Jejuar neste Ekadashi é mais purificante que doar mil vacas em caridade a um brahmana puro. Portanto por favor me escute atentamente enquanto conto a história do caçador que, embora diariamente ocupado em matar animais inocentes para ganhar a vida, obteve liberação por observar um jejum no Amalaki Ekadashi e seguir as regras e regulaçöes de adoração prescritas.

Uma vez havia um reino chamado Vaidisha, onde todos brahmanas, kshatriyas, vaishyas e shudras eram igualmente dotados de conhecimento védico, grande força corpórea, e refinada inteligência. ó leão entre os reis, o reino inteiro estava cheio de sons védicos, nem uma só pessoa era ateísta, e ninguém pecava. O governante deste reino era o Rei Pashabinduka, um membro da dinastia de Soma, a lua. Ele também era conhecido como Citraratha e era muito religioso e veraz. Dizem que o Rei Citraratha tinha a força de dez mil elefantes e que era muito rico e conhecia os seis ramos da sabedoria védica perfeitamente. (1)

Durante o reino de Maharaja Citraratha, nem uma só pessoa em seu reino tentou praticar o dharma (dever) de outra, tão perfeitamente ocupados em seus próprios dharmas estavam todos brahmanas, kshatriyas, vaishyas e shudras. Não se viam nem miseráveis nem pobretöes pelo reino afora, e nem havia seca ou inundação. Na verdade, o reino estava livre de doenças, e todos gozavam de boa saúde. As pessoas prestavam serviço devocional amoroso à Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Vishnu, assim como fazia o rei, que também prestava serviço especial ao Senhor Shiva. Além do mais, duas vezes por mês todos jejuavam no Ekadashi.

Desta maneira, ó melhor dos reis, os cidadãos de Vaidisha viviam muitos e longos anos em grande felicidade e prosperidade. Abandonando todas variedades de religião materialista, dedicavam-se completamente ao serviço amoroso ao Senhor Supremo, Hari.

Uma vez, no mês de Phalguna, veio o sagrado jejum de Amalaki Ekadashi junto com Dvadashi. O Rei Citraratha realizou que este jejum em particular concederia benefício especialmente grande, e portanto ele e todos cidadãos de Vaidisha observaram este sagrado Ekadashi mui estritamente, seguindo cuidadosamente todas regras e regulaçöes.

Após banhar-se num rio, o rei e todos seus súditos foram ao templo do Senhor Vishnu, onde crescia uma árvore Amalaki. Primeiro o rei e seus principais sábios ofereceram à árvore um pote cheio d'água, bem como um belo dossel, calçados, ouro, diamantes, rubis, pérolas, safiras, e incenso aromático. Então adoraram o Senhor Parashurama com estas oraçöes: "ó Senhor Parashurama, ó filho de Renuka, ó ser que agrada a todos, ó libertador de todos mundos, por bondade venha para baixo desta sagrada árvore Amalaki e aceite nossas humildes reverências." Então oraram à árvore Amalaki: "ó Amalaki, ó filha do Senhor Brahma, tu podes destruir todos tipos de reaçöes pecaminosas. Por favor aceite nossas respeitosas reverências e estas humildes dádivas. ó Amalaki, és na verdade a forma do Brahman, e uma vez foste adorada pelo próprio Senhor Ramachandra. Quem quer que te circumambule portanto imediatamente é libertado de todos seus pecados."

Após oferecer estas excelentes oraçöes, o Rei Citraratha e seus súditos permaneceram acordados durante toda a noite, orando e adorando segundo as regulaçöes que governam um sagrado jejum de Ekadashi. Foi durante esta ocasião auspiciosa de jejum e oração que um homem mui irreligioso se aproximou da assembléia, um homem que mantinha a si e a sua família matando animais. Oprimido pela fadiga e pecado, o caçador viu o rei e os cidadãos de Vaidisha observando Amalaki Ekadasi realizando uma vigília a noite toda, jejuando e adorando o Senhor Vishnu no lindo cenário da floresta, que estava brilhantemente iluminada por muitas lâmpadas. O caçador escondeu-se pertinho, desejando saber que seria esta extraordinária cena diante dele. "O que está acontecendo aqui?" pensava. O que viu naquela maravilhosa floresta sob aquela sagrada árvore Amalaki foi a Deidade do Senhor Damodara sendo adorada sobre a asana do pote d'água, e o que ouviu eram devotos cantando cançöes sagradas descrevendo as formas e passatempos transcendentais do Senhor Sri Krishna. Esquecendo-se de si, este ferrenho assassino irreligioso de inocentes aves e animais passou a noite inteira em grande espanto enquanto observava a celebração de Ekadashi e ouvia a glorificação do Senhor.

Logo após o alvorecer, o rei e seu séquito real - inclusive os sábios ca corte e todos cidadãos - completaram sua observância de Ekadashi e retornaram à cidade de Vaidisha. O caçador então retornou a sua cabana e comeu alegre sua refeição. No devido tempo o caçador morreu, porém o mérito que acumulara por jejuar no Amalaki Ekadashi e ouvir a glorificação da Suprema Personalidade de Deus, bem como por ser forçado a ficar acordado a noite toda, tornaram-no qualificado a renascer como um grande rei com muitas quadrigas, elefantes, cavalos, e soldados. Seu nome era Vasuratha, o filho do Rei Viduratha, e governava o reino de Jayanti.

O Rei Vasuratha era forte e destemido, refulgente como o sol, e tão belo como a lua. Em força era como Vishnu, e em matéria de perdão, tal como a própria terra. Muito caridoso e sempre veraz, o Rei Vasuratha sempre prestava serviço devocional amoroso ao Supremo Senhor Sri Vishnu. Por isso, tornou-se muito bem versado no conhecimento védico. Sempre ativo nos assuntos do estado, gostava de cuidar muito bem de seus súditos, como se fossem seus próprios filhos. Não gostava que ninguém fosse orgulhoso e costumava esmagá-lo quando o via. Realizou muitos tipos de sacrifícios, e sempre certificava-se que os necessitados de seu reino recebessem suficiente caridade.

Certo dia, enquanto caçava na selva, o Rei Vasuratha desgarrou-se da trilha e perdeu o caminho. Vagando durante algum tempo e eventualmente ficando cansado, fez uma pausa sob uma árvore e, usando seus braços como travesseiros, caiu no sono. Enquanto dormia, selvagens bárbaros de uma tribo encontraram-no e, lembrando de sua inimizade já de longa data para com o rei, começaram a discutir entre si várias maneiras de matá-lo. "É porque ele matou nossos pais, mães, cunhados, netos, sobrinhos e tios que somos forçados a vagar sem rumo como um bando de loucos." Dizendo isto, prepararam-se para matar o Rei Vasuratha com várias armas, inclusive lanças, espadas, flechas e cordas místicas.

Mas nenhuma destas armas mortais conseguia nem mesmo tocar o rei adormecido, e em breve a incivilizada tribo comedora-de-cães ficou temerosa. O medo consumiu-lhes a força, e logo perderam o pouco de inteligência que tinham e ficaram quase inconscientes pela desorientação e fraqueza. De repente uma linda mulher apareceu do corpo do rei, assustando os aborígenes. Decorada com muitos ornamentos, emitindo uma fragrância maravilhosa, usando uma excelente guirlanda em redor do pescoço, suas sobrancelhas franzidas numa expressão de ira feroz, e seus fogosos olhos vermelhos luzindo, parecia a própria morte personificada. Com sua chamejante chakra rapidamente ela matou todos caçadores tribais, que haviam tentado assassinar o rei adormecido.

Bem naquele momento o rei acordou, e vendo toda tribo morta ao redor dele, ficou espantado. Perguntava-se: "Esses são todos grandes inimigos meus! Quem os matou tão violentamente? Quem é meu grande benfeitor?"

Nesse mesmo momento ouviu uma voz do céu: "Perguntas quem te ajudou. Bem, quem é aquela pessoa que só ela pode auxiliar qualquer um atormentado? Não é outro senão Sri Keshava, a Suprema Personalidade de Deus, Aquele que salva todos que se refugiam Nele sem qualquer motivo egoísta."

Ao ouvir estas palavras, o Rei Vasuratha foi tomado de amor pela Suprema Personalidade de Deus. Retornou a sua capital e governou ali como um segundo Indra, sem quaisquer obstáculos.

"Portanto, ó Rei Mandhata" o venerável Vasishtha Muni concluiu, "quem observa o sagrado Amalaki Ekadashi indubitavelmente alcançará a suprema morada do Senhor Vishnu, tão grande é o mérito religioso obtido por observar este mais sagrado dia de jejum."

Assim termina a narrativa das glórias do Phalguna-sukla Ekadashi ou Amalaki Ekadashi, do Brahmanda Purana.

Notas:

  1. Os seis ramos da sabedoria védica são: 1. O sistema Karma-mimamsa de Jaimini; 2. O sistema Sankhya do Senhor Kapila, filho de Devahuti; 3. Filosofia Nyaya de Gautama e Kamada; 4. Filosofia Mayavada de Ashtavakra; 5. Yoga-sutra de Patanjali, e 6. Filosofia Bhagavata de Srila Vyasadeva.

## Padmini Ekadashi

Gaura paksha, Purushottama masa

Suta Goswami disse: "Yudhishthira Maharaja disse: "ó Janardana, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês extra no ano bisexto? Como observá-lo corretamente? Por favor narra-me isso."

A Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Sri Krishna, respondeu: "ó Pandava, o Ekadashi meritório que ocorre durante a quinzena clara do mês extra do ano bisexto se chama Padmini. É muito auspicioso. A alma afortuna nto narro para ti o processo de jejuar no Padmini Ekadashi, o que raramente é feito até mesmo pelos grandes sábios.

Deve-se começar seu jejum no Dashami, o dia antes de Ekadashi, não comendo qualquer urad dhal, dhal róseo, grão-de-bico, espinafre, mel, ou sal marinho (1), e também não comendo na casa dos outros ou em pratos de metal de sino. Estas oito coisas devem ser evitadas. Deve-se comer apenas uma vez no Dashami, dormir no chão, e permanecer em celibato. No Ekadashi o devoto deve levantar cedo pela manhã mas não deve escovar seus dentes. Então deve tomar banho esmeradamente - num local de peregrinação, se possível. Enquanto canta hinos sagrados dos Vedas, deve esfregar seu corpo com excremento de vaca misturado com barro, pasta de gergelim, grama kusha, e pó de frutas amalaki. Então o devoto deve tomar outro banho caprichado, depois do quê deve cantar as seguintes oraçöes:

"ó barro sagrado, foste criado pelo Senhor Brahma, purificado por Kashyapa Muni, e levantado pelo Senhor Krishna em Sua forma como Varaha, a encarnação de javali. ó barro, por favor purifica minha cabeça, olhos, e outras partes. ó barro, ofereço minhas reverências a ti. Tenha a bondade de purificar-me para que eu possa adorar o Senhor Supremo, Hari.

ó excremento de vaca, possuis qualidades medicinais e antissépticas porque vieste direto do estômago de tua mãe universal, a vaca. Podes purificar o planeta terra inteiro. Por favor aceita minhas humildes reverências e purifica-me.

ó frutas amalaki, por favor aceitem minhas humildes reverências. Nascesteis da saliva do Senhor Brahma, e assim por vossa própria presença o planeta inteiro é purificado. Por gentileza limpai e purificai minhas partes corpóreas.

ó Supremo Senhor Vishnu, ó deus dos deuses, ó senhor do universo, ó ser que segura a concha, disco, maça e lótus, por favor permita-me tomar banho em todos locais sagrados de peregrinação."

Recitando estas excelentes oraçöes, cantando mantras para o Senhor Varuna, e meditando em todos locais de peregrinação localizados nas margens do Ganges, deve-se tomar banho em qualquer corpo d'agua disponível. Então, ó Yudhishthira, o devoto deve esfregar seu corpo, assim purificando sua boca, peito, braços e cintura como prelúdio para adorar o Senhor Supremo, que usa brilhantes vestes amarelas e dá prazer a todas criaturas. Assim fazendo, o devoto irá destruir todos seus pecados. Depois, deve cantar o sagrado Gayatri mantra, oferecer oblaçöes a seus antepassados, e então entrar num templo de Vishnu para adorar Narayana, o marido de Lakshmi-devi.

Se possível, o devoto deve então fazer murtis de Radha-Krishna ou Shiva-Parvati em ouro e oferecer-lhes boa adoração devocional. Deve encher um pote de cobre ou barro com água pura misturada com perfumes, e depois deve cobrir o pote com uma tampa de pano e uma de ouro ou prata, assim preparando a asana na qual murtis Radha-Krishna ou Shiva-Parvati poderão sentar para a adoração. Conforme sua capacidade, o devoto deve então adorar estas murtis com incenso fragrante, uma brilhante lamparina de ghee, e pasta de sândalo, junto com cânfora, almíscar, kunkuma, e outros aromas, bem como flores aromáticas selecionadas como os lótus brancos e outras flores de estação, e também alimentos muito bem preparados. Neste Ekadashi especial o devoto deve dançar e cantar extáticamente diante da Deidade. Deve evitar prajalpa a todo custoe não deve falar com ou tocar em pessoas de baixo nascimento ou mulheres no período menstrual. Neste dia deve ter cuidado especial em falar a verdade e não deve criticar ninguém diante da Deidade do Senhor Vishnu, dos brahmanas, ou do mestre espiritual. Em vez disso, com outros devotos ele deve ouvir os Vaisnavas ler as glórias do Senhor Vishnu dos Puranas. Não se deve beber ou mesmo tocar água em seus lábios neste Ekadashi, e quem não for capaz de realizar esta austeridade deve beber apenas água ou leite. Senão, considera-se quebra do jejum. Deve-se permanecer acordado naquela noite, cantando e tocando instrumentos musicais para o prazer transcendental da Pessoa Suprema.

Durante o primeiro quarto da noite de Ekadashi, o devoto deve oferecer um pouco de carne de côco a sua murti adorável, durante a segunda parte deve oferecer fruta bel, durante a terceira parte uma laranja, e conforme a noite se aproxima do final, um pouco de noz de betel. Permanecer acordado durante a primeira parte do Ekadashi concede ao devoto o mesmo mérito como aquele obtido por realizar Agnistoma-yajna. Ficar acordado durante a segunda parte da noite confere o mesmo mérito como o obtido por realizar Vajapeya-yajna. Ficar acordado durante a terceira parte confere o mesmo mérito que o obtido por realizar Ashvamedha-yajna. E quem permanece acordado a noite toda recebe todos méritos acima-mencionados, bem como o grande mérito de ter realizado Rajasuya-yajna. Assim não há melhor dia de jejum no ano que o Padmini Ekadashi. Nada se compara em matéria de dar mérito, seja sacrifício de fogo, conhecimento, educação, ou austeridade. De fato, quem quer que observe este sagrado jejum de Ekadashi recebe todo mérito obtido por tomar banho em todos locais de peregrinação no mundo.

Após permanecer acordado durante a noite toda, o devoto deve tomar banho ao alvorecer do sol e então Me adorar bem. Deve depois alimentar um brahmana qualificado e respeitosamente dar-lhe a murti do Senhor Keshava e o pote cheio de água pura perfumada. Este presente garantirá ao devoto sucesso nesta vida e liberação na próxima.

ó Yudhishthira sem pecado, conforme pediste, descrevi as regras e regulaçöes, bem como os benefícios relativos ao Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês adicional do ano bisexto. Jejuar neste dia de Padmini confere mérito igual ao obtido por jejuar em todos outros Ekadashis. O Ekadashi que ocorre durante a parte obscura do mês extra, que é conhecido como Parama Ekadashi, é tão poderoso para remover pecado quanto este de Padmini. Agora por favor ouça enquanto narro para ti o fascinante relato ligado a este sagrado dia. Pulastya Muni certa vez recitou esta história para Naradaji.

Pulastya Muni uma vez teve a oportunidade de salvar Ravana da prisão de Kartaviryarjuna, e ao ouvir sobre este evento, Narada Muni perguntou a seu amigo: "ó melhor dos sábios, como Ravana derrotou todos semideuses, inclusive o Senhor Indra, como Kartaviryarjuna pode derrotar Ravana, que era tão perito no combate?"

Pulastya Muni replicou: "ó grande Narada, durante a Treta-yuga Kartavirya (pai de Kartaviryarjuna) nasceu na dinastia Haihaya, Sua capital era Mahishmati, e tinha mil rainhas, que amava muito. Nenhuma delas, contudo, fora capaz de dar-lhe o filho que tanto queria. Realizou sacrifícios e adorou os semideuses e antepassados, mas devido à maldição de alguns sábios ele foi incapaz de gerar um filho - e sem um filho, um rei não pode desfrutar de seu reino, assim como um homem com fome nunca realmente desfruta de seus sentidos.

O Rei Kartavirya considerou sua sina cuidadosamente e então decidiu realizar severas austeridades para alcançar sua meta. Assim ele vestiu uma tanga feita de casca de árvore, deixou o cabelo crescer sem pentear, e passou as rédeas de seu reino para seus ministros. Uma de suas rainhas, Padmini - que havia nascido na dinastia Iksvaku, que era a melhor de todas mulheres, e que era filha do Rei Harishchandra - viu o rei saindo. Ela achava que, como era uma esposa casta, seu dever era seguir os passos de seu amado marido. Removendo todos ornamentos reais de seu belo corpo e vestindo apenas um corte de pano, ela assim seguiu seu marido na floresta.

Afinal Kartavirya chegou ao topo do Monte Gandhamadana, onde realizou severas austeridades e penitências durante dez mil anos, meditando e orando ao Senhor Gadadhara, que maneja uma clava. Mas ainda assim não gerou um filho. Vendo seu querido marido definhar até virar pele e osso, Padmini pensou numa solução para o problema. Foi até a casta Anusuya.(2) Com grande reverência, Padmini disse: "ó grande senhora, meu querido marido, Kartavirya, tem realizado austeridades durante os últimos dez mil anos, mas o Senhor Keshava, único que pode remover nossos pecados passados e dificuldades presentes, ainda não ficou satisfeito com ele. ó mais afortunado ser, por favor conta-me que dia de jejum poderemos observar e assim agradar ao Senhor Supremo com nossa devoção, tanto assim que Ele nos abençoe com um bom filho que mais tarde governe o mundo como imperador."

Ao ouvir estas palavras de Padmini, que era muito casta e profundamente devotada a seu marido, a grande Anusuya respondeu-lhe num humor muito alegre: "ó linda senhora de olhos de lótus, usualmente existem doze meses num ano, mas após cada trinta e dois meses se adiciona mais um mês extra, e os dois Ekadashis que ocorrem durante esse mês se chamam Padmini Ekadashi e Parama Ekadashi. Caem nos Dvadashis da parte clara e obscura do mês, respectivamente. (3) Deves jejuar nestes dias e permanecer acordada durante a noite. Se assim fizerdes, a Suprema Personalidade de Deus, Hari, irá abençoar-te com um filho."

ó Narada, desta maneira Anusuya, a filha do sábio Kardama, explicou a potência destes Ekadashis especiais. Ouvindo isso, Padmini fielmente seguiu as instruçöes para realizar seu desejo por um filho. Padmini jejuou completamente, até de água, e permaneceu acordada toda a noite, cantando as glórias do Senhor e dançando em êxtase. O Senhor Keshava assim ficou muito satisfeito com sua devoção e apareceu diante dela, cavalgando o dorso do grande Garuda. O Senhor disse: "ó lindo ser, Me agradaste muito neste Ekadashi especial do mês extra. Por favor peça-Me uma benção."

Ouvindo estas sublimes palavras do supervisor do universo inteiro, Padmini ofereceu ao Senhor Supremo oraçöes devocionais e pediu-Lhe a benção desejada por seu marido. O Senhor Sri Krishna foi levado a responder: "ó gentil senhora, estou muito contente contigo, pois não há mês mais querido para mim que este, e os Ekadashis que ocorrem durante este mês para Mim são os mais queridos de todos Ekadashis. Seguiste as instruçöes de Anusuya perfeitamente, e portanto farei o que irá agradar-te. Tereis o filho tu e teu marido desejais."

O Senhor, que remove o sofrimento do mundo, então falou para o Rei Kartavirya: "ó rei, por favor peça-Me qualquer benção que irá realizar o desejo de teu coração, pois tua querida esposa Me satisfez grandemente."

O rei ficou muito feliz ao ouvir isso. Naturalmente ele pediu um filho como desejava há tanto tempo. "ó senhor do universo, ó matador do demônio Madhu, tenha a bondade de dar-me um filho que nunca será conquistado por semideuses, seres humanos, serpentes, demônios, ou duendes, mas que só tu poderás derrotar!" O Senhor Supremo imediatamente respondeu: "Que assim seja!" e desapareceu.

O rei ficou muito satisfeito com sua esposa e retornou a seu palácio na companhia dela. Padmini em breve ficou grávida e Kartaviryarjuna de braços poderosos, apareceu como seu filho. Era a pessoa mais forte em todos três mundos, e assim mesmo Ravana de dez cabeças não podia derrotá-lo no combate. Exceto o Senhor Narayana, que porta uma maça, disco e outros símbolos em suas mãos, ninguém podia vencê-lo. Pelo mérito que resultou da estrita e fiel observância do Padmini Ekadashi por sua mãe, ele pode derrotar até o temido Ravana. Isso não é de todo surpreendente, ó Naradaji, pois Kartaviryarjuna era a realização da benção da Suprema Personalidade de Deus." Com estas palavras, Pulastya Muni partiu."

O Senhor Supremo, Sri Krishna, concluiu: "ó Yudhishthira sem pecado, conforme indagaste, expliquei-te o poder deste Ekadashi especial. ó melhor dos reis, quem quer que observe este jejum certamente alcançará Minha morada pessoa. E similarmente, se quiseres ter todos teus desejos realizados, deves fazer o mesmo."

Ouvindo estas palavras de seu amado Keshava, Dharmaraja (Yudhishthira) ficou cheio de alegria, e quando chegou a época observou fielmente Padmini Ekadashi."

Suta Goswami concluiu: "ó sábio Shaunaka, expliquei para ti tudo sobre este Ekadashi meritório. Quem quer que jejue devotadamente nos Ekadashis que ocorrem durante os mêses extra do ano bisexto, cuidadosamente seguindo todas regras, se torna glorioso e alegremente retorna a Deus. E quem quer que meramente ouça ou leia sobre estes Ekadashis também obterá grande mérito e afinal entrará na morada do Senhor Hari."

Assim termina a narrativa das glórias de Padmini Ekadashi, o Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês extra do ano bisexto, conforme o Skanda Purana.

Notas:

1) Segundo as escrituras, nos dias de jejum se deve evitar sal marinho porque Agastya Muni certa vez bebeu o oceano e o eliminou como urina. Ordinariamente o sal-gema é permitido.

2) Anusuya é a esposa do grande sábio Atri e mãe de Dattatreya, a forma de três cabeças de Brahma, Vishnu e Shiva combinados.

3) Sempre que há um mês extra, as quinzenas deste mês são divididas e adicionadas aos meses normais.

## Parama Ekadashi

Krishna paksha, Purushottama masa

Yudhishthira Maharaja disse: "ó Senhor Supremo, qual o nome do Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês extra no ano bisexto? E ainda, ó senhor de todos universos, qual o processo para observá-lo corretamente? Por favor narra-me tudo isso."

A Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Sri Krishna, respondeu: "ó Yudhishthira, este dia meritório se chama Parama Ekadashi. Confere a grande benção de uma vida agradável e afinal a liberação do nascimento e morte. O processo para observá-lo é similar àquele para observar o Ekadashi que ocorre durante a quinzena clara do mês extra do ano bisexto. Isto é, neste Ekadashi a pessoa deve adorar a Mim, o melhor de todos seres, com pleno amor e devoção. Com relação a isso agora contarei uma história maravilhosa, assim como ouvi dos grandes sábios na cidade de Kampilya.

Uma vez um brahmana muito piedoso chamado Sumedha residia em Kampilya com sua esposa, Pavitra, que era extremamente casta e devotada a seu marido. Devido a ter cometido algum pecado numa vida anterior, Sumedha estava sem dinheiro ou grãos alimentícios, e mesmo embora mendigasse de muitas pessoas para ter alimento, não conseguia obter qualquer quantidade substancial. Praticamente não tinha alimento adequado, vestes, ou abrigo para si e sua bela e jovem esposa, que tinha caráter tão excelente que continuava a servir Sumedha fielmente apesar da pobreza. Quando vinham convidados na casa deles, Pavitra lhes dava seu próprio alimento, e embora frequentemente ficasse com fome, seu belo rosto semelhante a um lótus nunca desbotava. Este jejuar tornou a fraca, mas sua afeição por Sumedha permanecia inquebrantável.

Vendo tudo isso, e lamentando sua má sorte, Sumedha certo dia disse para Pavitra: "Minha querida esposa, ó mais bela, mendigo doaçöes dos ricos mas mal ganho algumas sobras. Que devo fazer? Que possível alívio haverá para nossa sina? Onde devo ir para ter alívio? ó mais obediente e amorosa esposa, sem suficiente bens, os assuntos domésticos nunca são bem sucedidos. (1) Portanto por favor permita-me para o exterior e obter alguns bens. Se eu fizer tal esforço, certamente obterei a fortuna que me estiver destinada. Sem fazer algum esforço a pessoa não consegue satisfazer seus desejos ou atender a suas necessidades. Assim os sábios disseram que o esforço entusiasmado sempre é auspicioso. (2)"

Ao ouvir seu marido falar estas palavras, Pavitra juntou as palmas de suas mãos e, olhos transbordando lágrimas, falou para ele com grande respeito e afeição: "Penso que não há ninguém maior ou mais sábio que tu, meu querido. Quem, embora na miséria, está interessado no bem-estar dos outros, fala assim como falaste. Contudo, as escrituras declaram que qualquer fortuna que a pessoa obtenha nesta vida é devido a ter dado caridade em vidas anteriores, e que se não se deu caridade nas vidas prévias, então mesmo que se sente num monte de ouro do tamanho do Monte Sumeru, ainda se permanece pobre. (3) Qualquer caridade que a pessoa dê na forma de educação, dinheiro, terra fértil, e semelhantes, lhe é devolvida numa vida futura. Recebemos o que demos. De fato, aquilo que o Senhor do destino, o criador, escreveu como nossa fortuna certamente irá acontecer. Ninguém obtém riqueza sem ter dado caridade numa vida prévia. ó melhor dos brahmanas, como agora estamos pobres, em nossas vidas prévias nem tu nem eu devemos ter dado qualquer caridade a pessoas dignas. Portanto, ó gracioso marido, deves permanecer aqui comigo. Sem ti não consigo viver sequer por um momento.

Sem seu marido uma esposa não é bem-vinda por seu pai, mãe, irmão, sogro, ou qualquer membro familiar. Todos dirão: "Perdeste teu marido; és má sorte!" Desta maneira serei severamente criticada! (4) Por favor, portanto, fica aqui comigo e satisfaz-te com quaisquer bens obtenhamos. O que estiver destinado, obteremos no devido curso do tempo e desfrutaremos aqui em perfeita felicidade." Tendo ouvido estas plangentes palavras de sua esposa, Sumedha decidiu permanecer no vilarejo natal deles. Certo dia o grande sábio Kaundinya chegou na casa deles, e ao vê-lo o brahmana Sumedha e sua esposa ficaram de pé diante dele e ofereceram suas respeitosas reverências. Com sua cabeça curvada, Sumedha deu as boas-vindas: "Somos muito afortunados por vê-lo aqui hoje, ó mais sábio dos sábios. Minha vida se tornou bem-sucedida, e me sinto muito obrigado a ti."

Sumedha ofereceu a Kaundinya Muni um assento confortável e louvou muito suas austeridades e erudição. "Só por ter seu darshana hoje" disse Sumedha, "me tornei muito afortunado." O pobre casal brahmana alimentou o sábio tão suntuosamente quanto podiam, e depois Pavitra perguntou ao mendicante: "ó mais sábio ser, que processo devemos seguir para sermos aliviados de nossa pobreza? Como pode uma pessoa que não deu qualquer caridade em sua vida anterior para conseguir boa família, muitos bens, e uma boa educação nesta vida? Meu marido quer deixar-me aqui e ir para o exterior mendigar donativos, mas implorei-lhe sinceramente que ficasse aqui comigo. Disse-lhe humildemente que se faltam bens na vida atual, é por não ter dado suficiente caridade em vidas pretéritas. E assim ele consentiu em ficar aqui. É só devido a minha grande fortuna que misericordiosamente vieste aqui hoje. Agora é certo que breve veremos o fim de nossa pobreza.

ó melhor dos brahmanas, por favor conte-nos como poderemos ser libertados desta perpétua miséria provocada pela pobreza. ó ser misericordioso, por gentileza descreva algum meio - um local de peregrinação que possamos visitar, ou uma austeridade que possamos realizar - pela qual nossa má fortuna termine para sempre."

Ouvindo esta sincera súplica daquela paciente senhora, o grande sábio Kaundinya refletiu silenciosamente por um momento e depois disse: "Existe um dia de jejum muito querido pela Suprema Personalidade de Deus, o Senhor Hari. Jejuar neste dia nulifica todo tipo de pecados e remove todas misérias causadas pela pobreza. Este dia de jejum, que ocorre durante a quinzena obscura do mês extra do ano bisexto, é conhecido como Parama Ekadashi. É o maior dia do Senhor Vishnu. Este Ekadashi do mês extra na quinzena obscura concede todas necessidades de vida, tais como dinheiro e grãos alimentícios, e afinal dá liberação. Quando vem a noite deste dia, deve-se começar a cantar as glórias do Senhor e dançar em êxtase, e deve-se continuar pela noite toda.

Este sagrado jejum certa vez foi observado fielmente pelo Senhor Kuvera. Quando o Senhor Shiva viu quão estritamente ele jejuara, Shiva ficou muito satisfeito e tornou Kuvera tesoureiro do céu. Também o Rei Harishchandra jejuou neste Ekadashi depois que sua querida esposa e filho tinham sido vendidos, e o rei pode reavê-los. Depois disso ele governou seu reino sem mais nenhum impedimento. Portanto, ó senhora de grandes olhos, deves observar este sagrado jejum de Parama Ekadashi, seguindo todas regras e regulaçöes apropriadas e permanecendo acordada toda a noite."

O Senhor Krishna continuou: "ó Yudhishthira, filho de Pandu, desta maneira Kaundinya Muni misericordiosa e afetuosamente instruiu Pavitra sobre o jejum de Parama Ekadashi. Depois falou para Sumedha: "No Dvadashi, o dia após Ekadashi, deves fazer voto de observar jejum de Pancharatrika conforme as regras e regulaçöes. Após tomar banho cedo de manhã, tu e tua boa esposa, junto com teus pais e os dela, devem jejuar por cinco dias de acordo com sua capacidade. Então vos tornareis todos qualificados para retornar para casa, para a morada do Senhor Vishnu.

Uma pessoa que simplesmente se utiliza apenas de um assento durantee estes cinco dias vai para os planetas celestiais. Quem quer que alimente bem brahmanas qualificados nesses cinco dias de fato alimentou todos semideuses, todos seres humanos, e mesmo todos os demônios. Quem quer que doe um pote de água potável a um brahmana duas-vezes nascido durante este período de cinco dias de jejum obterá mérito igual a doar o planeta inteiro como caridade. Quem quer que dê para uma pessoa erudita um pote cheio de sementes de gergelim reside no céu por tantos anos quanto haja sementes no pote. Quem doa um pote cheio de ghee dourado certamente irá para a morada do deus do sol após gozar plenamente dos prazeres deste planeta terreno. Quem quer que permaneça celibatário durante estes cinco dias obterá felicidade celestial e desfrutará com as donzelas de Indraloka. Portanto ambos \- Sumedha e Pavitra - deveis jejuar durante estes cinco dias de Pancaratrika a fim de serdes recompensados com amplos grãos e bens para o resto de vossas vidas neste planeta. O mundo espiritual será vossa morada depois disso."

Ouvindo este sublime conselho, o casal brahmana, Sumedha e Pavitra, observaram devidamente Parama Ekadashi e o jejum de Pancaratrika, e dentro em breve viram um belo príncipe se aproximando deles vindo do palácio real. Sob ordens do Senhor Brahma, o príncipe lhes deu uma bela casa finamente mobiliada e os convidou a viver nela. Louvando sua austeridade e paciência, também lhes deu um vilarejo inteiro para seu sustento. Então ele retornou ao palácio. Assim Sumedha e sua esposa gozaram de todo tipo de facilidades neste mundo e afinal foram para a morada de Vishnu.

Quem quer que observe um jejum no Parama Ekadashi e também o jejum de Pancaratrika, se liberta de todos seus pecados, e depois de desfrutar da vida aqui retorna a Vishnuloka, como fizeram o brahmana Sumedha e sua fiel esposa Pavitra. É impossível, ó Yudhishthira, calcular a extensão do mérito que se obtém por jejuar no Parama Ekadashi, pois tal observância é igual a tomar banho em local de peregrinação como o Lago de Pushkara e o Rio Ganges, dar vacas em caridade, e realizar toda sorte de outras atividades religiosas. Quem jejua neste dia também completou as oferendas de oblaçöes a seus antepassados em Gaya. Com efeito, jejuou em todos outros dias auspiciosos.

Como na ordem social o brahmana é considerado o melhor, como entre as criaturas de quatro pernas a vaca é a melhor, e como entre semideuses o Senhor Indra é o melhor, assim entre os meses o mês extra do ano bisexto é o melhor. O jejum Pancaratrika - o jejum de cinco dias no mês extra do ano bisexto - dizem remover todos tipos de pecados abomináveis. Mas o jejum Pancaratrika, junto com os jejuns no Parama e Padmini Ekadashis, destrói todos pecados da pessoa. Se uma pessoa é incapaz de jejuar em todos esses dias, deve observar os jejuns durante o mês extra conforme sua capacidade. Uma pessoa que, tendo recebido um nascimento humano, não toma um devido banho durante este mês extra e depois observa estes Ekadashis, que são muito queridos pelo Senhor Hari, comete suicídio e sofre no ciclo de 8.400.000 espécies. O raro nascimento humano destina-se a acumular mérito e afinal atingir a liberação. Portanto deve-se de qualquer maneira observar jejum neste auspicioso Parama Ekadashi."O Senhor Sri Krishna concluiu: "ó Yudhishthira sem pecado, conforme pediste, descrive para ti o maravilhoso mérito que se pode obter por jejuar no Ekadashi chamado Parama, que ocorre durante a parte obscura do mês extra do ano bisexto. Deves observar este jejum se é de todo possível."

O Rei Yudhishthira fez exatamente como o Senhor Krishna havia instruído, e assim também fizeram todos seus irmãos e sua esposa, Draupadi. Após desfrutar prazeres raramente obtidos neste mundo material, retornaram ao lar, de volta para Deus. Quem quer que, após tomar o devido banho, observe um jejum nestes dois Ekadashis do mês extra irá para o céu e finalmente obterá a morada de Sri Vishnu, e enquanto viaja para lá será louvado e receberá oraçöes de todos semideuses.

Assim termina a narrativa das glórias de Parama Ekadashi, o Ekadashi que ocorre durante a quinzena obscura do mês extra do ano bisexto, conforme o Skanda Purana.

Notas:

1) Chanakya Pandita diz na vandhu madhye dhanahina jivanam: "Sem bens, a vida de um chefe-de-família é inútil."

2) As escrituras reveladas declaram udyoginah singham upaiti lakshmi daivena deyati ka purushah vadanti: "Quem se esforça entusiasticamente certamente obterá sucesso, mas quem meramente diz "Aceito minha sorte na vida" é um homem preguiçoso."

3) As escrituras védicas declaram:

purva-janmarjitam vidya

purva-janmarjitam dhanam

purva-janmarjitam kanya

agre dhavati dhavatih

"Conhecimento transcendental, educação espiritual, bens satisfatórios, e agradar membros familiares é o que adquire a pessoa que deu profusa caridade. Qualquer bem que a pessoa faça retorna para ela multiplicado."

No Manu-miti, Manu Maharaja diz bhagyam phalanti sarvatra na ca vidya na ca paurusham: "O que estiver predestinado por Viddhata, aquele que faz a fortuna, certamente irá acontecer. Nossa assim-chamada boa educação, habilidade, e entusiasmo não trarão sucesso."

4) O Niti-shastra diz vinya ashraye na tishthanti panditah vanita latah: "Sem o devido abrigo e apoio r austeridade. Se seu marido estiver satisfeito, ela pensa que o Senhor Supremo e todos semideuses estão contentes. O Senhor Supremo inclui todos os semideuses."

#  RUSSIAN

## Папамочани Экадаши

(Чайтра Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: О Всевышний Господь, я выслушал Твое объяснение Амалаки экадаши, приходящего в светлую половину месяца Пхалгуна (февраль-март), а теперь я хочу услышать об экадаши двух темных недель месяца Чайтра (март-апрель). Как он называется, о Господь, и какие результаты достигаются его соблюдением?"

Верховная личность Бога, Господь Шри Кришна, ответил: "О лучший из царей, для всеобщего блага Я с радостью опишу тебе славу этого экадаши, который называется Папамочани. Историю этого экадаши однажды поведал правителю Мандхате Ломаша Риши. Царь Мандхата обратился к риши: "О Великий святой, для блага всех людей, пожалуйста, скажи мне название экадаши, приходящего в темной половине месяца чайтра, и объясни, как соблюдать его. Также, пожалуйста, опиши благо, достигаемое соблюдением этого экадаши".

Ломаша Риши ответил: "Экадаши, приходящее в темной половине месяца чайтра, называется Папамочани экадаши. Он препятствует влиянию на преданного, исполненного веры, духов и демонов. О лев среди людей, этот экадаши также дарует восемь совершенств жизни, исполняет все желания, очищает жизнь человека от последствий всех грехов и утверждает его в добродетели. Теперь выслушай историю об этом экадаши и Читраратхе, предводителе гандхаров (небесных музыкантов). Однажды весной Читраратха в обществе небесных танцовщиц пришел в лес, бушующий многоцветием растений. Там к ним присоединились другие гандхарвы и киннары, вместе с самим Господом Индрой, царем небес, наслаждавшимся посещением леса. Каждый чувствовал, что нет сада, лучше этого. Там было также много святых, совершающих аскезу и покаяние. Особенно полубоги наслаждались посещением райского сада в месяцы чайтра и вайшакха (апрель-май).

В том лесу жил великий святой Медхави, и прелестные танцовщицы всегда пытались обольстить его. В частности, одна прекрасная дева, Манджугхоша, строила много планов, как привлечь великого Муни, но из великого уважения к святому и страшась его силы, приобретенной за многие и многие годы аскетизма, она не подходила к нему очень близко. В двух милях от святого она поставила тент, и, играя на бубне, стала петь очень сладко. Сам бог любви взволновался, увидев и услышав ее чудесное пение и почувствовав аромат ее сандаловой мази. Он вспомнил свой неудачный опыт с Господом Шивой и решил взять реванш, соблазнив Медхави (1).

Пользуясь бровями Манджугхоши, как луком, взглядом, как тетивой, глазами, как стрелами, и грудью, как мишенью, бог любви приблизился к Медхави, искушая его прервать транс и обеты. Другими словами, бог любви воспользовался Манджугхошей как помощницей, и когда она увидела могущественного и привлекательного молодого святого, ее тоже охватила страсть. Видя его, красивого, обладающего большим разумом и ученостью, сидящим в ашраме Чьяваны Риши, украшенным белым брахманическим шнуром и священным посохом саньяси, Манджугхоша подошла к нему.

Она стала соблазнительно петь, и маленький колокольчик на ее поясе и вокруг щиколоток, а также браслеты издавали восхитительные музыкальные звуки.

Манджугхоша медленно подошла к Медхави; движения ее тела и нежные взгляды привлекли его. Она грациозно положила бубен и обняла мудреца. Ее руки были похожи на лианы, обвивающие могучее дерево. Очарованный Медхави прервал медитацию и решил развлечься с нею — и тотчас чистота сердца и ума покинула его. Перестав даже различать день и ночь, он готов был идти за ней, чтобы развлекаться долгое, долгое время (2). Видя, что святость молодого йога серьезно пошатнулась, Манджугхоша решила покинуть его и вернуться домой. Она сказала: "О великий, пожалуйста, разреши мне вернуться домой".

Медхави ответил: "Но ты только что появилась, о прекрасная, пожалуйста, останься со мной хотя бы до завтра".

Страшась йогической силы мудреца, Манджугхоша оставалась с Медхави пятьдесят семь лет, девять месяцев и три дня, но для Медхави все это время показалось мгновением. Вновь она попросила его: "Пожалуйста, разреши мне уйти".

Медхави ответил: "Дорогая, выслушай меня. Останься со мной на ночь, а завтра утром ты сможешь уйти; останься хотя бы до тех пор, пока я не выполню свои утренние обязанности и не завершу воспевание священной мантры Гаятри; пожалуйста, подожди этого". Манджугхоша все еще боялась большой йогической силы святого, но она постаралась улыбнуться и сказала: "Как долго ты будешь совершать свои утренние гимны и ритуалы? Пожалуйста, будь милостив и подумай о всем времени, проведенном со мной".

Святой задумался о годах, когда он был с Манджугхошей, и молвил затем в великом изумлении: "Да ведь я провел с тобой больше пятидесяти семи лет?" Его глаза покраснели и стали метать молнии. Теперь он смотрел на Манджугхошу как на олицетворенную смерть и разрушительницу его духовной жизни. "Мошенница! Ты дотла сожгла все труднодостижимые результаты моей аскезы". Дрожа от гнева, он проклял Манджугхошу: "О жестокосердная, падшая грешница! Ты знаешь только грех! Пусть тебя постигнет ужасная доля! О мошенница, я проклинаю тебя стать злобной пишачьей!"

Проклятая Медхави, Манджугхоша смиренно взмолилась: "О лучший из брахманов, пожалуйста, смилостивись надо мной и сними проклятие! Говорится, что общение с чистым преданным дает немедленные результаты, но последствия его проклятия приходят только через семь дней. Я была с тобой пятьдесят семь лет, о Господин, будь же милостив ко мне!"

Медхави Муни ответил: "О кроткая, что я могу сделать? Ты разрушила все мои аскезы. Но даже хотя ты и совершила этот грех, я поведаю тебе как освободиться от моего гнева. В темной половине месяца чайтра есть всеблагой экадаши, устраняющий все грехи. Он называется Папамочани, о красавица, и любой, постящийся в этот священный день полностью освобождается от рождения в любом демоническом облике".

С этими словами святой перенесся в ашрам отца. Глядя на него, вошедшего в жилище, Чьявана Муни сказал: "О сын, действуя незаконно, ты растратил богатство своих обетов и аскез".

Медхави спросил: "О отец, милостиво открой, как искупить отвратительный грех, который я навлек на себя общением с танцовщицей Маджугхошей?"

Чьявана Муни ответил: "Дорогой сын, ты можешь поститься в Папамочани экадаши, который приходит в темную половину месяца чайтра. Он уничтожает все грехи, как бы велики они ни были".

Медхави последовал совету отца и постился в Папамочани экадаши. Таким образом были разрушены все его грехи, и он вновь обрел свои заслуги. Манджугхоша также соблюдала этот пост и освободилась от проклятия быть пишачьей, вновь поднявшись в небесные сферы, она обрела свое прежнее положение.

Ломаша Риши продолжил: "Итак, о царь, великое благо поста в Папамочани экадаши дает возможность соблюдающему его с верой и преданностью полностью уничтожить все свои грехи".

Шри Кришна заключил: "О царь Юдхиштхира, каждый читающий и слушающий о Папамочани экадаши получит то же благо, что и от пожертвования тысячи коров, а также устранит грех убийства брахмана, убийства зародыша абортом, употребления опьяняющих напитков и осквернения ложа гур. Таковы несчетные блага правильного соблюдения этого священного дня Папамочани экадаши, который так дорог Мне и достоин прославления".

Так заканчивается повествование о славе Чайтра-Кришна экадаши, или Папамочани экадаши, из Бхавишья- уттара Пураны.

Примечания:

1. После того, как Господь Шива потерял свою дорогую жену Сати на жертвоприношении Праджапати Дакши, Шива полностью разрушил все место жертвоприношения. Затем он вернул своего тестя Дакшу к жизни, дав ему голову козла, и, в конце концов, погрузился в медитацию на шестьдесят тысяч лет. Однако Господь Брахма послал Канадеву (бога любви) прервать медитацию Шивы. Пользуясь своими стрелами (звуком, вкусом, прикосновением, запахом и образом), Кама атаковал Шиву, который вышел из своего транса. Он так разгневался за доставленное беспокойство, что мгновенно испепелил Каму взглядом своего третьего глаза.

2. Общение с женщиной так сильно, что мужчина забывает время, энергию, имущество и даже себя самого. Как сказано в Нити-шастре, "стрийя чаритрам пурушасья бхабьям дайво виджанати кито манушьях — даже полубоги не могут предсказать поведение женщины и не могут понять будущее человека, предопределенное его судьбой". Согласно Ягьявалки Муни, "тот (брахмачари), кто стремится к духовной жизни, должен оставить всякое общение с женщиной, в том числе не должен думать о ней, видеть ее, говорить с ней в уединенном месте, принимать служение от нее и иметь с ней сексуальное общение".

## Камада Экадаши

(Чайтра шукла Экадаши)

Gaura paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Шри Сута Госвами сказал: "О святые, позвольте мне выразить смиренное почтение Всевышнему Господу Хари, Бхагавану Шри Кришне, сыну Деваки и Васудевы, чьей милостью я могу описать день поста, устраняющий все виды грехов. Юдхиштхира посвящен в прославление Господом Кришной двадцати четырех главных экадаши, уничтожающих грех, и теперь я перескажу тебе одно из этих повествований. Великие ученые мудрецы выбрали эти двадцать четыре повествования из восемнадцати пуран, и они действительно возвышенны.

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Господь Кришна, о Васудева, прими, пожалуйста, мое смиренное почтение. Пожалуйста, опиши мне экадаши, приходящий в светлую половину месяца Чайтра (март-апрель). Как он называется и за что его прославляют?"

Господь Кришна ответил: "О Юдхиштхира, пожалуйста, внимательно выслушай, как Я поведаю древнюю историю этого священного экадаши, историю, рассказанную однажды Васиштхой Муни царю Дилипе, прадеду Господа Рамачандры.

Царь Дилипа спросил великого святого Васиштху: "О мудрый брахман, я хочу услышать об экадаши светлой половины месяца чайтра. Пожалуйста, опиши его мне".

Васиштха Муни ответил: "О царь, твой вопрос достоин прославления. Я с радостью расскажу тебе то, что ты хочешь узнать. Экадаши, приходящий в две светлые недели чайтри называется Камада экадаши. Он поглощает все грехи так же, как лесной пожар поглощает все деревья. Он очень очищающ и дарует высшее благо тому, кто искренне соблюдает его. Итак, царь, услышь древнюю историю, которая так благоприятна, что уничтожает все грехи человека, который просто слушает ее.

Давным-давно был город Ратнапура, украшенный золотом и драгоценностями, в котором острозубые змеи наслаждались опьянением. Этим очень красивым царством, в котором жило много гандхарвов, киннаров и апсар, правил царь Пундарика.

Среди гандхарвов был Лалита и его жена Лалита, очень очаровательная танцовщица. Они были очень привязаны друг к другу, и их дом был полон богатства и чудесной пищи. Лалита нежно любила своего мужа, а он также постоянно думал о ней в своем сердце.

Однажды во дворе царя Пундарики танцевало много гандхарвов, и Лалита пел один, без жены. Во время пения он не мог не думать о ней, и поэтому сбивался с ритма и мелодии. Лалита фальшиво закончил свое пение, и один из завистливых змиев, сопровождающих царя, сообщил ему, что Лалита поглощен мыслями о своей жене, а не о своем государе. Выслушав это, царь рассвирепел, его глаза в гневе налились кровью. Он закричал: "О глупый негодяй, так как, выполняя свои обязанности, ты в страсти думал о женщине, вместо того, чтобы думать о своем царе, я проклинаю тебя стать людоедом!"

О царь, Лалита мгновенно превратился в страшного каннибала, огромного демона-людоеда, чей вид ужасал каждого. Его руки были длиной в восемь миль, рот его — как огромная пещера, глаза подобны солнцу и луне, ноздри походили на бездонные колодцы, шея была настоящей горой, бедра были шириной в четыре мили, а его гигантское тело поднималось вверх на шестьдесят четыре мили. Так бедный Лалита, чудесный певец-гандхарва, пострадал из-за оскорбления царя Пундарики.

Видя своего мужа, страдающего, как ужасный людоед, Лалита погрузилась в горе. Она думала: "Теперь, когда мой дорогой муж страдает от проклятия царя, что мне делать? Куда идти?" Так Лалита горевала день и ночь. Вместо наслаждения жизнью супруги гандхарвы, она скиталась по пустым джунглям вместе со своим ужасным мужем, который из-за проклятия царя полностью пал и всецело погряз в ужасной греховной деятельности. Он бродил в отталкивающих местах; когда-то привлекательный полубог-гандхарва скатился до ужасного поведения людоеда. Полностью обезумев, глядя на такие страдания дорогого мужа, Лалита рыдала в своих сумасшедших путешествиях.

Однако, к счастью, однажды Лалита встретила святого Шринги. Он сидел на вершине известного холма Виндхьячала. Приблизившись к нему, она выразила свое смиренное почтение. Святой посмотрел на Лалиту, склонившуюся перед ним, и сказал: "О прекраснейшая, кто ты? Чья ты дочь и зачем пришла сюда? Пожалуйста, поведай мне всю правду".

Лалита ответила: "О великий святой, я дочь великого гандхарвы Вирадхана, и зовут меня Лалита. Я скитаюсь в лесах и степях со своим дорогим мужем, который из-за проклятия царя Пундарики стал демоном-людоедом. О брахман, я очень огорчена, видя его свирепый облик и ужасные греховные поступки. О учитель, пожалуйста, скажи, что мне делать для искупления грехов мужа. Что я должна совершить, чтобы освободить его от демонического облика, о лучший из брахманов?"

Святой ответил: "О небожительница, есть экадаши, называющийся Камада, приходящий в светлую половину месяца чайтра. Вскоре он наступит. Желания каждого, постящегося в этот день, выполняются. Если ты будешь соблюдать пост в этот экадаши согласно правилам и предписаниям, передашь полученное благо мужу, он мгновенно освободится от проклятия". Лалита с полной верой постилась в Камада экадаши. согласно наставлениям святого Шринги, а в двадаши предстала пред ним и мурти Господа Васудевы и сказала: "Я с верой соблюдала пост в Камада экадаши. Благодаря благу, полученному мною соблюдением экадаши, позволь моему мужу освободиться от проклятия, превратившего его в демона-людоеда. Пусть благо, полученное мною, освободит его от страданий". И как только Лалита сказала это, ее муж, стоявший рядом, сразу же освободился от проклятия царя. Он мгновенно обрел свой предыдущий облик гандхарвы Лалиты, красивого небесного певца, украшенного многими чудесными украшениями. Теперь он мог наслаждаться со своей женой Лалитой даже большим изобилием. Все это совершилось силой и славой Камада экадаши: чета гандхарвов взошла на летающий корабль и поднялась на небеса.

Господь Шри Кришна продолжил: "О Юдхиштхира, лучший из царей, каждый, слушающий это замечательное повествование, конечно же, будет соблюдать Камада экадаши, делая все возможное, — такое великое благо дарует он искреннему преданному. Поэтому Я описал тебе его славу на благо всего человечества. Нет лучшего экадаши, чем Камада экадаши. Он может устранить даже грех убийства брахмана, а также уничтожает демонические проклятия и очищает сознание. Во всех трех мирах среди подвижных и неподвижных живых существ нет лучшего дня".

Так заканчивается повествование о славе Чайтра-шукла экадаши, или Камада экадаши, из Вараха Пураны.

## Варутхини Экадаши

(Вайшакха Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Васудева, я почтительно склоняюсь перед Тобой. Пожалуйста, опиши теперь экадаши темной половины месяца Вайсакха (апрель-май), его особенные награды и воздействие". Господь Шри Кришна ответил: "О царь, в этом мире и следующем, самым благоприятным и щедрым экадаши является Варутхини экадаши, который приходит в темную половину месяца Вайсакха. Каждый, соблюдающий полный пост в этот священный день, освободится от всех грехов, достигнет постоянного счастья и удачи. Пост в Варутхини экадаши делает даже неудачливую женщину удачливой. Каждому, соблюдающему его. этот экадаши дарует материальное наслаждение в этой жизни и освобождение после смерти. Он устраняет грехи всех и спасает человека от страдания нового рождения. Царь Мандхата освободился, правильно соблюдая этот экадаши. Много других царей также получили благо, соблюдая его: такие цари, как Махараджа Дхундхумара в династии Икшваку, который избавился от проказы, проклятия Господа Шивы. Все блага соблюдения аскез и покаяний в течение тысячи лет достигаются теми, кто соблюдает Варутхини экадаши. Соблюдающий пост в этот экадаши получает награду того, кто раздает золото на Курукшетре во время солнечного затмения. Несомненно, что соблюдающий этот экадаши с верой и преданностью достигнет цели в этой жизни и в следующей. Короче, этот экадаши чист, оживляющ, и он устраняет все грехи.

Лучше пожертвовать слона, чем коня, и лучше — землю, чем слона. Но лучше чем жертвовать слона, жертвовать семена кунжута, и лучше этого давать золото. Однако лучше раздачи золота раздача злаков, т.к. все предки, полубоги и люди удовлетворяются, вкушая их. Нет лучшего пожертвования ни в прошлом, ни в настоящем, ни в будущем (1). Однако ученые брахманы утверждают, что выдать юную девушку замуж за достойного человека равно раздаче злаков. Кроме того, Шри Кришна, Верховная Личность Бога, сказал, что раздача коров равна жертвованию злаков в пищу. Однако лучше всех этих пожертвований — дать духовное знание невежественному. Но блага совершения всех этих действий достигается тем, кто постится в Варутхини экадаши.

Тот, кто проживает богатство своих дочерей, страдает в адских условиях до затопления всей вселенной, о Бхарата. Поэтому надо особенно избегать пользоваться богатством своих дочерей. О лучший из царей, любой домохозяин, из жадности взявший богатство своей дочери или зятя, в следующей жизни станет котом. Поэтому говорится, что каждый совершающий священное жертвоприношение, выдавая замуж девушку, украшенную различными драгоценностями, и давая за ней приданое, получит благо, которое не может описать даже Читрагупта, главный секретарь Ямараджи на небесных планетах. Однако это благо легко получить, соблюдая Варутхини экадаши.

В дашами, день перед экадаши, надо избегать: есть с бронзовой посуды, есть любой вид урад-дала, красную чечевицу, пшено, конго (2), шпинат, мед; не есть в чужих домах; есть не больше одного раза; воздерживаться от секса. В экадаши надо воздерживаться от азартных игр, спорта, дневного сна, орехов бетеля и его листьев; не надо чистить щеткой зубы, распространять слухи, придираться, говорить с духовно падшим, гневным и обманщиком. В двадаши, день после экадаши, надо избегать еды из медной посуды, употребления урад-дала, красной чечевицы, меда; не лежать; не есть больше одного раза; избегать тяжелой работы, секса; не бриться, не растирать тело маслом и не есть в чужих домах".

Господь Шри Кришна продолжил: "Каждый, соблюдающий таким образом Варутхини экадаши, освобождается от последствий всех грехов и возвращается в вечную духовную обитель. Поклоняющийся Господу Джанардане в этот экадаши, бодрствуя всю ночь, также освободится от всех грехов и достигнет духовной обители.

Поэтому, о царь, тот, кто страшится своих грехов и их последствий, а также самой смерти, должен очень строго соблюдать пост в Варутхини экадаши. О благородный Юдхиштхира, слушающий или читающий прославление священного Варутхини экадаши обретет благо, равное награде за пожертвование тысячи коров, и, в конце концов, вернется домой, в обитель Господа Вишну.

Так заканчивается повествование о славе Вайшакха-Кришна экадаши, или Варутхини экадаши, из Бхавишья- уттара Пураны.

Примечания:

1. Раздавать зерно в виде пожертвования очень благоприятно. Однажды Юдхиштхира Махараджа спросил Господа Шри Кришну: "О мой Господь, может ли кто-то попасть на небо, не совершая жертвоприношений и не совершая аскез?" Господь Кришна ответил: "О сын Бхараты, дающий хлеб, воду и лекарство нуждающемуся попадает на небо, не совершая каких-либо жертвоприношений или аскез". (Махабхарата)

Также Кришна говорит в Бхагавад-гите [3.14]: "Зерно поддерживает всех существ". Поэтому говорится, что дарить зерно — это наилучшее пожертвование. Кроме того, если еда является прасадом, освященной пищей, приготовленной с преданностью и поднесенной Господу Кришне, то она дарует освобождение от этого материального мира.

2. Конго — зерно, которое раньше ели бедняки. Оно похоже на мак.

## Мохини Экадаши

(Вайшакха шукла Экадаши)

Gaura paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Джанардана, как называется экадаши двух светлых недель месяца Вайсакха (апрель-май)? Как правильно соблюдать его? Милостиво поведай мне все это".

Господь Шри Кришна ответил: "О благословенный сын Дхармы, сейчас Я опишу тебе, что однажды рассказал Васиштха Муни Господу Рамачандре.

Господь Рамачандра сказал Васиштхе Муни: "О великий святой, Я хочу услышать о лучшем среди всех дней поста, дне, разрушающем все виды грехов и печалей. Я долго страдал в разлуке со Своей дорогой Ситой и хочу услышать от тебя, как прекратить эти страдания".

Святой Васиштха ответил: "О Господь Рама, о Проницательный, просто вспомнив Твое имя можно пересечь океан этого материального мира. Ты спросил меня на благо всего человечества, и для исполнения желаний всех я опишу сейчас этот день поста, очищающий весь мир.

О Рама, этим днем является Вайсакха-шукла экадаши, выпадающий на двадаши. Он устраняет все грехи и его прославляют как Мохини-экадаши (1). Воистину, о Рама, благо этого экадаши освобождает из сетей иллюзии удачливую душу, соблюдавшую его. Поэтому, если Ты хочешь избавиться от страдания, соблюдай в совершенстве этот благоприятный экадаши, устраняющий с пути все препятствия и избавляющий от несчастья. Милостиво выслушай как я опишу его величие, ибо даже просто слушая об этом благоприятном экадаши, избавляются от величайших грехов.

На берегу реки Сарасвати когда-то был чудесный город Бхадраве, и, которым правил царь Дьютиман. О Рама, этот стойкий, справедливый и очень умный царь родился в лунной династии. В его царстве жил купец по имени Дханапала, накопивший много зерна и денег. Он был также очень набожен. Он вырыл озера, воздвиг арены жертвоприношений и разбил красивые парки для блага всех жителей Бхадравати. Он был превосходным преданным Вишну и имел пять сыновей: Суману, Дьютимана, Медхави, Сукрити и Дхриштабудхи. К несчастью, его сын Дхриштабудхи всегда был занят греховной деятельностью, спал с проститутками и общался с падшими людьми. Он наслаждался недозволенным сексом, азартными играми и многими другими видами чувственного удовлетворения. Он не уважал полубогов, брахманов, предков, старших и гостей семьи. Зловредный Дхриштабуддхи без разбора тратил добро отца, всегда ел недозволенную пищу и пил много вина.

Однажды Дханапала, увидев Дхриштабуддхи идущим по дороге в обнимку с проституткой, выгнал его из дому. Все родственники очень осуждали Дхриштабуддхи и сторонились его. После того, как он продал свои украшения и стал бедняком, проститутки также отвернулись от него и издевались над его нищетой. Теперь Дхриштабуддхи был полон беспокойства и, к тому же, голоден. Он думал: "Что мне делать? Что мне делать? Как поддержать себя." Он стал воровать. Царские стражники поймали его, но узнав, что его отец — прославленный Дханапала, отпустили. Его ловили и отпускали много раз. Но в конце концов Дхриштабуддхи был пойман, закован в кандалы и избит. Избив его, царские управляющие сказали: "О злонамеренный! Нет тебе здесь места".

Однако отец освободил Дхриштабуддхи, который сразу же отправился в лесную чащу. Он бродил по лесу, очень страдая от голода и жажды. В конце концов, для пропитания он стал убивать львов, оленей, кабанов и волков. В его руках всегда был наготове лук, а через плечо перекинут колчан с острыми стрелами. Также он убил и многих птиц: чакор, павлинов, канк и голубей. Без колебаний убивал он птиц и зверей, и грехи его день ото дня возрастали. В дополнение к своим предыдущим грехам он теперь погрузился в океан великого греха.

Дхриштабудхи всегда был несчастен и обеспокоен. Но однажды в месяц вайсакха силою какого-то доброго дела, совершенного в прошлом, он набрел на священный ашрам Каундиньи Муни. Великий святой только что совершил омовение в Ганге, и вода капала с него. Дхриштабудхи предоставилась великая удача дотронуться до этих капель, стекающих с одежд святого. Мгновенно Дхриштабудхи освободился от невежества и последствия его грехов уменьшились. Выражая свое смиренное почтение Каундинье Муни, Дхриштабудхи со сложенными ладонями молил его: "О великий брахман, пожалуйста, расскажи, какое искупление могу я совершить. В своей жизни я сделал много греха, и теперь очень несчастен". Великий риши ответил: "Сынок, слушай с большим вниманием; выслушав меня, ты освободишься от всех грехов. В светлую половину месяце Вайсакха наступит священный Мохини экадаши, обладающий силой уничтожать грехи такие огромные и тяжелые, как гора Сумеру, если последуешь моему совету и с преданностью будешь поститься в этот экадаши, который так дорог Господу Хари, ты освободишься от последствий всех грехов многих, многих жизней".

С огромной радостью выслушав эти слова, Дхриштабудхи пообещал поститься в Мохини экадаши в соответствии с указаниями святого. О лучший из царей, о Рама, соблюдая полный пост в Мохини экадаши грешник Дхриштабудхи, непутевый сын купца Дханапалы, стал безгрешен. Впоследствии он обрел чудесный трансцендентный облик и беспрепятственно отправился в высшую обитель Господа на спине Гаруды, носящего Вишну.

О Рама, день поста Мохини экадаши рассеивает тьму иллюзорной привязанности к материальному существованию. Поэтому нет лучшего дня во всех трех мирах".

Господь Кришна завершил: "Итак, о Юдхиштхира, ни паломничество, ни жертвоприношение, ни милостыня не могут дать даже шестнадцатой части блага, полученного Моим искренним преданным, соблюдающим Мохини экадаши, слушающий же и изучающий величие Мохини экадаши достигает блага, равного раздаче в милостыню тысячи коров".

Так заканчивается повествование о славе Вайсакха-шукла экадаши или Мохини экадаши, из Курма Пураны.

Примечания:

1. Если священный пост выпадает на двадаши, в ведической литературе его все равно называют "экадаши". Кроме того, в Гаруда Пуране [1.125.6] Господь Брахма говорит Нараде Муни: "О брахман, этот пост надо соблюдать в полный экадаши, когда экадаши совпадает с двадаши и в три дня (экадаши, двадаши и трайодаши), но не в день, когда датами совпадает с экадаши".

## Апара Экадаши

(Джйештха Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Trivikrama (Jyestha) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Джанардана, как называется экадаши темной половины месяца Джйештха (май-июнь)? Я хочу услышать славу этого священного дня. Пожалуйста, поведай мне это".

Господь Шри Кришна сказал: "О царь, твой вопрос замечателен, ибо ответ принесет благо всему человечеству. Этот экадаши так велик и благоприятен, что может стереть даже величайшие грехи. О великий царь, этот экадаши, дарующий безграничное благо, называется Апара экадаши. Того, кто постится в этот святой день, будут прославлять по всей вселенной. Даже такие грехи, как убийство брахмана, коровы, нерожденного ребенка; богохульство и прелюбодеяние с чужой женой полностью устраняются соблюдением Апара экадаши.

О царь, люди, дающие ложные заверения, очень греховны. Человек, притворно или в насмешку восхваляющий другого, обвешивающий, не умеющий выполнить обязанности своих варны и ашрама (например, неквалифицированный человек, претендующий на роль брахмана или неверно повторяющий Веды); выдумывающий собственные писания; обманывающий других лжеастролог; чиновник-жулик и лжелекарь аюрведы — все они считаются дающими ложные заверения и попадают в ад. Но просто соблюдая Апара экадаши все эти грешники полностью освобождаются от последствий своих грехов.

Тот, кто пренебрегает своей дхармой и бежит с поля боя, попадает в ад. Но, о Юдхиштхира, даже такой падший кшатрий освобождается от этого великого греха и попадает на небеса, если он соблюдает пост в Апара экадаши.

Тот ученик великий грешник, который получив истинное духовное знание от своего гуру, отвернется от него и будет его поносить. Подобный так называемый ученик навлекает на себя безграничные страдания. Но всего лишь соблюдая Апара Экадаши он может достичь духовного мира. Слушай, о царь, как Я опишу тебе другие достоинства этого экадаши.

Благо, обретенное соблюдением Апара экадаши, равно воздаянию, получаемому тем, кто совершает следующие благочестивые действия: трижды в день совершает омовение в Пушкара-кшетре (1) во время Картика (октябрь-ноябрь); совершает омовение в Праяге в месяце Магха (январь-февраль), когда солнце находится в Зодиаке; совершает служение Господу Шиве в Варанаси во время Шива-ратри; предлагает подношение своим предкам в Гайе; совершает омовение в священной реке Гаутами во время прохождения Юпитера через созвездие Льва; получает даршану Господа Шивы и Господа Кедаранатхи; лицезреет Господа Бадринатха в период прохождения солнца через знак Водолея; совершает омовение во время солнечного затмения на Курукшетре и там же раздает с милостью коров, слонов и золото. Воздаяния за эти благочестивые деяния достигает человек, соблюдающий пост Апара экадаши. Также он получает воздаяние как за пожертвование стельной коровы, золота и плодородной земли.

Другими словами, Апара экадаши это — топор, которым срубают созревшее дерево греховных поступков; это — солнце, вспыхивающее перед чьим-то черным злодеянием и это — лев, крадущийся за ланью безбожия.

Поэтому, о Юдхиштхира, тот, кто искренне боится своих грехов в прошлом и настоящем, должен очень строго соблюдать Апара экадаши. Тот, кто не соблюдает этот пост будет рожден снова в материальном мире, как один из миллионов пузырьков в огромной массе воды или как маленький муравей среди всех других существ (2).

Поэтому надо с полной верой соблюдать Апара экадаши и поклоняться Верховной Личности Бога, Шри Тривикраме. Поступающий так, избавится от грехов и приблизится к обители Господа Вишну. Итак, о Бхарата, для пользы всех людей Я описал тебе важность священного Апара экадаши. Каждый, услышавший или прочитавший это описание, освободится от всех грехов, о царь".

Так заканчивается повествование о славе Джйештха-Кришна экадаши, или Апара экадаши, из Брахманда Пураны.

Примечания:

1. Пушкаре-кшетра — место в западной Индии, где находится единственный на земле "бона фиде" храм Господа Брахмы.

2. В Ведах говорится: "Нерах будбуде самах – человеческая форма жизни похожа на пузырек в воде". В воде образуется множество пузырьков, которые через несколько секунд лопаются. Таким образом, если кто-то не использует свое редкое человеческое тело, чтобы служить Верховной Личности Бога, Шри Кришне, то его жизнь не более ценна или постоянна, чем пузырек в воде. Поэтому, как предписывает здесь Господь, мы должны служить Ему, соблюдая пост в Хари-васара, или экадаши.

В связи с этим необходимо принять во внимание слова Шрилы Прабхупады в Шримад Бхагаватам [2.1.4]: "Огромный океан материальной природы уходит с волнами времени и так называемые условия жизни есть некое подобие пузырьков пены, которые возникают перед нами как телесное "я", жена, дети, общество, соотечественники и т.д. В силу недостатка знаний о себе, мы становимся преследуемы силой невежества и тем самым расходуем ценную энергию человеческой жизни в тщетных поисках постоянных условий, которые невозможны в этом материальном мире".

## Пандава Экадаши

(Джйештха шукла Экадаши)

Gaura paksha, Trivikrama (Jyestha) masa

Однажды Бхимасена, младший брат Махараджи Юдхиштхиры, спросил великого мудреца Шрилу Вьясадеву, деда Пандавов, возможно ли вернуться в духовный мир без соблюдения всех правил и предписаний постов экадаши.

Бхимасена сказал: "О высокомудрый дед, брат мой Юдхиштхира, моя дорогая мать Кунти и моя возлюбленная жена Драупади, так же, как Арджуна, Накула и Сахадева, полностью постятся в экадаши и строго след уют всем предписаниям и правилам этого святого дня. Но, о дед, я говорю им, что не могу жить без еды, потому что голод невыносим для меня. Я раздам щедрые пожертвования, буду правильно поклоняться Шри Кешаве, но я не могу поститься в день экадаши. Пожалуйста, расскажи мне, как достичь этого же результата без поста".

Выслушав эти слова, Шрила Вьясадева ответил: "Если ты хочешь попасть на небесные планеты и избежать адских планет, тебе конечно же надо соблюдать пост как в светлые, так и в темные экадаши". Бхима сказал: "О великомудрый дед, пожалуйста, выслушай мой довод. О величайший из муни, ведь я не смогу жить, если не поем хотя бы раз в день. Как же я останусь в живых, если я буду поститься и совсем перестану есть? Мой желудок сожжет изнутри огонь, называемый арика, огонь пищеварения (1). Только когда я ем досыта, огонь в моем желудке становится довольным. О великий святой, я способен попоститься один раз, но прошу тебя, расскажи мне об экадаши. который исключает все остальные экадаши. Я буду преданно соблюдать этот пост в смиренной надежде стать достойным освобождения.

Шрила Вьясадева ответил: "О царь, ты уже слышал от меня о различных видах предписанных обязанностей, таких как тщательно разработанные ведические церемонии. Однако, в Кали-югу никто не сможет выполнить все эти обязанности как должно. И, тем не менее, я скажу тебе, как, практически не прилагая больших усилий, можно самой малой степенью аскезы извлечь максимальную пользу и, в конце концов, достичь счастья. Суть описанного в ведической литературе, называемой Пураны, состоит в том, чтобы отказаться от пищи как в экадаши темной, так и светлой половины месяца. Кто постится в экадаши, тот спасается от адских планет".

Выслушав слова Вьясадевы, Бхимасена, сильнейший из воинов, пришел в ужас и затрясся, как баньяновый лист при сильном ветре. Испуганный, он спросил: "О дед, что же мне делать? Ведь я не смогу круглый год голодать дважды в месяц. Прошу тебя, назови один день, голодая в который, я получу наибольшее благо!"

Вьясадева ответил: "Ты должен поститься, избегая даже воды, в экадаши, приходящий в светлую половину месяца Джйештха (май-июнь), когда солнце проходит через знаки Близнецов и Тельца. Ученые мужи говорят, что в эти дни можно совершать омовения и ачаману для очищения. Но совершая ачаману, можно выпить количество воды, равное крупице золота, или столько, сколько может вместить одно горчичное зерно. Только такое количество воды должно помещаться на ладонь, сложенную в виде коровьего уха. Если выпить больше воды, можно опьянеть как от вина.

В это же время нельзя есть что-либо: если этого не выполнять, пост будет нарушен. Этот строгий пост действует с восхода солнца в экадаши до восхода солнца двадаши. Если попытаться очень строго провести этот пост, то легко можно достичь успехов в соблюдении всех двадцати четырех экадаши целого года. В двадаши преданный должен рано утром совершить омовение. Затем, согласно установленным правилам и предписаниям и в зависимости от своих возможностей он должен преподнести немного золота и воды достойным брахманам. И, наконец, он должен в радости почтить прасад с брахманами.

О Бхимасена, Тот, кто соблюдает этот экадаши, тем самым получает воздаяние всех экадаши года. В этом нет сомнений. А теперь, Бхима, послушай о воздаянии за соблюдение этого экадаши. Всевышний Господь Кешава, держащий раковину, диск, палицу и лотос, сказал мне: "Каждый должен принять у Меня убежище и следовать Моим наставлениям". Еще Он сказал мне, что соблюдающий этот экадаши освобождается от последствий всех грехов. Тот, кто строго соблюдает пост нирджала в Джйештха-шукла экадаши воистину получит то же воздаяние, что и за соблюдение всех остальных экадаши.

О Бхимасена, в Кали-югу — век ссор и лицемерия, когда все ведические принципы будут уничтожены или в высшей степени ограничены, и когда не будет верного пожертвования и соблюдения древних ведических принципов и церемоний, как можно будет тогда очиститься? Но у человека есть удобный случай — поститься в экадаши и освободиться от всех своих прошлых грехов.

О сын Вайю, что я могу оказать тебе еще? Ты не должен есть ни в темные, ни в светлые экадаши и не должен даже пить воду в особенно благоприятный день Джйештха-шукла экадаши. О Врикодара, каждый, кто соблюдает этот экадаши, получит то же воздаяние, что и совершающий омовения во всех местах паломничества, раздающий все виды милостыни и соблюдающий все темные и светлые экадаши. В этом нет сомнения. О тигр среди людей, кто бы ни постился в этот экадаши истинно станет великим и достигнет всего: богатства, силы и здоровья. И в страшный момент смерти ужасные ямадуты, лица которых желты и черны, которые потрясают огромными дубинами и вертят в воздухе мистическими веревками паша, не смогут приблизиться к нему. Скорее такая преданная душа будет взята в высшую обитель Господа Вишну вишнудутами, чьи трансцендентно прекрасные тела одеты в пышные желтые одежды и каждый из которых в своих четырех руках держит диск, палицу, раковину и лотос. Достичь всех этих благ можно, точно соблюдая этот очень важный экадаши и избегая даже воды".

Когда Пандавы услышали о благах, которые достигаются соблюдением Джйештха-шукла экадаши, они решили соблюдать его точно так, как Шрила Вьясадева объяснил их брату Бхимасене. Все Пандавы соблюдали его, воздерживаясь от пищи и воды, а поэтому этот экадаши теперь называют Пандаванирджала двадаши (2).

Шрила Вьясадева продолжая: "О Бхима, соблюдая этот экадаши, ты избавишься от всех грехов. Ты должен так молиться Верховной Личности Бога, Господу Шри Кришне: "О Господь всех полубогов, о Верховная Личность Бога, сегодня я буду соблюдать экадаши не принимая воды. О безгрешный Ананта, я прерву этот пост на следующий день, в двадаши". С этого момента, чтобы избавиться от грехов, преданный должен честно соблюдать пост экадаши с верой в Господа и полностью контролируя свои чувства. И неважно, равны ли грехи горе Сумеру или холму Мендарачала; если он или она соблюдает этот экадаши, то грехи уменьшаются и сгорают дотла. Такова великая сила экадаши.

О лучший из царей, человек должен в этот экадаши также раздавать в милостыню воду и коров. Если по каким-то причинам он не может этого сделать, то ему следует дать достойному брахману какую-то одежду или горшок воды. Ведь воздаяние, получаемое только за раздачу воды, равно тому, что получают за раздачу золота 10 000 000 раз в день.

О Бхима, Господь Шри Кришна сказал, что соблюдавший этот экадаши должен совершить священное омовение, дать милостыню нищему, повторять святое имя Господа на джапа-мале и совершить какое-либо из рекомендованных жертвоприношений; совершив это, он получит вечное благо. И нет нужды совершать какие-либо другие религиозные действия. Соблюдение только одного этого экадаши приведет человека в высшую обитель Шри Вишну. "О лучший из Куру, если кто-то жертвует в этот день золото, одежду или что-нибудь еще, воздаяние им получаемое — вечно. Запомни: тот, кто съест хоть зернышко в экадаши, оскверняется грехом, и грехом является любая еда. Из-за этого он уже становится собакоедом и после смерти будет страдать на адских планетах, и тот, кто соблюдает священный Джйештха-шукла экадаши и раздает пожертвования, обязательно достигнет освобождения от повторяющихся рождений и смертей и попадет в высшую обитель. Соблюдение этого экадаши, который совпадает с двадаши, освобождает от ужасного греха убийства брахмана, употребления алкоголя, зависти к своему духовному учителю и невниманию к его наставлениям, а также лжи.

Слушай дальше, о лучший из живущих. Любой мужчина или женщина, точно соблюдающие этот пост и поклоняющиеся Всевышнему Господу Джалашайи (Тому, Кто спит в воде), и подносящие на следующий день достойному брахману лучшие сладости и жертвующие коров и деньги, будут настолько угодны Всевышнему Господу Васудеве, что сто их предков попадут в обитель Господа, даже если они были грешниками, имели дурной характер или даже были самоубийцами. Воистину, тот, кто соблюдает этот экадаши, возносится на дивном летающем корабле в обитель Господа.

Тот, кто в этот день даст брахману кувшин, зонт или обувь, попадает на небеса. Воистину, тот, кто просто слушает это прославление, также попадет в трансцендентную обитель Господа Шри Вишну. Тот, кто совершает обряд шраддха, поминая предков в день новолуния, того называют амавасья, особенно если это происходит во время солнечного затмения, и тот несомненно достигнет великого воздаяния, и то же воздаяние заслужит и просто слушающий это святое повествование — так силен и дорог Господу этот экадаши.

Также следует очень тщательно чистить зубы, не принимать пищи и питья, соблюдая этот экадаши для удовлетворения Всевышнего Господа, Кешавы. В день после экадаши надо поклоняться Верховной Личности Бога в облике, известном как Тривикрама, предлагая Ему воду, цветы, благовония и ярко горящий светильник. Затем преданный должен от всего сердца повторить молитву: "О Бог богов, о избавитель всех, о Хришикеша, властелин чувств, милостиво даруй мне освобождение, хоть я и не могу предложить Тебе ничего, кроме этой скромной чашки, наполненной водой". После этого преданный должен пожертвовать чашу с водой брахману.

О Бхимасена, после соблюдения этого поста экадаши и раздачи в милостыню рекомендованных предметов согласно своим возможностям, преданный должен накормить брахманов и затем молча вкусить прасад". Шрила Вьясадева завершил: "Я очень настаиваю на том, чтобы ты соблюдал пост в этот благоприятный, очищающий, уничтожающий грехи двадаши именно таким образом, как я тебе рассказал. Так ты полностью освободишься от всех грехов и достигнешь высшей обители".

Так заканчивается повествование о славе Джйештха-шукла экадаши, или Бхимасена-нирджала экадаши, из Брахма-вайварта Пураны.

Примечания:

1. Происхождение Агни, бога огня: от Господа Вишну к Брахме, от Брахмы к Ангирасе, от Ангирасы к Брихаспати и от Брихаспати к Самью, который был отцом Агни. Найрити поручил ему охранять юго-восточные ворота. Он — один из восьми материальных элементов, и также как Парикшит Махараджа очень опытен в проверке поступков. Однажды он проверил Махараджа Шиби, превратившись в голубя. (Для дальнейшей информации смотри Шримад-Бхагаватам Шрилы Прабхупады [1.12.20] ).

Агни разделяется на три категории. Девагни — огонь в дереве, Джатхарагни — огонь пищеварения в желудке и Вадавагни — огонь, создающий туман, когда теплое и холодное течения смешиваются в океане. Другое название огня в желудке — Врика. Это и есть тот мощный огонь, который поселился в желудке Бхимасены.

2. Как указывается в самом Шримад-Бхагаватам [12.13.12 и 15], Бхагаватам является квинтэссенцией всей философии Веданты (сара-веданта-сарам). Недвусмысленное послание Бхагаватам – полное предание Господу Кришне и вознесение Ему преданного любовного служения. Строгое соблюдение экадаши является великой помощью в этом процессе, и здесь Шрила Вьясадева просто подчеркивает важность экадаши.

3. Хотя астрологически пост приходится на двадаши, в ведической цивилизации его продолжают называть "экадаши".

## Йогини Экадаши

(Ашадха Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Vamana (Asadha) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Всевышний Господь, я выслушал славу Нирджала экадаши, который приходит в светлую половину месяца Джйештха. Теперь я хочу услышать о экадаши темной части месяца Ашадха (июнь-июль). Милостиво опиши мне его в деталях, о убийца демона Мадху".

Всевышний Господь Шри Кришна ответил: "О царь, я поведаю тебе о лучшем из всех дней поста, экадаши, приходящем в темной части месяца ашадха. Известный как Йогини экадаши, он уничтожает последствия всех видов грехов и дарует высшее освобождение.

О лучший из царей, этот экадаши освобождает людей, тонущих в бескрайнем океане материального существования, и доставляет его к берегу духовного мира. Во всех трех мирах он является главным из всех священных дней поста. Я открою тебе эту истину, поведав историю, упомянутую в Пуранах.

Царь Алакапури — Кувера, казначей полубогов, — был непреклонным преданным Господа Шивы. Слуга по имени Хемамали был его личным садовником. Якша Хемамали был поглощен страстью к своей прекрасной жене Сварупавати, имевшей большие чарующие глаза.

Хемамали должен был ежедневно ходить к озеру Маносароваре и срезать цветы для своего Господина Куверы, который использовал их в поклонении Господу Шиве. Однажды, срезав цветы, Хемамали вместо того, чтобы сразу пойти к своему Господину и выполнить свои обязанности, пошел к жене. Поглощенный любовными забавами с женой, он вернулся в обитель Куверы.

О царь, пока Хемамали наслаждался с женой, во дворце Кувера начал поклоняться Господу Шиве и обнаружил, что к полуденной пудже не подготовлены цветы. Их отсутствие разгневало великого полубога, и он спросил посыльного якшу: "Почему порочный Хемамали не принес цветы для ежедневного поклонения? Узнай точную причину и сообщи лично мне". Якша вернулся и сказал Кувере: "О Господин, Хемамали открыто наслаждается сексом со своей женой".

Услышав это, Кувера очень разгневался и мгновенно вызвал к себе низкого Хемамали. Зная, что он пренебрег своей обязанностью, Хемамали в великом страхе приблизился к Господину. Садовник выразил почтение и предстал перед Господином, чьи глаза от гнева налились кровью, а губы дрожали. В бешенстве Кувера крикнул Хемамали: "О греховный нечестивец! Нарушитель принципов религии! Ты оскорбил полубогов! Поэтому я проклинаю тебя: ты будешь страдать от белой проказы и разлуки с любимой женой! Ты достоин только великого страдания! О низкорожденный глупец, оставь сейчас же это место и ступай на низшие планеты!" Так Хемамали в мгновение ока пал из Адакапури и заболел ужасной белой проказой. Он очутился в дремучем и страшном лесу, без еды и питья. Хемамали проводил свои дни в страданиях и не мог спать ночью из-за боли. Он страдал и зимой и летом, но так как искренне продолжал поклоняться Господу Шиве, его сознание осталось чистым и твердым. Даже опутанный великим грехом и его последствиями, он помнил свою прошлую жизнь, так как был благочестивым.

Скитаясь по горам и степям, Хемамали в конце концов пришел к обширной Гималайской гряде. Там ему выпала большая удача предстать перед великим святым Маркандеей Риши — лучшим из аскетов, чья жизнь, как говорят, равна семи дням Брахмы (1).

Маркандея, спокойно сидящий в своем ашраме, сиял как второй Брахма. Хемамали, чувствуя себя очень греховным, остановился на расстоянии от величественного святого и выразил ему почтеннейшее смирение и вознес молитвы. Маркандея, всегда заботящийся о других, увидел прокаженного и сказал ему: "Какие греховные поступки ты совершил, что заслужил это ужасное страдание?"

Услышав такие слова, Хемамали ответил: "Дорогой Господин, я якша, слуга Господа Куверы, и зовут меня Хемамали; моим ежедневным служением было срезать цветы у озера Маносаровара для моего Господина, который поклонялся Господу Шиве, но однажды я не пришел с подношением, так как был поглощен страстью к своей прекрасной жене. Узнав почему я отсутствую, мой Господин проклял меня в великом гневе и теперь я лишен дома, жены и служения, но, к счастью, я стою перед тобой теперь и могу получить от тебя великое благословение, ибо знаю, что преданные Всевышнего Господа всегда заботятся о других в своем сердце. Это их великое естество. О лучший из святых, пожалуйста, помоги мне?" (2).

Маркандея Риши ответил: "Так как ты сказал мне правду, я поведаю тебе о дне поста, который принесет великое благо. Если ты постишься в экадаши темной половины месяца ашадха, ты несомненно освободишься от ужасного проклятия". Услышав это благословение от прославленного святого, исполненный благодарности Хемамали упал на землю и выразил ему свое смиренное почтение. Маркандея остановил и поднял Хемамали, наполнив того невыразимым счастьем.

Хемамали строго провел пост в экадаши так, как его научил святой, и благодаря этому стал тем же самым якшей. Затем он вернулся домой, где жил со своей женой очень счастливо.

Господь Кришна завершил: "О Юдхиштхира, ты легко можешь видеть, что пост в Йогини экадаши очень могущественен и благоприятен. Благо, обретаемое накормившим восемьдесят восемь тысяч благочестивых брахманов, достигается простым соблюдением полного поста в Йогини экадаши.

Тот, кто постится в этот священный экадаши, разрушит нагромождение последствий прошлых грехов и станет более благочестив. Итак, о царь, Я объяснил тебе чистоту Йогини экадаши".

Так заканчивается повествование о славе Ашадха-Кришна экадаши, или Йогини экадаши, из Брахма-вайварта Пураны.

Примечания:

1. Говорится, что один день Брахмы (12 часов) длится 1000 циклов четырех юг: Сатья, Трета, Двапара и Кали. Так как эти четыре века длятся 4 320 000 лет полный двенадцатичасовый день Брахмы составляет 8 640 000 000 лет, и семь этих дней составляют 60 480 000 000 лет. Такова продолжительность жизни Маркандейи Риши, самая длинная на Земле.

2. Ведическая литература утверждает: "Так же, как реки не пьют свою воду, но несут ее на благо другим, так же, как плодовые деревья не едят своих плодов, но дают их другим, и так же, как тучи не пьют свой дождь, но проливают его для других, так и святые живут только для других".

Чанакья Пандита говорит: "Простое созерцание чистого преданного Кришны более очищающе, чем посещение святых мест паломничества, так как святое место может очистить спустя длительное время, а взгляд чистого преданного очищает мгновенно".

3. Так как Хемамали пожелал вернуться на небесные планеты к своей жене, соблюдение им экадаши согласно его желания принесло материальный результат. Но преданный Кришны соблюдает экадаши, желая только лишь увеличить свою преданность Господу, и так он обретает духовные награды.

## Шаяни Экадаши

(Ашадха шукла Экадаши)

Gaura paksha, Vamana (Asadha) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Кешава, как называется экадаши светлой половины месяца Ашадха (июнь-июль)? Какое Божество почитают в этот святой день и как соблюдать его?"

Господь Шри Кришна ответил: "О хранитель Земли, Я с радостью расскажу тебе историю, которую Господь Брахма как-то поведал своему сыну Нарададжи.

Однажды Нарада спросил своего отца: "Как называется экадаши, приходящий в светлой половине месяца ашадха? Милостиво поведай мне, как соблюдать этот экадаши и доставить удовольствие Всевышнему Господу Вишну".

Господь Брахма ответил: "О великий оратор, о лучший из всех святых, о чистейший преданный Господа Вишну, твой вопрос превосходен. Нет ничего лучше ни в этом мире, ни в другом, чем экадаши, день Господа Хари. Он уничтожает даже тягчайшие грехи, если его соблюдать правильно. Поэтому я расскажу тебе о Ашадха-шукла экадаши.

Пост в этот экадаши разрушает все грехи и исполняет все желания. Поэтому тот, кто пренебрегает соблюдением этого священного дня поста, является достойным кандидатом попасть в ад. Ашадха-шукла экадаши также прославлен как Падма экадаши. Чтобы доставить удовольствие Хришикеше, владыке чувств, надо поститься в этот день. Слушай внимательно, о Нарада, как я поведаю тебе замечательную историю из писаний, касающуюся этого экадаши. Простое слушание этого повествования разрушает все виды грехов, устраняет все препятствия с пути духовного совершенствования.

О сын, был когда-то в солнечной династии святой царь по имени Мандхата. Так как он всегда стоял за истину, он был правителем. Он заботился о подданных как о своих детях. Благодаря его благочестивости и большой набожности, в царстве не было эпидемий, засухи и каких-либо болезней. Все подданные были не только свободны от беспокойств, но и очень богаты. В собственной сокровищнице царя не было денег, добытых нечестным путем, и правил он счастливо много лет.

Однако однажды из-за каких-то грехов в его царстве три года была засуха. Подданные почувствовали себя окруженными голодом. Отсутствие зерна сделало невозможным совершение ведических жертвоприношений, предложение подношений предкам и полубогам, проведение ритуального поклонения и даже изучение ведической литературы. В конце концов они все пришли к своему возлюбленному царю и сказали: "О царь, ты всегда следишь за нашим благополучием, и мы смиренно просим теперь о твоей помощи. В этом мире каждому нужна вода. Без воды почти каждый становится плох или умирает. Веды называют воду нара, и так как Верховная Личность Бога спит в воде, Ее называют Нараяна. Бог творит себе обитель в воде и отдыхает там (1). В виде туч, Всевышний Господь находится в небесах и проливает дождь, от которого растет хлеб, поддерживающий все живые существа. О царь, засуха привела к большой нехватке хлеба; мы все страдаем и население уменьшается. О лучший из правителей на земле, пожалуйста, найди какое-то решение этой проблемы и принеси вновь нам мир и благоденствие.

Царь ответил: "Вы говорите истину; хлеб подобен Брахману, Абсолютной Истине, живущей в зерне и поддерживающей все существа. Несомненно, хлебом живет весь мир. Почему же сейчас в нашем царстве ужасная засуха? Священные писания очень серьезно обсуждают это. Если царь безбожен, то и он, и его подданные страдают. Я долго размышлял о причине наших трудностей, но, просмотрев свое прошлое и настоящее, могу честно сказать, что не обнаружил греха. Однако для блага подданных, всех вас, я постараюсь исправить положение".

Думая так, царь Мандхата собрал свою армию, выразил мне почтение и отправился в лес. Он странствовал там и тут, навещал великих святых в их ашрамах и спрашивал о том, как избавить свое царство от бедствия. В конце концов он пришел в ашрам одного из моих сыновей, Ангиры Муни, от которого во все стороны исходило сияние. Сидящий в своем уединенном жилище, он казался вторым Брахмой. Царь Мандхата был очень рад видеть этого великого святого, полностью управлявшего своими чувствами.

Царь сразу же спешился и выразил лотосным стопам Ангиры Риши глубочайшее почтение. Затем царь сложил ладони и молился о его благословении. Тот ответил, благословив царя священными мантрами; затем он спросил его о благополучии семьи и семи составляющих царства (2).

Рассказав святому о семи составляющих царства, царь Мандхата спросил о благоденствии самого святого. Затем Ангира Риши спросил царя, почему тот предпринял такое трудное путешествие через лес. А царь рассказал о бедствии своего царства. Царь сказал: "О великий святой, я правлю и поддерживаю свое царство, следуя ведическим предписаниям и не знаю причины несчастья. Устрани это страдание, я надеюсь на твою помощь. Пожалуйста, помоги мне избавить подданных от страданий".

Ангира Риши сказал царю: "Нынешний век, Сатья-юга, лучший из всех веков, в этом веке Дхарма стоит на четырех ногах (3). В этом веке каждый почитает брахманов как старших членов общества. Также каждый выполняет свои предписанные обязанности и только дваждырожденным брахманам разрешается совершать ведические аскезы и епитимьи. Несмотря на это правило, о лев среди царей, есть в твоем царстве один шудра, незаконно совершающий ритуал аскезы и епитимьи. Из-за этого нет дождя на твоей земле. Ты должен поэтому наказать его смертью, уничтожить этим осквернение и вернуть мир подданным".

Царь ответил: "Как могу я убить совершающего аскезы? Пожалуйста, дай мне какое-нибудь другое решение".

Великий святой Ангира сказал: "О царь, ты должен поститься в экадаши светлой половины месяца ашадха. Этот благоприятный день называют Падма экадаши и его силой изобилие зерна конечно же вернется в твое царство. Этот экадаши дарует совершенство тому, кто искренне соблюдает его, устраняет все виды плохих элементов и разрушает все препятствия на пути к совершенству. О царь, ты, твои приближенные и твои подданные — все должны соблюдать пост в этот священный экадаши и затем все в твоем царстве беспрепятственно вернется к благополучию".

Выслушав эти слова, царь поклонился и вернулся в свой дворец. Когда настал Падма экадаши, царь Мандхата собрал всех брахманов, кшатрий, вайшьев и шудр своего царства и приказал им строго соблюдать этот важный день поста. После поста пошел дождь, как и предсказал святой, и обильный урожай принес богатую жатву. Милостью Всевышнего Господа Хришикеши, владыки чувств, все подданные царя Мандхаты достигли высшего счастья и процветания.

Поэтому, о Нарада, каждый должен очень строго соблюдать пост в этот экадаши, так как он дарует искреннему преданному все виды счастья, а также и высшее освобождение".

Господь Кришна завершил: "Мой дорогой Юдхиштхира, Падма экадаши так могущественен, что просто читающий или слушающий о его славе становится полностью безгрешен. О Пандава, желающий доставить Мне удовольствие должен строго соблюдать этот экадаши, который известен также как Дева-шаяни экадаши (4). О лев среди царей, тот, кто желает освобождения, должен регулярно соблюдать пост в этот экадаши, являющийся также днем начала поста Чатурмасья.

Так заканчивается повествование о славе Ашадха-шукла экадаши, известном также как Падма экадаши, или Дева-шаяни экадаши, из Бхавишья-уттара Пураны.

Примечания:

1. Говорится, что три вещи не могут существовать без воды: жемчуг, человеческие существа и мука. Естественным свойством жемчуга является блеск, которым он обязан воде. Сущность человека — его семя, основным компонентом которого является вода, и без воды мука не может превратиться в тесто и быть приготовлена для еды. Иногда воду называют джаданараяна. Всевышний Господь в форме воды.

2. Семь составляющих владений царя: сам царь; его министры; его сокровищница; его армия; его союзники; брахманы, проводящие в царстве жертвоприношения; и нужды подданных.

3. Четыре ноги Дхармы: правдивость, аскетизм, милость и чистота.

4. Название Дева-шаяни, или Вишну-шаяни, указывает на день, когда Господь Вишну засыпает вместе со всеми полубогами. Говорится, что после этого дня не надо совершать каких-либо новых благоприятных церемоний до Девотхани экадаши, который приходит в месяце картика (октябрь-ноябрь), так как спящие полубоги не могут придти на место жертвоприношения и солнце идет по своему южному пути.

## Камика Экадаши

(Шравана Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Sridhara (Sravana) masa

Махараджа Юдхиштхира сказал: "О Всевышний Господь, я услышал от Тебя славу поста в Дева-шаяни экадаши, приходящего в светлой половине месяца Ашадха; теперь я хочу услышать о экадаши двух темных недель месяца Шравана (июль-август). О Говинда, пожалуйста, будь милостив ко мне и объясни его славу. О Васудева, я смиренно склоняюсь перед Тобой".

Всевышний Господь Шри Кришна ответил: "О царь, слушай внимательно, как Я опишу благоприятное воздействие этого священного дня, уничтожающего все грехи. Об этом же однажды опросил Господа Брахму Нарада Муни. "О владыка всего, — сказал Нарададжи, — о сидящий на лотосном троне, пожалуйста, поведай мне название экадаши темной половины месяца шравана. Будь милостив, раскрой мне, какому Божеству поклоняться в этот день, каким правилам следовать, соблюдая его, и каково благо, даруемое им".

Господь Брахма ответил: "Мой дорогой сын Нарада, для блага всего человечества я с радостью отвечу на все твои вопросы, ибо простое слушание прославления Камика экадаши дарует благо, равное награде, обретаемой жертвоприношением коня. Великое благо получает тот, кто поклоняется и медитирует на лотосные стопы четырехрукого Господа Гададхары, держащего в своих руках раковину, диск, палицу и лотос, которого также называют Шридхарой, Хари, Вишну, Мадхавой и Мадхусуданой. Благословение, получаемое тем, кто поклоняется Господу Вишну, намного больше, чем обретаемое священным омовением в Ганге в Каши (Варанаси), в лесу Наймишаранья или Пушкаре, где поклоняются мне (1). Но награда человека, соблюдающего Камика экадаши и поклоняющегося Господу Шри Кришне больше, чем того, кто получил даршану Господа Кедаранатхи в Гималаях; или совершил омовение на Курукшетре во время солнечного затмения; или раздает землю, вместе с лесами и морями, как милостыню; или совершает омовение в реке Гандаки или Гадавари в день полнолуния, приходящийся на понедельник, когда Лев и Юпитер совпадают. Соблюдение Камика экадаши дает то же благо, что и пожертвование молочной коровы с теленком и кормом. В этот день каждого, кто поклоняется Господу Шридхара- деве, Вишну, почитают полубоги, гандхарвы, паннаги и наги.

Тот, кто боится своих прошлых грехов и полностью запутан в греховной материальной жизни, должен для своего блага соблюдать этот лучший из экадаши согласно своим возможностям, и этим достичь освобождения. Этот экадаши чистейший из всех дней и наиболее могущественен в уничтожении грехов. О Нарада, Сам Господь Шри Хари как-то сказал о этом экадаши: "Постящийся в Камика Экадаши получает намного большее благо, чем изучающий духовную литературу".

Каждый, кто постится в этот особенный день и бодсуворорствует всю ночь, никогда не попадает в сети Ямараджи, олицетворенной смерти. Любой, соблюдающий Камика экадаши, не будет больше страдать от рождений. В прошлом многие йоги, постившиеся в этот день, вернулись в духовный мир. Поэтому надо следовать их благословенным стопам и строго соблюдать пост в этот экадаши.

Каждый, поклоняющийся Господу Хари листьями Туласи , свободен от греха. Он несомненно живет, не соприкасаясь с грехом, как лист лотоса не соприкасается с водой, хотя и находится в воде. Предложивший Господу Хари лист Туласи - свободен; он достигает того же блага, что и жертвующий двести грамм золота или восемьсот грамм серебра. Всевышний Господь больше доволен тем, кто поднесет Ему единственный лист Туласи , чем тем, кто поклоняется Ему жемчугом, рубинами, топазами, бриллиантами, ляпис-лазурью, сапфирами, камнем гомедха, тигриным глазом и кораллами. Преподнесший Господу Кешаве свежераспустившиеся манджари со священного дерева Туласи избавляется от всех грехов, накопленных в этой или другой жизни. Несомненно, простая даршана Туласи в Камика экадаши устраняет все грехи и просто прикосновением к ней устраняются все виды желаний. Тот, кто поливает Туласи , никогда не испугается бога смерти, Ямараджа. Вырастивший Туласи в конце концов достигнет Господа Кришны в Его обители. Поэтому надо ежедневно воздавать смиренное почтение Шримати Туласи-деви, дарующей освобождение в преданном служении.

Даже Читрагупта, секретарь Ямараджи, не может сосчитать благо, получаемое тем, кто предлагает Шримати Туласи-деви горящую лампаду на гхи. Этот священный экадаши так дорог Верховной Личности Бога, что все предки того, кто предлагает Господу Кришне горящую лампу на гхи, попадут на небесные планеты и будут пить там нектар. Каждый, предлагающий Шри Кришне в этот день лампадку на гхи или на сезамовом масле, освобождается от всех грехов и в теле, сияющем как десять миллионов светильников, достигает обители Сурьи, бога солнца (2). О Юдхиштхира, — завершил Господь Шри Кришна, — эти слова о неисчислимой славе Камика экадаши, устраняющего все грехи, были сказаны Господом Брахмой Нараде Муни. Этот священный день уничтожает даже грех убийства брахмана или нерожденного ребенка в утробе и поднимает человека в духовный мир, сделав его весьма достойным (3). Любой, слушающий с верой славу Камика экадаши, освобождается от всех грехов и возвращается домой, обратно на Вишну-локу".

Так заканчивается повествование о славе Шравана-Кришна экадаши, или Камика экадаши, из Брахма- вайварта Пураны.

Примечания:

1. На Пушкара-кшетре находится единственный на Земле храм, в котором поклоняются Господу Брахме.

2. Этот экадаши так могущественен, что если кто-то и не может поститься, следуя правилам, упомянутым здесь, он вместе со своими предками все же поднимется на небесные планеты.

3. Человек, убивший брахмана и т.д., а затем услышавший прославление Камика экадаши, освободится от последствий греха. Но нельзя заранее думать, что можно убить брахмана и избежать наказания, просто слушая об этом экадаши. Такое сознательное совершение греха отвратительно.

## Павитропана Экадаши

(Шравана шукла Экадаши)

Gaura paksha, Sridhara (Sravana) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Мадхусудана, о убивший демона Мадху, пожалуйста, будь милостив ко мне и опиши экадаши двух светлых недель месяца Шравана (июль-август)".

Всевышний Господь, Шри Кришна ответил: "Хорошо, о царь, Я с радостью поведаю тебе его славу, ибо просто слушая об этом священном экадаши человек получает то же благо, что и от жертвоприношения коня. На заре Двапара-юги жил царь по имени Махиджита, правивший царством Махишмати-пури. У него не было сына и поэтому все царство казалось ему мрачным. Семейный человек без сына не обретает счастья ни в этой жизни, ни в следующей (1). Долго царь очень старался обрести его, но безуспешно. Глядя на пролетающие годы, царь весьма встревожился. Однажды он сказал в собрании своих советников: "Я не совершал грехов в этой жизни и в моей сокровищнице нет богатств, добытых нечестным путем. Я никогда не посягал на почитание полубогов или брахманов. В войнах с другими царствами я следовал правилам и предписаниям военного искусства и заботился о подданных как о своих детях. Я наказывал даже родственников, если они преступали закон, и если мой враг был воспитан и религиозен, я приветствовал его. О дваждырожденные, хотя я религиозен и следую предписаниям Вед, в моем доме нет сына. Милостиво откройте мне причину этого".

Выслушав царя, брахманы посовещались и для его блага посетили ашрамы великих святых. В конце концов они пришли к мудрецу, который был аскетичен, чист, самоудовлетворен и строго следовал обетам поста. Он полностью владел чувствами, победил гнев и был опытен в совершении предписанных обязанностей. Конечно же, этот великий мудрец был сведущ в знании Вед и продолжительность его жизни равнялась жизни самого Господа Брахмы. Его звали Ломаша Риши и он знал прошлое, настоящее и будущее. По завершению каждой кальпы из его тела выпадал один волос (2). Брахманы-советники царя с великой радостью приблизились к нему и один за другим выразили свое смиренное почтение.

Плененные этой великой душой, советники царя Махиджиты выразили ему свое почтение и с большим уважением сказали: "Только благодаря огромной удаче, о мудрец, мы смогли увидеть тебя".

Ломаша Риши пригласил их сесть и сказал: "Милостиво откройте мне, зачем вы пришли сюда. Чего вы хотите от меня? Я должен сделать все, чтобы разрешить ваши проблемы, ибо у таких святых, как я, только одна цель: помогать другим. В этом нет сомнения" (3).

Представители царя сказали: "Мы пришли к тебе, о великий мудрец, чтобы просить помочь нам решить очень серьезную проблему. О мудрец, ты подобен Господу Брахме. Конечно же, во всем мире нет большего мудреца. У нашего царя, Махиджиты, нет сына, хотя он поддерживает и защищает нас как своих сыновей. Видя, что без сына он так несчастен, мы очень опечалились, о мудрец, поэтому отправились в лес, чтобы совершать аскезу. К нашему счастью мы попали к тебе. Благодаря даршане с тобой, исполняются желания и дела всех. Поэтому мы смиренно просим тебя рассказать, как наш царь может обрести сына".

Выслушав их, Ломаша Риши на мгновение погрузился в глубокую медитацию и увидел прошлую жизнь царя.

Затем он сказал: "В прошлой жизни ваш правитель был торговцем, и, считая свое богатство недостаточным, совершал греховные поступки. Торгуя, он путешествовал по многим селениям. Как-то в полдень, следующий за экадаши, он испытывал в дороге сильную жажду. Он подошел к красивому пруду на краю деревни, но туда как раз подошла корова с недавно рожденным теленком, из-за жары они также испытывали сильную жажду, но когда они начали пить, торговец грубо оттолкнул их и напился сам. Это оскорбление коровы и теленка привело к тому, что у вашего царя теперь нет сына. Но добрые дела, совершенные им в предыдущей жизни, дали ему правление мирным царством".

Выслушав это, царские советники спросили: "О риши, мы слышали из Вед, что можно уничтожить воздействие прошлых грехов, обретя благословение, будь милостив и дай нам наставление, как уничтожить грехи царя; пожалуйста, яви ему свою милость, пусть в его семье родится царевич".

Ломаша Риши сказал: "В светлой половине месяца шравана есть экадаши, называемый Путрада. В этот день все вы, включая вашего царя, должны поститься и бодрствовать всю ночь, строго следуя правилам и предписаниям.

Затем вы должны передать царю благословение, полученное соблюдением этого поста. Если вы последуете этим моим наставлениям, он вскоре обретет хорошего сына".

Все советники царя очень обрадовались, услышав от Ломаши Риши эти слова, и под их руководством все жители Махишмати-пури, так же как и царь, постились в экадаши, и на следующий день, в двадаши, жители передали ему обретенное благословение. Благодаря этому царица забеременела и вскоре родила чудесного сына".

"О Юдхиштхира, — завершил Господь Кришна. — таким образом экадаши светлой половины месяца шравана стал известен как Путрада ("дарующий сына"). Каждый, желающий счастья в этом мире и в следующем, конечно же должен поститься, избегая в этот день зернобобовых. Кто бы ни слушал прославление Путрада экадаши, без сомнения, полностью очистится от всех грехов, получит в награду сына и после смерти достигнет небес".

Так заканчивается повествование о славе Шравана-шукла экадаши, или Путрада экадаши, из Бхавишья- уттара Пураны.

Примечания:

1. На санскрите "сын" — "путра". "Пу" — название одного из адов, а "тра" означает "освобождать". Таким образом, слово "путра" означает "тот, кто спасает из ада под названием Пу". Поэтому каждый женатый человек должен иметь хотя бы одного сына и правильно обучать его. Так отец может быть освобожден от адских условий жизни. Но это указание не относится к искренним преданным Господа Вишну, Кришны, т. к. Господь становится их сыном, отцом и матерью.

Кроме того, Чанакья Пандита говорит: "Истина — моя мать, знание — мой отец, предписанные обязанности — брат, милосердие — друг, спокойствие — жена и прощение — мой сын. Эго шесть членов моей семьи". Среди двадцати шести основных качеств преданного Господа - прощение — важнейшее. Поэтому преданному надо очень стараться развить это качество. Здесь Чанакья говорит "прощение — мой сын", и поэтому преданный Господа, даже если он и находится на пути отречения, может соблюдать Путрада экадаши и молиться об обретении "сына".

2. Одна калпа, или 12 часов Господа Брахмы, равна 4 320 000 000 годам.

3. Ломаша Риши обладает всеми хорошими качествами, т. к. он преданный Господа. Как говорится в Шримад- Бхагаватам [5.18.12]: "В том, кто непреклонно служит Кришне, проявляются все хорошие качества Кришны и полубогов. Однако у непреданного Верховной Личности Бога нет хороших качеств, т. к. он из-за стряпни ума погряз в материальном существовании, внешней энергии Господа".

## Ананда Экадаши

(Бхадрапада Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Джанардана, защитник всех живых существ, пожалуйста, скажи мне название экадаши темной половины месяца Бхадрапада (август-сентябрь)".

Всевышний Господь, Шри Кришна, сказал: "О царь, слушай меня внимательно. Этот священный экадаши, устраняющий все грехи, называется Аджа. Каждый, соблюдающий в этот день полный пост и поклоняющийся Хришикеше, владыке чувств, освободится от всех последствий грехов. Даже тот, кто просто слушает об этом экадаши, освобождается от прошлых грехов. О царь, во всех земных и небесных мирах нет дня, лучше этого. Без сомнения это истина.

Жил когда-то прославленный царь Харишчандра, правитель мира, человек великой веры и честности. Его жену звали Чандрамати и был у него сын Лохиташва; однако силой судьбы Харишчандра потерял свое огромное царство и продал жену и сына. Благочестивый царь стал низким слугой собакоеда, который сделал его сторожем крематория. Однако даже занимаясь такой низкой службой, он не потерял своей веры и доброго нрава, так же как сома-раса, даже смешанная с другой жидкостью, не теряет своей способности даровать бессмертие.

Царь провел в этих условиях много лет. Но однажды он подумал в печали: "Что мне делать? Куда идти? Как освободиться от этого бедственного положения?" Так он погрузился в океан беспокойства и страдания.

Как-то там проходил великий святой, и царь, увидев его, с радостью подумал: "О, Господь Брахма создал брахманов, чтобы они помогали другим". Харишчандра выразил свое почтение святому, которого звали Гаутама Муни. Со сложенными руками царь предстал пред Гаутамой и поведал свою грустную историю. Выслушав его, Гаутама Муни изумился. Он подумал: "Теперь этот могущественный царь опустился до того, чтобы подбирать одежду мертвецов!" Гаутама преисполнился сочувствием к Харишчандре и дал ему наставления о том, как очиститься с помощью поста.

Гаутама Муни сказал: "О царь, в темной половине месяца бхадрапада есть особенно благоприятный экадаши, называемый Аджа, который устраняет все грехи. Этот экадаши так благоприятен, что если ты просто постишься в этот день и совершаешь другую аскезу, все твои грехи уничтожатся. К твоему счастью, он наступит через семь дней. Я советую тебе поститься в этот день и бодрствовать всю ночь. Если ты сделаешь так, все последствия твоих прошлых грехов прекратятся. О Харишчандра, я пришел сюда из-за твоих прошлых благочестивых деяний. Теперь же, да сопутствует тебе удача". Сказав так, Гаутама мгновенно исчез.

Царь Харишчандра последовал наставлениям Гаутамы относительно поста в священный день Аджа экадаши.

О Юдхиштхира, т. к. царь постился в это день, последствия его грехов разу же исчезли, о лев среди царей, лишь взгляни на воздействие этого поста в экадаши! Он мгновенно побеждает все несчастья, от которых страдает человек из-за прошлой греховной деятельности. Таким образом Харишчандра освободился от всех страданий. Лишь благодаря силе этого чудесного экадаши он воссоединился с женой и сыном, которые умерли, но теперь воскресли. На небе полубоги стали бить в литавры и осыпать цветами Харишчандру, царицу и их сына. Благословением поста в экадаши он без труда вновь обрел царство. Кроме этого, когда царь Харишчандра покинул эту планету, его родственники и все подданные отправились вместе с ним в духовный мир. И каждый слушающий и изучающий славу этого экадаши обретет то же благо, что и от жертвоприношения коня".

Так заканчивается повествование о славе Бхадрапада-Кришна экадаши, или Аджа экадаши, из Брахма- вайварта Пураны.

## Паршва Экадаши

(Паривартини або Вамана Экадаши)

Gaura paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Юдхиштхира Махараджа спросил Господа Шри Кришну: "Как называется экадаши светлой части месяца Бхадрапада (август-сентябрь)? Какому Божеству поклоняться в этот экадаши и какова награда за его соблюдение? Милостиво открой мне все это".

Всевышний Господь, Шри Кришна, ответил: "Этот экадаши, о Юдхиштхира, называется Вамана экадаши; он дарует великое благо и высшее освобождение из материального рабства. Так как он устраняет все последствия грехов, он также называется Джаянти экадаши; просто слушая о его славе человек освобождается от всех своих прошлых злодеяний. Этот пост так благоприятен, что соблюдение его дарует то же благо, что и жертвоприношение коня. Нет лучше этого экадаши, т.к. он столь легко дарует освобождение. Если кто-то действительно желает освобождения из материального мира, ему надо поститься в Вамана экадаши.

Соблюдая этот священный пост, вайшнав должен с любовью поклоняться Всевышнему Господу в Его облике Ваманадевы, воплощению в виде карлика, чьи глаза подобны лепесткам лотоса. Делая так, он поклоняется также и всем другим божествам, включая Брахму, Вишну и Шиву и беспрепятственно достигает обители Господа Хари. Во всех трех мирах нет более важного поста. Этот экадаши так благоприятен потому, что он отмечается в день, когда спящий Господь переворачивается на другой бок: поэтому этот экадаши также называют Паривартини". Тогда Махараджа Юдхиштхира спросил Господа: "О Джанардана, пожалуйста, поясни мне, когда Всевышний Господь спит и когда переворачивается на другой бок? О Господь, когда Ты спишь, что происходит со всеми другими живыми существами? Пожалуйста, расскажи мне также как Ты обуздал Бали Махараджу, а также как можно удовлетворить брахманов. Как соблюдать чатурмасью? (1) Будь милостив ко мне и ответь на эти вопросы". Всевышний Господь ответил: "О Юдхиштхира, лев среди царей, я о радостью поведаю тебе историю, слушание которой устраняет все последствия грехов.

Когда-то в Трета-юге жил царь по имени Бали; родившись в семье демонов, он был очень предан Мне. Он пропел Мне много ведических гимнов и, чтобы удовлетворить Меня, совершил ритуал хома, он почитал дваждырожденных брахманов и занял их совершением ежедневных жертвоприношений. Бали сражался с Индрой и победил его в битве. Бали завладел всем небесным царством, которое Я дал Индре, поэтому Индра и все другие полубоги, а также многие великие святые пришли ко мне и пожаловались на Бали Махараджу. Склонив головы к земле и вознеся священные молитвы из Вед, они, вместе со своим духовным учителем Брихаспати, почтили Меня. И я согласился явиться в их интересах как карлик Ваманадева — Мое пятое воплощение".

Царь Юдхиштхира спросил: "О Господь, как смог Ты в теле карлика повергнуть такого могущественного демона? Пожалуйста, ясно объясни это, ведь я Твой искренний преданный". Всевышний Господь, Шри Кришна, сказал: "Я был брахманом, хотя и карликом, и попросил у Бали Махараджа милостыню в виде земли. Я сказал: "О Бали, пожалуйста, пожертвуй Мне всего лишь три шага земли". Без долгих рассуждений Бали согласился удовлетворить Мою просьбу. Но когда он пообещал дать Мне землю, Мое тело увеличилось до гигантской трансцендентной формы. Я покрыл всю землю Своими стопами, всю Бхуварлоку Своими бедрами, небеса Сварга — талией, Махарлоку животом, Джаналоку грудью, Тапарлоку шеей и Сатьялоку головой и лицом. Я покрыл все материальное творение. Все планеты вселенной, включая солнце и луну, были окружены Моей гигантской формой. Видя эту Мою изумительную игру, все полубоги, включая Индру и Шешу, царя змей, запели ведические гимны и вознесли Мне молитвы. Затем Я взял Бали за руку и сказал ему: "О безгрешный, Я покрыл всю землю одним шагом и все небесные планеты вторым. Куда же Мне сделать третий шаг, чтобы отмерить обещанную Мне землю?"

Выслушав это, Бали Махараджа пал ниц и предложил Мне свою голову. О Юдхиштхира, Я поставил стопы на его голову и послал ему весь путь в Паталоку. Видя его смирение, Я остался весьма удовлетворен и сказал Бали, что отныне навсегда останусь в его дворце. Затем, в Паривартини экадаши светлой половины месяца Бхадра, Бали, сын Вирочаны, установил в Своей обители Мое мурти.

О царь, до Харибодхини экадаши светлой половины месяца картика Я сплю в молочном океане. Благо, получаемое в это время, особенно велико. Поэтому надо тщательно соблюдать Паривартини экадаши. Он особенно очищают и разрушает все греховные реакции. В этот день искренний преданный должен поклоняться Господу Тривикраме, Ваманадеве, высшему отцу, т.к. в этот день я переворачиваюсь во сне на другой бок.

Если можно, в этот день надо дать достойной личности йогурт, смешанный с рисом, а также серебро, и бодрствовать всю ночь. Простое соблюдение этого экадаши освободит человека от материальных условий. Соблюдающий так, как я описал, этот священный Паривартини экадаши несомненно обретет все виды счастья в этом мире и, в конце концов царство Бога. Просто слушающий с преданностью это повествование попадет в обитель полубогов и будет сиять, как сама луна, так могущественно соблюдение этого экадаши. Соблюдение его так же могущественно, как совершение тысяч жертвоприношений коня".

Так заканчивается повествование о славе Паривартини экадаши, или Вамана экадаши, приходящего в светлой половине месяца бхадрапада, из Брахма-вайварта Пураны.

Примечание:

1. Все, кого интересует соблюдение поста "Чатурмасья" должны обратиться к главе "Чатурмасья-махатмья" Бхавишья-уттара Пураны.

## Индира Экадаши

(Ашвини Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Padmanabha (Asvina) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Мадхусудана, о победитель демона Мадху, как называется экадаши темной половины месяца Ашвина (сентябрь-октябрь)? Пожалуйста, расскажи мне о его славе".

Всевышний Господь Шри Кришна ответил: "Этот святой день называется Индира экадаши. Если человек постится в этот день, все его грехи уничтожаются, а его предки, которые упали в ад, получат освобождение. О лучший из царей, тот, кто просто слушает об этом экадаши, достигает великого блага, получаемого жертвоприношением коня.

В Сатья-югу жил царь по имени Индрасена, который был так могущественен, что уничтожил всех своих врагов. Его царство называлось Махишмати-пури. Знаменитый, и очень религиозный царь Индрасена надлежащим образом заботился о своих подданных, поэтому он был очень богат золотом, зерном, сыновьями и внуками. Он был также великим преданным Шри Вишну. Особенное удовольствие он получал, воспевая Мое имя, восклицая: "Говинда! Говинда!". Таким образом царь Индрасена постоянно посвящал себя чистой духовной жизни и проводил много времени, медитируя на Абсолютную Истину.

Однажды, когда царь Индрасена счастливо и спокойно председательствовал на собрании, явился непревзойденный оратор Нарада Муни, спустившийся о небес. Царь оказал мудрецу Нараде, святому среди полубогов, великое почтение, приветствуя его поклоном, приглашая во дворец, предлагая ему удобное сидение, омыв его ноги и произнося сердечные слова приветствия. Тогда Нарада Муни сказал Махарадже Индрасене: "О царь, процветают ли семь составляющих твоего царства? (1) Размышляет ли твой ум над тем, как наилучшим образом исполнить предписанные обязанности? Становишься ли ты все больше и больше предан Верховному Господу, Шри Вишну?"

Царь отвечал: "Твоей милостью, о величайший из мудрецов, все очень хорошо. Сегодня, как раз к твоему приходу удачно совершены все жертвоприношения в моем царстве. Пожалуйста, сделай милость, объясни причину своего прихода сюда".

Тогда Шри Нарада, мудрец среди полубогов, сказал: "О знаменитый среди царей, выслушай мою удивительную речь. Когда я спустился с Брахмалоки на Ямалоку, Господь Ямараджа весьма сердечно приветствовал меня и предложил великолепное сиденье. Так как я правильно прославлял его и прекрасно служу Всевышнему Господу, я заметил твоего отца на собрании Ямараджи. Он был очень религиозным, но из-за того, что преждевременно прервал пост в экадаши, он попал на Ямалоку. Твой отец передал несколько слов для тебя. Он сказал: "В Махишмати живет царь по имени Индрасена. Пожалуйста, расскажи ему, что я нахожусь здесь, что из-за своих прошлых греховных действий я вынужден жить в царстве Ямараджи. Пожалуйста, передай ему это послание от меня: "О сын, соблюдай Индира экадаши и раздавай много милостыни, так я смогу подняться на небо" (2).

Нарада продолжал: "Выслушав эти слова, о царь, я тут же пошел к тебе. Тебе следует помочь отцу соблюдением поста в Индира экадаши. Благодаря этому добродетельному поступку, который ты совершишь, твой отец попадет на небо".

Царь Индрасена попросил: "О великий Нарададжи, пожалуйста, будь милостив и расскажи мне, как соблюдать пост в Индира экадаши, также скажи мне в какой месяц и день он приходит".

Нарада Муни ответил: "О царь, пожалуйста, выслушай, как я опишу правила соблюдения Индира экадаши.

Этот экадаши бывает во время темной половины месяца ашвина. В дашами, день перед экадаши, встань рано утром, омойся и затем сделай что-нибудь для Бога с полной верой. В полдень снова омойся в проточной воде и предложи подношение своим предкам с верой и преданностью. Не надо есть больше одного раза в день, а ночью спи на полу.

Когда ты проснешься в экадаши утром, тщательно вычисти рот и зубы и затем с глубокой преданностью к Господу дай следующий святой обет: "Сегодня я буду полностью поститься и откажусь от всех видов воздаяния за это. О лотосоокий Всевышний Господь, о Непогрешимый, пожалуйста, позволь мне укрыться у Твоих лотосных стоп". В полдень встань перед Шри-Шалаграма-шилой (3) и поклоняйся Ему искренне, следуя всем правилам и предписаниям; затем предложи подношение своим предкам. Потом накорми достойных брахманов и предложи им какое-то пожертвование согласно своим возможностям. После этого возьми пищу, поднесенную предкам, понюхай ее и предложи корове. Далее, поклоняйся Господу Хришикеше с благовониями и цветами и, в завершение, бодрствуй всю ночь возле Божества Шри Кешавы.

Рано утром на следующий день, двадаши, поклоняйся Шри Хари с великой преданностью и пригласи брахманов на роскошный пир. Затем накорми близких и сам прими пищу в молчании. О царь, если ты строго соблюдаешь описанный пост в Индира экадаши контролируя свои чувства, твой отец несомненно поднимется в обитель Господа Вишну". Сказав это, Девариши Нарада мгновенно исчез.

Царь Индрасена в совершенстве выполнил наставления великого святого и постился вместе со своими близкими и слугами. Когда в двадаши он прервал пост, с неба посыпались цветы. Благо, обретенное Индрасеной благодаря соблюдению экадаши, получил его отец, находящийся в царстве Ямараджи, который таким образом обрел полностью духовное тело. Индрасена увидел его поднимающимся на спине Гаруды в обитель Господа Хари. Сам Индрасена без помех правил своим царством, а когда пришло время, передал царство сыну и тоже отправился на Ваикунтху.

О Юдхиштхира, такова слава Индира экадаши темной половины месяца ашвина. Каждый, слушающий или читающий это повествование без сомнения насладится жизнью в этом мире, освободится от всех прошлых грехов и после смерти вернется домой, обратно к Богу, где будет жить вечно.

Так заканчивается повествование о славе Ашвина-кришна экадаши, или Индира экадаши, из Брахма-вайварта Пураны.

Примечания:

1. Семь составляющих царства: сам царь; его министры; его сокровищница; его армия; его союзники; брахманы, совершающие жертвоприношения; и нужды подданных.

2. Каждое живое существо индивидуально, и каждый должен индивидуально практиковать сознание Кришны, чтобы вернуться обратно к Богу. Как утверждается в Гаруде Пуране, те, кто находятся в аду, не могут практиковать сознание Кришны, так как оно требует определенного покоя ума, что невозможно из-за адских пыток. Если близкие грешника, страдающего в аду, раздают милостыню от имени грешника, он может покинуть ад и подняться на небесные планеты. Но если близкие грешника соблюдают для своего страдающего родственника этот экадаши, родственник непосредственно отправляется в духовный мир, о чем и говорится в этой главе.

3. Шри Шалаграма-шила — это Божество Господа Вишну в виде гладкого круглого темного камня. Преданные поклоняются ему чтобы достичь освобождения. Шалаграма-шила описан в Падма Пуране, Уттара Кханде.

## Пашанкуша Экадаши

(Ашвини шукла Экадаши)

Gaura paksha, Padmanabha (Asvina) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Мадхусудана, как называется экадаши двух светлых недель месяца Ашвина (сентябрь-октябрь)? Пожалуйста, будь милостив и расскажи мне об этом".

Всевышний Господь. Шри Кришна ответил: "О царь, послушай, как Я объясню славу экадаши — Папанкуша экадаши, который смывает все грехи. В этот день каждый должен поклоняться Божеству Падманабхе, Господу, чей пупок подобен лотосу, в соответствии с правилами и предписаниями. Поступая так, любой достигнет всех небесных наслаждений, каких он сам пожелает в мире, и, в конце концов, достигнет освобождения. Просто выражая смиренное почтение Господу Вишну, сидящему на Гаруде, можно достичь того же блага, что достигается длительной аскезой и полным контролем над чувствами. Даже если человек имеет множество грехов, он может избежать ада, служа Господу Хари, уносящему все грехи.

Блага, которых можно достичь паломничеством к тиртхам этой Земли, обретаются воспеванием святых имен Господа Вишну (1). Каждый, воспевающий эти святые имена: Рама, Вишну, Джанардана и Кришна, — особенно в экадаши — никогда не увидит обители Ямараджи; также и тот, кто постится в Папанкуша экадаши, который так дорог Мне, никогда не увидит этого жилища.

И тот вайшнав, который непочтительно относится к Господу Шиве и тот шайв, который непочтительно относится ко Мне, обязательно попадут в ад. Благо, обретаемое принесением в жертву тысячи коней и сотней жертвоприношений Раджасуйя, не равно даже шестнадцатой части благословения поста в экадаши. Нет большего блага, чем то, что достигается постом в экадаши. Во всех трех мирах нет ничего более приятного и имеющего большую силу освобождать от грехов, чем экадаши — день Господа Падманабхи, чей пупок подобен лотосу. О царь, до тех пор, пока человек не соблюдает пост в день Господа Падманабхи, называемый Папанкуша экадаши, он остается грешником и последствия предыдущих греховных поступков никогда его не покидают. Нет во всех трех мирах благ, которых нельзя было бы достичь, соблюдая пост в экадаши. Каждый, с верой соблюдающий его, никогда не увидит олицетворенную смерть, Господа Ямараджу. Желающий освобождения, рая, хорошего здоровья, красивой женщины, богатства и изобилия зерна, должен просто поститься в этот экадаши. О царь, ни Ганга, Гайя, Каши, ни Пушкара, ни даже святое место Курукшетра не могут дать такого блага, как Папанкуша экадаши.

О Юдхиштхира, защитник земли, после соблюдения экадаши в течение дня преданный должен бодрствовать ночью: поступив таким образом, он легко достигнет обители Всевышнего Господа, Шри Вишну. Десять поколений его родственников по материнской линии, десять поколений по отцовской линии и десять поколений со стороны жены достигнут освобождения, если он просто соблюдает пост в экадаши. Все эти родственники обретут свой изначальный, четырехрукий, трансцендентный облик. Одетые в желтые одежды и великолепные гирлянды, они поднимутся в духовный мир на спине Гаруды, врага змей. Таково благословение, которое заслуживает мой преданный правильным соблюдением Папанкуша экадаши.

О лучший из царей, каждый постящийся в Папанкуша экадаши, будь он ребенком, юношей или стариком, освобождается от своих грехов и возможного рождения в аду. Тот, кто соблюдает пост в экадаши, освобождается от всех грехов и возвращается в обитель Господа Хари. Жертвующий золото, семя кунжута, плодородные земли, коров, зерно, питьевую воду, зонтик или пару туфель в этот самый священный день, никогда не попадет в обитель Ямараджи, наказывающего грешников, и если житель земли уклоняется от духовных дел, особенно от соблюдения поста в экадаши, то говорят, что его дыхание не лучше пыхтения кузнечных мехов.

О лучший из царей, в Папанкуша экадаши надо даже бедному вначале совершить омовение, затем дать какую-то милостыню и совершать другие благоприятные действия, исходя из своих возможностей.

Тому, кто совершает жертвоприношения или строит общественные водоемы, места отдыха, сады или дома, нечего бояться наказаний Ямараджи. Если человек долгожитель, богат, рожден в знатной семье и свободен от болезней, то надо понимать, что он занимался такой деятельностью в прошлой жизни. Соблюдающий Папанкуша экадаши достигнет обители Всевышнего Господа".

Господь Кришна завершил: "Итак, о безгрешный Юдхиштхира, я поведал тебе славу Папанкуша экадаши. Если ты хочешь услышать больше об экадаши, пожалуйста, спрашивай дальше".

Примечания:

1. Согласно Шримад Бхагаватам, Вишну — пуруша-инкарнация четвертной экспансии Господа Шри Кришны.

## Рама Экадаши

(Картика Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Damodara (Kartika) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Джанардана, о защитник всех существ как называется экадаши темной половины месяца Картика (октябрь-ноябрь). Пожалуйста, поведай мне это сокровенное знание".

Всевышний Господь, Шри Кришна, ответил: "О лев среди царей, слушай: экадаши темной половины месяца картика называется Рама экадаши. Он наиболее благоприятен, так как мгновенно уничтожает величайшие грехи и позволяет войти в духовную обитель. Я расскажу тебе его историю и славу.

Когда-то жил знаменитый царь Мучукунда, друживший с Господом Индрой, царем небес; а также с Ямараджей, Варуной и Вибхишаной, благочестивым братом демона Раваны. Мучукунда всегда говорил правду и постоянно возносил Шиве преданное служение. Так как он правил в соответствии с религиозными принципами, в его царстве не было беспокойства.

Мучукунда назвал свою дочь Чандрабхагой, в честь священной реки, и отдал ее замуж за Шобхану, сына Чандрасены. Однажды Шобхана посетил дворец тестя в благоприятный день экадаши. Это посещение встревожило жену Шобханы Чандрабхагу, т. к. она знала, что ее муж физически слаб и не способен подвергаться аскезе в течение целого дня. Она сказала ему: "Мой отец очень строг к соблюдению экадаши. В дашами, день перед экадаши, он бьет в большую литавру и возглашает: "Никто не должен есть в экадаши, день Господа Хари! "

Когда Шобхана услышал звук литавры, он сказал своей жене: "О прекрасная, что мне теперь делать? Пожалуйста, скажи мне, как я могу сохранить себе жизнь и одновременно исполнить наказ твоего отца!" Чандрабхага ответила: "Мой дорогой муж, в доме отца никто — даже слоны и лошади, не говоря уже о людях — не едят в день экадаши. Даже животные не едят зерна, листья, солому и даже не пьют воду в экадаши, день Господа Хари. Так как же ты избежишь поста? Мой возлюбленный, если ты съешь хоть что-нибудь, то тебе придется уйти отсюда. Теперь реши твердо, что тебе делать".

Принц Шобхана ответил: "Я решил поститься в священный день экадаши. Какова бы ни была моя судьба, я ее приму".

Решив так, Шобхана пытался поститься в экадаши, но он невыносимо страдал от острого голода и жажды. Наконец солнце зашло на западе, и священная ночь осчастливила всех вайшнавов. О Юдхиштхира, все преданные возрадовались, прославляя Господа Хари и бодрствовали всю ночь, но для принца Шобханы эта ночь стала невыносимой. Поэтому, когда солнце взошло на двадаши, Шобхана был мертв.

Царь Мучукунда принял участие в похоронах своего зятя, положив в костер огромную охапку дров, но приказал своей дочери Чандрабхаге не идти на погребальный костер вместе с мужем. Так Чандрабхага, после соблюдения всех очистительных обрядов в честь своего мужа, стала жить в доме отца".

Господь Кришна продолжал: "О лучший из царей, хотя Шобхана и умер, соблюдая экадаши, благословение, обретенное им, позволило ему после смерти стать правителем царства, находящегося на вершине горы Мандарачала. Это царство было подобно городу полубогов: ослепительно сияющее, с бесчисленными драгоценностями в стенах его домов. Столбы были сделаны из рубинов и повсюду сверкало золото и бриллианты. Царь Шобхана сидел на троне под чистым белым балдахином и слуги обмахивали его опахалами из хвостов яка. Великолепная корона покоилась на его голове, прекрасные серьги украшали уши, ожерелье украшало шею, а разукрашенные драгоценными камнями браслеты обвивали его руки. Ему служили гандхарвы (лучшие небесные певцы) и апсары (небесные танцовщицы). Воистину, он стал вторым Индрой.

Однажды брахман по имени Сомашарма, живший в царстве Мучукунды, странствуя по различным местам паломничества, очутился в царстве Шобханы. Брахман увидел Шобхану во всей его блестящей славе и подумал, что он мог бы быть зятем его царя, Мучукунды. Когда Шобхана увидел брахмана, то он немедленно поднялся с трона и приветствовал его. Почтительно поклонившись, он спросил брахмана о благополучии и здоровье его (Шобханы) тестя, своей жены и всех жителей города.

Сомашарма ответил: "О царь, все хорошо в царстве твоего тестя; также Чандрабхага и другие члены семьи чувствуют себя хорошо. Но, о царь, я удивлен, увидев тебя здесь! Пожалуйста, расскажи мне о себе. Никто никогда не видел такого прекрасного города, как этот? Будь добр, расскажи как, он достался тебе".

Царь Шобхана сказал: "Так как я соблюдал Рама экадаши, мне было дано правление этим великолепным городом. Но при всей своей грандиозности, этот город всего лишь временен. Я прошу тебя исправить этот недостаток. Этот город эфемерен. Как я могу сохранить его красоту и славу постоянно? Будь добр, просвети меня".

Брахман спросил: "Почему это царство непрочно и как его утвердить? Пожалуйста, объясни мне это, а я постараюсь тебе помочь". Шобхана ответил: "Так как я постился в экадаши без должной веры, мое царство временно. Теперь послушай, как оно может стать вечным. Возвратись, пожалуйста, к Чандрабхаге, прекрасной дочери царя Мучукунды, и расскажи ей все, что увидел и уразумел об этом месте и обо мне. Несомненно, если ты расскажешь ей об этом, то мой город вскоре станет вечным".

Брахман возвратился в город и рассказал все Чандрабхаге, которая и удивилась и обрадовалась, услышав такие новости. Она сказала: "О брахман, было ли это на самом деле, или это сон?"

Сомашарма ответил: "О царевна, я вне всякого сомнения видел твоего мужа лицом к лицу в этом великолепном царстве, которое похоже на царство полубога. Но он сказал, что все его царство недолговечно и может развеяться в любой момент. Поэтому он надеется, что ты найдешь способ сделать его вечным".

Чандрабхага сказала: "О мудрец среди брахманов, пожалуйста, приведи меня к моему мужу сейчас же, я жажду увидеть его снова! Я смогу сделать его царство вечным, так как я имею благословение, полученное постом во все экадаши моей жизни. Пожалуйста, соедини нас вновь как можно скорее. Сказано, что тот, кто соединит людей, находящихся в разлуке, обретет великое благо".

Брахман Сомашарма затем повел Чандрабхагу в лучезарное царство Шобханы. До того, как вступить в него, они остановились у подножия горы Кандарачалы в священном ашраме Вамадевы. Вамадева воспел гимны из Вед и окропил священной водой Чандрабхагу, выслушав ее историю. Под воздействием этих священных обрядов риши, благо, полученное ею во время постов в течение стольких экадаши, сделало ее тело трансцендентным. В экстазе, с сияющими от удивления глазами, Чандрабхага продолжила путь.

Когда Шобхана увидел свою жену, приближающуюся к нему на вершину горы Мандарачала, он наполнился радостью и вскричал от счастья. Когда она подошла, он посадил ее слева от себя, и она сказала ему: "О дражайший, пожалуйста, выслушай, я скажу тебе нечто, что тебе очень поможет. С восьмилетнего возраста я регулярно и с верой соблюдаю пост в каждый экадаши. Если я перенесу на тебя все обретенное мною благословение, то твое царство вскоре обретет вечность, а его процветание будет возрастать и возрастать, пока не наступит великое изобилие!"

Господь Кришна продолжил: "О Юдхиштхира, таким образом Чандрабхага, имеющая чудесное трансцендентное тело, на котором были прекраснейшие украшения, в конце концов насладилась миром и счастьем со своим мужем. Благодаря могуществу Рама экадаши Шобхана обрел царство на вершине горы Мандарачала, способное выполнить все его желания и дарующее вечное счастье, подобно корове Кама-дхену.

О величайший из царей, я поведал тебе славу Рама экадаши. Каждый, следующий священному экадаши и в светлую и в темную половину каждого месяца, несомненно освобождается от греховных реакций, даже таких, как убийство брахмана. Не надо делать различия между экадашами светлой и темной части месяца. Как мы видели, оба они могут даровать наслаждения в этом мире и освободить даже наиболее греховные и падшие души. Так же, как и черные и белые коровы дают равное количество молока, так темные и светлые экадаши даруют одинаковое благо и, в конце концов, освобождают от цикла рождений и смертей. Каждый, кто просто слушает прославление этого священного дня, Рама экадаши, освобождается от всех грехов и достигнет верховной обители Господа Вишну".

Так заканчивается повествование о славе Картика-Кришна экадаши, или Рама экадаши, из Брахма-вайварта Пураны.

## Уттхана Экадаши

(Картика шукла або Хариботхини або Девоттхана

Экадаши)

Gaura paksha, Damodara (Kartika) masa

Господь Брахма сказал Нараде Муни: "Дорогой сын, о лучший из мудрецов, я поведаю тебе славу Харибодхини экадаши, уничтожающего все грехи и дарующего великое благо и высшее освобождение тем мудрым людям, которые предаются Всевышнему Господу.

О лучший среди брахманов, благо, достигаемое омовением в Ганге, имеет значение лишь до тех пор, пока не наступил Харибодхини экадаши. Этот экадаши, который наступает в светлой половине месяца Картика, очищает намного сильнее, чем омовение в океане, в местах паломничества или в озере. Этот священный экадаши более могущественен в уничтожении грехов, чем тысяча жертвоприношений Ашвамедха и сотня жертвоприношений Раджасуйя".

Нарада Муни, мудрец среди полубогов, спросил: "О отец, будь добр, опиши те качества, которые можно обрести если полностью поститься в экадаши, или только ужинать (без зернобобовых), или если есть только в середине дня (без зернобобовых)".

Господь Брахма ответил: "Если человек ест один раз в полдень экадаши, то грехи предыдущего рождения уничтожаются, если он только ужинает, то уходят грехи, приобретенные в двух предыдущих рождениях, а если он ничего не ест, то уходят грехи, накопленные за семь предыдущих рождений.

О сын, человек, строго соблюдающий Харибодхини экадаши, будет обладать труднодостижимым в этих трех мирах. Тот, чьи грехи сравнимы с горой Сумеру, увидит, что они исчезли, если будет просто соблюдать пост в Папахарини экадаши (другое название Харибодхини экадаши). Грехи, накопленные человеком за тысячи предыдущих рождений, сгорят дотла, если он не только постится, но и бодрствует ночью в экадаши, так сгорает гора хлопка, если поднести к ней маленький огонек.

О лучший из мудрецов, Нарададжи, человек, строго соблюдающий этот пост, обретет вышеперечисленные результаты. Если совершить в этот день даже небольшое благое дело, следуя правилам и предписаниям, обретается благо, равное горе Сумеру. Однако человек, не следующий правилам и предписаниям, указанным в священных писаниях, не получит никакого блага, даже если его благие дела равны горе Сумеру. Тот, кто не воспевает гаятри- мантру три раза в день, тот, кто пренебрегает постом, не верит в Бога, кто критикует священные писания Вед, кто думает, что Веды несут только разрушение тем, кто следует их предписаниям, кто тешится с чужой женой, кто крайне глуп и нечестив, кто не ценит услугу, оказанную ему, тот, кто обманывает других — такой человек, о сын, никогда не сможет с успехом совершать какую-либо религиозную деятельность. Будь он брахманом или шудрой, но если он наслаждается с чужой женой, особенно женой дваждырожденного, то он не лучше собакоеда (1).

О лучший из мудрецов, любой брахман, который наслаждается сексом с вдовой или женой другого брахмана, принесет разрушение себе и своей семье. Любой брахман, наслаждающийся недозволенным сексом, не будет иметь детей в следующей жизни и все обретенные им благословения обратятся в руины. Если такой человек непочтителен к дваждырожденному брахману или духовному учителю, то он сразу же перестает духовно расти, а также теряет благополучие и своих детей.

Вот три типа людей, действующих во вред себе: аморальные, наслаждающиеся сексом с женой собакоеда, удовлетворенные общением с негодяями. Общающийся с греховодниками и посещающий их дома без духовных целей последует в обитель Ямараджи, правителя смерти. И если кто-то ест в таком доме в этот день, то обретенное им благо пропадет, так же, как и его судьба, долголетие, дети и счастье.

Любой греховный негодяй, оскорбляющий святого человека, вскоре теряет религиозность, экономическое благополучие, чувственное удовлетворение, и в конце концов сгорает в огне ада. Каждый, кто любит оскорблять святых или не прерывает того, кто оскорбляет святых, считается не лучше осла. Этот глупец еще при жизни увидит гибель своей династии.

Человек с нечистым характером, негодяй или мошенник, или тот, кто всегда придирается к другим, никогда не достигнет высшей цели после смерти, даже если он постоянно раздает милостыню или совершает другие благочестивые поступки. Поэтому каждый должен воздерживаться от совершения неблагоприятных действий и должен совершать только благочестивые поступки, посредством которых достигнет совершенства и избежит страданий.

Однако тот, кто решил поститься в Харибодхини экадаши, стирает этим грехи ста предыдущих жизней, а тот, кто не только постится, но и бодрствует всю ночь на экадаши, обретет неисчислимое благо и после смерти отправится в высшую обитель Господа Вишну, а его 10 000 родственников, родных и близких также следуют в верховное жилище. Даже если его предки очень много грешили и страдают в аду, они получат великолепно украшенные духовные тела и счастливо последуют в обитель Вишну.

О Нарада, даже тот, кто повинен в гнусном грехе – убийстве брахмана освобождается от мерзких черт своего характера, постясь в Харибодхини экадаши и бодрствуя в ночь на экадаши. Благо, которое нельзя обрести омовением во всех местах паломничества, жертвоприношением коня, раздачей в милостыню коров, золота, плодородных земель, могут быть достигнуты, если в этот священный день соблюдать пост и бодрствовать всю ночь. Каждый, соблюдающий Харибодхини экадаши, обладает высоким сознанием и прославит свою династию. Так как смерть неизбежна, то и потеря имущества тоже неизбежна. Зная это, о лучший из мудрецов, каждый должен соблюдать пост в этот день, Шри Харибодхини экадаши, который так дорог Хари.

Все места паломничества трех миров мгновенно придут в дом человека, постящегося в экадаши. Поэтому, чтобы удовлетворить Господа, держащего диск в Своей руке, каждый должен исполнять все предписания, предаться Господу и соблюдать пост в экадаши. Того, кто постится в день Харибодхини, считают мудрецом, подлинным йогом, аскетом, человеком, всегда управляющим своими чувствами. Только он наслаждается в этом мире совершенно, и он несомненно достигнет освобождения. Этот экадаши очень дорог Господу Вишну, поэтому он является самой сутью религиозности. Даже одно только соблюдение экадаши дарует наивысшие награды во всех трех мирах.

О Нарададжи, тот, кто постится в экадаши, никогда больше не будет рождаться, и поэтому исполненные веры преданные Всевышнего Господа оставляют все виды религий и просто предаются посту в этот экадаши. Для великой души, которая отмечает экадаши, постясь и бодрствуя всю ночь, Всевышний Господь, Шри Говинда, лично уничтожает последствия грехов, которые эта душа обрела действиями ума, тела и слов.

О сын, каждый, совершающий омовение в местах паломничества, раздающий милостыню, воспевающий святые имена Всевышнего Господа, подвергающий себя аскезе и совершающий жертвоприношения Богу в день Харибодхини экадаши, обретает вечное благо. Преданный, который в этот день поклоняется Господу Мадхаве в прекрасном убранстве, освобождается от тяжких грехов ста жизней. Человек, соблюдающий этот пост и правильно поклоняющийся Господу Вишну, освобождается от великой опасности.

Этот пост в экадаши доставляет такую радость Господу Джанардане, что Он забирает человека, соблюдающего этот пост, обратно в Свою обитель, и преданный будет освещать десять сторон света. Тот, кто желает красоты и счастья, должен стараться почитать Харибодхини экадаши, особенно если он выпадает на двадаши. Грехи ста предыдущих рождений, грехи приобретенные в детстве, молодости и старости во всех жизнях, независимо от того "сухие" они или "мокрые", уничтожаются Всевышним Господом Говиндой, если человек постится в Харибодхини экадаши с преданностью (2).

Харибодхини экадаши — лучший экадаши. Дня того, кто постится в этот день, нет ничего недостижимого или труднодостижимого в этом мире, ибо экадаши дает обилие зерна, отменное благополучие и высшее благо, а также избавляет от всех грехов, страшного препятствия освобождению. Пост в этот экадаши в тысячу раз лучше, чем раздача милостыни в день солнечного или лунного затмения. Вновь говорю тебе, о Нарададжи, что любое благо, обретенное омовением в местах паломничества, раздачей милостыни, воспеванием джапы, цитированием ведических мантр, совершением жертвоприношений и изучением Вед, является только одной десятимиллионной частью награды человека, который лишь раз постился в Харибодхини экадаши. Все благо, которого можно достичь в жизни путем благочестивой деятельности, будет совершенно бесполезно, если не соблюдать пост в экадаши и не поклоняться Господу Вишну в месяц Картика. Поэтому, о Нарада, ты должен всегда поклоняться Всевышнему Господу, Джанардане, и служить Ему. Этим ты достигнешь желаемой цели, высшего совершенства.

В Харибодхини экадаши преданный Господа не должен есть в чужом доме или есть пищу, приготовленную непреданными. Если же он сделает так, то достигнет только блага поста в полнолуние. Философские обсуждения писаний в месяц картика доставляют Шри Вишну большее удовлетворение, чем дарение слона, лошадей или совершение дорогих жертвоприношений. Тот, кто воспевает или слушает описание качеств и игр Господа Вишну, хотя бы полстиха или четверть стиха, обретет то же благо, что и подаривший брахману сто коров. О Нарада в месяц картика надо оставить все виды обычных обязанностей и посвящать все свое время и энергию, особенно во время поста, обсуждению трансцендентных игр Всевышнего Господа. Такое прославление Шри Хари в экадаши, столь дорогой Господу день, освобождает 100 предыдущих поколений. Каждый, кто проводит свое время наслаждаясь этими обсуждениями, особенно в месяц Картика, достигает результатов, сравнимых с совершением десяти тысяч жертвоприношений и сжигает все свои грехи дотла.

Слушающий великолепные повествования о Господе Вишну, особенно в месяц картика, автоматически обретает то же благо, что и жертвующий сто коров. О великий мудрец, человек, воспевающий славу Господу Хари в экадаши, обретает то же благо, что жертвующий семь островов.

Нарада Муни спросил своего прославленного отца: "О Господин всех, о лучший из полубогов, пожалуйста, расскажи мне, как соблюдать этот наиболее священный экадаши. Какова награда за это человеку, исполненному веры?"

Господь Брахма отвечал: "О сын, желающий соблюдать этот экадаши, должен встать рано утром во время брахма-мухурты (от полутора часов и до пятидесяти минут перед восходом солнца). Затем надо почистить зубы и совершить омовение в озере, реке, бассейне, источнике или в своем доме, согласно ситуации. После поклонения Господу Шри Кешаве надо слушать с великим вниманием священные писания Господа. Он должен так молиться Господу: "О Господь Кешава, я буду поститься в этот день, который так дорог Тебе, а завтра буду прославлять твой священный прасадам. О лотосоокий Господь, о непогрешимый. Ты мое единственное убежище. Милостиво защити меня".

Сказав эту торжественную молитву перед Господом с великой любовью и преданностью, надо строго соблюдать пост. О Нарада, тот, кто будет бодрствовать всю ночь на экадаши, петь прекрасные песни, прославляя Господа, танцевать в экстазе, исполнять на инструментах великолепную музыку для Его трансцендентного удовольствия и рассказывать об играх Господа Кришны, как записано в совершенных ведических писаниях — такой человек, несомненно, достигнет внеземного, духовного царства Бога, находящегося далеко за пределами трех миров.

В Харибодхини экадаши надо поклоняться Шри Кришне камфорой, плодами и благоухающими цветами, особенно желтыми цветами агару. В этот важный день нельзя занимать свое внимание меркантильными интересами. Другими словами, жадность должна быть заменена благотворительностью. Это путь превращения потерь в несчетные блага. Надо предлагать Господу множество плодов и омывать Его водой из раковины. Такая практика преданности, осуществляемая в Харибодхини экадаши, в десять миллион раз благоприятнее, чем совершение омовений в местах паломничества и все формы благотворительности.

Даже Господь Индра складывает ладони и выражает почтение преданному, который в этот день поклоняется Господу Джанардане свежими цветами агастья. Всевышний Господь Хари очень удовлетворен, когда Его украшают прекрасными цветами агастья. О Нарада, я даю освобождение каждому, кто преданно поклоняется Господу Кришне в экадаши месяца картика листьями дерева бел. А для того, кто поклоняется Господу Джанардане свежими листьями Туласи и ароматными цветами в течение этого месяца, о сын, я лично сжигаю дотла все его грехи десяти тысяч жизней.

Тот, кто просто видит Туласи Махарани, дотрагивается до нее, медитирует на нее, рассказывает ее историю, выражает ей почтение, молится ее милости, растит ее, поклоняется ей, поливает ее — вечно живет в обители Господа Хари. О Нарада, тот, кто служит Туласи -деви этими девятью способами, достигает счастья в высшем мире на столько тысяч юг, сколько корней и ветвей у взрослого растения Туласи . Когда на зрелом растении Туласи появятся семена, из них вырастет много растений, расправят свои ветви, веточки и цветы, а эти цветы также дадут множество семян. Предки каждого, кто служит Туласи этими девятью способами, будут жить в обители Господа Хари в течение стольких тысяч кальп, сколько семян даст это растение (3).

Тот, кто поклоняется Господу Кешаве цветами кадамба, которые очень приятны Ему, получит Его милость и никогда не увидит обители Ямараджи, олицетворенной смерти. Так какова же польза во всяком другом поклонении, если все желания могут быть исполнены удовлетворением Господа Хари? Например, преданный, подносящий Ему цветы бакула, ашока и патали, освобождается от страданий и горестей на такое время, сколько солнце и луна существуют во вселенной, и, в конце концов, он достигнет освобождения. О лучший из брахманов, поднесение цве- тов каннера Господу Джаганнатхе принесет преданному столько милости, сколько достигается поклонением Господу Кешаве в течение четырех юг. Подносящий цветы Туласи (манджари) Шри Кришне в месяц картика получает большее благо, чем от пожертвования десяти миллионов коров (4). Даже поднесение с преданностью свежих стеблей травы дает в сто раз большее благословение, чем простое ритуальное поклонение Всевышнему Господу.

Поклоняющийся Господу Вишну листьями дерева семика, освобождается от сетей Ямараджи, царя смерти. Поклоняющийся Вишну в сезон дождей цветами чампака, жасмина, никогда не вернется вновь на землю. Поднесший Господу только один цветок кумбхи обретает тот же дар, что и от пожертвования палы золота (двухсот грамм). Если преданный подносит один желтый цветок кетаки, яблони, дерева Господа Вишну, сидящего на Гаруде, то он освобождается от грехов десяти миллионов рождений. Более того, каждый, кто поднесет Господу Джаганнатхе цветы, а также сто листов, смазанных желтой и красной сандаловой пастой, обязательно попадет на Шветадвипу, находящуюся далеко за оболочкой этого материального мира.

Итак, о величайший из брахманов, Шри Нарада, после такого поклонения Господу Кешаве, дарующему материальное и духовное счастье в Харибодхини экадаши, на следующий день надо встать рано совершить омовение в реке, повторить джапу (5), святые имена Кришны, и совершать любовное преданное служение Господу дома, по возможности наилучшим образом. Прерывая пост, преданный должен вначале предложить прасад брахманам, и только затем, с их позволения, съесть что-то зерновое. Потом, чтобы доставить удовольствие Всевышнему Господу, преданный должен поклоняться своему духовному учителю, чистейшему из преданных Господа, и предложить ему роскошную пищу, лучшую одежду, золото и коров, согласно своим возможностям. Это конечно же доставит удовольствие Всевышнему Господу, держащему диск.

Затем преданный должен подарить брахману корову, а если преданный пренебрег некоторыми правилами и регулирующими принципами духовной жизни, то он должен исповедаться в этом брахману, преданному Господу. Потом преданный должен поднести ему какую-то дакшину (деньги). О царь, тот, кто ужинал в экадаши, должен накормить брахмана на следующий день. Это доставит большое удовольствие Верховной Личности Бога.

О сын, если человек постился без позволения своего священника, или если женщина постилась без позволения своего мужа, они должны пожертвовать быка брахману. Мед и йогурт — также подходящие подарки брахману. Тот, кто ел в экадаши только фрукты, должен на следующий день пожертвовать фрукты. Тот, кто не употреблял только масло, должен пожертвовать гхи; тот, кто не употреблял только гхи, должен пожертвовать моло- ко; тот, кто постился, не употребляя зерновые, должен пожертвовать рис; тот, кто спал на полу, должен пожертвовать кровать со стеганным одеялом; тот, кто ел на тарелке из листа, должен пожертвовать горшок с топленым маслом; тот, кто молчал, должен пожертвовать колокольчик; тот, кто не употреблял кунжут, должен пожертвовать золото и накормить двух брахманов роскошной пищей. Человек, который хочет предотвратить облысение, должен подарить брахману зеркало; тот, который имеет поношенные башмаки, должен подарить башмаки; а тот, кто постился, не употребляя соль, должен пожертвовать брахману немного сахара. В течение этого месяца каждый должен регулярно предлагать в храме Господу Вишну или Шримати Туласи-деви светильник на гхи.

Пост в экадаши совершенен, если пожертвовать достойному брахману золотой или медный горшок, наполненный гхи или фитилями с гхи наряду с восьмью горшками, наполненными золотом и покрытыми тканями.

Тот, кто не в состоянии сделать такие подарки, должен хотя бы сказать брахману несколько добрых слов. Сделавший так, несомненно получит полное благословение поста в экадаши (6).

Выразив свое почтение и получив разрешение, преданный должен поесть. Этот экадаши завершает Чатурмасью, и то, от чего воздерживались в Чатурмасью, должно быть пожертвовано брахманам. О царь царей, тот, кто следует Чатурмасье, получит неисчислимые блага и после смерти попадет в обитель Господа Васудевы. О царь, каждый, кто в полной мере соблюдает Чатурмасью без перерыва, достигнет вечного счастья и не будет больше рождаться, и если кто-либо прервет пост, то он станет слепым или прокаженным.

Таким образом, я поведал тебе совершенный путь соблюдения Харибодхини экадаши. Каждый, кто читает и слушает об этом экадаши, обретет благо равное тому, которое достигается жертвованием коров достойному брахману".

Так заканчивается повествование о славе Картика-шукла экадаши, известном также как Харибодхини экадаши, или Девоттхани экадаши, из Сканда Пураны.

Примечания:

1. В Ведах сказано: "Тот, кто ест в доме шудры, заводит друзей среди шудр, спит с женщинами шудр, уже стал шудрой в этой жизни. Следующие сто его рождений будут в домах собакоедов".

2. В Падма Пуране сказано: "Если человек грешит сознательно, в расчете на силу воспевания священных имен Господа, то нет для него пути к очищению". Грехи, накопленные сознательно, называются "мокрыми", в то время как те, которые накопились неосознанно, называются "сухими". Здесь Господь Брахма говорит, что соблюдая Харибодхини экадаши можно избавиться от всех грехов: как "мокрых", так и "сухих".

3. Одна калпа, состоящая из двенадцати часов Господа Брахмы, длится 4 320 000 000 лет. Так как Господь Кришна сказал в Бхагавад-гите [8.21] что "каждый, кто придет в Мою обитель, никогда не возвратится в материальный мир", то понятно, что в течение того миллиарда кальп, когда преданный остается в обители Господа Вишну, он будет совершать преданное служение и только затем получит возможность остаться там навечно.

4. Манджари, поднесенные Господу, должны быть только что сорванными и очень мягкими. Несвежие, твердые манджари не должны предлагаться Господу.

5. В Бхагавад-Гите [10.25] Господь Кришна сказал: "Из жертвоприношений я — воспевание святых имен, Джапа". В Калисантаране Упанишаде сказано, что в Кали-югу воспевание махамантры "Харе Кришна", состоящей из шестнадцати слов, — лучший метод достижения спасения. Вот шестнадцать слов мантры "Харе Кришна", которую проповедовал Шри Чайтанья Махапрабху:

Харе Кришна Харе Кришна Кришна Кришна Харе Харе

Харе Рама Харе Рама Рама Рама Харе Харе

6. Для вайшнава благотворительность означает следовать Сознанию Кришны, особенно воспевать мантру "Харе Кришна". Как сказал Шри Чайтанья Махапрабху: "О брат, пожалуйста, воспой Харе Кришна хотя бы один раз. Это единственная милость, о которой я прошу". Если преданный домохозяин в состоянии заниматься благотворительностью, то он может дать немного семян кунжута, одежду или пищу в качестве милостыни бедному, но это не обязательно.

## Утпанна Экадаши

(Маргаширша Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Kesava (Margasirsa) masa

Сута Госвами сказал: "О ученые брахманы, много лет назад Господь Шри Кришна, Верховная личность Бога, объяснил благоприятные свойства в дни Экадаши, а также правила и предписания, регулирующие соблюдение поста в каждый из таких святых дней. О лучшие брахманы, каждый, слушающий о происхождении и славе этого священного поста в дни экадаши, насладившись разными видами счастья в этом материальном мире, направляются прямо в обитель Господа Вишну.

Арджуна, сын Притхи, спросил Господа: "О Джанардана, каково благо от полного поста, вкушения только ужина или от еды в полдень дня экадаши, а также каковы правила соблюдения различных дней экадаши? Милостиво поведай мне все это".

Всевышний Господь, Кришна, ответил: "О Арджуна, новичку следует начинать практику соблюдения поста в зкадаши с приходом зимы в темную половину месяца Маргаширша (ноябрь-декабрь). В датами, день перед экадаши, он должен хорошо очистить зубы. Затем, в течение восьмой части датами, когда солнце заходит, ему следует поужинать.

На следующее утро преданный должен, в соответствии с правилами и предписаниями, соблюдать пост. В полдень он должен правильно совершить омовение в реке, озере или небольшом пруде. Больше всего очищает омовение в реке, за ним следует омовение в озере, а омовение в маленьком пруде наименее очищающее; если нет ни реки, ни озера, ни пруда, он может омыться хорошей водой. Преданному надо воспевать молитвы, содержащие имена Матери Земли: "О Ашвакранте! О Ратхакранте! О Вишнукранте! О Васундхаре! О Мриттике! О Мать Земля! Милостиво устрани все грехи, накопленные мною за прошлые жизни, чтобы я мог войти в священную обитель Всевышнего Господа". Воспевая, преданный должен смазать тело грязью.

В день поста преданному не надо говорить с отпавшими от своих религиозных обязанностей, с собакоедами, ворами и лицемерами. Также надо избегать разговоров со сплетниками и с оскорбителями полубогов, ведической литературы и брахманов, с другими безнравственными людьми, которые спят с запрещенной женщиной, с разбойниками и грабящими храмы. Поговорив с любым из них, или даже посмотрев на них в течение экадаши, надо очиститься, глядя непосредственно на солнце. Затем преданный должен почтительно поднести Господу Говинде наилучшую пищу, цветы и т.д. В своем доме он должен предложить в чистом сознании преданности Господу лампадку. Ему также надо избегать дневного сна и полностью воздерживаться от секса. Не принимая ни воды, ни пищи он должен всю ночь радостно воспевать славу Господа и играть на музыкальных инструментах, чтобы доставить ему наслаждение. Бодрствуя всю ночь в чистом сознании, поклоняющийся должен дать милостыню квалифицированным брахманам и предложить им смиренное почтение, моля простить его оскорбления.

Серьезные в преданном служении должны рассматривать экадаши темной половины месяца равным экадаши светлой половины. О царь, не надо делать различия между этими двумя видами экадаши.

Теперь, пожалуйста, выслушай описание результатов, достигаемых теми, кто соблюдает экадаши таким образом. Ни благо, получаемое омовением в святом месте паломничества Шанкходдёхара, где Господь убил демона Шанкхасуру, ни благо непосредственного созерцания Господа Гададхары, нельзя сравнить с шестнадцатью наградами за соблюдение поста в экадаши. Сказано, что дающий милостыню в первый день при полной луне, получает награду в сто тысяч раз больше, чем от обычного пожертвования. О достигший богатства, тот, кто дает милостыню в день санкранти (равноденствия) получает благо в четыреста тысяч раз больше обычного результата. Однако, просто соблюдая пост в экадаши, человек достигает всех этих благих результатов, так же, как и результата посещения Курукшетры во время солнечного или лунного затмения. Кроме того, преданная душа, соблюдающая полный пост в экадаши, достигает блага, в сто раз большего, чем от совершения ашвамедха-ягьи (жертвоприношения коня). Тот, кто хоть однажды совершенным образом постился в экадаши, заслуживает того же, что и кормящий тысячу нищих ежедневно в течение шестидесяти тысяч лет. И человек, один раз правильно соблюдающий экадаши, получает благо в десять раз превышающее благо от раздачи тысячи коров брахманам, изучившим Веды.

Человеку, накормившему одного брахмачари, воздается в десять раз больше, чем накормившему в своем доме десять хороших брахманов. Но тот, кто дарует землю нуждающемуся и благочестивому брахману, достигает в тысячу раз большего, чем накормивший брахмачари, и в тысячу раз больше этого благо от выдачи чистой девушки замуж за молодого хорошо образованного, порядочного человека. В десять раз более благоприятно правильное воспитание детей на духовном пути, без ожидания какой-либо награды. Однако, в десять раз лучше, чем это, давать хлеб голодному. Несомненно, давать милостыню нуждающемуся — лучше всего; нет и не будет пожертвования лучше. О сын Кунти, все предки и полубоги на небесах очень довольны, когда человек раздает хлеб из милости. Но благо от соблюдения полного поста в экадаши нельзя измерить. О Арджуна, лучший из Куру, силу этого блага не могут оценить даже полубоги и половина его достигается тем, кто ест только накта в экадаши. Поэтому, следует поститься в день Господа Хари, либо есть лишь раз в полдень, избегая зерна и бобов; есть лишь раз вечером, избегая зерна и бобов; или поститься полностью. Пребывание в месте паломничества, раздача милостыни, совершение огненных жертвоприношений имеют значение до тех пор, пока не наступил экадаши.

Поэтому каждый, страшащийся материальных страданий, должен соблюдать экадаши. В экадаши нельзя пить воду из ракушки, убивать таких живых существ, как рыбы и свиньи, а также есть зерновые и бобовые. Итак, о Арджуна, по твоей просьбе Я описал лучший из всех методов поста".

Затем Арджуна спросил: "О Господь, Ты сказал, что даже тысяча ведических жертвоприношений не равны посту в экадаши. Как возможно это? Как экадаши стал значительнее всех дней?"

Господь Шри Кришна ответил: "Я расскажу тебе, почему экадаши самый очищающий из всех дней. Когда-то в Сатья-югу жил необычайно страшный демон по имени Мура. Всегда очень гневный, он держал в страхе всех полубогов, побеждая даже Индру, царя небес; Вивасвана, Бога Солнца; восьмерых Васу; Господа Брахму; Вайю, бога ветра; и Агни, бога огня. Своей ужасной силой он подчинил их себе. Тогда Господь Индра пришел к Господу Шиве и сказал: "Мы все упали с наших планет и теперь в несчастье скитаемся по земле. О Господи, как найти нам избавление от этого бедствия? Что ждет нас, полубогов?"

Господь Шива ответил: "О лучший из полубогов, иди к Господу Вишну, сидящему на Гаруде. Он — Джаганнатха, правитель всех вселенных, а также их убежище. Он защищает все души, предавшиеся Ему".

Господь Кришна продолжал: "О Арджуна, завоеватель богатства, выслушав эти слова Господа Шивы, Господь Индра вместе со всеми полубогами отправился туда, где отдыхал Господь Джаганнатха, Господь Вселенной, защитник всех душ. Глядя на Господа, спящего в воде, полубоги сложили ладони и вслед за Индрой вознесли такие молитвы: "О Верховная личность Бога, склоняемся пред Тобою. О Бог богов, о прославленный главными полубогами, о Враг демонов, о лотосоокий Господь, о Мадхусудана (убивший демона Мадху), пожалуйста, защити нас. Напуганные демоном Муру, мы пришли найти убежище у тебя. О Джаганнатха, Ты творящий все и создатель всего. Ты мать и отец всей вселенной. Ты создаешь, поддерживаешь и разрушаешь все. Ты высший помощник всех полубогов, и только Ты можешь принести им мир. Только Ты являешься землей, небом и всеобщим благодетелем.

Ты Шива, Брахма и Вишну, поддерживающий три мира. Ты – бог солнца, луны и огня. Ты очищенное масло, жертвоприношение, священный огонь, мантры, ритуалы, священник и тихое повторение джапы; Ты сама жертва, приносящий жертву и наслаждающийся ее результатами, Верховная Личность Бога. Ничто в этих трех мирах, как движущееся, так и неподвижное, не может существовать независимо от Тебя. О Всевышний Господь, Бог богов. Ты защитник предавшихся Тебе. О Высший мистик, о убежище страшащихся, пожалуйста, спаси и защити нас. Нас, полубогов, победили демоны, и мы низвергнуты с райских сфер. О Господь, лишенные своего положения, мы теперь скитаемся по этой земной планете".

Господь Кришна продолжил: "Выслушав слова Индры и других полубогов, Шри Вишну, Верховная личность Бога, ответил: "Какой демон обладает столь великой силой иллюзии, что смог победить всех полубогов? Каково его имя и где он живет? Где он получил свою силу и защиту? Расскажи мне, Индра, обо всем и не бойся."

Господь Индра сказал: "О Верховная личность Бога, О Бог богов, о побеждающий страх в сердцах Твоих чистых преданных, о милостивый к Своим преданным слугам; был когда-то в династии брахманов могущественный демон по имени Надиджанга. Он был необычайно грозен и полностью посвятил себя низвержению полубогов. Он породил сына, имеющего позорную известность, по имени Мура. Большим стольным градом Муры является Чандравати. Оттуда чрезвычайно злой и могущественный демон Мура завоевал весь мир и победил всех полубогов, выгнав их с небесного царства. Он взял себе роль Индры, царя небес; Агни, бога огня; Ямы, бога смерти; Вайю, бога ветра; Иши — Господа Шивы; Сомы, бога луны; Найррити, бога направлений; и Паши-Варуны, бога воды. Также он стал излучать свет в роли бога солнца, а также превратил себя в облака. Полубоги не могут победить его. О Господь Вишну, пожалуйста, убей этого демона, даруй победу полубогам". Слушая от Индры эти слова, Господь Джанардана очень разгневался и сказал: "О могущественные полубоги, вы все можете теперь отправиться в стольный град Муры Чандравати". Воодушевленные этим, все полубоги во главе с Господом Хари двинулись в Чандравати.

Увидев полубогов, Мура, главнейший из демонов, громогласно захохотал вместе с бесчисленными тысячами других демонов, держащих сияющее бриллиантами оружие. Мощно вооруженные демоны кололи полубогов, которые стали покидать поле битвы, убегая в десяти направлениях. Увидев на поле боя Всевышнего Господа Хришикешу, владыку чувств, свирепые демоны набросились на него с различным оружием в руках. Как только они атаковали Господа, державшего меч, диск и палицу, Он пронзил все их члены Своими острыми ядовитыми стрелами. Много сотен демонов погибли от руки Господа.

В конце концов с Господом стал сражаться Мура, глава демонов. Мура пользовался магической силой, обезвреживая любое оружие, выпущенное Всевышним Господом Хришикешей. Демон воспринимал удары оружия как прикосновение цветов. Когда Господь не смог победить демона даже разными видами оружия — метательным и тем, которое держат — Он став сражаться голыми руками, столь же твердыми, как обитые железом палицы. Господь боролся с Мурой тысячу небесных лет, а затем, как бы устав, отправился в Бадарикашрама. Здесь Господь Йогешвара, величайший из всех Йогов, Господь Вселенной, вошел для отдыха в очень красивую пещеру, называемую Химавати. О Дхананджая, завоеватель богатства, эта пещера имела размеры в девяносто шесть миль и только один вход. От страха, а также чтобы поспать, Я зашел туда. Великая битва, конечно же, очень утомила Меня. Демон последовал за мной в пещеру и, увидев Меня спящим, подумал в сердце своем: "Сегодня я уничтожу Хари, убийцу всех демонов".

Пока злонамеренный Мура строил эти планы, из Моего тела, ослепительно сияя, изошла юная девушка. Мура увидел, что она снаряжена различным сверкающим оружием и готова к сражению. Вызванный этой женщиной на бой, Мура приготовился и стал сражаться с ней, но очень удивился тому, что она не уступает ему в сражении. Царь демонов сказал: "Кто создал эту гневную, грозную девушку, так мощно, подобно удару молнии, сражающуюся со мной?" Сказав это, демон продолжил сражаться.

Внезапно эта лучезарная богиня вдребезги разбила все оружие Муры и в одно мгновение лишила его колесницы. Он бросился на нее с голыми руками, но увидев это, она гневно снесла ему голову. Поверженный демон упал на землю и отправился в обитель Ямараджи, Паталу, подземную область, где находят отдых от страха и несчастий враги Господа.

Когда Всевышний Господь проснулся, он увидел поверженного демона и девушку, склонившуюся пред ним со сложенными ладонями. Его лицо выражало изумление; Господь Вселенной сказал: "Кто убил этого злобного демона? Он легко победил всех полубогов, гандхарвов, даже самого Индру вместе с марутами, спутниками Индры, а также нагов (змиев), правителей низших планет. Он победил даже Меня, заставив спрятаться от сражения в этой пещере. Кто так милостиво защитил Меня, после того, как Я убежал с поля битвы, чтобы поспать в этой пещере?"

Девушка ответила: "Это я убила демона, явившись из Твоего трансцендентного тела. О Господь Хари, увидев Тебя спящим, он, конечно же, захотел убить Тебя. Понимая намерения этой занозы трех миров, я убила злобного негодяя и избавила от страха всех полубогов. Я — Твоя великая Маха-Шакти. Твоя внутренняя энергия, порождающая страх в сердцах Твоих врагов. Чтобы защитить три мира, я убила этого демона, ужасающего всю вселенную. О Господь, пожалуйста, скажи, почему Ты удивился, увидев этого демона убитым?" Всевышний Господь сказал: "О безгрешная, Я очень доволен, что ты убила этого царя демонов. Ты даровала полубогам счастье, процветание и все блага. Так как ты принесла наслаждение всем полубогам в трех мирах, Я очень доволен тобой. О благая, проси у Меня, чего хочешь. Несомненно, Я дам тебе это".

Девушка сказала: "О Господь, если Ты доволен мной и хочешь меня наградить, дай мне силу освобождать от величайших грехов тех, кто постится в этот день. Я хочу, чтобы половина блага от поста достигалась теми, кто ест один раз вечером (избегая зерна и бобов) или в полдень. Также пускай тот, кто, контролируя свои чувства, строго соблюдает полный пост в день моего явления, на один миллиард калп (5) вернется в обитель Господа Вишну, испытав в этом мире все виды наслаждений. Такое благословение я хочу получить по Твоей милости, мой Господь. О Господь Джанардана, пожалуйста, даруй соблюдающему полный пост, а также принимающему пищу только раз вечером или в полдень, религиозное отношение, богатство и, наконец, освобождение".

Всевышний Господь сказал: "О самая достойная женщина, да будет так. В этом мире все Мои преданные будут поститься в твой день, прославившись этим в трех мирах, и, в конце концов, придут ко мне и останутся в Моей обители. Так как ты, Моя трансцендентная энергия, явилась на одиннадцатый день убывающей луны, тебя будут звать Экадаши. Если кто-то постится в экадаши, Я сожгу все его грехи и дарую ему Свою трансцендентную обитель.

Мне наиболее дороги следующие дни полной и новой луны: тртийа (третий день), аштами (восьмой день), навами (девятый день), чатурдаши (четырнадцатый день), и, в особенности, экадаши (одиннадцатый день). Благо от поста в экадаши превосходит результаты всех других постов, путешествий в места паломничества и даже раздачи милостыни брахманам. Воистину говорю тебе — это так". Даровав девушке Свое благословение, Всевышний Господь внезапно исчез, с того времени день экадаши стал самым благоприятным и прославленным во всей вселенной. О Арджуна, если человек строго соблюдает экадаши, я убью всех его врагов и дарую ему высшую обитель. Несомненно, Я устраню все препятствия с пути духовного совершенства того, кто любым из предписанных способов соблюдает этот великий день, и дарую ему совершенство жизни.

Итак, о сын Притхи, я описал тебе возникновение экадаши. Один этот день уничтожает все грехи. Несомненно, это самый благоприятный день для разрушения всех грехов, и он возник на благо каждого в этой вселенной, даровав все совершенства.

Не надо делать различия между экадаши прибывающей и убывающей луны; должны соблюдаться оба, о Партха, и не надо считать их отличными от маха-двадаши. Каждый, кто постится в экадаши, должен считать эти два экадаши тождественными, ибо они содержат те же титхи.

Каждый, соблюдающий полный пост в экадаши, следующий правилам и предписаниям, достигнет высшей обители Господа Вишну, путешествующего на Гаруде. Слава тем, кто предался Господу Вишну, путешествующему на Гаруде. Слава тем, кто предался Господу Вишну и постоянно постигает величие экадаши. Давший обет ничего не есть в экадаши и вкушать пищу лишь на следующий день, достигает того же блага, что и совершающий жертвоприношение коня. В этом нет сомнения.

В двадаши, следующий день после экадаши, надо молиться: "О Пундарикакша, о лотосоокий Господь, теперь я буду есть. Пожалуйста, защити меня". Сказав это, мудрый преданный должен предложить лотосным стопам Господа цветы и воду и, трижды воспевая восьмислоговую мантру, просить Господа принять пищу. Если преданный хочет достичь результата поста, ему надо выпить воды, взятой из освященного сосуда, в котором вода подносилась лотосным стопам Господа.

В двадаши надо избегать: спать днем, есть в чужих домах, есть больше одного раза, заниматься сексом, есть мед, есть из бронзовой посуды, есть урад дал, растирать тело маслом. В двадаши преданный должен отказаться от этих восьми действий. Если в этот день он хочет говорить с отверженными, ему нужно очиститься, съев лист Туласи или плод амалаки. О лучший из царей, с полудня в экадаши до рассвета в двадаши надо быть занятым совершением омовения, поклонением Господу, выполнением преданного служения, включая раздачу милостыни и совершение огненных жертвоприношений. Если кто-то находится в трудных обстоятельствах и не может в двадаши правильно прервать пост, то можно прервать его, выпив воды; после этого не будет ошибкой вновь поесть.

Преданный Господа Вишну, день и ночь слушающий дающие все блага рассказы о Господе из уст чистого преданного, поднимется на планету Господа и проживет там десять миллионов кальп. И тот, кто слышал хотя бы одно предложение, повествующее о величии экадаши, свободен от последствий даже таких грехов, как убийство брахмана. В этом нет сомнения. Никогда не будет лучшего пути поклонения Господу Вишну, чем соблюдение поста в экадаши".

Так заканчивается повествование о славе Маргаширша-Кришна экадаши, или Утпанна экадаши, из Бхавишья-уттара Пураны.

Примечания:

1. В ведической цивилизации запрещается наслаждаться сексом с дочерью, матерью, сестрой, невесткой и всеми остальными родственницами.

2. В "Махабхарате" говорится: "аннадау джаладаш чайва атураш ча чикитсаках / тривидхам сваргам айати вина Йагвена бхаратах – О Бхарата, дающий поесть хлеба, попить воды, лекарство и лекарскую помощь нуждающемуся, попадает на небо без совершения каких-либо жертвоприношений".

3. Амара-коша называет следующие имена восьми васу: Дхара, Дхрува, Сома, Аха, Анила, Нала, Пратьюша и Прабхава.

4. Конечно же, Всевышний Господь не может испугаться или устать. Это часть Его игры, в которой явилась Экадаши-деви.

5. Одна калпа, составляющая 12 часов Господа Брахмы, длится 4 320 000 000 лет. Так как Господь Кришна говорит в Бхагавад-гите [8.21]: "Достигший Моей обители никогда не возвращается в материальный мир", — следует понимать, что в течение миллиарда калп жизни преданного в обители Господа Вишну, он будет совершать преданное служение и таким образом станет достоин остаться там навсегда.

6. Некоторые из многих дней поста ведического календаря:

\- Тртийа. Есть один тртийа, когда надо поститься. Этот день в светлой половине месяца ваисакха (апрель-май). В этот день надо поклоняться Верховному Брахману и совершать омовение в океане.

\- Лотами. Эти дни поста включают Кришна-Джанмаштами, Радхаштами и гопаштами, когда надо поститься до полуночи, полудня и захода солнца соответственно.

\- Навами включает Рама навами и Акшайа навами.

\- Чатурдаши. Эти дни поста включают Нрисимха Чатурдаши, Ананта Чатурдаши и Шива Чатурдаши.

\- Экадаши. Из всех дней поста экадаши наиболее дорог Господу Кришне. Тот, кто не может соблюдать все эти дни поста, достигнет блага каждого из них, просто соблюдая экадаши.

7. Тремя рекомендованными способами соблюдения экадаши являются: полный пост, прием пищи лишь вечером, прием пищи в любое другое время дня. Тот, кто ест, должен полностью избегать зерновых и бобовых.

8. Иногда, из разных астрономических соображений, экадаши должен соблюдаться на следующий день, двадаши. Этот маха-двадаши считается самым благоприятным.

9. Восьмислоговая мантра: ом намо нарайанайа.

10. См. 5.

11. Убийца брахмана, слушая о величии Утпанна экадаши освободится от последствий этого греха. Однако нельзя заранее думать, что можно убить брахмана и избежать наказания, просто слушая об этом Экадаши. Такое сознательное совершение греха отвратительно.

## Мокшада Экадаши

(Маргаширша шукла Экадаши)

Gaura paksha, Kesava (Margasirsa) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Вишну, владыка всего, о восторг трех миров, о Господь вселенной, о творец мира, о старейший, о лучший из всех существ, я почтительно склоняюсь перед тобой.

О Бог богов, для блага всех живых существ милостиво ответь на мои вопросы. Как называется экадаши светлой половины месяца Маргаширша, устраняющий все грехи? Как правильно соблюдать его и какому Божеству поклоняться в этот день? О Господь, пожалуйста, дай мне исчерпывавший ответ".

Господь Шри Кришна молвил: "О Юдхиштхира, твой вопрос очень благоприятен и принесет тебе славу. Так же, как раньше Я объяснил тебе ценнейший утпанна маха-двадаши (1), наступающий с темной половиной месяца маргаширша, день, когда из моего тела явилась Экадаши-деви, чтобы убить демона Муру, день, приносящий благо всему одушевленному и неодушевленному в трех мирах, — так же теперь Я объясню тебе экадаши светлой половины месяца маргаширша. Этот экадаши известен как мокшада, ибо он очищает искреннего преданного от всех последствий грехов и дарует ему освобождение. В этот день поклоняются Божеству Господа Дамодары. В полном сосредоточении надо поклоняться Ему, поднося благовония, светильник на гхи, цветы и Туласи манджари (бутоны цветка).

О лучший из царей, пожалуйста, выслушай, как Я поведаю тебе старую и благоприятную историю этого экадаши. Просто слушая эту историю, можно достичь блага, получаемого совершением жертвоприношения коня. Это освободит предков, матерей, сыновей и других родственников, попавших в ад, и даст им возможность войти в рай. Поэтому, о царь, внимательно слушай это повествование.

Это случилось в чудесном городе Чампаконагари, украшенном преданными вайшнавами. Лучший из святых царей, Махараджа Вайкханаса, правил в нем своими подданными, как своими сыновьями и дочерьми. Брахманы этого стольного града были опытны в четырех видах ведического знания. Праведный правитель однажды ночью во сне увидел отца, испытывающего мучения пыток на адских планетах. Царь исполнился сострадания и проливал слезы. Следующим утром Махараджа Вайкханаса рассказал свой сон собранию дваждырожденных брахманов. "О брахманы, — сказал царь, — прошлой ночью во сне я увидел отца, страдающего на адских планетах. Он кричал: "О сын. Освободи меня от мук ада!" Я потерял покой и даже это чудесное царство стало невыносимо мне. Даже мои кони, слоны, колесницы не милы мне, и огромное богатство вовсе не радует меня. О лучшие из брахманов, с тех пор, как я увидел мучения отца в пытках ада, все, даже жена и сыновья, стало для меня источником несчастья. Куда мне пойти и что мне сделать, о брахманы, чтобы облегчить его страдания? Мое тело пылает огнем и горем! Пожалуйста, поведайте мне, какую милостыню надо мне раздать, каким образом поститься, какую аскезу или глубокую медитацию предпринять, чтобы освободить отца от агонии и дать моим предкам освобождение. О лучшие из брахманов, какой смысл в существовании могущественного сына, если его отец вынужден страдать на адских планетах? Воистину, жизнь такого сына полностью бесполезна!"

Дваждырожденные брахманы ответили: "О царь, в горном лесу недалеко отсюда есть ашрам, в котором живет великий святой Парвата Муни. Иди к нему; он знает прошлое, настоящее и будущее каждого и, конечно же, может помочь тебе в твоем горе".

Выслушав этот совет, горюющий царь сразу же поднялся и направился в ашрам прославленного святого Парвата Муни. Ашрам был очень большим: в нем жило много ученых мудрецов, опытных в воспевании священных гимнов четырех Вед (2). Придя в святой ашрам, царь увидел Парвата Муни восседающим среди мудрецов подобно Господу Брахме, нерожденному творцу. Махараджа Вайкханаса выразил муни свое смиренное почтение, преклонив колени, а затем простершись ниц пред ним. После того, как царь сел, Парвата Муни спросил его о благополучии семи составляющих обширного царства (3) Также муни спросил, свободно ли его царство от бед, умиротворены ли жители и счастливы. Отвечая, царь сказал: "Твоей милостью, о прославленный мудрец, все семь составляющих моего царства находятся в благополучии. Однако недавно появилась проблема, и, чтобы решить ее, я пришел за советом к тебе, о брахман".

Затем Парвата Муни, лучший из всех святых, закрыл глаза и медитировал на прошлое, настоящее ибудущее царя. Спустя некоторое время он открыл глаза и сказал: "Твой отец страдает в результате великого греха, и я нашел причину. В своей предыдущей жизни он поссорился с женой, сексуально наслаждаясь ею в период менструации. Она пыталась остановить его, крича: "Помогите! О муж, пожалуйста, не беспокой меня в период месячных!" Однако он не оставил ее. Из-за этого тяжкого греха твой отец пал в ад".

Тогда царь Вайкханаса сказал: "О величайший из мудрецов, каким постом или пожертвованием могу я освободить своего дорогого отца из этих условий? Пожалуйста, поведай мне, как я могу устранить бремя последствий его грехов, которые являются великой преградой на его пути к окончательному освобождению". Парвата Муни ответил: "В светлой половине месяца маргаширша есть экадаши, называемый Мокшада. Если ты строго, в полном посте, соблюдаешь этот священный день, а полученное благо передашь своему страдающему отцу, он избавится от страданий и тотчас освободится".

Выслушав это, Махараджа Вайкханаса сердечно поблагодарил святого и возвратился в свой дворец. О Юдхиштхира, когда наступила светлая часть месяца маргаширша, исполненный веры Махараджа Вайкханаса совершенным образом соблюдал пост в экадаши вместе с женой, детьми и другими родственниками. Он послушно передал полученное от поста благо отцу. Когда он сделал это, с небес посыпались чудесные цветы. Отец царя, восхваляемый и сопровождаемый посланниками полубогов отправился на небо. Минуя сына, отец сказал царю: "Мой дорогой сын, да будут с тобой все блага!" Впоследствии он достиг райского царства (4).

О сын Панду, тот, кто строго соблюдает священный Мокшада экадаши, следуя установленным правилам и предписаниям, достигнет после смерти полного и совершенного освобождения. Нет лучшего дня поста, чем этот экадаши двух светлых недель месяца маргаширша, о Юдхиштхира, это кристально-чистый и безгрешный день. Искренне соблюдающий этот пост в экадаши, который подобен чинтамани (драгоценному камню, исполняющему все желания), получит особое, трудно оценимое благо. Этот день может поднять на небесные планеты и дальше к совершенному освобождению.

Так заканчивается повествование о славе Маргаширша-шукла экадаши или Мокшада экадаши, взятое из Брахманда Пураны.

Примечания:

1. Когда экадаши попадает на двадаши, преданные продолжают называть его экадаши.

2. Четыре Веды: Сама, Яджур, Риг и Атхарва.

3. Семью составляющими владения царства являются: сам царь, его советники; казна; военные силы; союзники, брахманы и жертвоприношения, совершаемые в его царстве; потребности его подчиненных.

4. Если человек соблюдает пост в экадаши для умершего отца, страдающего в аду, то полученное благо дает предку возможность покинуть ад и достичь райского царства, где он может практиковать преданное служение Кришне или Вишну и вернуться обратно к Богу. Но соблюдающий экадаши для своего духовного продвижения, сам приходит к Богу, никогда не возвращаясь в этот материальный мир.

## Сапхала Экадаши

(Пауша Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Narayana (Pusya) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Шри Кришна, как называется экадаши темной половины месяца Пауша (декабрь-январь)? Как соблюдать его и какому Божеству поклоняться в этот день? Пожалуйста, поведай мне это, о Джанардана".

Всевышний Господь молвил: "О лучший из царей, так как ты хочешь слушать, Я полностью опишу тебе славу Пауша-Кришна экадаши.

Я не так доволен жертвоприношениями или пожертвованиями, как соблюдением Моими преданными полного поста в экадаши. Поэтому, по мере сил, надо поститься в экадаши, день Господа Хари. О Юдхиштхира, в полном сосредоточении слушай славу Пауша-Кришна экадаши, который выпадает на двадаши. Как Я объяснил раньше, не надо делать различия между многими экадаши. О царь, на благо всего человечества Я опишу сейчас тебе способ соблюдения Пауша-Кришна экадаши. Пауша-Кришна экадаши известен также как Сапхала-экадаши. В этот день надо поклоняться Господу Нараяне, он является его правящим Божеством. Надо следовать описанным раньше способам поста. Как среди змеев лучший — Шеша-нага, среди пернатых — Гаруда, из жертвоприношений наилучшее Ашвамедха-ягья, а из рек наилучшая — Мать Ганга, среди богов — Господь Вишну величайший, а из дваждырожденных брахманы лучшие, так из всех дней экадаши — лучший. О первый из царей, рожденный в династии Бхараты, тот, кто строго соблюдает экадаши, становится очень дорог Мне, и, конечно же, всячески почитаем Мною. Выслушай сейчас, как Я опишу процесс соблюдения Сапхала экадаши.

В Сапхала экадаши Мой преданный должен поклоняться Мне, предлагая свежие фрукты соответственно месту, времени и обстоятельствам, и медитировать на Меня как на всеблагую Высшую Личность. Он должен поднести Мне плод джамбира, гранат, бетель, кокосовый орех, гуаву орехи, гвоздику, манго и различные виды ароматических пряностей. Также он должен предложить Мне благовония и светильник на гхи. Так как предложение светильника в Сапхала экадаши особенно благоприятно, Преданный должен стараться бодрствовать всю ночь.

Сейчас, пожалуйста, выслушай с неослабным вниманием, каковы блага поста и всенощного бодрствования. О лучший из царей, ни одно жертвоприношение или паломничество не принесет блага, равного или превышающего благо от поста в Сапхала экадаши. Такой пост — особенно если бодрствовать всю ночь— даст искреннему преданному тот же результат, что и аскетическая практика на протяжении пяти тысяч лет. О лев среди царей, пожалуйста, слушай прославленную историю этого экадаши.

Это случилось в городе Чампавати, которым правил святой царь Махишмата. У него было четыре сына. Старший из них, Лумпака, всегда был занят очень греховной деятельностью — недозволенным сексом с чужими женами, азартными играми, постоянно общался с известными проститутками. Своими злонамеренными поступками он постепенно растратил богатство отца, царя Махишматы; также Лумпака стал критиковать полубогов и брахманов и каждый день поносил вайшнавов. В конце концов, царь Махишмата, видя состояние своего сына, изгнал его в лес. Лумпака был так греховен, а царь так гневен, что из страха перед ним даже сострадательные родственники не стали защищать Лумпаку.

Изумленный этой ссылкой Лумпака задумался: "Отец изгнал меня, и даже родственники не возражали. Что мне теперь делать?" Он строил греховный план: "Под покровом тьмы я проникну в город и похищу его сокровища. Днем я буду оставаться в лесу, а ночью вернусь в город". Думая так, он вошел в темный лес. Днем он убивал многих животных, а ночью воровал в городе ценности. Горожане несколько раз арестовывали его, но из страха перед царем они оставили его в покое. Они решили, что царевич из-за грехов прежних рождений потерял свои царские достоинства и действует так греховно.

Хотя Лумпака был мясоедом, он каждый день ел также и фрукты. Случилось так, что он жил под баньяновым деревом, которое очень дорого Господу Васудеве. Многие поклонялись этому дереву как богу всех растений в лесу. В то время, как Лумпака совершал столько греховных и недостойных поступков, наступил Сапхала экадаши. Накануне экадаши он провел всю ночь без сна, т.к. воздух был холодным, а его одеяло — тонким. Холод не только украл у него покой, но и почти убил его. Когда взошло солнце, он стучал зубами и находился почти в коматозном состоянии. Все утро того дня, экадаши, он не мог выйти из оцепенения.

Когда наступил полдень Сапхала экадаши, грешник Лумпака встал и смог покинуть свое место под баньяновым деревом. Но с каждым шагом он спотыкался. Он шел по лесу медленно и неуверенно, подобно хромому, страдая от голода и жажды. Лумпака был так слаб, что не смог в тот день убить ни одного животного. Это заставило его собрать кое-какие фрукты, упавшие на землю. Когда он вернулся к баньяновому дереву, солнце садилось. Положив фрукты рядом с собой на землю, Лумпака запричитал: "О горе мне! Что мне делать? Дорогой отец, что стало со мной? О Шри Хари, пожалуйста, будь милостив ко мне и прими эти фрукты!" Он был вынужден вновь провести всю ночь без сна, но тем временем Верховная Личность Бога, Мадхусудана, остался доволен подношением лесных плодов Лумпакой и принял их. Помимо воли Лумпака провел экадаши в полном посте, и это позволило ему без дополнительных препятствий вновь обрести царство.

Выслушай, О Юдхиштхира, что случилось с сыном царя Махишматы, когда лишь часть полученного блага пустила росток в его сердце.

На следующий день, когда взошло прекрасное солнце, перед Лумпакой появился дивный конь и остановился возле него. Одновременно с чистого неба внезапно донесся голос: "Этот конь твой, Лумпака. Оседлай его и немедленно отправляйся навестить свою семью! О сын царя Махишматы, милостью Господа Васудевы и благодаря соблюдению тобой Сапхала экадаши, твое царство без дальнейших помех вернется к тебе. Таково благословение, полученное тобой соблюдением поста в этот благоприятный день. Сейчас иди к отцу и займи свое законное место в династии".

Выслушав эти божественные слова, Лумпака вскочил на коня и поскакал в город Чампавати. Благодаря соблюдению Сапхала экадаши, он стал лучшим царевичем, чем раньше, и смог погрузить свой ум в лотосные стопы Верховной Личности Бога, Хари. Иначе говоря, он стал Моим чистым преданным.

Лумпака выразил отцу, царю Махишмате, свое смиренное почтение и принял обязанности царевича. Видя своего сына с вайшнавскими украшениями и тилакой, царь Махишмата дал ему царство и Лумпака беспрепятственно правил много-много лет. Каждый раз, когда наступал экадаши, он поклонялся Всевышнему Господу с великой преданностью. По милости Шри Кришны он получил чудесную жену и замечательного сына.

В старости он передал царство сыну — точно так же, как получил его от своего отца — а сам отправился в лес, служить Всевышнему Господу, управляя умом и чувствами. Очистившись от всех материальных желаний, он оставил тело и вернулся домой, обратно к Богу, заняв место у лотосных стоп Господа Шри Кришны.

О Юдхиштхира, тот, кто обращается ко Мне, как Лумпака, полностью освободится от тревог и сожалений. Несомненно, каждый, кто правильно соблюдает этот великий Сапхала экадаши, — пусть даже ненамеренно, подобно Лумпаке, — будет прославляем в этом мире. Он полностью освободится от смерти и возвратится на Вайкунтху, в этом нет сомнения. Кроме того, тот, кто просто слушает прославление Сапхала Экадаши, получит ту же награду, что и совершающий Раджасуйя-ягью, и, по крайней мере, попадает в следующем рождении на райские планеты".

Так заканчивается повествование о славе Пауша-Кришна экадаши, или Сапхала-экадаши, взятое из Бхавишья-уттара Пураны.

## Путрада Экадаши

(Пауша шукла Экадаши)

Gaura paksha, Narayana (Pusya) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Господь, Ты так чудесно описал славу благословенного Сапхала экадаши, приходящего в темной половине месяца Пауша (декабрь-январь). Теперь же, пожалуйста, будь милостив ко мне и опиши экадаши светлой половины этого месяца. Как он называется и какому Божеству надо поклоняться в этот день? О Пурушоттама, О Хришикеша, пожалуйста, поведай также мне как доставить удовлетворение Тебе в этот день".

Господь Шри Кришна ответил: "О царь, для блага всех людей я расскажу тебе, как соблюдать пост в Пауша-шукла экадаши.

Как Я объяснил раньше, в экадаши каждый должен придерживаться правил и предписаний, это касается также и экадаши, именуемого Путрада, который разрушает все грехи и поднимает в духовную обитель. В этот экадаши поклоняются Шри Нараяне, всевышнему Господу и изначальной личности. Он исполняет все желания Своих искренних преданных и дарует им полное совершенство. Поэтому в трех мирах среди движущихся и неподвижных существ нет лучшей личности, чем Господь Нараяна. О царь, сейчас Я поведаю тебе историю Путрада экадаши, который устраняет все грехи и делает человека прославленным и ученым.

Это было в царстве Бхадравати, которым правил царь Сукутуман. Его царицей была достойная Шайбья. Так как у него не было сына, он долгое время пребывал в беспокойстве, думая: "Если у меня нет сына, кто продолжит мою династию?" Таким образом, в религиозном умонастроении, он долго размышлял: "Куда мне пойти? Что мне делать? Как получить сына?" Ничто не радовало царя Сукутумана в его царстве, и вскоре он стал проводить все больше и больше времени вне дворца и жены, уныло размышляя только о том, как получить сына.

Итак, и царь Сукутуман, и царица Шайбья пребывали в великом беспокойстве. Даже когда они предлагали тарпану (подношение воды предкам), их семейное несчастье заставляло воспринимать ее столь же непригодной для питья, как кипящая вода. Они думали о том, что у них нет потомков, которые предлагали бы им тарпану, когда они умрут. Царь и царица особенно огорчались, узнав, что их предки тревожатся тем, что вскоре некому будет предлагать им тарпану.

Узнав о несчастии своих предков, царь и царица страдали все больше и больше. Ни министры, ни друзья, ни даже любимые люди не могли их утешить. Царю были не милы ни слоны, ни кони, ни пехота; в конце концов он стал практически бездеятельным и беспомощным.

Царь думал: "Говорят, что без сына брак бесполезен. И сердце, и великолепный дом семейного человека, не имеющего сына, остаются пустыми и жалкими. Лишенный сына, он не может отдать долг предкам, полубогам и другим людям. Поэтому каждый семейный человек должен стараться иметь сына. Так он станет прославляем в мире, а впоследствии достигнет небесной обители. Сын – доказательство благочестивой деятельности, совершаемой человеком в сотне прошлых жизней: такой человек получает долгую жизнь в этом мире, хорошее здоровье и достаток. Обретение в этой жизни сыновей и внуков свидетельствует о поклонении в прошлом Господу Вишну, Верховной Личности Бога. Великое благословение сыновьями, богатством и острым умом можно получить лишь поклонением Всевышнему Господу, Шри Кришне. Так я считаю".

Думая так, царь не находил покоя. Он пребывал в беспокойстве день и ночь с утра до вечера. С самого вечера, когда он ложился спать, и до восхода солнца, его сон был полон великого беспокойства. Непрерывно страдая от тревоги и беспокойства, царь Сукутуман решил было самоубийством положить конец страданиям. Но осознав, что самоубийство ведет к последующему рождению в адских условиях, он отбросил эту мысль. Видя, что всепоглощающим беспокойством он постепенно разрушает себя, царь оседлал коня и один поехал в густой лес. Никто во дворце, даже священники и брахманы, не знали, куда он отправился.

В том лесу, населенном птицами, оленями и другими зверями, царь Сукутуман бесцельно бродил, замечая различные деревья и кусты: фиги, плоды бела; финики, пальмы, бакулу, саптапарну, тиндуку и тилаку, а также деревья шалы, талы, тамады, сарлы, хинготы, арджуны, лабхеры, бахеды, саллаки, каронды, паталы, кхайры, шаки и палаши. Все было чудесно украшено плодами и цветами. Он близко видел оленя, тигров, дикого кабана, львов, обезьян, змей, огромных слонов, слоних со слонятами и четырехбивневых слонов с супругами. Там были коровы, шакалы, кролики, леопарды и бегемоты. Видя всех этих зверей, окруженных самками и отпрысками, царь вспомнил свой зверинец, особенно дворцовых слонов, и так опечалился, что рассеянно подошел очень близко к зверям.

Вдруг царь услышал вдалеке завывание шакала. Испугавшись, он стал бродить вокруг, озираясь по сторонам. Вскоре настал полдень и царь начал уставать. Его измучили голод и жажда. Он подумал: "Какой грех мог я совершить, что сейчас я вынужден так страдать от горящего и пересохшего горла? Я угождал полубогам многочисленными огненными жертвоприношениями и богатым преданным служением. Я приносил из милости много даров и очень вкусных лакомств всем достойным брахманам. И я заботился о своих подданных, как о своих собственных детях. Почему я так страдаю? Какой неизвестный греховный поступок стал мучить меня на этом ужасном пути'".

Погруженный в эти мысли, царь Сукутуман брел вперед и, возможно, благодаря своим благочестивым поступкам он натолкнулся на красивый пруд, который был похож на знаменитое озеро Макасаровара. Он был заполнен обитателями, включая крокодилов и множество разнообразных рыб, и украшен лилиями. Прекрасные лотосы распустились на солнце; лебеди, журавли и утки счастливо плавали в воде. Поблизости было множество привлекательных ашрамов, где жило много святых и мудрецов, которые выполняли желания всякого. Они желали добра каждому человеку. Когда царь увидел все это, его правая рука и глаз начали трепетать, — знак того, что должно произойти что-нибудь благоприятное. Как только царь сошел со своего коня и встал перед мудрецами, сидевшими на берегу пруда, он увидел, что они воспевали святые имена Бога на четках. Царь почтительно поклонился и, соединив ладони, прославил их. Он был очень рад находиться в их обществе. Предложив поклоны, царь представился им; мудрецы сказали: "Мы очень рады тебе, о царь. Пожалуйста, скажи нам, почему ты пришел сюда? Что у тебя на душе? Скажи нам, чего ты хочешь?"

Царь отвечал: "О великие мудрецы, кто вы? Как зовут вас, О святые? Почему вы пришли в это прекрасное место? Пожалуйста, скажите мне что-нибудь".

Мудрецы отвечали: "О царь, мы Вишведевы (1). Мы пришли сюда, к этому прелестному пруду, чтобы искупаться. Через пять дней наступит месяц магха, а сегодня известный Путрада экадаши. Тот, кто желает сына, должен строго соблюдать этот экадаши".

Царь сказал: "Я очень хочу иметь сына (2). Пожалуйста, великие мудрецы, будьте так добры, подарите мне хорошего сына".

"Истинное значение Путрады, — отвечали мудрецы, — в том, что он дает сына. Итак, пожалуйста, полностью соблюдай пост в этот день экадаши. Если ты будешь делать это, тогда с нашего благословения — и по милости Господа Кешавы — ты, несомненно, получишь сына".

По совету Вишведевов царь соблюдал этот благоприятный пост в день Путрада экадаши согласно всем установленным правилам и предписаниям, а на двадаши, прервав пост, он вновь и вновь почтительно предлагал свои поклоны всем мудрецам.

Вскоре после того, как Сукутуман вернулся в свой дворец, царица Шайбья забеременела, и точно так, как предсказали Вишведевы, у них родился солнцеликий, прекрасный сын. В свое время он стал известен как принц-герой, и царь с радостью оказал своему благородному сыну милость, сделав его своим наследником. Сын Сукутумана очень добросовестно заботился о своих подданных, словно они были его собственными детьми. Итак, О Юдхиштхира, тому, кто хочет исполнения желаний, следует строго соблюдать Путрада экадаши. Тот, кто, находясь на этой планете, строго соблюдает этот экадаши, несомненно, получит сына, и после смерти он достигнет освобождения. Всякий, кто хотя бы читает или слушает о славе Путрада экадаши, получит благо, равное жертвоприношению коня. То, что я объяснил тебе, является благом для всего человечества.

Так заканчивается повествование о славе Паушашукла экадаши, или Путрада экадаши, из Бхавишья Пураны.

Примечания:

1. Десять Вишведевов, сыновей Вишвы: Васу, Сатья, Краду, Дакша, Кала, Кама, Дхрити, Пурурава, Мадрава и Куру.

2. Слово "сын" на санскрите путра. "Пу" — название части ада, а "трайа" - означает "избавлять". Таким образом, слово "путра" означает "тот, кто избавляет от ада под названием Пу". Поэтому каждому женатому человеку следует производить на свет самое меньшее одного сына и должным образом воспитать его; тогда отец будет освобожден от адских условий жизни. Но это предписание не относится к истинным преданным Господа Вишну или Кришны, так как Господь становится их сыном, отцом и матерью. Дальше Чанакйа Пандита говорит:

"Истина — это моя мать, знания — мой отец, мой профессиональный долг — это мой брат, спокойствие — моя жена, а всепрощение — мой сын. Эти шестеро — члены моей семьи". Среди двадцати шести главных свойств поклоняющихся Господу всепрощение – самое важное. Поэтому преданному следует всеми силами стараться развивать это качество. Здесь Чанакйа говорит: "Всепрощение – мой сын", — и таким образом преданный Господа, даже если он живет в отречении, может соблюдать Путрада экадаши и молить об обретении такого "сына".

## Шат-Тила Экадаши

(Магха Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Madhava (Magha) masa

Далбья Риши сказал Пуластье Муни: "Когда душа соприкасается с материальной энергией, она немедленно начинает совершать такие греховные поступки, как воровство, убийство и недозволенный секс. Она может совершить много других греховных поступков, даже таких, как убийство брахмана. О безупречнейший, пожалуйста, скажи мне, как эти несчастные души могут избежать наказания, будучи посланы в адские части мироздания. Пожалуйста, поведай мне, как, давая даже малую милостыню, человек может легко стать свободным от своих грехов".

Пуластья Муни ответил: "О счастливый, ты задал мне хороший и сокровенный вопрос, на который даже Брахма, Вишну, Шива или Индра не смогут ответить. Пожалуйста, очень внимательно выслушай мой ответ.

С приходом месяца Магха (январь-февраль), следует омыться, тщательно контролировать свои чувства, отказавшись от таких страстей, как гнев, гордость, зависть, придирчивость и жадность, и медитировать на Верховную Личность Бога, Господа Шри Кришну. Затем нужно собрать немного коровьего навоза до того, как он соприкоснется с землей, смешать его с семенами кунжута и хлопком, образуя 108 шаров. Это следует сделать в день, когда появится созвездие Пурвашадха-накшатра. Затем следует соблюдать правила и предписания экадаши, которые я сейчас объясню тебе.

После омовения человеку, который намеревается соблюдать экадаши, нужно поклониться Верховному Господу. Во время молитвы Господу Кришне, воспевая его имена, следует обещать строго соблюдать этот экадаши. Ему следует бодрствовать всю ночь и совершить хому. Затем преданный должен совершить арати Господу — который в Своих руках держит раковину, диск, булаву и т. д., — предлагая ему сандаловую пасту, благовония, камфару, яркий светильник на гхи и чудесно приготовленную пищу. Затем преданному следует положить в священный огонь 108 шариков коровьего навоза, смешанного с семенами кунжута и хлопком, воспевая в это время Святые имена Верховного Господа, Кришны. В продолжение всего дня и ночи он должен, как обычно, строго соблюдать экадаши, полностью воздерживаясь от зерна и бобов. В этом случае ему нужно предложить Господу тыкву, кокос и гуаву. Если же этих продуктов не имеется, можно заменить их орехами бетеля.

Преданному следует молиться Господу Джанардане, покровителю всех живых существ: "О Господь Шри Кришна, Ты самая милосердная Личность Бога и освободитель всех падших душ. О Господь, мы упали в океан материального существования. Пожалуйста, будь милостив к нам. О лотосоокий Бог, пожалуйста, прими наши самые смиренные и почтительные поклоны. О покровитель мира, мы снова и снова предлагаем свое почтение. О Верховный Дух, о Всевышний, о прародитель всех наших предков, просим Тебя и Твою вечную супругу, Шримати Лакшми-деви, благосклонно принять это смиренное подношение".

Затем преданный должен постараться доставить удовольствие квалифицированному брахману, поднеся ему с теплыми приветствиями полный сосуд воды, зонтик, пару туфель и платье, прося его о благословении, благодаря которому можно развить чистую любовь к Кришне. Если позволяет положение, можно также пожертвовать такому брахману черную корову, особенно тому, кто очень сведущ во всех наставлениях ведических писаний. Также надо поднести ему полный сосуд зерен кунжута.

О Великий Далбья Муни, черные кунжутовые зерна особенно подходят для предписанного поклонения и огненных жертвоприношений, тогда как белые и коричневые зерна кунжута предназначены в пищу квалифицированным брахманам. Тот, кто в священный Шат-тила экадаши жертвует оба вида этих зерен, поднимается на небесные планеты, где будет пребывать столько тысяч лет, сколько зерен принесли бы пожертвованные семена, если бы их посеяли и они принесли плоды.

В этот экадаши преданный должен совершить омовение в воде, смешанной с зернами кунжута, нанести на тело кунжутовую пасту, предложить зерна кунжута в жертвоприношении, есть кунжутовые зерна, раздавать зерна кунжута как милостыню и принимать пожертвование в виде зерен кунжута. Это шесть (шат) путей использования кунжутовых зерен (тила) для духовного очищения в этот экадаши. Поэтому он назван Шат-тила экадаши.

Великий Деварши Нарададжи однажды спросил Верховную Личность Бога, Шри Кришну: "О мощновооруженный Господь, о Милостивый к Своим любящим преданным, пожалуйста, о Ядава, милостиво поведай мне результаты, достигаемые соблюдением Шат-тила экадаши".

Господь Шри Кришна ответил: "О лучший из дваждырожденных, я расскажу тебе историю, свидетелем которой был Сам. Много лет тому назад здесь жила старая женщина-брахман, которая управляя своими чувствами, ежедневно поклонялась Мне. Исполненная веры, она много постилась, особенно в специальные дни почитания Меня, и служила Мне с полной преданностью, без каких-либо личных мотивов. Из-за суровых постов она стала совсем слабой и худой. Она раздавала милостыню брахманам, юным девушкам и даже собиралась пожертвовать свой дом. О лучший из брахманов, хотя эта духовная женщина милостиво раздавала пожертвования достойным людям, странной особенностью ее аскезы было то, что она никогда не давала пищи брахманам и полубогам.

Я подумал о таком любопытном упущении: "Эта замечательная женщина очищает себя постом при любой благоприятной возможности, поклоняясь Мне с неотступной преданностью. Поэтому она конечно же достойна войти в Мою обитель, недостижимую для обычных людей. Чтоб проверить ее, Я спустился на эту планету, приняв облик последователя Господа Шивы: с гирляндой из черепов вокруг Своей шеи и кружкой для подаяния в руке.

Когда Я приблизился к ней, она спросила: "О почтенный, скажи мне правдиво, зачем ты пришел ко мне".

Я ответил: "О прекрасная, я пришел получить немного священной милостыни", — после чего она гневно бросила в Мою кружку твердый кусок грязи!

О Нарада, Я просто повернулся и отправился обратно в Свою обитель, удивленный странным смешением в этой чудесной брахмини большого великодушия и скупости.

В конце концов эта аскетичная женщина достигла духовного мира в своем теле — так велики были ее усилия в посте и пожертвованиях. И, так как она предложила Мне кусок грязи, Я превратил его в чудесный дом. Однако, о Нарададжи, в этом особенном доме совсем не было съедобного зерна, так же, как мебели и украшений; войдя в него, она обнаружила только пустое здание. Поэтому она пришла ко Мне и сказала в великом гневе: "Я многократно постилась при стольких благоприятных возможностях, сделав свое тело слабым и худым, столько поклонялась и молилась Тебе, владыке и защитнику всех вселенных. Однако, несмотря на это, в моем новом доме не видно ни пищи, ни богатства, о Джанардана. Почему?"(1)

Я ответил: "Пожалуйста, вернись в свой дом. Немного позже жены полубогов нанесут тебе визит, из любопытства желая посмотреть на новоприбывшую, но не открывай им дверь, пока они не опишут тебе славу и важность Шат-тила экадаши".

Выслушав это, она возвратилась домой. Вскоре пришли жены полубогов и хором сказали: "О прекрасная, мы пришли на даршану к тебе. Благая, пожалуйста, открой дверь и дай нам увидеть тебя".

Женщина ответила: "О драгоценнейшие, если вы хотите, чтобы я открыла дверь, опишите мне благо, достигаемое соблюдением священного поста в Шат-тила экадаши". Но ни одна из жен не отозвалась. Однако позже они вернулись к дому и одна из них хорошо объяснила возвышенную природу этого священного экадаши. Когда же женщина открыла дверь, они увидели, что она не полубог, не гандхарви, не демоница и даже не нагапатни. Она была просто обычной женщиной.

После этого женщина соблюдала так, как ей описали, Шат-тила экадаши, который одновременно дарует и материальное наслаждение и освобождение. И в конце концов, она получила в свой дом ожидаемую мебель и зерно. Кроме того, ее обычное материальное тело превратилось в чудесное духовное тело, имеющее прекрасные черты. Так, по милости Шат-тила экадаши, и женщина, и ее новый дом в духовном мире стали дивно сиять и сверкать золотом, серебром, жемчугом и бриллиантами.

О Нарададжи, человек не должен соблюдать экадаши на показ, из жадности, надеясь достичь благ нечестно. Он просто должен бескорыстно жертвовать зерна кунжута, одежду и пищу, согласно своим возможностям. Действуя так, он обретет из рождения в рождение хорошее здоровье и возвышенное духовное сознание (2). В конце концов он насладится освобождением и возвращением в высшую обитель Господа. Таково мое мнение, о лучший из полубогов".

"О Далбья Муни, — закончил Пуластья риши, — Того, кто с великой верой правильно соблюдает чудесный Шат-тила экадаши, не затронет никакая бедность — духовная, ментальная, физическая, социальная или интеллектуальная, — так же, как и все виды болезней и несчастий. Следуя посту в экадаши, раздавая милостыню, совершая жертвоприношения и вкушая зерна кунжута, человек, без сомнения, освобождается от всех грехов. Не надо удивляться происходящему. Редкая душа, правильно, в верном настроении преданности раздающая милостыню, следуя ведическим наставлениям, полностью освободится от последствий всех грехов и вернется домой, обратно к Богу в духовный мир".

Так заканчивается повествование о славе Магха-Кришна экадаши, или Шат-тила экадаши, взятое из Бхавишья-уттара Пураны.

Примечания:

1. Хотя в духовном мире полностью отсутствует гнев и материальные желания, для раскрытия славы Шат-тила экадаши Кришна устроил так, чтобы женщина проявила эти качества.

2. Для вайшнава пожертвование означает давать сознание Кришны, особенно воспевание мантры "Харе Кришна". Как сказал Шри Чайтанья Махапрабху: "О брат, пожалуйста, воспевай "Харе Кришна". Я прошу только об этой милостыни". Если преданный-домохозяин может себе позволить, он может пожертвовать зерна кунжута, одежду и пищу достойной личности, но это не обязательно.

## Бхайми Экадаши

(Магха шукла или Джая Экадаши)

Gaura paksha, Madhava (Magha) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Бог богов, Шри Кришна, слава Тебе! О владыка вселенной, только Ты источник четырех видов живых существ, родившихся из яйца, от влаги, из зерна и развившихся из эмбриона. Только Ты исходная причина всего, о Господь, и поэтому Ты создатель, поддерживатель и разрушитель.

Мой Господь, Ты так милостиво объяснил мне благословенный день Шат-тила экадаши, который приходит в темную половину месяца Магха (январь-февраль). Теперь, пожалуйста, объясни мне экадаши двух светлых недель этого месяца. Как он называется и как соблюдать его? Какому Божеству поклоняться в этот великий день, который так дорог Тебе?

Господь Шри Кришна ответил: "О Юдхиштхира, Я с радостью расскажу тебе об экадаши светлой половины месяца магха. Этот экадаши уничтожает все последствия грехов и демонические влияния воздействующие на душу. Он называется Джая экадаши. И удачливая душа, соблюдающая пост в этот священный день, облегчает тяжелое бремя призрачного существования. Нет лучшего экадаши, чем этот; воистину, он дарует свободу от рождения и смерти. Его надо почитать очень внимательно и прилежно. Итак, Я прошу тебя, о Пандава, очень внимательно выслушать, как Я объясню чудесный исторический эпизод, относящийся к этому экадаши, который Я уже поведал в Падма Пуране.

Давным-давно на небесных планетах Господь Индра очень хорошо правил своим небесным царством и все полубоги, жившие в нем, были очень счастливы и довольны. Когда бы Индра ни захотел, он пил амброзию в лесу Нандана, чудесно украшенном цветами париджата, и наслаждался служением пятидесяти миллионов небесных девушек, апсар, танцевавших в экстазе для его удовольствия.

Много певцов, возглавляемых Пушпадантой, несравненно пели сладкими голосами. Там был Читрасена, главный музыкант Индры, вместе со своей женой Малини и чудесным сыном Мальяваном. Апсаре по имени Пушпавати очень понравился Мальяван; острые стрелы бога любви пронзили ее сердце. А ее прекрасное тело, фигура и чарующие движения бровей пленили Мальявана.

О царь, выслушай, как опишу ослепительную красоту Пушпавати: объятия ее бесподобно грациозных рук были подобны прекрасному шелковому аркану; лицо ее походило на луну; ее лотосные глаза почти достигали прелестных ушей, украшенных замечательными серьгами; ее тонкая шея была подобна раковине; у нее была тонкая талия, толщиной с палец; бедра ее были широки, и ноги подобны стволам банановых деревьев; естественную красоту ее черт дополняли великолепные украшения и одежды; грудь ее была высока, и стопы ее казались только что распустившимися красными лотосами.

Мальяван был покорен, видя Пушпавати во всей ее небесной красоте. Они, вместе с другими исполнителями, пришли доставлять удовольствие Господу Индре привлекательным пением и танцами, но из-за своей влюбленности, пронзившей их сердца стрелами бога любви, олицетворенной страсти, они вовсе не могли правильно петь и танцевать перед Господином и владыкой небесного царства (1). Они фальшивили и сбивались с ритма. Господь Индра сразу же понял источник ошибок. Оскорбленный диссонансом в музыке, он очень разгневался и закричал: "Бесполезные глупцы! Вы собрались петь для меня будучи в оцепенении от увлечения друг другом! Вы смеетесь надо мной? Я посылаю вас обоих отныне страдать как пишачи (домовые). Отправляйтесь на Землю и пожинайте плоды своего оскорбления".

Онемевшие от этих резких слов, угрюмые Мальяван и Пушпавати сразу же спустились из чудесного леса Нандана небесного царства на пик Гималаев планеты Земля. Они испытали непередаваемое потрясение, и их небесный разум намного уменьшился из-за жестокого проклятия Индры; они потеряли чувства вкуса, обоняния и даже осязания. В снежно-ледовой пустыне высоких Гималаев было так холодно и плохо, что они даже не могли наслаждаться забвением сна.

Бесцельно скитаясь туда-сюда на этих высотах, Мальяван и Пушпавати страдали все больше и больше. И хотя они разместились в пещере, из-за снегопада и холода их зубы непрерывно стучали, а волосы стояли дыбом от страха и изумления. В этом крайне отчаянном положении Мальяван сказал Пушпавати: "Какие отвратительные грехи мы совершили, что вынуждены страдать в этих телах пишачей в этих ужасных условиях? Они абсолютно адские! Хотя ад очень жесток, страдания, испытываемые нами здесь, еще отвратительнее. Поэтому совершенно ясно, что никогда не надо грешить".

И так покинутые любовники с трудом шли вперед среди снега и льда. Однако, к их большой удаче, это происходило в день Джая экадаши. Экадаши светлой половины месяца магха. Так как в своем несчастье они ничего не пили, не убивали дичь и даже не ели никаких фруктов и листьев, имеющихся на этой высоте, они неосознанно провели экадаши, соблюдая полный пост без воды и пищи. Погруженные в страдания, Мальяван и Пушпавати в изнеможении упали под пипаловым деревом и не могли даже попытаться уйти. В это время солнце зашло. Ночь была еще холоднее и принесла еще больше страданий, чем день. Они дрожали в холоде снегопада, их зубы стучали в унисон, и, окоченев, они обнялись, просто чтобы сохранить тепло. Заключив друг друга в объятья, они не могли наслаждаться ни сном, ни сексом. Так, из-за могущественного проклятия Индры, они страдали всю ночь.

Однако, О Юдхиштхира, по милости поста, которого они случайно придерживались в Джая экадаши, и так как они бодрствовали всю ночь, благо снизошло на них. Пожалуйста, выслушай, что произошло на следующий день. С приходом двадаши Мальяван и Пушпавати оставили свой демонический облик и вновь стали прекрасными небесными существами, носящими блестящие украшения и изысканную одежду. Когда они в изумлении взглянули друг на друга, появился небесный летающий корабль (вимана). Когда пара взошла на чудесный корабль и отправилась прямо в небесную область, хор небесных жителей воспел им хвалу. Вскоре Мальяван и Пушпавати прибыли в Амаравати, стольный город Господа Индры, и предстали перед своим Господином и предложили ему свое светлое почтение.

Господь Индра был удивлен, увидев, как быстро они вернулись к своему изначальному состоянию и облику после наложения на них проклятия страдать как демоны и изгнания из небесного царства. Индра спросил их: "Какое необычайное действие, достойное награды, совершили вы, что смогли оставить свои тела пишачей так быстро после моего проклятия? Кто освободил вас от моего непреодолимого проклятия?" Мальяван ответил: "О Господин, милостью Верховной Личности Бога, Господа Васудевы, а также благодаря могущественному влиянию Джая экадаши, мы освободились от страданий в облике пишачей. Это истина, о владыка: так как мы совершали преданное служение Господу Вишну, соблюдая Джая экадаши, самый дорогой Ему день, мы счастливо возвратились в свое прежнее положение".

Индра сказал: "Так как вы служили Всевышнему Господу Кешаве, соблюдая экадаши, вы достойны почитания даже мною, и я вижу, что вы полностью очистились от грехов. Каждый, занятый преданным служением Господину Шри Хари или Господу Шиве, становится достойным хвалы и почитания даже мною. В этом нет сомнения". Затем Господь Индра дал Мальявану и Пушпавати свободу наслаждаться друг другом и передвигаться по своей небесной планете.

Поэтому, О Юдхиштхира, надо строго соблюдать пост в день Господа Хари, особенно в Джая экадаши, который снимает даже грех убийства дважды рожденного брахмана. Великие души, соблюдающие этот пост с полной верой и преданностью, получают результат раздачи всех видов пожертвований, совершения всех жертвоприношений и омовения во всех местах паломничества. Постящийся в Джая экадаши получает возможность достичь Вайкунтхи и миллиарды лет наслаждаться бесконечным счастьем. О великий царь, даже просто слушая или читая о славе Джая экадаши, он получает благо, достигаемое совершением жертвоприношения Агнистома, в котором поются гимны Сама-веды.

Так заканчивается повествование о славе Магха-шукла экадаши, или Джая экадаши, из Бхавишья-уттара Пураны.

Примечания:

1. Согласно словарю Амара-коша у Камадевы, олицетворенной страсти, есть пять имен: Кандарпа, Дерпака, Ананга, Камах, Панча шарайх смарах — у бога любви пять имен:

Кандарпа — Бог любви;

Дарпака — "предотвращающий события";

Ананга — "не имеющий физического тела";

Кама — "олицетворенная страсть";

Панча-шарайх — "держащий пять стрел".

Кандарпа. В десятой главе Бхагавад-Гиты [10.28] Господь Кришна говорит: "праджанаш часми кандарпах — из причин порождения Я — Кандарпа". Слово "кандарпа" также означает "очень красивый". Кандарпа явился в Двараке как Прадьюмна, сын Кришны.

Дарпака. Это имя указывает на то, что бог любви может понимать происходящее и предотвращать события. Особенно он старается препятствовать чистой духовной деятельности, увлекая ум человека и насильно занимая его наслаждением материальных чувств.

Ананга. Однажды, когда бог любви нарушил медитацию Господа Шивы, этот могущественный полубог испепелил его. Однако Шива дал богу любви возможность действовать в мире даже без физического тела.

Кама. В Бхагавад-гите [7.11] Господь Кришна говорит: "дхарма-вируддхо бхутешу камо'сми — Я половая жизнь, не противоречащая религиозным принципам".

Панча-Шарайх. Пятью стрелами, которыми бог любви поражает умы живых существ, являются: вкус, прикосновение, звук, запах и образ.

Таковы пять имен бога любви, очаровывающего все живые существа и делающего с ними все, что захочет. Без милости гуру и Кришны никто не может противостоять его силе.

## Виджая Экадаши

(Пхалгуна Кришна Экадаши)

Krishna paksha, Govinda (Phalguna) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Господь Шри Кришна, прославленный сын Васудевы, пожалуйста, будь милостив ко мне и опиши экадаши двух светлых недель месяца Пхалгуна (февраль-март).

Господь Шри Кришна ответил: "О Юдхиштхира, о царь царей, Я с радостью расскажу тебе об этом великом посте, известном как Виджая экадаши. Всякий, соблюдающий его, несомненно достигнет успеха, как в этой жизни, так и в следующей. Все грехи того, кто постится в этот экадаши и слушает о его величественной славе, искореняются.

Однажды Нарада Муни спросил Господа Брахму, сидящего в лотосе, о Виджая экадаши. Нарада сказал: "О лучший из полубогов, милостиво поведай мне о благе, достигаемом тем, кто исполненный веры, соблюдает Виджая экадаши".

Великий отец Нарады ответил: "Мой дорогой сын, этот старейший день поста чист, и он уничтожает все грехи. До сегодняшнего дня я никому не рассказывал этого, но ты, несомненно, поймешь, что данный экадаши дарует результат, о котором говорит его название (Виджая означает "победа").

Когда Господь Рама четырнадцать лет пребывал в лесном изгнании, Он, богиня Сита и Его божественный брат Лакшмана остановились в Панчавати как нищие. Сита была похищена Раваной, и Рама выглядел подавленным горем. В поисках Своей возлюбленной спутницы, Господь наткнулся на умирающего Джатаю и затем убил своего врага Кабандху. Поведав Раме о том, как Его дорогая Сита была похищена Раваной, великий преданный ястреб Джатаю возвратился на Вайкунтху.

Позже Рама подружился с Сугривой, царем обезьян (1). Вместе они собрали большую армию обезьян и медведей, а также отправили Хануманджи на Шри Ланку, где он смог увидеть в ашоковом саду Джанаки, Сита-деви. Он передал Ей послание Рамы и вернулся к Раме с посланием от Нее, таким образом совершив величайшее служение Всевышнему Господу.

С помощью Сугривы, Господь Рама достиг Ланки. Придя с армией обезьян на берег океана. Он понял, что вода необычайно глубока. Тогда Он обратился к Лакшмане: "О сын Сумитры, как заслужить нам благословение, достаточное для того, чтобы пересечь этот огромный океан, неизмеримо глубокое жилище Варуны. Я не вижу легких путей преодоления его, кишащего змеями и свирепыми рыбами".

Лакшмана ответил: "О лучший из живущих, о источник всех богов, о первичная личность, на острове в четырех милях отсюда живет великий святой Бакадалбхья. О Рагхава, он видел приход и уход многих брахм — так стар и мудр он. Давай спросим его, как нам благополучно достичь своей цели".

Так Рама и Лакшмана пришли в скромный ашрам несравненного Бакадалбхи Муни. Приблизившись к нему два Господа выразили ему Свое смиренное почтение, как будто он был вторым Вишну. Однако Бакадалбхья понял, что в действительности Рама был Верховной Личностью Бога, и что Он из собственных соображений явился на Землю как человек.

"О Рама, — сказал Бакадалбхья, — о лучший из человеческих существ, что привело Тебя в мою тихую обитель?"

Господь ответил: "О великий дваждырожденный брахман. Я пришел сюда, на берег океана со своими фалангами обезьян и медведей, чтобы пересечь море и завоевать Ланку с ее демонической ордой. О величайший из святых, пожалуйста, будь милостив ко Мне и поведай, как пересечь этот огромный океан. За этим Я пришел сегодня к тебе". Святой сказал: "О Господь Рама, я поведаю Тебе о величайшем из всех постов, соблюдая который Ты несомненно победишь Равану и будешь вечно прославляем, милостиво выслушай меня с полным вниманием.

В день перед экадаши приготовь сосуд для воды из золота, серебра или меди. Если нет этих металлов, можно использовать даже глину. Наполни сосуд чистой водой и хорошо укрась его листьями манго. Закрой его и поставь у священного алтаря на кучку семи зерен (2). Теперь соверши утреннее омовение, укрась сосуд цветочной гирляндой и сандаловой пастой и сверху на вогнутую крышку сосуда положи ячмень, гранат и кокосовый орех. Теперь с большой любовью и преданностью поклоняйся сосуду-Божеству и предлагай Ему благовония, сандаловую пасту, цветы, лампу на гхи и блюдо роскошной пищи. Бодрствуй всю ночь возле этого священного сосуда. Сверху крышки, заполненной ячменем и т. д., поставь золотое мурти Господа Нараяны.

Когда придет рассвет экадаши, соверши утреннее омовение и укрась сосуд пастой сандалового дерева и гирляндами. Затем поклоняйся сосуду, поднося наилучшие благовония, сандаловую пасту и светильник на гхи, а также с преданностью положи перед сосудом различные виды приготовленной пищи, гранат и кокос. Бодрствуй всю ночь.

Когда придет рассвет двадаши, возьми горшок с водой на берег священной реки или даже небольшого пруда. О Царь царей, правильно поклонившись ему, поднеси его со всеми вышеупомянутыми атрибутами чистому брахману, знающему Веды. Если Ты и Твои военачальники будете таким образом соблюдать Виджая экадаши, ты, конечно же, будешь победителем".

Господь Рамачандра, Верховная Личность Бога, сделал все согласно наставлениям Бакадалбхьи Муни, и так Он победил все демонические силы. Каждый, кто соблюдает Виджая экадаши таким образом, тоже всегда будет победителем в этом бренном мире; после жизни в этом мире он вечно будет жить в царстве Бога.

О Нарада, сын мой, ты можешь понять из этой истории, что надо правильно соблюдать пост в этот экадаши, строго следуй правилам и предписаниям. Сила этого поста может уничтожить все греховные реакции самого отвратительного человека".

Шри Кришна заключил: "О Юдхиштхира, каждый читающий и слушающий эту историю, получит то же благо, что и совершающий жертвоприношения".

Так заканчивается повествование о славе Пхалгуна-Кришна экадаши, или Виджая экадаши, из Сканда Пураны.

Примечания:

1. Сугрива. Великая обезьяна, был сыном Индры и Ахильи. Ахилья была женой Гаутамы, одного из семи мудрецов, родившихся из ума Господа Брахмы. Индра принял облик Гаутамы и соблазнил Ахилью, у которой было благословение не стареть после шестнадцати лет. Она была самой красивой женщиной на Земле, и в нее влюбились Индра и бог солнца. Один за другим они приходили к Ахилье в облике Гаутамы и соединялись в ней. В результате родились Сугрива и Бали.

Вначале Сугрива и Бали имели человеческий облик, но когда Гаутама раскрыл неверность жены, он в гневе бросил обоих мальчиков в океан, сказав: "Если вы не мои сыновья, превратитесь в обезьян!" Так они стали обезьянами. Сугрива помог своему другу Раме найти Ситу, а Рама помог Сугриве вернуть свое царство, отобранное его братом Вали.

Чанакья Пандита сказал по поводу обладания Гаутамой очень красивой женой: "В этом мире у человека есть 4 врага: отец в долгах; мать, подобная проститутке; красивая жена и сын, не интересующийся духовной наукой." Красивая жена — враг, т.к. много других мужчин привлекутся ею.

2. Семь зерен: ячмень, пшеница, рис, кукуруза, пшено, кукани и дал (горох).

## Амалаки Экадаши

(Пхалгуна шукла Экадаши)

Gaura paksha, Govinda (Phalguna) masa

Однажды царь Нандхата сказал Васиштхе Муни: "О великий святой, будь милостив ко мне и расскажи о святом посте, который даст мне вечное благо".

Васиштха Муни ответил: "О царь, милостиво выслушай, как я опишу лучший из всех дней поста, Амалаки экадаши. Соблюдающий с верой пост в этот экадаши получит неограниченное богатство, свободу от влияния всех грехов и достигает освобождения. Пост в этот экадаши очищает больше, чем жертвование тысячи коров чистому брахману. Итак, пожалуйста, внимательно выслушай повествование об охотнике, который, несмотря на ежедневное убийство невинных животных, достиг освобождения, соблюдая пост в Амалаки экадаши, следуя предписаниям и правилам поклонения.

Когда-то было царство Вайдиша, в котором все брахманы, кшатрии, вайшьи и шудры были равно наделены ведическим знанием, большой силой и здравым разумом. О лев среди царей, все царство было полно ведических звуков; не было ни одного атеиста, никто не грешил. Правил страной царь Пашабиндука, член династии Сомы, Луны. Его также звали Читраратха, и был он очень религиозен и справедлив. Говорят, что царь Читраратха был сильнее десяти тысяч слонов и что он был очень богат и в совершенстве знал шесть ветвей ведической мудрости". Во время его правления ни один грешник не посягал на чужую дхарму (обязанности), так совершенно выполняли свою дхарму все брахманы, кшатрии, вайшьи и шудры. Нигде нельзя было увидеть нищего, не было даже засух и наводнений. Конечно же, в царстве не было болезней и каждый наслаждался хорошим здоровьем. Люди совершали любовное преданное служение Верховной Личности Бога, Господу Вишну, следуя за царем, который совершал также и особое служение Господу Шиве. Кроме того, каждый дважды в месяц постился в экадаши.

Так, о лучший из царей, жители Вайдиши много лет жили в счастье и благоденствии. Оставив все виды материалистичных религий, они полностью посвятили себя любовному служению Всевышнему Господу Хари. Однажды в месяц Пхалгуна священный пост Амалаки экадаши пришел в соединении с двадаши. Царь Читраратха понял, что этот необычный пост принесет особенно большое благо; он и все жители Вайдиши провели этот священный экадаши, строго следуя всем правилам и предписаниям.

Совершив омовение в реке, царь и все, сопровождающие его, пошли в храм Господа Вишну, где росло дерево Амалаки. Вначале царь и главные его мудрецы поднесли дереву сосуды наполненные водой, а также чудесный балдахин, обувь, золото, бриллианты, рубины, жемчуг, сапфиры и благовония. Затем они почтили Господа Парашураму следующей молитвой: "О Господь Парашурама, о сын Ренуки, о Всерадуюший, о Освободитель миров, милостиво приди под это священное дерево амалаки и прими наше смиренное почтение". Затем они молились дереву амалаки: "О Амалаки, потомок Господа Брахмы, ты можешь уничтожить последствия всех грехов. Пожалуйста, прими наши смиренные поклоны и это скромное подношение. О Амалаки, ты форма Брахмана и тебе как-то поклонялся Сам Господь Рамачандра. Обошедший тебя сразу же освобождается от всех грехов".

Вознеся эти чудесные молитвы, царь Читраратха и его подданные бодрствовали всю ночь, молясь и поклоняясь в соответствии о предписаниями, руководящими священным постом экадаши. В это благословенное время поста и молитвы в собрание пришел очень безбожный человек, содержащий себя и семью убийством животных. Обремененный усталостью и грехами, охотник увидел царя и жителей Вайдиши, проводящих Амалаки экадаши во всенощном бдении, посте и поклонении Господу Вишну в прекрасном лесу, освещенном множеством горящих ламп. Охотник подошел поближе, удивленный открывшимся пред ним необычным зрелищем. "Что происходит здесь?" – подумал он. В этом лесу под священным деревом Амалаки он увидел сидящее на асане из сосуда с водой Божество Господа Дамодары, которому поклонялись, и услышал пение преданными священных гимнов, описывающих трансцендентные игры и облик Господа Шри Кришны. Охотник, хотя и был неисправимым безбожным убийцей беззащитных птиц и животных, провел всю ночь в великом изумлении созерцая празднование экадаши и слушая прославление Господа.

Когда взошло солнце, царь со своей свитой — святыми и всеми жителями — завершили поклонение и возвратились в город Вайдиша. Тем временем охотник вернулся в свою хижину и поел. В должный срок охотник умер, но в награду за то, что он постился в Амалаки экадаши и слушал прославление Верховной Личности Бога, а также бодрствовал всю ночь, он родился великим царем, обладающим многими колесницами, слонами, лошадьми и солдатами. Звали его Васуратха, сын царя Видуратхи, и правил он царством Джаянти.

Царь Васуратха был силен и бесстрашен, лучезарен, как солнце, и прекрасен, как луна. Силой он был подобен Вишну, а милосердием — самой Земле. Очень милостивый и всегда справедливый царь Васуратха всегда совершал любовное преданное служение Всевышнему Господу, Шри Вишну. Благодаря этому он стал очень опытен в ведическом знании. Всегда занятый делами государства был доволен, заботясь о подчиненных, как о своих детях. Он не любил гордость в ком-либо; заметив это, он разрушал ее. Он совершил много жертвоприношений и всегда делал так, чтобы в его царстве нуждающиеся получали достаточную поддержку.

Однажды, охотясь в джунглях, царь Васуратха сбился с пути и заблудился. Проблуждав некоторое время и окончательно устав, он остановился под деревом и, пользуясь его ветвями как подушкой, заснул. Пока он спал, рядом с ним проходило какое-то варварское племя, и, вспомнив свою старую неприязнь к царю, стало обсуждать, как его убить. "Так как он убил наших отцов, матерей, зятьев, внуков, племянников и дядей, мы вынуждены бесцельно скитаться, как сумасшедшие". Сказав так, они приготовились убить царя Васуратху различным оружием, включая копья, сабли, стрелы и магические веревки. Но все это смертельное оружие не смогло даже коснуться спящего царя, и нецивилизованные дикари-собакоеды испугались. Страх забрал у них силу. Они потеряли последние остатки ума и стали почти бессознательны в своем изумлении и слабости. Внезапно, поразив дикарей, из тела царя появилась красивая женщина. На ней было много украшений, вокруг нее распространялся удивительный аромат, шею ее украшала удивительная гирлянда, брови ее двигались в сильном гневе, ее красные глаза сверкали в ярости — она казалась олицетворенной смертью. Своей пламенной чакрой она быстро убила все племя охотников, пытавшихся убить царя.

Когда царь проснулся и увидел рядом с собой мертвых дикарей. он пришел в изумление. Он удивился: "Это все мои большие враги! Кто же убил их? Кто мой великий благодетель?" И тогда он услышал голос с небес: "Ты спрашиваешь, кто помог тебе? Но кто тот единственный, кто может помочь в беде каждому? Никто иной, как Шри Кешава, Верховная Личность Бога, спасает принявших убежище у него без эгоистичных мотивов".

Выслушав эти слова, царь Васуратха переполнился любовью к Личности Бога. Он вернулся в свою столицу и правил в ней беспрепятственно подобно второму Индре.

Поэтому, о царь Мандхата, — заключил почтенный Васиштха Муни, — каждый, соблюдающий священный Амалаки экадаши, несомненно достигнет высшей обители Господа Вишну, так велика награда за соблюдение этого наисвятейшего дня поста".

Так заканчивается повествование о славе Пхалгуна-шукла экадаши, или Амалаки экадаши, из Брахманда Пураны.

Примечания:

Шесть ветвей ведического знания:

1) система Карма-мимамса Джаймини;

2) система Санкхья Господа Капилы, сына Девахути;

3) Ньяя философия Гаутамы и Канады;

4) Майявада философия Аштавакры;

5) Йога-сутры Патанджали;

6) Бхагавата философия Шрилы Вьясадевы.

## Падмини Экадаши

Gaura paksha, Vamana (Bhanuvara) masa

Сута Госвами сказал: "Юдхиштхира Махараджа спросил: "О Джанардана, как называется экадаши светлой половины дополнительного месяца в високосном году? Как его правильно соблюдать? Пожалуйста, поведай мне это".

Верховная Личность Бога, Господь Шри Кришна, ответил: "О Пандава, столь достойный хвалы экадаши светлой половины дополнительного месяца високосного года называется Падмини. Он очень благоприятен. Удачливые души, соблюдающие его с решимостью и верой, возвращаются в Мою обитель. Могущество этого экадаши дополнительного месяца в разрушении грехов сравнимо с Моим могуществом. Даже четырехголовый Господь Брахма не может должным образом прославить этот экадаши. Давным-давно Господь Брахма рассказал Нараде об этом освобождающем, уносящем все грехи экадаши".

Лотосоокий Господь Кришна был очень доволен вопросом Юдхиштхиры и обратился к нему со следующими приятными словами: "О царь, пожалуйста, слушай внимательно, как я поведаю тебе путь поста в Падмини экадаши, которому редко следуют даже великие святые.

Надо начинать поститься в дашами, за день до экадаши не есть урад дал, пинк дал, горох, шпинат, мед, морскую соль, а также не обедать в чужих домах и не пользоваться бронзовыми тарелками. Надо избегать этих восьми вещей. В дашами надо есть только один раз, спать на полу и воздерживаться от секса. В экадаши преданный должен встать рано утром, но не должен чистить зубы. Затем он должен тщательно омыться — если возможно, в местах паломничества. Воспевая священные гимны из Вед, он должен намазать свое тело коровьим навозом, смешанным с глиной, пастой из семян кунжута, травой куша и порошком из плодов амалаки. После этого преданный должен опять тщательно вымыться, после чего воспеть следующие молитвы:

"О священная глина, тебя сотворил Господь Брахма, очистил Кашьяпа Муни и поднял Господь Кришна в облике Варахи, воплощения в виде вепря. О глина, пожалуйста, очисть мою голову, глаза и конечности. О глина, я почтительно склоняюсь перед тобой. Будь добра и очисть меня, чтобы я мог поклоняться Всевышнему Господу Хари.

О навоз, ты обладаешь лечебными и антисептическими свойствами, потому что ты исходишь непосредственно из желудка нашей всеобщей матери, коровы. Ты можешь очистить всю Землю. Пожалуйста, прими мои смиренные поклоны и очисть меня.

О плоды амалаки, пожалуйста, примите мои смиренные поклоны. Вы родились из слюны Господа Брахмы, и вашим присутствием очистилась вся планета. Будьте добры и очистите конечности моего тела.

О Верховный Господь Вишну, о Бог богов, о владыка вселенной, о держащий раковину, диск, палицу и лотос, пожалуйста, позволь мне совершить омовение во всех священных местах паломничества".

Произнося эти прекрасные молитвы, воспевая мантры Господу Варуне и медитируя на все места паломничества, расположенные по берегам Ганги, надо совершить омовение в любой воде, находящейся под рукой. Затем, о Юдхиштхира, преданный должен вытереть свое тело, очистив рот, спину, грудь, руки и талию перед тем, как поклоняться Всевышнему Господу, одетому в ослепительные желтые одежды и дающему наслаждение всем су- ществам. Этим преданный разрушит все свои грехи. После этого он должен повторить священную Гаятри мантру, совершить подношение своим предкам, затем войти в храм Вишну, чтобы поклоняться Нараяне, супругу Лакшми- деви.

Если возможно, преданный должен сделать мурти Радха-Кришны или Шива-Парвати из золота и подносить им чудесное преданное поклонение. Он должен наполнить медный или глиняный горшок чистой водой, смешанной с ароматическими вещес твами, накрыть горшок крышкой из ткани, а также золотой или серебряной крышкой, приготовив таким образом асану, на которой могут сидеть мурти Радха-Кришны или Шива-Парвати для поклонения.

В соответствии с возможностями, преданный должен затем поклоняться этим мурти с ароматными благовониями, яркой лампой на гхи, пастой из сандалового дерева, а также камфорой, мускусом, кункумой и другими ароматическими веществами, а также отборными благоухающими цветами, такими как белый лотос и другими, согласно сезону, а также поднести прекрасно приготовленную пищу. В этот особенный экадаши преданный должен петь и танцевать в экстазе перед Божеством. Он должен избегать праджалпы всех видов и не должен также беседовать или касаться человека низкого рождения или женщины в период менструации. В этот день он должен особенно тщательно стараться говорить только правду, и не должен никого критиковать перед Божеством Господа Вишну, ни брахманов, ни духовного учителя. Скорее, он должен с другими преданными слушать, как вайшнавы читают о славных делах Господа Вишну из Пуран. Не надо пить или даже прикасаться губами к воде в экадаши, а тот, кто не может выполнять это предписание, должен пить только воду или молоко. В противном случае пост считается прерванным. Надо бодрствовать всю ночь, петь и играть на музыкальных инструментах для трансцендентного удовольствия Верховной Личности.

В течение первой четверти ночи в экадаши преданный должен предложить своему почитаемому мурти немного мякоти кокосового ореха, во время второй — плоды бел, во время третьей — апельсин, а когда ночь будет подходить к концу — немного ореха бетеля. Бодрствуя первую часть ночи в экадаши, преданный получает такую же награду, как если бы он совершал Агништома-ягью. Бодрствуя в течение второй части ночи, преданный получает награду, как если бы он совершил Ваджапея-ягью. Бодрствуя третью часть ночи, преданный получает награду, сравнимую с совершением Ашвамедха-ягьи, а тот, кто бодрствует всю ночь, обретает все вышеперечисленные блага, а также великое благословение, получаемое совершением Раджауйя-ягьи. Нет лучшего дня поста в году, чем Падмини экадаши. Ничто не может даровать такую награду как он, будь то огненное жертвоприношение, здание, образование или аскетизм. Безусловно, тот, кто соблюдает этот священный пост в экадаши, получит все блага, достигаемые омовением во всех местах паломничества мира.

После бодрствования в течение ночи, преданный должен на рассвете совершить омовение, затем тщательно поклоняться Мне. Потом он должен накормить достойного брахмана и с почтением дать ему мурти Господа Кешавы и горшок, наполненный чистой ароматной водой. Такой дар будет гарантировать преданному успех в этой жизни и освобождение в будущей.

О безгрешный Юдхиштхира, отвечая на твои вопросы, Я описал правила и предписания, а также благословения экадаши светлой части дополнительного месяца високосного года. Пост в этот день Падмини дарует благо, равное обретенное постами во все остальные экадаши. Экадаши темной половины дополнительного месяца високосного года, называющийся Парама экадаши, так же могущественен в уничтожении грехов, как и Падмини.

Теперь, пожалуйста, внимательно слушай, как Я поведаю тебе чудесное повествование об этом священном дне. Пуластья Муни однажды рассказал эту историю Нарададжи.

Пуластье Муни как-то случилось спасти Равану из тюрьмы Картавирьярджуны, и, услышав об этом, Нарада Муни спросил своего друга: "О величайший из мудрецов, ведь Равана победил всех полубогов, включая Господа Индру; как же смог Картавирьярджуна повергнуть Равану, который так искусен в сражении?"

Пуластья Муни ответил: "О великий Нарада, в Трета-югу в династии Хайхайя принял рождение Картавирья (отец Картавирьярджуны). Его столицей был город Махишмати, и было у него тысяча цариц, которых он очень любил. Однако ни одна из них не могла родить ему сына, которого он так сильно желал. Он совершал жертвоприношения и поклонялся полубогам и предкам, но из-за проклятия некоторых мудрецов, был неспособен родить сына — а без сына царь не радовался своему царству, так же как голодный никогда не может по-настоящему наслаждать свои чувства.

Царь Картавирья тщательно рассмотрел свое положение, а затем решил совершить суровую аскезу, для того, чтобы достичь своей цели. Он одел набедренную повязку из коры, отрастил волосы и передал управление царством своим министрам. Одна из цариц, Падмини рожденная в династии Икшваку, лучшая из женщин, дочь царя Харишчандры, — увидела, как царь уходит. Так как она была целомудренной женщиной, то почувствовала, что ее обязанность — следовать по пятам своего возлюбленного мужа. Сбросив все царственные украшения со своего прекрасного тела, и надев на себя кусок ткани, она последовала в лес за своим мужем.

В конце концов Картавирья достиг вершины горы Гандхамадана, где подверг себя суровой аскезе в течение десяти тысяч лет медитируя и молясь Господу Гададхаре, владеющему палицей. Но он так и не получил сына. Видя своего дорогого мужа истощенным до костей и кожи, Падмини нашла решение проблемы. Она пришла к деве Анасуйе (2). С величайшим почтением Падмини сказала: "О величайшая женщина, мой дорогой муж, Картавирья, подвергает себя суровой аскезе в течение последних десяти тысяч лет, но Господь Кешава, единственный, кто может уничтожить все предыдущие грехи и теперешние трудности, все еще не смилостивился над ним. О самая удачливая, пожалуйста, назови день поста, соблюдая который, мы можем удовлетворить Всевышнего Господа нашей преданностью, которая так велика, что Он наградит меня прекрасным сыном, который будет править миром как император".

Услышав слова Падмини, которая была очень целомудренна и предана своему мужу, великая Анасуйя ответила ей очень ободряюще: "О великолепная, лотосоокая женщина, обычно в году двенадцать месяцев, но после каждых тридцати двух месяцев добавляется еще один, и два экадаши, выпадающие на этот месяц, называются Падмини экадаши и Парама экадаши. Они выпадают на двадаши в светлую и темную часть месяца соответственно (3). Ты должна поститься в эти дни и бодрствовать всю ночь. Если ты сделаешь так, то Верховная Личность Бога, Хари, пошлет тебе сына".

О Нарада, так Анасуйя, дочь мудреца Кардамы, объяснила силу этих экадаши. Выслушав ее, Падмини с верой последовала предписанным правилам, чтобы иметь сына. Падмини постилась, не употребляя даже воды, и бодрствовала всю ночь, воспевая славу Господу и танцуя в экстазе. Господь Кешава был очень доволен ее преданностью и появился перед ней, сидя на спине великого Гаруды. Господь сказал: "О прекрасная, ты доставила Мне очень большое удовольствие, постясь в экадаши дополнительного месяца. Пожалуйста, проси меня о благословении".

Услышав эти великие слова владыки всей вселенной, Падмини вознесла Всевышнему Господу преданные молитвы и попросила Его о сокровенном желании своего мужа. Господь Шри Кришна удалился со словами: "О кроткая женщина, Я очень счастлив с тобой, так как нет для Меня месяца дороже, чем этот, а те экадаши, которые приходятся на этот месяц, наиболее дороги Мне. Ты следовала указаниям Анасуйи в совершенстве, поэтому Я сделаю все, чтобы угодить тебе. Ты и твой муж получите такого сына, какого желаете".

Затем Господь, избавляющий мир от горя, сказав царю Картавирье: "О царь, проси меня о любом сокровенном желании своего сердца, и Я его выполню, так как твоя дорогая жена доставила Мне огромное наслаждение".

Царь был очень рад услышать это. Естественно, он попросил сына, которого желал так долго: "О владыка вселенной, о убивший демона Мадху, милостиво подари мне сына, который никогда не будет убит ни полубогами, ни людьми, ни змеями, ни демонами, ни духами, которого сможешь одолеть только Ты". Всевышний Господь сразу же сказал: "Да будет так!", — и удалился.

Царь был очень доволен женой и возвратился с ней во дворец. Падмини вскоре забеременела, и сын, сильнорукий Картавирьярджуна появился на свет. Он был самым сильным во всех трех мирах, поэтому даже десятиглавый Равана не смог победить его в битве. Кроме Господа Нараяны, который держит диск, булаву и другие символы в своих руках, никто не мог победить его. Он обладал этими качествами благодаря своей матери, которая очень строго и с верой соблюдала экадаши, поэтому и смог победить ужасного Равану. Это не удивительно, о Нарададжи, так как Картавирьярджуна был благословением Верховной Личности Бога. С этими словами Пуластья Муни ушел.

Всевышний Господь, Шри Кришна, завершил: "О безгрешный Юдхиштхира, так как ты спросил Меня, Я объяснил тебе силу этого особенного экадаши. О лучший из царей, тот, кто соблюдает этот пост, несомненно достигнет Моей личной обители. И если ты захочешь исполнения своих желаний, то должен делать то же самое".

Выслушав эти слова своего возлюбленного Кешавы, Дхармараджа (Юдхиштхира) наполнился радостью, а когда пришло время, с преданностью соблюдал Падмини экадаши".

Сута Госвами подытожил: "О мудрый Шаунака, я объяснил тебе все об этом благоприятном экадаши.

Каждый, кто с преданностью постится в экадаши дополнительного месяца високосного года, тщательно соблюдает регулирующие принципы, прославится и счастливо последует обратно к Богу. А тот, кто просто слушает или читает об этом экадаши, также получит великое благо и безусловно достигнет обители Господа Хари".

Так заканчивается повествование из Сканда пураны о славе Падмини экадаши, экадаши светлой части дополнительного месяца в високосном году.

Примечания:

1. Согласно священному писанию в дни поста следует избегать морской соли, так как однажды Агастья Муни выпил океан и вылил его из себя обратно в виде мочи. Разрешается употреблять только поваренную соль.

2. Анасуйя — жена великого мудреца Атри и мать Даттатрейи, трехголового воплощения Брахмы, Вишну и Шивы.

3. Несмотря на то, что существует дополнительный месяц, каждые две недели этого месяца разделяются и добавляются к обычному месяцу.

## Парама Экадаши

Krishna paksha, Purusottama (Adhika) masa

Юдхиштхира Махараджа сказал: "О Всевышний Господь, как называется экадаши темной половины дополнительного месяца високосного года? О владыка всех вселенных, каким образом ему правильно следовать? Милостиво поведай мне все это".

Верховная Личность Бога, Господь Шри Кришна ответил: "О Юдхиштхира, этот достойный прославления день называется Парама экадаши. Он дарует великое благословение радостной жизни и окончательного освобождения от рождения и смерти. Соблюдение его подобно соблюдению экадаши светлой части месяца Картика. В этот экадаши надо поклоняться Мне, лучшему из всех живых существ, с большой любовью и преданностью. В связи с этим Я сейчас расскажу тебе прекрасную историю в том виде, в каком услышал ее от великих мудрецов в городе Кампилья.

Жил когда-то в Кампилье благочестивый брахман по имени Сумедха со своей женой Павитрой, которая была очень целомудренна и предана своему мужу. Из-за накопленных в прошлой жизни грехов Сумедха не имел денег и зерна, и даже хотя он просил у многих людей пищу, жил впроголодь. Он с трудом кормил, одевал и укрывал себя и свою прекрасную молодую жену, которая имела такой великолепный характер, что продолжала верно служить Сумедхе несмотря на его бедность. Когда к ним в дом приходили гости, Павитра всегда давала им еду, несмотря на то, что сама была часто голодна; ее прекрасное, подобное лотосу, лицо никогда не было хмурым. Голод делал ее слабой, но ее служение Сумедхе оставалось нерушимым.

Видя все это и жалуясь на свою неудачливую судьбу, Сумедха однажды сказал Павитре: "Моя дорогая жена, о прекраснейшая, я прошу милостыню у богатых людей, а получаю всего лишь остатки. Что же мне делать? Как можно изменить наше положение? Где мне искать помощи? О самая послушная и любящая жена, без достаточного благополучия, дела домохозяина никогда не будут успешными (1). Поэтому позволь мне поехать в чужие края и приобрести достаток. Если я сделаю такую попытку, то я, конечно же обрету удачу, необходимую для счастья. Без усилий человек не сможет удовлетворить свои желания и потребности. Мудрые говорят, что предпринятая с энтузиазмом попытка всегда благоприятна (2)". Услышав такие слова от своего мужа, Павитра сложила ладони, ее глаза наполнились слезами, и она сказала ему с величайшим уважением и любовью: "Я думаю, что нет более великого и ученого человека, чем ты, мой дорогой. Тот, кто и в беде думает о чужом благополучии, говорит, как ты сейчас.

Однако, в священных писаниях сказано, что богатство, которое человек имеет в настоящей жизни, зависит от благочестивой деятельности в предыдущих жизнях; и если он в предыдущих жизнях не раздавал милостыни, то он может, даже сидя на горе золота, равной горе Сумеру, оставаться бедняком (3). Любое пожертвование в виде образования, денег, плодородных земель и т. д. вернется к нему в будущих жизнях. Мы получаем то, что отдаем. Никто не получит никакого благополучия, если он не раздавал милостыню в предыдущей жизни. О лучший из брахманов, так как мы сейчас бедны, значит в предыдущей жизни и ты и я не давали милостыню бедным. Поэтому, о милостивый муж, ты должен оставаться здесь со мной. Без тебя я не проживу и мгновения.

Без мужа женщину не встретит ни ее отец, ни мать, ни брат, а также свекр или любой другой член семьи. Каждый скажет: "Ты потеряла своего мужа, несчастная!" Поэтому меня будут сурово осуждать (4). Пожалуйста, останься со мной и удовлетворись тем, что мы имеем. То, что суждено, мы обретем в свое время должным образом и насладимся здесь полным счастьем".

Выслушав эти жалобные слова своей жены, Сумедха решил остаться в родном селении. Однажды туда прибыл великий мудрец Каундинья и, увидев его, брахман Сумедха и его жена предстали перед ним и выразили свое смиренное почтение. Со склоненной головой, Сумедха приветствовал его: "Мы очень счастливы приветствовать тебя здесь сегодня, о мудрейший из мудрецов. Моя жизнь стала счастливой, и я очень обязан тебе". Сумедха предложил Каундинье Муни удобное сиденье, и высоко превозносил его аскетизм и ученость.

"Получив сегодня даршану с тобой — сказал Сумедха, — я стал очень удачлив". Бедная чета брахманов накормила мудреца столь обильно и изысканно, как только могла, а после этого Павитра спросила его: "О ученейший, что нам необходимо делать, чтобы избавиться от бедности? Каким образом человек, не дававший милостыни в предыдущей жизни, может получить хорошую семью, благополучие и прекрасное образование? Мой муж хочет покинуть меня и уехать в чужие края просить милостыню, а я молю его остаться со мной. Я смиренно сказала ему, что если кто-либо не имеет достатка в настоящей жизни, то это из-за того, что он не раздавал в должной мере милостыни в предыдущих жизнях. Поэтому он решил остаться здесь. Это моя великая удача, что ты милостиво появился сегодня. Теперь мы конечно же вскоре увидим конец нашей бедности.

О лучший из брахманов, пожалуйста, скажи нам, как мы сможем освободиться от этих постоянных страданий, которые нам доставляет бедность. О милостивый, будь добр и опиши нам средство, — будь то место паломничества, которое мы должны посетить, день, в который необходимо поститься, или аскеза, которую необходимо совершить — из-за чего наше несчастье сгинет навек".

Выслушав эту искреннюю мольбу терпеливой женщины, великий мудрец Каундинья помолчал некоторое время, а затем сказал: "Существует день поста, который очень дорог Верховной Личности Бога, Господу Хари. Пост в этот день уничтожает все грехи и уносит прочь все доставляемые бедностью страдания. Этот день поста, который наступает во время темной части дополнительного месяца високосного года, известен как Парама экадаши. Это высший день Господа Вишну. Этот экадаши дарует все необходимое в жизни: деньги, зерно, и, в конце концов, дает освобождение. Когда придет вечер этого дня, надо начать петь славу Господу и танцевать в экстазе и продолжать всю ночь.

Этому священному дню однажды с великой верой следовал Господь Кувера. Господь Шива, увидев, как тщательно он постился, стал очень доволен и сделал Куверу казначеем небес. Также царь Харишчандра постился в этот экадаши, в то время, как его жена и сын были проданы, и этим смог вернуть их. Потом он беспрепятственно правил царством. Поэтому, о широкоокая женщина, ты всегда должна соблюдать священный пост в Парама экадаши, следуя всем соответствующим правилам и предписаниям, бодрствуя всю ночь".

Господь Кришна продолжал: "О Юдхиштхира, сын Панду, таким путем Каундинья Муни милостиво просветил Павитру о посте в Парама экадаши. Затем он сказал Сумедхе: "В двадаши, на следующий день после экадаши, вы должны соблюдать пост Панчаратрика в соответствии с правилами и предписаниями. Совершив рано утром омовение, ты со своей женой, а также своими и ее родителями, должны поститься пять дней согласно своим возможностям. Тогда ты станешь достойным возвращения домой, в обитель Господа Вишну.

Человек, который поступит так хотя бы один раз, попадет на небесные планеты. Тот, кто хорошо кормит достойного брахмана в эти пять дней, получает результат, как если бы он накормил всех полубогов, людей и даже демонов. Тот, кто пожертвует в эти пять дней поста кувшин воды дваждырожденному брахману, обретет благо, равное награде за пожертвование всей земной планеты. Каждый, кто даст ученому человеку горшок, наполненный зернами кунжута, будет жить на небе столько лет, сколько зерен в горшке. Жертвующий горшок, наполненный золотым гхи, несомненно отправится в обитель бога солнца, полностью насладившись на этой Земле. Воздерживающийся эти пять дней от секса обретет небесное счастье и будет наслаждаться с девами Индралоки. Поэтому вы оба – ты, Сумедха, и ты, Павитра, — должны поститься эти пять дней Панчаратрики, чтобы получить в награду обилие зерна и богатство на всю вашу оставшуюся жизнь на этой планете. После нее вашим жилищем будет духовный мир".

Выслушав этот великий совет, чета брахманов, Сумедха и Павитра, правильно соблюдали пост Панчаратрика в Парама экадаши и вскоре увидели прекрасного принца, пришедшего к ним из царского дворца. По приказу Господа Брахмы принц дал им чудесный, изысканно обставленный дом и пригласил их жить в нем. Похвалив их аскетизм и терпение, он дал им для жизни все селение, после чего вернулся во дворец. Так Сумедха с женой насладились всеми благами этого мира, а впоследствии отправились в обитель Вишну.

Каждый, кто соблюдает пост в Парама экадаши, а также пост Панчаратрика, освобождается от всех своих грехов, и, насладившись жизнью здесь, возвращается на Вишнулоку, как брахман Сумедха со своей преданной женой Павитрой. Невозможно, о Юдхиштхира, сосчитать благо, обретаемое постом в Парама экадаши, ибо соблюдение его равно омовению в таких местах паломничества, как озеро Пушкара и река Ганга, раздаче коров в милостыню и совершению всех других религиозных действий. Тот, кто постится в этот день, уже совершил подношения предкам в Гайе. Он обретает ту же награду, что и от поста во все другие благоприятные дни.

Как среди варн лучшей считается брахманическая, как среди четвероногих наилучшая — корова, как лучшим из полубогов является Господь Индра, так среди месяцев наилучший — дополнительный месяц високосного года.

Говорится, что пост Панчаратрика, пост пяти дней дополнительного месяца, устраняет все виды отвратительных грехов. Но пост Панчаратрика, вместе с постом в Парама экадаши и Падмини экадаши разрушает все грехи человека. Если кто-то не может поститься все эти дни, он должен соблюдать пост в дополнительный месяц согласно своим возможностям. Принявший человеческое рождение, но не совершающий правильного омовения в дополнительный месяц и не соблюдающий этот экадаши, который очень дорог Господу Хари, совершает самоубийство и будет страдать, рождаясь среди 8 400 000 видов живых существ. Редкая человеческая жизнь предназначена для обретения благословения и последующего освобождения. Поэтому надо во всех смыслах соблюдать пост в этот благоприятный Парама экадаши.

Господь Кришна завершил: "О безгрешный Юдхиштхира, согласно твоей просьбе Я описал тебе великое благо, обретаемое постом в экадаши, называющимся Парама, приходящим в две темные недели дополнительного месяца високосного года. Если это возможно, ты должен соблюдать этот пост".

Царь Юдхиштхира поступил в точности согласно наставлениям Господа Кришны и так поступили все его братья и их жена Драупади. Насладившись редким блаженством в материальном мире, они вернулись домой, обратно к Богу. Каждый, правильно совершивший омовения и постившийся в эти два экадаши дополнительного месяца, отправится на небо и в конце концов достигнет обители Шри Вишну, а когда отправится туда, его будут восхвалять и молиться ему все полубоги".

Так заканчивается повествование из Сканда Пураны о славе Парама экадаши. Экадаши двух темных недель дополнительного месяца високосного года.

Примечания:

1. Чанакья Пандита говорит: "Без достатка жизнь домохозяина бесполезна".

2. Священные писания утверждают: "Предпринимающий попытку с энтузиазмом несомненно достигнет успеха, но говорящий только: "Я принимаю свой жребий" — лентяй".

3. Ведические писания утверждают: "Трансцендентное знание, духовное образование, удовлетворение богатством и наслаждение членов семьи получает тот, кто обильно раздавал милостыню. Все хорошее, сделанное человеком, возвращается к нему в большей степени".

В Ману-нити Ману Махараджа говорит: "Все, предназначенное Виддхатой, творцом судьбы, несомненно произойдет. Так называемое хорошее образование, мастерство и энтузиазм не приносят успеха".

4. Нити-шастра говорит: "Без правильной защиты и поддержки не могут жить следующие три: ученый человек, женщина и ползучее растение". Поэтому современное движение за свободу женщин в корне ошибочно. Кроме того, в Гаруда Пуране говорится: "Целомудренная женщина всегда думает, что служить своему мужу, утверждающемуся в духовном — это ее небесное наслаждение, высшая обязанность и величайшая аскеза. Если ее муж доволен, она думает, что доволен Всевышний Господь и все полубоги. Всевышний Господь вмещает всех полубогов".

#  UKRAINIAN

## Папамочані Єкадаші

(Чайтра Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Всевишній Господь, я вислухав Твоє пояснення Амалакі екадаші, що проходить у світлу половину місяця Пхалгуна (лютий-березень), а тепер я хочу почути про екадаші двох темних тижнів місяця Чайтра (березень-квітень). Як він називається, о Господь, і які результати досягаються його дотриманням?"

Верховна особистість Бога, Господь Шрі Крішна, відповів: "О кращий з царів, для загального блага Я з радістю опишу тобі славу цього екадаші, який називається Папамочані. Історію цього екадаші одного разу повідав правителю Мандхата Ломаша Ріші. Цар Мандхата звернувся до ріші: "О Великий святий, для блага всіх людей, будь ласка, скажи мені назву екадаші, що приходить у темну половину місяця Чайтра, і поясни, як дотримуватися його. Також, будь ласка, опиши благо, що досягається дотриманням цього екадаші".

Ломаша Ріші відповів: "Екадаші, що проходить в темній половині місяця Чайтра, називається Папамочані екадаші. Він перешкоджає впливу на відданого повного віри, духів і демонів. О лев серед людей, цей екадаші також дарує вісім досконалостей життя, виконує всі бажання, очищає життя людини від наслідків усіх гріхів і затверджує його в чесноти. Тепер вислухай історію про цей екадаші та Чітраратху, правителя Гандхарвів (небесних музикантів). Якось навесні Чітраратха в суспільстві небесних танцівниць прийшов у ліс, що бушує багатоцвіттям рослин. Там до них приєдналися інші гандхарви і кіннари, разом з самим Господом Индрою, царем небес, який насолоджувався відвідуванням лісу. Кожен відчував, що немає саду, краще цього. Там було також багато святих, які вчиняють аскезу і покаяння. Особливо напівбоги насолоджувалися відвідуванням райського саду у місяці Чайтра і вайшакха (квітень-травень).

У тому лісі жив великий святий Медхаві, і прекрасні танцівниці завжди намагалися звабити його. Зокрема, одна прекрасна діва, Манджугхоша, будувала багато планів, як залучити великого Муні, але з великої поваги до святого і боячись його сили, придбаної за багато і багато років аскетизму, вона не підходила до нього дуже близько. У двох милях від святого вона поставила тент, і, граючи на бубні, стала співати дуже солодко. Сам бог кохання захвилювався, побачивши і почувши її дивний спів і відчувши аромат її сандалової мазі. Він згадав свій невдалий досвід з Господом Шивою і вирішив взяти реванш, спокусивши Медхаві (1).

Користуючись бровами Манджугхоші, як луком, поглядом, як тятивою, очима, як стрілами, і грудьми, як мішенню, бог кохання наблизився до Медхаві, спокушаючи його перервати транс і обітниці. Іншими словами, бог кохання скористався Манджугхошей як помічницею, і коли вона побачила могутнього і привабливого молодого святого, її теж охопила пристрасть. Бачачи його, красивого, який володіє великим розумом і вченістю, сидячого в ашрамі Чьявані Ріші, прикрашеним білим брахманичним шнуром і священним посохом саньясі, Манджугхоша підійшла до нього.

Вона стала спокусливо співати, і маленький дзвіночок на її поясі і навколо щиколоток, а також браслети видавали чудові музичні звуки.

Манджугхоша повільно підійшла до Медхаві; рухи її тіла і ніжні погляди привернули його. Вона граціозно поклала бубен і обняла мудреця. Її руки були схожі на ліани, які обвивають могутнє дерево. Зачарований Медхаві перервав медитацію і вирішив розважитися з нею - і негайно чистота серця і розуму покинула його. Переставши навіть розрізняти день і ніч, він готовий був іти за нею, щоб розважатися довгий, довгий час (2). Бачачи, що святість молодого йога серйозно похитнулася, Манджугхоша вирішила покинути його і повернутися додому. Вона сказала: "О великий, будь ласка, дозволь мені повернутися додому".

Медхаві відповів: "Але ти щойно з'явилася, о прекрасна, будь ласка, залишся зі мною хоча б до завтра".

Страшачись йогичеськой сили мудреця, Манджугхоша залишалася з Медхаві п'ятдесят сім років, дев'ять місяців і три дні, але для Медхаві весь цей час здався миттю. Знову вона попросила його: "Будь ласка, дозволь мені піти".

Медхаві відповів: "Дорога, вислухай мене. Залишся зі мною на ніч, а завтра вранці ти зможеш піти; залишся хоча б до тих пір, поки я не виконаю свої ранкові обов'язки і не закінчу оспівування священної мантри Гаятри; будь ласка, почекай цього". Манджугхоша все ще боялася великої йогичної сили святого, але вона спробувала посміхнутися і сказала: "Як довго ти будеш здійснювати свої ранкові гімни та ритуали? Будь ласка, будь милостивий і подумай про весь час, проведенний зі мною".

Святий задумався про роки, коли він був з Манджугхошей, і мовив потім у великому подиві: "Так адже я провів з тобою більше п'ятдесяти семи років?" Його очі почервоніли і стали метати блискавки. Тепер він дивився на Манджугхошу як на уособлену смерть і руйнівницю його духовного життя. "Шахрайка! Ти дотла спалила всі важкодоступні результати моєї аскези ". Тремтячи від гніву, він прокляв Манджугхошу: "О жорстокосерда, занепала грішниця! Ти знаєш тільки гріх! Хай тебе спіткає жахлива доля! О шахрайка, я проклинаю тебе стати злісною пішачі!"

Проклята Медхаві, Манджугхоша смиренно почала благати: "О кращий з брахманів, будь ласка, змилуйся наді мною і зніми прокляття! Говориться, що спілкування з чистим відданим дає негайні результати, але наслідки його прокляття настають тільки через сім днів. Я була з тобою п'ятдесят сім років, о Пане, будь же милостивий до мене!".

Медхаві Муні відповів: "О лагідна, що я можу зробити? Ти зруйнувала всі мої аскези. Але навіть хоча ти і зробила цей гріх, я повідаю тобі як звільнитися від мого гніву. У темній половині місяця Чайтра є всеблагий екадаші, що усуває всі гріхи. Він називається Папамочані, о красуня, і кожен, хто поститься в цей священний день повністю звільняється від народження в будь-якому демонічному образі".

З цими словами святий перенісся в ашрам батька. Дивлячись на нього, що увійшов у помешкання, Чьявана Муні сказав: "О син, діючи незаконно, ти розтратив багатство своїх обітниць і аскез".

Медхаві запитав: "О батько, милостиво відкрий, як спокутувати огидний гріх, який я накликав на себе спілкуванням з танцівницею Маджугхошей?"

Чьявана Муні відповів: "Дорогий сину, ти можеш поститися в Папамочані екадаші, який приходить в темну половину місяця Чайтра. Він знищує всі гріхи, які б великі вони не були".

Медхаві послухався поради батька і постився в Папамочані екадаші. Таким чином були зруйновані всі його гріхи, і він знову знайшов свої заслуги. Манджугхоша також дотримувалася цього посту і звільнилася від прокляття бути пішачі, знову піднявшись у небесні сфери, вона знайшла своє попереднє положення.

Ломаша Ріші продовжив: "Отже, о цар, велике благо поста в Папамочані екадаші дає можливість тому, кто дотримується його з вірою і відданістю повністю знищити всі свої гріхи".

Шрі Крішна підсумував: "О цар Юдхіштхіра, кожен кто читає і слухає про Папамочані екадаші отримає теж благо, що і від пожертвувань тисячі корів, а також усуне гріх вбивства брахмана, вбивства зародка абортом, вживання п'янких напоїв і оскверніння ложа гуру. Такі незліченні блага правильного дотримання цього священного дня Папамочані екадаші, який дорогий Мені і гідний прославління".

Так закінчується розповідь про славу Чайтра-Крішна Екадаші, чи Папамочані Екадаші, з Бхавішья- Уттара Пурани.

Примітки:

1. Після того, як Господь Шива втратив свою дорогу дружину Саті на жертвопринесенні Праджапаті Дакши, Шива повністю зруйнував все місце жертвопринесення. Потім він повернув свого тестя Дакши до життя, давши йому голову козла, і, врешті-решт, поринув у медитацію на шістдесят тисяч років. Однак Господь Брахма послав Камадеву (бога любові) перервати медитацію Шиви. Користуючись своїми стрілами (звуком, смаком, дотиком, запахом і способом), Кама атакував Шиву, який вийшов зі свого трансу. Він так розгнівався за доставлене занепокоєння, що миттєво спопелив Каму поглядом свого третього ока.

2. Спілкування з жінкою так сильно, що чоловік забуває час, енергію, майно і навіть себе самого. Як сказано в Ніті-шастрі, "стрійя чарітрам пурушасья бхабьям дайв віджанаті кито Мануш - навіть напівбоги не можуть передбачити поведінку жінки і не можуть зрозуміти майбутнє людини, зумовлене його долею". Згідно Ягьявалкі Муні, "той (брахмачарі), хто прагне до духовного життя, повинен залишити всяке спілкування з жінкою, в тому числі не повинен думати про неї, бачити її, говорити з нею у відокремленому місці, приймати служіння від неї і мати з нею сексуальне спілкування".

## Камада Єкадаші

(Чайтра шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Vishnu (Chaitra) masa

Шрі Сута Госвамі сказав: "О святі, дозвольте мені висловити смиренну повагу Всевишньому Господу Харі, Бхагавану Шрі Крішні, синові Деваки і Васудеви, чиєю милістю я можу описати день посту, що усуває всі види гріхів. Юдхіштхіра посвячений у прославляння Господом Крішною двадцяти чотирьох головних екадаші, що знищують гріх, і тепер я перекажу тобі одне з цих оповідань. Великі вчені мудреці обрали ці двадцять чотири оповідання з вісімнадцяти пуран, і вони дійсно піднесені.

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Господь Крішна, о Васудева, прийми, будь ласка, мою смиренну повагу. Будь ласка, опиши мені екадаші, що приходить в світлу половину місяця Чайтра (березень-квітень). Як він називається і за що його прославляють?"

Господь Крішна відповів: "О Юдхіштхіра, будь ласка, уважно вислухай, як Я повідаю стародавню історію цього священного Екадаші, історію, розказану одного разу Васиштха Муні царю Діліпа, прадіду Господа Рамачандри.

Цар Діліпа запитав великого святого Васиштха: "О мудрий брахман, я хочу почути про екадаші світлої половини місяця Чайтра. Будь ласка, опиши його мені".

Васиштха Муні відповів: "О цар, твоє питання гідне прославління. Я з радістю розповім тобі те, що ти хочеш дізнатися. Екадаші, що приходить в дві світлі тижні Чайтра називається Камада екадаші. Він поглинає всі гріхи так само, як лісова пожежа поглинає всі дерева. Він дуже очищаючий і дарує вище благо тому, хто щиро дотримується його. Отже, цар, почуй давню історію, яка так сприятлива, що знищує всі гріхи людини, яка просто слухає її.

Давним-давно було місто Ратнапура, прикрашене золотом і коштовностями, в якому острозубі змії насолоджувалися сп'янінням. Цим дуже красивим царством, в якому жило багато гандхарвов, кіннарів і апсар, правив цар Пундаріка.

Серед гандхарвів був Лаліта і його дружина Лаліта, дуже чарівна танцівниця. Вони були дуже прив'язані один до одного, і їх будинок був сповнений багатства і чудовою їжі. Лаліта ніжно любила свого чоловіка, а він також постійно думав про неї у своєму серці.

Одного разу у дворі царя Пундаріка танцювало багато гандхарвів, і Лаліта співав один, без дружини. Під час співу він не міг не думати про неї, і тому збивався з ритму і мелодії. Лаліта фальшиво закінчив свій спів, і один з заздрісних зміїв, супроводжуючих царя, повідомив йому, що Лаліта поглинений думками про свою дружину, а не про свого государя. Вислухавши це, цар розлютився, його очі в гніві налилися кров'ю. Він закричав: "О дурний негідник, так як, виконуючи свої обов'язки, ти в пристрасті думав про жінку, замість того, щоб думати про свого царя, я проклинаю тебе стати людожером!"

О цар, Лаліта миттєво перетворився в страшного канібала, величезного демона-людоїда, чий вигляд жахав кожного. Його руки були довжиною у вісім миль, рот його - як величезна печера, очі подібні сонцю і місяцю, ніздрі були схожі на бездонні колодязі, шия була справжньою горою, стегна були шириною в чотири милі, а його гігантське тіло піднімалося вгору на шістдесят чотири милі. Так бідний Лаліта, чудовий співак-гандхарва, постраждав через образи царя Пундаріка.

Бачачи свого чоловіка, який страждає, як жахливий людожер, Лаліта занурилася в горе. Вона думала: "Тепер, коли мій дорогий чоловік страждає від прокляття царя, що мені робити? Куди йти?" Так Лаліта горювала день і ніч. Замість насолоди життям подружжя гандхарви, вона поневірялася по порожнім джунглям разом зі своїм жахливим чоловіком, який через прокляття царя повністю впав і цілком загруз у жахливій гріховної діяльності. Він блукав у відразливих місцях; колись привабливий напівбог-гандхарва скотився до жахливої поведінки людожера. Повністю збожеволівши, дивлячись на такі страждання дорогого чоловіка, Лаліта ридала в своїх божевільних подорожах.

Однак, на щастя, одного разу Лаліта зустріла святого Шрінгі. Він сидів на вершині відомого пагорба Віндх`ячала. Наблизившись до нього, вона висловила свою смиренну повагу. Святий подивився на Лаліту, схилену перед ним, і сказав: "О найпрекрасніша, хто ти? Чия ти дочка і навіщо прийшла сюди? Будь ласка, повідай мені всю правду".

Лаліта відповіла: "О великий святий, я дочка великого гандхарви Вірадхана, і звуть мене Лаліта. Я скитаюсь в лісах і степах зі своїм дорогим чоловіком, який через прокляття царя Пундаріка став демоном-людожером. О брахмане, я дуже засмучена, бачачи його лютий вигляд і жахливі гріховні вчинки. О вчителю, будь ласка, скажи, що мені робити для спокути гріхів чоловіка. Що я повинна зробити, щоб звільнити його від демонічного вигляду, о кращий з брахманів?"

Святий відповів: "О небожительниця, є екадаші, який називається Камада, що приходить в світлу половину місяця Чайтра. Незабаром він настане. Бажання кожного, хто постує в цей день, виконуються. Якщо ти будеш дотримуватися посту в цей Екадаші згідно з правилами і розпорядженням, передаси отримане благо чоловікові, він миттєво звільниться від прокляття". Лаліта з повною вірою постилась в Камада екадаші. згідно повчанням святого Шрінгі, а в двадаші постала перед ним і мурті Господа Васудеви і сказала: "Я з вірою дотримувалася посту в Камада екадаші. Завдяки благу, отриманому мною дотриманням Екадаші, дозволь моєму чоловікові звільнитися від прокляття, який перетворив його в демона-людожера. Нехай благо, отримане мною, звільнить його від страждань". І як тільки Лаліта сказала це, її чоловік, що стояв поруч, відразу ж звільнився від прокляття царя. Він миттєво здобув свій попередній вигляд гандхарви Лаліти, красивого небесного співака, прикрашеного багатьма чудесними прикрасами. Тепер він міг насолоджуватися зі своєю дружиною Лалітою навіть більшим достатком. Все це здійснилося силою і славою Камада екадаші: подружжя гандхарвів зійшла на літаючий корабель і піднялася на небеса.

Господь Шрі Крішна продовжив: "О Юдхіштхіра, кращий з царів, кожен, хто слухає це чудове оповідання, звичайно ж, буде дотримуватися Камада екадаші, роблячи все можливе, - таке велике благо дарує він щирому відданому. Тому Я описав тобі його славу на благо всього людства. Немає кращого Екадаші, ніж Камада екадаші. Він може усунути навіть гріх вбивства брахмана, а також знищує демонічні прокляття і очищає свідомість. У всіх трьох світах серед рухомих і нерухомих живих істот немає кращого дня".

Так закінчується розповідь про славу Чайтра-шукла екадаші, або Камада Екадаші, з Вараха Пурани.

## Варутхіні Єкадаші

(Вайшакха Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Васудева, я шановливо схиляюсь перед Тобою. Будь ласка, опиши тепер екадаші темної половини місяця Вайсакха (квітень-травень), його особливі заслуги та вплив".

Господь Шрі Крішна відповів: "О цар, в цьому світі і наступному, найсприятливішим і щедрим екадаші є Варутхіні екадаші, який приходить в темну половину місяця Вайсакха. Кожен, хто зберігає повний піст в цей священний день звільниться від усіх гріхів, досягне постійного щастя й удачі. Піст в Варутхіні екадаші робить навіть невдалу жінку щасливої. Кожному, хто дотримується його, цей екадаші дарує матеріальне задоволення в цьому житті і звільнення після смерті. Він усуває гріхи всіх і рятує людину від страждання нового народження. Цар Мандхата звільнився, правильно дотримуючись цього екадаші. Багато інших царів також отримали благо, дотримуючись його: такі царі, як Махараджа Дхундхумара в династії Ікшваку, який позбувся прокази, прокляття Господа Шиви. Всі блага дотримання аскез і покаянь протягом тисячі років досягаються тими, хто дотримується Варутхіні екадаші. Хто тримає піст в цей екадаші, отримує нагороду того, хто роздає золото на Курукшетрі під час сонячного затемнення. Безсумнівно, хто дотримується цього екадаші з вірою і відданістю досягне мети в цьому житті і в наступному. Коротше, цей екадаші чистий, оживляючий, і він усуває всі гріхи.

Краще пожертвувати слона, ніж коня, і краще - землю, ніж слона. Але краще ніж жертвувати слона, жертвувати насіння кунжуту, і краще цього давати золото. Проте краще роздачі золота роздача злаків, тому всі предки, напівбоги і люди задовольняються, куштуючи їх. Немає кращої пожертви ні в минулому, ні в сьогоденні, ні в майбутньому (1). Проте вчені брахмани стверджують, що видати юну дівчину заміж за гідну людину рівно роздачі злаків. Крім того, Шрі Крішна, Верховна Особа Бога, сказав, що роздача корів дорівнює жертвування злаків у їжу. Проте краще всіх цих пожертв - дати духовне знання неосвіченому. Але блага здійснення всіх цих дій досягається тим, хто поститься у Варутхіні екадаші.

Той, хто проживає багатство своїх дочок, страждає в пекельних умовах до затоплення всього всесвіту, о Бхарат. Тому треба особливо уникати користуватися багатством своїх дочок. О кращий з царів, будь який домогосподар, з жадоби взявши багатство своєї дочки або зятя, в наступному житті стане котом. Тому говориться, що кожен здійснює священне жертвопринесення, видаючи заміж дівчину, прикрашену різними коштовностями, і даючи за нею посаг, отримає благо, яке не може описати навіть Чітрагупта, головний секретар Ямараджі на небесних планетах. Однак це благо легко отримати, дотримуючись Варутхіні екадаші.

У дашамі, день перед екадаші, треба уникати: їсти з бронзового посуду, їсти будь-який вид урад-дала, червону сочевицю, пшоно, конго (2), шпинат, мед; не їсти в чужих будинках; Тобто не більше одного разу; утримуватися від сексу. У екадаші треба утримуватися від азартних ігор, спорту, денного сну, горіхів бетеля і його листя; не треба чистити щіткою зуби, поширювати чутки, чіплятися, говорити з духовно занепалим, гнівним і обманщиком. У двадаші, день після екадаші, треба уникати їжі з мідного посуду, вживання урад-дала, червоної сочевиці, меду; не лежати; не їсти більше одного разу; уникати важкої роботи, сексу; не голитися, не розтирати тіло маслом і не їсти в чужих будинках".

Господь Шрі Крішна продовжив: "Кожен, хто дотримується таким чином Варутхіні екадаші, звільняється від наслідків усіх гріхів і повертається у вічну духовну обитель. Той кто поклоняється Господу Джанардане в цей екадаші, і пильнує всю ніч, також звільниться від усіх гріхів і досягне духовної обителі.

Тому, о цар, той, хто страшиться своїх гріхів і їх наслідків, а також самої смерті, повинен дуже строго дотримуватися посту в Варутхіні екадаші. О благородний Юдхіштхіра, слухаючій або читаючій прославління священного Варутхіні екадаші знайде благо, рівне нагороді за пожертву тисячі корів, і, врешті-решт, повернеться додому, в обитель Господа Вішну.

Так закінчується розповідь про славу Вайшакха-Крішна Екадаші, чи Варутхіні Екадаші, з Бхавішья-Уттара Пурани.

Примітки:

1. Роздавати зерно у вигляді пожертвувань дуже сприятливо. Одного разу Юдхіштхіра Махараджа запитав Господа Шрі Крішну: "О мій Господь, чи може хтось потрапити на небо, не здійснюючи жертвоприношень і не здійснюючи аскези?" Господь Крішна відповів: "О син Бхарати, той хто дає хліб, воду й ліки нужденному потрапляє на небо, не здійснюючи жодних жертвоприношень або аскез". (Махабхарата)

Також Крішна говорить в Бхагавад-гіти [3.14]: "Зерно підтримує всіх істот". Тому говориться, що дарувати зерно - це найкраще пожертвування. Крім того, якщо їжа є прасадом, освяченою їжею, приготованою з відданістю і піднесеною Господу Крішні, то вона дарує звільнення від цього матеріального світу.

2. Конго - зерно, яке раніше їли бідняки. Воно схоже на мак.

## Мохіні Єкадаші

(Вайшакха шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Madhusudana (Vaisakha) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Джанардана, як називається екадаші двох світлих тижнів місяця Вайсакха (квітень-травень)? Як правильно дотримуватися його? Милостиво повідай мені все це".

Господь Шрі Крішна відповів: "О благословенний син Дхарми, зараз Я опишу тобі, що одного разу розповів Васіштха Муні Господу Рамачандра.

Господь Рамачандра сказав Васіштхі Муні: "О великий святий, Я хочу почути про кращий серед всіх днів посту, про день, руйнуючій всі види гріхів і журби. Я довго страждав в розлуці зі Своєю дорогою Сітою і хочу почути від тебе, як припинити ці страждання".

Святий Васиштха відповів: "О Господь Рама, о Проникливий, просто згадавши Твоє ім'я можна перетнути океан цього матеріального світу. Ти запитав мене на благо всього людства, і для виконання бажань усіх я опишу зараз цей день посту, очищуючий весь світ.

О Рама, цим днем є Вайсакха-шукла екадаші, що випадає на двадаші. Він усуває всі гріхи і його прославляють як Мохіні-екадаші (1). Воістину, о Рама, благо цього екадаші звільняє з мереж ілюзії щасливу душу, дотримуючись його. Тому, якщо Ти хочеш позбутися страждання, дотримуйся досконало цього сприятливого екадаші, що усуває з шляху всі перешкоди і рятує від нещастя. Милостиво вислухай як я опишу його велич, бо навіть просто слухаючи про цей сприятливий екадаші, позбавляються від найбільших гріхів.

На березі річки Сарасваті колись було чудове місто Бхадраве, і, яким правив цар Дьютіман. О Рама, цей стійкий, справедливий і дуже розумний цар народився у місячній династії. У його царстві жив купець на ім'я Дханапала, що накопичив багато зерна і грошей. Він був також дуже набожний. Він вирив озера, спорудив арени жертвоприношень і розбив красиві парки для блага всіх жителів Бхадраваті. Він був чудовим відданим Вішну і мав п'ять синів: Суману, Дьютімана, Медхаві, Сукріті і Дхріштабудхі. До нещастя, його син Дхріштабудхі завжди був зайнятий гріховної діяльністю, спав з повіями і спілкувався з занепалими людьми. Він насолоджувався недозволеним сексом, азартними іграми і багатьма іншими видами чуттєвого задоволення. Він не поважав напівбогів, брахманів, предків, старших і гостей родини. Шкідливий Дхріштабуддхі без розбору витрачав добро батька, завжди їв недозволену їжу і пив багато вина.

Одного разу Дханапала, побачивши Дхріштабуддхі йде по дорозі в обнімку з повією, вигнав його з дому. Всі родичі дуже засуджували Дхріштабуддхі і цуралися його. Після того, як він продав свої прикраси і став бідняком, повії також відвернулися від нього і знущалися над його убогістю. Тепер Дхріштабуддхі був повний неспокою і, до того ж, голодний. Він думав: "Що мені робити? Що мені робити? Як підтримати себе". Він став красти. Царські стражники зловили його, але дізнавшись, що його батько - прославлений Дханапала, відпустили. Його ловили і відпускали багато разів. Але зрештою Дхріштабуддхі був спійманий, закутий у кайдани і побитий. Побивши його, царські керуючі сказали: "О зловмисний! Не має тобі тут місця".

Проте батько звільнив Дхріштабуддхі, який відразу ж відправився в лісову гущавину. Він блукав по лісі, дуже страждаючи від голоду і спраги. Зрештою, для прожитку він став вбивати левів, оленів, кабанів і вовків. У його руках завжди був напоготові лук, а через плече перекинутий сагайдак з гострими стрілами. Також він убив і багатьох птахів: чакор, павичів, канк і голубів. Без вагань вбивав він птахів і звірів, і гріхи його з кожним днем зростали. На додаток до своїх попередніх гріхів він тепер занурився в океан великого гріха.

Дхріштабудхі завжди був нещасний і стурбований. Але одного разу на місяць Вайсакха силою якогось доброго діла, вчиненого в минулому, він натрапив на священний ашрам Каундін`ї Муні. Великий святий тільки що зробив омовіння в Гангу, і вода капала з нього. Дхріштабудхі випала велика удача доторкнутися до цих крапель, що стікають з шат святого. Миттєво Дхріштабудхі звільнився від невігластва і наслідки його гріхів зменшилися. Висловлюючи свою смиренну повагу Каундін`ї Муні, Дхріштабудхі зі складеними долонями молив його: "О великий брахман, будь ласка, розкажи, яке спокутування можу я зробити. У своєму житті я зробив багато гріха, і тепер дуже нещасний". Великий ріші відповів: "Синку, слухай з великою увагою. Вислухавши мене, ти звільнишся від усіх гріхів. У світлу половину місяця Вайсакха настане священний Мохіні екадаші, що володіє силою знищувати гріхи такі величезні і важкі, як гора Сумеру, якщо підеш моєю порадою і з відданістю поститимешся в цей екадаші, який так дорогий Господу Харі, ти звільнишся від наслідків усіх гріхів багатьох, багатьох життів".

З величезною радістю вислухавши ці слова, Дхріштабудхі пообіцяв поститися в Мохіні екадаші відповідно до вказівок святого. О кращий з царів, о Рама, дотримуючись повного посту в Мохіні екадаші грішник Дхріштабудхі, недолугий син купця Дханапали, став безгрішний. Згодом він здобув чудовий трансцендентний вигляд і безперешкодно відправився у вищу обитель Господа на спині Гаруди, що носить Вішну.

О Рама, день посту Мохіні екадаші розсіює тьму ілюзорної прихильності до матеріального існування. Тому немає кращого дня у всіх трьох світах".

Господь Крішна завершив: "Отже, о Юдхіштхіра, ні паломництво, ні жертвоприношення, ні милостиня не можуть дати навіть шістнадцятої частини блага, отриманого Моїм щирим відданим, що дотримується Мохіні екадаші, той, хто слухає і вивчає велич Мохіні екадаші досягає блага, рівного роздачі в милостиню тисячі корів".

Так закінчується розповідь про славу Вайсакха-шукла екадаші або Мохіні Екадаші, з Курма Пурани.

Примітки:

1. Якщо священний піст випадає на двадаші, у ведичній літературі його все одно називають "екадаші". Крім того, в Гаруда Пуране [1.125.6] Господь Брахма каже Нарада Муні: "О брахман, цей піст треба дотримуватися в повний екадаші, коли екадаші збігається з двадаші і в три дні (екадаші, двадаші і трайодаші), але не в день, коли датами збігається з екадаші".

## Апара Єкадаші

(Джйештха Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Trivikrama (Jyestha) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Джанардана, як називається екадаші темної половини місяця Джйештха (травень-червень)? Я хочу почути славу цього священного дня. Будь ласка, повідай мені це".

Господь Шрі Крішна сказав: "О цар, твоє питання чудове, бо відповідь принесе благо всьому людству. Цей Екадаші такий великий і сприятливий, що може стерти навіть найбільші гріхи. О великий цар, цей екадаші, що дарує безмежне благо, називається Апара Екадаші. Того, хто поститься в цей святий день, будуть прославляти по всьому всесвіту. Навіть такі гріхи, як вбивство брахмана, корови, ненародженої дитини, богохульство і перелюбство з чужою дружиною повністю усуваються дотриманням Апара Екадаші.

О цар, люди, що дають неправдиві запевнення, дуже гріховні. Людина, удавано чи в насмішку вихваляюча іншого, обважуюча, яка не вміє виконувати обов'язки своєї варни і ашрама (наприклад, некваліфікована людина, що претендує на роль брахмана або невірно повторюча Веди); вигадуюча власні писання; обманюючий інших лжеастролог; чиновник-шахрай і лжелекарь аюрведи - всі вони вважаються тими, хто дає неправдиві запевнення і потрапляють в пекло. Але просто дотримуючись Апара Екадаші всі ці грішники повністю звільняються від наслідків своїх гріхів.

Той, хто нехтує своєю дхармой і біжить з поля бою, потрапляє в пекло. Але, о Юдхіштхіра, навіть такий занепалий кшатрий звільняється від цього великого гріха і потрапляє на небеса, якщо він дотримується посту в Апара Екадаші.

Той учень великий грішник, який отримавши справжнє духовне знання від свого гуру, відвернеться від нього і буде його поносити. Подібний так званий учень накликає на себе безмежні страждання. Але всього лише дотримуючись Апара Екадаші він може досягти духовного світу. Слухай, о цар, як Я опишу тобі інші гідності цього екадаші.

Благо, придбане дотриманням Апара Екадаші, дорівнює винагороді, одержане тим, хто робить такі благочестиві дії: тричі на день здійснює обмивання в Пушкара-кшетра (1) під час Картіка (жовтень-листопад); здійснює обмивання в Праязі у місяці Магха (січень-лютий), коли сонце знаходиться в Зодіаку; здійснює служіння Господу Шиві в Варанасі під час Шива-Ратрі; пропонує підношення своїм предкам в Гайє; здійснює обмивання у священній річці Гаутамі під час проходження Юпітера через сузір'я Лева; отримує даршан Господа Шиви і Господа Кедаранатхі; бачить Господа Бадрінатх в період проходження сонця через знак Водолія; здійснює обмивання під час сонячного затемнення на Курукшетрі і там же роздає з милістю корів, слонів і золото. Відплати за ці благочестиві діяння досягає людина, що дотримується посту Апара Екадаші. Також він отримує відплату як за пожертву тільної корови, золота і родючої землі.

Іншими словами, Апара Екадаші це - сокира, якою зрубують дозріле дерево гріховних вчинків; це - сонце, що спалахує перед чиїмось чорним злочином і це - лев, що крадеться за ланню безбожництва.

Тому, о Юдхіштхіра, той, хто щиро боїться своїх гріхів у минулому і сьогоденні, повинен дуже строго дотримуватися Апара Екадаші. Той, хто не дотримує цей піст буде народжений знову в матеріальному світі, як один з мільйонів бульбашок у величезній масі води або як маленький мураха серед всіх інших істот (2).

Тому треба з повною вірою дотримуватися Апара Екадаші і поклонятися Верховній Особі Бога, Шрі Трівікраме. Той хто поступає так, позбавиться від гріхів і наблизиться до обителі Господа Вішну. Отже, о Бхарат, для користі всіх людей Я описав тобі важливість священного Апара Екадаші. Кожен, який почув або прочитав цей опис, звільниться від усіх гріхів, о цар".

Так закінчується розповідь про славу Джйештха-Крішна Екадаші, чи Апара Екадаші, з Брахманда Пурани.

Примітки:

1. Пушкарі-кшетра - місце в західній Індії, де знаходиться єдиний на землі "бона фіде" храм Господа Брахми.

2. У Ведах говориться: "Нерах будбуде самах - людська форма життя схожа на бульбашку у воді". У воді утворюється безліч бульбашок, які через кілька секунд лопаються. Таким чином, якщо хтось не використовує своє рідкісне людське тіло, щоб служити Верховній Особі Бога, Шрі Крішні, то його життя не більш цінна або постійна, ніж бульбашка у воді. Тому, як наказує тут Господь, ми повинні служити Йому, дотримуючись посту в Хари-васара, або екадаші.

У зв'язку з цим необхідно взяти до уваги слова Шріли Прабгупади у Шрімад Бхагаватам [2.1.4]: "Величезний океан матеріальної природи йде з хвилями часу і так звані умови життя є якась подібність бульбашок піни, які виникають перед нами як тілесне "я", дружина, діти, суспільство, співвітчизники і т.п. В силу браку знань про себе, ми стаємо переслідувані силою невігластва і тим самим витрачаємо цінну енергію людського життя в марних пошуках постійних умов, які неможливі в цьому матеріальному світі".

## Пандава Єкадаші

(Джйештха шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Trivikrama (Jyestha) masa

Одного разу Бхімасена, молодший брат Махараджи Юдхіштхіри, запитав великого мудреця Шрілу В`ясадеву, діда Пандавів, чи можливо повернутися в духовний світ без дотримання всіх правил і приписів постів екадаші.

Бхімасена сказав: "О високомудрий діду, брат мій Юдхіштхіра, моя дорога мати Кунті і моя кохана дружина Драупаді, так само, як Арджуна, Накула і Сахадева, повністю постують в екадаші і суворо дотримуються всіх розпоряджень і правил цього святого дня. Але, о діду, я кажу їм, що не можу жити без їжі, тому що голод нестерпний для мене. Я роздам щедрі пожертви, буду правильно поклонятися Шрі Кешаві, але я не можу поститися в день Екадаші. Будь ласка, розкажи мені, як досягти цього ж результату без посту".

Вислухавши ці слова, Шріла В`ясадева відповів: "Якщо ти хочеш потрапити на небесні планети і уникнути пекельних планет, тобі звичайно ж треба дотримуватися посту як в світлі, так і в темні екадаші". Бхіма сказав: "О великомудрий діду, будь ласка, вислухай мій аргумент. О найвеличніший з муні, адже я не зможу жити, якщо не поїм хоча б раз на день. Як же я залишуся в живих, якщо я буду поститися і зовсім перестану їсти? Мій шлунок спалить зсередини вогонь, званий Аріка, вогонь травлення(1). Тільки коли я їм досита, вогонь в моєму шлунку стає задоволеним. О великий святий, я здатний попоститься один раз, але прошу тебе, розкажи мені про екадаші, який виключає всі інші екадаші. Я буду віддано дотримуватися цього посту в смиренній надії стати гідним звільнення".

Шріла В`ясадева відповів: "О цар, ти вже чув від мене про різні види запропонованих обов'язків, таких як ретельно розроблені ведичні церемонії. Однак, в Калі-югу ніхто не зможе виконати всі ці обов'язки як слід. І, тим не менш, я скажу тобі, як, практично не докладаючи великих зусиль, можна самим малим ступенем аскези отримати максимальну користь і, врешті-решт, досягти щастя. Суть описаного у ведичній літературі, званої Пурани, полягає в тому, щоб відмовитися від їжі як в екадаші темної, так і світлої половині місяця. Хто поститься в екадаші, той рятується від пекельних планет".

Вислухавши слова В`ясадеви, Бхімасена, найсильніший з воїнів, жахнувся й затрусився, як баньяновий лист при сильному вітрі. Переляканий, він запитав: "О діду, що ж мені робити? Адже я не зможу цілий рік голодувати двічі на місяць. Прошу тебе, назви один день, голодуючи в який, я отримаю найбільше благо!".

В`ясадева відповів: "Ти повинен поститися, уникаючи навіть води, в екадаші, що приходить в світлу половину місяця Джйештха (травень-червень), коли сонце проходить через знаки Близнюків і Тельця. Вчені мужі кажуть, що в ці дні можна здійснювати обмивання і ачаману для очищення. Але здійснюючи ачаману, можна випити кількість води, що дорівнює крупиці золота, або стільки, скільки може вмістити одне гірчичне зерно. Тільки така кількість води повинна міститися на долоню, складену у вигляді коров'ячого вуха. Якщо випити більше води, можна сп'яніти як від вина.

В цей же час не можна їсти ничого: якщо цього не виконувати, піст буде порушений. Цей суворий піст діє з сходу сонця в екадаші до сходу сонця двадаші. Якщо спробувати дуже строго провести цей піст, то легко можна досягти успіхів у дотриманні всіх двадцяти чотирьох екадаші цілого року. У двадаші відданий повинен рано вранці зробити обмивання. Потім, згідно з установленими правилами і приписами і залежно від своїх можливостей він повинен піднести трохи золота і води гідним брахманам. І, нарешті, він повинен в радості вшанувати прасад з брахманами.

О Бхімасена, Той, хто дотримується цього екадаші, тим самим отримує нагороду всіх екадаші року. У цьому немає сумнівів. А тепер, Бхіма, послухай про нагороду за дотримання цього екадаші. Всевишній Господь Кешава, що тримає раковину, диск, палицю і лотос, сказав мені: "Кожен повинен прийняти у Мене притулок і слідувати Моїм повчанням". Ще Він сказав мені, що той хто дотримується цього екадаші звільняється від наслідків всіх гріхів. Той, хто суворо дотримується посту нірджала в Джйештха-шукла екадаші воістину отримає ту ж винагороду, що і за дотримання всіх інших екадаші.

О Бхімасена, в Калі-югу - століття сварок і лицемірства, коли всі ведичні принципи будуть знищені або надзвичайно обмежені, як не буде вірного пожертвування і дотримання стародавніх ведичних принципів і церемоній, як можна буде тоді очиститися? Але у людини є зручна нагода - поститися в екадаші і звільнитися від всіх своїх минулих гріхів.

О син Вайю, що я можу надати тобі ще? Ти не повинен їсти ні в темні, ні в світлі екадаші і не повинен навіть пити воду в особливо сприятливий день Джйештха-шукла екадаші. О Врікодара, кожен, хто дотримується цього екадаші, отримає туж винагороду, що і той хто здійснює обмивання у всіх місцях паломництва, роздає всі види милостині і дотримується всіх темних і світлих екадаші. У цьому немає сумніву. О тигр серед людей, хто б не постився у цей екадаші істинно стане великим і досягне всього: багатства, сили і здоров'я. І в страшний момент смерті жахливі ямадути, обличчя яких жовті і чорні, які потрясають величезними киями і вертять в повітрі містичними мотузками паша, не зможуть наблизитися до нього. Швидше така віддана душа буде взята у вищу обитель Господа Вішну вішнудутамі, чиї трансцендентно прекрасні тіла одягнені в пишні жовті одежі і кожен з яких у своїх чотирьох руках тримає диск, палицю, раковину і лотос. Досягти всіх цих благ можна, точно дотримуючись цей дуже важливий екадаші і уникаючи навіть води".

Коли Пандави почули про блага, які досягаються дотриманням Джйештха-шукла екадаші, вони вирішили дотримуватися його точно так, як Шріла В`ясадева пояснив їх братові Бхімасені. Всі Пандави дотримувалися його, утримуючись від їжі і води, а тому цей екадаші тепер називають Пандаванірджала двадаші (2).

Шріла В`ясадева продовжував: "О Бхіма, дотримуючись цей екадаші, ти позбудешся від усіх гріхів. Ти повинен так молитися Верховної Особи Бога, Господа Шрі Крішні: "О Господь всіх напівбогів, о Верховна Особа Бога, сьогодні я буду дотримуватися Екадаші не беручи води. О безгрішний Ананта, я перерву цей піст на наступний день, в двадаші". З цієї миті, щоб позбутися гріхів, відданий повинен чесно дотримуватися посту Екадаші з вірою в Господа і повністю контролювати свої почуття. І неважливо, чи рівні гріхи горе Сумеру або горбу Мендарачала; якщо він або вона дотримується цей екадаші, то гріхи зменшуються і згорають дотла. Така велика сила екадаші.

О кращий з царів, людина повинна в цей екадаші також роздавати милостиню, воду і корів. Якщо з якихось причин він не може цього зробити, то йому слід дати гідному брахманові якийсь одяг чи горщик води. Адже нагорода, одержувана тільки за роздачу води, дорівнює тому, що отримують за роздачу золота 10 000 000 разів на день.

О Бхіма, Господь Шрі Крішна сказав, що той хто дотримується цей екадаші повинен здійснити священне обмивання, дати милостиню жебракові, повторювати святе ім'я Господа на джапа-мале і вчинити будь-яку з рекомендованих жертвоприношень; зробивши це, він отримає вічне благо. І немає потреби здійснювати які-небудь інші релігійні дії. Дотримання тільки одного цього екадаші приведе людину у вищу обитель Шрі Вішну. "О кращий з Куру, якщо хтось жертвує в цей день золото, одяг або що-небудь ще, нагорода їм отримується - вічно. Запам'ятай: той, хто з'їсть хоч зернятко в екадаші, споганюється гріхом, і гріхом є будь-яка їжа. Через це він вже стає собакоїдом і після смерті буде страждати на пекельних планетах, і той, хто дотримується священного Джйештха-шукла екадаші і роздає пожертвування, обов'язково досягне звільнення від повторюваних народжень і смертей і потрапить у вищу обитель. Дотримання цього екадаші, який збігається з двадаші, звільняє від жахливого гріха вбивства брахмана, вживання алкоголю, заздрості до свого духовного вчителя і неуваги до його повчань, а також брехні.

Слухай далі, о кращий з живучих. Будь-який чоловік або жінка, який точно дотримується цього посту і поклоняється Всевишньому Господу Джалашаї (Тому, Хто спить у воді), і підносить на наступний день достойному брахманові кращі солодощі та жертвує корів і гроші, будє настільки бажаним Всевишньому Господу Васудеві, що сто їхніх предків потраплять в обитель Господа, навіть якщо вони були грішниками, мали поганий характер або навіть були самогубцями. Воістину, той, хто дотримується цього екадаші, возноситься на чудовому літаючому кораблі в обитель Господа.

Той, хто в цей день дасть брахманові глечик, парасольку або взуття, потрапляє на небеса. Воістину, той, хто просто слухає це прославління, також потрапить в трансцендентну обитель Господа Шрі Вішну. Той, хто здійснює обряд шраддха, поминаючи предків у день молодика, того називають амавасья, особливо якщо це відбувається під час сонячного затемнення, і той безсумнівно досягне великої нагороди, і те ж нагороди заслужить і той, хто просто слухає це святе оповідання - так сильно дорогий Господу цей екадаші.

Також слід дуже ретельно чистити зуби, не приймати їжі і пиття, дотримуючись цей екадаші для задоволення Всевишнього Господа, Кешави. В день після екадаші треба поклонятися Верховній Особі Бога в образі, відомому як Трівікрама, пропонуючи Йому воду, квіти, пахощі і яскраво палаючий світильник. Потім відданий повинен від усього серця повторити молитву: "О Боже богів, о Спаситель всіх, о Хрішікеша, володар почуттів, милостиво даруй мені звільнення, хоч я і не можу запропонувати Тобі нічого, крім цієї скромної чашки, наповненою водою. Після цього відданий повинен пожертвувати чашу з водою брахманові.

О Бхімасена, після дотримання цього посту Екадаші і роздачі в милостиню рекомендованих предметів відповідно до своїх можливостей, відданий повинен нагодувати брахманів і потім мовчки скуштувати прасад". Шріла В`ясадева завершив: "Я дуже наполягаю на тому, щоб ти дотримувався посту в цей сприятливий, очищаючий, що знищує гріхи двадаші саме таким чином, як я тобі розповів. Так ти повністю звільнишся від усіх гріхів і досягнеш вищої обителі".

Так закінчується розповідь про славу Джйештха-шукла екадаші, або Бхімасена-нірджала Екадаші, з Брахма-вайварта Пурани.

Примітки:

1. Походження Агні, бога вогню: від Господа Вішну до Брахми, від Брахми до Ангіраси, від Ангіраси до Бріхаспаті і від Бріхаспаті до Сам`ю, який був батьком Агні. Найриті доручив йому охороняти південно-східні ворота. Він - один з восьми матеріальних елементів, і також як Парікшит Махараджа дуже досвідчений у перевірці вчинків. Одного разу він перевірив махараджу Шиби, перетворившись на голуба. (Для подальшої інформації дивись Шрімад-Бхагават Шріли Прабгупади [1.12.20]).

Агні поділяється на три категорії. Девагні - вогонь в дереві, Джатхарагні - вогонь травлення в шлунку і Вадавагні - вогонь, який створює туман, коли тепле і холодне течії змішуються в океані. Інша назва вогню в шлунку - Вріка. Це і є той потужний вогонь, який оселився в шлунку Бхімасени.

2. Як вказується в самому Шрімад-Бхагаватам [12.13.12 і 15], Бхагаватам є квінтесенцією всієї філософії Веданти (сара-веданта-сарама). Недвозначне послання бхагаватам - повне віддання Господу Крішні і вознесіння Йому відданого любовного служіння. Суворе дотримання екадаші є великою допомогою в цьому процесі, і тут Шріла В`ясадева просто підкреслює важливість екадаші.

3. Хоча астрологично піст припадає на двадаші, в ведичної цивілізації його продовжують називати "екадаші".

## Йогіні Єкадаші

(Ашадха Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Vamana (Asadha) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Всевишній Господь, я вислухав славу Нірджала екадаші, який приходить у світлу половину місяця Джйештха. Тепер я хочу почути про екадаші темної частини місяця Ашадха (червень-липень). Милостиво опиши мені його в деталях, о вбивця демона Мадху".

Всевишній Господь Шрі Крішна відповів: "О царю, я повідаю тобі про кращий з усіх днів посту, екадаші, що приходить в темній частині місяці Ашадха. Відомий як Йогіні Екадаші, він знищує наслідки всіх видів гріхів і дарує вище звільнення.

О кращий з царів, цей екадаші звільняє людей, що тонуть в безкрайньому океані матеріального існування, і доставляє його до берега духовного світу. У всіх трьох світах він є головним з усіх священних днів посту. Я відкрию тобі цю істину, повідавши історію, згадану в Пуранах.

Цар Алакапурі - Кувера, скарбник напівбогів, - був непохитним відданим Господа Шиви. Слуга по імені Хемамалі був його особистим садівником. Якша Хемамалі був поглинений пристрастю до своєї прекрасної дружини Сварупаваті, що мала великі чарівні очі.

Хемамалі повинен був щодня ходити до озера Маносароваре і зрізати квіти для свого Пана Кувера, який використовував їх в поклонінні Господу Шиві. Одного разу, зрізавши квіти, Хемамалі замість того, щоб відразу піти до свого Пана і виконати свої обов'язки, пішов до дружини. Поглинений любовними забавами з дружиною, він повернувся в обитель Кувера.

О цар, поки Хемамалі насолоджувався з дружиною, в палаці Кувера почав поклонятися Господу Шиві і виявив, що до полуденної пуджу не підготовлені квіти. Їх відсутність розгнівало великого напівбога, і він запитав посильного якшу: "Чому порочний Хемамалі не приніс квіти для щоденного поклоніння? Дізнайся точну причину і повідом особисто мені". Якша повернувся і сказав Кувере: "О Пане, Хемамалі відкрито насолоджуєдається сексом зі своєю дружиною".

Почувши це, Кувера дуже розгнівався і миттєво викликав до себе низького Хемамалі. Знаючи, що він знехтував своїм обов'язком, Хемамалі у великому страху наблизився до Пана. Садівник висловив пошану і постав перед Паном, чиї очі від гніву налилися кров'ю, а губи тремтіли. У люті Кувера крикнув Хемамалі: "О гріховний нечестивець! Порушник принципів релігії! Ти образив напівбогів! Тому я проклинаю тебе: ти будеш страждати від білої прокази і розлуки з коханою дружиною! Ти гідний тільки великого страждання! О нізьконарожденний дурень, залиш зараз же це місце і йди на нижчі планети!" Так Хемамалі миттю пав з Адакапурі і захворів жахливою білою проказою. Він опинився в дрімучому і страшному лісі, без їжі і пиття. Хемамалі проводив свої дні в стражданнях і не міг спати вночі через біль. Він страждав і взимку і влітку, але так як щиро продовжував поклонятися Господу Шиві, його свідомість залишилась чистою і твердою. Навіть обплутаний великим гріхом і його наслідками, він пам'ятав своє минуле життя, так як був благочестивим.

Блукаючи по горах і степах, Хемамалі зрештою прийшов до обширної Гімалайської гряді. Там йому випала велика вдача постати перед великим святим Маркандея Ріші - кращим з аскетів, чиє життя, як кажуть, дорівнює семи дням Брахми (1).

Маркандея, спокійно сидичи у своєму ашрамі, сяяв як другий Брахма. Хемамалі, відчуваючи себе дуже гріховним, зупинився на відстані від величного святого і висловив йому поважну смиренність і підніс молитви. Маркандея, завжди піклується про інших, побачив прокаженого і сказав йому: "Які гріховні вчинки ти зробив, що заслужив це жахливе страждання?"

Почувши такі слова, Хемамалі відповів: "Дорогий Пане, я якша, слуга Господа Кувера, і звуть мене Хемамалі; моїм щоденним служінням було зрізати квіти біля озера Маносаровара для мого Пана, який поклонявся Господу Шиві, але одного разу я не прийшов з підношенням, так як був поглинений пристрастю до своєї прекрасної дружини. Дізнавшись чому я відсутній, мій Пане прокляв мене у великому гніві і тепер я позбавлений будинку, дружини і служіння, але, на щастя, я стою перед тобою тепер і можу отримати від тебе велике благословіння, бо знаю, що віддані Всевишнього Господа завжди дбають про інших у своєму серці. Це їх велике єство. О кращий із святих, будь ласка, допоможи мені."(2).

Маркандея Ріші відповів: "Так як ти сказав мені правду, я повідаю тобі про день посту, який принесе велике благо. Якщо ти постишся в екадаші темної половини місяця Ашадха, ти безсумнівно звільнишся від жахливого прокляття". Почувши це благословення від прославленого святого, сповнений подяки Хемамалі впав на землю і висловив йому свою смиренну повагу. Маркандея зупинив і підняв Хемамалі, наповнивши того невимовним щастям.

Хемамалі суворо провів піст в екадаші так, як його навчив святий, і завдяки цьому став тим же самим якшей. Потім він повернувся додому, де жив зі своєю дружиною дуже щасливо."

Господь Крішна завершив: "О Юдхіштхіра, ти легко можеш бачити, що піст в Йогіні екадаші дуже могутній і сприятливий. Благо, отримане нагодуванням вісімдесят вісім тисяч благочестивих брахманів, досягається простим дотриманням повного посту в Йогіні екадаші.

Той, хто поститься в цей священний Екадаші, зруйнує нагромадження наслідків минулих гріхів і стане більш благочестивим. Отже, о цар, Я пояснив тобі чистоту Йогіні екадаші".

Так закінчується розповідь про славу Ашадха-Крішна Екадаші, чи Йогіні Екадаші, з Брахма-вайварта Пурани.

Примітки:

1. Говориться, що один день Брахми (12 годин) триває 1000 циклів чотирьох юг: Сатья, Трета, Двапара і Калі. Так як ці чотири століття тривають 4320000 років повний Дванадцятигодинний день Брахми становить 8640 млн років, і сім цих днів складають 60480 млн років. Така тривалість життя Маркандейі Ріші, найдовша на Землі.

2. Ведична література стверджує: "Так само, як річки не п'ють свою воду, але несуть на благо іншим, так само, як плодові дерева не їдять своїх плодів, але дають їх іншим, і так само, як хмари не п'ють свій дощ , але проливають його для інших, так і святі живуть тільки для інших".

Чанакья Пандіта каже: "Просте споглядання чистого відданого Крішни більш очищающе, ніж відвідиння святих місць паломництва, оскільки святе місце може очистити через тривалий час, а погляд чистого відданого очищає миттєво".

3. Так як Хемамалі побажав повернутися на небесні планети до своєї дружини, дотримання ним екадаші згідно його бажання принесло матеріальний результат. Але відданий Крішни дотримується екадаші, бажаючи тільки лише збільшити свою відданість Господу, і так він знаходить духовні нагороди.

## Шаяні Єкадаші

(Ашадха шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Vamana (Asadha) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Кешаво, як називається екадаші світлої половини місяця Ашадха (червень-липень)? Яке Божество шанують в цей святий день і як дотримуватися його?"

Господь Шрі Крішна відповів: "О охоронець Землі, Я з радістю розповім тобі історію, яку Господь Брахма якось повідав своєму синові Нарададжі.

Одного разу Нарада запитав свого батька: "Як називається екадаші, що приходить у світлій половині місяця Ашадха? Милостиво повідай мені, як дотримуватися цей екадаші і принести задоволення Всевишньому Господу Вішну".

Господь Брахма відповів: "О великий оратор, о найкращий з усіх святих, о найчистіший відданий Господа Вішну, твоє питання чудове. Немає нічого краще ні в цьому світі, ні в іншому, ніж екадаші, день Господа Харі. Він знищує навіть найтяжчі гріхи, якщо його дотримуватися правильно. Тому я розповім тобі про Ашадха-шукла екадаші.

Пост в цей екадаші руйнує всі гріхи і виконує всі бажання. Тому той, хто нехтує дотриманням цього священного дня посту, є гідним кандидатом потрапити в пекло. Ашадха-шукла екадаші також прославлений як Падма екадаші. Щоб зробити приємність Хрішікеші, володарю почуттів, треба поститися в цей день. Слухай уважно, о Нарада, як я повідаю тобі чудову історію з писань, що стосується цього Екадаші. Просте слухання цієї розповіді руйнує всі види гріхів, усуває всі перешкоди зі шляху духовного вдосконалення.

О сину, був колись у сонячній династії святий цар по імені Мандхата. Так як він завжди стояв за істину, він був правителем. Він дбав про підданих як про своїх дітей. Завдяки його благочестивості і великий побожності, в царстві не було епідемій, посухи та будь-яких хвороб. Усі піддані були не тільки вільні від занепокоєнь, але й дуже багаті. У своїй скарбниці царя не було грошей, здобутих нечесним шляхом, і правил він щасливо багато років.

Проте одного разу через якісь гріхи в його царстві три роки була посуха. Піддані відчули себе оточеними голодом. Відсутність зерна унеможливила вчинення ведичних жертвоприношень, пропозиція підношень предкам і напівбогам, проведення ритуального поклоніння і навіть вивчення ведичної літератури. Зрештою вони всі прийшли до свого коханого царя і сказали: "О цар, ти завжди стежиш за нашим благополуччям, і ми смиренно просимо тепер про твою допомогу. У цьому світі кожному потрібна вода. Без води майже кожному стає погано або вмирає. Веди називають воду Нара, і так як Верховна Особистість Бога спить у воді, Її називають Нараяна. Бог творить собі обитель у воді і відпочиває там (1). У вигляді хмар, Всевишній Господь перебуває в небесах і проливає дощ, від якого зростає хліб, який підтримує всі живі істоти. О цар, посуха призвела до великої нестачі хліба; ми всі страждаємо і населення зменшується. О кращий з правителів на землі, будь ласка, знайди якесь рішення цієї проблеми і принеси знову нам мир і благоденство.

Цар відповів: "Ви говорите істину; хліб подібний Брахману, Абсолютній Істині, яка живе в зерні і підтримує всі істоти. Безсумнівно, хлібом живе весь світ. Чому ж зараз у нашому царстві жахлива посуха? Священні писання дуже серйозно обговорюють це. Якщо цар безбожен, то і він, і його піддані страждають. Я довго міркував про причину наших труднощів, але, переглянувши своє минуле і сьогодення, можу чесно сказати, що не виявив гріха. Однак для блага підданих, всіх вас, я спробую виправити становище".

Думаючи так, цар Мандхата зібрав свою армію, висловив мені повагу і відправився в ліс. Він мандрував там і тут, відвідував великих святих в їх ашрамах і питав про те, як позбавити своє царство від лиха. Зрештою він прийшов в ашрам одного з моїх синів, Ангіри Муні, від якого в усі сторони виходило сяйво. Сидячий у своєму відокремленому житлі, він здавався другим Брахмой. Цар Мандхата був дуже радий бачити цього великого святого, повністю керуючи своїми почуттями.

Цар відразу ж спішився і висловив лотосним стопам Ангіри Ріші глибоке шанування. Потім цар склав долоні і молився про його благословення. Той відповів, благословивши царя священними мантрами; потім він запитав його про благополуччя сім'ї і семи складових царства (2).

Розповівши святому про сім складових царства, цар Мандхата запитав про добробут самого святого. Потім Ангіра Ріші запитав царя, чому той зробив таку важку подорож через ліс. А цар розповів про нещастя свого царства. Цар сказав: "О великий святий, я правлю і підтримую своє царство, слідуючи ведичним розпорядженням і не знаю причини нещастя. Усунь це страждання, я сподіваюся на твою допомогу. Будь ласка, допоможи мені позбавити підданих страждань".

Ангіра Ріші сказав цареві: "Нинішнє століття, Сатья-юга, найкраще з усіх століть, в цьому столітті Дхарма стоїть на чотирьох ногах (3). У цьому столітті кожен шанує брахманів як старших членів суспільства. Також кожен виконує свої наказані обов'язки і тільки двічінародженим брахманам дозволяється здійснювати ведичні аскези і покути. Незважаючи на це правило, о лев серед царів, є в твоєму царстві один шудра, незаконно здійснюючий ритуал аскези і покути. Через це немає дощу на твоїй землі. Тому ти повинен покарати його смертю, знищити це оскверніння і повернути мир підданим".

Цар відповів: "Як можу я вбити того, хто коїть аскези? Будь ласка, дай мені якесь інше рішення".

Великий святий Ангіра сказав: "О цар, ти повинен поститися в екадаші світлої половини місяця Ашадха. Цей сприятливий день називають Падма екадаші і його силою достаток зерна звичайно ж повернеться в твоє царство. Цей екадаші дарує досконалість тому, хто щиро дотримується його, усуває всі види поганих елементів і руйнує всі перешкоди на шляху до досконалості. О цар, ти, твої наближені і твої піддані - всі повинні дотримуватися посту в цей священний Екадаші і потім все в твоєму царстві безперешкодно повернеться до благополуччя".

Вислухавши ці слова, цар вклонився і повернувся до свого палацу. Коли настав Падма екадаші, цар Мандхата зібрав усіх брахманів, кшатрів, вайшів і шудр свого царства і наказав їм суворо дотримуватися цей важливий день посту. Після посту пішов дощ, як і передбачив святий, і рясний урожай приніс багаті жнива. Милістю Всевишнього Господа Хрішікеша, владики почуттів, всі піддані царя Мандхати досягли вищого щастя і процвітання.

Тому, о Нарада, кожен повинен дуже строго дотримуватися посту в цей Екадаші, так як він дарує щирому відданому всі види щастя, а також і вище звільнення".

Господь Крішна завершив: "Мій дорогий Юдхіштхіра, Падма екадаші такий могутній, що просто читаючий або слухаючий про його славу стає повністю безгрішний. О Пандаво, бажаючий доставити Мені задоволення повинен суворо дотримуватися цей екадаші, який відомий також як Діва-Шаян екадаші (4). О лев серед царів, той, хто бажає звільнення, повинен регулярно дотримуватися посту в цей Екадаші, що є також днем початку посту Чатурмасья.

Так закінчується розповідь про славу Ашадха-шукла екадаші, відомому також як Падма екадаші, або Діва-Шаян Екадаші, з Бхавішья-Уттара Пурани.

Примітки:

1. Говориться, що три речі не можуть існувати без води: перли, людські істоти і борошно. Природним властивістю перлів є блиск, яким він зобов'язаний воді. Сутність людини - його семя, основним компонентом якого є вода, і без води борошно не може перетворитися на тісто і бути приготовленим для їжі. Іноді воду називають джаданараяна. Всевишній Господь у формі води.

2. Сім складових володінь царя: сам цар; його міністри; його скарбниця; його армія; його союзники; брахмани, які проводять в царстві жертвопринесення; і потреби підданих.

3. Чотири ноги Дхарми: правдивість, аскетизм, милість і чистота.

4. Назва Діва-Шаян, або Вішну-Шаян, вказує на день, коли Господь Вішну засинає разом з усіма напівбогами. Говориться, що після цього дня не треба вчиняти будь-яких нових сприятливих церемоній до Девотхані екадаші, який приходить у місяці картика (жовтень-листопад), так як сплячі напівбоги не можуть прийти на місце жертвопринесення і сонце йде по своєму південному шляху.

## Каміка Єкадаші

(Шравана Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Sridhara (Sravana) masa

Махараджа Юдхіштхіра сказав: "О Всевишній Господь, я почув від Тебе славу поста в Діва-Шаян екадаші, що приходить на світлу половині місяця Ашадха; тепер я хочу почути про екадаші двох темних тижнів місяця Шравана (липень-серпень). О Говінда, будь ласка, будь милостивий до мене і поясни його славу. О Васудева, я покірно схиляюся перед Тобою".

Всевишній Господь Шрі Крішна відповів: "О цар, слухай уважно, як Я опишу сприятливий вплив цього священного дня, нищівного всі гріхи. Про це ж одного разу спитав Господа Брахму Нарада Муні. "О владика всього, - сказав Нарададжі, \- о той, хто сидить на лотосному троні, будь ласка, повідай мені назву екадаші темної половини місяця Шравана. Будь милостивий, розкрий мені, якому Божеству слід поклонятися в цей день, яким правилам дотримуватися, і яке благо, їм дарується".

Господь Брахма відповів: "Мій дорогий син Нарада, для блага всього людства я з радістю відповім на всі твої питання, бо просте слухання прославлення Каміка екадаші дарує благо, рівне нагороді, отримане жертвопринесенням коня. Велике благо отримує той, хто поклоняється і медитує на лотосні стопи чотирьохрукого Господа Гададхара, який тримає в своїх руках раковину, диск, палицю і лотос, якого також називають Шрідхара, Харі, Вішну, Мадхава і Мадхусуданой. Благословення, одержане тим, хто поклоняється Господу Вішну, набагато більше, ніж здобуте священним обмиванням в Гангу в Каші (Варанасі), в лісі Наймішаранья або Пушкарі, де вклоняються мені (1). Але нагорода людини, яка дотримується Каміка екадаші і поклоняється Господу Шрі Крішні більше, аніж того, хто отримав даршан Господа Кедаранатхі в Гімалаях; або зробив обмивання на Курукшетрі під час сонячного затемнення; або роздає землю, разом з лісами і морями, як милостиню; або здійснює обмивання в річці Гандаки або Гадаварі в день повного місяця, який припадає на понеділок, коли Лев і Юпітер збігаються. Дотримання Каміка екадаші дає теж благо, що і пожертвування молочної корови з телям і кормом. У цей день кожного, хто поклоняється Господу Шрідхара-деві, Вішну, шанують напівбоги, гандхарви, паннагі і нагі.

Той, хто боїться своїх минулих гріхів і повністю заплутаний в гріховному матеріальному житті, повинен для свого ж блага дотримуватися цього кращого з екадаші відповідно до своїх можливостей, і цим досягти звільнення. Цей Екадаші найчистіший зі всіх днів і найбільш могутній у знищенні гріхів. О Нарада, Сам Господь Шрі Харі якось сказав про цей екадаші: "Хто поститься в Каміка Екадаші отримує набагато більше благо, ніж вивчаючи духовну літературу".

Кожен, хто постить в цей особливий день і не спить всю ніч, ніколи не потрапляє в мережі Ямараджі, втіленої смерті. Будь кто, дотримуючись Каміка екадаші, не буде більше страждати від народжень. У минулому багато йогів, що постили в цей день, повернулися в духовний світ. Тому треба слідувати їх благословенним стопам і суворо дотримуватися посту в цей Екадаші.

Кожен, кто поклоняється Господу Харі листям Туласі, вільний від гріха. Він безсумнівно живе, не стикаючись з гріхом, як лист лотоса не стикається з водою, хоча і знаходиться у воді. Запропонувавши Господу Харі лист Туласі - вільний; він досягає того ж блага, що і той, хто жертвує двісті грам золота або вісімсот грам срібла. Всевишній Господь більше задоволений тим, хто піднесе Йому єдиний лист Туласі, ніж тим, хто поклоняється Йому перлами, рубінами, топазами, діамантами, ляпіс-лазур'ю, сапфірами, каменем гомедха, тигрячим оком і коралами. Піднесший Господу Кешаві свіжі розквітлі манджарі зі священного дерева Туласі позбавляється від усіх гріхів, накопичених у цьому чи іншому житті. Безсумнівно, проста даршана Туласі в Каміка екадаші усуває всі гріхи і просто дотиком до неї усуваються всі види бажань. Той, хто поливає Туласі, ніколи не злякається бога смерті, Ямараджа. Зростивший Туласі зрештою досягне Господа Крішни в Його обителі. Тому треба щодня віддавати смиренну повагу Шріматі Туласі-деві, яка дарує звільнення у відданому служінні.

Навіть Чітрагупта, секретар Ямараджі, не може порахувати благо, одержане тим, хто пропонує Шріматі Туласі-деві палаючу лампаду на гхі. Цей священний Екадаші так дорогий Верховній Особі Бога, що всі предки того, хто пропонує Господу Крішні палаючу лампу на гхі, потраплять на небесні планети і будуть пити там нектар. Кожен, кто пропонує Шрі Крішні в цей день лампадку на гхі або на сезамову маслі, звільняється від усіх гріхів і в тілі, сяючому як десять мільйонів світильників, досягає обителі Сурьі, бога сонця (2). О Юдхіштхіра, - завершив Господь Шрі Крішна, \- ці слова про незліченну славі Каміка екадаші, що усуває всі гріхи, були сказані Господом Брахмой Нарада Муні. Цей священний день знищує навіть гріх вбивства брахмана або ненародженої дитини в утробі і піднімає людину в духовний світ, зробивши його вельми гідним (3). Будь хто слухає з вірою славу Каміка екадаші, звільняється від усіх гріхів і повертається додому, назад на Вішну-локу".

Так закінчується розповідь про славу Шравана-Крішна Екадаші, чи Каміка екадаші, з Брахма-вайварта Пурани.

Примітки:

1. На Пушкара-кшетра знаходиться єдиний на Землі храм, в якому поклоняються Господу Брахмі.

2. Цей Екадаші так могутній, що якщо хтось і не може поститися, дотримуючись правил, згаданим тут, він разом зі своїми предками все ж підніметься на небесні планети.

3. Людина, яка вбила брахмана і т.п., а потім почувши прославління Каміка екадаші, звільниться від наслідків гріха. Але не можна заздалегідь думати, що можна вбити брахмана і уникнути покарання, просто слухаючи про цей екадаші. Таке свідоме вчинення гріха огидно.

## Павітропана Єкадаші

(Шравана шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Sridhara (Sravana) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Мадхусудана, який убив демона Мадху, будь ласка, будь милостивий до мене і опиши екадаші двох світлих тижнів місяця шравана (липень-серпень)".

Всевишній Господь, Шрі Крішна відповів: "Добре, о цар, Я з радістю повідаю тобі його славу, бо просто слухаючи про цей священний екадаші людина отримує те ж благо, що і від жертвопринесення коня. На зорі Двапара-юги жив цар на ім'я Махіджіта, що правив царством Махішматі-пури. У нього не було сина і тому все царство здавалося йому похмурим. Сімейна людина без сина не знаходить щастя ні в цьому житті, ні в наступному (1). Довго цар дуже старався набути його, але безуспішно. Дивлячись як пролітають роки, цар вельми стривожився. Одного разу він сказав на зборах своїх радників: "Я не здійснював гріхів у цьому житті і в моїй скарбниці немає багатств, здобутих нечесним шляхом. Я ніколи не зазіхав на шанування напівбогів або брахманів. У війнах з іншими царствами я слідував правилам і приписам військового мистецтва і дбав про підданих як про своїх дітей. Я карав навіть родичів, якщо вони переступали закон, і якщо мій ворог був вихований і релігійний, я вітав його. О двічінародженний, хоча я релігійна людина і дотримуюсь приписами Вед, у моєму будинку немає сина. Милостиво відкрийте мені причину цього".

Вислухавши царя, брахмани порадилися і для його блага відвідали ашрами великих святих. Зрештою вони прийшли до мудреця, який був аскетичний, чистий, самозадоволений і суворо дотримувався обітницями посту. Він повністю володів почуттями, переміг гнів і був досвідчений у скоєнні запропонованих обов'язків. Звичайно ж, цей великий мудрець був обізнаний у знанні Вед і тривалість його життя дорівнювала життя самого Господа Брахми. Його звали Ломаша Ріші і він знав минуле, сьогодення і майбутнє. По завершенню кожної кальпи з його тіла випадав один волос (2). Брахмани-радники царя з великою радістю наблизилися до нього і один за одним висловили свою смиренну повагу.

Зачаровані цією великою душею, радники царя Махіджіти висловили йому свою повагу і з великою пошаною сказали: "Тільки завдяки величезній удачі, о мудрець, ми змогли побачити тебе".

Ломаша Ріші запросив їх сісти і сказав: "Милостиво відкрийте мені, навіщо ви прийшли сюди. Чого ви хочете від мене? Я повинен зробити все, щоб вирішити ваші проблеми, бо у таких святих, як я, тільки одна мета: допомагати іншим. У цьому немає сумніву "(3).

Представники царя сказали: "Ми прийшли до тебе, о великий мудрець, щоб просити допомогти нам вирішити дуже серйозну проблему. О мудрець, ти подібний Господу Брахмі. Звичайно ж, у всьому світі немає більшого мудреця. У нашого царя, Махіджіти, немає сина, хоча він підтримує і захищає нас як своїх синів. Бачачи, що без сина він такий нещасний, ми дуже засмутилися, о мудрець, тому вирушили в ліс, щоб здійснювати аскезу. На наше щастя ми потрапили до тебе. Завдяки даршану з тобою, виконуються бажання і справи всіх. Тому ми покірно просимо тебе розповісти, як наш цар може знайти сина".

Вислухавши їх, Ломаша Ріші на мить поринув у глибоку медитацію і побачив минуле життя царя.

Потім він сказав: "В минулому житті ваш правитель був торговцем, і, вважаючи своє багатство недостатнім, здійснював гріховні вчинки. Торгуючи, він подорожував по багатьох селах. Якось опівдні, наступний за Екадаші, він відчував у дорозі сильну спрагу. Він підійшов до красивого ставка на краю села, але туди якраз підійшла корова з недавно народженим телям, через спеку вони також відчували сильну спрагу, але коли вони почали пити, торговець грубо відштовхнув їх і напився сам. Ця образа корови і теляти призвела до того, що у вашого царя тепер немає сина. Але добрі справи, вчинені ним у попередньому житті, дали йому правління мирним царством".

Вислухавши це, царські радники запитали: "О ріші, ми чули з Вед, що можна знищити вплив минулих гріхів, знайшовши благословення. Будь милостивий і дай нам настанову, як знищити гріхи царя. Будь ласка, яви йому свою милість, нехай у його родині народиться царевич".

Ломаша Ріші сказав: "У світлій половині місяця Шравана є екадаші, званий Путрада. В цей день всі ви, включаючи вашого царя, повинні поститися і не спати всю ніч, суворо дотримуючись правил і приписів.

Потім ви повинні передати царю благословення, отримане дотриманням цього поста. Якщо ви підете цим моїм повчанням, він незабаром набуде хорошого сина".

Всі радники царя дуже зраділи, почувши від Ломаша Ріші ці слова, і під їх керівництвом всі жителі Махішматі-пури, так само як і цар, постилися в екадаші, і на наступний день, в двадаші, жителі передали йому здобуте благословення. Завдяки цьому цариця завагітніла і незабаром народила чудового сина".

"О Юдхіштхіра, - завершив Господь Крішна. - Таким чином екадаші світлої половини місяця Шравана став відомий як Путрада ("дарує сина"). Кожен, хто бажає щастя в цьому світі і в наступному, звичайно ж повинен поститися, уникаючи в цей день зернобобових. Хто б не слухав прославління Путрада екадаші, без сумніву, повністю очиститься від усіх гріхів, отримає в нагороду сина і після смерті досягне небес".

Так закінчується розповідь про славу Шравана-шукла екадаші, або Путрада Екадаші, з Бхавішья-Уттара Пурани.

Примітки:

1. На санскриті "син" - "путра". "Пу" - назва одного з адов, а "тра" означає "звільняти". Таким чином, слово "путра" означає "той, хто рятує з пекла під назвою Пу". Тому кожен одружений чоловік повинен мати хоча б одного сина і правильно навчати його. Так батько може бути звільнений від пекельних умов життя. Але ця вказівка не відноситься до щирих відданих Господа Вішну, Крішни, так як Господь стає їхнім сином, батьком і матір'ю.

Крім того, Чанакья Пандіта каже: "Істина - моя мати, знання - мій батько, запропоновані обов'язки - брат, милосердя - друг, спокій - дружина і прощення - мій син. Его шість членів моєї родини". Серед двадцяти шести основних якостей відданого Господа - прощення - найважливіше. Тому відданому треба дуже старатися розвинути цю якість. Тут Чанакья каже "прощення - мій син", і тому відданий Господа, навіть якщо він і знаходиться на шляху зречення, може дотримуватися Путрада екадаші і молитися про набуття "сина".

2. Одна Калпа, або 12 годин Господа Брахми, дорівнює 4 320 000 000 рокам.

3. Ломаша Ріші володіє всіма добрими якостями, тому він відданий Господа. Як йдеться в Шрімад-бхагаватам [5.18.12]: "У тому, хто непохитно служить Крішні, виявляються всі гідні якості Крішни і напівбогів. Однак у невідданих Верховної Особи Бога немає хороших якостей, тому що він через вигадки розуму загруз у матеріальному існуванні, зовнішньої енергії Господа".

## Ананда Єкадаші

(Бхадрапада Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Джанардана, захисник всіх живих істот, будь ласка, скажи мені назву екадаші темної половини місяця Бхадрапада (серпень-вересень)".

Всевишній Господь, Шрі Крішна, сказав: "О цар, слухай мене уважно. Цей священний Екадаші, що усуває усі гріхи, називається Аджа. Кожен, хто зберігає в цей день повний піст і поклоняється Хрішікеші, володарю почуттів, звільниться від всіх наслідків гріхів. Навіть той, хто просто слухає про цей екадаші, звільняється від минулих гріхів. О цар, у всіх земних і небесних світах немає дня, краще цього. Без сумніву це істина.

Жив колись уславлений цар Харишчандра, правитель світу, людина великої віри та чесності. Його дружину звали Чандраматі і був у нього син Лохіташва. Проте силою долі Харишчандра втратив своє величезне царство і продав дружину і сина. Благочестивий цар став низьким слугою собакоїда, який зробив його сторожем крематорію. Однак навіть займаючись такою низькою службою, він не втратив своєї віри і доброї вдачі, так само як сома-раса, навіть змішана з іншою рідиною, не втрачає своєї здатності дарувати безсмертя.

Цар провів у цих умовах багато років. Але одного разу він подумав в печалі: "Що мені робити? Куди йти? Як звільнитися від цього тяжкого становища?" Так він занурився в океан занепокоєння і страждання.

Якось там проходив великий святий, і цар, побачивши його, з радістю подумав: "О, Господь Брахма створив брахманів, щоб вони допомагали іншим". Харишчандра висловив свою повагу святому, якого звали Гаутама Муні. Зі складеними руками цар став перед Гаутамой і повідав свою сумну історію. Вислухавши його, Гаутама Муні здивувався. Він подумав: "Тепер цей могутній цар опустився до того, щоб підбирати одяг мерців!" Гаутама сповнився співчуттям до Харішчандра і дав йому настанови про те, як очістітися за допомогою посту.

Гаутама Муні сказав: "О цар, в темній половині місяця Бхадрапада є особливо сприятливий екадаші, званий Аджа, який усуває усі гріхи. Цей Екадаші так сприятливий, що якщо ти просто постишся в цей день і здійснюєш іншу аскезу, всі твої гріхи знищаться. До твого щастя, він настане через сім днів. Я раджу тобі поститися в цей день і не спати всю ніч. Якщо ти зробиш так, всі наслідки твоїх минулих гріхів припиняться. О Харишчандра, я прийшов сюди через твою минулу благочестиву діянь. Тепер же, нехай супроводжує тебе удача". Сказавши так, Гаутама миттєво зник.

Цар Харишчандра послідував повчанням Гаутами щодо посту в священний день Аджа екадаші.

О Юдхіштхіра, тому що цар постився в цей день, наслідки його гріхів зразу ж зникли, о лев серед царів, лише поглянь на вплив цього поста в екадаші! Він миттєво перемагає всі нещастя, від яких страждає людина через минулу гріховну діяльность. Таким чином Харишчандра звільнився від всіх страждань. Лише завдяки силі цього чудового екадаші він воз'єднався з дружиною і сином, які померли, але тепер воскресли. На небі напівбоги стали бити в літаври і обсипати квітами Харішчандру, царицю і їх сина. Благословенням посту в екадаші він без зусиль знову знайшов царство. Крім цього, коли цар Харишчандра покинув цю планету, його родичі і всі піддані вирушили разом з ним в духовний світ. І кожен кто слухає і вивчає славу цього екадаші знайде те ж благо, що і від жертвопринесення коня".

Так закінчується розповідь про славу Бхадрапада-Крішна Екадаші, чи Аджа Екадаші, з Брахма-вайварта Пурани.

## Паршва Єкадаші

(Парівартіні або Вамана Єкадаші)

Gaura paksha, Hrsikesa (Bhadrapada) masa

Юдхіштхіра Махараджа запитав Господа Шрі Крішну: "Як називається екадаші світлої частини місяця Бхадрапада (серпень-вересень)? Якому Божеству поклонятися в цей екадаші і яка нагорода за його дотримання? Милостиво відкрий мені все це".

Всевишній Господь, Шрі Крішна, відповів: "Цей Екадаші, о Юдхіштхіра, називається Вамана екадаші; він дарує велике благо і вище звільнення з матеріального рабства. Так як він усуває всі наслідки гріхів, він також називається Джаянті екадаші; просто слухаючи про його славу людина звільняється від всіх своїх минулих злодіянь. Цей піст так сприятливий, що дотримання його дарує теж благо, що і жертвоприношення коня. Немає кращого за цей екадаші, тому він настільки легко дарує звільнення. Якщо хтось дійсно бажає звільнення з матеріального світу, йому треба постити в Вамана екадаші.

Дотримуючись цього священного посту, вайшнав повинен з любов'ю поклонятися Всевишньому Господу в Його подобі Ваманадеви, втіленню у вигляді карлика, чиї очі подібні пелюсткам лотоса. Роблячи так, він поклоняється також і всім іншим божествам, включаючи Брахму, Вішну і Шиву і безперешкодно досягає обителі Господа Харі. У всіх трьох світах немає більш важливого посту. Цей Екадаші так сприятливий тому, що він відзначається в день, коли сплячий Господь перевертається на інший бік: тому цей екадаші також називають Парівартіні". Тоді Махараджа Юдхиштхира запитав Господа: "О Джанардана, будь ласка, поясни мені, коли Всевишній Господь спить і коли перевертається на інший бік? О Господь, коли Ти спиш, що відбувається з усіма іншими живими істотами? Будь ласка, розкажи мені також як Ти приборкав Балі махараджа, а також як можна задовольнити брахманів. Як дотримуватися чатурмасью? (1) Будь милостивий до мене і дай відповідь на ці питання". Всевишній Господь відповів: "О Юдхіштхіра, лев серед царів, я з радістю повідаю тобі історію, слухання якої усуває всі наслідки гріхів.

Колись у Трета-югу жив цар на ім'я Балі; народившись у родині демонів, він був дуже відданий Мені. Він проспівав Мені багато ведичних гімнів і, щоб задовольнити Мене, здійснив ритуал хома, він шанував двічинародженних брахманів і зайняв їх вчиненням щоденних жертвопринесень. Балі бився з Индрой і переміг його в битві. Балі заволодів усім небесним царством, яке Я дав Індрі, тому Індра і всі інші напівбоги, а також багато великих святих прийшли до мене і поскаржилися на Балі махараджа. Схиливши голови до землі і піднося священні молитви з Вед, вони, разом зі своїм духовним вчителем Бріхаспаті, вшанували Мене. І я погодився з'явитися в їхніх інтересах як карлик Ваманадева - Моє п'яте втілення".

Цар Юдхіштхіра запитав: "О Господь, як зміг Ти в тілі карлика повалити такого могутнього демона? Будь ласка, ясно поясни це, адже я Твій щирий відданий". Всевишній Господь, Шрі Крішна, сказав: "Я був брахманом, хоча і карликом, і попросив у Балі Махараджа милостиню у вигляді землі. Я сказав: "О Балі, будь ласка, пожертвуй Мені всього лише три кроки землі". Без довгих міркувань Балі погодився задовольнити моє прохання. Але коли він пообіцяв дати Мені землю, Моє тіло збільшилося до гігантської трансцендентної форми. Я покрив всю землю Своїми стопами, всю Бхуварлоку Своїми стегнами, небеса Сварга \- талією, Махарлоку животом, Джаналоку грудьми, Тапарлоку шиєю і Сатьялоке головою та обличчям. Я покрив все матеріальне творіння. Всі планети всесвіту, включаючи сонце і місяць, були оточені Моєю гігантською формою. Бачачи цю Мою дивну гру, всі напівбоги, включаючи Індру та Шешу, царя змій, заспівали ведичні гімни і принесли Мені молитви. Потім Я взяв Балі за руку і сказав йому: "О безгрішний, Я покрив всю землю одним кроком і всі небесні планети другим. Куди ж Мені зробити третій крок, щоб відміряти обіцяну Мені землю?"

Вислухавши це, Балі Махараджа упав ниць і запропонував Мені свою голову. О Юдхіштхіра, Я поставив стопи на його голову і послав йому весь шлях в Паталоку. Бачачи його смирення, Я залишився дуже задоволений і сказав Балі, що відтепер назавжди залишуся в його палаці. Потім, в Парівартіні екадаші світлої половини місяця Бхадра, Балі, син Вірочани, встановив у Своїй обителі Моє мурті.

О цар, до Харібодхіні екадаші світлої половини місяця Картика Я сплю в молочному океані. Благо, що отримується в цей час, особливо велике. Тому треба ретельно дотримуватися Парівартіні екадаші. Він особливо очищають і руйнує всі гріховні реакції. У цей день щирий відданий повинен поклонятися Господу Трівікраме, Ваманадеве, вищому батькові, тому в цей день я перевертаюся у ві сні на другий бік.

Якщо можна, цього дня треба дати гідної особистості йогурт, змішаний з рисом, а також срібло, і не спати всю ніч. Просте дотримання цього екадаші звільнить людину від матеріальних умов. Хто виконує так, як я описав, цей священний Парівартіні екадаші безсумнівно знайде всі види щастя в цьому світі і, врешті-решт царство Бога. Просто слухаючи з відданістю це оповідання потрапить в обитель напівбогів і сяятиме, як сама луна, так могутньо дотримання цього екадаші. Дотримання його так само могутньо, як вчинення тисяч жертвоприношень коня".

Так закінчується розповідь про славу Парівартіні екадаші, або Вамана екадаші, що приходить у світлій половині місяця Бхадрапада, з Брахма-вайварта Пурани.

Примітка:

1. Всі, кого цікавить дотримання посту "Чатурмасья" повинні звернутися до глави "Чатурмасья-Махатма" з Бхавішья-Уттара Пурани.

## Індіра Єкадаші

(Ашвіні Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Padmanabha (Asvina) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Мадхусудана, о переможець демона Мадху, як називається екадаші темної половини місяця Ашвіна (вересень-жовтень)? Будь ласка, розкажи мені про його славу".

Всевишній Господь Шрі Крішна відповів: "Цей святий день називається Індіра екадаші. Якщо людина поститься в цей день, всі його гріхи знищуються, а його предки, які впали в пекло, отримають звільнення. О кращий з царів, той, хто просто слухає про цей екадаші, досягає великого блага, одержуваного жертвопринесенням коня.

У Сатья-югу жив цар на ім'я Індрасена, який був так могутній, що знищив всіх своїх ворогів. Його царство називалося Махішматі-пури. Відомий, і дуже релігійний цар Індрасена належним чином дбав про своїх підданих, тому він був дуже багатий золотом, зерном, синами та онуками. Він був також великим відданим Шрі Вішну. Особливе задоволення він отримував, оспівуючи Моє ім'я, вигукуючи: "Говінда! Говінда!". Таким чином цар Індрасена постійно присвячував себе чистому духовному життю і проводив багато часу, медитуючи на Абсолютну Істину.

Одного разу, коли цар Індрасена щасливо і спокійно головував на зборах, з'явився неперевершений оратор Нарада Муні, що спустився з небес. Цар надав мудрецю Нараді, святому серед напівбогів, велике шанування, вітаючи його поклоном, запрошуючи до палацу, пропонуючи йому зручне сидіння, омивши його ноги і вимовляючи сердечні слова вітання. Тоді Нарада Муні сказав махараджу Індрасені: "О цар, чи процвітають сім складових твого царства? (1) Розмірковує чи твій розум над тим, як найкращим чином виконати покладені обов'язки? Чи стаєш ти все більше і більше відданий Верховному Господу, Шрі Вішну?"

Цар відповів: "Твоєю милістю, о найбільший з мудреців, все дуже добре. Сьогодні, як раз до твого приходу вдало здійснені всі жертвопринесення в моєму царстві. Будь ласка, зроби милість, поясни причину свого приходу сюди".

Тоді Шрі Нарада, мудрець серед напівбогів, сказав: "О славнозвісний серед царів, вислухай мою дивовижну мову. Коли я спустився з Брахмалоки на Ямалоку, Господь Ямараджа вельми сердечно привітав мене і запропонував чудове сидіння. Так як я правильно прославляв його і прекрасно служу Всевишньому Господу, я помітив твого батька на зборах Ямараджі. Він був дуже релігійним, але через те, що передчасно перервав піст в екадаші, він потрапив на Ямалоку. Твій батько передав кілька слів для тебе. Він сказав: "У Махішматі живе цар по імені Індрасена. Будь ласка, розкажи йому, що я перебуваю тут, що через свої минулі гріховни дії я змушений жити в царстві Ямараджі. Будь ласка, передай йому це послання від мене: "О син, дотримуйся Індіра екадаші і роздавай багато милостині, так я зможу піднятися на небо" (2).

Нарада продовжував: "Вислухавши ці слова, о царю, я одразу ж пішов до тебе. Тобі слід допомогти батькові дотриманням посту в Індіра екадаші. Завдяки цьому добродійному вчинку, який ти зробиш, твій батько потрапить на небо".

Цар Індрасена попросив: "О великий Нарададжі, будь ласка, будь милостивий і розкажи мені, як дотримуватися посту в Індіра екадаші, також скажи мені в який місяць і день він приходить".

Нарада Муні відповів: "О цар, будь ласка, вислухай, як я опишу правила дотримання Індіра екадаші.

Цей Екадаші буває під час темної половини місяця Ашвіни. У дашамі, день перед екадаші, встань рано вранці, Умийся і потім зроби що-небудь для Бога з повною вірою. Опівдні знову умийся в проточній воді і запропонуй підношення своїм предкам з вірою і відданістю. Не треба їсти більше одного разу на день, а вночі спи на підлозі.

Коли ти прокинешся в екадаші вранці, ретельно вичисти рота і зуби і потім з глибокою відданістю до Господа дай наступну святу обітницю: "Сьогодні я буду повністю поститися і відмовлюся від усіх видів відплати за це. О лотосоокий Всевишній Господь, о Непогрішний, будь ласка, дозволь мені сховатися у Твоїх лотосних стоп". Опівдні встань перед Шрі-Шалаграма-шилою (3) і вклоняйся Йому щиро, дотримуючись всіх правил та положень; потім запропонуй підношення своїм предкам. Потім нагодуй гідних брахманів і запропонуй їм якусь пожертву згідно своїм можливостям. Після цього візьми їжу, піднесену предкам, понюхай її і запропонуй корові. Далі, вклоняйся Господі Хрішікеші з пахощами та квітами і, на завершення, не спи всю ніч біля Божества Шрі Кешави.

Рано вранці наступного дня, двадаші, вклоняйся Шрі Харі з великою відданістю і запроси брахманів на розкішний бенкет. Потім нагодуй близьких і сам прийми їжу в мовчанні. О цар, якщо ти строго дотримуєшся описаного посту в Індіра екадаші контролюючи свої почуття, твій батько безсумнівно підніметься в обитель Господа Вішну". Сказавши це, Деваріші Нарада миттєво зник.

Цар Індрасена досконало виконав настанови великого святого і постився разом зі своїми близькими і слугами. Коли в двадаші він перервав піст, з неба посипалися квіти. Благо, придбане Індрасеной завдяки дотриманню екадаші, отримав його батько, який перебував в царстві Ямараджі, який таким чином знайшов повністю духовне тіло. Індрасена побачив його як він піднімається на спині Гаруди в обитель Господа Харі. Сам Індрасена без перешкод керував своїм царством, а коли прийшов час, передав царство синові і теж вирушив на Ваікунтху.

О Юдхіштхіра, така слава Індіра екадаші темної половини місяця Ашвіна. Кожен, хто слухає або читає це оповідання без сумніву насолодиться життям в цьому світі, звільниться від всіх минулих гріхів і після смерті повернеться додому, назад до Бога, де буде жити вічно.

Так закінчується розповідь про славу Ашвіна-Крішна Екадаші, чи Індіра екадаші, з Брахма-вайварта Пурани.

Примітки:

1. Сім складових царства: сам цар; його міністри; його скарбниця; його армія; його союзники; брахмани, які вчиняють жертвопринесення; і потреби підданих.

2. Кожна жива істота індивідуальна, і кожен повинен індивідуально практикувати свідомість Кришни, щоб повернутися назад до Бога. Як стверджується в Гаруда Пуране, ті, хто знаходяться в пеклі, не можуть практикувати свідомість Кришни, оскільки воно вимагає певного спокою розуму, що неможливо через пекельні тортури. Якщо близькі грішника, який страждає в пеклі, роздають милостиню від імені грішника, він може покинути пекло і піднятися на небесні планети. Але якщо близькі грішника дотримуються для свого страждаючого родича цей екадаші, родич безпосередньо відправляється в духовний світ, про що і йдеться в цій главі.

3. Шрі Шалаграма-шила - це Божество Господа Вішну у вигляді гладкого круглого темного каменю. Віддані поклоняються йому щоб досягти звільнення. Шалаграма-шила описаний в Падма Пуране, Уттара Кханда.

## Пашанкуша Єкадаші

(Ашвіні шукла Єкадаши)

Gaura paksha, Padmanabha (Asvina) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Мадхусудана, як називається екадаші двох світлих тижнів місяця Ашвіна (вересень-жовтень)? Будь ласка, будь милостивий і розкажи мені про це".

Всевишній Господь Шрі Крішна відповів: "О цар, послухай, як Я поясню славу екадаші - Папанкуша екадаші, який змиває всі гріхи. У цей день кожен повинен поклонятися Божеству Падманабха, Господу, чий пупок подібний лотосу, згідно з правилами та приписами. Поступаючи так, будь кто досягне всіх небесних насолод, яких він сам забажає у світі, і, врешті-решт, досягне звільнення. Просто висловлюючи смиренну повагу Господу Вішну, що сидить на Гаруді, можна досягти того ж блага, що досягається тривалою аскезой і повним контролем над почуттями. Навіть якщо людина має безліч гріхів, він може уникнути пекла, служачи Господу Харі, який забирає всі гріхи.

Блага, яких можна досягти паломництвом до тіртхи цієї Землі, набуваються оспівуванням святих імен Господа Вішну (1). Кожен, хто оспівує ці святі імена: Рама, Вішну, Джанардана і Крішна, - особливо в екадаші - ніколи не побачить обителі Ямараджа; також і той, хто поститься в Папанкуша екадаші, який так дорог Мені, ніколи не побачить цьєї оселі.

І той Вайшнав, який нешанобливо ставиться до Господа Шиві і той шайво, який нешанобливо ставиться до Мене, обов'язково потраплять у пекло. Благо, здобуте принесенням у жертву тисячі коней і сотнею жертвоприношень Раджасуйя, не дорівнює навіть шістнадцятій частини благословення посту в екадаші. Немає більшого блага, ніж те, що досягається постом в екадаші. У всіх трьох світах немає нічого більш приємного і має велику силу звільняти від гріхів, ніж екадаші - день Господа Падманабха, чий пупок подібний лотосу. О цар, до тих пір, поки людина не дотримується посту в день Господа Падманабха, званий Папанкуша Екадаші, він залишається грішником і наслідки попередніх гріховних вчинків ніколи його не покидають. Немає у всіх трьох світах благ, яких не можна було б досягти, дотримуючись посту в екадаші. Кожен, хто з вірою дотримується його, ніколи не побачить уособлену смерть, Господа Ямараджа. Бажаючий звільнення, раю, доброго здоров'я, гарної жінки, багатства і достатку зерна, повинен просто поститися в цей екадаші. О цар, ні Гангу, Гайя, Каші, ні Пушкара, ні навіть святе місце Курукшетра не можуть дати такого блага, як Папанкуша екадаші.

О Юдхіштхіра, захисник землі, після дотримання екадаші протягом дня відданий повинен не спати вночі: поступово таким чином, він легко досягне обителі Всевишнього Господа, Шрі Вішну. Десять поколінь його родичів по материнській лінії, десять поколінь по батьківській лінії і десять поколінь з боку дружини досягнуть звільнення, якщо він просто дотримується посту в екадаші. Всі ці родичі знайдуть свій початковий, чотирирукий, трансцендентний вигляд. Одягнені в жовтий одяг і чудові гірлянди, вони піднімуться в духовний світ на спині Гаруди, ворога змій. Таке благословення, яке заслуговує мій відданий правильним дотриманням Папанкуша екадаші.

О кращий з царів, кожен, хто поститься в Папанкуша екадаші, будь він дитиною, юнаком або старим, звільняється від своїх гріхів і можливого народження в пеклі. Той, хто дотримується посту в екадаші, звільняється від усіх гріхів і повертається в обитель Господа Харі. Жертвуючий золото, насіння кунжуту, родючі землі, корів, зерно, питну воду, парасольку чи пару туфель в цей самий священний день, ніколи не потрапить в обитель Ямараджа, що карає грішників, і якщо житель землі ухиляється від духовних справ, особливо від дотримання посту в екадаші, то кажуть, що його дихання не краще пихтіння ковальських міхів.

О кращий з царів, в Папанкуша екадаші треба навіть бідному спочатку зробити обмивання, потім дати якусь милостиню та вчиняти інші сприятливі дії, виходячи зі своїх можливостей.

Тому, хто скоює жертвопринесення або будує громадські водойми, місця відпочинку, сади чи будинки, нічого боятися покарань Ямараджа. Якщо людина довгожитель, багатий, народжений в знатній сім'ї і вільний від хвороб, то треба розуміти, що він займався такою діяльністю в минулому житті. Хто виконує Папанкуша екадаші досягне обителі Всевишнього Господа".

Господь Крішна завершив: "Отже, о безгрішний Юдхіштхіра, я повідав тобі славу Папанкуша екадаші. Якщо ти хочеш почути більше про екадаші, будь ласка, питай далі".

## Рама Єкадаші

(Картіка Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Damodara (Kartika) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Джанардана, о захисник всіх істот як називається екадаші темної половини місяця Картика (жовтень-листопад). Будь ласка, повідай мені це таємне знання".

Всевишній Господь, Шрі Крішна, відповів: "О лев серед царів, слухай: екадаші темної половини місяця картика називається Рама екадаші. Він найбільш сприятливий, оскільки миттєво знищує найбільші гріхи і дозволяє увійти в духовну обитель. Я розповім тобі його історію і славу.

Колись жив знаменитий цар Мучукунда, який товаришував з Господом Индрой, царем небес; а також з Ямараджем, Варуною і Вібхішаной, благочестивим братом демона Равани. Мучукунда завжди говорив правду і постійно підносив Шиві віддане служіння. Так як він правив відповідно до релігійних принципами, в його царстві не було занепокоєння.

Мучукунда назвав свою дочку Чандрабхага, на честь священної річки, і віддав її заміж за Шобхану, сина Чандрасена. Одного разу Шобхана відвідав палац тестя в сприятливий день екадаші. Це відвідування занепокоїло дружину Шобхани Чандрабхага, тому що вона знала, що її чоловік фізично слабкий і не здатний піддаватися аскезі протягом цілого дня. Вона сказала йому: "Мій батько дуже суворий до дотримання екадаші. У дашамі, день перед екадаші, він б'є у велику литавру і виголошує: "Ніхто не повинен їсти в екадаші, день Господа Харі!"

Коли Шобхана почув звук литаври, він сказав своїй дружині: "О прекрасна, що мені тепер робити? Будь ласка, скажи мені, як я можу зберегти собі життя і водночас виконати наказ твого батька!" Чандрабхага відповіла: "Мій дорогий чоловік, в будинку батька ніхто - навіть слони і коні, не кажучи вже про людей - не їдять в день Екадаші. Навіть тварини не їдять зерна, листя, солому і навіть не п'ють воду в екадаші, день Господа Харі. Так як же ти уникнеш посту? Мій улюблений, якщо ти з'їси хоч що-небудь, то тобі доведеться піти звідси. Тепер виріши твердо, що тобі робити".

Принц Шобхана відповів: "Я вирішив поститися в священний день екадаші. Яка б не була моя доля, я її прийму".

Вирішивши так, Шобхана намагався поститися в екадаші, але він нестерпно страждав від гострого голоду і спраги. Нарешті сонце зайшло на заході, і священна ніч ощасливила всіх вайшнавів. О Юдхіштхіра, всі віддані зраділи, прославляючи Господа Харі і не спали всю ніч, але для принца Шобхани ця ніч стала нестерпною. Тому, коли сонце зійшло на двадаші, Шобхана був мертвий.

Цар Мучукунда взяв участь у похоронах свого зятя, поклавши в вогнище величезний оберемок дров, але наказав своїй дочці Чандрабхага не йти на похоронне вогнище разом з чоловіком. Так Чандрабхага, після дотримання всіх очисних обрядів на честь свого чоловіка, стала жити в будинку батька".

Господь Крішна продовжував: "О кращий з царів, хоча Шобхана і помер, дотримуючись Екадаші, благословення, надбане ним, дозволило йому після смерті стати правителем царства, що знаходиться на вершині гори Мандарачала. Це царство було подібно місту напівбогів: сліпуче сяюче, з незліченними коштовностями в стінах його будинків. Стовпи були зроблені з рубінів і всюди виблискувало золото і діаманти. Цар Шобхана сидів на троні під чистим білим балдахіном і слуги обмахували його віялами з хвостів яка. Чудова корона спочивала на його голові, прекрасні сережки прикрашали вуха, намисто прикрашало шию, а розцяцьковані дорогоцінними каменями браслети обвивали його руки. Йому служили гандхарви (кращі небесні співаки) і апсари (небесні танцівниці). Воістину, він став другим Индрой.

Одного разу брахман на ім'я Сомашарма, що жив в царстві Мучукунди, мандруючи по різних місцях паломництва, опинився в царстві Шобхани. Брахман побачив Шобхану у всій його блискучій славі і подумав, що він міг би бути зятем його царя, Мучукунди. Коли Шобхана побачив брахмана, то він негайно піднявся з трону і привітав його. Шанобливо вклонившись, він запитав брахмана про благополуччя і здоров'я його (Шобхани) тестя, своєї дружини і всіх жителів міста.

Сомашарма відповів: "О цар, все добре в царстві твого тестя; також Чандрабхага та інші члени сім'ї почуваються добре. Але, о цар, я здивований, побачивши тебе тут! Будь ласка, розкажи мені про себе. Ніхто ніколи не бачив такого прекрасного міста, як цей? Будь ласкавий, розкажи як, він дістався тобі".

Цар Шобхана сказав: "Так як я дотримувався Рама екадаші, мені було дано правління цим чудовим містом. Але при всій своїй грандіозності, це місто всього лише тимчасовий. Я прошу тебе виправити цей недолік. Це місто ефемерне. Як я можу зберегти його красу і славу постійно? Будь ласкавий, просвіти мене".

Брахман запитав: "Чому це царство неміцно і як його затвердити? Будь ласка, поясни мені це, а я спробую тобі допомогти". Шобхана відповів: "Так як я постив в екадаші без належної віри, моє царство тимчасово. Тепер послухай, як воно може стати вічним. Вернися, будь ласка, до Чандрабхаги, прекрасної дочки царя Мучукунди, і розкажи їй все, що побачив і зрозумів про це місце і про мене. Безсумнівно, якщо ти розповіси їй про це, то моє місто незабаром стане вічним".

Брахман повернувся в місто і розповів все Чандрабхазі, яка і здивувалася і зраділа, почувши такі новини. Вона сказала: "О брахман, чи було це насправді, чи це сон?"

Сомашарма відповів: "О царівна, я поза всяким сумнівом бачив твого чоловіка обличчям до обличчя в цьому чудовому царстві, яке схоже на царство напівбога. Але він сказав, що всі його царство недовговічне і може розвіятися в будь-який час. Тому він сподівається, що ти знайдеш спосіб зробити його вічним".

Чандрабхага сказала: "О мудрець серед брахманів, будь ласка, приведи мене до мого чоловіка зараз же, я бажаю побачити його знову! Я зможу зробити його царство вічним, так як я маю благословення, отримане постом в усі екадаші мого житті. Будь ласка, з'єднай нас знову якомога швидше. Сказано, що той, хто з'єднає людей, що знаходяться в розлуці, знайде велике благо".

Брахман Сомашарма потім повів Чандрабхагу в променисте царство Шобхани. До того, як вступити в нього, вони зупинилися біля підніжжя гори Кандарачали у священному ашрамі Вамадеви. Вамадева оспівав гімни з Вед і окропив свяченою водою Чандрабхагу, вислухавши її історію. Під впливом цих священних обрядів ріші, благо, одержане нею під час постів протягом стількох екадаші, зробило її тіло трансцендентним. В екстазі, з сяючими від подиву очима, Чандрабхага продовжила шлях.

Коли Шобхана побачив свою дружину, що наближається до нього на вершину гори Мандарачала, він наповнився радістю і закричав від щастя. Коли вона підійшла, він посадив її зліва від себе, і вона сказала йому: "О найдорожчий, будь ласка, вислухай, я скажу тобі щось, що тобі дуже допоможе. З восьмирічного віку я регулярно і з вірою дотримуюся посту в кожен екадаші. Якщо я перенесу на тебе всі придбане мною благословення, то твоє царство незабаром здобуде вічність, а його процвітання буде зростати і зростати, поки не настане великий достаток!"

Господь Крішна продовжив: "О Юдхіштхіра, таким чином Чандрабхага, що має чудове трансцендентне тіло, на якому були прекрасні прикраси, зрештою насолодилася світом і щастям зі своїм чоловіком. Завдяки могутності Рама екадаші Шобхана знайшов царство на вершині гори Мандарачала, здатне виконати всі його бажання і дарує вічне щастя, подібно корові Кама-дхену.

О найвеличніший з царів, я повідав тобі славу Рама екадаші. Кожен, дотримуючись священних екадаші і в світлу і в темну половину кожного місяця, безсумнівно звільняється від гріховних реакцій, навіть таких, як вбивство брахмана. Не треба робити відмінності між екадаші світлої і темної частини місяця. Як ми бачили, обидва вони можуть дарувати насолоди в цьому світі і звільнити навіть найбільш гріховні і занепалі душі. Так само, як і чорні і білі корови дають рівну кількість молока, так темні і світлі екадаші дарують однакове благо і, врешті-решт, звільняють від циклу народжень і смертей. Кожен, хто просто слухає прославлення цього священного дня, Рама екадаші, звільняється від усіх гріхів і досягне верховної обителі Господа Вішну".

Так закінчується розповідь про славу Картіка-Крішна Екадаші, чи Рама Екадаші, з Брахма-вайварта Пурани.

## Уттхана Єкадаші

(Картіка шукла або Харіботхіні або Девоттхані

Єкадаші)

Gaura paksha, Damodara (Kartika) masa

Господь Брахма сказав Нарада Муні: "Дорогий сину, о кращий з мудреців, я повідаю тобі славу Харібодхіні екадаші, нищівного всі гріхи і який дарує велике благо і вище звільнення тим мудрим людям, які віддаються Всевишньому Господу.

О кращій серед брахманів, благо, що досягається обмиванням в Гангу, має значення лише до тих пір, поки не настав Харібодхіні екадаші. Цей Екадаші, який настає у світлій половині місяця Картіка, очищає набагато сильніше, ніж обмивання в океані, в місцях паломництва або в озері. Цей священний екадаші більш могутній у знищенні гріхів, ніж тисяча жертвоприношень Ашвамедху і сотня жертвоприношень Раджасуйя".

Нарада Муні, мудрець серед напівбогів, запитав: "О батько, будь добрий, опиши ті якості, які можна знайти якщо повністю поститися в екадаші, або тільки вечеряти (без зернобобових), або якщо їсти тільки в середині дня (без зернобобових)".

Господь Брахма відповів: "Якщо людина їсть один раз опівдні екадаші, то гріхи попереднього народження знищуються, якщо він тільки вечеряє, то йдуть гріхи, придбані у двох попередніх народженнях, а якщо він нічого не їсть, то йдуть гріхи, накопичені за сім попередніх народжень.

О сину, людина, яка суворо дотримується Харібодхіні екадаші, володітиме важкодосяжним в цих трьох світах. Той, чиї гріхи порівняти з горою Сумеру, побачить, що вони зникли, якщо буде просто дотримуватися посту в Папахаріні екадаші (інша назва Харібодхіні екадаші). Гріхи, накопичені людиною за тисячі попередніх народжень, згорять дотла, якщо він не тільки поститься, але і не спить вночі в екадаші, так згоряє гора бавовни, якщо піднести до неї маленький вогник.

О кращий з мудреців, Нарададжі, людина, яка суворо дотримується цього посту, знайде вищеперелічені результати. Якщо зробити в цей день навіть невелику благу справу, слідуючи правилам і приписам, здобувається благо, рівне горе Сумеру. Однак людина, яка не стежить за правилами і приписами, зазначеними у священних писаннях, не отримає ніякого блага, навіть якщо його благі справи рівні горе Сумеру. Той, хто не оспівує гаятрі- мантру три рази на день, той, хто нехтує постом, не вірить у Бога, хто критикує священні писання Вед, хто думає, що Веди несуть лише руйнування тим, хто дотримується їх розпорядженням, хто тішиться з чужою дружиною, хто вкрай дурний і нечестивий, хто не цінує послугу, надану йому, той, хто обманює інших - така людина, о син, ніколи не зможе з успіхом здійснювати будь-яку релігійну діяльність. Будь він брахманом або шудрою, але якщо він насолоджується чужою дружиною, особливо дружиною двічінародженного, то він не краще собакоїда (1).

О кращий з мудреців, будь який брахман, котрий насолоджується сексом з вдовою або дружиною іншого брахмана, принесе руйнування собі і своїй сім'ї. Будь який брахман, котрий насолоджується недозволеним сексом, не матиме дітей в наступному житті і всі здобуті ним благословення звернуться в руїни. Якщо така людина нешаноблива до двічінародженного брахмана або духовного вчителя, то він відразу ж перестає духовно зростати, а також втрачає добробут і своїх дітей.

Ось три типи людей, що діють на шкоду собі: аморальні, що насолоджуються сексом з дружиною собакоїда, задоволені спілкуванням з негідниками. Хто спілкується з гріховодником і відвідує їх вдома без духовних цілей послідує в обитель Ямараджа, правителя смерті. І якщо хтось їсть в такому будинку в цей день, то надбане ним благо пропаде, так само, як і його доля, довголіття, діти і щастя.

Будь який гріховний негідник, котрий ображає святу людину, незабаром втрачає релігійність, економічне благополуччя, чуттєве задоволення, і врешті-решт згорає у вогні пекла. Кожен, хто любить ображати святих або не перериває того, хто ображає святих, вважається не краще осла. Цей дурень ще при житті побачить загибель своєї династії.

Людина з нечистим характером, негідник або шахрай, або той, хто завжди прискіпується до інших, ніколи не досягне вищої мети після смерті, навіть якщо він постійно роздає милостиню або вчиняє інші благочестиві вчинки. Тому кожен повинен утримуватися від вчинення несприятливих дій і повинен здійснювати тільки благочестиві вчинки, за допомогою яких досягне досконалості і уникне страждань.

Однак той, хто вирішив поститися в Харібодхіні Екадаші, стирає цим гріхи ста попередніх життів, а той, хто не тільки постить, але і не спить всю ніч на екадаші, знайде незліченне благо і після смерті відправиться у вищу обитель Господа Вішну, а його 10 000 родичів, рідних і близьких також слідують в верховне житло. Навіть якщо його предки дуже багато грішили і страждають в пеклі, вони отримають чудово прикрашені духовні тіла і щасливо послідують в обитель Вішну.

О Нарада, навіть той, хто винен у мерзенному гріху - вбивстві брахмана звільняється від огидних рис свого характеру, постуючи в Харібодхіні екадаші і пильнуючи в ночі на екадаші. Благо, яке не можна знайти обмиванням у всіх місцях паломництва, жертвопринесенням коня, роздачею в милостиню корів, золота, родючих земель, можуть бути досягнуті, якщо в цей священний день дотримуватися посту і не спати всю ніч. Кожен, хто дотримується Харібодхіні екадаші, володіє високою свідомістю і прославить свою династію. Так як смерть неминуча, то і втрата майна теж неминуча. Знаючи це, о кращий з мудреців, кожен повинен дотримуватися посту в цей день, Шрі Харібодхіні екадаші, який так дорогий Харі.

Всі місця паломництва трьох світів миттєво прийдуть в будинок людини, постящегося в екадаші. Тому, щоб задовольнити Господа, що тримає диск в Своїй руці, кожен повинен виконувати всі приписи, віддатися Господу і дотримуватися посту в екадаші. Того, хто поститься в день Харібодхіні, вважають мудрецем, справжній йогом, аскетом, людиною, завжди керуючим своїми почуттями. Тільки він насолоджується в цьому світі абсолютно, і він безсумнівно досягне звільнення. Цей екадаші дуже дорогий Господу Вішну, тому він є самою суттю релігійності. Навіть одне тільки дотримання екадаші дарує найвищі нагороди у всіх трьох світах.

О Нарададжі, той, хто поститься в екадаші, ніколи більше не буде народжуватися, і тому сповнені віри віддані Всевишнього Господа залишають всі види релігій і просто віддаються посту в цей Екадаші. Для великої душі, яка відзначає Екадаші, постуючи і пильнуючи всю ніч Всевишній Господь, Шрі Говінда, особисто знищує наслідки гріхів, які ця душа здобула діями розуму, тіла і слів.

О сину, кожен, хто здійснює обмивання в місцях паломництва, хто роздає милостиню, хто оспівує святі імена Всевишнього Господа, хто піддає себе аскезі і здійснює жертвопринесення Богу в день Харібодхіні екадаші, знаходить вічне благо. Відданий, який цього дня поклоняється Господу Мадхава в прекрасному оздобленні, звільняється від тяжких гріхів ста життів. Людина, яка дотримує цей піст і правильно поклоняється Господу Вішну, звільняється від великої небезпеки.

Цей піст в екадаші доставляє таку радість Господу Джанардане, що Він забирає людину, яка дотримується цього посту, назад в Свою обитель, і відданий буде висвітлювати десять сторін світу. Той, хто бажає краси і щастя, повинен намагатися почитати Харібодхіні екадаші, особливо якщо він випадає на двадаші. Гріхи ста попередніх народжень, гріхи придбані в дитинстві, молодості і старості у всіх життях, незалежно від того "сухі" вони чи "мокрі", знищуються Всевишнім Господом Говиндой, якщо людина поститься в Харібодхіні екадаші з відданістю (2).

Харібодхіні екадаші - кращий екадаші. Дня того, хто поститься в цей день, немає нічого недосяжного або малоймовірного в цьому світі, бо екадаші дає велику кількість зерна, відмінне благополуччя і вище благо, а також позбавляє від всіх гріхів, страшної перешкоди звільненню. Піст в цей екадаші в тисячу разів краще, ніж роздача милостині в день сонячного або місячного затемнення. Знову кажу тобі, о Нарададжі, що будь яке благо, придбане обмиванням в місцях паломництва, роздачею милостині, оспівуванням джапи, цитуванням ведичних мантр, вчиненням жертвоприношень і вивченням Вед, є тільки однієї десятимільйонною частиною нагороди людини, яка лише раз постилася у Харібодхіні екадаші. Все благо, якого можна досягти в житті шляхом благочестивої діяльності, буде абсолютно марно, якщо не дотримуватися посту в екадаші і не поклонятися Господу Вішну в місяць Картіка. Тому, о Нарада, ти повинен завжди поклонятися Всевишньому Господу, Джанардане, і служити Йому. Цим ти досягнеш бажаної мети, вищої досконалості.

У Харібодхіні екадаші відданий Господа не повинен їсти в чужому домі або їсти їжу, приготовану невідданими. Якщо ж він зробить так, то досягне тільки блага посту в повний місяць. Філософські обговорення писань у місяці картика приносить Шрі Вішну більше задоволення, ніж дарування слона, коней або вчинення дорогих жертвоприношень. Той, хто оспівує або слухає опис якостей та ігор Господа Вішну, хоча б половину або чверть вірша, знайде те саме благо, що і подарував брахманові сто корів. О Нарада в місяць Картіка треба залишити всі види звичайних обов'язків і присвячувати весь свій час і енергію, особливо під час посту, обговоренню трансцендентних ігр Всевишнього Господа. Таке прославляння Шрі Харі в екадаші, настільки дорогий Господу день, звільняє 100 попередніх поколінь. Кожен, хто проводить свій час насолоджуючись цими обговореннями, особливо в місяць Картіка, досягає результатів, порівнянних з вчиненням десяти тисяч жертвоприношень і спалює всі свої гріхи дотла.

Слухаючий чудові оповідання про Господа Вішну, особливо в місяць Картіка, автоматично знаходить те же благо, що і той, хто жертвує сто корів. О великий мудрець, людина, що оспівує славу Господу Харі в екадаші, знаходить те саме благо, що і той, хто жертвує сім островів.

Нарада Муні запитав свого прославленого батька: "О Пане всіх, о кращий з напівбогів, будь ласка, розкажи мені, як дотримуватися цей найбільш священний Екадаші. Яка нагорода за це людині, сповненому віри? "

Господь Брахма відповідав: "О сину, бажаючий дотримуватися цього екадаші, повинен встати рано вранці під час Брахма-мухурти (за півтори години і за п'ятдесят хвилин до сходу сонця). Потім треба почистити зуби і зробити обмивання в озері, річці, басейні, джерелі або в своєму будинку, згідно ситуації. Після поклоніння Господу Шрі Кешаво треба слухати з великою увагою священні писання Господа. Він повинен так молитися Господу: "О Господь Кешаво, я буду поститися в цей день, який дорогий Тобі, а завтра буду прославляти твій священний Прасад. О лотосоокий Господь, о непогрішний. Ти мій єдиний притулок. Милостиво захисти мене".

Сказавши цю урочисту молитву перед Господом з великою любов'ю і відданістю, треба суворо дотримуватися посту. О Нарада, той, хто буде не спати всю ніч на екадаші, співати прекрасні пісні, прославляючи Господа, танцювати в екстазі, виконувати на інструментах чудову музику для Його трансцендентного задоволення і розповідати про ігри Господа Крішни, як записано у довершених ведичних писаннях - така людина, безсумнівно, досягне позаземного, духовного царства Бога, що знаходиться далеко за межами трьох світів.

У Харібодхіні екадаші треба поклонятися Шрі Крішні камфорой, плодами і пахучими квітами, особливо жовтими квітами агару. У цей важливий день не можна займати свою увагу меркантильними інтересами. Іншими словами, жадібність повинна бути замінена благодійністю. Це шлях перетворення втрат у незліченні блага. Треба пропонувати Господу безліч плодів і омивати Його водою з раковини. Така практика відданості, здійснювана в Харібодхіні Екадаші, в десять мільйон разів сприятливіші, ніж вчинення обмивань у місцях паломництва і всі форми благодійності.

Навіть Господь Індра складає долоні і висловлює повагу відданому, який цього дня поклоняється Господу Джанардане свіжими квітами Агастья. Всевишній Господь Харі дуже задоволений, коли Його прикрашають прекрасними квітами Агастья. О Нарада, я дарую звільнення кожному, хто віддано поклоняється Господу Крішні в екадаші місяці картика листям дерева біл. А для того, хто поклоняється Господу Джанардане свіжим листям Туласі і ароматними квітами протягом цього місяця, о син, я особисто спалюю дотла всі його гріхи десяти тисяч життів.

Той, хто просто бачить Туласі Махарані, доторкається до неї, медитує на неї, розповідає її історію, висловлює їй повагу, молиться її милості, ростить її, поклоняється їй, поливає її - вічно живе в обителі Господа Харі. О Нарада, той, хто служить Туласі -деві цими дев'ятьма способами, досягає щастя у вищому світі на стільки тисяч юг, скільки коренів і гілок у дорослої рослини Туласі. Коли на зрілому рослині Туласі з'являться насіння, з них виросте багато рослин, розправлять свої гілки, гілочки і квіти, а ці квіти також дадуть безліч насіння. Предки кожного, хто служить Туласі цими дев'ятьма способами, будуть жити в обителі Господа Харі протягом стількох тисяч кальп, скільки насіння дасть ця рослина (3).

Той, хто поклоняється Господу Кешаво квітами кадамба, які дуже приємні Йому, отримає Його милість і ніколи не побачить обителі Ямараджі, втіленої смерті. Так яка ж користь у всякому іншому поклонінні, якщо всі бажання можуть бути виконані задоволенням Господа Харі? Наприклад, відданий, який підносить Йому квіти Бакула, ашока і Пата, звільняється від страждань та смутку на такий час, скільки сонце і місяць існують у всесвіті, і, врешті-решт, він досягне звільнення. О кращий з брахманів, піднесення квітів Каннера Господу Джаганнатха принесе відданому стільки милості, скільки досягається поклонінням Господу Кешаво протягом чотирьох юг. Той, хто підносить квіти Туласі (Манджарі) Шрі Крішні в місяць Картіка отримує більше блага, ніж від пожертвувань десяти мільйонів корів (4). Навіть піднесення з відданістю свіжих стебел трави дає в сто разів більше благословення, ніж просте ритуальне поклоніння Всевишньому Господу.

Той, хто поклоняється Господу Вішну листям дерева Семика, звільняється від мереж Ямараджі, царя смерті. Той, хто поклоняється Вішну в сезон дощів квітами чампака, жасмину, ніколи не повернеться знову на землю. Піднісший Господу тільки одну квітку Кумбха знаходить той самий дар, що і від пожертвувань пали золота (двохсот грам). Якщо відданий підносить одину жовту квітку кетак, яблуні, дерева Господа Вішну, що сидить на Гаруді, то він звільняється від гріхів десяти мільйонів народжень. Більш того, кожен, хто піднесе Господу Джаганнатха квіти, а також сто листів, змазаних жовтою та червоною сандаловою пастою, обов'язково потрапить на Шветадвіпу, що знаходиться далеко за оболонкою цього матеріального світу.

Отже, о найбільший з брахманів, Шрі Нарада, після такого поклоніння Господу Кешаво, яке дарує матеріальне і духовне щастя в Харібодхіні екадаші, наступного дня треба встати рано зробити обмивання в річці, повторити джапу (5), святі імена Крішни, та вчиняти любовне віддане служіння Господу вдома, по можливості найкращим чином. Перериваючи піст, відданий повинен спочатку запропонувати прасад брахманам, і тільки потім, з їх дозволу, з'їсти щось зернове. Потім, щоб принести задоволення Всевишньому Господу, відданий повинен поклонятися своєму духовному вчителю, найчистішому з відданих Господа, і запропонувати йому розкішну їжу, кращий одяг, золото і корів, відповідно до своїх можливостей. Це звичайно ж принесе задоволення Всевишньому Господу, тримающому диск.

Потім відданий повинен подарувати брахманові корову, а якщо відданий знехтував деякими правилами і регулюючими принципами духовного життя, то він повинен висповідатися в цьому брахманові, відданому Господу. Потім відданий повинен піднести йому якусь Дакшіна (гроші). О цар, той, хто вечеряв в екадаші, повинен нагодувати брахмана на наступний день. Це доставить велике задоволення Верховної Особи Бога.

О сину, якщо людина постився без дозволу свого священика, або якщо жінка постилась без дозволу свого чоловіка, вони повинні пожертвувати бика брахманові. Мед і йогурт - також відповідні подарунки брахманові. Той, хто їв в екадаші тільки фрукти, повинен наступного дня пожертвувати фрукти. Той, хто не вживав тільки масло, повинен пожертвувати ДХІ; той, хто не вживав тільки ДХІ, повинен пожертвувати молоко; той, хто постився, не використовуючи зернові, повинен пожертвувати рис; той, хто спав на підлозі, повинен пожертвувати ліжко зі стебнованою ковдрою; той, хто їв на тарілці з листа, повинен пожертвувати горщик з топленим маслом; той, хто мовчав, повинен пожертвувати дзвіночок; той, хто не вживав кунжут, повинен пожертвувати золото і нагодувати двох брахманів розкішної їжею. Людина, яка хоче запобігти облисіння, повинен подарувати брахманові дзеркало; той, який має поношені черевики, повинен подарувати башмаки; а той, хто постив, не використовуючи сіль, повинен пожертвувати брахманові трохи цукру. Протягом цього місяця кожен повинен регулярно пропонувати в храмі Господу Вішну або Шріматі Туласі-деви світильник на ДХІ.

Піст в екадаші досконалий, якщо пожертвувати достойному брахманові золотий або мідний горщик, наповнений ДХІ або гнотами з ДХІ поряд з вісьмома горщиками, наповненими золотом і покритими тканинами.

Той, хто не в змозі зробити такі подарунки, повинен хоча б сказати брахманові кілька добрих слів. Зробив так, безсумнівно отримає повне благословення поста в екадаші (6).

Висловивши свою повагу і отримавши дозвіл, відданий повинен поїсти. Цей екадаші завершує Чатурмасью, і те, від чого утримувалися в Чатурмасью, повинно бути пожертвувано брахманам. О цар царів, той, хто слідує Чатурмасьє, отримає незліченні блага і після смерті потрапить в обитель Господа Васудеви. О цар, кожен, хто повною мірою дотримується Чатурмасью без перерви, досягне вічного щастя і не буде більше народжуватися, і якщо хто-небудь перерве піст, то він стане сліпим або прокажений.

Таким чином, я повідав тобі досконалий шлях дотримання Харібодхіні екадаші. Кожен, хто читає і слухає про це екадаші, знайде благо рівне тому, яке досягається жертвуванням корів достойному брахманові".

Так закінчується розповідь про славу Картіка-шукла екадаші, відомому також як Харібодхіні Екадаші, або Девоттхані Екадаші, з Сканда Пурани.

Примітки:

1. У Ведах сказано: "Той, хто їсть в будинку шудри, заводить друзів серед шудр, спить з жінками шудр, вже став шудрой в цьому житті. Наступні сто його народжень будуть в будинках собакоєдів ".

2. У Падма Пурані сказано: "Якщо людина грішить свідомо, в розрахунку на силу оспівування священних імен Господа, то немає для нього шляху до очищення". Гріхи, накопичені свідомо, називаються "мокрими", в той час як ті, які накопичилися неусвідомлено, називаються "сухими". Тут Господь Брахма каже, що дотримуючись Харібодхіні екадаші можна позбутися від усіх гріхів: як "мокрих", так і "сухих".

3. Одна калпа, що складається з дванадцяти годин Господа Брахми, триває 4 320 000 000 років. Так як Господь Крішна сказав в Бхагавад-гіти [8.21] що "кожен, хто прийде в Мою обитель, ніколи не повернеться в матеріальний світ", то зрозуміло, що протягом того мільярда кальп, коли відданий залишається в обителі Господа Вішну, він буде здійснювати віддане служіння і тільки потім отримає можливість залишитися там навічно.

4. Манджарі, піднесені Господу, повинні бути щойно зірваними і дуже м'якими. Несвіжі, тверді Манджарі не повинні пропонуватися Господу.

5. У Бхагавад-гіті [10.25] Господь Крішна сказав: "З жертвоприносин Я - оспівування святих імен, Джапа". У Калісантаране Упанішаді сказано, що в Калі-югу оспівування махамантри "Харе Крішна", що складається з шістнадцяти слів, - кращий метод досягнення спасіння. Ось ті шістнадцять слів мантри "Харе Крішна", яку проповідував Шрі Чайтанья Махапрабгу:

Харе Крішна Харе Крішна Крішна Крішна Харе Харе

Харе Рама Харе Рама Рама Рама Харе Харе

6. Для вайшнава благодійність означає дотримуватись Свідомості Крішни, особливо оспівувати мантру "Харе Крішна". Як сказав Шрі Чайтанья Махапрабгу: "О брат, будь ласка, оспівуй Харе Крішна хоча б один раз. Це єдина милість, про яку я прошу ". Якщо відданий домогосподар в змозі займатися благодійністю, то він може дати трохи насіння кунжуту, одяг або їжу як милостині бідному, але це не обов'язково.

## Утпанна Єкадаші

(Маргашірша Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Kesava (Margasirsa) masa

Сута Госвамі сказав: "О вчені брахмани, багато років тому Господь Шрі Крішна, Верховна особистість Бога, пояснив сприятливі властивості дні Екадаші, а також правила та приписи, що регулюють дотримання посту на кожен з таких святих днів. О кращі брахмани, кожен, хто слухає про походження і славу цього священного посту в дні екадаші, насолодившись різними видами щастя в цьому матеріальному світі, направляються беспосередньо в обитель Господа Вішну.

Арджуна, син Притхи, запитав Господа: "О Джанардана, яке благо від повного посту, куштування тільки вечері або від їжі опівдні дня екадаші, а також які правила дотримання різних днів екадаші? Милостиво повідай мені все це".

Всевишній Господь, Крішна, відповів: "О Арджуна, новачкові слід починати практику дотримання посту в зкадаші з приходом зими в темну половину місяця Маргашірша (листопад-грудень). У датамі, день перед екадаші, він повинен добре очистити зуби. Потім, протягом восьмої частини датамі, коли сонце заходить, йому слід повечеряти.

На наступний ранок відданий повинен, відповідно правилам та приписам, дотримуватися посту. Опівдні він повинен правильно зробити обмивання в річці, озері або невеликому ставку. Найбільше очищає обмивання в річці, за ним слідує обмивання в озері, а обмивання в маленькому ставку найменш очищаюче; якщо немає ні річки, ні озера, ні ставка, він може омитися доброю водою. Відданному треба оспівувати молитви, що містять імена Матері Землі: "О Ашвакранте! О Ратхакранте! О Вішнукранте! О Васундхара! О Мріттіке! О Мати Земля! Милостиво усунь всі гріхи, накопичені мною за минуле життя, щоб я міг увійти в священну обитель Всевишнього Господа". Оспівуючи, відданий повинен змастити тіло брудом.

У день посту відданому не треба говорити з тими, що відійшли від своїх релігійних обов'язків, з собакоїдамі, злодіями і лицемірами. Також треба уникати розмов з пліткарями і з зневажниками напівбогів, ведичної літератури і брахманів, з іншими аморальними людьми, які сплять із забороненою жінкою, з розбійниками і грабують храми. Поговоривши з будь-яким з них, або навіть подивившись на них протягом екадаші, треба очиститися, дивлячись безпосередньо на сонце. Потім відданий повинен шанобливо піднести Господу Говінді найкращу їжу, квіти і т.д. У своєму будинку він повинен запропонувати у чистій свідомості відданості Господу лампадку. Йому також треба уникати денного сну і повністю утримуватися від сексу. Не приймаючи ні води, ні їжі він повинен всю ніч радісно оспівувати славу Господа і грати на музичних інструментах, щоб доставити йому насолоду. Пильнуючи всю ніч в чистій свідомості, той хто поклоняється повинен дати милостиню кваліфікованим брахманам і запропонувати їм смиренну повагу, благаючи пробачити йому образи.

Серйозні в відданому служінні повинні розглядати екадаші темної половини місяця рівним екадаші світлої половини. О цар, не треба робити відмінності між цими двома видами екадаші.

Тепер, будь ласка, вислухай опис результатів, що досягаються тими, хто дотримується екадаші таким чином. Ні благо, одержане обмиванням у святому місці паломництва Шанкходдьохара, де Господь убив демона Шанкхасуру, ні благо безпосереднього споглядання Господа Гададхар, не можна порівняти з шістнадцятьма нагородами за дотримання посту в екадаші. Сказано, що той, хто дає милостиню в перший день при повному місяці, отримує нагороду в сто тисяч разів більше, ніж від звичайного пожертвування. О досягший багатства, той, хто дає милостиню в день Санкранті (рівнодення) отримує благо в чотириста тисяч разів більше звичайного результату. Однак, просто дотримуючись посту в екадаші, людина досягає всіх цих благих результатів, так само, як і результату відвідування Курукшетру під час сонячного або місячного затемнення. Крім того, віддана душа, що дотримує повний піст в екадаші, досягає блага, в сто разів більшого, ніж від вчинення ашвамедхі-ягьі (жертвопріношеня коня). Той, хто хоч одного разу досконалим чином постився в екадаші, заслуговує того ж, що і годуючий тисячі жебраків щодня протягом шістдесяти тисяч років. І людина, одиного разу правильно дотримуюча Екадаші, отримує благо в десять разів перевищуюче благо від роздачі тисячі корів брахманам, вивчившим Веди.

Людині, нагодувавши одного брахмачарі, відплачується в десять разів більше, ніж нагодувавши в своєму будинку десять хороших брахманів. Але той, хто дарує землю потребуючому і благочестивому брахманові, досягає в тисячу разів більші, ніж який нагодував брахмачарі, і в тисячу разів більше цього благо від видачі чистої дівчини заміж за молодого добре освіченого, порядного чоловіка. У десять разів більш сприятливо правильне виховання дітей на духовному шляху, без очікування будь-якої нагороди. Однак, в десять разів краще, ніж це, давати хліб голодному. Безсумнівно, давати милостиню нужденному - найкраще; немає і не буде пожертвування краще. О син Кунті, всі предки і напівбоги на небесах дуже задоволені, коли людина роздає хліб з милості. Але благо від дотримання повного посту в екадаші не можна виміряти. О Арджуна, кращий з Куру, силу цього блага не можуть оцінити навіть напівбоги і половина його досягається тим, хто їсть тільки накта в екадаші. Тому, слід поститися в день Господа Харі, або їсти лише раз опівдні, уникаючи зерна і бобів; їсти лише раз ввечері, уникаючи зерна і бобів; або поститися повністю. Перебування в місці паломництва, роздача милостині, вчинення вогненних жертвопринесень мають значення до тих пір, поки не настав екадаші.

Тому кожен, хто жахався матеріальних страждань, повинен дотримуватися екадаші. У екадаші не можна пити воду з мушлі, вбивати таких живих істот, як риби і свині, а також їсти зернові і бобові. Отже, о Арджуна, на твоє прохання Я описав найкращий з усіх методів посту".

Потім Арджуна запитав: "О Господь, Ти сказав, що навіть тисячі ведичних жертвоприношень не рівні посту в екадаші. Як можливо це? Як екадаші став значніше усіх днів?"

Господь Шрі Крішна відповів: "Я розповім тобі, чому екадаші самий очищаючий з усіх днів. Колись у Сатья-югу жив надзвичайно страшний демон на ім'я Мура. Завжди дуже гнівний, він тримав у страху всіх напівбогів, перемагаючи навіть Індру, царя небес; Вівасвана, Бога Сонця; вісьмох Васу; Господа Брахму; Вайю, бога вітру; і Агні, бога вогню. Своєю жахливою силою він підпорядкував їх собі. Тоді Господь Індра прийшов до Господа Шиви і сказав: "Ми всі впали з наших планет і тепер в нещасті блукаємо по землі. О Господи, як знайти нам позбавлення від цього лиха? Що чекає нас, напівбогів?"

Господь Шива відповів: "О кращий з напівбогів, йди до Господа Вішну, що сидить на Гаруді. Він \- Джаганнатха, правитель всіх всесвітів, а також їх притулок. Він захищає всі душі, віддані йому".

Господь Крішна продовжував: "О Арджуна, завойовник багатства, вислухавши ці слова Господа Шиви, Господь Індра разом з усіма напівбогами вирушив туди, де відпочивав Господь Джаганнатха, Господь Всесвіту, захисник всіх душ. Дивлячись на Господа, сплячого в воді, напівбоги склали долоні і слідом за Индрой піднесли такі молитви: "О Верховна особистість Бога, схиляємося перед Тобою. О Бог богів, о прославлений головними напівбогами, о Ворог демонів, о лотосоокий Господь, о Мадхусудана (який убив демона Мадху), будь ласка, захисти нас. Налякані демоном Муру, ми прийшли знайти притулок у тебе. О Джаганнатха, Ти який чинить все і творець всього. Ти мати і батько усього всесвіту. Ти створюєш, підтримуєш і руйнуєш все. Ти вищий помічник всіх напівбогів, і тільки ти можеш принести їм мир. Тільки Ти є землею, небом і загальним благодійником.

Ти Шива, Брахма і Вішну, що підтримує три світи. Ти - бог сонця, місяця і вогню. Ти очищене масло, жертвоприношення, священний вогонь, мантри, ритуали, священик і тихе повторення джапи; Ти сама жертва, той, хто приносить жертву і той, хто насолоджується її результатами, Верховна Особа Бога. Ніщо в цих трьох світах, як рухоме, так і нерухоме, не може існувати незалежно від Тебе. О Всевишній Господь, Бог богів. Ти захисник відданих тобі. О Вищий містик, о притулок тих, хто жахається, будь ласка, спаси і захисти нас. Нас, напівбогів, перемогли демони, і ми скинуті з райських сфер. О Господь, позбавлені свого становища, ми тепер поневіряємось по цій земній планеті".

Господь Крішна продовжив: "Вислухавши слова Індри та інших напівбогів, Шрі Вішну, Верховна особистість Бога, відповів:

\- Який демон має настільки велику силу ілюзії, що зміг перемогти всіх напівбогів? Яке його ім'я і де він живе? Де він отримав свою силу і захист? Розкажи мені, Індра, про все і не бійся."

Господь Індра сказав: "О Верховна особистість Бога, О Бог богів, о перемагаючий страх в серцях Твоїх чистих відданих, о милостивий до Своїх відданих слуг; був колись у династії брахманів могутній демон по імені Надіджанга. Він був надзвичайно грізний і повністю присвятив себе поваленню напівбогів. Він породив сина, що має ганебну популярність, на ім'я Мура. Великим стольним градом Мури є Чандраваті. Звідти надзвичайно злий і могутній демон Мура завоював весь світ і переміг усіх напівбогів, вигнавши їх з небесного царства. Він узяв собі роль Індри, царя небес; Агні, бога вогню; Ями бога смерті; Вайю, бога вітру; Іші - Господа Шиви; Соми, бога місяця; Найрріті, бога напрямків; і Паші-Варуни, бога води. Також він став випромінювати світло в ролі бога сонця, а також перетворив себе на хмари. Напівбоги не можуть перемогти його. О Господь Вішну, будь ласка, убий цього демона, даруй перемогу напівбогам". Слухаючи від Індри ці слова, Господь Джанардана дуже розгнівався і сказав: "О могутні напівбоги, ви всі можете тепер відправитися в стольний град Мури Чандраваті". Натхнені цим, всі напівбоги на чолі з Господом Харі рушили в Чандраваті.

Побачивши напівбогів, Мура, найголовніший з демонів, гучно зареготав разом з незліченними тисячами інших демонів, що тримають сяюче діамантами зброю. Потужно озбройні демони кололи напівбогів, які стали залишати поле битви, тікаючи в десяти напрямках. Побачивши на полі бою Всевишнього Господа Хрішікеші, Володаря почуттів, люті демони накинулися на нього з різною зброєю в руках. Як тільки вони атакували Господа, який тримав меч, диск і палицю, Він пронизав всі їхні члени Своїми гострими отруйними стрілами. Багато сотень демонів загинули від руки Господа.

Зрештою з Господом став битися Мура, глава демонів. Мура користувався магічною силою, знешкоджуючи будь-яку зброю, випущеною Всевишнім Господом Хрішікешою. Демон сприймав удари зброї як дотик кольорів. Коли Господь не зміг перемогти демона навіть різними видами зброї - метальним і тим, яке тримають - Він став битися голими руками, настільки ж твердими, як оббиті залізом палиці. Господь боровся з Мурою тисячі небесних років, а потім, як би втомився, відправився в Бадарікашрама. Тут Господь Йогешвара, найбільший з усіх йогів, Господь Всесвіту, увійшов для відпочинку в дуже красиву печеру, звану Хімават. О Дхананджая, завойовник багатства, ця печера мала розміри в дев'яносто шість миль і тільки один вхід. Від страху, а також щоб поспати, Я зайшов туди. Велика битва, звичайно ж, дуже втомила Мене. Демон пішов за мною в печеру і, побачивши Мене сплячим, подумав у серці своєму: "Сьогодні я знищу Харі, вбивцю всіх демонів".

Поки зловмисний Мура будував ці плани, з Мого тіла, сліпуче сяючи, ізошла юна дівчина. Мура побачив, що вона споряджена різною блискучою зброєю і готова до бою. Викликаний цією жінкою на бій, Мура приготувався і став битися з нею, але дуже здивувався тому, що вона не поступається йому в битві. Цар демонів сказав: "Хто створив цю гнівну, грізну дівчину, так потужньо, подібно удару блискавки, б'ється зі мною?" Сказавши це, демон продовжив битися.

Раптово ця промениста богиня вщент розбила всю зброю Мури і в одну мить позбавила його колісниці. Він кинувся на неї з голими руками, але побачивши це, вона гнівно знесла йому голову. Повалений демон впав на землю і відправився в обитель Ямараджа, Паталу, підземну область, де знаходять відпочинок від страху і нещасть вороги Господа.

Коли Всевишній Господь прокинувся, він побачив поверженого демона і дівчину, схилену перед ним із складеними долонями. Його обличчя виражало здивування; Господь Всесвіту сказав: "Хто вбив цього злісного демона? Він легко переміг усіх напівбогів, гандхарвов, навіть самого Індру разом з марутами, супутниками Індри, а також нагів (зміїв), правителів нижчих планет. Він переміг навіть Мене, змусивши сховатися від битви в цій печері. Хто так милостиво захистив Мене, після того, як Я втік з поля битви, щоб поспати в цій печері? "

Дівчина відповіла: "Це я вбила демона, з'явившись з Твого трансцендентного тіла. О Господь Харі, побачивши Тебе сплячим, він, звичайно ж, захотів вбити Тебе. Розуміючи наміри цієї занози трьох світів, я вбила злобного негідника і позбавила від страху всіх напівбогів. Я - Твоя велика Маха-Шакті. Твоя внутрішня енергія, що породжує страх у серцях Твоїх ворогів. Щоб захистити три світи, я вбила цього демона, жахаючого весь всесвіт. О Господь, будь ласка, скажи, чому Ти здивувався, побачивши цього демона вбитим?" Всевишній Господь сказав:" О безгрішна, Я дуже задоволений, що ти вбила цього царя демонів. Ти дарувала напівбогам щастя, процвітання і всі блага. Так як ти принесла насолоду всім напівбогам в трьох світах, Я дуже задоволений тобою. О благая, проси у Мене, чого хочеш. Безсумнівно, Я дам тобі це".

Дівчина сказала: "О Господь, якщо Ти задоволений мною і хочеш мене нагородити, дай мені силу звільняти від найбільших гріхів тих, хто поститься в цей день. Я хочу, щоб половина блага від поста досягалася тими, хто їсть один раз ввечері (уникаючи зерна і бобів) або опівдні. Також нехай той, хто, контролюючи свої почуття, суворо дотримується повного посту в день мого явища, на один мільярд калп (5) повернеться в обитель Господа Вішну, випробувавши в цьому світі всі види насолод. Таке благословення я хочу отримати по Твоїй милості, мій Господь. О Господь Джанардана, будь ласка, даруй тим, хто дотримує повний піст, а також приймає їжу тільки раз ввечері або опівдні, релігійне ставлення, багатство і, нарешті, звільнення".

Всевишній Господь сказав: "О найдостойніша жінка, да буде так. У цьому світі всі Мої віддані будуть поститися в твій день, прославившись цим у трьох світах, і, врешті-решт, прийдуть до мене і залишаться у Моїй обителі. Так як ти, Моя трансцендентна енергія, з'явилася на одинадцятий день спадаючого місяця, тебе будуть кликати Екадаші. Якщо хтось поститься в екадаші, Я спалю всі його гріхи і дарую йому Свою трансцендентну обитель.

Мені найбільш дорогі наступні дні повного і нового місяця: тртійа (третій день), аштамі (восьмий день), навами (дев'ятий день), чатурдаши (чотирнадцятий день), і, особливо, екадаші (одинадцятий день). Благо від поста в екадаші перевершує результати всіх інших постів, подорожей на місця паломництва і навіть роздачі милостині брахманам. Воістину кажу тобі - це так". Подарувавши дівчині Своє благословення, Всевишній Господь раптово зник, з того часу день екадаші став найсприятливішим і прославленим у всьому всесвіті. О Арджуна, якщо людина суворо дотримується екадаші, я вб'ю всіх його ворогів і дарую йому вищу обитель. Безсумнівно, Я усуну всі перешкоди зі шляху духовної досконалості того, хто будь-яким з запропонованих способів дотримується цього великого дня, і дарую йому досконалість життя.

Отже, о син Притхи, я описав тобі виникнення екадаші. Один цей день знищує всі гріхи. Безсумнівно, це найсприятливіший день для руйнування всіх гріхів, і він виник на благо кожного в цьому всесвіті, дарувавши всі досконалості.

Не треба робити відмінності між екадаші прибуваючого і спадного місяця; повинні дотримуватися обидвих, о Партха, і не треба вважати їх відмінними від маха-двадаші. Кожен, хто поститься в екадаші, повинен вважати ці два екадаші тотожними, бо вони містять ті ж тітхі.

Кожен, хто дотримується повного посту в екадаші, додержується правилам і приписам, досягне вищої обителі Господа Вішну, мандрівного на Гаруді. Слава тим, хто віддався Господу Вішну, що подорожує на Гаруда. Слава тим, хто віддався Господу Вішну і постійно осягає велич екадаші. Дав обітницю нічого не їсти в екадаші і куштувати їжу лише на наступний день, досягає того ж блага, що і здійснюючий жертвопринесення коня. У цьому немає сумніву.

У двадаші, наступного дня після екадаші, треба молитися: "О Пундарікакша, о лотосоокий Господь, тепер я буду їсти. Будь ласка, захисти мене". Сказавши це, мудрий відданий повинен запропонувати лотосним стопам Господа квіти і воду і, тричі оспівуючи восьміслоговую мантру, просити Господа прийняти їжу. Якщо відданий хоче досягти результатів посту, йому треба випити води, взятої з освяченого посудини, в якому вода підносилася лотосним стопах Господа.

У двадаші треба уникати: спати вдень, їсти в чужих будинках, їсти більше одного разу, займатися сексом, їсти мед, їсти з бронзового посуду, їсти урад дал, розтирати тіло маслом. У двадаші відданий повинен відмовитися від цих восьми дій. Якщо в цей день він хоче говорити з знедоленими, йому потрібно очиститися, з'ївши лист Туласі або плід амалакі. О кращий з царів, з полудня в екадаші до світанку в двадаші треба бути зайнятим вчиненням обмивання, поклонінням Господу, виконанням відданого служіння, включаючи роздачу милостині і вчинення вогненних жертвоприношень. Якщо хтось перебуває у важких обставинах і не може в двадаші правильно перервати піст, то можна перервати його, випивши води; після цього не буде помилкою знову поїсти.

Відданий Господа Вішну, день і ніч слухаючий даруючи всі блага розповіді про Господа з вуст чистого відданого, підніметься на планету Господа і проживе там десять мільйонів кальп. І той, хто чув хоча б одне речення, що розповідає про велич Екадаші, вільний від наслідків навіть таких гріхів, як вбивство брахмана. У цьому немає сумніву. Ніколи не буде кращого шляху поклоніння Господу Вішну, ніж дотримання посту в екадаші".

Так закінчується розповідь про славу Маргашірша-Крішна Екадаші, чи Утпанна Екадаші, з Бхавішья-Уттара Пурани.

Примітки:

1. У ведичній цивілізації забороняється насолоджуватися сексом з дочкою, матір'ю, сестрою, невісткою та усіма іншими родичками.

2. В "Махабхараті" говориться: "аннадау джаладаш Чайво атураш ча чікітсаках / трівідхам Сварга айати вина Йагвена Бхарат - О Бхарата, той, хто дає поїсти хліба, попити води, ліки і лікарску допомогу нужденному, потрапляє на небо без здійснення яких-небудь жертвоприношень".

3. Амара-коша називає такі імена восьми васу: Дхара, Дхрува, Сома, Аха, Анила, Нала, Пратьюша і Прабхава.

4. Звичайно ж, Всевишній Господь не може злякатися або втомитися. Це частина Його гри, в якій з'явилася Екадаші-деви.

5. Одна Калпа, складає 12 годин Господа Брахми, триває 4 320 000 000 років. Оскільки Господь Крішна говорить в Бхагавад-гіти [8.21]: "Досягший Моїй обителі ніколи не повертається матеріальний світ", - слід розуміти, що протягом мільярда Калп життя відданого в обителі Господа Вішну, він буде здійснювати віддане служіння і таким чином стане гідним залишитися там назавжди.

6. Деякі з багатьох днів посту ведичного календаря:

\- Тртійа. Є один тртійа, коли треба поститися. Цей день у світлій половині місяця Вайсакха (квітень травень). У цей день треба поклонятися Верховному Брахману і здійснювати обмивання в океані.

\- Лотами. Ці дні посту включають Крішна-Джанмаштамі, Радхаштамі і гопаштамі, коли треба постити до півночі, полудня і заходу сонця відповідно.

\- Навамі включає Рама навами і Акшайа навами.

\- Чатурдаши. Ці дні посту включають Нрісімха чатурдаши, Ананта чатурдаши і Шива чатурдаши.

\- Екадаші. З усіх днів посту екадаші найбільш доріг Господу Крішні. Той, хто не може дотримуватися всіх ціх днів посту, досягне блага кожного з них, просто дотримуючись Екадаші.

7. Трьома рекомендованими способами дотримання екадаші є: повний піст, прийом їжі лише ввечері, прийом їжі в будь який інший час дня. Той, хто їсть, повинен повністю уникати зернових і бобових.

8. Іноді, з різних астрономічних міркувань, екадаші повинен дотримуватися наступного дня, двадаші. Цей маха-двадаші вважається найсприятливішим.

9. Восьміслоговая мантра: ом намо нарайанайа.

10. Див. 5.

11. Вбивця брахмана, слухаючи про велич Утпанна екадаші звільниться від наслідків цього гріха. Однак не можна заздалегідь думати, що можна вбити брахмана і уникнути покарання, просто слухаючи про цей Екадаші. Таке свідоме вчинення гріха огидно.

## Мокшада Єкадаші

(Маргашірша шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Kesava (Margasirsa) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Вішну, владика всього, о захоплення трьох світів, о Господь всесвіту, о творець світу, о найстаріший, о кращий з усіх істот, я шанобливо схиляюся перед тобою.

О Бог богів, для блага всіх живих істот милостиво відповідай на мої запитання. Як називається екадаші світлої половини місяця Маргашірша, що усуває всі гріхи? Як правильно дотримуватися його і якому Божеству поклонятися в цей день? О Господь, будь ласка, дай мені вичерпну відповідь".

Господь Шрі Крішна мовив: "О Юдхіштхіра, твоє питання дуже сприятливе і принесе тобі славу. Так само, як раніше Я пояснив тобі найцінніший Утпанна маха-двадаші (1), наступаючий з темною половиною місяця Маргашірша, день, коли з мого тіла з'явилася Екадаші-деви, щоб убити демона Муру, день, що приносить благо всьому живому і неживому у трьох світах, - так само тепер Я поясню тобі екадаші світлої половини місяця Маргашірша. Цей екадаші відомий як мокшада, бо він очищає щирого відданого від всіх наслідків гріхів і дарує йому звільнення. У цей день поклоняються Божеству Господа Дамодара. У повному зосередженні треба поклонятися Йому, підносячи пахощі, світильник на гхі, квіти і Туласі Манджары (бутони квітки).

О кращий з царів, будь ласка, вислухай, як Я повідаю тобі стару і сприятливу історію цього екадаші. Просто слухаючи цю історію, можна досягти блага, одержуваного вчиненням жертвопринесення коня. Це звільнить предків, матерів, синів та інших родичів, що потрапили в пекло, і дасть їм можливість увійти в рай. Тому, о цар, уважно слухай це оповідання.

Це трапилося в чудовому місті Чампаконагарі, прикрашеному відданими вайшнавами. Кращий з святих царів, Махараджа Вайкханаса, правив в ньому своїми підданими, як своїми синами і дочками. Брахмани цього стольного граду були досвідчені в чотирьох видах ведичного знання. Праведний правитель одного разу вночі уві сні побачив батька, що зазнає муки тортур на пекельних планетах. Цар перейнявся співчуттям й проливав сльози. Наступним ранком Махараджа Вайкханаса розповів свій сон зборам двічінародженних брахманів. "О брахмани, - сказав цар, - минулої ночі уві сні я побачив батька, який страждає на пекельних планетах. Він кричав: "О син. Звільни мене від мук пекла!" Я втратив спокій і навіть це чудесне царство стало нестерпно мені. Навіть мої коні, слони, колісниці не милі мені, і величезне багатство зовсім не радує мене. О кращі з брахманів, з тих пір, як я побачив муки батька в тортурах пекла, все, навіть дружина і сини, стали для мене джерелом нещастя. Куди мені піти і що мені зробити, о брахмани, щоб полегшити його страждання? Моє тіло палає вогнем і горем! Будь ласка, говоріть мені, яку милостиню треба мені роздати, яким чином поститися, яку аскезу або глибоку медитацію зробити, щоб звільнити батька від агонії і дати моїм предкам визволення. О кращі з брахманів, який сенс в існуванні могутнього сина, якщо його батько змушений страждати на пекельних планетах? Воістину, життя такого сина повністю марне!"

Двічінародженні брахмани відповіли: "О цар, в гірському лісі недалеко звідси є ашрам, в якому живе великий святий Парвата Муні. Іди до нього; він знає минуле, сьогодення і майбутнє кожного і, звичайно ж, може допомогти тобі в твоєму горі".

Вислухавши цю раду, сумуючий цар відразу ж піднявся і попрямував в ашрам прославленого святого Парвата Муні. Ашрам був дуже великим: у ньому жило багато вчених мудреців, досвідчених в оспівуванні священних гімнів чотирьох Вед (2). Прийшовши у святій ашрам, цар побачив Парвата Муні що сидів серед мудреців подібно Господу Брахмі, ненародженому творцеві. Махараджа Вайкханаса висловив муні свою смиренну повагу, ставши навколішки, а потім простягся ниць перед ним. Після того, як цар сів, Парвата Муні запитав його про благополуччя семи складових великого царства (3). Також муни запитав, чи вільно його царство від бід, чи утихомирені жителі й щасливі. Відповідаючи, цар сказав: "Твоєю милістю, о прославлений мудрець, всі сім складових мого царства знаходяться в благополуччі. Проте нещодавно з'явилася проблема, і, щоб вирішити її, я прийшов за порадою до тебе, о брахман".

Потім Парвата Муні, найкращий з усіх святих, закрив очі і медитував на минуле, сьогодення та майбутнє царя. Через деякий час він відкрив очі і сказав: "Твій батько страждає в результаті великого гріха, і я знайшов причину. У своєму попередньому житті він посварився з дружиною, сексуально насолоджуючись нею в період менструації. Вона намагалася зупинити його, кричачи: "Допоможіть! О чоловік, будь ласка, не турбуй мене в період місячних!" Однак він не залишив її. Через цього тяжкого гріха твій батько потрапив у пекло".

Тоді цар Вайкханаса сказав: "О найвеличніший із мудреців, яким постом або пожертвою можу я звільнити свого дорогого батька з цих умов? Будь ласка, повідай мені, як я можу усунути тягар наслідків його гріхів, які є великою перешкодою на його шляху до остаточного звільнення". Парвата Муні відповів: "У світлій половині місяця Маргашірша є Екадаші, званий Мокшада. Якщо ти суворо, в повному пості, дотримуєшся цей священний день, а отримане благо передаси своєму страждаючому батькові, він позбудеться страждань і негайно звільниться".

Вислухавши це, Махараджа Вайкханаса сердечно подякував святого і повернувся до свого палацу. О Юдхіштхіра, коли настала світла частина місяця Маргашірша, повний віри Махараджа Вайкханаса досконалим чином дотримувався посту в екадаші разом з дружиною, дітьми та іншими родичами. Він слухняно передав отримане від посту благо батькові. Коли він зробив це, з небес посипалися чудові квіти. Батько царя, що возвеличений та супроводжуваний посланниками напівбогів відправився на небо. Минаючи сина, батько сказав цареві: "Мій дорогий сину, хай будуть з тобою всі блага!" Згодом він досяг райського царства (4).

О син Панду, той, хто суворо дотримується священний Мокшада Екадаші, додержуючись встановлених правил і розпоряджень, досягне після смерті повного і досконалого звільнення. Немає кращого дня посту, ніж цей екадаші двох світлих тижнів місяця Маргашірша, о Юдхіштхіра, це кришталево-чистий і безгрішний день. Щиро дотримуючись цього посту в екадаші, який подібний чинтамані (коштовного каменя, виконуючого всі бажання), отримає особливе, важко оценіме благо. Цей день може підняти на небесні планети і далі до остаточного звільнення.

Так закінчується розповідь про славу Маргашірша-шукла екадаші або Мокшада екадаші, взяте з Брахманда Пурани.

Примітки:

1. Коли екадаші потрапляє на двадаші, віддані продовжують називати його екадаші.

2. Чотири Веди: Сама, Яджур, Ріг і Атхарва.

3. Сім'ю складовими володіння царства є: сам цар, його радники; скарбниця; військові сили; союзники, брахмани і жертвопринесення, що здійснюються в його царстві; потреби його підлеглих.

4. Якщо людина дотримується посту в екадаші для померлого батька, страждаючого в пеклі, то отримане благо дає предку можливість залишити пекло і досягти райського царства, де він може практикувати віддане служіння Крішні або Вішну і повернутися назад до Бога. Але дотримуючись екадаші для свого духовного просування, сам приходить до Бога, ніколи не повертаючись у цей матеріальний світ.

## Сапхала Єкадаші

(Пауша Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Narayana (Pusya) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Шрі Крішна, як називається екадаші темної половини місяця Пауша (грудень-січень)? Як дотримуватися його і якому Божеству поклонятися в цей день? Будь ласка, повідай мені це, о Джанардана".

Всевишній Господь мовив: "О кращий з царів, так як ти хочеш слухати, Я повністю опишу тобі славу Пауша-Крішна Екадаші.

Я не так задоволений жертвопринесеннями або пожертвуваннями, як дотриманням Моїми відданими повного посту в екадаші. Тому, у міру сил, треба поститися в екадаші, день Господа Харі. О Юдхіштхіра, в повному зосередженні слухай славу Пауша-Крішна Екадаші, який випадає на двадаші. Як Я пояснив раніше, не треба робити відмінності між багатьма екадаші. О цар, на благо всього людства Я опишу зараз тобі спосіб дотримання Пауша-Крішна Екадаші. Пауша-Крішна Екадаші відомий також як Сапхала-екадаші. У цей день треба поклонятися Господу Нараяне, він є його правлячим Божеством. Треба слідувати описаним раніше способам посту. Як серед зміїв кращий - Шеша-нага, серед пернатих - Гаруда, з жертвоприносин найкраща Ашвамедха-Ягья, а з річок найкраща - Мати Ганга, серед богів - Господь Вішну найбільший, а з двічінароджених брахмани кращі, так з усіх днів екадаші - кращий. О перший з царів, народжений в династії Бхарати, той, хто суворо дотримується екадаші, стає дуже дорогий Мені, і, звичайно ж, всіляко вшановлен Мною. Вислухай зараз, як Я опишу процес дотримання Сапхала екадаші.

У Сапхала екадаші Мій відданий має поклонятися Мені, пропонуючи свіжі фрукти відповідно місцю, часу і обставин, і медитувати на Мене як на всеблагу Вищу Особистість. Він повинен піднести Мені плід джамбіра, гранат, бетель, кокосовий горіх, гуаву горіхи, гвоздику, манго і різні види ароматичних прянощів. Також він повинен запропонувати Мені пахощі і світильник на ДХІ. Так як підношення світильника в Сапхала екадаші особливо сприятливо, Відданий повинен намагатися не спати всю ніч.

Зараз, будь ласка, вислухай з неослабною увагою, які блага посту та всенощного неспання. О кращий з царів, жодне жертвоприношення або паломництво не принесе блага, рівного чи перевищуватиме благо від посту в Сапхала екадаші. Такий піст - особливо якщо не спати всю ніч-дасть щирому відданому той же результат, що і аскетична практика протягом п'яти тисяч років. О лев серед царів, будь ласка, слухай прославлену історію цього екадаші.

Це трапилося в місті Чампаваті, яким правив святий цар Махішмата. У нього було чотири сини. Старший з них, Лумпака, завжди був зайнятий дуже гріховної діяльністю - недозволеним сексом з чужими дружинами, азартними іграми, постійно спілкувався з відомими повіями. Своїми зловмисними вчинками він поступово розтратив багатство батька, царя Махішмати; також Лумпака став критикувати напівбогів і брахманів і кожен день паплюжив вайшнавів. Зрештою, цар Махішмата, бачачи стан свого сина, вигнав його в ліс. Лумпака був такий гріховний, а цар такий розгніваний, що зі страху перед ним навіть жалісливі родичі не стали захищати Лумпаку.

Здивований цим посиланням Лумпака задумався: "Батько вигнав мене, і навіть родичі не заперечували. Що мені тепер робити? "Він будував гріховний план:" Під покровом темряви я проникну в місто і викраду його скарби. Удень я буду залишатися в лісі, а вночі повернуся в місто". Думаючи так, він увійшов до темний ліс. Вдень він вбивав багатьох тварин, а вночі крав в місті цінності. Городяни кілька разів заарештовували його, але зі страху перед царем вони залишили його в спокої. Вони вирішили, що царевич через гріхи колишніх народжень втратив свої царські гідності і діє так гріховно.

Хоча Лумпака був м'ясоїдом, він щодня їв також і фрукти. Сталося так, що він жив під баньяновим деревом, яке дуже дорого Господу Васудеві. Багато людей поклонялися цьому дереву як богу всіх рослин в лісі. У той час, як Лумпака здійснював стільки гріховних і негідних вчинків, наступив Сапхала екадаші. Напередодні екадаші він провів всю ніч без сну, тому повітря було холодним, а його ковдра - тонкою. Холод не тільки вкрав у нього спокій, а й майже вбив його. Коли зійшло сонце, він стукав зубами і знаходився майже в коматозному стані. Весь ранок того дня, екадаші, він не міг вийти із заціпеніння.

Коли настав полудень Сапхала Екадаші, грішник Лумпака встав і зміг покинути своє місце під баньяновим деревом. Але з кожним кроком він спотикався. Він йшов лісом повільно і невпевнено, подібно одноногим, страждаючи від голоду і спраги. Лумпака був такий слабкий, що не зміг того дня вбити жодної тварини. Це змусило його зібрати деякі фрукти, що впали на землю. Коли він повернувся до баньянового дерева, сонце сідало. Поклавши фрукти поруч із собою на землю, Лумпака заголосив: "О горе мені! Що мені робити? Дорогий батько, що стало зі мною? О Шрі Харі, будь ласка, будь милостивий до мене і прийми ці фрукти! "Він був змушений знову провести всю ніч без сну, але тим часом Верховна Особа Бога, Мадхусудана, залишився задоволений підношенням лісових плодів Лумпакою і прийняв їх. Окрім волі Лумпака провів екадаші в повному пості, і це дозволило йому без додаткових перешкод знову знайти царство.

Вислухай, О Юдхіштхіра, що трапилося з сином царя Махішмати, коли лише частина отриманого блага пустила паросток в його серці.

На наступний день, коли зійшло прекрасне сонце, перед Лумпакой з'явився чудовий кінь і зупинився біля нього. Одночасно з чистого неба зненацька долинув голос: "Цей кінь твій, Лумпака. Осідлай його і негайно вирушай відвідати свою сім'ю! О син царя Махішмати, милістю Господа Васудеви і завдяки дотриманню тобою Сапхала Екадаші, твоє царство без подальших перешкод повернеться до тебе. Таке благословення, отримане тобою дотриманням поста в цей сприятливий день. Зараз йди до батька і займи своє законне місце в династії".

Вислухавши ці божественні слова, Лумпака скочив на коня і поскакав у місто Чампаваті. Завдяки дотриманню Сапхала Екадаші, він став кращим царевичем, ніж раніше, і зміг занурити свій ум у лотосні стопи Верховної Особи Бога, Харі. Інакше кажучи, він став Моїм чистим відданим.

Лумпака висловив батькові, царю Махішмате, свою смиренну повагу і прийняв обов'язки царевича. Бачачи свого сина з вайшнавский прикрасами і тлакою, цар Махішмата дав йому царство і Лумпака безперешкодно правил багато-багато років. Кожен раз, коли наступав Екадаші, він поклонявся Всевишньому Господу з великою відданістю. З милості Шрі Крішни він отримав чудову дружину і чудового сина.

У старості він передав царство синові - точно так само, як отримав його від свого батька - а сам вирушив до лісу, служити Всевишньому Господу, керуючи розумом і почуттями. Очистившись від усіх матеріальних бажань, він залишив тіло і повернувся додому, назад до Бога, зайнявши місце у лотосних стоп Господа Шрі Крішни.

О Юдхіштхіра, той, хто звертається до Мене, як Лумпака, повністю звільниться від тривог і жалю. Безсумнівно, кожен, хто правильно дотримується цього великого Сапхала Екадаші, - нехай навіть ненавмисно, подібно Лумпаке, - буде прославлен в цьому світі. Він повністю звільниться від смерті і повернеться на Вайкунтху, в цьому немає сумніву. Крім того, той, хто просто слухає прославляння Сапхала Екадаші, отримає ту ж нагороду, що і здійснючий Раджасуйя-ягью, і, принаймні, потрапляє в наступному народженні на райські планети".

Так закінчується розповідь про славу Пауша-Крішна Екадаші, або Сапхала екадаші, взяте з Бхавішья-Уттара Пурани.

## Путрада Єкадаші

(Пауша шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Narayana (Pusya) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Господь, Ти так чудово описав славу благословенного Сапхала екадаші, що приходить в темній половині місяця Пауша (грудень-січень). Тепер же, будь ласка, будь милостивий до мене і опиши екадаші світлої половини цього місяця. Як він називається і якому Божеству треба поклонятися в цей день? О Пурушоттама, О Хрішікеша, будь ласка, повідай також мені як доставити задоволення Тобі в цей день".

Господь Шрі Крішна відповів: "О цар, для блага всіх людей я розповім тобі, як дотримуватися посту в Пауша-шукла екадаші.

Як Я пояснив раніше, в екадаші кожен повинен дотримуватися правил і приписів, це стосується також і екадаші, іменованого Путрада, який руйнує всі гріхи і піднімає в духовну обитель. У цей екадаші поклоняються Шрі Нараяне Всевишньому Господу і початковій особистості. Він виконує всі бажання Своїх щирих відданих і дарує їм повну досконалість. Тому в трьох світах серед рухомих і нерухомих істот немає кращої особистості, ніж Господь Нараяна. О цар, зараз Я повідаю тобі історію Путрада екадаші, який усуває усі гріхи і робить людину прославленим і вченим.

Це було в царстві Бхадраваті, яким правив цар Сукутуман. Його царицею була гідна Шайб'я. Так як у нього не було сина, він довгий час перебував в неспокої, думаючи: "Якщо у мене немає сина, хто продовжить мою династію?" Таким чином, у релігійному умонастрою, він довго міркував: "Куди мені піти? Що мені робити? Як отримати сина?" Ніщо не тішило царя Сукутумана в його царстві, і незабаром він став проводити все більше і більше часу поза палацу і дружини, понуро розмірковуючи тільки про те, як отримати сина.

Отже, і цар Сукутуман, і цариця Шайб'я перебували у великому неспокої. Навіть коли вони пропонували тарпану (підношення води предкам), їх сімейне нещастя змушувало сприймати її настільки ж непридатною для пиття, як кипляча вода. Вони думали про те, що у них немає нащадків, які пропонували б їм Тарпану, коли вони помруть. Цар і цариця особливо засмучувалися, дізнавшись, що їхні предки тривожаться тим, що незабаром нікому буде пропонувати їм Тарпану.

Дізнавшись про нещастя своїх предків, цар і цариця страждали все більше і більше. Ні міністри, ні друзі, ні навіть улюблені люди не могли їх втішити. Царю були не милі ні слони, ні коні, ні піхота; зрештою він став практично бездіяльним і безпорадним.

Цар думав: "Кажуть, що без сина шлюб даремний. І серце, і чудовий будинок сімейного чоловіка, не маючого сина, залишаються порожніми і жалюгідними. Позбавлений сина, він не може віддати борг предкам, напівбогам й іншим людям. Тому кожена сімейна людина повинна намагатися мати сина. Так він стане прославленим у світі, а згодом досягне небесної обителі. Син \- доказ благочестивої діяльності, здійснюваною людиною в сотні минулих життів: така людина отримує довге життя в цьому світі, хороше здоров'я і достаток. Набуття в цьому житті синів і онуків свідчить про поклоніння в минулому Господу Вішну, Верховній Особі Бога. Велике благословення синами, багатством і гострим розумом можна отримати лише поклонінням Всевишньому Господу, Шрі Крішні. Так я вважаю".

Думаючи так, цар не знаходив спокою. Він перебував у неспокої день і ніч з ранку до вечора. З самого вечора, коли він лягав спати, і до сходу сонця, його сон був повний великого занепокоєння. Безперервно страждаючи від тривоги і занепокоєння, цар Сукутуман вирішив було самогубством покласти край стражданням. Але усвідомивши, що самогубство веде до подальшого народження в пекельних умовах, він відкинув цю думку. Бачачи, що всепоглинаючим занепокоєнням він поступово руйнує себе, цар осідлав коня і один поїхав в густий ліс. Ніхто в палаці, навіть священики і брахмани, не знали, куди він відправився.

У тому лісі, населеному птахами, оленями та іншими звірами, цар Сукутуман безцільно блукав, помічаючи різні дерева та кущі: фіги, плоди бела; фініки, пальми, бакула, саптапарну, тіндуку і тілаку, а також дерева шали, тали, тамади, сарли, хінготи, арджуни, лабхери, бахеди, саллакі, каронди, патали, кхайри, шакі і палаши. Все було чудово прикрашено плодами і квітами. Він близько бачив оленя, тигрів, дикого кабана, левів, мавп, змій, величезних слонів, слоних зі слоненятами і четирехбівневих слонів з подружжям. Там були корови, шакали, кролі, леопарди і бегемоти. Бачачи всіх цих звірів, оточених самками і нащадками, цар згадав свій звіринець, особливо палацових слонів, і так засмутився, що неуважно підійшов дуже близько до звірів.

Раптом цар почув вдалині завивання шакала. Злякавшись, він став блукати навколо, озираючись по сторонах. Незабаром настав полудень і цар почав втомлюватися. Його змучили голод і спрага. Він подумав: "Який гріх міг я вчинити, що зараз я змушений так страждати від палаючого і пересохлого горла? Я догоджав напівбогам численними вогняними жертвопринесеннями і багатим відданим служінням. Я приносив з милості багато дарів і дуже смачних ласощів всім гідним брахманам. І я дбав про своїх підданих, як про своїх власних дітей. Чому я так страждаю? Який невідомий гріховний вчинок став мучити мене на цьому жахливому шляху".

Поринувши в ці думки, цар Сукутуман брів вперед і, можливо, завдяки своїм благочестивим вчинкам він натрапив на гарний ставок, який був схожий на знамените озеро Макасаровара. Він був заповнений мешканцями, включаючи крокодилів і безліч різноманітних риб, і прикрашений ліліями. Прекрасні лотоси розпустилися на сонці; лебеді, журавлі і качки щасливо плавали у воді. Поблизу було безліч привабливих ашрамів, де жило багато святих і мудреців, які виконували бажання всякого. Вони бажали добра кожній людині. Коли цар побачив все це, його права рука і око почали тремтіти, - знак того, що має статися що-небудь сприятливе. Як тільки цар зійшов зі свого коня і встав перед мудрецями, котрі сиділи на березі ставка, він побачив, що вони оспівували святі імена Бога на чотках. Цар шанобливо вклонився і, з'єднавши долоні, прославив їх. Він був дуже радий знаходитися в їх суспільстві. Запропонувавши поклони, цар представився їм; мудреці сказали: "Ми дуже раді тобі, о цар. Будь ласка, скажи нам, чому ти прийшов сюди? Що в тебе на душі? Скажи нам, чого ти хочеш?"

Цар відповів: "О великі мудреці, хто ви? Як звуть вас, О святі? Чому ви прийшли в це прекрасне місце? Будь ласка, скажіть мені що-небудь".

Мудреці відповідали: "О цар, ми Вішведеви (1). Ми прийшли сюди, до цього чарівного ставка, щоб скупатися. Через п'ять днів настане місяць Магха, а сьогодні відомий Путрада екадаші. Той, хто бажає сина, повинен суворо дотримуватися цей екадаші".

Цар сказав: "Я дуже хочу мати сина (2). Будь ласка, великі мудреці, будьте так ласкаві, подаруйте мені гарного сина".

"Істинне значення Путрада, - відповідали мудреці, - в тому, що він дає сина. Отже, будь ласка, повністю дотримуйся посту в цей день екадаші. Якщо ти будеш робити це, тоді з нашого благословення - і по милості Господа Кешави - ти, безсумнівно, отримаєш сина".

За порадою Вішведевів цар дотримувався цей сприятливий пост в день Путрада екадаші згідно всім встановленим правилам і приписам, а на двадаші, перервавши піст, він знову і знову шанобливо пропонував свої поклони всім мудрецям.

Незабаром після того, як Сукутуман повернувся в свій палац, цариця Шайб'я завагітніла, і точно так, як передбачили Вішведеви, у них народився сонцеликий, прекрасний син. Свого часу він став відомий як прінц-герой, і цар з радістю надав своєму благородному синові милість, зробивши його своїм спадкоємцем. Син Сукутумана дуже сумлінно дбав про своїх підданих, немов вони були його власними дітьми. Отже, о Юдхіштхіра, тому, хто хоче виконання бажань, слід суворо дотримуватися Путрада екадаші. Той, хто, перебуваючи на цій планеті, суворо дотримується цей екадаші, безсумнівно, отримає сина, і після смерті він досягне звільнення. Всякий, хто хоча б читає або слухає про славу Путрада екадаші, отримає благо, рівне жертвопринесенню коня. Те, що я пояснив тобі, є благом для всього людства".

Так закінчується розповідь про славу Паушашукла Екадаші, або Путрада екадаші, з Бхавішья Пурани.

Примітки:

1. Десять Вішведевів, синів Вишва: Васу, Сатья, Краду, Дакша, Кала, Кама, Дхріті, Пурурава, Мадрава і Куру.

2. Слово "син" на санскриті путра. "Пу" - назва частини пекла, а "трай" - означає "рятувати". Таким чином, слово "путра" означає "той, хто позбавляє від пекла під назвою Пу". Тому кожному одруженій людині слід народжувати на світ саме менше одного сина і належним чином виховати його; тоді батько буде звільнений від пекельних умов життя. Але цей припис не відноситься до істинних відданих Господа Вішну або Крішни, оскільки Господь стає їхнім сином, батьком і матір'ю. Далі Чанакйа Пандіта каже:

"Істина \- це моя мати, знання - мій батько, мій професійний обов'язок - це мій брат, спокій - моя дружина, а всепрощення - мій син. Ці шестеро \- члени моєї родини". Серед двадцяти шести головних властивостей, що поклоняються Господу, всепрощення - найважливіше. Тому відданому слід всіма силами намагатися розвивати цю якість. Тут Чанакйа каже: "Всепрощення - мій син", - і таким чином відданий Господа, навіть якщо він живе в зреченні, може дотримуватися Путрада екадаші і молити про набуття такого "сина".

## Шат-Тіла Єкадаші

(Магха Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Madhava (Magha) masa

Далб'я Ріши сказав Пуластья Муні: "Коли душа стикається з матеріальною енергією, вона негайно починає здійснювати такі гріховні вчинки, як злодійство, вбивство і недозволений секс. Вона може зробити багато інших гріховних вчинків, навіть таких, як вбивство брахмана. О бездоганний, будь ласка, скажи мені, як ці нещасні душі можуть уникнути покарання, будучи послані в пекельні частини світобудови. Будь ласка, повідай мені, як, даючи навіть малу милостиню, людина може легко стати вільним від своїх гріхів".

Пуластья Муні відповів: "О щасливий, ти задав мені гарне і потаємне питання, на яке навіть Брахма, Вішну, Шива або Індра не зможуть відповісти. Будь ласка, дуже уважно вислухай мою відповідь.

З приходом місяця Магха (січень-лютий), слід омитися, ретельно контролювати свої почуття, відмовившись від таких пристрастей, як гнів, гордість, заздрість, прискіпливість і жадібність, і медитувати на Верховну Особу Бога, Господа Шрі Крішну. Потім потрібно зібрати трохи коров'ячого навозу до того, як він стикнеться з землею, змішати його з насінням кунжуту і бавовною, утворити 108 куль. Це слід зробити в день, коли з'явиться сузір'я Пурвашадха-накшатра. Потім слід дотримуватися правил і приписів екадаші, які я зараз поясню тобі.

Після обмивання людині, яка має намір дотримуватися Екадаші, потрібно поклонитися Верховному Господу. Під час молитви Господу Крішни, оспівуючи його імена, слід обіцяти суворо дотримуватися цей екадаші. Йому слід не спати всю ніч і здійснити хому. Потім відданий повинен здійснити арати Господу - який в Своїх руках тримає раковину, диск, булаву і т. п., \- Пропонуючи йому сандалову пасту, пахощі, камфару, яскравий світильник на гхі і чудово приготовлену їжу. Потім відданому слід покласти в священний вогонь 108 кульок коров'ячого змішані з насінням кунжуту і бавовною, оспівуючи в цей час Святі імена Верховного Господа, Крішни. У продовження всього дня і ночі він повинен, як зазвичай, суворо дотримуватися Екадаші, повністю утримуючись від зерна і бобів. У цьому випадку йому потрібно запропонувати Господу гарбуз, кокос і гуаву. Якщо ж цих продуктів немає, можна замінити їх горіхами бетеля.

Відданому слід молитися Господу Джанардане, покровителю всіх живих істот: "О Господь Шрі Крішна, Ти сама милосердна Особистість Бога і визволитель всіх занепалих душ. О Господь, ми впали в океан матеріального існування. Будь ласка, будь милостивий до нас. О лотосоокий Бог, будь ласка, прийми наші самі смиренні і шанобливі поклони. О покровитель світу, ми знову і знову пропонуємо свою повагу. О Верховний Дух, о Всевишній, о прабатько всіх наших предків, просимо Тебе і Твою вічну дружину, Шріматі Лакшмі-деви, прихильно прийняти це смиренне підношення".

Потім відданий повинен постаратися принести задоволення кваліфікованому брахманові, піднісши йому з теплими привітаннями повну посудину води, парасольку, пару туфель і плаття, просячи його про благословення, завдяки якому можна розвинути чисту любов до Крішни. Якщо дозволяє стан, можна також пожертвувати такому брахманові чорну корову, особливо тому, хто дуже обізнан у всіх настановах ведичних писань. Також треба піднести йому повну посудину зерен кунжуту.

О Великий Далб'я Муні, чорні кунжутові зерна особливо підходять для встановленого поклоніння і вогненних жертвопринесень, тоді як білі та коричневі зерна кунжуту призначені в їжу кваліфікованим брахманам. Той, хто в священний Шат-тіла екадаші жертвує обидва види цих зерен, піднімається на небесні планети, де перебуватиме стільки тисяч років, скільки зерен принесли б пожертвованні насіння, якби їх посіяли і вони принесли плоди.

У цей екадаші відданий повинен зробити обмивання у воді, змішаної з зернами кунжуту, нанести на тіло кунжутну пасту, запропонувати зерна кунжуту в жертвопринесення, їсти кунжутові зерна, роздавати зерна кунжуту як милостиню і приймати пожертвування у вигляді зерен кунжуту. Це шість (шат) шляхів використання кунжутових зерен (тіла) для духовного очищення в цей екадаші. Тому він названий Шат-тіла екадаші.

Великий Деварші Нарададжі одного разу запитав Верховну Особу Бога, Шрі Крішну: "О потужно озброєний Господь, о Милостивий до Своїх люблячих відданих, будь ласка, о Ядава, милостиво повідай мені результати, що досягаються дотриманням Шат-тіла екадаші".

Господь Шрі Крішна відповів: "О кращий з двічінародженних, я розповім тобі історію, свідком якої був Сам. Багато років тому тут жила стара жінка-брахман, яка керуючи своїми почуттями, щодня поклонялася Мені. Сповнена віри, вона багато постилась, особливо в спеціальні дні шанування Мене, і служила Мені з повною відданістю, без будь-яких особистих мотивів. Через суворі пости вона стала зовсім слабкою і худою. Вона роздавала милостиню брахманам, юним дівчатам і навіть збиралася пожертвувати свій будинок. О кращий з брахманів, хоча ця духовна жінка милостиво роздавала пожертвування гідним людям, дивною особливістю її аскези було те, що вона ніколи не давала їжі брахманам і напівбогам.

Я подумав про таке цікаве упущення: "Ця чудова жінка очищає себе постом при будь якою сприятливою можливості, поклоняючись Мені з невідступною відданістю. Тому вона звичайно ж гідна увійти в Мою обитель, недосяжну для звичайних людей. Щоб перевірити її, Я спустився на цю планету, прийнявши вигляд послідовника Господа Шиви: з гірляндою з черепів навколо Своєю шиї і кухлем для милостині в руці.

Коли Я наблизився до неї, вона запитала: "О поважний, скажи мені правдиво, навіщо ти прийшов до мене".

Я відповів: "О прекрасна, я прийшов отримати трохи священної милостині", - після чого вона гнівно кинула в Мій кухоль твердий шматок бруду!

О Нарада, Я просто повернувся і відправився назад у Свою обитель, здивований дивним змішанням в цій чудовій брахміні великої великодушності й скупісті.

Зрештою ця аскетична жінка досягла духовного світу у своєму тілі - так великі були її зусилля в пості та пожертвуваннях. І, так як вона запропонувала Мені шматок бруду, Я перетворив його в чудовий будинок. Однак, о Нарададжі, в цьому особливому будинку зовсім не було їстівного зерна, так само, як меблів і прикрас; увійшовши до нього, вона виявила тільки порожню будівлю. Тому вона прийшла до мене і сказала в великому гніві: "Я багаторазово постилась при стількох сприятливих можливостях, зробивши своє тіло слабким і худим, стільки поклонялася і молилася Тобі, владиці і захиснику всіх всесвітів. Однак, незважаючи на це, в моєму новому будинку не видно ні їжі, ні багатства, о Джанардана. Чому? "(1)

Я відповів: "Будь ласка, повернися у свій дім. Трохи пізніше дружини напівбогів завдадуть тобі візит, з цікавості бажаючи подивитися на новоприбулу, але не відкривай їм двері, поки вони не опишуть тобі славу і важливість Шат-тіла екадаші".

Вислухавши це, вона повернулася додому. Незабаром прийшли дружини напівбогів і хором сказали: "О прекрасна, ми прийшли на даршанах до тебе. Блага, будь ласка, відкрий двері і дай нам побачити тебе".

Жінка відповіла: "О найдорожчі, якщо ви хочете, щоб я відкрила двері, опишіть мені благо, що досягається дотриманням священного посту в Шат-тіла екадаші". Але жодна з дружин не відгукнулася. Проте пізніше вони повернулися до будинку і одна з них добре пояснила піднесену природу цього священного Екадаші. Коли ж жінка відкрила двері, вони побачили, що вона не напівбог, що не гандхарва, що не демониця і навіть не нагапатні. Вона була просто звичайною жінкою.

Після цього жінка дотримувалася так, як їй описали, Шат-тіла екадаші, який одночасно дарує і матеріальне насолоду і звільнення. І врешті-решт, вона отримала в свій будинок очікувані меблі і хліб. Крім того, її звичайне матеріальне тіло перетворилося в чудове духовне тіло, що має прекрасні риси. Так, по милості Шат-тіла екадаші, і жінка, і її новий будинок в духовному світі стали дивно сяяти і виблискувати золотом, сріблом, перлами і діамантами.

О Нарададжі, людина не повинна дотримуватися екадаші на показ, з жадібності, сподіваючись досягти благ нечесно. Він просто повинен безкорисливо жертвувати зерна кунжуту, одяг і їжу, відповідно до своїх можливостей. Діючи так, він знайде з народження у народження гарне здоров'я і піднесену духовну свідомість (2). Зрештою він насолодиться звільненням і поверненням у вищу обитель Господа. Така моя думка, о кращий з напівбогів".

"О Далбья Муні, - закінчив Пуластья ріші, - Того, хто з великою вірою правильно дотримується чудесний Шат-тіла Екадаші, не зачепить ніяка бідність - духовна, ментальна, фізична, соціальна чи інтелектуальна, - так само, як і всі види хвороб і нещасть. Слідуючи посту в екадаші, роздаючи милостиню, здійснюючи жертвопринесення і куштуючи зерна кунжуту, людина, без сумніву, звільняється від усіх гріхів. Не треба дивуватися, що відбувається. Рідкісна душа, правильно, у вірному настрої відданості роздає милостиню, слідуючи ведичним повчанням, повністю звільниться від наслідків усіх гріхів і повернеться додому, назад до Бога в духовний світ".

Так закінчується розповідь про славу Магха-Крішна Екадаші, або Шат-тіла екадаші, взяте з Бхавішья-Уттара Пурани.

Примітки:

1. Хоча в духовному світі повністю відсутні гнів і матеріальні бажання, для розкриття слави Шат-тіла екадаші Крішна влаштував так, щоб жінка проявила ці якості.

2. Для вайшнава пожертва означає давати свідомість Крішни, особливо оспівування мантри "Харе Крішна". Як сказав Шрі Чайтанья Махапрабгу: "О брат, будь ласка, оспівуй Харе Крішна ". Я прошу тільки про цю милостиню". Якщо відданий-домогосподар може собі дозволити, він може пожертвувати зерна кунжуту, одяг і їжу гідній особистості, але це не обов'язково.

## Бхаймі Єкадаші

(Магха шукла або Джая Єкадаші)

Gaura paksha, Madhava (Magha) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Бог богів, Шрі Крішна, слава Тобі! О владика всесвіту, тільки Ти джерело чотирьох видів живих істот, що народилися з яйця, від вологи, з зерна та розвинулися з ембріона. Тільки Ти вихідна причина всього, о Господь, і тому Ти творець, Підтримувач і руйнівник.

Мій Господь, Ти так милостиво пояснив мені благословенний день Шат-тіла Екадаші, який приходить в темну половину місяця Магха (січень-лютий). Тепер, будь ласка, поясни мені екадаші двох світлих тижнів цього місяця. Як він називається і як дотримуватися його? Якому Божеству поклонятися в цей великий день, який дорогий Тобі?

Господь Шрі Крішна відповів: "О Юдхіштхіра, Я з радістю розповім тобі про екадаші світлої половини місяця Магха. Цей екадаші знищує всі наслідки гріхів і демонічні впливи на душу. Він називається Джая Екадаші. І щаслива душа, що дотримується посту в цей священний день, полегшує важкий тягар примарного існування. Немає кращого Екадаші, ніж цей; воістину, він дарує свободу від народження і смерті. Його треба почитати дуже уважно і старанно. Отже, Я прошу тебе, о Пандаво, дуже уважно вислухати, як Я поясню чудесний історичний епізод, що відноситься до цього Екадаші, який Я вже повідав в Падма Пурані.

Давним-давно на небесних планетах Господь Індра дуже добре правил своїм небесним царством і всі напівбоги, що жили в ньому, були дуже щасливі і задоволені. Коли б Індра ні захотів, він пив амброзію в лісі Нандана, чудово прикрашеному квітами паріджата, і насолоджувався служінням п'ятдесяти мільйонів небесних дівчат, апсар, які танцювали в екстазі для його задоволення.

Багато співаків, очолюваних Пушпадантой, незрівнянно співали солодкими голосами. Там був Чітрасена, головний музикант Індри, разом зі своєю дружиною Маліні і чудесним сином Мальяваном. Апсарі на ім'я Пушпаваті дуже сподобався Мальяван; гострі стріли бога любові прокололи її серце. А її прекрасне тіло, фігура й чарівні рухи брів полонили Мальявана.

О цар, вислухай, як опишу сліпучу красу Пушпаваті: обійми її незрівнянно граціозних рук були подібні прекрасному шовковому аркану; обличчя її було схоже на луну; її лотосні очі майже досягали чарівних вух, прикрашених чудовими сережками; її тонка шия була подібна раковині; у неї була тонка талія, товщиною з палець; стегна її були широкі, а ноги її подібні стовбурам бананових дерев; природну красу її рис доповнювали чудові прикраси та одяг; груди її була високі, і стопи її здавалися тільки що розпустилися червоними лотосами.

Мальяван був підкорений, бачачи Пушпаваті у всій її небесної красі. Вони, разом з іншими виконавцями, прийшли приносити задоволення Господу Індрі привабливим співом і танцями, але через свою закоханость, що простромила їхні серця стрілами бога любові, уособленої пристрасті, вони зовсім не могли правильно співати і танцювати перед Паном і владикою небесного царства (1 ). Вони фальшивили і збивалися з ритму. Господь Індра відразу ж зрозумів джерело помилок. Ображений дисонансом в музиці, він дуже розгнівався і закричав: "Даремні дурні! Ви зібралися співати для мене будучи в заціпенінні від захоплення одне одним! Ви смієтесь наді мною? Я посилаю вас обох відтепер страждати як пішачі (домовики). Відправляйтеся на Землю і пожинати плоди своєї образи".

Онімілі від цих різких слів, похмурі Мальяван і Пушпаваті відразу ж спустилися з чудесного лісу Нандана небесного царства на пік Гімалаїв планети Земля. Вони випробували непередаване потрясіння, і їх небесний розум набагато зменшився через жорстоке прокляття Індри; вони втратили почуття смаку, нюху і навіть дотику. У сніжно-льодовій пустелі високих Гімалаїв було так холодно і погано, що вони навіть не могли насолоджуватися забуттям сну.

Безцільно блукаючи туди-сюди на цих висотах, Мальяван і Пушпаваті страждали все більше і більше. І хоча вони розмістилися в печері, через снігопад і холод їхні зуби безперервно стукали, а волосся стояло дибки від страху і подиву. У цьому вкрай скрутному становищі Мальяван сказав Пушпаваті: "Які огидні гріхи ми вчинили, що змушені страждати в цих тілах пішачів в цих жахливих умовах? Вони абсолютно пекельні! Хоча пекло дуже жорстоке, страждання, пережиті нами тут, ще огидніші. Тому цілком зрозуміло, що ніколи не треба грішити".

І так покинуті коханці насилу йшли вперед серед снігу і льоду. Однак, до їх великої удачі, це відбувалося в день Джая Екадаші. Екадаші світлої половини місяця Магха. Так як у своєму нещасті вони нічого не пили, не вбивали дичину і навіть не їли ніяких фруктів та листя, наявних на цій висоті, вони неусвідомлено провели Екадаші, дотримуючись повного посту без води і їжі. Занурені в страждання, Мальяван і Пушпаваті в знемозі впали під піпаловим деревом і не могли навіть спробувати піти. У цей час сонце зайшло. Ніч була ще холодніше і принесла ще більше страждань, ніж день. Вони тремтіли в холоді снігопаду, їх зуби цокотіли в унісон, і, оклякнув, вони обнялися, просто щоб зберегти тепло. Уклавши один одного в обійми, вони не могли насолоджуватися ні сном, ні сексом. Так, через могутне прокляття Індри, вони страждали всю ніч.

Однак, о Юдхіштхіра, по милості посту, якого вони випадково дотримувалися в Джая Екадаші, і так як вони не спали всю ніч, благо зійшло на них. Будь ласка, вислухай, що сталося на наступний день. З приходом двадаші Мальяван і Пушпаваті залишили свій демонічний вигляд і знову стали прекрасними небесними істотами, що носять блискучі прикраси і вишуканий одяг. Коли вони в подиві поглянули один на одного, з'явився небесний літаючий корабель (віман). Коли пара зійшла на чудесний корабель і відправилася прямо в небесну область, хор небесних жителів оспівав їм хвалу. Незабаром Мальяван і Пушпаваті прибули в Амараваті, стольне місто Господа Індри, і постали перед своїм Паном і запропонували йому свою світлу повагу.

Господь Індра був здивований, побачивши, як швидко вони повернулися до свого початкового стану і вигляду після накладення на них прокляття страждати як демони і вигнання з небесного царства. Індра запитав їх: "Яку надзвичайну дію, гідну нагороди, вчинили ви, що змогли залишити свої тіла пішачів так швидко після мого прокляття? Хто звільнив вас від мого нездоланного прокляття?" Мальяван відповів:" О Пане, милістю Верховної Особи Бога, Господа Васудеви, а також завдяки могутньому впливу Джая Екадаші, ми звільнилися від страждань у вигляді пішачів. Це істина, о владика: так як ми здійснювали віддане служіння Господу Вішну, дотримуючись Джая Екадаші, найдорожчий Йому день, ми щасливо повернулися в своє колишнє становище".

Індра сказав: "Так як ви служили Всевишньому Господу Кешаво, дотримуючись Екадаші, ви гідні шанування навіть мною, і я бачу, що ви повністю очистилися від гріхів. Кожен, зайнятий відданим служінням Господу Шрі Харі або Господу Шиві, стає гідним хвали і шанування навіть мною. У цьому немає сумніву". Потім Господь Індра дав Мальявану і Пушпаваті свободу насолоджуватися один одним і пересуватися по своїй небесній планеті.

Тому, о Юдхіштхіра, треба строго дотримуватися посту в день Господа Харі, особливо в Джая Екадаші, який знімає навіть гріх вбивства двічі народженого брахмана. Великі души, що дотримуються цього посту з повною вірою і відданістю, отримують результат роздачі всіх видів пожертвувань, здійснення всіх жертвопринесень і обмивання у всіх місцях паломництва. Той, хто поститься в Джая Екадаші отримує можливість досягти Вайкунтхі і мільярди років насолоджуватися нескінченним щастям. О великий цар, навіть просто слухаючи або читаючи про славу Джая Екадаші, він отримує благо, що досягається здійсненням жертвопринесення Агністома, в якому співаються гімни Сама-веди.

Так закінчується розповідь про славу Магха-шукла Екадаші, або Джая Екадаші, з Бхавішья-Уттара Пурани.

Примітки:

1. Відповідно до словника Амара-коша у Камадева, уособленої пристрасті, є п'ять імен: Кандарпа, Дерпаак, Ананга, Камах, Панча шарайх смари - у бога любові п'ять імен:

Кандарпа - Бог любові;

Дарпака - "запобігає події";

Анангу - "не має фізичного тіла";

Кама - "уособлена пристрасть";

Панча-шарайх - "тримає п`ять стріл".

Кандарпа. У десятій главі Бхагавад-Гіти [10.28] Господь Крішна каже: "праджанаш часмі Кандарпа - з причин породження Я - Кандарпа". Слово "Кандарпа" також означає "дуже гарний". Кандарпа з'явився в Двараке як Прадьюмна, син Крішни.

Дарпака. Це ім'я вказує на те, що бог кохання може розуміти, що відбувається і запобігати події. Особливо він намагається перешкоджати чистій духовной діяльності, захоплюючи розум людини і насильно займаючи його насолодою матеріальних почуттів.

Анангу. Одного разу, коли бог кохання порушив медитацію Господа Шиви, цей могутній напівбог спопелив його. Однак Шива дав богу любові можливість діяти в світі навіть без фізичного тіла.

Кама. У Бхагавад-гіти [7.11] Господь Крішна каже: "дхарма-віруддхо бхутешу камо'смі - Я статеве життя, що не суперечить релігійним принципам".

Панча-Шарайх. П'ятьма стрілами, якими бог кохання вражає розуми живих істот, є: смак, дотик, звук, запах і образ.

Такі п'ять імен бога любові, чаруючого всі живі істоти і робить з ними все, що захоче. Без милості гуру і Крішни ніхто не може протистояти його силі.

## Виджая Єкадаші

(Пхалгуна Крішна Єкадаші)

Krishna paksha, Govinda (Phalguna) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Господь Шрі Крішна, прославлений син Васудеви, будь ласка, будь милостивий до мене і опиши екадаші двох світлих тижнів місяця Пхалгуна (лютий-березень).

Господь Шрі Крішна відповів: "О Юдхіштхіра, о цар царів, Я з радістю розповім тобі про цей великий піст, відомому як Віджая екадаші. Всякий, хто дотримується його, безсумнівно досягне успіху, як в цьому житті, так і в наступному. Всі гріхи того, хто поститься в цей екадаші і слухає про його величну слави, викорінюються.

Одного разу Нарада Муні запитав Господа Брахму, що сидить в лотосі, про Віджая екадаші. Нарада сказав: "О кращий з напівбогів, милостиво повідай мені про благо, що досягаэться тим, що сповнений віри, дотримується Віджая екадаші".

Великий батько Наради відповів: "Мій дорогий сину, цей найстаріший день посту чистий, і він знищує всі гріхи. До сьогоднішнього дня я нікому не розповідав цього, але ти, безсумнівно, зрозумієш, що даний екадаші дарує результат, про який говорить його назва (Віджая означає "перемога").

Коли Господь Рама чотирнадцять років перебував у лісовому вигнанні, Він, богиня Сіта і Його божественний брат Лакшмана зупинилися в Панчаваті як жебраки. Сіта була викрадена Раваной, і Рама виглядав пригніченим горем. У пошуках своєї коханої супутниці, Господь наткнувся на вмираючого Джатаю і потім вбив свого ворога Кабандху. Повідавши Рамі про те, як Його дорога Сіта була викрадена Раваной, великий відданий яструб Джатаю повернувся на Вайкунтху.

Пізніше Рама подружився з Сугривою, царем мавп (1). Разом вони зібрали велику армію мавп і ведмедів, а також відправили Хануманджі на Шрі Ланку, де він зміг побачити в ашоковом саду Джанакі, Сіта-деві. Він передав Їй послання Рами і повернувся до Рами з посланням від Неї, таким чином зробивши найбільше служіння Всевишньому Господу.

За допомогою Сугриви, Господь Рама досяг Ланки. Прийшовши з армією мавп на берег океану. Він зрозумів, що вода надзвичайно глибока. Тоді Він звернувся до Лакшмана: "О син Сумітри, як заслужити нам благословення, достатнє для того, щоб перетнути цей величезний океан, незмірно глибоке житло Варуни. Я не бачу легких шляхів подолання його, що кишить зміями і лютими рибами".

Лакшмана відповів: "О кращий з живучих, о джерело всіх богів, о первинна особистість, на острові в чотирьох милях звідси живе великий святий Бакадалбхья. О Рагхава, він бачив прихід і відхід багатьох брахм - такий старий і мудрий він. Давай запитаємо його, як нам благополучно досягти своєї мети".

Так Рама і Лакшмана прийшли в скромний ашрам незрівнянного Бакадалбхі Муні. Наблизившись до нього два Господа висловили йому Свою смиренну повагу, як ніби він був другим Вішну. Однак Бакадалбхья зрозумів, що насправді Рама був Верховною Особою Бога, і що Він з власних міркувань з'явився на Землю як людина.

"О Рама, - сказав Бакадалбхья, \- о кращий з людських істот, що призвело Тебе в мою тиху обитель?"

Господь відповів: "О великий двічінароджений брахман. Я прийшов сюди, на берег океану зі своїми фалангами мавп і ведмедів, щоб перетнути море і завоювати Ланку з її демонічною ордою. О найбільший зі святих, будь ласка, будь милостивий до мене й просвіти як перетнути цей величезний океан. За цим Я прийшов сьогодні до тебе". Святий сказав: "О Господь Рама, я повідаю Тобі про найвеличніший з усіх постів, дотримуючись який Ти безсумнівно переможеш Равану і будеш вічно прославлавлен, милостиво вислухай мене з повною увагою.

У день перед екадаші приготуй посудину для води із золота, срібла або міді. Якщо немає цих металів, можна використовувати навіть глину. Наповни посудину чистою водою і добре прикрась його листям манго. Закрий його і постав у священного вівтаря на купку семи зерен (2). Тепер зверши ранкове обмивання, прикрась посудину квітковою гірляндою і сандаловою пастою і зверху на увігнуту кришку посудини поклади ячмінь, гранат і кокосовий горіх. Тепер з великою любов'ю і відданістю вклоняйся судині-Божеству і пропонуй Йому пахощі, сандалову пасту, квіти, лампу на гхі і страву розкішної їжі. Будь чуйний всю ніч біля цього священного судина. Зверху кришки, заповненої ячменем і т. п., постав золоте мурті Господа Нараяни.

Коли прийде світанок екадаші, зроби ранкове обмивання і прикрась посудину пастою сандалового дерева і гірляндами. Потім вклоняйся судині, підносячи найкращі пахощі, сандалову пасту і світильник на гхі, а також з відданістю поклади перед посудиною різні види приготовленої їжі, гранат і кокос. Не спи всю ніч.

Коли прийде світанок двадаші, візьми горщик з водою на берег священної річки або навіть невеликого ставка. О Цар царів, правильно поклонившись йому, піднеси його з усіма вищезгаданими атрибутами чистому брахманові, що знає Веди. Якщо Ти і Твої воєначальники будете таким чином дотримуватися Віджая екадаші, ти, звичайно ж, будеш переможцем".

Господь Рамачандра, Верховна Особа Бога, зробив все згідно з настановами Бакадалбхі Муні, і так Він переміг усі демонічні сили. Кожен, хто дотримується Віджая екадаші таким чином, теж завжди буде переможцем у цьому тлінному світі; після життя в цьому світі він вічно житиме в царстві Бога.

О Нарада, сину мій, ти можеш зрозуміти з цієї історії, що треба правильно дотримуватися посту в цей Екадаші, строго слідуй правилам і приписам. Сила цього посту може знищити всі гріховні реакції самої огидної людини".

Шрі Крішна уклав: "О Юдхіштхіра, кожен хто читає і слухає цю історію, отримає те же благо, що і той, хто здійснює жертвоприношення".

Так закінчується розповідь про славу Пхалгуна-Крішна Екадаші, або Віджая екадаші, з Сканда Пурани.

Примітки:

1. Сугрива. Велика мавпа, був сином Індри і Ахілії. Ахілія була дружиною Гаутами, одного з семи мудреців, що народилися з розуму Господа Брахми. Індра прийняв вигляд Гаутами і спокусив Ахілію, у якої було благословення не старіти після шістнадцяти років. Вона була найкрасивішою жінкою на Землі, і в неї закохалися Індра і бог сонця. Один за одним вони приходили до Ахілії в зовнішності Гаутами і з'єднувалися з нею. У результаті народилися Сугрива і Балі.

Спочатку Сугрива і Балі мали людську подобу, але коли Гаутама розкрив невірність дружини, він в гніві кинув обох хлопчиків в океан, сказавши: "Якщо ви не мої сини, перетворитеся на мавп!" Так вони стали мавпами. Сугрива допоміг своєму другові Рамі знайти Сіту, а Рама допоміг Сугриві повернути своє царство, відібране його братом Балі.

Чанакья Пандіт сказав з приводу володіння Гаутамой дуже красивою дружиною: "У цьому світі у людини є 4 ворога: батько в боргах; мати, подібна повії; красива дружина і син, який не цікавиться духовною наукою." Красива дружина - ворог, так як багато інших чоловіків залучаться нею.

2. Сім зерен: ячмінь, пшениця, рис, кукурудза, пшоно, кукані і дал (горох).

## Амалакі Єкадаші

(Пхалгуна шукла Єкадаші)

Gaura paksha, Govinda (Phalguna) masa

Одного разу цар Нандхата сказав Васіштхі Муні: "О великий святий, будь милостивий до мене і розкажи про святий піст, який дасть мені вічне добро".

Васіштха Муні відповів: "О цар, милостиво вислухай, як я опишу найкращий з усіх днів посту, Амалакі екадаші. Той хто дотримується з вірою посту в цей екадаші отримає необмежене багатство, свободу від впливу всіх гріхів і досягає звільнення. Піст в цей екадаші очищає більше, ніж жертвування тисячі корів чистому брахманові. Отже, будь ласка, уважно вислухай розповідь про мисливця, який, незважаючи на щоденне вбивство невинних тварин, досяг звільнення, дотримуючись посту в Амалакі екадаші, слідуючи приписами і правилами поклоніння.

Колись було царство Вайдіша, в якому всі брахмани, кшатрії, вайш'ї і шудри були одно наділені ведичним знанням, великою силою і здоровим розумом. О лев серед царів, усе царство було повно ведичних звуків; не було жодного атеїста, ніхто не грішив. Правив країною цар Пашабіндука, член династії Соми, Місяця. Його також звали Чітраратха, і був він дуже релігійний і справедливий. Кажуть, що цар Чітраратха був сильнішим десяти тисяч слонів і що він був дуже багатий і досконало знав шість гілок ведичної мудрості". Під час його правління жоден грішник не зазіхав на чужу дхарму (обов'язки), так абсолютно виконували свою дхарму всі брахмани, кшатрії, вайш'ї і шудри. Ніде не можна було побачити жебрака, не було навіть посух і повеней. Звичайно ж, в царстві не було хвороб і кожен насолоджувався гарним здоров'ям. Люди здійснювали любовне віддане служіння Верховній Особи Бога, Господу Вішну, слідуючи за царем, який здійснював також і особливе служіння Господу Шиві. Крім того, кожен двічі на місяць постився в екадаші.

Так, о кращий з царів, жителі Вайдіші багато років жили в щасті і благоденстві. Залишивши всі види матеріалістичних релігій, вони повністю присвятили себе любовному служінню Всевишньому Господу Харі. Одного разу на місяць Пхалгуна священний піст Амалакі екадаші прийшов у з'єднанні з двадаші. Цар Чітраратха зрозумів, що цей незвичайний піст принесе особливо велике благо; він і всі жителі Вайдіші провели цей священний Екадаші, строго дотримуючись всіх правил і приписів.

Зробивши обмивання в річці, цар та всі, супроводжуючі його, пішли в храм Господа Вішну, де росло дерево Амалакі. Спочатку цар і головні його мудреці піднесли дереву судини наповнені водою, а також чудовий балдахін, взуття, золото, діаманти, рубіни, перли, сапфіри і пахощі. Потім вони вшанували Господа Парашураму наступною молитвою: "О Господь Парашурама, о син Ренукі, о Всерадіючий, о Визволитель світів, милостиво прийди під це священне дерево амалакі і прийми нашу смиренну повагу". Потім вони молилися дереву амалакі: "О Амалакі, нащадок Господа Брахми, ти можеш знищити наслідки всіх гріхів. Будь ласка, прийми наші смиренні поклони і це скромне підношення. О Амалакі, ти форма Брахмана і тобі якось поклонявся Сам Господь Рамачандра. Обійшовший тебе відразу ж звільняється від усіх гріхів".

Вознеся ці чудові молитви, цар Чітраратха і його піддані не спали всю ніч, молячись і поклоняючись відповідно до приписів священного посту екадаші. У цей благословенний час посту і молитви до зборів прийшла дуже безбожна людина, що утримує себе і сім'ю вбивством тварин. Обтяжений втомою і гріхами, мисливець побачив царя і жителів Вайдіші, які проводять Амалакі екадаші у всеношній, пості і поклонінні Господу Вішну в прекрасному лісі, освітленому безліччю негайних ламп. Мисливець підійшов ближче, здивований відкрившимся перед ним незвичайним видовищем. "Що відбувається тут?" - Подумав він. У цьому лісі під священним деревом Амалакі він побачив що сидить на асане з посудини з водою Божество Господа Дамодара, якому поклонялися, і почув спів відданних священних гімнів, що описують трансцендентні ігри і вигляд Господа Шрі Крішни. Мисливець, хоча і був невиправним безбожним вбивцею беззахисних птахів і тварин, провів всю ніч в великому подиві споглядаючи святкування екадаші і слухаючи прославляння Господа.

Коли зійшло сонце, цар зі своєю свитою - святими і всіма жителями - завершили поклоніння і повернулись до міста Вайдіша. Тим часом мисливець повернувся в свою хатину і поїв. У належний термін мисливець помер, але в нагороду за те, що він постився у Амалакі екадаші і слухав прославління Верховної Особи Бога, а також не спав всю ніч, він народився великим царем, що володіє багатьма колісницями, слонами, кіньми і солдатами. Звали його Васуратха, син царя Відуратхі, і правив він царством Джаянті.

Цар Васуратха був сильний і безстрашний, променистий, як сонце, і прекрасний, як місяць. Силою він був подібний Вішну, а милосердям - самій Землі. Дуже милостивий і завжди справедливий цар Васуратха завжди здійснював любовне віддане служіння Всевишньому Господу, Шрі Вішну. Завдяки цьому він став дуже досвідчений у ведичному знанні. Завжди зайнятий справами держави був задоволений, піклуючись про підлеглих, як про своїх дітей. Він не любив гордість в кому-небудь; помітивши це, він руйнував її. Він зробив багато жертвоприношень і завжди робив так, щоб в його царстві нужденні отримували достатню підтримку.

Одного разу, полюючи в джунглях, цар Васуратха збився зі шляху і заблукав. Проблукавши деякий час і остаточно втомившись, він зупинився під деревом і, користуючись його гілками як подушкою, заснув. Поки він спав, поруч з ним проходило якесь варварське плем'я, і, згадавши свою стару неприязнь до царя, стало обговорювати, як його вбити. "Так як він убив наших батьків, матерів, зятів, онуків, племінників і дядьків, ми змушені безцільно блукати, як божевільні". Сказавши так, вони приготувалися вбити царя Васуратху різною зброєю, включаючи списи, шаблі, стріли і магічні мотузки. Але все це смертельна зброя не змогла навіть торкнутися сплячого царя, і нецивілізовані дикуни-собакоїди злякалися. Страх забрав у них силу. Вони втратили останні залишки розуму і стали майже несвідомі у своєму подиві і слабкості. Раптово, вразивши дикунів, з тіла царя з'явилася гарна жінка. На ній було багато прикрас, навколо неї поширювався дивовижний аромат, шию її прикрашала дивовижна гірлянда, брови її рухалися в сильному гніві, її червоні очі сяяли в люті - вона здавалася уособленою смертю. Своєю полум'яною чакрою вона швидко вбила все плем'я мисливців, які намагалися вбити царя.

Коли цар прокинувся і побачив поруч з собою мертвих дикунів. він здивувався. Він здивувався: "Це все мої великі вороги! Хто ж убив їх? Хто мій великий благодійник? "І тоді він почув голос з небес:" Ти питаєш, хто допоміг тобі? Але хто той єдиний, хто може допомогти в біді кожному? Ніхто інший, як Шрі Кешаво, Верховна Особа Бога, рятує тих, хто взяли притулок у нього без егоїстичних мотивів".

Вислухавши ці слова, цар Васуратха переповнився любов'ю до Особи Бога. Він повернувся в свою столицю і правил в ній безперешкодно подібно другому Індрі.

Тому, о цар Мандхата, - уклав поважний Васиштха Муні, - кожен, хто дотримується священного Амалакі екадаші, безсумнівно досягне вищої обителі Господа Вішну, така велика нагорода за дотримання цього найсвятішого дня посту".

Так закінчується розповідь про славу Пхалгуна-шукла екадаші, або Амалакі екадаші, з Брахманда Пурани.

Примітки:

Шість гілок ведичного знання:

1) система Карма-мімамса Джайміні;

2) система Санкхья Господа Капіли, сина Девахуті;

3) Ньяя філософія Гаутами і Канади;

4) майявада філософія Аштавакри;

5) Йога-сутри Патанджалі;

6) Бхагавата філософія Шріли Вьясадеви.

## Падміні Єкадаші

Gaura paksha, Vamana (Bhanuvara) masa

Сута Госвамі сказав: "Юдхіштхіра Махараджа запитав: - О Джанардана, як називається екадаші світлої половини додаткового місяця у високосному році? Як його правильно дотримуватися? Будь ласка, повідай мені це".

Верховна Особа Бога, Господь Шрі Крішна, відповів: "О Пандаво, настільки гідний хвали екадаші світлої половини додаткового місяця високосного року називається Падміні. Він дуже сприятливий. Удачливі душі, які його дотримуються з рішучістю і вірою, повертаються в Мою обитель. Могутність цього екадаші додаткового місяця в руйнуванні гріхів порівнянно з Моєю могутністю. Навіть четирьохголовий Господь Брахма не може належним чином прославити цей екадаші. Давним-давно Господь Брахма розповів Нараді про цей звільняючий, забираючий всі гріхи екадаші".

Лотосоокий Господь Крішна був дуже задоволений питанням Юдхіштхіри і звернувся до нього з такими приємними словами: "О цар, будь ласка, слухай уважно, як я повідаю тобі шлях посту в Падміні екадаші, якому рідко слідують навіть великі святі.

Треба починати поститися в дашамі, за день до екадаші не їсти урад дал, пинк дал, горох, шпинат, мед, морську сіль, а також не обідати в чужих будинках і не користуватися бронзовими тарілками. Треба уникати цих восьми речей. У дашамі треба їсти тільки один раз, спати на підлозі і утримуватися від сексу. У екадаші відданий повинен встати рано вранці, але не повинен чистити зуби. Потім він повинен ретельно омитися - якщо можливо, в місцях паломництва. Оспівуючи священні гімни з Вед, він повинен намазати своє тіло коров'ячим гноєм, змішанним з глиною, пастою з насіння кунжуту, травою куша і порошком з плодів амалакі. Після цього відданий повинен знову ретельно вимитися, після чого оспівати наступні молитви:

"О священна глина, тебе створив Господь Брахма, очистив Каш'япа Муні і підняв Господь Крішна в зовнішності Варахи, втілення у вигляді вепря. О глина, будь ласка, очисти мою голову, очі і кінцівки. О глина, я шанобливо схиляюся перед тобою. Будь добра і очисть мене, щоб я міг поклонятися Всевишньому Господу Харі.

О гній, ти володієш лікувальними і антисептичними властивостями, тому що ти виходиш безпосередньо зі шлунка нашої загальної матері, корови. Ти можеш очистити всю Землю. Будь ласка, прийми мої смиренні поклони і очисть мене.

О плоди амалакі, будь ласка, прийміть мої смиренні поклони. Ви народилися із слини Господа Брахми, і вашою присутністю очистилася вся планета. Будьте ласкаві і очистіть кінцівки мого тіла.

О Верховний Господь Вішну, о Бог богів, о владика всесвіту, о той, хто тримає раковину, диск, палицю і лотос, будь ласка, дозволь мені зробити обмивання у всіх священних місцях паломництва".

Промовляючи ці прекрасні молитви, оспівуючи мантри Господу Варуне і медитуючи на всі місця паломництва, розташовані по берегах Ганги, треба зробити обмивання в будь-якій воді, що знаходиться під рукою. Потім, о Юдхіштхіра, відданий повинен витерти своє тіло, очистивши рот, спину, груди, руки і талію перед тим, як поклонятися Всевишньому Господу, одягненому в яскраво жовту одежу, який дає насолоду всім істотам. Цим відданий зруйнує всі свої гріхи. Після цього він повинен повторити священну Гаятри мантру, зробити підношення своїм предкам, потім увійти в храм Вішну, щоб поклонятися Нараяні, чолвіку Лакшмі- деви.

Якщо можливо, відданий повинен зробити мурті Радха-Крішни або Шива-Парваті із золота і підносити їм чудесне віддане поклоніння. Він повинен наповнити мідний або глиняний горщик чистою водою, змішаної з ароматичними речовинами, накрити горщик кришкою з тканини, а також золотою або срібною кришкою, приготувавши таким чином асану, на якій можуть сидіти мурті Радха-Крішни або Шива-Парваті для поклоніння.

Відповідно до можливостей, відданий повинен потім поклонятися цим мурті з ароматними пахощами, яскравою лампою на гхі, пастою з сандалового дерева, а також камфорой, мускусом, кункутом та іншими ароматичними речовинами, а також добірними пахучими квітами, такими як білий лотос та іншими, згідно сезону, а також піднести прекрасно приготовлену їжу. У цей особливий екадаші відданий повинен співати і танцювати в екстазі перед Божеством. Він повинен уникати праджалпи всіх видів і не повинен також розмовляти або торкатися людини низького народження або жінки в період менструації. У цей день він повинен особливо ретельно намагатися говорити тільки правду, і не повинен нікого критикувати перед Божеством Господа Вішну, ні брахманів, ні духовного вчителя. Скоріше, він повинен з іншими відданими слухати, як вайшнави читають про славні справи Господа Вішну з Пуран. Не треба пити чи навіть торкатися губами до води в екадаші, а той, хто не може виконувати цей припис, має пити тільки воду або молоко. В іншому випадку піст вважається перерваним. Треба не спати всю ніч, співати і грати на музичних інструментах для трансцендентного задоволення Верховної Особи.

Протягом першої чверті ночі в екадаші відданий повинен запропонувати своєму шанованому мурті трохи м'якоті кокосового горіха, під час другої - плоди бел, під час третьої - апельсин, а коли ніч буде підходити до кінця - трохи горіха бетеля. Пильнуя першу частину ночі в екадаші, відданий отримує таку ж нагороду, якби він здійснював Агніштома-яг'ю. Пильнуя протягом другої частини ночі, відданий отримує нагороду, якби він здійснив Ваджапея-яг'ю. Пильнуя третю частину ночі, відданий отримує нагороду, порівнянну з вчиненням Ашвамедху-ягьі, а той, хто не спить всю ніч, знаходить всі вищеперелічені блага, а також велике благословення, одержуване вчиненням Раджауйя-яг'і. Немає кращого дня посту в році, ніж Падміні екадаші. Ніщо не може дарувати таку нагороду як він, будь то вогняне жертвоприношення, будівля, освіта або аскетизм. Безумовно, той, хто дотримується цього священного посту в екадаші, отримає всі блага, що досягаються обмиванням у всіх місцях паломництва світу.

Після неспання протягом ночі, відданий повинен на світанку зробити обмивання, потім ретельно поклонятися Мені. Потім він повинен нагодувати гідного брахмана і з повагою дати йому мурті Господа Кешави і горщик, наповнений чистою ароматною водою. Такий дар гарантуватиме відданому успіх у цьому житті і звільнення в майбутній.

О безгрішний Юдхіштхіра, відповідаючи на твої питання, Я описав правила і розпорядження, а також благословення екадаші світлої частини додаткового місяця високосного року. Піст в цей день Падміні дарує благо, рівне здобутому постами у усі інші екадаші. Екадаші темної половини додаткового місяця високосного року, який називається Парама Екадаші, так само могутній у знищенні гріхів, як і Падміні.

Тепер, будь ласка, уважно слухай, як Я повідаю тобі чудесне оповідання про цей священний день. Пуластья Муні одного разу розповів цю історію Нарададжі.

Пуластья Муні якось трапилося врятувати Равану з в'язниці Картавір'ярджуни, і, почувши про це, Нарада Муні запитав свого друга: "О найвеличніший із мудреців, адже Равана переміг усіх напівбогів, включаючи Господа Індру; як же зміг Картавір'ярджуна повергнути Равану, який так вправний у битві?"

Пуластья Муні відповів: "О великий Нарада, в Трета-югу в династії Хайхайя прийняв народження Картавір'я (батько Картавір'ярджуни). Його столицею було місто Махішматі, і було в нього тисяча цариць, яких він дуже любив. Однак жодна з них не могла народити йому сина, якого він так сильно бажав. Він здійснював жертвопринесення і поклонявся напівбогам і предкам, але через прокляття деяких мудреців, був нездатний народити сина - а без сина цар не радів своєму царству, так само як голодний ніколи не може по-справжньому насолоджувати свої почуття.

Цар Картавірья ретельно розглянув своє становище, а потім вирішив здійснити сувору аскезу, для того, щоб досягти своєї мети. Він одягнув на стегна пов'язку з кори, відростив волосся і передав управління царством своїм міністрам. Одна з цариць, Падміні народжена в династії Ікшваку, краща з жінок, дочка царя Харішчандри, - побачила, як цар йде. Так як вона була цнотливою жінкою, то відчула, що її обов'язок - слідувати по п'ятах свого коханого чоловіка. Скинувши все царствені прикраси зі свого прекрасного тіла, і надівши на себе шматок тканини, вона пішла до ліс за своїм чоловіком.

Зрештою Картавірья досяг вершини гори Гандхамадана, де піддав себе суворій аскезі протягом десяти тисяч років медитуючи і молячись Господу Гададхарі, що володіє палицею. Але він так і не отримав сина. Бачачи свого дорогого чоловіка виснаженим до кісток і шкіри, Падміні знайшла вирішення проблеми. Вона прийшла до діви Анасуйе (2). З великою повагою Падміні сказала: "О найбільша жінка, мій дорогий чоловік, Картавір'я, піддає себе суворої аскезі протягом останніх десяти тисяч років, але Господь Кешаво, єдиний, хто може знищити всі попередні гріхи і теперішні труднощі, все ще не змилостивився над ним. О сама щаслива, будь ласка, назви день посту, дотримуючись якого, ми можемо задовольнити Всевишнього Господа нашої відданістю, яка так велика, що Він нагородить мене прекрасним сином, який буде правити світом як імператор".

Почувши слова Падміні, яка була дуже цнотлива і віддана своєму чоловікові, велика Анасуйя відповіла їй дуже підбадьорливо: "О чудова, лотосоока жінка, зазвичай в році дванадцять місяців, але після кожних тридцяти двох місяців додається ще один, і два екадаші, що випадають на цей місяць, називаються Падміні екадаші і Парама екадаші. Вони випадають на двадаші в світлу і темну частину місяця відповідно (3). Ти повинна поститися в ці дні і не спати всю ніч. Якщо ти зробиш так, то Верховна Особа Бога, Харі, пошле тобі сина".

О Нарада, так Анасуйя, дочка мудреця Кардама, пояснила силу цих екадаші. Вислухавши її, Падміні з вірою послідувала запропонованим правилам, щоб мати сина. Падміні постилась, не використовуючи навіть води, і не спала всю ніч, оспівуючи славу Господу і танцюючи в екстазі. Господь Кешаво був дуже задоволений її відданістю і з'явився перед нею, сидячи на спині великого Гаруди. Господь сказав: "О прекрасна, ти доставила Мені дуже велике задоволення, постуючи в екадаші додаткового місяця. Будь ласка, проси мене про благословіня".

Почувши ці великі слова владики всього всесвіту, Падміні піднесла Всевишньому Господу віддані молитви і попросила Його про сокровенне бажання свого чоловіка. Господь Шрі Крішна віддалився зі словами: "О лагідна жінка, Я дуже щасливий з тобою, так як немає для Мене місяця дорожче, ніж цей, а ті Екадаші, які припадають на цей місяць, найбільш дорогі Мені. Ти слідувала вказівкам Анасуйі досконало, тому Я зроблю все, щоб догодити тобі. Ти і твій чоловік отримаєте такого сина, якого бажаєте".

Потім Господь, що рятує світ від горя, сказав цареві Картавірье: "О цар, проси мене про будь яке сокровенне бажання свого серця, і Я його виконаю, так як твоя дорога дружина доставила Мені величезну насолоду".

Цар був дуже радий почути це. Природно, він попросив сина, якого бажав так довго: "О владика всесвіту, о який убив демона Мадху, милостиво подаруй мені сина, який ніколи не буде убитий ні напівбогами, ні людьми, ні зміями, ні демонами, ні духами, якого зможеш здолати тільки Ти ". Всевишній Господь відразу ж сказав: "Так буде так!", - І пішов.

Цар був дуже задоволений дружиною і повернувся з нею до палацу. Падміні невдовзі завагітніла, і син, сильнорукий Картавір'ярджуна з'явився на світ. Він був найсильнішим у всіх трьох світах, тому навіть десятіглавий Равана не зміг перемогти його в битві. Крім Господа Нараяни, який тримає диск, булаву та інші символи у своїх руках, ніхто не міг перемогти його. Він володів цими якостями завдяки своїй матері, яка дуже строго і з вірою дотримувалася екадаші, тому і зміг перемогти жахливого Равану. Це не дивно, о Нарададжі, оскільки Картавір'ярджуна був благословенням Верховної Особи Бога. З цими словами Пуластья Муні пішов.

Всевишній Господь, Шрі Крішна, завершив: "О безгрішний Юдхіштхіра, так як ти запитав Мене, Я пояснив тобі силу цього особливого екадаші. О кращий з царів, той, хто дотримується цього посту, безсумнівно досягне Моєї особистої обителі. І якщо ти захочеш виконання своїх бажань, то повинен робити те ж саме".

Вислухавши ці слова свого коханого Кешави, Дхармарадж (Юдхіштхіра) наповнився радістю, а коли прийшов час, з відданістю дотримувався Падміні екадаші".

Сута Госвамі підсумував: "О мудрий Шаунака, я пояснив тобі все про цей сприятливий екадаші.

Кожен, хто з відданістю поститься в екадаші додаткового місяця високосного року, ретельно дотримується регулюючих принципів, прославиться і щасливо послідує назад до Бога. А той, хто просто слухає або читає про цей Екадаші, також отримає велике благо і безумовно досягне обителі Господа Харі.

Так закінчується розповідь зі Сканда пурани про славу Падміні Екадаші, екадаші світлої частини додаткового місяця у високосному році.

Примітки:

1. Згідно священному писанню в дні посту слід уникати морської солі, так як одного разу Агастья Муні випив океан і вилив його з себе назад у вигляді сечі. Дозволяється вживати тільки поварену сіль.

2. Анасуйя - дружина великого мудреця Атрі і мати Даттатрейя, триголового втілення Брахми, Вішну і Шиви.

3. Незважаючи на те, що існує додатковий місяць, кожні два тижні цього місяця поділяються і додаються до звичайного місяцю.

## Парама Єкадаші

Krishna paksha, Purusottama (Adhika) masa

Юдхіштхіра Махараджа сказав: "О Всевишній Господь, як називається екадаші темної половини додаткового місяця високосного року? О владика всіх всесвітів, яким чином йому правильно слідувати? Милостиво повідай мені все це".

Верховна Особа Бога, Господь Шрі Крішна відповів: "О Юдхіштхіра, цей гідний прославління день називається Парама екадаші. Він дарує велике благословення радісного життя і остаточного звільнення від народження і смерті. Дотримання його подібно дотриманню екадаші світлої частини місяця Картіка. У цей екадаші треба поклонятися Мені, кращому з усіх живих істот, з великою любов'ю і відданістю. У зв'язку з цим Я зараз розповім тобі прекрасну історію в тому вигляді, в якому почув її від великих мудреців в місті Кампала.

Жив колись у Кампала благочестивий брахман на ім'я Сумедха зі своєю дружиною Павітрой, яка була дуже цнотлива і віддана своєму чоловікові. Через накопиченя в минулому житті гріхів Сумедха не мав грошей і зерна, і навіть хоча він просив у багатьох людей їжу, жив впроголодь. Він насилу годував, одягав і переховував себе і свою прекрасну молоду дружину, яка мала такий чудовий характер, що продовжувала вірно служити Сумедху незважаючи на його бідність. Коли до них у будинок приходили гості, Павітра завжди давала їм їжу, незважаючи на те, що сама була часто голодна; її прекрасне, подібне лотосу, обличчя ніколи не було похмурим. Голод робив її слабкою, але її служіння Сумедху залишалося непорушним.

Бачачи все це і скаржачись на свою невдачливого долю, Сумедха одного разу сказав Павітре: "Моя дорога дружина, о найвродливіша, я прошу милостиню у багатих людей, а отримую всього лише залишки. Що ж мені робити? Як можна змінити наше становище? Де мені шукати допомоги? О сама слухняна і любляча дружина, без достатнього благополуччя, справи домохозяїна ніколи не будуть успішними (1). Тому дозволь мені поїхати в чужі краї і придбати достаток. Якщо я зроблю таку спробу, то я, звичайно ж знайду удачу, необхідну для щастя. Без зусиль людина не зможе задовольнити свої бажання і потреби. Мудрі кажуть, що розпочата з ентузіазмом спроба завжди сприятлива (2)". Почувши такі слова від свого чоловіка, Павітра склала долоні, її очі наповнилися сльозами, і вона сказала йому з великою повагою і любов'ю: "Я думаю, що немає більш великої і вченої людини, ніж ти, мій дорогий. Той, хто і в біді думає про чуже благополуччя, говорить, як ти зараз.

Однак, в священних писаннях сказано, що багатство, яке людина має в справжньому житті, залежить від благочестивої діяльності в попередніх життях; і якщо він в попередніх життях не роздавав милостині, то він може, навіть сидячи на горі золота, рівній горе Сумеру, залишатися бідняком (3). Будь-яке пожертвування у вигляді освіти, грошей, родючих земель і т.п. повернеться до нього в майбутніх життях. Ми отримуємо те, що віддаємо. Ніхто не отримає жодного благополуччя, якщо він не роздавав милостиню в попередньому житті. О кращий з брахманів, так як ми зараз бідні, це означає що в попередньому житті і ти і я не давали милостиню бідним. Тому, о милостивий чоловік, ти повинен залишатися тут зі мною. Без тебе я не проживу і миті.

Без чоловіка жінку не зустріне ні її батько, ні мати, ні брат, а також свекор або будь-який інший член сім'ї. Кожен скаже: "Ти втратила свого чоловіка, нещасна!" Тому мене будуть суворо засуджувати (4). Будь ласка, залишся зі мною і задовольнись тим, що ми маємо. Те, що судилося, ми знайдемо свого часу належним чином і насолодимось тут повним щастям".

Вислухавши ці жалібні слова своєї дружини, Сумедха вирішив залишитися в рідному селищі. Якось туди прибув великий мудрець Каундінья і, побачивши його, брахман Сумедха і його дружина постали перед ним і висловили свою смиренну повагу. З похиленою головою, Сумедха вітав його: "Ми дуже щасливі вітати тебе тут сьогодні, о наймудріший з мудреців. Моє життя стало щасливим, і я дуже зобов'язаний тобі". Сумедха запропонував Каундінье Муні зручне сидіння, і високо звеличував його аскетизм і вченість.

"Отримавши сьогодні даршану з тобою - сказав Сумедха, - я став дуже удачливий". Бідна чета брахманів нагодувала мудреця настільки рясно і вишукано, як тільки могла, а після цього Павітра запитала його: "О найученіший, що нам необхідно робити, щоб позбутися бідності? Яким чином людина, що не давала милостині в попередньому житті, може отримати хорошу сім'ю, благополуччя і прекрасну освіту? Мій чоловік хоче покинути мене і виїхати в чужі краї просити милостиню, а я молю його залишитися зі мною. Я смиренно сказала йому, що якщо хто-небудь не має достатку в справжньому житті, то це через те, що він не роздавав в належній мірі милостині в попередніх життях. Тому він вирішив залишитися тут. Це моя велика удача, що ти милостиво з'явився сьогодні. Тепер ми звичайно ж незабаром побачимо кінець нашої бідності.

О кращий з брахманів, будь ласка, скажи нам, як ми зможемо звільнитися від цих постійних страждань, які нам доставляє бідність. О милостивий, будь добрий і опиши нам засіб, - будь то місце паломництва, яке ми повинні відвідати, день, в який необхідно поститися, або аскеза, яку необхідно здійснити - через що наше нещастя згине навік".

Вислухавши це щире благання терплячої жінки, великий мудрець Каундінья помовчав деякий час, а потім сказав: "Існує день посту, який дуже дорогий Верховній Особі Бога, Господу Харі. Піст в цей день знищує всі гріхи і забирає геть всі страждання які приносить бідність. Цей день посту, який настає під час темної частини додаткового місяця високосного року, відомий як Парама екадаші. Це вищий день Господа Вішну. Цей екадаші дарує все необхідне в житті: гроші, зерно, і, врешті-решт, дає звільнення. Коли прийде вечір цього дня, треба почати співати славу Господу і танцювати в екстазі і продовжувати всю ніч.

Цього священного дня одного разу з великою вірою слідував Господь Кувера. Господь Шива, побачивши, як ретельно він поститься, став дуже задоволений і зробив Куверу скарбником небес. Також цар Харишчандра постився у цей Екадаші, у той час, як його дружина і син були продані, і цим зміг повернути їх. Потім він безперешкодно правил царством. Тому, о широкоока жінка, ти завжди повинна дотримуватися священного посту в Парама екадаші, слідуючи всім відповідним правилам і приписам, і пильнуючи всю ніч".

Господь Крішна продовжував: "О Юдхіштхіра, син Панду, таким шляхом Каундінья Муні милостиво просвітив Павітру про піст в Парама екадаші. Потім він сказав Сумедхе: "У двадаші, на наступний день після екадаші, ви повинні дотримуватися посту Панчаратріка відповідно до правил та приписів. Зробивши рано вранці обмивання, ти зі своєю дружиною, а також своїми та її батьками, повинні поститися п'ять днів відповідно до своїх можливостей. Тоді ти станеш гідним повернення додому, в обитель Господа Вішну.

Людина, яка вчинить так хоча б один раз, потрапить на небесні планети. Той, хто добре годує гідного брахмана в ці п'ять днів, отримує результат, як якби він нагодував всіх напівбогів, людей і навіть демонів. Той, хто пожертвує в ці п'ять днів посту глечик води двічінародженному брахманові, знайде благо, рівне нагороді за пожертву всій земній планети. Кожен, хто дасть вченій людині горщик, наповнений зернами кунжуту, буде жити на небі стільки років, скільки зерен в горщику. Жертвуючий горщик, наповнений золотим гхі, безсумнівно відправиться в обитель бога сонця, повністю насолодившись на цій Землі. Утримуючись ці п'ять днів від сексу знайде небесне щастя і буде насолоджуватися з дівами Індралокі. Тому ви обидва - ти, Сумедха, і ти, Павітра, - повинні поститися ці п'ять днів Панчаратрікі, щоб отримати в нагороду велику кількість зерна і багатство на все ваше життя на цій планеті. Після неї вашим житлом буде духовний світ".

Вислухавши цю велику пораду, чета брахманів, Сумедха і Павітра, правильно дотримувалися посту Панчаратріка в Парама екадаші і незабаром побачили прекрасного принца, який прийшов до них з царського палацу. За наказом Господа Брахми принц дав їм чудесний, вишукано обставлений будинок і запросив їх жити в ньому. Похваливши їх аскетизм і терпіння, він дав їм для життя все селище, після чого повернувся в палац. Так Сумедха з дружиною насолодилися всіма благами цього світу, а згодом вирушили в обитель Вішну.

Кожен, хто дотримується посту в Парама екадаші, а також посту Панчаратріка, звільняється від усіх своїх гріхів, і, насолодившись життям тут, повертається на Вішнулоку, як брахман Сумедха зі своєю відданою дружиною Павітрой. Неможливо, о Юдхіштхіра, порахувати благо, здобуте постом в Парама Екадаші, бо дотримання його одне и те саме що зробити обмивання в таких місцях паломництва, як озеро Пушкара і річка Ганга, роздача корів у милостиню та скоєння всіх інших релігійних дій. Той, хто поститься в цей день, вже вчинив підношення предкам в Гайе. Він знаходить ту ж нагороду, що і від посту в усі інші сприятливі дні.

Як серед варн кращої вважається брахманічна, як серед чотириногих найкраща - корова, як кращим з напівбогів є Господь Індра, так серед місяців найкращий - додатковий місяць високосного року.

Говориться, що піст Панчаратріка, піст п'яти днів додаткового місяця, усуває всі види огидних гріхів. Але піст Панчаратріка, разом з постом в Парама екадаші і Падміні екадаші руйнує всі гріхи людини. Якщо хтось не може поститися всі ці дні, він повинен дотримуватися посту в додатковий місяць відповідно до своїх можливостей. Прийняв людське народження, але не здійснюючи правильного обмивання в додатковий місяць і не дотримуючись цього екадаші, який дуже дорогий Господу Харі, здійснює самогубство і буде страждати, народжуючись серед 8 400 000 видів живих істот. Рідкісне людське життя призначене для набуття благословення і подальшого звільнення. Тому треба у всіх сенсах дотримуватися посту в цей сприятливий Парама екадаші.

Господь Крішна завершив: "О безгрішний Юдхіштхіра, згідно твого прохання Я описав тобі велике благо, здобуте постом в екадаші, який зветься Парама, що приходить в дві темні тижні додаткового місяця високосного року. Якщо це можливо, ти повинен дотримуватися цього посту".

Цар Юдхіштхіра поступив в точності згідно з настановами Господа Крішни і так поступили всі його брати і їх дружина Драупаді. Насолодившись рідкісним блаженством в матеріальному світі, вони повернулися додому, назад до Бога. Кожен, хто правильно зробив обмивання і постився в ці два екадаші додаткового місяця, відправиться на небо і врешті-решт досягне обителі Шрі Вішну, а коли відправиться туди, його будуть вихваляти і молитися йому всі напівбоги".

Так закінчується розповідь з Сканда Пурани про славу Парама екадаші. Екадаші двох темних тижнів додаткового місяця високосного року.

Примітки:

1. Чанакья Пандіта каже: "Без достатку життя домогосподаря марне".

2. Священні писання стверджують: "Той хто робить спроби з ентузіазмом безсумнівно досягне успіху, але той хто мовевить тільки: "Я приймаю свій жереб"- ледар".

3. Ведичні писання стверджують: "Трансцендентне знання, духовну освіту, задоволення багатством і насолоду членів сім'ї отримує той, хто рясно роздавав милостиню. Все хороше, зроблене людиною, повертається до нього більшою мірою".

У Ману-ніті Ману Махараджа каже: "Все, призначене Віддхатою, творцем долі, безсумнівно відбудеться. Так звана хороша освіта, майстерність і ентузіазм не приносять успіху".

4. Ніті-шастра каже: "Без правильного захисту і підтримки не можуть жити наступні троє: вчений чоловік, жінка і повзуча рослина". Тому сучасний рух за свободу жінок в корені помилковий. Крім того, в Гаруда Пурані говориться: "Цнотлива жінка завжди думає, що служити своєму чоловікові, що затверджується в духовному \- це її небесна насолода, вищий обов'язок і найбільша аскеза. Якщо її чоловік задоволений, вона думає, що задоволений Всевишній Господь і всі напівбоги. Всевишній Господь вміщає всіх напівбогів".

###

Thank you for reading my book. If you enjoyed it, won't you please take a moment to leave me a review at your favorite retailer?

Thanks!

Abhay Charan das Author

#  CONNECT WITH ME

Email: Abhay Charan das mailto:abhay.charan.d@gmail.com

Friend me on Facebook: http://www.facebook.com/acd108

Friend me on Google+: http://plus.google.com/+AbhayCharandas108

Google Play: http://play.google.com/store/apps/dev?id=6489306441621717609

YouTube: http://www.youtube.com/user/AbhayCharanDas

Subscribe to my blog: http://ekadashireminder.blogspot.com

Favorite me at Smashwords: http://www.smashwords.com/profile/view/AbhayCharanDas

